สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

หลังจากผา่ นไปหนง่ึ ชว่ั โมง ชายแกก่ น็ ่ังเหยี่ วแหง้ อยบู่ นเตยี งพรอ้ ม กบั กํามอื ฉนิ หนานเซงิ “ตอนนแี้ กรแู ้ ลว้ วา่ อาเล็กไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ……แกจะเกลยี ดเขาเหมอื นทอ่ี ารองเป็ นรเึ ปลา่ ? ” ฉนิ หนานเซงิ สา่ ยหนา้ “อาเล็กกค็ อื อาเล็ก เขาทํากบั ผมยังไง ผมกเ็ ห็นอยอู่ ยา่ งชดั เจน นี่ มนั ไมใ่ ชส่ ง่ิ ทจ่ี ะมาปิดกนั้ ตอ่ ใหไ้ มม่ คี วามสมั พนั ธท์ างสายเลอื ดตอ่ กนั ” พอพดู จบ เขาก็ถอนหายใจออกมา “เมอ่ื กอ่ นตอนทผี่ มยงั เป็ นคนที่ ไมม่ คี วามสามารถ อาเล็กกเ็ อาแตพ่ ดู วา่ ตอ่ ไปผมจะเป็ นผรู ้ บั ชว่ งตอ่ ของตระกลู ฉนิ ตอ่ ไปตระกลู ฉนิ ตอ้ งพง่ึ พาผม ใหผ้ มพยายามมุ มานะ” “แต…่ …เมอ่ื กอ่ นผมก็ไมเ่ ขา้ ใจ” “แตว่ า่ ตอนนี้ ผมเขา้ ใจแลว้ ” ทจี่ รงิ แลว้ ตงั้ แตเ่ รม่ิ ตน้ ฉนิ โมห่ านไมเ่ คยมคี วามคดิ ทอ่ี ยากจะฮบุ กจิ การของตระกลู ฉนิ ไวค้ นเดยี วเลยใชไ่ หม? ทา่ นป่ ใู หเ้ ขาเป็ นคนดแู ลทงั้ หมด แตว่ า่ เขากแ็ อบฝึกฝนฉนิ หนานเซงิ อยา่ งลับๆ

ทา่ นป่ ฉู นิ ถอนหายใจ “ไปเรยี กจหี้ นานเฟิงเขา้ มาเถอะ” “นกี่ เ็ ป็ นเวลา……ใหอ้ าเล็กของแกกลับสบู่ า้ นเดมิ แลว้ ” ฉนิ หนานเซงิ ชะงกั ไป ถงึ แมว้ า่ ในใจเต็มไปดว้ ยความสงสยั แตก่ ็ เรยี กจห้ี นานเฟิงทอี่ ยดู่ า้ นนอกใหเ้ ขา้ มาอยา่ งเชอื่ ฟัง “เจา้ เดก็ ตระกลู จนี้ ่ี” ทา่ นป่ ฉู นิ พงิ หวั เตยี งพรอ้ มกบั ยม้ิ และมองมาทเ่ี ขา “วา่ กนั วา่ เรอ่ื งน่า อายในครอบครวั ไมค่ วรเปิดเผยใหค้ นนอกรู ้ แตว่ า่ ตอนนใี้ นเมอ่ื นายรู ้ แลว้ ฉันก็จะบอกนาย……เกยี่ วกบั ตวั ตนทแ่ี ทจ้ รงิ ของโมฮ่ าน” “นายลองกลับไปปรกึ ษากบั คนในตระกลู จห้ี น่อยแลว้ กนั ……” จห้ี นานเฟิงขมวดคว้ิ แลว้ ก็รบี น่ังลง “วา่ มาไดเ้ ลยครบั ” …… หนงึ่ ชว่ั โมงผา่ นไป จห้ี นานเฟิงกอ็ อกมาจากโรงพยาบาลดว้ ยความตกใจ ทําไมถงึ …… ฉนิ โมห่ านเป็ นลกู พลี่ กู นอ้ งของเขายังงัน้ เหรอ?!

ตอนทเี่ ขาตกใจกบั ขา่ วทไ่ี ดย้ นิ แลว้ เหมอ่ ลอยอยนู่ านนัน้ โทรศพั ท์ ของเขากด็ งั ขน้ึ “จเ้ี ฟิง” คณุ หญงิ จท้ี อี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ถอนหายใจอยา่ งแรง “แกนไ่ี มเ่ ชอื่ ฟัง จรงิ ๆ เลยนะ!” “คณุ หนูตระกลู เจยี่ นกลับมาแลว้ แกยงั จะหนไี ปอกี !” “รบี กลับมาเลย ไมแ่ น่วา่ อกี สองสามวนั ก็ตอ้ งจัดงานหมนั้ แลว้ ！” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ แน่น “ผมไมอ่ ยาก……” พดู ไปครงึ่ หนงึ่ ดวงตาของเขากเ็ ป็ นประกายทนั ที “แม่ หรอื วา่ ตอน นัน้ ทตี่ กลงหมนั้ หมายกบั ตระกลู เจย่ี นเอาไว ้ ระบวุ า่ ตอ้ งเป็ นคณุ ชาย ใหญข่ องตระกลู จ?้ี ” “ใชไ่ ง” “ถา้ ยงั งนั้ คนทถ่ี กู กําหนกใหห้ มัน้ กบั ตระกลู เจยี่ น มันไมใ่ ชผ่ ม! ” จหี้ นานเฟิงรสู ้ กึ ตน่ื เตน้ เล็กนอ้ ย เมอื่ กเ้ี ขายงั ลงั เลอยวู่ า่ จะบอกคนในครอบครวั ดไี หม

ไมว่ า่ ยังไง…… ใครจะอยากใหศ้ ตั รหู วั ใจกลายมาเป็ นลกู พลี่ กู นอ้ งตวั เองละ่ ? แตว่ า่ เสยี งของคณุ หญงิ จนี้ ัน้ ปลกุ เขาใหต้ น่ื ในทนั ที ในเมอ่ื ฉนิ โมห่ านคอื พขี่ องเขา ถา้ ยังงนั้ …… คณุ หญงิ จที้ อี่ ยปู่ ลายสายกลอกตา “การแตง่ งานของตระกลู จกี้ บั ตระกลู เจย่ี นกต็ อ้ งเกดิ ขนึ้ ระหวา่ งคณุ ชายใหญต่ ระกลู จกี้ บั คณุ หนู ใหญต่ ระกลู เจย่ี นไง” “แตว่ า่ คณุ ชายใหญต่ ระกลู จไี้ มใ่ ชแ่ กรยึ งั ไง? ” “ถา้ เกดิ วา่ ผมมพี ชี่ ายละ่ ？” “แมไ่ มเ่ คยคลอดพชี่ ายแกออกมาเลย แลว้ ลงุ ของแกก็ไมเ่ คย แตง่ งาน แลว้ แกจะไปเอาพชี่ ายมาจากไหน? ” ตอนท่ี 211 คอ่ ยบอกคณุ วนั หลงั “อาเล็ก”

หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านและซสู อื เยวก่ ลบั มาถงึ วลิ ลา่ เขาก็ไดร้ ับ โทรศพั ทจ์ ากฉนิ หนานเซงิ ทนั ทที เ่ี ขา้ ประตบู า้ น “คณุ อารองโดนคนของจห้ี นานเฟิงลกั พาตวั ไปแลว้ ” ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจ “อาเล็กอาไปโนม้ นา้ วศตั รตู วั เองยงั ไงให ้ เขามาชว่ ยอาไดเ้ นย่ี ?” ชายหนุ่มเกย่ี วยม้ิ ขน้ึ เบาๆ หนั หนา้ มองไปยงั เดก็ หญงิ ทถ่ี อื กระดาน วาดรปู และกําลังนั่งวาดรปู อยบู่ นพรหมขา้ งๆโซฟา “ฝี มอื ของซงิ ก วางหน่ะ” ฉนิ หนานเซงิ ชะงัก “จรงิ ดว้ ย เมอ่ื กจ้ี ห้ี นานเฟิงใหผ้ มมาปรกึ ษากบั อา วา่ เขาจะพาเยเ่ ชยี นจว่ิ กลับตระกลู จ้ี” “เขาบอกวา่ เขามธี รุ ะนดิ หน่อยเลยตอ้ งกลบั ยโุ รป กลัววา่ ถา้ เยเ่ ชยี น จว่ิ ผมจะคมุ ไมไ่ หว” “เขาบอกอกี วา่ ……” ฉนิ หนานเซงิ เงยี บไปสกั พัก กอ่ นจะคอ่ ยๆพดู ออกมา “เขาบอกอกี วา่ ใหอ้ าไปหาตระกลู จที้ ย่ี โุ รป กลบั ไปยงั ตน้ ตระกลู เดมิ ” มอื ของฉนิ โมห่ านทถ่ี อื โทรศพั ทไ์ วก้ ระตกุ

“กลับตน้ ตระกลู ?” “ใช”่ ฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายถอนหายใจออกมา “วนั นค้ี ณุ อารองกบั ป่ ู ทะเลาะกนั แลว้ เขาดนั เผลอพดู ความจรงิ บางอยา่ งออกมา …… ” “เขาบอกวา่ เขากบั พอ่ ผมไดเ้ อาDNAของอาไปตรวจเมอื่ นานมาแลว้ อาไมใ่ ชล่ กู แทๆ้ ของป่ ู” “จห้ี นานเฟิงอยดู่ ว้ ยพอดี ป่ เู ลยคยุ กบั จหี้ นานเฟิงเป็ นการสว่ นตวั ตอ่ ” “จากนัน้ จหี้ นานเฟิงก็บอกผมวา่ ใหอ้ ากลบั ไปตน้ ตระกลู ……” ฉนิ โมห่ านหรตี่ าลงเล็กนอ้ ย ไมไ่ ดต้ อบอะไร ฉนิ หนานเซงิ กร็ สู ้ กึ วา่ เรอ่ื งแบบนไ้ี มค่ วรคยุ กนั ผา่ นโทรศพั ท์ แตก่ พ็ ดู มาขนาดนแี้ ลว้ เขาเลยตอ้ งดงึ ดนั ทจี่ ะคยุ ตอ่ “อาเล็ก……อารมู ้ านาน แลว้ ใชไ่ หมวา่ ตวั เองไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ?” ตงั้ แตเ่ ด็กฉนิ โมห่ านก็สอนฉนิ หนานเซงิ วา่ ใหบ้ รหิ ารธรุ กจิ ใหด้ ี ถงึ แมว้ า่ ในใจเขาจะเหน็ ดว้ ย และเขากต็ งั้ ใจเรยี นเป็ นอยา่ งมาก แต่ เขากลวั วา่ ถา้ วนั หนง่ึ เขาเกง่ มากพอ ฉนิ โมห่ านกจ็ ะสง่ มอบภาระอนั หนักองึ้ ของตระกลู ฉนิ ใหก้ บั เขา

เขาเลยลอยนวลอยใู่ นวงการบนั เทงิ ไมม่ อี ะไรเป็ นชน้ิ เป็ นอนั ฉนิ โมห่ านรเู ้ ห็นเป็ นใจ กบั การกระทําพวกนข้ี องเขามาโดยตลอด เขามกั จะพดู วา่ ฉนิ หนานเซงิ จะเทย่ี วเลน่ ไปวนั ๆ ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ ใน อนาคต กย็ งั คงตอ้ งใหเ้ ขาเป็ นคนรบั ชว่ งบรหิ ารตอ่ อยดู่ ี เมอื่ กอ่ นฉนิ หนานเซงิ ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไม ไดแ้ ตร่ สู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ าน อยากสบายเป็ นอสิ ระ จนกระทง่ั ตอนนี้…… “เปลา่ ” ฉนิ โมห่ านปฏเิ สธสงิ่ ทเี่ ขาพดู อยา่ งเดด็ ขาด ชายหนุ่มถอื โทรศพั ทเ์ อาไว ้ แลว้ คอ่ ยๆยกขากา้ วขนึ้ บนั ได “ฉันไม่ เคยสงสยั วา่ ตวั เองเป็ นคนตระกลู ฉนิ หรอื เปลา่ ” ฉนิ หนานเซงิ ฝั่งปลายสายถงึ กบั อง้ึ “แต…่ …” การกระทํากอ่ นหนา้ นขี้ องฉนิ โมห่ าน เขาเหมอื นรตู ้ วั วา่ ตวั เองเป็ นคน นอก และเขากก็ ําลังฝึกอบรมใหผ้ สู ้ บื ทอดคนตอ่ ไปอย!ู่

“มแี ตพ่ วกทข่ี าดความอบอนุ่ ขาดความรกั จากพอ่ แมเ่ ทา่ นัน้ แหละ ท่ี จะสงสยั วา่ ตวั เองเป็ นลกู ของพอ่ แมจ่ รงิ หรอื เปลา่ ” “สว่ นป่ ขู องนาย ดกี บั ฉันมาก” ฉนิ หนานเซงิ นง่ิ จนไรเ้ สยี งตอบรับ เสยี งนงิ่ ๆของชายหนุ่มทางตน้ สายพดู ขน้ึ “กอ่ นหนา้ นี้ ทฉ่ี ันฝึกอบรม นาย……กเ็ พราะฉันแคร่ สู ้ กึ วา่ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ อยมู่ านานมากแลว้ ธรุ กจิ กบั ตลาดทตี่ อ้ งการมจี ํากดั เลยขยายไดไ้ มม่ าก” “สําหรบั เดก็ ขเี้ กยี จอยา่ งนายแลว้ เป็ นทท่ี น่ี ายไดใ้ ชช้ วี ติ ตอนแก่ อยา่ งดเี ลย” “ปึ ก” โทรศพั ทข์ องฉนิ หนานเซงิ หลน่ ลงพนื้ ฉนิ ซอื่ กร๊ปุ คอื บรษิ ัททร่ี วยทส่ี ดุ ในเมอื งหรง! ในเมอื งหรง หรอื แมแ้ ตเ่ มอื งรอบๆ ฉนิ ซอื่ กร๊ปุ เป็ นทที่ ค่ี นอยากจะปีน ป่ ายขนึ้ ไป สดุ ทา้ ย ฉนิ ซอื่ กร๊ปุ กลบั โดนประธานคนปัจจบุ นั รังเกยี จเสยี เอง ? “เมอื่ กน้ี ายบอกวา่ จห้ี นานเฟิงใหฉ้ ันกลับตน้ ตระกลู ?”

พอไดย้ นิ เสยี งจากตน้ สายอกี ครงั้ ฉนิ หนานเซงิ รบี เก็บโทรศพั ท์ ขนึ้ มา แลว้ พยักหนา้ อยา่ งบา้ คลง่ั “ความหมายของเขาคอื อาเล็กกบั ตระกลู จ…้ี …” “โอเค” ชายหนุ่มเกยี่ วยมิ้ มมุ ปาก “ฉันจะกลับไปแน่นอน” พดู จบ เขากก็ ดวางสาย เมอ่ื สกั ครตู่ อนทคี่ ยุ โทรศพั ท์ เขากไ็ ดเ้ ดนิ มาถงึ ประตหู นา้ หอ้ งของ ซสู อื เยวแ่ ลว้ ภายในหอ้ งของหญงิ สาวมเี สยี งดนตรดี งั ออกมาอยา่ งเสยี งดงั ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย กอ่ นจะเคาะประตหู อ้ ง แตภ่ ายในหอ้ งไรเ้ สยี งตอบรบั น่าจะเป็ นเพราะ เสยี งของดนตรกี ลบเสยี งเคาะประตหู ละ่ มงั้ ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดร้ สู ้ กึ อารมณ์เสยี แตอ่ ยา่ งใด เขาหยบิ กญุ แจออกมา แลว้ ไขประตเู งยี บๆ แลว้ เดนิ เขา้ ไป ภายในหอ้ ง ซสู อื เยวก่ ําลังออกกําลงั กายตามคลปิ อยู่

เธอสวมสปอรต์ บราและกางเกงขาสนั้ ขาวเรยี วยาวทเี่ นยี นขาวละเอว บางของเธอนัน้ เปลอื ยเปลา่ หยดเหงอ่ื เม็ดเล็กคอ่ ยๆไหลไปตามผวิ ของเธอ ในวนิ าทนี ้ี หญงิ สาวตรงหนา้ เขานัน้ มเี สน่หเ์ ป็ นบา้ เพงิ่ จะเขา้ ประตมู า ภาพตรงหนา้ กท็ ําใหฉ้ นิ โมห่ านคอแหง้ เสยี แลว้ เขายนื อยหู่ นา้ ประตู หรต่ี ามองแผน่ หลังของเธอทก่ี ําลงั เตน้ ไปตาม เพลง ดว้ ยดวงตาทค่ี มลกึ ไมร่ วู ้ า่ เวลาผา่ นไปนานเทา่ ไหร่ ในทส่ี ดุ ซสู อื เยวก่ ็กดป่ มุ หยดุ บน ลําโพงตรงหนา้ เธอพรอ้ มหอบหายใจ พอหนั หนา้ กลบั มา ก็ตกใจชายหนุ่มทยี่ นื อยหู่ ลงั เธอ เธอเลกิ คว้ิ ขนึ้ เปิดฝาขวดน้ําแลว้ จบิ กอ่ นหนง่ึ คํา เงยหนา้ ขน้ึ อยา่ ง เย็นชาแลว้ ทําตาโตใสเ่ ขา “ฉันจําไดว้ า่ ฉันล็อคประตแู ลว้ ” “คณุ จําผดิ แลว้ ” ชายหนุ่มเดนิ เขา้ มา พรอ้ มหยบิ ผา้ ขนหนูขนึ้ มาซบั เหงอื่ บนหนา้ ผาก ของเธอเบาๆ กบั รอยยมิ้ มมุ ปาก “ดเู หมอื นวา่ ความจําเสอื่ มก็มขี อ้ ดี นะ”

“เมอ่ื กอ่ นคณุ ไมเ่ คยออกกําลังกายในบา้ นแบบนเี้ ลย” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ขา “ก็ฉันรสู ้ กึ เบอื่ ” “ถงึ ฉันจะความจําเสอื่ ม แตฉ่ ันกร็ วู ้ า่ อาชพี หลักของฉันคอื นักแสดง ” “ตอนนที้ ํางานกไ็ มไ่ ด ้ และฉันทําอยา่ งอน่ื ไมเ่ ป็ นดว้ ย ” “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ใหฉ้ ันเรยี นการบรหิ ารธรุ กจิ ฉันก็เรยี นไมร่ เู ้ รอื่ ง ” พดู จบ เธอกถ็ อนหายใจออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ แลว้ น่ังลงบนพรหม ดว้ ยทา่ น่ังทส่ี บาย พรอ้ มหยบิ หมอนมาพงิ หลงั “ไมม่ อี ะไรใหท้ ํา ก็ เลยออกกําลังหาเรอ่ื งใหต้ วั เองมอี ะไรทําหน่อย ” ฉนิ โมห่ านเกย่ี วยมิ้ ขน้ึ นงิ่ ๆ แลว้ นั่งลงขา้ งๆเธอ “หานหยนุ บอกวา่ คณุ แคล่ มื เรอื่ งทเ่ี กย่ี วขอ้ งกบั ผม แตค่ ณุ น่าจําได ้ วา่ ความฝันกอ่ น หนา้ นขี้ องคณุ ” “ความฝันของคณุ คอื แสดงละครแลว้ ก็เป็ นดารา ?” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ใชค้ วามคดิ แลว้ สา่ ยหวั เธอถอนหายใจออกมา “เรยี นการแสดง ก็เพราะวา่ รจู ้ ักเฉงิ เซวยี น กบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ”

“พวกเขาทงั้ สองคนหนงึ่ เป็ นแฟนของฉัน คนหนงึ่ คอื เพอ่ื นสนทิ ของ ฉัน พวกเขาอยากเขา้ วงการบนั เทงิ มาก ฉันก็เลยสอบเขานเิ ทศ พรอ้ มกบั พวกเขา เรยี นการแสดง แลว้ เป็ นดารา” “แตน่ ่าเสยี ดาย ระหวา่ งเราสามคน มแี คฉ่ ันทสี่ อบตดิ ” “ฉันก็เลยเรยี นหนังสอื ไปดว้ ย แลว้ เป็ นครสู อนการแสดงใหพ้ วกเขา ไปดว้ ย……” พดู จบ ซสู อื เยวก่ ส็ า่ ยหวั “ตอนนัน้ ฉันโงจ่ รงิ ๆ” “ถา้ สงิ่ ทอี่ ยากเป็ นจรงิ ๆ……” เธอเอยี งหวั หนั มาหาเขา “น่าจะอยากเป็ นนักออกแบบเครอื่ งประดบั แหละมงั้ ” “แตฉ่ ันไมม่ พี นื้ ฐานศลิ ปะเลย เคยลองบา้ ง แตก่ ็ยอมแพต้ ลอด ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะ “พยายามตอนน้ี ก็ยงั ไมส่ าย” “สายไปแลว้ ” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ขา “ฉันอายตุ งั้ เทา่ ไหรแ่ ลว้ ถา้ ตอ้ งเรยี นศลิ ปะ ตงั้ แตข่ นั้ พนื้ ฐาน เดย๋ี วก็โดนหวั เราะเยาะหรอก ” ชายหนุ่มเกยี่ วยมิ้ “ผมสอนคณุ เอง ผมจะไมห่ วั เราะคณุ ดว้ ย”

บรรยากาศภายในหอ้ งเงยี บลง ซสู อื เยวท่ ําตาโตใสเ่ ขา “ถา้ คณุ สอนฉัน ฉันยงิ่ ไมก่ ลา้ เรยี นเลย” “เมอ่ื กไ้ี ป๋ ล่ัวบอกฉันวา่ คณุ มบี รษิ ัทเยอะมาก ไมม่ เี วลาวา่ งสกั วนั เดยี ว แลว้ ในทกุ ๆนาทกี ็มเี งนิ เพมิ่ ไมก่ ล็ ดหลกั สบิ ลา้ นเลยดว้ ย……” “ใหค้ ณุ มาสอนฉัน คา่ เรยี นตอ้ งแพงแน่ๆใชไ่ หม?” ฉนิ โมห่ านยกยมิ้ มมุ ปาก “ผมไมเ่ อาเงนิ คณุ ” “งัน้ คณุ จะเอาอะไร?” ชายหนุ่มเงยหนา้ ขนึ้ กอ่ นจะมองไปยังขาออ่ นของหญงิ สาว “คอ่ ย บอกคณุ วนั หลงั ” ตอนที่ 212 คณุ ตกหลมุ รกั ผมตง้ั แตแ่ รกเจอ ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พักกอ่ นจะสงั เกตวา่ สายตาของชายหนุ่มหยดุ ลง ท…ี่ … เธอเลกิ คว้ิ ขน้ึ อยา่ งรสู ้ กึ โกรธ แลว้ หยบิ หมอนทอ่ี ยขู่ า้ งๆมาปิดขา ตวั เองทนั ที “ถา้ ดอู กี ฉันจะควกั ลกู ตาคณุ ออกมาเลย!”

ชายหนุ่มเกยี่ วยม้ิ เบาๆ เปลยี่ นทา่ นั่งใหส้ บายแลว้ เอนตวั ลงทขี่ อบ เตยี ง “ผมดภู รรยาของผม ไมไ่ ดด้ คู นอน่ื สกั หน่อย” ซสู อื เยวเ่ บะปาก แลว้ มองบนใสเ่ ขาอยา่ งเหลอื อด บรรยากาศภายในหอ้ งคลมุ เครอื ขนึ้ มาทนั ที ซสู อื เยวไ่ มส่ ามารถทนอยใู่ นบรรยากาศแบบนไี้ ด ้ เธอขมวดควิ้ แลว้ มองฉนิ โมห่ าน “ตอนนัน้ ……ทําไมฉันถงึ แตง่ งาน กบั คณุ ?” “เพราะคณุ ชอบผม” ชายหนุ่มหนา้ แดงแลว้ เรมิ่ โกหก “คณุ ตกหลมุ รกั ผมตงั้ แตแ่ รกเจอ แลว้ ก็รสู ้ กึ ถกู คอตงั้ แตแ่ รกเจอดว้ ย” “คณุ ก็เลยเป็ นฝ่ ายขอผมแตง่ งานกอ่ น แลว้ คณุ กไ็ ดร้ บั การยอมรับ จากซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เราเลยแตง่ งานกนั ” ซสู อื เยว：่ “……” ถงึ แมเ้ ธอจะบา้ ผชู ้ ายแคไ่ หน แตก่ ็คงไมถ่ งึ ขนั้ ……ไมร่ ะวงั ตวั ขนาด นัน้ หรอกมงั้ ?

แมภ้ ายในใจเธอจะเชอ่ื บา้ งไมเ่ ชอื่ บา้ ง แตเ่ ธอแสดงสหี นา้ ทไ่ี มพ่ อใจ ออกมา “ฉันไมใ่ ชค่ นแบบนัน้ สกั หน่อย!” ฉนิ โมห่ านแอบเหลอื บมองเธอเบาๆ “คณุ ไมใ่ ชค่ นแบบนัน้ ?” “ในคนื แตง่ งานคณุ ดม่ื เหลา้ ราคาหลักลา้ นของผม ตามวอแวผมไม่ เลกิ ยงั ขอรอ้ งใหผ้ มลงอา่ งกบั คณุ หลังจากทลี่ งอา่ งคณุ กม็ าทําให ้ ไอน้ ่ันของผมตน่ื ตวั อกี ……” “คณุ ทําแบบนเี้ ลยนะ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอ……หมกมนุ่ ขนาดนัน้ เลย? แตพ่ อมองสายตาทจ่ี รงิ จงั ของเขา ก็ไมไ่ ดเ้ หมอื นกําลังโกหก เธอยง่ิ คดิ แกม้ ก็ยง่ิ แดงขนึ้ ยงิ่ คดิ หนา้ ก็ยง่ิ รอ้ น สดุ ทา้ ย เธอก็หนั หนา้ ไปหาเขา “ฉันไมม่ ที างทําเรอ่ื งแบบน้ี” “คณุ ตงั้ ใจโกหกฉัน!” ถงึ แมจ้ ะความจําจะเสอื่ ม แตเ่ ธอก็เชอื่ วา่ เธอไมม่ ที างทําเรอื่ งแบบนี้ แน่นอน!

พอเหน็ ปฏกิ ริ ยิ าโตต้ อบทน่ี ่ารกั ของเธอ ชายหนุ่มกอ็ ยากจะแกลง้ เธอ เพม่ิ มากขน้ึ “งนั้ คณุ กจ็ ําใหไ้ ดเ้ ร็วๆ คณุ จะไดร้ วู ้ า่ คณุ เป็ นคนแบบนัน้ หรอื เปลา่ ” ซสู อื เยวก่ ดั ปากแลว้ ทําตาโตใสเ่ ขา “คณุ จงใจโกหกฉัน!” “ถา้ จําเรอ่ื งราวในอดตี ไดง้ า่ ยขนาดนัน้ ฉันยงั จําเป็ นตอ้ งมาถามคณุ อกี หรอ?” เธอยง่ิ พดู กย็ ง่ิ โมโห ยงิ่ พดู ก็ยงิ่ รสู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ านจงใจพดู แบบนเี้ พอ่ื ใสร่ า้ ยเธอ “ยังไงก็ไมม่ หี ลักฐาน ไมม่ พี ยาน คณุ วา่ ยังไงก็เป็ นแบบนัน้ หรอ! ” “แลว้ ถา้ ผมหาตวั พยานไดห้ ละ่ ?” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ขา “พยานทคี่ ณุ หมายถงึ คงเป็ นซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ สนิ ะ?” “ถงึ ฉันจะเป็ นหมา่ ม๊ขี องพวกเขา แตค่ ณุ เลยี้ งพวกเขามาตงั้ แตเ่ ด็ก พวกเขาสนทิ กบั คณุ มากกวา่ กต็ อ้ งเขา้ ขา้ งคณุ ส!ิ ” ฉนิ โมห่ านยังคงหวั เราะนง่ิ ๆ พรอ้ มมองไปยังใบหนา้ เล็กทแี่ ดงเพราะ โกรธจัดของเธอ “นอกจากพวกเขา ผมยังมพี ยานคนอนื่ อกี ”

พดู จบ เขาก็เหลอื บมองนาฬกิ า “คงจะมาถงึ แลว้ ” เพง่ิ พดู จบ กม็ เี สยี งรถทจี่ อดลงดา้ นนอกวลิ ลา่ “พยานของผมมาแลว้ ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ พลางลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ เดนิ ไปดขู า้ งหนา้ ตา่ ง แลว้ พดู ขน้ึ ดว้ ยความสงสยั “ใครมาหรอ?” พอมองผา่ นกระจกหนา้ ตา่ งบานใหญข่ องเธอ ก็เห็นกบั ผหู ้ ญงิ ตวั เล็กๆทล่ี งมาจากรถคนั นัน้ สผี มทดี่ ําสนทิ ของเธอเหมอื นกบั ในความทรงจําของซสู อื เยว่ ท่ี ประกายแวววาว “ฟ๋ เู ชยี นเชยี น!!” เธอเบกิ ตากวา้ งอยา่ งรสู ้ กึ ประหลาดใจ หญงิ สาวกําลงั จะกา้ วขาออกจากหอ้ ง แตโ่ ดนฉนิ โมห่ านขวางเอาไวเ้ สยี กอ่ น ชายหนุ่มเกย่ี วยมิ้ แลว้ หยบิ เสอื้ กนั ลมแถวนัน้ ยน่ื ใหเ้ ธอ “คณุ จะลงไป ในสภาพแบบน้ี?”

ซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะนกึ ออกวา่ ชดุ ทตี่ อนนเี้ ธอสวมอยนู่ ัน้ คอื สปอรต์ บรา กบั กางเกงขาสนั้ ทใี่ สอ่ อกกําลงั กายเมอ่ื สกั คร!ู่ เธอกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง แลว้ หยบิ เสอ้ื กนั ลมมาใส่ พรอ้ มสวมใส่ อยา่ งมดิ ชดิ กอ่ นจะวงิ่ ลงไปชนั้ ลา่ งอยา่ งรวดเร็ว “เชยี นเชยี น!” ชนั้ ลา่ งของบา้ น ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเพงิ่ จะเขา้ ประตมู า รา่ งของใครบางคน กพ็ งุ่ เขา้ มา แลว้ กอดเธอในทนั ที หญงิ สาวทโ่ี ดนชนกา้ วถอยหลังไปสองสามกา้ ว เพยี งไมน่ าน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถงึ จะถอนหายใจออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “สอื เยวก่ แ็ คไ่ มไ่ ดเ้ จอกนั หนง่ึ เดอื น ทําไมแกตอ้ งตนื่ เตน้ ขนาดน้ี ?” “กฉ็ ันตน่ื เตน้ งะ่ ” ซสู อื เยวก่ ดั ปากตวั เอง แลว้ จับมอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไวอ้ ยา่ งแน่น “แคแ่ ก มาก็ดใี จมากแลว้ !” ถงึ แมว้ า่ ทนี่ จี่ ะมพี วกลกู ๆ แตส่ ําหรบั ซสู อื เยวท่ ส่ี ญู เสยี ความทรงจําที่ เกยี่ วกบั ตระกลู ฉนิ นัน้ ไมว่ า่ จะลกู หรอื ฉนิ โมห่ าน ไมม่ ใี ครสามารถ มอบความรสู ้ กึ ปลอดภยั ใหเ้ ธอไดห้ นงึ่ รอ้ ยเปอรเ์ ซน็ ต์

แมแ้ ตเ่ จยี่ นเฉงิ และหานหยนุ ก็ยงั ไมส่ ามารถ มเี พยี งฟ๋ เู ชยี นเชยี นทสี่ ามารถมอบความรสู ้ กึ นัน้ ใหก้ บั เธอได ้ มติ รภาพระหวา่ งเธอกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นนัน้ แขง็ แกรง่ ยง่ิ กวา่ ทกุ สง่ิ พอเหน็ ทา่ ทางทดี่ ใี จของเธอ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกเ็ มม้ ปาก “ระหวา่ งทาง ทม่ี าคนของคณุ ชายฉนิ บอกวา่ ……แกความจําเสอ่ื ม?” เธอยังอจุ สา่ เตรยี มใจมากอ่ น กลัววา่ หลังจากทม่ี าถงึ ทนี่ ี่ ซสู อื เยวจ่ ะ จําเธอไมไ่ ดด้ ว้ ย ปรากฏวา่ หลงั จากทเี่ ดนิ เขา้ ประตมู า ซสู อื เยวก่ ลบั กอดเธอไวอ้ ยา่ ง แน่น เธอ……ความทรงจําเสอ่ื มจรงิ หรอ? “สอื เยวแ่ คล่ มื เรอ่ื งราวสว่ นทเ่ี กย่ี วขอ้ งกบั ฉันเฉยๆหน่ะ” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆเดนิ ลงมาจากบนั ได “เรอ่ื งราวทเี่ กยี่ วกบั พวกคณุ เธอจํามันไดอ้ ยา่ งดี” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” มวี ธิ คี วามจําเสอื่ มแบบนด้ี ว้ ย?

คนในทร่ี กู ้ จ็ ะรวู ้ า่ ซสู อื เยวค่ วามทรงจําเสอื่ มจรงิ ๆ แตค่ นนอกทไ่ี มร่ ู ้ คงจะคดิ วา่ ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านกําลังงอนกนั แลว้ จงใจแกลง้ ทํา เป็ นความทรงจําเสอ่ื มเพอ่ื เพกิ เฉยใสเ่ ขา “ออ้ ใชแ่ ลว้ ” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆเดนิ ลงมาจากชนั้ บน “คณุ ฟ๋ ชู ว่ งนไี้ ปฝึกเป็ นผจู ้ ดั การ ศลิ ปินเป็ นยังไงบา้ งครบั ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรับพยักหนา้ “รสู ้ กึ ดคี ะ่ ดมี ากคะ่ !” ชว่ งทผี่ า่ นมาฟ๋ เู ชยี นเชยี นไมค่ อ่ ยไดต้ ดิ ตอ่ กบั ซสู อื เยวส่ กั เทา่ ไหร่ เป็ นเพราะซสู อื เยวไ่ ปถา่ ยละครบนดอยทสี่ ญั ญาณโทรศพั ทไ์ มค่ อ่ ยดี ดว้ ย และเป็ นเพราะ……กอ่ นหนา้ นหี้ ลังจากทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นบอกกบั ซสู อื เยวว่ า่ เธอรสู ้ กึ อาชพี ผจู ้ ัดการศลิ ปินกไ็ มแ่ ย่……จๆู่ ก็มคี นมาเชญิ เธอ ไปเป็ นผจู ้ ดั การอยา่ งงงๆ เธอไปทํางานอยปู่ ระมาณอาทติ ยก์ วา่ ถงึ รจู ้ ากปากเจา้ นายเธอวา่ ฉนิ โมห่ านเป็ นคนมอบโอกาสนใี้ หเ้ ธอ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะคณุ ชายฉนิ คนทไี่ มป่ ระสบการณอ์ ยา่ งเธอ ถา้ อยากจะ เป็ นผจู ้ ดั การอยา่ งเป็ นทางการ คงตอ้ งใชเ้ วลาอกี สามสป่ี ี

ดงั นัน้ พอฉนิ โมห่ านพดู ถงึ เรอื่ งนี้ เธอจงึ รสู ้ กึ ขอบคณุ เป็ นมอยา่ งมาก “คณุ ชายฉนิ ……” “เชยี นเชยี น。” ชายหนุ่มตดั บทสนทนาของเธอขนึ้ กอ่ น “ผมขอถามคณุ เรอ่ื งหนง่ึ ” “คณุ วา่ มาเลยคะ่ !” ฉนิ โมห่ านพงิ อยตู่ รงราวจบั บนั ได ยกยมิ้ มมุ ปากแลว้ เหลอื บมองซสู อื เยว่ กอ่ นจะหนั มามองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “ผมแตง่ งานกบั สอื เยวเ่ พราะวา่ เขาตกหลมุ รักผมตงั้ แตแ่ รกพบ แลว้ ขอผมแตง่ งานใชไ่ หมครบั ?” “คะ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั ไปสกั พกั แตพ่ อหลงั จาดทเ่ี ห็นสายตาจากชาย หนุ่ม เธอกร็ บี กดั รมิ ฝี ปากตวั เองแลว้ พยกั หนา้ “ใชใ่ ชใ่ ช่ ใชค่ ะ่ !” “ครัง้ แรกทสี่ อื เยวเ่ จอคณุ ชายฉนิ เธอก็บอกกบั ฉันเลยคะ่ วา่ คณุ หลอ่ มากๆ เธอหวงั อยากจะแตง่ งานกบั คณุ จรงิ ๆ” “ตอ่ มาเธอกข็ อคณุ แตง่ งาน คณุ ไมพ่ ดู อะไรแลว้ ตอบตกลงเลย จากนัน้ พวกคณุ กจ็ ดทะเบยี นสมรสแลว้ แตง่ งานเลยคะ่ ! ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหใ้ บหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงกํา่ อกี ครงั้ !

หรอื วา่ …… ฉนิ โมห่ านพดู จะเป็ นความจรงิ !? เธอหมกมนุ่ ……ขนาดนัน้ จรงิ ๆหรอ? พอเหน็ ใบหนา้ ทแี่ ดงกํา่ ของซสู อื เยว่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกก็ ระแอมไอเบาๆ “สอื เยวเ่ ธอก็ไมต่ อ้ งรสู ้ กึ เขนิ อายหรอก” “ยังไงพวกแกก็มลี กู ดว้ ยกนั ตงั้ สามคนแลว้ แกตกหลมุ รักเขาตงั้ แต่ แรกพบ กพ็ อใหอ้ ภยั ได ้ ใชไ่ หม?” ใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงยง่ิ กวา่ เดมิ เธอเงยหนา้ ขนึ้ มองใบหนา้ ทภ่ี มู ใิ จของฉนิ โมห่ าน กจ็ อ้ งเขาดว้ ย สายตาทโี่ มโห จากนัน้ ก็จบั มอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี นแลว้ เดนิ ออกไป บรเิ วณระเบยี งบนั ไดบนชนั้ สอง ซงิ หยนุ ถอนหายใจเบาๆ “เจา้ เลห่ ”์ ซงิ เฉนิ เกยคางบนราวบนั ไดทท่ี ํามาจากไม ้ “แดด๊ ดย้ี ังคงขโ้ี กหก” ซงิ กวางมองบนใสพ่ ชี่ ายทงั้ ของเธอ “แตห่ มา่ ม๊ใี นตอนน้ี ถา้ ไมบ่ อก วา่ ม๊ชี อบแดด๊ ดก้ี อ่ น ม๊กี จ็ ะเวน้ ระยะหา่ งกบั แดด๊ ดไี้ ง ” “ตอ้ งทําใหม้ ๊เี ชอื่ วา่ ม๊เี ป็ นคนเขา้ หา แลว้ กเ็ ป็ นคนจบี แดด๊ ดก้ี อ่ น ม๊ถี งึ จะไมก่ ลา้ จะผลกั ไสแดด๊ ดห้ี ลงั ความทรงจําไง”

ตอนที่ 213 ตอนเธอความจําเสอ่ื ม ก็นา่ รกั ดี บทสนทนาของเด็กทงั้ สามทอ่ี ยชู่ นั้ บน ทําใหฉ้ นิ โมห่ านหลดุ ยม้ิ ออกมา “ซงิ กวางเขา้ ใจแดด๊ มากทส่ี ดุ ” เขากา้ วขาเดนิ ขนึ้ บนั ได แลว้ หยดุ ลงตรงหนา้ ซงิ กวาง กอ่ นจะคอ่ ยๆ อมุ ้ เด็กหญงิ ขน้ึ มา “ก็วา่ ทําไมคนเขาชอบพดู กนั วา่ ความเอาใจใส่ ของลกู สาวเป็ นเหมอื นผา้ นวมอนุ่ ๆผนื นอ้ ย” ซงิ กวางเบะปาก หลังจากทโ่ี ดนฉนิ โมห่ านอมุ ้ ขนึ้ กอ่ นจะใชน้ วิ้ เล็ก จับคอเสอื้ ของเขาเอาไวเ้ บาๆ “แตม่ คี นบอกวา่ ลกู สาวคอื คนรักของ พอ่ เมอื่ ชาตกิ อ่ นดว้ ยหนคิ ะ” ชายหนุ่มยม้ิ บางๆ “ลกู ไมใ่ ชภ่ รรยาชาตกิ อ่ นของแดด๊ หรอก” ซงิ กวางเมม้ ปาก “แดด๊ รไู ้ ดย้ ังไงคะวา่ ไมใ่ ช่?” “เพราะคนรักและภรรยาชาตกิ อ่ นของแดด๊ ตอ้ งเป็ นหมา่ ม๊ขี องพวก ลกู อยา่ งแน่นอน” “ชาตกิ อ่ น ลกู กน็ ่าจะเป็ นลกู สาวของแดด๊ น่ันแหละ”

คําพดู ของฉนิ โมห่ าน ทําใหซ้ งิ กวางชะงกั ไปสกั พกั จากนัน้ ไมน่ าน เดก็ ญงิ ก็เอยี งหวั แลว้ หนั หนา้ ไป กอ่ นจะจบู ลงตรง แกม้ ของฉนิ โมห่ าน “หนูกร็ สู ้ กึ วา่ เป็ นแบบนคี้ ะ่ !” “จ๊ ิ จ๊ ิ จ๊”ิ ซงิ เฉนิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งถอนหายใจ “พอมลี กู สาวก็ลมื ลกู ชายตวั เองไป เลย” ขณะพดู กห็ นั ไปมองซงิ หยนุ “พ่ี พวกเรานมี่ ันน่าสงสารจรงิ ๆ!” “คนทนี่ ่าสงสารมแี คน่ ายเหอะ” “ฉันกร็ กั ซงิ กวางมากเหมอื นกนั ” ซงิ หยนุ เงยหนา้ มองหนา้ เขานงิ่ ๆ แลว้ กา้ วเทา้ เดนิ ไปยงั หอ้ งอา่ น หนังสอื เล็กของเขา “ฉันไปอา่ นหนังสอื ละ” ซงิ เฉนิ ：“……” เขากแ็ คพ่ ดู เลน่ เฉยๆ! อกี อยา่ ง เขายงั ไมท่ นั ไดพ้ ดู เลยวา่ เขาไมร่ ักนนอ้ งสาว! ? ……

ภายในสวนดอกไมห้ ลงั วลิ ลา่ ซสู อื เยวน่ ั่งอยบู่ นมา้ หนิ ออ่ นในศาลาเล็กๆ พรอ้ มมองตน้ ไมท้ ห่ี า่ ง ออกไปอยา่ งเหมอ่ ลอย “เมอื่ กอ่ นฉันชอบฉนิ โมห่ านขนาดนัน้ เลย หรอ?” “ใชแ่ กชอบเขาขนาดนัน้ เลย” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจ เธอกนิ ผมไมบ้ นโตะ๊ หนิ ออ่ น พรอ้ มกบั ยกั ไหล่ “เขาทําเพอ่ื แกหลายเรอ่ื งมากๆ” “เขาชว่ ยแกจดั การเฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ” “แลว้ ก็ซโู ม่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจอกี ครงั้ “ฉนิ โมห่ านชอบเธอมากแคไ่ หน ฉัน กร็ บั รไู ้ ดเ้ หมอื นกนั ……” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขน้ึ “ทําไมฉนิ โมห่ านตอ้ งชว่ ยฉันทกุ อยา่ ง……” “ฉัน……ไมไ่ ดท้ ําอะไรเพอื่ ฉนิ โมห่ านเลยหรอ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดควิ้ อยา่ งลําบากใจ

เวลาลว่ งเลยไปนานพอสมควร กอ่ นทเี่ ธอจะสา่ ยหวั “ไมเ่ คยไดย้ นิ แกพดู ถงึ ” “แตว่ า่ แคแ่ กรวู ้ า่ แกชอบเขามาตลอดก็พอ แกยงั ทําอาหารใหเ้ ขา บอ่ ยๆ แลว้ กค็ อยดแู ลพวกลกู ชายสองคนของเขาดว้ ย……” “สว่ นอยา่ งอนื่ ……คดิ ไมอ่ อกแลว้ ” ซสู อื เยวเ่ งยี บไปสกั พกั ทนั ใดนัน้ เธอก็เงยหนา้ ขนึ้ มองใบหนา้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น “เพราะฉะนัน้ แกหมายความวา่ ……” “ฉนิ โมห่ านชว่ ยเหลอื ฉันในหลายๆเรอื่ ง รวมถงึ เรอ่ื งงานกบั ครอบครวั ” “สว่ นฉัน……นอกจากทําอาหารกบั ชว่ ยเขาเลย้ี งลกู แลว้ ไมเ่ คยชว่ ย อะไรเขาไดเ้ ลย?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั ถงึ ประโยคนพี้ ดู ออกมาไมด่ เี ทา่ ไหร่ แต่…… “อม้ื ใช”่

พอลองนกึ ยอ้ นดแู ลว้ ซสู อื เยวไ่ มเ่ คยทําอะไรเพอื่ ฉนิ โมห่ าน เหมอื น ทฉ่ี นิ โมห่ านทําเพอื่ เธอจรงิ ๆ “แต่ ฉันรสู ้ กึ วา่ เรอ่ื งนไ้ี มส่ ําคญั หรอก” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยกั ไหล่ “ยังไงพวกแกก็เป็ นสามภี รรยากนั คณุ ชายฉนิ ก็ เป็ นคนทแี่ ข็งแกรง่ แข็งแกรง่ จนไมต่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื จากใคร ” “ขอแคแ่ กอยกู่ บั เขา ก็ถอื วา่ แกชว่ ยเหลอื เขาแลว้ มัง้ ?” ซสู อื เยวเ่ งยี บไปสกั พกั กอ่ นจะใชม้ อื ตบโตะ๊ : “ฉันในเมอื่ กอ่ นนม่ี ันไมไ่ ดเ้ รอ่ื งจรงิ !” เสยี งทเี่ ธอตบโตะ๊ ดงั มาก จนทําใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นทก่ี ําลงั จะกนิ องนุ่ ตกใจจนมนั หลน่ ลงบนโตะ๊ หนิ ออ่ น องนุ่ ลกู นัน้ หลน่ ลงจากโตะ๊ หนิ ออ่ น กอ่ นจะกลงิ้ ไกลออกไปเรอื่ ยๆ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรสู ้ กึ เจ็บใจมาก กอ่ นจะหยบิ องนุ่ อกี ลกู ใสป่ าก “แกเป็ นอะไรเนยี่ ?” ซสู อื เยวน่ วดมอื ขา้ งทต่ี บโตะ๊ อยา่ งเจ็บปวด “เมอื่ กอ่ นฉันทําไม ถงึ ไดส้ บายใจในขณะทฉี่ นิ โมห่ านตอ้ งทมุ่ เทเพอ่ื ฉัน?”

“ถงึ จะเป็ นสามภี รรยากนั ความสมั พันธร์ ะหวา่ งคนสองคนตอ้ ง ชว่ ยเหลอื กนั เทา่ เทยี มกนั ส!ิ ” หลังจากทพี่ ดู จบ เธอก็เงยหนา้ มองไปยงั ทางไกล “ตอ่ จากน้ี ฉันจะ ปกป้องฉนิ โมห่ าน ฉันจะเป็ นบอดก้ี ารด์ ใหเ้ ขา เพอื่ เป็ นการตอบ แทน!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทกี่ ําลงั จะกนิ องนุ่ หลน่ ลงพนื้ อกี ครงั้ เธอกระแอมไอเสยี งเบา “ฉันรสู ้ กึ วา่ …… คณุ ชายฉนิ น่าจะไม่ ตอ้ งการ” ถา้ จําไมผ่ ดิ ตอนทซี่ สู อื เยวถ่ า่ ยละครอยบู่ นดอยแลว้ โดนไลฆ่ า่ ฉนิ โมห่ านเป็ นคนปกป้องเธอ…… อกี อยา่ ง ฉนิ โมห่ านบาดเจ็บเพราะเธอดว้ ย จนกระทงั่ ตอนนต้ี รงฝ่ า มอื ยงั ตอ้ งมผี า้ พันแผลพันเอาไวเ้ ลย เธอรสู ้ กึ วา่ ซสู อื เยวไ่ มม่ คี วามสามารถอะไรทจ่ี ะปกป้องฉนิ โมห่ าน ได…้ … “เขาไมต่ อ้ งการก็เรอ่ื งของเขา สว่ นเรอ่ื งทจี่ ะเป็ นบอดก้ี ารด์ น่ันมัน เรอ่ื งของฉัน” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ตกลงตามนก้ี แ็ ลว้ กนั ”

“ตอ่ จากนฉ้ี ันจะเป็ นบอดก้ี ารด์ ตดิ ตวั ฉนิ โมห่ านแลว้ ก็ผชู ้ ว่ ยตดิ ตวั ดว้ ย จะไดด้ แู ลเขาไดต้ ลอดเวลา” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ฉันก็ไมส่ บายใจสกั ท!ี ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดควิ้ เบาๆ เหมอื นมคี วามคดิ บางอยา่ งผดุ ขน้ึ มากอ่ น กม้ หนา้ กดโทรศพั ท์ “สอื เยวเ่ มอื่ กแ้ี กวา่ ไงนะ” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ธอ “ฉันเพงิ่ พดู แกกล็ มื แลว้ หรอ?” “เมอ่ื กฉี้ ันพดู วา่ ฉันจะตอบแทนฉนิ โมห่ านทเี่ คยชว่ ยฉัน ตอ่ จากนฉ้ี ัน จะเป็ นบอดก้ี ารด์ กบั ผชู ้ ว่ ยตดิ ตวั เขา ดแู ลเขาตลอดเวลา! ” พดู จบ เธอกห็ นั มามองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “เก็บเป็ นความลบั กอ่ นนะ” “ฉันไมอ่ ยากใหฉ้ นิ โมห่ านรวู ้ า่ ฉันรสู ้ กึ ตดิ คา้ งเขา ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั กอ่ นจะรบี พยกั หนา้ “โอเค โอเค โอเค” หลังจากทพ่ี ดู จบ ขอ้ ความเสยี งของเธอก็ถกู สง่ ออกไป ในขณะเดยี วกนั บนชนั้ สองของวลิ ลา่ ฉนิ โมห่ านทเ่ี พง่ิ สง่ ซงิ กวางกลบั หอ้ งนอนของเธอ แลว้ เดนิ กลับมา ยงั หอ้ งอา่ นหนังสอื ของเขาแลว้ นั่งลง

ทนั ใดนัน้ เสยี งโทรศพั ทข์ องเขากด็ งั ขนึ้ เป็ นขอ้ ความเสยี งจากฟ๋ เู ชยี นเชยี น ชายหนุ่มปิดคอมไปดว้ ย พลางกดฟังขอ้ ความเสยี งไปดว้ ย “เมอ่ื กฉี้ ันพดู วา่ ฉันจะตอบแทนฉนิ โมห่ านทเี่ คยชว่ ยฉัน ตอ่ จากนฉี้ ัน จะเป็ นบอดกี้ ารด์ กบั ผชู ้ ว่ ยตดิ ตวั เขา ดแู ลเขาตลอดเวลา! ” “เกบ็ เป็ นความลบั กอ่ นนะ” “ฉันไมอ่ ยากใหฉ้ นิ โมห่ านรวู ้ า่ ฉันรสู ้ กึ ตดิ คา้ งเขา ” …… มอื ทก่ี ําลงั คลกิ เปิดกลอ่ งขอ้ ความอเี มลของเขากระตกุ หลังจากนัน้ เขาก็เกย่ี วยมิ้ ขน้ึ เบาๆ แลว้ กดขอ้ ความเสยี งฟังอกี รอบ ฟังซา้ํ แลว้ ซา้ํ เลา่ จนกระทง่ั หานหยนุ โทรเขา้ มาขดั จังหวะเขา ชายหนุ่มหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา

“คณุ ชายฉนิ ผมไดผ้ เู ้ ชยี่ วชาญทส่ี ามารถตรวจสอบไดแ้ ลว้ ครบั เขา ยนื ยนั แลว้ ครบั วา่ ตวั ยาทผ่ี มฉดี ใหซ้ สู อื เยวใ่ นตอนนัน้ มยี าทท่ี ําให ้ ความจําเสอื่ มผสมอยู่” “และยาเป้าหมายของตวั นค้ี อื ยงิ่ ใสใ่ จกบั อะไร ก็จะยง่ิ ลมื เรอื่ งนัน้ ได ้ งา่ ยครบั ” พดู จบ หานหยนุ กถ็ อนหายใจออกมาอยา่ งรสู ้ กึ โลง่ “ผมเจอศนู ยว์ จิ ัย ของอาจารยผ์ มแลว้ ครับ อาจารยผ์ มบอกวา่ แกกไ็ มเ่ คยเจอยาชนดิ นี้ มากอ่ น แกตอ้ งศกึ ษาตวั ยากอ่ น ถงึ จะตดั สนิ ใจไดว้ า่ จะตอ้ งฟ้ืนความ ทรงจําใหซ้ สู อื เยวย่ ังไง……” ฉนิ โมห่ านหวั เราะอยา่ งอารมณ์ดี “ขอบใจนะ” นเี่ ป้นครงั้ แรกทหี่ านหยนุ ไดย้ นิ นํ้าเสยี งอารมณด์ ขี นาดนข้ี องฉนิ โม่ หาน เขาเกอื บจะนกึ วา่ ตวั เองฟังผดิ ไปเสยี แลว้ ชายหนุ่มทางปลายสายอง้ึ อยสู่ กั พกั รสู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ านตอ้ งกําลังให ้ กําลังใจเขาอยา่ งแน่นอน! ดงั นัน้ เขาจงึ รบี สดู หายใจเขา้ เตม็ ปอด “คณุ ชายฉนิ คณุ ไวใ้ จไดเ้ ลย ผมกบั อาจารยจ์ ะพยายามอยา่ งแน่นอนครบั เพอ่ื ใหซ้ สู อื เยวฟ่ ้ืน ความจําได…้ …”

“ไมร่ บี ” ฝั่งตน้ สาย น้ําเสยี งนง่ิ ๆของฉนิ โมห่ านพดู ขนึ้ “พวกคณุ คอ่ ยๆวจิ ยั ไป” “ตอนนฉี้ ันรสู ้ กึ วา่ ……” “ตอนเธอความจําเสอ่ื ม ก็น่ารักดี” ตอนที่ 214 ใหฉ้ นั ดหู นอ่ ยไดไ้ หม หานหยนุ ทไ่ี ดย้ นิ ตกใจจนเกอื บทําโทรศพั ทห์ ลดุ มอื “คณุ ชายฉนิ คณุ กําลัง……พดู เลน่ ใชไ่ หมครับ?” หลังจากทซ่ี สู อื เยวค่ วามจําเสอื่ ม น่ารกั งัน้ หรอ? เขายังจําฉากทซ่ี สู อื เยวบ่ บี คอเขาแลว้ ดนั ชดิ ผนังกอ่ นหนา้ นี้ ทเี่ กอื บ ทําเขาเกอื บตายอยเู่ ลย ผหู ้ ญงิ แบบนี้…… เขา้ ขา่ ยคําวา่ น่ารักยังไง?

คณุ ชายฉนิ คงจะไมไ่ ดโ้ ดนทํารา้ ยรา่ งกายจนสมองเพยี้ นหรอกใช่ ไหม? และแลว้ เขาก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “คณุ ชายฉนิ คณุ ไวใ้ จไดเ้ ลยครับ ผมจะพยายามหาวธิ ที ที่ ําใหซ้ สู อื เยวฟ่ ื้นความทรงจําใหไ้ ดค้ รับ คณุ จะไดห้ ลดุ พน้ จากทะเลความทกุ ขโ์ ดยเร็วทส่ี ดุ ” พดู จบ เขาก็กดวางสายแลว้ เดนิ ตรงดง่ิ เขา้ หอ้ งศนู ยว์ จิ ัย “อาจารย์ ครับ ผมวา่ พวกเราตอ้ งเรง่ ทําวจิ ัยใหเ้ ร็วขน้ึ แลว้ ครับ ” “ผมคดิ วา่ สามขี องคนไขร้ ายนนี้ ่าจะโดนทํารา้ ยรา่ งกายจนเพยี้ นไป แลว้ ครบั !” …… แมว้ า่ ซสู อื เยวจ่ ะตดั สนิ ใจวาจะดแู ลฉนิ โมห่ าน ปกป้องฉนิ โมห่ าน แตพ่ อเอาเขา้ จรงิ กร็ สู ้ กึ ยากเล็กนอ้ ย เธอยนื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งอา่ นหนังสอื ของฉนิ โมห่ าน ลังเลอยสู่ กั ครู่ สดุ ทา้ ยก็ตดั สนิ ใจเคาะประตู “ฉนิ โมห่ าน คณุ อยไู่ หม?” เสยี งตอบรบั จากชายหนุ่มดงั ออกมาจากภายในหอ้ ง “เขา้ มาส”ิ

ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ในมอื ถอื ถาดเอาไว ้ กอ่ นจะคอ่ ยๆเปิด ประตอู ยา่ งระมัดระวงั ถาดบนมอื ทเี่ ธอถอื นัน้ คอื ชาทเี่ มอื่ กฟี้ ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นคนสอนเธอชง หญงิ สาวถอื ถาด แลว้ เดนิ มาขา้ งฉนิ โมห่ านอยา่ งชา้ ๆ กอ่ นจะหยบิ ชา ถว้ ยนัน้ วางลงบนโตะ๊ ของเขา “ฉันชงมาใหค้ ณุ ลองชมิ ดสู ”ิ ชายหนุ่มมองถว้ ยชาทซ่ี สู อื เยวว่ างลงบนโตะ๊ ดว้ ยสายตานง่ิ ๆ แลว้ เงยหนา้ มองใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “เมอื่ กคี้ ณุ เรยี กผมวา่ อะไรนะ?” ซสู อื เยวช่ ะงกั “เรยี กคณุ วา่ ฉนิ โมห่ านไงคะ” ชายหนุ่มทนี่ ั่งอยบู่ นเกา้ อต้ี วั ยาวถอนหายใจออกมา กอ่ นจะหยบิ ชา ถว้ ยนัน้ ขนึ้ แลว้ เป่ าเบาๆ “เมอ่ื กอ่ นคณุ ไมเ่ คยเรยี กชอื่ ของผมเลย” รา่ งกายของซสู อื เยวก่ ระตกุ เบาๆ เธอมองเขาดว้ ยความสงสยั “แลว้ เมอื่ กอ่ นฉันเรยี กคณุ วา่ อะไร?” ไมเ่ รยี กชอื่ เขา งนั้ เรยี กเขาวา่ อะไรกนั ? โมห่ าน?

ทา่ นชาย? “ไมใ่ ชโ่ มห่ าน แลว้ กไ็ มใ่ ชท่ า่ นชายดว้ ย เป็ นคําเฉพาะทไ่ี มใ่ ชว่ า่ ใคร จะเรยี กได”้ ราวกบั วา่ เขาจะเดาความคดิ ของเธอออก ชายหนุ่มจงึ ยกยม้ิ ขน้ึ กอ่ น จะพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งนง่ิ ๆ คําเฉพาะทไ่ี มใ่ ชว่ า่ ใครจะเรยี กได…้ … ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ และครนุ่ คดิ อยนู่ าน “เมอ่ื กอ่ นฉันเรยี กคณุ วา่ ……สา……สาม?ี ” “ใช”่ ฉนิ โมห่ านหลบุ ตามองตํา่ แลว้ จบิ ชา แลว้ สายตาเจา้ เลห่ ก์ ็แวบ ออกมาในตาของเขา “เมอื่ กอ่ นคณุ เรยี กผมแบบนม้ี าตลอด อยๆู่ คณุ มาเรยี กชอื่ ผม ผมเลยไมค่ อ่ ยชนิ ” ซสู อื เยว：่ “……” แตจ่ ะใหเ้ ธอเรยี กเขาวา่ สามกี ะทนั หนั แบบนี้ เธอก็รสู ้ กึ ไมช่ นิ เหมอื นกนั ไหม? แต…่ …

เสยี งทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นคยุ กบั เธอเมอ่ื ตอนเย็น ดงั ขน้ึ ในหู มหี ลายๆเรอื่ ง ทฉ่ี นิ โมห่ านชว่ ยเธอไวใ้ นตอนนัน้ …… หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง ชา่ งเถอะ เรยี กสามกี ส็ าม!ี ใครสงั่ ใหเ้ ธอหมกมนุ่ หละ่ ตกหลมุ รกั ตงั้ แตแ่ รกเจอรสู ้ กึ ถกู คอกบั เขา อกี แลว้ ยังทําใหเ้ จา้ น่ันของเขาตน่ื ตวั อกี ! “สา……สาม”ี เธอกดั ปาก กอ่ นจะพดู อยา่ งตะกกุ ตะกกั “ชาทฉี่ ันชง รสชาตโิ อเค ไหม?” “กไ็ มแ่ ย”่ ชายหนุ่มวางถว้ ยชาทด่ี มื่ หมดแลว้ ลงดว้ ยทา่ ทางทสี่ งา่ “นกึ ยงั ไงถงึ ชงชาใหผ้ ม?” ซสู อื เยวก่ ระแอมไอเสยี งเบา “ฟ๋ เู ชยี นเชยี นบอกวา่ เธอรสู ้ กึ รสชาติ อาหารทนี่ ไี่ มถ่ กู ปาก ก็เลยอยากชงชาดมื่ หน่ะ” “ฉันเห็นเธอชงชา เลยลองฝึกชงตาม” “เธอบอกวา่ ฉันชงไมอ่ รอ่ ย ก็เลย……”

ฉนิ โมห่ านหนา้ แดงขนึ้ ทนั ที เพราะรสชาตไิ มด่ ี ก็เลยเอามาใหเ้ ขาดมื่ ? “คอ่ ยยงั ชวั่ ทคี่ ณุ ชอบ!” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา “ฉันกว็ า่ ไมใ่ ชท่ กุ คนทจ่ี ะรสนยิ มแย่ เหมอื นฟ๋ เู ชยี นเชยี น!” คําพดู ทช่ี ายหนุ่มกําลังอยากจะพดู ออกมา ถกู กลนื ลงคอไป เขาเกยี่ วยม้ิ ขน้ึ “ของทคี่ ณุ ทํา ยงั ไงก็ดหี มดอยแู่ ลว้ ” ขณะทพ่ี ดู ประโยคน้ี สายตาของเขาเต็มไปดว้ ยความออ่ นโยน สายตาทลี่ กึ ซงึ้ และออ่ นโยนแบบน้ี บวกกบั นํ้าเสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของ เขา…… มเี สยี้ ววนิ าที ทซ่ี สู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ หวั ใจของเธอถกู กระแทกอยา่ งแรง ใบหนา้ ของเธอแดงขน้ึ อยา่ งไมม่ เี หตผุ ล หวั ใจก็เรม่ิ เตน้ แรง เธอกดั ปาก กลัววา่ เขาจะรวู ้ า่ เธอรสู ้ กึ เขนิ จงึ รบี หยบิ ถว้ ยชาทวี่ า่ ง เปลา่ กบั ถาดขน้ึ พรอ้ มกนั “ฉัน……ฉันลงไปกอ่ นนะ!” พดู จบ เธอกก็ า้ วขาเพอ่ื เดนิ ออกจากหอ้ งอยา่ งรวดเร็ว

น่าจะเป็ นเพราะประหมา่ เกนิ ไป ขาซา้ ยของเธอสะดดุ เขา้ กบั ขาขวา จงึ ลม้ ลงพนื้ เขา้ อยา่ งจงั — จังหวะชวั่ พรบิ ตาเทา่ นัน้ ฉนิ โมห่ านทกี่ ําลังจะพงุ่ ตวั เขา้ เพอ่ื จะกอด เธอเอาไวเ้ หมอื นกบั ฮโี รท่ พี่ งุ่ เขา้ มาชว่ ย ในวนิ าทที จ่ี ะลม้ ลงพน้ื …… ซสู อื เยวอ่ าศยั ทกั ษะศลิ ปะการตอ่ สขู ้ องเธอ ใชแ้ ขนดนั รา่ งตวั เอง ออกจากพนื้ จากนัน้ กก็ ระโดดดดี ตวั ลกุ ขน้ึ ยนื จากพน้ื แมว้ า่ ซสู อื เยวจ่ ะไมไ่ ดล้ ม้ ลง แตถ่ าดและถว้ ยชาในมอื ของเธอได ้ หลดุ ออกจากมอื “แครง้ ” ถว้ ยชาแตกเป็ นเสยี่ งๆจนเศษกระจายไปทวั่ มอื ของฉนิ โมห่ านทกี่ ําลงั จะยน่ื ไปชว่ ยเธอนัน้ หยดุ กลางอากาศ ซสู อื เยวม่ องเศษถว้ ยชาทแ่ี ตกอยไู่ กลๆ แลว้ รบี วงิ่ เขา้ ไปเพอื่ เกบ็ แตเ่ ธอไมค่ ดิ วา่ เศษแกว้ ทดี่ เู หมอื นไมค่ มนัน้ กลบั บาดมอื เธอ ใน ตอนทเ่ี ธอเก็บพวกมันขน้ึ มา “ปลอ่ ยเลย!”

พอเหน็ นว้ิ มอื ทโี่ ดนบาดจนเลอื ดออกของเธอ ชายหนุ่มกข็ มวดควิ้ กอ่ นจะยน่ื มอื ซา้ ยดงึ เธอใหล้ กุ ขน้ึ ยนื เขาดงึ เธอเอาไว ้ กอ่ นจะกดเธอลงบนโซฟา จากนัน้ ก็หนั หลังแลว้ เดนิ ไปเอากลอ่ งยาสามัญประจําบา้ น “เด็กอยา่ งซงิ เฉนิ กบั ซงิ กวาง ยงั รเู ้ ลยวา่ หา้ มไปเกบ็ เศษแกว้ พวกนัน้ คณุ โตขนาดนี้ ไมร่ หู ้ รอื ไง ?” ชายหนุ่มพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งตําหนิ “หรอื วา่ เพราะความทรงจํา เลยลมื เรอื่ งพน้ื ฐานพวกนไ้ี ปดว้ ย?” ความเจ็บปวดจากนวิ้ กบั คําตําหนขิ องชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวเ่ รมิ่ นํ้าตาคลอ เธอกดั รมิ ฝี ปากตวั เอง แลว้ จอ้ งแผน่ หลังของเขา “ฉันนกึ วา่ ฉันหนัง หนา ไมม่ ที างบาดเจ็บ” “หนังหนา?” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆหรตี่ าลง ภาพตอนทเี่ ธอและเขาแตง่ งานกนั ปรากฏขน้ึ ตอนนัน้ เธอยงั เป็ นแคน่ ักแสดงแทนตวั เล็กๆดา้ นศลิ ปะการตอ่ สอู ้ ยู่ เลย

ตอนเชา้ เวลาถา่ ยงานแลว้ ไดร้ ับบาดเจ็บ พอกลางคนื กก็ ลบั บา้ นมา ทายา ทกุ ครงั้ ทเ่ี ขาถาม เธอก็ไดแ้ ตย่ มิ้ ตาหยแี ลว้ บอกเขาวา่ เธอหนังหนา มาก ไมม่ ที างบาดเจ็บหรอก ตอนน้ี พอไดย้ นิ คํานอ้ี กี ครัง้ …… เขาสา่ ยหวั อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ แลว้ ถอื กลอ่ งยาเดนิ มาหยดุ ตรงหนา้ ของ เธอ “ใครบอกวา่ เธอหนังหนา?” เขาใชม้ อื ขา้ งทไ่ี มไ่ ดร้ ับบาดเจ็บ หยบิ แอลกอฮอลล์ า้ งแผลออกมา จากกลอ่ งยา “จดั การเองเลย” ซสู อื เยวก่ ดั ปาก แลว้ เพงิ่ สงั เกตเหน็ มอื ของชายหนุ่มทพี่ นั ผา้ พันแผลเอาไว ้ “มอื ของคณุ ……” เธอสดู จมกู แลว้ พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งสนั่ เครอื “ฟ๋ เู ชยี นเชยี นบอกวา่ ……” “คณุ บาดเจ็บ เพราะปกป้องฉัน?” ฉนิ โมห่ านนง่ิ ไปสกั พกั กอ่ นจะหวั เราะออกมา “ไมไ่ ดส้ าหสั มาก อกี สกั พักกห็ ายแลว้ ”

“แคไ่ มส่ ะดวกใชง้ านชว่ งระยะสนั้ เฉยๆ” ซสู อื เยวก่ ม้ หวั ลง แลว้ เงยี บไป จรงิ ๆแลว้ ผา้ พนั แผลทพี่ ันมอื เขาไวน้ ัน้ หนามาก เธอรดู ้ วี า่ มอื ของ เขา ตอ้ งบาดเจ็บสาหสั แน่นอน แตเ่ ขากลบั ทําเหมอื นวา่ มนั ไมใ่ ชเ่ รอื่ งใหญอ่ ะไร…… ทนั ใดนัน้ เธอกเ็ งยหนา้ ขนึ้ “มอื ขา้ งนคี้ ณุ ตอ้ งทายาทกุ วนั ใชไ่ หม?” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เหมอื นตดั สนิ ใจอะไรบางอยา่ งไดแ้ ลว้ กอ่ นจะยนื่ มอื ออกไปจับมอื ขา้ งทไี่ ดร้ บั บาดเจ็บของเขา แลว้ เรมิ่ แกะ ผา้ พันแผลออกจากมอื ของเขา “ให…้ …ฉันดหู น่อยไดไ้ หม?” ตอนท่ี 215 ฝี มอื ทาํ อาหารของหมา่ มด๊ี มี ากๆ ในตอนทแี่ กะผา้ พันแผลไดถ้ งึ ครงึ่ นัน้ ฉนิ โมห่ านกย็ นื่ มอื อกี ขา้ งจบั มอื ของซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “ชา่ งเถอะ” “ไป๋ ลว่ั ทายาใหฉ้ ันได”้

“แผลธรรมดาเฉยๆ ไมม่ อี ะไรน่าดหู รอก” ระหวา่ งพดู เขากําลงั จะดงึ มอื ตวั เองกลับ แตซ่ สู อื เยวเ่ ร็วกวา่ เลยจับมอื เขาเอาไวไ้ ดก้ อ่ น หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก สายตาเธอเตม็ ไปดว้ ยความมงุ่ มัน่ “ฉันกอ็ ยาก ดเู ฉยๆ” สายตาของเธอทงั้ ใสซอื่ และมงุ่ มัน่ ฉนิ โมห่ านทม่ี องเธอ หวั เราะออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ตอ้ งดใู หไ้ ด ้ เลย?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ แลว้ หลบุ ตามองตํา่ กอ่ นจะแกะผา้ พันแผลออก จากมอื ของเขาทลี ะชนั้ แผลบนมอื ของชายหนุ่มทมี่ ผี า้ พนั แผลพนั ไว ้ เรม่ิ คอ่ ยๆปรากฏตอ่ หนา้ ของเขา แผลนัน้ ลกึ มาก และยาวมาก ราวกบั จะแยกฝ่ ามอื ออกเป็ นสองทอ่ น แมซ้ สู อื เยวจ่ ะบอกวา่ ตวั เองจติ ใจแข็งแกรง่ ขนาดไหน แตพ่ อตอนท่ี เธอเหน็ แผลของเขานัน้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะตกใจจนรา่ งกระตกุ

ฉนิ โมห่ านหยักรมิ ฝี ปากยมิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขาจับผา้ พันแผลแลว้ ปิด แผลเอาไว ้ “ก็บอกแลว้ วา่ ไมต่ อ้ งดู” “ยยั บอ๊ งอยา่ งเธอจะกลา้ ดขู องแบบนไี้ ดย้ ังไง” พดู จบ เขาก็ชกั มอื กลับ และกําลังจะพนั ผา้ พันแผลเขา้ ทเ่ี ดมิ แตซ่ สู อื เยวก่ ลบั กดั ปากตวั เอง แลว้ จับแขนเขาไวอ้ กี ครัง้ กอ่ นจะจับ ฝ่ ามอื ของเขามาไวบ้ นมอื ของตวั เอง “แผลลกึ ขนาดนี้ คณุ ยน่ื มอื ไป รบั มดี มาหรอ?” ฉนิ โมห่ านชะงัก แลว้ พยกั หนา้ “ทําไมโงข่ นาดนี้” เธอบน่ พมึ พํากบั ตวั เอง กอ่ นจะกม้ ลงหายาจากกลอ่ งยา “ปกตทิ ่ี ไป๋ ลว่ั ทายาใหค้ ณุ ใชย้ าตวั ไหน?” ฉนิ โมห่ านชไี้ ปยังขวดยาทห่ี ลบอยใู่ นมมุ กลอ่ งอยา่ งนงิ่ ๆ ซสู อื เยวห่ ยบิ ขวดยาขนึ้ มา แลว้ เทยาใหเ้ ขาอยา่ งระมดั ระวงั และ เหลอื บมองแผลของเขาอยา่ งรสู ้ กึ สงสารปนตําหนิ “ทําไมถงึ โงใ่ ช ้ มอื ไปรบั มดี คนอน่ื เนยี่ ?”

ชายหนุ่มมองเธอดว้ ยสายตาทลี่ กึ ซงึ้ “ตอนนัน้ มคี นจะใชม้ ดี ทํารา้ ย คณุ สถานการณ์คบั ขนั มาก กเ็ ลยไมไ่ ดค้ ดิ อะไรมาก” รา่ งซสู อื เยวก่ ระตกุ อยา่ งรนุ แรง เพราะสถานการณค์ บั ขนั ไมไ่ ดค้ ดิ อะไรมาก เลยยนื่ มอื ไปรับมดี แทน เพอ่ื ปกป้องเธอ…… ชายคนนช้ี อบเธอในอดตี ขนาดไหนกนั ? พอคดิ ไดเ้ ทา่ นี้ หวั ใจของเธอก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะรสู ้ กึ แปลกๆ ไมร่ วู ้ า่ ควรดใี จทตี่ วั เองเป็ นผหู ้ ญงิ ทถ่ี กู รักคนนัน้ ดี หรอื เสยี ใจท่ี ตวั เองจําเรอ่ื งราวในอดตี ไมไ่ ดเ้ ลย ระหวา่ งคดิ เธอก็เทยาใหเ้ ขาเสร็จ จากนัน้ เธอคอ่ ยๆเรม่ิ ทาอยา่ งระมดั ระวงั “ฉนิ โมห่ าน” “หมื ” “เจ็บมากแน่เลยใชไ่ หม?” เธอกดั ปากลา่ งของตวั เอง กอ่ นจะสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ถามขนึ้ วา่ “เมอื่ กฉี้ ันโดนเศษแกว้ บาดนว้ิ แผลอนั นดิ เดยี ว ฉันยงั เจ็บมากๆเลย ”

“คณุ ……ตอ้ งเจ็บมากแน่เลยใชไ่ หม?” “ทําไมคณุ โงข่ นาดนเ้ี นย่ี ?” พอชายหนุ่มเหน็ สหี นา้ ของเธอทกี่ ําลงั ตงั้ ใจทายาใหเ้ ขาอยนู่ ัน้ ก็ หวั เราะออกมา “แคไ่ ดป้ กป้องคณุ โงน่ ดิ หน่อย มันก็คมุ ้ ” คําพดู ทพ่ี ดู ขน้ึ อยา่ งกะทนั หนั ของเขา ทําใหซ้ สู อื เยวห่ นา้ แดงขน้ึ มา ทนั ที เธอไดแ้ ตเ่ มม้ ปาก ไมก่ ลา้ ทจ่ี ะเงยหนา้ มองเขา แลว้ ทายาใหเ้ ขา อยา่ งตงั้ ใจ “จรงิ ๆแลว้ ……” “ฉันไมร่ วู ้ า่ เมอื่ กอ่ นทฉี่ ันอยกู่ บั คณุ ฉันเป็ นคนยังไง” “แตฉ่ ันมที กั ษะศลิ ปะป้องกนั ตวั สว่ นใหญแ่ ลว้ ฉันกพ็ อจะปกป้อง ตวั เองได”้ พดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ ดวงตาทแ่ี วววาวมองมาทเ่ี ขา “ตอ่ จากน้ี ฉัน ปกป้องคณุ เอง คณุ จะไดไ้ มต่ อ้ งบาดเจ็บเพราะฉันแบบนี้ ” ทา่ ทางทมี่ งุ่ ม่นั ของเธอ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านเกย่ี วยมิ้ ขน้ึ อยา่ งอดไมไ่ ด ้ เขายนื่ มอื ขา้ งทไี่ มม่ แี ผลออกมา แลว้ ลบู หวั ของเธอเบาๆ “โอเค ตอ่ จากนป้ี กป้องผมนะ”

ราวกบั วา่ มอื ของชายหนุ่มนัน้ มเี วทมนตร์ ทที่ เี่ ขาสมั ผัสโดน รอ้ นขน้ึ มาทนั ที ความรสู ้ กึ ราวกบั วา่ โดนไฟชอ็ ต จนซสู อื เยวต่ อ้ งกม้ หวั ลง แลว้ หนา้ แดงยง่ิ กวา่ เดมิ ใชเ้ วลานานพอสมควร กวา่ เธอจะทายาใหเ้ ขาเสร็จ แลว้ พนั แผลให ้ เขา และแลว้ เธอก็เกบ็ กลอ่ งยา กอ่ นจะถอนหายใจออกมาอยา่ งรสู ้ กึ โลง่ “คราวหลงั ไมต่ อ้ งรบกวนไป๋ ลัว่ แลว้ ” “ใหฉ้ ันเป็ นคนชว่ ยคณุ เวลาทายาก็แลว้ กนั ” ชายหนุ่มทมี่ องใบหนา้ ทเ่ี ล็กเทา่ ฝ่ ามอื ของเธอ ยกยมิ้ ขน้ึ “โอเค” ซสู อื เยวท่ โี่ ดนเขามองหนา้ แดงจนแดงไปถงึ หู เธอรบี เก็บกลอ่ งยาเขา้ ในมมุ กอ่ นจะรบั หนั ตวั แลว้ เดนิ จากไป ฉนิ โมห่ านทนี่ ่ังอยบู่ นโซฟา มองแผน่ หลังของหญงิ สาวทเี่ รมิ่ ไกล ออกไป แลว้ กม้ ลงมองผา้ พันแผลบนมอื ของเขา กอ่ นจะยมิ้ ออกมา ……

หลังจากทซี่ สู อื เยวห่ นอี อกมาจากหอ้ งอา่ นหนังสอื มาอยตู่ รงทางเดนิ กห็ ายใจเขา้ อยา่ งลกึ เธอไมร่ วู ้ า่ เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่ ทําไมฉนิ โมห่ านโดนตวั นดิ หน่อย เธอก็เรม่ิ รสู ้ กึ มนึ หนา้ รอ้ นผา่ ว หวั ใจเตน้ เร็วขนึ้ ดว้ ย เมอ่ื กอ่ นเธอกเ็ คยมแี ฟนมากอ่ นหนิ ตอนยังคบกบั เฉงิ เซวยี น หวั ใจของเธอสงบจนเหมอื นไมค่ ลนื่ มาโดย ตลอด แตท่ ําไมพอเจอกบั ฉนิ โมห่ าน…… “หมา่ ม๊ ”ี นํ้าเสยี งนง่ิ ๆของเด็กดงั ขน้ึ ซสู อื เยวท่ เ่ี พง่ิ ดงึ สตติ วั เองกลับมา มองหาเขา กพ็ บวา่ เป็ นซงิ หยนุ ในชดุ ขาวทงั้ ตวั พรอ้ มยนื กอดอกหลงั พงิ ผนังตรงทางเดนิ แลว้ มองมา ทางเธอ เธอใชม้ ตี หี นา้ ทรี่ อ้ นผา่ วเบาๆ หลังจากทเี่ รมิ่ หายรอ้ น เธอก็คอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไปหาเด็กชาย “วา่ ไงครับ?”

“ซงิ เฉนิ ใหผ้ มถามม๊วี า่ หลังจากทมี่ ๊คี วามจําเสอ่ื ม ม๊ยี ังจําวธิ ี ทําอาหารไดห้ รอื เปลา่ ครบั ?” “นอ้ งอยากกนิ แพนเคก้ มนั ฝรงั่ ของม๊แี ลว้ ” แพนเคก้ มนั ฝรั่ง? ซสู อื เยวช่ ะงัก เธอรสู ้ กึ เหมอื นวา่ เธอเคยทําสง่ิ น้ี…… “พวกลกู อยากกนิ แพนเคก้ มนั ฝรัง่ หรอครับ ?” “ครบั ” ซงิ หยนุ พยกั หนา้ “ซงิ เฉนิ อยากกนิ แพนเคก้ มนั ฝรง่ั มานานมากแลว้ ครบั ” “แลว้ ก็ไขต่ ม้ ทรงกระตา่ ยครับ” “เมอื่ กอ่ นม๊ที ําใหพ้ วกผมกนิ บอ่ ยๆ” ซสู อื เยวเ่ งยี บไปสกั พกั “งนั้ ม๊ไี ปทําใหต้ อนนเ้ี ลย!” พดู จบ หญงิ สาวก็รบี ลงเดนิ บนั ได แลว้ เดนิ ตรงดง่ิ เขา้ ไปในหอ้ งครวั

“พ่ี นายอยากกนิ เอง ใสร่ า้ ยผมอกี แลว้ !” หลังจากทซ่ี สู อื เยวเ่ ดนิ จากไป ซงิ เฉนิ กว็ งิ่ ออกมาจากหอ้ งอยา่ ง หงดุ หงดิ แลว้ จอ้ งซงิ หยนุ อยา่ งโมโห “นายอยากกนิ เองแทๆ้ !” ซงิ หยนุ เหลอื บมองเขานงิ่ “งนั้ เดย๋ี วถา้ หมา่ ม๊ที ําเสร็จ ฉันกบั ซงิ กวาง กนิ กนั สองคน สว่ นนายก็ดอู ยขู่ า้ งๆกแ็ ลว้ กนั ” ซงิ เฉนิ ：“……” “มสี ทิ ธอิ ะไร?” “ก็สทิ ธทิ น่ี ายไมย่ อมเสยี สละแมแ้ ตช่ อ่ื ของนายไง” ซงิ กวางทเี่ ดนิ ไปยนื อยขู่ า้ งๆ เกาะอยตู่ รงราวบนั ได แลว้ มองใครบาง คนทย่ี งุ่ อยใู่ นครัวชนั้ ลา่ ง “พด่ี สู ิ หนูเป็ นนอ้ งสาว พวกพต่ี อ้ งดแู ลหนู เรอื่ งทข่ี อหมา่ ม๊ที ําอาหารใหก้ นิ ก็ตอ้ งเป็ นพวกพเ่ี ป็ นคนจัดการสิ” “พใ่ี หญเ่ ป็ นคนเปิดปากขอหมา่ ม๊กี อ่ น ถอื วา่ ทําอะไรเพอื่ หนูแลว้ ” “พใี่ หญแ่ คบ่ อกวา่ พอี่ ยากกนิ เฉยๆ พไี่ มไ่ ดท้ ําอะไรสกั หน่อย พก่ี ไ็ ม่ ยอมละ” “ถา้ อยา่ งนัน้ พกี่ ็ไมต่ อ้ งกนิ !” ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ “ไดไ้ ดไ้ ด ้ งัน้ ถอื วา่ ฉันอยากกนิ ก็แลว้ กนั !”

พอพดู จบ เขากร็ สู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งแปลกๆ “แตพ่ ใี่ หญเ่ ป็ นคนอยากกนิ เอง ทําไมตอ้ งบอกวา่ ฉันอยากกนิ ?” “พวกเราเป็ นแฝดสาม ใครอยากกนิ กเ็ หมอื นกนั นั่นแหละ! ” ซงิ กวางใชม้ อื แนบลงบนแกม้ ทงั้ สองขา้ งของเธอพรอ้ มกบั ดหู ญงิ สาวทอี่ ยหู่ อ้ งครัวชนั้ ลา่ ง “พใี่ หญ่ พบ่ี อกวา่ หมา่ ม๊ที ําแพนเคก้ มันฝรั่ง อรอ่ ยมากๆ คอื เรอ่ื งจรงิ หรอื เปลา่ ?” ซงิ หยนุ พยกั หนา้ “แพนเคก้ มันฝรงั่ ทหี่ มา่ ม๊ที ํา เคยชนะใจพร่ี องของ นอ้ งมากอ่ น หลงั จากทพี่ ร่ี องของนอ้ งกนิ แลว้ ถงึ ไดย้ อมใหม้ ๊เี ป็ น หมา่ ม๊ขี องพวกเรา” ซงิ เฉนิ พดู อยา่ งม่ันอกมนั่ ใจ “ฝี มอื ทําอาหารของหมา่ ม๊ดี มี าก” เพง่ิ จะพดู จบ กลน่ิ อาหารไหมก้ ล็ อยมาจากชนั้ ลา่ งทนั ที น้ําเสยี งตกใจของฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงั ขน้ึ “สอื เยวแ่ กทําอะไรไหม!้ ?” ตอนท่ี 216 คณุ ไมก่ ลวั วา่ มนั จะเป็ นพษิ หรอคะ เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทําใหเ้ ด็กทงั้ สามคนทอ่ี ยตู่ รงราวบนั ไดชนั้ บน มองหนา้ กนั โดยไมไ่ ดน้ ัดหมาย