สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

เธอสดู ลมหายใจลกึ ๆ พลนั พยักหนา้ “อมื เชยี นเชยี นปลกุ ฉันใหล้ กุ ขนึ้ มาทํากบั ขา้ วกบั เธอ เธอสอนฉันทํา” “ดมี าก” ชายหนุ่มยม้ิ ใหพ้ ลันยกมอื ขน้ึ จากนัน้ หยบิ ปอยผมทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งทดั หลงั ใบหู “ตงั้ ใจเรยี นกบั เธอนะ” “งนั้ คณุ ละ่ ?” เมอ่ื เห็นวา่ เขากา้ วเทา้ เตรยี มจะเดนิ ออก ซสู อื เยวค่ วา้ จับชายแขน เสอื้ ของเขาเอาไวท้ นั ที พลันเอย่ ปากถาม “คณุ …ไมก่ นิ ขา้ วเชา้ ที่ บา้ นเหรอ?” “ไมล่ ะ่ ” ชายหนุ่มคอ่ ยๆ จบั มอื ของเธอเอาไว ้ “ทางบรษิ ัทคอ่ นขา้ งยงุ่ หน่อย” “ผมไมไ่ ดม้ าทางนหี้ า้ ปีแลว้ มเี รอ่ื งทจี่ ําเป็ นตอ้ งเขา้ ไปจัดการอกี มาก” พดู จบ มอื ของเขาทกี่ มุ มอื เธอเอาไวค้ อ่ ยๆ จับแน่น “คณุ กบั ลกู ๆ ก็ อยทู่ บี่ า้ นดๆี นะ”

“เรอื่ งบรษิ ัทของผมอาจจะตอ้ งยงุ่ จนถงึ เวลาดกึ มาก คงกลับมากนิ ขา้ วเทย่ี งไมท่ นั สว่ นกลางคนื อาจจะไมก่ ลบั มา” กลางฝ่ ามอื ของชายหนุ่มรอ้ นผา่ ว รอ้ นรมุ่ จนใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดง แจ๋ ชวั่ ครู่ เขากป็ ลอ่ ยมอื ของเธอออก พลนั กา้ วเทา้ เดนิ ไปถงึ ตรง ทางเดนิ ตรงนัน้ จากนัน้ ก็หยบิ เสอื้ โคต้ ขนึ้ มาให ้ และเรม่ิ เปลย่ี น รองเทา้ ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ เ่ี ดมิ เมอื่ เห็นการกระทําอนั สงา่ งามของเขา หวั ใจ ผดุ ความรสู ้ กึ ตา่ งๆ เขา้ มา จนในวนิ าทสี่ ดุ ทา้ ย ตอนทเี่ ขากําลงั ผลกั ประตเู พอ่ื ออกไปนัน้ หญงิ สาวกร็ บี พงุ่ ตวั เขา้ หา จากนัน้ ก็จับมอื ของฉนิ โมห่ านเอาไวอ้ กี ครัง้ “ทําไมเหรอ?” เมอื่ เห็นวา่ เธอควา้ จับตนเองอกี ครงั้ ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ ยม้ิ ให ้ พลาง ยน่ื มอื ลบู คลําศรี ษะของเธอ “ขาดผมไมไ่ ดเ้ หรอ?” คําถามของชายหนุ่มนี้ ทําใหใ้ บหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงหนักขนึ้ กวา่ เกา่

เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ พลันเงยหนา้ จอ้ งมองดวงตาอนั ไร ้ ความรสู ้ กึ ของเขาคนู่ ัน้ เอาไว ้ “ม…ี มเี รอ่ื งยงั ไมไ่ ดท้ ํา” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ มองเธอ “อะไรละ่ ?” “นไี่ ง” หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ เฮอื กใหญ่ พลันเขยง่ ปลายเทา้ ขน้ึ จากนัน้ ก็จมุ พติ ลงบนรมิ ฝี ปากของฉนิ โมห่ านอยา่ งแผว่ เบา หลังจากจบู เขาแลว้ เธอรสู ้ กึ เหมอื นวา่ ถกู ไฟชอ็ ต สญั ชาตญาณถอย หลังไปหนงึ่ กา้ ว จากนัน้ ก็ยม้ิ และเอนศรี ษะมองเขา “Good morning Kissคะ่ ” พดู จบ เธอก็โบกมอื ใหเ้ ขา “เดนิ ทางปลอดภยั นะ!” หญงิ สาวหนั ตวั ออก และเดนิ ถอื ไขไ่ ก่ เดนิ จํ้าอา้ วแทรกตวั เขา้ ไปใน หอ้ งครัวทนั ที สว่ นฉนิ โมห่ านไดแ้ ตย่ นื อยทู่ เี่ ดมิ เมอื่ เห็นแผน่ หลงั อนั เรยี วบางของ เธอแลว้ จติ ใตส้ ํานกึ พลนั เออื้ มมอื ขนึ้ มา เพอ่ื ลบู คลํารมิ ฝี ปากของ ตนเองทนั ที ในทสี่ ดุ ชายหนุ่มไดแ้ ตฉ่ ีกยมิ้ ออกเล็กนอ้ ย

ตงั้ แตอ่ อกมาจากวลิ ลา่ ตลอดทาง อารมณข์ องเขาไมเ่ ลวเลยทเี ดยี ว เขาเรมิ่ รสู ้ กึ วา่ หลงั จากทซ่ี สู อื เยวส่ ญู เสยี ความทรงจําไปนัน้ ออ่ นโยนมากกวา่ แตก่ อ่ นตงั้ เยอะ “นต่ี อ้ งเป็ นความรสู ้ กึ คดิ ผดิ ของทา่ นแน่ๆ ” ไป๋ ล่วั กข็ บั รถไป พรอ้ มทงั้ สรปุ อยา่ งจรงิ จงั “กอ่ นหนา้ นหี้ มอหาน หยนุ พดู ออกมาวา่ จนเขาเกอื บถกู คณุ นายฆา่ รัดคอตาย ” “ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ เองกย็ งั เคยถกู คณุ นายทํารา้ ย” “กอ่ นหนา้ ทค่ี ณุ นายจะเจอกบั คณุ นัน้ ตอนทถี่ กู พวกเราจับมัดไวก้ ็ ตอ่ สอู ้ ยา่ งหนักหน่วง แถมดา่ คนจนเสยี ๆ หายๆ อกี !” “แตค่ ณุ กลบั มาพดู วา่ เธอชา่ งออ่ นโยน!” “ตอ้ งเป็ นเพราะวา่ ในสายตาของคนรกั อะไรก็สวยงามไปหมด คงเป็ น เพราะวา่ ความรสู ้ กึ ของตวั คณุ เองรสู ้ กึ ผดิ พลาดไป! ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะอยเู่ บาๆ จากนัน้ ก็ชมู อื ขนึ้ มาลบู คลําบรเิ วณใตค้ าง ของตนเอง “งนั้ คณุ พดู มา อาจจะเป็ นไปไดไ้ หมวา่ …” “เธอแคอ่ อ่ นโยนกบั ผมเทา่ นัน้ ?” ไป๋ ล่ัวตกใจทนั ที

“อาจ…อาจจะเป็ นไปได”้ “งนั้ ก็ดมี าก” ฉนิ โมห่ านฉกี ยม้ิ พรอ้ มทงั้ หวนรําลกึ ถงึ การจบู เมอ่ื เชา้ น้ี “ถา้ เธอ ออ่ นโยนกบั ผมเพยี งคนเดยี ว…” “เชน่ นัน้ จหี้ นานเฟิงยงั จะมสี ทิ ธอ์ิ ะไรทเ่ี ป็ นศตั รหู วั ใจของผมอกี เลา่ ?” ไป๋ ลวั่ “…” ราวกบั ตรรกะนมี้ ันไมส่ ามารถตอบโตไ้ ดเ้ ลย “ชว่ งนอ้ี ยา่ เพงิ่ ไปเรง่ รดั หานหยนุ เลย” ชายหนุ่มเงยี บขรมึ ไปชวั่ ครู่ พรอ้ มทงั้ ออกคําสง่ั ดว้ ยเสยี งปกติ “ครับ…” เมอ่ื พดู เรอื่ งซสู อื เยวจ่ บแลว้ ฉนิ โมห่ านกห็ ยบิ เอกสารขน้ึ มา พรอ้ ม ทงั้ เรมิ่ ศกึ ษามาตรการรบั มอื ทอี่ ยดู่ า้ นใน “พวกเราจําเป็ นตอ้ งเตรยี มการสกั ระยะ”

นัยนต์ าหลบุ ตํา่ ของฉนิ โมห่ าน จอ้ งมองเอกสารทอ่ี ยใู่ นมอื ดว้ ย สายตาเย็นชา “กอ่ นหนา้ นหี้ ลายปี ชวงซงิ กร๊ปุ ปลอ่ ยใหL้ Yกร๊ปุ นัน้ พฒั นาจนทง้ิ ชว่ งหา่ งไปมาก” “ตอนนตี้ อ้ งการจะใหช้ อ่ งวา่ งในการเจรญิ เตบิ โตนัน้ หดตวั ลง ไมใ่ ช่ วา่ ระยะอนั สนั้ ก็สามารถทําได”้ “ถา้ ววู่ ามเขา้ ไปแหวกหญา้ ใหง้ ตู น่ื ไดไ้ มค่ มุ ้ กบั สง่ิ ทเ่ี สยี ไป ชา้ เกนิ ไปตระกลู เจย่ี นกร็ อไมไ่ หวอกี ” พดู จบ เขาก็พลกิ เปิดเอกสารเหลา่ นัน้ ตอ่ พลันสรปุ อยา่ งเฉยเมย “หนงึ่ สปั ดาห”์ “หลังจากหนง่ึ สปั ดาหไ์ ปแลว้ ผมตอ้ งการให ้ LYกร๊ปุ หายวบั ไปจาก โลกใบน”้ี ไป๋ ลั่วเรมิ่ ตอ่ สใู ้ นสงครามเย็น คนอน่ื พดู วา่ จะใหบ้ รษิ ัทระดบั ยักษ์ใหญข่ องโลกอยา่ ง LYกรปุ๊ หายวบั ไปจากโลกใบน้ี ไป๋ ลว่ั รสู ้ กึ วา่ ก็อกี ฝ่ ายพดู โมไ้ ปเรอื่ ยเป่ือย แตถ่ า้ มนั หลดุ ออกมาจากปากของฉนิ โมห่ านแลว้ … เขาไดแ้ ตเ่ ป็ นหว่ งจนตอ้ งปาดเหงอ่ื แทนใหก้ บั LYกร๊ปุ

หลังจากเงยี บไปนานพอควร ไป๋ ล่วั ก็กระแอมออกมา “คณุ ทา่ น อยากจะลงมอื ถอนรากถอนโคนใหส้ น้ิ ซากขนาดนจี้ รงิ ๆ เหรอ ?” “ฉนิ หลงิ ย…ี่ เขาเป็ นพร่ี องของคณุ คณุ ทําแบบน้ี … มนั ไมค่ อ่ ยดหี รอื เปลา่ ?” ฉนิ โมห่ านกวาดตามองไป๋ ลวั่ อยา่ งเย็นชา “ตอนทเี่ ขารว่ มมอื กบั เย่ เชยี นจวิ่ ทํารา้ ยผหู ้ ญงิ ของผมนัน้ ทําไมไมร่ สู ้ กึ วา่ ไมค่ อ่ ยดบี า้ งละ่ ?” “ตอนทเ่ี ขาดา่ ผมวา่ เป็ นไอส้ ารเลวตอ่ หนา้ ฉนิ หนานเซงิ น่าจะคดิ ได ้ วา่ จะตอ้ งตงั้ รับกบั ผลลัพธท์ ม่ี าย่ัวโมโหของผมไดอ้ ยา่ งไร ” คําพดู ของเขานัน้ พดู อยา่ งเย็นชาไรซ้ ง่ึ ความรสู ้ กึ ใดๆ บรรยากาศในรถยนตพ์ ลันลดระดบั ลงจนแตะไปถงึ ตํา่ กวา่ จดุ เยอื ก แข็ง ไป๋ ลัว่ รบี หบุ ปากทนั ที “คณุ ทา่ น ผมพดู ผดิ ไปแลว้ ” ฉนิ โมห่ านเหลอื บตามองเขา “ครัง้ หนา้ อยา่ ใหม้ อี กี นะ” ไป๋ ลว่ั พลางถอนหายใจโลง่ อกกบั ภาะแบบความรับผดิ ชอบยาวพรวด สกั ครู่ เขาพลนั ฉุกคดิ เรอ่ื งอะไรได ้ “คณุ ทา่ น คณุ พดู วา่ …”

“ฉนิ หลงิ ยอ่ี ยทู่ เี่ มอื งหรง ตระกลู เจยี่ น อยใู่ นเมอื งสตฟั ฟ์ ของยโุ รป และไมเ่ คยไปเหยยี บเทา้ ใครเลย” “ทําไมเขาตอ้ ง…ทํากบั ตระกลู เจยี่ นแบบนด้ี ว้ ย?” ตอนที่ 222 ถงึ อยา่ งไรฉนั ก็เชอื่ ฟงั คาํ สง่ั สามี ซสู อื เยวเ่ รยี นการทําอาหารกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตลอดทงั้ วนั แมว้ า่ จะพัฒนาขนึ้ ไปเรอื่ ยๆ จนพลบคํา่ เธอก็สามารถทอดไขใ่ น รปู แบบตา่ งๆ และมสี สี นั ได ้ หลังจากทดี่ แู ลเจา้ สามแสบใหก้ นิ ขา้ วเสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ซสู อื เยวก่ ็ รบี มงุ่ หนา้ ไปทางหอ้ งครัวทนั ที ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยนื อยอู่ กี ฝ่ังดา้ นขา้ งเพอื่ ลา้ งชาม พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองเธอ ทกี่ ําลังรอ้ นรนอยา่ งเบอ่ื หน่าย “ทา่ นชายฉนิ ไมไ่ ดพ้ ดู วา่ คนื นย้ี ังไม่ แน่ใจวา่ จะกลับมาไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ทําไมแกตอ้ งเจยี วไขใ่ หก้ บั เขาดว้ ยละ่ ?” ซสู อื เยวพ่ ลกิ ไขท่ อี่ ยใู่ นกระทะอยา่ งจรงิ จัง พรอ้ มทงั้ พดู ไปดว้ ย “ฉัน อยากใหเ้ ขาเห็นพฒั นาการของฉันไง”

วนั นฉี้ นิ โมห่ านไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วเชา้ ไป คงจะยงุ่ ทงั้ วนั เพอ่ื เรอื่ งของ ตระกลู เจย่ี น การเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น การทเ่ี ธอทําใหเ้ ขามนั นอ้ ยนดิ เหลอื เกนิ แมว้ า่ เขาจะหวงั ใหฝ้ ี มอื การทําอาหารของเธอฝื้ นตวั กลบั มาเป็ น เมอ่ื กอ่ นก็ตาม เชน่ นัน้ เธอกต็ อ้ งนําผลลพั ธใ์ นการรํา่ เรยี นแตล่ ะวนั แสดงใหเ้ ขาไดเ้ หน็ ! เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนี้ หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ เฮอื กใหญ่ พรอ้ มทงั้ ตอ่ สู ้ กบั ไขไ่ กท่ อ่ี ยใู่ นกระทะอยา่ งจรงิ จังตอ่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเหลอื บตามองเธอ พลางสา่ ยหนา้ ปฏเิ สธอยา่ งเงยี บงนั “บางครงั้ นัน้ ฉันกร็ สู ้ กึ วา่ เหมอื นแกไมไ่ ดเ้ สยี ความทรงจําไป ” “ตามหลกั แลว้ แกสญู เสยี ความทรงจําไปแลว้ ลมื เรอ่ื งราวเกยี่ วกบั ฉนิ โมห่ านทงั้ หมด เชน่ นัน้ แกกบั เขาก็น่าจะเหมอื นคนแปลกหนา้ กนั ” “แตท่ ําไมฉันรวู ้ า่ ตอนน้ี…แกชอบเขามากกวา่ เมอื่ กอ่ นละ่ ?” ซสู อื เยวผ่ งะทนั ที พลันเกาศรี ษะอยา่ งเขนิ อาย “ฉัน…” “ฉันไมไ่ ดพ้ ดู นว่ี า่ ฉันชอบเขา…”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลอกตามองบน “ทเี่ หลอื ก็คอื แกเอาคําวา่ แกชอบฉนิ โมห่ านพวกนสี้ ลักเขา้ ไปในหวั สมองแกซะ!” “แกพดู วา่ ไมไ่ ดช้ อบเขาจรงิ ๆ แตท่ กุ คนตา่ งโตๆ กนั แลว้ ใครจะมอง ไมอ่ อกบา้ งละ่ ” พดู จบ เธอฉุกคดิ อะไรไดบ้ างอยา่ ง ไดแ้ ตเ่ บะปากใสอ่ ยา่ งเบอื่ หน่าย “อยา่ พดู วา่ โตเป็ นผใู ้ หญเ่ ลย ขนาดเจา้ เด็กสามซงิ นั่นทยี่ ังไมโ่ ตเป็ น ผใู ้ หญท่ งั้ สามคน ก็ยังมองออก” “ตอนชว่ งอาหารเย็น ซงิ เฉนิ ยงั มาครํ่าครวญกบั ฉัน พดู วา่ แมว้ า่ แกจะ ความทรงจําเสอื่ ม แตค่ นทร่ี ักทสี่ ดุ กย็ งั เป็ นแดด๊ ดขี้ องเขานแ่ี หละ ” ซสู อื เยวม่ มอื ทก่ี ําลงั ทอดไขอ่ ยคู่ า้ งอยเู่ ล็กนอ้ ย ใบหนา้ แดงแจเ๋ ป็ น ลกู ตําลงึ “เป็ น…แบบนัน้ เหรอ?” ความจรงิ แลว้ สําหรบั เรอื่ งฉนิ โมห่ าน เธอก็ไมร่ วู ้ า่ ตกลงแลว้ เธอชอบ หรอื ไมช่ อบเขาดว้ ยซ้ํา แตว่ า่ เขาพดู วา่ กอ่ นหนา้ นเ้ี ขาเป็ นรักแรกพบของเธอ เขาเป็ นสามขี องเธอ

ดงั นัน้ เธอกค็ วรจะปฏบิ ตั กิ บั เขาเป็ นแบบนี้ ไมท่ ําใหเ้ ขาเป็ นหว่ ง ให ้ เขาไดร้ ับความรสู ้ กึ อนั แสนอบอนุ่ จากภรรยา… แมว้ า่ กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอจะเกลยี ดเขากต็ าม เกลยี ดทเี่ ขาเอาตวั เธอเอง โยนเขา้ ไปในกองเพลงิ ขนาดใหญใ่ นตอนแรก แตว่ า่ .. แตเ่ มอื่ ฉุกคดิ รอยแผลเป็ นจากการถกู เผาไหมเ้ หลา่ นัน้ ทอี่ ยบู่ นตวั เขาแลว้ คดิ ถงึ เรอ่ื งทเ่ี ขากลับไปทส่ี ถานทไี่ ฟไหมเ้ พอื่ คน้ หาเธอ จรงิ ๆ … เธอไมเ่ พยี งแตไ่ มไ่ ดเ้ กลยี ดและโหดรา้ ยกบั เขาแลว้ แตก่ ลบั มี ความรสู ้ กึ ปวดใจแทน ดวงตาของหญงิ สาวหลบุ ตํา่ ลง ยงั คงวนุ่ วายกบั ไขไ่ กท่ อ่ี ยใู่ นกระทะ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเหลอื บตาจอ้ งมองเธออยา่ งลกึ ซงึ้ พลางเอาถว้ ย ตะเกยี บวางลงในตฆู ้ า่ เชอื้ “เจยี วไขเ่ สร็จแลว้ ก็ไปกลับไปนอนทหี่ อ้ ง นะ อยา่ รอเขาเลย” “บางทคี นื นเี้ ขาอาจจะไมก่ ลบั มากไ็ ดน้ ะ” ซสู อื เยวส่ ง่ เสยี งตอบรับ จากนัน้ กห็ นั ไปพลกิ ไขท่ อ่ี ยใู่ นกระทะ

หลังจากทเี่ จยี วไขเ่ สร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ซสู อื เยวก่ ห็ าจานทเ่ี ป็ นรปู หวั ใจพรอ้ มทงั้ ใสล่ งไปอยา่ งระมดั ระวงั พลางวางอยบู่ นโตะ๊ ทานขา้ ว อยา่ งดี จากนัน้ ก็นั่งรออยดู่ า้ นขา้ งโตะ๊ กนิ ขา้ ว เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา หลายครัง้ นักทอี่ ยากจะสง่ ขอ้ ความไปหา ฉนิ โมห่ าน แตห่ ลังจากทเี่ ขยี นครบแลว้ ตอนทกี่ อ่ นทปี่ ่ มุ สง่ เธอก็ ถอนหายใจออกมา และกล็ บเนอ้ื หาทงั้ หมดทกุ ครัง้ ถา้ เขากําลังประชมุ อยลู่ ะ่ ? ถา้ เขากําลังยงุ่ มากอยลู่ ะ่ ? ตอนนเ้ี ธอสง่ ขอ้ ความใหเ้ ขาเพอ่ื เรง่ ใหเ้ ขากลับมา จะสง่ ผลกระทบ ไปกบั งานของเขาหรอื เปลา่ ? เขาจะรสู ้ กึ วา่ เธอไมร่ เู ้ รอ่ื งหรอื เปลา่ ? หญงิ สาวกําโทรศพั ทเ์ อาไว ้ พลันลงั เลอยนู่ าน จนสดุ ทา้ ยแลว้ ก็ ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความไปหาเขา หา้ ทมุ่ ตอนทซ่ี งิ หยนุ ลงมาหานํ้าดมื่ นัน้ พลนั เหน็ ซสู อื เยวท่ นี่ อนหลับพาด ตวั อยบู่ นโตะ๊ กนิ ขา้ ว แถมยงั มไี ขเ่ จยี วทว่ี างอยใู่ นจานรปู หวั ใจสสี นั สวยงามสะดดุ ตาอยตู่ รงดา้ นหนา้ ของเธอ

หวั ใจของเจา้ หนุ่มนอ้ ยชะงักเล็กนอ้ ย หลังจากเดนิ ไปเทน้ําในหอ้ งครวั เสร็จแลว้ เขาก็เอานํ้าวางลงบนโตะ๊ กนิ ขา้ ว จากนัน้ ก็ปืนขนึ้ ไปบนโซฟาเพอ่ื เอาผา้ คลมุ ผนื บางพาดลง บนตวั ซสู อื เยว่ จากนัน้ กถ็ า่ ยรปู ใหเ้ ธออยา่ งระมัดระวงั เพอื่ สง่ ใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน ทวา่ ในเวลานัน้ เอง ในหอ้ งประชมุ ของ ชวงซงิ กร๊ปุ คลาคลํ่าไปดว้ ย ผคู ้ นเต็มทงั้ หอ้ ง หา้ ปีแลว้ ตงั้ แตท่ ซี่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เกดิ ฉนิ โมห่ านกไ็ มไ่ ดม้ าทเ่ี มอื งสตฟั ฟ์ อกี เลย บรรดาผรู ้ บั ผดิ ชอบของชวงซงิ กรปุ๊ ไมไ่ ดเ้ หน็ เจา้ ของตวั จรงิ มาตงั้ หา้ ปี แลว้ การปรากฏตวั ของฉนิ โมห่ านในครัง้ น้ี มนั ทําใหช้ วงซงิ กรปุ๊ เหมอื นมี ฉลองปี ใหม่ ทา่ นประธานสาขาตา่ งๆ ทกุ คนตา่ งมากนั ครบทกุ คน การกลา่ วรายงานของประชมุ ของบรษิ ัทนัน้ ยาวตอ่ เนอื่ งจนใกลจ้ ะสบิ ชวั่ โมงแลว้

ฉนิ โมห่ านนั่งอยตู่ ําแหน่งประธานหลักตรงกลาง หกู ็ฟังประธานสาขา ทส่ี งู กวา่ เขาอยคู่ รงึ่ ตวั พรอ้ มทงั้ ขมวดควิ้ ไวแ้ น่น ในหอ้ งประชมุ เงยี บสงบมเี พยี งเสยี งคนทก่ี ลา่ วรายงานเทา่ นัน้ ทนั ใดนัน้ พลันมเี สยี งขอ้ ความจากโทรศพั ทด์ งั สะทอ้ นไปทวั่ ทงั้ หอ้ ง ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ พลนั หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดู ซงิ หยนุ เป็ นคนสง่ รปู ภาพหนงึ่ รปู มาใหเ้ ขา ชายหนุ่มแปลกใจเล็กนอ้ ย ซงิ หยนุ สง่ ขอ้ ความมาหาเขาเองเลย แถมยังเป็ นรปู ภาพอกี ? ตอ้ งรวู ้ า่ นซี่ งิ หยนุ นะไมใ่ ชซ่ งิ เฉนิ เขาเป็ นคนเก็บเนอื้ เก็บตวั อยแู่ ลว้ หลังจากทซ่ี สู อื เยวป่ รากฏตวั ขนึ้ อาการเก็บเนอื้ เก็บตวั ของเขากเ็ รม่ิ เปิ ดใจแลว้ แต่ เขาไมช่ อบพดู แถมยังไมช่ อบใชต้ วั โปรแกรมในการสอ่ื สารกบั คนอนื่ โดยเป็ นฝ่ ายเรมิ่ กอ่ นอกี ชายหนุ่มกดรปู ภาพอยา่ งแปลกใจ

ในรปู ภาพ หญงิ สาวอนั บอบบางซงึ่ มผี า้ คลมุ ไหลบ่ างๆ คลมุ ตวั อยู่ กําลังนั่งหลับอยดู่ า้ นขา้ งโตะ๊ กนิ ขา้ วอยา่ งเงยี บๆ เสน้ ผมดําขลบั ของเธอหลน่ ลงมาดา้ นลา่ ง ทา่ มกลางความสวยงามก็ มคี วามโดดเดยี่ วปะปนอยู่ บนโตะ๊ อาหารทอี่ ยดู่ า้ นหนา้ ของเธอ ก็วางจานรปู หวั ใจเอาไว ้ ในจาน นัน้ ก็มไี ขเ่ จยี วอนั ทที่ อดไดอ้ ยา่ งสวยงามมาก เขาขมวดคว้ิ จากนัน้ กส็ ง่ ขอ้ ความใหซ้ งิ หยนุ “รอพอ่ อยเู่ หรอ?” “นอกจากพอ่ หมา่ มย้ี ังจะรอคนอนื่ ไดเ้ หรอ?” ยากนักทซี่ งิ หยนุ จะตอบกลับขอ้ ความของเขา “คณุ ฉนิ โมห่ าน ผม หวงั วา่ ในชว่ งเวลาวา่ งจากความยงุ่ วนุ่ วาย ตอ้ งเป็ นหว่ งผหู ้ ญงิ ทร่ี อ คณุ อยทู่ บ่ี า้ นคนหนง่ึ สกั หน่อยดว้ ย” คําพดู ของลกู ชาย มันทําใหห้ วั ใจของฉนิ โมห่ านผงะทนั ที หลงั จากนัน้ ชายหนุ่มกส็ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ปิดโทรศพั ทแ์ ละลกุ ขนึ้ ทนั ที “ทกุ ทา่ น เวลาก็ดกึ ดนื่ แลว้ ”

“ทกุ คนตา่ งมคี รอบครัวกนั แลว้ ก็ควรจะกลบั ไปรับผดิ ชอบคนทร่ี อ คอยพวกคณุ ทกุ คนอยทู่ บี่ า้ น” “วนั นเ้ี ลกิ ประชมุ พรงุ่ นค้ี อ่ ยวา่ กนั ใหม!่ ” พดู จบ ชายหนุ่มกล็ กุ ขน้ึ พรวดพราด แลว้ เดนิ จ้ําอา้ วออกไปจากหอ้ ง ประชมุ ทนั ที คนในหอ้ งประชมุ ตา่ งมองหนา้ กนั สบตากนั ไปมา บ๊กิ BOOSของพวกเขา ฉนิ โมห่ านผตู ้ รากตรําทํางานหนักหามรงุ่ หามคํา่ ไมใ่ หท้ กุ คนทํางานโอทหี ามรงุ่ หามคํา่ เกนิ จากการคาดเดา แลว้ เหรอเนยี่ ? …… ตอนทช่ี ายหนุ่มเรง่ รบี กลับบา้ นนัน้ เดก็ สาวคนหนง่ึ ยงั นอนหลบั พาด อยบู่ นโตะ๊ กนิ ขา้ วอยเู่ ลย เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งประตู เธอก็ลมื ตาขนึ้ อยา่ งงวั เงยี ตอนทเี่ ห็นชายหนุ่มใสช่ ดุ ดําคนนัน้ ซสู อื เยวร่ บี ลกุ พรวดพราดจาก เกา้ อที้ นั ที “คณุ สาม!ี ”

หญงิ สาวตนื่ เตน้ พรอ้ มทงั้ กระโจนเขา้ สอู่ อ้ มกอดของฉนิ โมห่ านทนั ที “คณุ กลบั มาแลว้ เหรอ?” ชายหนุ่มกอดหญงิ สาวตวั นอ้ ยทอี่ ยใู่ นออ้ มกอดของตนเองทนั ที พลางใชม้ อื ลกู ศรี ษะของเธอ “ไมใ่ ชบ่ อกคณุ แลว้ เหรอ วา่ ไมต่ อ้ งรอ ผม?” “แตว่ า่ ฉันกอ็ ยากจะรอคณุ กลับมานี่…” หญงิ สาวเงยหนา้ ขน้ึ ดวงตาทอประกาย “คณุ พดู วา่ ไมใ่ หร้ อมันเป็ น เรอื่ งของคณุ ฉันอยากจะรอคณุ มนั เป็ นเรอ่ื งของฉัน” เธอทําทว่ งทา่ ดอื้ รนั้ จนทําใหฉ้ นิ โมห่ านอดไมไ่ ดท้ จี่ ะฉีกยมิ้ เขาโอบเธอเอาไว ้ จากนัน้ ก็เดนิ ไปถงึ โตะ๊ กนิ ขา้ วอยา่ งชา้ ๆ “เตรยี ม ไวใ้ หผ้ มเหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จงั “คณุ ลองชมิ สิ นเ่ี ป็ นผลงานทฉ่ี ันรํ่า เรยี นมาทงั้ วนั เลยนะ!” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ ให ้ หลังจากลา้ งมอื เสร็จก็น่ังลงดา้ นขา้ งโตะ๊ กนิ ขา้ ว “ผมใหค้ ณุ เรยี นทําอาหารกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น นคี่ ณุ เรยี นทงั้ วนั จรงิ ๆ เหรอ?” “ออื้ …”

ซสู อื เยวเ่ มม้ ปากเอาไว ้ จากนัน้ กเ็ งยหนา้ มองอยา่ งระมัดระวงั “ก็ เพราะวา่ ฉันเชอ่ื ฟังคําสงั่ ของสามไี ง” ตะเกยี บทอ่ี ยใู่ นมอื ของฉนิ โมห่ านคา้ งเตง่ิ ทนั ที เขาใชส้ ายตาแปลกประหลาดจอ้ งมองเธอ “ทําไมคณุ ถงึ …” “ทําไมคณุ ถงึ ไดร้ เู ้ รอื่ งเชอ่ื ฟังสามลี ะ่ ?” ตอนท่ี 223 ขอโทษดว้ ย พวกคณุ ตอ่ เลย คําถามของชายหนุ่ม มันทําใหต้ วั ของซสู อื เยวช่ ะงักเล็กนอ้ ย เธอชอ้ นดวงตาขนึ้ มา พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองเขาอยา่ งแปลกใจ “เชอ่ื ฟัง คําสง่ั สาม…ี ฉันไมค่ วรรเู ้ หรอ?” เธอกไ็ มร่ เู ้ พราะวา่ อะไร คําๆนกี้ ็ผดุ ออกมาจากปาก ฉนิ โมห่ านจอ้ งมองเธอ นัยนต์ าลกึ ซ้ํา “คณุ ไมค่ วรจะรู”้ “เชอ่ื ฟังคําสง่ั สาม”ี คําๆน้ี ตอนทเี่ ธอถา่ ยหนังเรอื่ ง《ความทรงจําท่ี ขาดหาย》ในฉากทจี่ ะจบู กบั จห้ี นานเฟิง ดงั นัน้ เขาเลยเป็ นคนออก ตวั วา่ จะจบู กบั เธอเอง

จากนัน้ เขากเ็ รมิ่ จัดแถลงขา่ ว เพอื่ บอกกบั ทกุ คน วา่ เธอเป็ นภรรยา ของเขา เขาพดู วา่ เธอเชอ่ื ฟังคําสง่ั สามี ดงั นัน้ ถงึ ไดใ้ หเ้ ขาไปเป็ นนักแสดง จบู แทนใหเ้ ธอ แต…่ ซสู อื เยวใ่ นเวลาน้ี ไมใ่ ชว่ า่ ลมื เรอื่ งราวเกยี่ วกบั เขาทงั้ หมดตงั้ แตแ่ รก ไปหมดสนิ้ แลว้ เหรอ? เชน่ นัน้ เธอจะรไู ้ ดอ้ ยา่ งไร กบั คําๆ “เชอ่ื ฟังคําสง่ั สาม”ี นไ้ี ด?้ ใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านอยา่ งเครง่ เครยี ด ซสู อื เยวจ่ อ้ งมองชมู อื ขนึ้ มา ตบหนา้ ของตนเอง “ฉัน…จําไดใ้ นสง่ิ ทค่ี ณุ พดู ” “คณุ พดู กบั คนอนื่ วา่ ฉันเป็ นคนเชอื่ ฟังคําสง่ั ของสามี” “ดงั นัน้ เลยไมใ่ หค้ นอน่ื มาจบู ฉัน…” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แตไ่ มม่ รี ายละเอยี ดภาพตรงหนา้ แตเ่ ธอมน่ั อก มั่นใจ คําพดู นฉี้ นิ โมห่ านเป็ นพดู ออกมา เธอเองก็ไมร่ วู ้ า่ ตอนไหน คําพดู นม้ี ันประทบั อยใู่ นหวั สมองของเธอ แลว้

เมอ่ื ครคู่ อื หลดุ ปากออกไป ชว่ั ครู่ เธอก็ชอ้ นตาขนึ้ มา พรอ้ มทงั้ จอ้ งหนา้ ฉนิ โมห่ านดว้ ยอาการ ตกใจอยา่ งยนิ ดี “ฉะนัน้ ฉันจําไดเ้ รอื่ งทผ่ี า่ นมาของคณุ บา้ งแลว้ ใช่ ไหม?” ฉนิ โมห่ านเลกิ ควิ้ ให ้ พรอ้ มทงั้ กม้ หนา้ กม้ ตากนิ ไขเ่ จยี ว “ถอื วา่ ใช”่ “ดจี ังเลย!” ซสู อื เยวค่ วา้ แขนของฉนิ โมห่ านไวอ้ ยา่ งตน่ื เตน้ “ฉันจําเรอื่ งเกย่ี วกบั คณุ ได ้ งนั้ ฉันก็ตอ้ งจําไดเ้ รอ่ื งทฉ่ี ันทําอาหารไดก้ อ่ นหนา้ นส้ี !ิ ” ดวงตาอนั อมิ่ เอมจนทอประกายออกมา “รอใหฉ้ ันนกึ เรอื่ งทํากบั ขา้ ว ใหไ้ ดก้ อ่ นนะ ฉันจะทําของกนิ อรอ่ ยๆ ใหซ้ งิ หยนุ ซงิ เฉนิ และซงิ กวง กนิ !” มอื ของชายหนุ่มทกี่ ําลังกนิ อยนู่ ัน้ ชะงักเล็กนอ้ ย ทําไมเขาถงึ … รสู ้ กึ วา่ มันผดิ ปกตอิ ยนู่ ะ? หลงั จากทผ่ี หู ้ ญงิ คนนร้ี วู ้ า่ ตนเองอาจจะฟ้ืนความจําขน้ึ มาไดแ้ ลว้ สงิ่ ทต่ี น่ื เตน้ ไมใ่ ชจ่ ดจําเรอื่ งนขี้ องเขาได.้ .

ทเี่ ธอตน่ื เตน้ ก็เพราะวา่ ตอ่ ไปเธอสามารถทําอาหารไดเ้ หรอ ? ไดแ้ ตเ่ บอ่ื อยา่ งหมดใจ น้ําเสยี งของชายหนุ่มเรอ่ื งเบอื่ เล็กนอ้ ย “ผม คดิ วา่ คณุ จะดใี จ ทคี่ ณุ สามารถจดจําผมได”้ ซสู อื เยวผ่ งะเล็กนอ้ ย จากนัน้ ดวงตาก็โคง้ ขน้ึ ดว้ ยรอยยม้ิ “นกึ ถงึ คณุ ขนึ้ มาไดก้ ็ถอื วา่ ดใี จนะ” “แตฉ่ ันทฉ่ี ันดใี จกวา่ กค็ อื หลังจากทฉ่ี ันฟื้นความจําได ้ ก็สามารถ ทํากบั ขา้ วอรอ่ ยๆ ใหก้ บั คณุ และก็พวกเดก็ ๆ ไดก้ นิ ” “ฉันก็จะเป็ นแมท่ ผ่ี า่ นเกณฑแ์ ลว้ !” ฉนิ โมห่ านจอ้ งมองเธอ นัยนต์ าผงะเล็กนอ้ ย ยัยเด็กโงค่ นน้ี…. แมว้ า่ จะสญู เสยี ความทรงจําไป สงิ่ ทอ่ี ยใู่ นสมอง มเี พยี งแคเ่ ขากบั ลกู ๆ เทา่ นัน้ นอ่ี าจจะเป็ นสงิ่ ทผ่ี ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ คดิ ไมถ่ งึ ละมัง้ ? พวกเขาฉดี ยาพวกนัน้ ใหเ้ ธอ เพอื่ ใหเ้ ธอสญู เสยี ความทรงจํา ใหเ้ ธอ ลมื เรอ่ื งราวทต่ี ดิ อยใู่ นใจทเี่ มอื งหรงไปซะ และกก็ ลายเป็ นเครอ่ื งมอื ทแ่ี ตง่ เขา้ ตระกลู จี้

แตใ่ ครจะคดิ ไดว้ า่ … ซสู อื เยวท่ คี่ วามจําเสอ่ื ม ตอ่ หนา้ คนอน่ื นัน้ ดรุ า้ ยโหดเหย้ี ม ตอ่ หนา้ เขากบั ลกู ๆ ก็ยงั คงน่ารกั น่าเอน็ ดดู งั เมอื่ กอ่ น “สอื เยว”่ ทนั ใดนัน้ ชายหนุ่มก็เรยี กชอ่ื เธอทนั ที ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ ดวงตาทอประกายจอ้ งมองเขาเอาไว ้ “ทําไมคะ คณุ สาม?ี ” ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ พลางดมื่ น้ําชาลา้ งปาก จากนัน้ ก็ใชน้ ว้ิ มอื และ ฝ่ ามอื ใหญจ่ บั ปลายคางของเธอเอาไว ้ และบรรจงจบู ลงไป ในปากของเขานัน้ มแี ตร่ สชาตหิ วานออ่ นๆ ของชาอหู่ ลงกลน่ิ พชี และรสขมตดิ อยนู่ ดิ หน่อย ซสู อื เยวเ่ บกิ ตาโพลง เพราะตกใจกบั การจบู แบบจโู่ จม หลงั จากนัน้ ชว่ั ครู่ เธอกห็ ลับตาลงอยา่ งเชอื่ ฟัง แมก้ ระทงั่ ใชว้ งแขน รดั ตรงเอวสอบของเขา เธอเรม่ิ ออกตวั กอ่ นเชน่ น้ี

ฉนิ โมห่ านทค่ี ดิ แคว่ า่ จะจบู เธอตามตกปกตกิ จ็ ะยอมปลอ่ ยเธอไปแลว้ แตก่ ารกระทําของหญงิ สาว แตท่ ําใหม้ อื ของเขา ทํายงั ไงกไ็ ม่ อาจจะปลอ่ ยเธอได ้ ชายหนุ่มใชม้ อื ขา้ งหนง่ึ จบั ทา้ ยทอยของเธอเอาไว ้ สว่ นอกี มอื หนงึ่ ก็ เกยี่ วเอวบางของเธอเอาไว ้ ทงั้ สองคนจบู กนั อยา่ งดดู ดม่ื หนักหน่วงขนึ้ เรอื่ ง ยง่ิ จบู กย็ ง่ิ เกย่ี วรัด … จนมเี สยี งแกว้ นํ้ากระทบพนื้ ดงั มาจากบนั ได ซสู อื เยวถ่ งึ ไดส้ ตจิ ากความฝัน พลันผลักฉนิ โมห่ านออกทงั้ ๆ ทห่ี นา้ แดงคอแดงไปทวั่ ชายหนุ่มพลนั ฉีกยม้ิ เล็กนอ้ ย พลนั ชอ้ นดวงตามองไปทางบนั ได ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกําลังนั่งยองๆ เก็บแกว้ น้ําของเธออยทู่ พ่ี นื้ เมอื่ เหน็ วา่ ทงั้ สองคนกําลงั จอ้ งมองเธออยนู่ ัน้ เธอก็กระแอมอยา่ ง เขนิ อายเล็กนอ้ ย “เออ่ คอื …พวกคณุ จะตอ่ กนั ไหม?” “ฉัน…ฉันไมไ่ ดจ้ ะรบกวนพวกคณุ นะ” “ฉันเพงิ่ ตน่ื เห็นวา่ สอื เยวย่ ังไมก่ ลบั ขน้ึ ไปนอน กเ็ ลยอยากจะลงมา เตมิ นํ้า และมาดเู ธอดว้ ย…”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตอบเสยี งออ้ มแอม้ ขนาดนํ้ากย็ ังไมไ่ ดเ้ ตมิ เลย ไดแ้ ต่ เกบ็ แกว้ ขนึ้ มาแลว้ ขน้ึ บนั ไดทนั ที “ขอโทษดว้ ย พวกคณุ ตอ่ กนั เถอะ!” มองแผน่ หลังของหญงิ สาว ใบหนา้ ของซสู อื เยวแ่ ดงอยา่ งกบั ลกู แอปเปิลทเ่ี พงิ่ จะเด็ดลงมา แตฉ่ นิ โมห่ านยงั คงเฉยเมยมาก ชายหนุ่มลกุ ขนึ้ ยนื พยางเอาจานไขเ่ จยี วและตะเกยี บทเ่ี พง่ิ กนิ เสร็จ แลว้ ยกเขา้ ไปวางในซงิ คล์ า้ งจานในครัว้ จากนัน้ กห็ ยบิ แกว้ กระดาษ ขนึ้ และกดน้ํามาหนงึ่ แกว้ และยน่ื ใหก้ บั ซสู อื เยว่ “ขนึ้ ไปนอนเถอะ” “เวลากไ็ มใ่ ชห่ วั คํา่ แลว้ ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ แถมใบหนา้ แดงแจ๋ พลางหยบิ แกว้ น้ําใบนัน้ ก็รบี วง่ิ ขน้ึ ชนั้ บนไปทนั ที มองแผน่ หลังอนั บอบบางของเธอ ชายหนุ่มไดแ้ ตย่ มิ้ ให ้ “ชา้ หน่อย” “ใชส่ ”ิ ซสู อื เยวห่ ยดุ เทา้ ทนั ที “ทําไมเหรอ?” “คณุ …”

ฉนิ โมห่ านหวั เราะเล็กนอ้ ย “พรงุ่ นจี้ ะเรยี นทําอาหารกต็ ามสบายนะ ไปโรงพยาบาลก็ได ้ ไปเยย่ี มแมค่ ณุ หน่อย” “เอกสารทไ่ี ป๋ ล่ัวตรวจสอบมาไดใ้ นวนั นแี้ สดงใหเ้ ห็นวา่ …” “ความจรงิ แลว้ เธอไมไ่ ดท้ อดทง้ิ คณุ เลย” รา่ งกายของซสู อื เยวแ่ ข็งทอ่ื ชวั่ ครู่ เธอเมม้ รมิ ฝี ปากเอาไวแ้ น่ “ฉันรแู ้ ลว้ ” พดู จบ หญงิ สาวกเ็ ดนิ จ้ําอา้ วขน้ึ ชนั้ บนไป ฉนิ โมห่ านยังคงอยทู่ เ่ี ดมิ มองไปทางทเ่ี ธอเดนิ ไป พลางถอนหายใจ อยา่ งหนักหน่วง เจย่ี นเฉงิ เคยบอกกบั เขากอ่ นหนา้ น้ี ถา้ ไมใ่ ชเ่ ขาในตอนแรก หลวิ หรู เยยี นกค็ งฆา่ ซสู อื เยวต่ ายไปตงั้ แตแ่ รกแลว้ เพราะเธอพดู วา่ นางไมอ่ ยากใหล้ กู สาวของเธอมชี วี ติ อยู่ ไมอ่ ยาก ใหเ้ ธอตอ้ งมารบั ชะตากรรมทค่ี นอน่ื กําหนดเอาไวใ้ ห ้ “ถา้ คลอดออกมาแลว้ ในชวี ติ ของเธอไมใ่ หเ้ ธอมาเป็ นคนกําหนดตวั เธอเอง เชน่ นัน้ ไมเ่ ทา่ กบั วา่ ฉันฆา่ เธอใหต้ ายไปซะในตอนนเี้ ลย ”

ตอนทเี่ จย่ี นเฉงิ พดู คํานอ้ี อกมา มแี ตค่ วามละอายใจ หลวิ หรเู ยยี น เป็ นผหู ้ ญงิ ทจ่ี ติ ใจโหดเหยี้ ม ทวา่ จากเอกสารทไ่ี ป๋ ลวั่ ไดต้ รวจสอบมาแลว้ … แตม่ ันกลบั พลกิ สงิ่ ทฉี่ นิ โมห่ านรบั รมู ้ า ทแี่ ท ้ ความจรงิ แลว้ หลวิ หรเู ยยี นรมู ้ าตลอดวา่ ซสู อื เยวย่ งั มชี วี ติ อยู่ คนของเธอ ยังคงคมุ ้ ครองเธอมาตลอดอยา่ งเงยี บๆ มเิ ชน่ นัน้ เหตกุ ารณ์ไฟไหมเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ น อาศยั เจย่ี นเฉงิ คนเดยี ว ทําไมถงึ เอาหญงิ สาวทเี่ พงิ่ จะคลอดลกู ออกมาไมน่ าน พาตวั ออกไป จากเหตกุ ารณไ์ ฟไหมค้ รงั้ ใหญใ่ นครัง้ นัน้ ไดล้ ะ่ … ภายนอกของหลวิ หรเู ยยี นไมห่ วงั ใหซ้ สู อื เยวม่ ชี วี ติ อยแู่ ต่ แตว่ า่ ทาง กลบั กนั … ความจรงิ แลว้ หวงั วา่ ใหซ้ สู อื เยวม่ ชี วี ติ อยอู่ ยา่ งเป็ นสขุ ในปีนัน้ ทเ่ี ธอตอ้ งการจะฆา่ ซสู อื เยว่ เลยจงใจทจ่ี ะพดู ตอ่ หนา้ เจยี่ น เฉงิ หลายรอบ กเ็ พราะรดู ้ วี า่ เจยี่ นเฉงิ เป็ นคนใจออ่ น รวู ้ า่ เขาจะพาเธอ ไป

เพอ่ื ไมใ่ หซ้ สู อื เยวต่ อ้ งพลอยถกู รบกวนจากตระกลู เจยี่ น แมว้ า่ เธอจะ ผา่ นมายสี่ บิ กวา่ ปีแลว้ ก็ยังอดทนอดกลัน้ เอาไว ้ ทจี่ ะไมพ่ บหนา้ กบั ลกู สาวแทๆ้ ฉนิ โมห่ านไมร่ วู ้ า่ นเ่ี ป็ นความดอื้ ดา้ นแบบไหนกนั แตส่ ง่ิ ทเ่ี ขารู ้ แมค่ นน้ี คมุ ้ คา่ กบั สงิ่ ทซี่ สู อื เยวต่ อ้ งปฏบิ ตั ดิ ดี ว้ ย ตอนที่ 224 คณุ เป็ นคณุ หนใู หญข่ องฝ่งั ไหน ตอนทซ่ี สู อื เยวข่ นึ้ ไปถงึ ชนั้ บนนัน้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกําลงั นั่งเลน่ เกมใน โทรศพั ท์ เมอ่ื เหน็ เธอเขา้ มา หวั ใจอนั หอ่ เหยี่ วของหญงิ สาวพลันมดุ หนา้ หนี เขา้ ไปซกุ ในผา้ หม่ พลนั โผลต่ าออกมามองใบหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ยา่ งเขนิ อาย “เออ่ คอื … ฉันรบกวนพวกแกใชไ่ หม?” ซสู อื เยวก่ วาดตามองเธอ พลนั ยน่ื น้ําทอี่ ยใู่ นแกว้ กระดาษใหเ้ ธอ “ไมใ่ ชล่ งไปดมื่ นํ้าชนั้ ลา่ งเหรอ?” “น้ํายังไมไ่ ดก้ นิ เลยก็วงิ่ ขน้ึ มาแลว้ ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลนื น้ําลายดว้ ยความรสู ้ กึ หอ่ เหยี่ ว “ฉัน…”

“ไมไ่ ดต้ งั้ ใจนะ” “รวู ้ า่ แกไมไ่ ดต้ งั้ ใจ” ซสู อื เยวเ่ บะปาก พลันน่ังลงอยขู่ า้ งเตยี ง “เหมอื นวา่ ฉันคดิ เรอื่ ง บางอยา่ งทผี่ า่ นมาแลว้ ไดบ้ า้ ง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจบั แกว้ นํ้าขน้ึ มาจบิ “แกคดิ เรอ่ื งอะไรได?้ ” หญงิ สาวเอยี งคอครนุ่ คดิ อยชู่ วั่ ครู่ “คดิ เรอื่ งทฉี่ ันเป็ นคนทเี่ ชอื่ ฟังสามี เรอ่ื งนนี้ ะส”ิ “ยงั มอี กี …” เธอหลบั ตาลง ใบหนา้ อนั หลอ่ เหลาของฉนิ โมห่ านปรากฏภาพใหเ้ หน็ อยตู่ รงหนา้ ความสงา่ งามอนั นง่ิ สงบเย็นชาของเขาจอ้ งมองเธออยู่ “เป็ นคณุ นาย ฉนิ ใหด้ ๆี ” หญงิ สาวเลกิ ควิ้ “เอ?๋ ” “เหมอื นวา่ ฉัน…คดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ มาไดอ้ กี นดิ ” “เหมอื นวา่ พวกเราเพงิ่ จะแตง่ งานกนั ?”

“เขาพดู กบั ฉันวา่ ใหฉ้ ันเป็ นภรรยาฉนิ ทด่ี ขี องของผม ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบกิ ตาโต “ฉนิ โมห่ านพดู กบั แกประโยคนจี้ รงิ ๆ” ตอนแรกทซี่ สู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านเพง่ิ จะมาอยดู่ ว้ ยกนั นัน้ ความรสู ้ กึ ท่ี ฉนิ โมห่ านปฏบิ ตั ติ อ่ เธอ เย็นชาจรงิ ๆ ซสู อื เยวย่ ังเคยบน่ กบั เธอมาแลว้ เมอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งนี้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจอ้ งมองใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “เหมอื นวา่ แกจะนกึ ถงึ ความทรงจําของแกทผ่ี า่ นไปขน้ึ ไดแ้ ลว้ เหรอ ” “ยังมคี นอน่ื ไหม?” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ในสมองพลันคน้ หาความทรงจําเรอ่ื งเกย่ี วกบั ฉนิ โมห่ าน สมองกย็ งิ่ ปวดขนึ้ เรอื่ ยๆ สดุ ทา้ ยแลง้ เธอลบู คลําศรี ษะไปมา พรอ้ มทงั้ สา่ ยหนา้ อยา่ งเตม็ แรง “คดิ ไมอ่ อกแลว้ …” “ปวดหวั มาก…”

เมอ่ื เห็นทว่ งทา่ อนั แสนเจ็บปวดของเธอ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจ ออก รบี ดงึ เธอเขา้ มากอดทนั ที “ไมเ่ ป็ นไร พวกเราคอ่ ยๆ คดิ กนั ไป” ชวั่ ครู่ ซสู อื เยวไ่ มพ่ ดู วา่ เจ็บอกี แลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเลกิ ควิ้ ให ้ และถาม กลับดว้ ยสหี นา้ ปกติ “สอื เยว่ แกคอ่ ยๆ คดิ วนั นแ้ี กทําอะไรบา้ ง?” “คอื ตอนไหนกนั ทที่ ําใหแ้ กคดิ ถงึ ความทรงจําเหลา่ นไี้ ด ?้ ” “กอ่ นหนา้ ทฉี่ ันจะมาเมอื งสตฟั ฟ์ เคยไปถามจติ แพทยท์ เี่ มอื งหรงมา เขาพดู วา่ การสญู เสยี ความทรงจําน้ี ก็คอื สมองบางสว่ น เลอื กใหค้ ณุ ลมื สง่ิ บางอยา่ งไป” “แตว่ า่ ความทรงจําทค่ี ณุ หลงลมื ไป ก็มวี ธิ ที จ่ี ะฟ้ืนกลบั มา ก็แคห่ า กญุ แจดอกทจ่ี ะเปิดความทรงจําของคณุ ใหไ้ ดเ้ ทา่ นัน้ เอง ” “กญุ แจดอกนี้ อาจจะเป็ นการกระทํา หรอื วา่ เรอื่ งบางเรอ่ื ง หรอื วา่ จะ เป็ นบคุ คลหนงึ่ หรอื สง่ิ ของ” “แกคดิ ดๆี หลงั จากเกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ จงึ มคี วามทรงจํานขี้ น้ึ มา ?” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ พลางเมม้ ปากไว ้ “คดิ ไมอ่ อก” ความจรงิ แลว้ วนั นเ้ี ธอก็ใชช้ วี ติ ตามปกตมิ าก

นอกจากกนิ เขา้ กบั เจา้ สามแสบ กค็ อื เรยี นทําไขเ่ จยี ว ทํากบั ขา้ ว กบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ดๆู แลว้ เวลาตลอดทงั้ วนั เธอขลกุ ตวั อยใู่ นหอ้ งครัว ในสมองมแี ตไ่ ข่ เจยี ว ไขเ่ จยี วและก็ไขเ่ จยี ว เลยไมไ่ ดส้ นใจวา่ เวลาไหนทตี่ นเองนกึ ความทรงจํานก้ี ลบั มาได ้ แต…่ หญงิ สาวเงยหนา้ ขนึ้ “เมอ่ื ครกู่ อ่ นหนา้ ทฉี่ นิ โมห่ านจะกลบั มา…” “ฉันคดิ ไมอ่ อกวา่ เรอ่ื งทเี่ ขาใหฉ้ ันเป็ นคณุ นายฉนิ ดๆี ในชว่ งนัน้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นผงะทนั ที ชว่ั ครู่ เธอสดู ลมหายใจเขา้ “แบบนเ้ี อง พรงุ่ นพี้ วกเราไปดกู ลอ้ ง วงจรปิด เพอ่ื ดวู า่ หลงั จากทแ่ี กกบั ฉนิ โมห่ านกลบั มาแลว้ ทํา อะไรบา้ ง จากนัน้ คอ่ ยมาวเิ คราะหก์ นั วา่ ตกลงเป็ นเรอ่ื งไหนกนั แน่ ท่ี เป็ นจดุ สําคญั ในการเปิดความทรงจําของแก” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก และเงยี บงนั ไปชว่ั ครู่ “แกจะดกู ลอ้ งวงจรปิดตอนทฉี่ ันกบั สามอี ยดู่ ว้ ยกนั เหรอ …?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยกั หนา้ “ใชส่ ”ิ

ไมด่ กู ลอ้ งวงจรปิด แลว้ จะรไู ้ ดย้ ังไงวา่ พวกเขาสองคนทําอะไรกนั บา้ ง? ไมร่ วู ้ า่ พวกเขาทําอะไร แลว้ จะรไู ้ ดอ้ ยา่ งไร ตกลงวา่ เรอื่ งไหนทท่ี ํา ใหซ้ สู อื เยวค่ ดิ ถงึ ความทรงจําทผี่ า่ นมาได?้ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก พลันกม้ หนา้ กม้ ตาอยเู่ งยี บๆ “งนั้ แกก็เทา่ กบั เอา ภาพทฉ่ี ันกบั สามเี พง่ิ จบู กนั เมอื่ ครมู่ าดใู หมอ่ กี รอบนะสิ…” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “…” เหมอื นวา่ …ใชส่ ิ ใบหนา้ ของหญงิ สาวหดหลู่ ง “ฉันไมน่ ่าจะเชอื่ ฟังฉนิ โมห่ านจรงิ ๆ ทจี่ ะตอ้ งมาเมอื งสตฟั ฟ์ กบั เขา ” มาทเ่ี มอื งคอื เมอื งสตฟั ฟ์ จรงิ ๆ เมอื งสตฟั ฟ์ เมอื งทเี่ อาขเี้ ถา้ มายดั ปากเธอ! “เชยี นเชยี น” “ลําบากแกแลว้ นะ”

ซสู อื เยวม่ องและยม้ิ ใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นอยา่ งเขนิ อาย “เรอ่ื งกลอ้ งวงจร ปิด พรงุ่ นแี้ กกไ็ ปดเู อาเองแลว้ กนั ” “ฉันเขนิ อายกบั ภาพฉากทตี่ วั ฉันเองกบั สามขี องฉันจบู กนั …” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลอกตา พลันรบี สะบดั มอื ของเธอออก จากนัน้ กพ็ ลกิ ตวั และนอนอยบู่ นเตยี ง “นอน!” “เชยี นเชยี น” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ พลางเปลยี่ นทว่ งทา่ อนั สบายๆ นอนอยู่ ดา้ นขา้ งของฟ๋ เู ชยี นเชยี น เธอปิดไฟลง ดวงตาแวววาวจอ้ งมองฝ้ าเพดานทด่ี ํามดื “พรงุ่ นฉี้ ันอยากไปโรงพยาบาลไปเยย่ี มแมข่ องฉัน” “ตอนทอ่ี ยชู่ นั้ ลา่ งเมอื่ ครนู่ ี้ สามขี องฉันพดู วา่ หลายปีทผี่ า่ นมาน้ี … ความจรงิ แลว้ แมไ่ มไ่ ดท้ อดทงิ้ ฉันเลย” “แกเชอื่ เหรอ?” “อํานาจของแมแ่ กยง่ิ ใหญข่ นาดนัน้ ถา้ เธออยากจะหาตวั แกจรงิ ๆ ถงึ ขนั้ 20ปีก็หาไมเ่ จอเลยเหรอ?”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหลบั ตา น้ําเสยี งสงบมาก “หลายปีทผี่ า่ นมานี้ แกผา่ น เคราะหก์ รรมทไ่ี มด่ มี าตงั้ มากมาย” “ถา้ เธอหาตวั แกเจอเร็วๆ บางทแ่ี กคงไมต่ อ้ งตกอยใู่ นสภาพเหมอื น ตอนนหี้ รอก” มอื ทอ่ี ยขู่ า้ งกายทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวก่ ําหมัดไวแ้ น่น ชวั่ ครู่ เธอสดู ลมหายใจเขา้ เฮอื กใหญ่ “แตว่ า่ …” เมอ่ื หลดุ พดู ออกมาแลว้ จๆู่ เธอก็ไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู อะไรดี “อยากไปหาเธอกไ็ ปเถอะ” ผา่ นไปชว่ั ครู่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจออกมา “ตอนนแ้ี กก็เป็ นคณุ แมล่ กู สามแลว้ บางทแี กอาจจะยง่ิ เขา้ ใจในการตดั สนิ ใจของแมแ่ ก มากยง่ิ ขนึ้ ” “พรงุ่ นฉ้ี ันจะตรวจสอบแทนแกเอง แกก็ไปเยย่ี มเธอเถอะ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก จากนัน้ กพ็ ยักหนา้ “อมื ” ชว่ งสดุ ทา้ ย หญงิ สาวหนั ตวั พลางเขยา่ ตวั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบาๆ “วนั พรงุ่ นแี้ กไปเชก็ กลอ้ งวงจรปิด แกเป็ นคนไปตรวจสอบดเู อาเองได ้ ไหม?”

“ฉันไมอ่ ยากใหค้ นอน่ื มาเหน็ ภาพฉากทฉี่ ันกบั สามขี องฉันกําลงั จบู กนั ” “…น่าอายนะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “…” “ตอ่ หนา้ ฉันก็ไมร่ สู ้ กึ อายงัน้ ส?ิ ” “ใชส่ ิ กเ็ พราะวา่ แกเหน็ กบั ตาตอนเกดิ เหตแุ ลว้ นี่” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “…” เธอเลอื กทจ่ี ะตายไปเลย ………… เชา้ ตรวู่ นั รงุ่ ขน้ึ ซสู อื เยวต่ นื่ แลว้ กล็ งมาทชี่ นั้ ลา่ งเพอื่ ทําไขเ่ จยี ว ใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน แตร่ อจนถงึ แปดโมงกวา่ แลว้ กย็ งั ไมเ่ ห็นเขา้ ลงมาจากชนั้ บนสกั ที เมอ่ื ถามคนรบั ใชใ้ นบา้ นแลว้ ถงึ ไดร้ เู ้ รอื่ งวา่ เมอื่ วานกลางดกึ ฉนิ โม่ หานถกู คนเรยี กใหอ้ อกไปทํางานลว่ งเวลาอกี แลว้ ถงึ ตอนนกี้ ย็ งั ไม่ กลับมาเลย

ซสู อื เยวเ่ รม่ิ หดหเู่ ล็กนอ้ ย แตเ่ ธอรวู ้ า่ เขายงุ่ เลยเจยี วไขเ่ พม่ิ อกี หลายฟอง จากนัน้ กเ็ รยี กซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ และซงิ กวงใหล้ งมากนิ ขา้ วดา้ นลา่ ง หลังจากทจ่ี ัดการใหเ้ ดก็ ๆ กนิ ขา้ วเสร็จแลว้ เธอเปลย่ี นเสอ้ื ผา้ และ ไปโรงพยาบาลทนั ที กอ่ นหนา้ นเี้ ธอไปเยยี่ มหลวิ หรเู ยยี นกบั ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ มาแลว้ ครงั้ หนงึ่ ทอี่ ยเู่ ธอจําได ้ หญงิ สาวเดนิ มายงั หอ้ งพักคนไขข้ องหลวิ หรเู ยยี นอยา่ งราบรน่ื คนุ ้ เคย “ขอโทษดว้ ย คนแปลกหนา้ เขา้ ไมไ่ ด”้ ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ ให ้ พลนั กลอกตามองบอดกี้ ารด์ “คณุ ดสู วิ า่ ฉันเป็ น ใคร?” “ฉันเป็ นคนแปลกหนา้ เหรอ?” “ฉันคอื คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นของพวกคณุ ไง! ” บอดก้ี ารด์ กวาดตามองเธอ และยมิ้ ให ้ “คณุ หนูใหญต่ วั จรงิ กําลงั เยยี่ มทา่ นประธานอยขู่ า้ งในหอ้ งในเวลาน้ี”

“แลว้ คณุ เป็ นคณุ หนูใหญฝ่ ่ังไหนกนั ?” ตอนท่ี 225 ฉนั ไมไ่ ดพ้ ดู วา่ แกกบั ผดู้ แู ลบา้ นเสน่ิ มอี ะไรกนั นี่ ซสู อื เยวม่ นึ งงทนั ที “คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นตวั จรงิ ?” ทําไมเธอถงึ ฟังคําพดู บอดก้ี ารด์ ไมเ่ ขา้ ใจสกั นดิ เลยละ่ ? คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น…ไมใ่ ชเ่ ธอหรอกเหรอ? อาทติ ยก์ อ่ น ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ พาตวั เธอกลบั มา ก็ฉดี ยาแกอ้ าการ ความจําเสอื่ มใหเ้ ธอ เพอ่ื ใหเ้ ธอทเี่ ป็ นคณุ หนูใหญไ่ ดก้ ลับคนื สู่ ตระกลู ของบรรพบรุ ษุ และทําเพอื่ ตระกลู เจยี่ นในการทจี่ ะแตง่ งาน กบั คณุ ชายใหญข่ องตระกลู จ้ี ตอนนเ้ี ธอเพงิ่ จะจากตระกลู เจยี่ นไปไดส้ ามวนั เอง เธอกไ็ มใ่ ชค่ ณุ หนู ใหญข่ องตระกลู เจยี่ นแลว้ เหรอ? คณุ หนูใหญก่ ม็ คี นอน่ื อกี เหรอ? พวกเขาเป็ นคนพดู เองวา่ เธอเป็ นคณุ หนูใหญ่ แถมพวกเขาเป็ นคนพดู เองวา่ เธอไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญ่

ตกลงแลว้ มนั เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ กนั แน่? หญงิ สาวขมวดหวั คว้ิ ไวแ้ น่น พลางใชส้ ายตาเย็นยะเยอื กจอ้ งมอง บอดก้ี ารด์ “ฉันจะเขา้ ไป” บอดกี้ ารด์ ยังคงแสดงทา่ ทแี ขง็ กรา้ วเชน่ เดมิ ทา่ มกลางความแขง็ กรา้ วยงั คงดถู กู ดแู คลนเล็กนอ้ ย “ผมพดู แลว้ นะ คนทว่ั ไปเขา้ ไมไ่ ด”้ “อกี อยา่ ง ตอนนคี้ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นของพวกเรากําลังนับ ญาตกิ บั ทา่ นประมขุ อยดู่ า้ นใน และยงิ่ ไมส่ ามารถปลอ่ ยใหค้ ณุ ทไี่ ม่ เกยี่ วขอ้ งเดนิ เขา้ ไปได”้ ซสู อื เยวห่ รตี่ า จากนัน้ ก็เรมิ่ กําหมัดแน่น “คณุ แน่ใจใชไ่ หมวา่ จะขวาง ฉันเอาไว?้ ” “ตอนนค้ี ณุ ใหโ้ อกาสปลอ่ ยฉันเขา้ ไป” “ถา้ คณุ ยังไมร่ เู ้ รอื่ ง ฉันก็จะบกุ เขา้ ไปแลว้ ” “ชชิ ะ พดู โออ้ วดไดเ้ กง่ จรงิ ๆ” บอดก้ี ารด์ เหลอื บตามองซสู อื เยว่ “คณุ อะนะ?” พดู จบ บอดกี้ ารด์ คนนัน้ ก็มองซสู อื เยวต่ งั้ แตห่ วั จรดเทา้

ผหู ้ ญงิ คนนด้ี ตู วั เล็กบอบบาง ดแู ลว้ เป็ นคนออ่ นแอแบบนัน้ ไมม่ แี รง ทจี่ ะบกุ เขา้ ไปเลยดว้ ยซํ้า! ซสู อื เยวฉ่ ีกยมิ้ “นคี่ ณุ รนหาทเี่ องนะ!” พดู จบ หญงิ สาวก็พงุ่ เขา้ มา พลนั ใชห้ มัดตอ่ ยและกระทบื เทา้ ใสบ่ อดี้ การด์ เขา้ ไปหนงึ่ ครงั้ แมว้ า่ บอดกี้ ารด์ จะรา่ งกายสงู ใหญแ่ ข็งแรงกวา่ ซสู อื เยว่ แตต่ กลง แลว้ มนั ดเู หมอื นไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไร ซสู อื เยวท่ ําพรอ้ มกนั พลางทํารา้ ยจนบอดกี้ ารด์ นอนอยบู่ นพน้ื จนลกุ ไมข่ นึ้ หญงิ สาวถมู อื ทตี่ อ่ ยจนเจ็บดว้ ยทว่ งทา่ สงา่ งาม พลันหลบุ สายตา จอ้ งมองบอดกี้ ารด์ ทกี่ องอยทู่ พ่ี นื้ “ฉันพดู แลว้ นะ คณุ ไมใ่ หฉ้ ันเขา้ งัน้ ฉันก็จะบกุ เขา้ เอง” “คณุ รนหาเรอื่ งเอง ไมถ่ กู ทํารา้ ยเขา้ หน่อยก็ไมย่ อมเชอื่ ฟังกนั ฉัน เองกไ็ มม่ วี ธิ ”ี พดู จบ หญงิ สาวก็ผลกั ประตเู ดนิ เขา้ ไป ในหอ้ งพักผปู ้ ่ วย หยางชงิ โยวกําลงั กมุ มอื ของหลวิ หรเู ยยี นเอาไว ้ พรอ้ มทงั้ รอ้ งไหฟ้ มู ฟายสะอกึ สะอนื้

อกี ฝ่ัง ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ทนไมไ่ หวไดแ้ ตป่ าดนํ้าตา “คณุ หนูใหญ่ สงบ จติ สงบใจเอาไว”้ “ทา่ นประมขุ ตอ้ งดขี นึ้ มาแน่” หยางชงิ โยวสดู จมกู เขา รอ้ งไหซ้ ะจนดวงตาแดงแจ๋ “ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ฉันรวู ้ า่ แมต่ อ้ งฟื้นขน้ึ มาแน่นอน” “แมข่ องฉันเป็ นผหู ้ ญงิ ทเ่ี ขม้ แข็งขนาดนัน้ เธอเป็ นคนดสี วรรคต์ อ้ ง ชว่ ยเธออยา่ งแน่นอน” พดู จบ เธอกป็ าดนํ้าตา พลางเงยหนา้ จอ้ งมองผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ อยา่ ง จรงิ จงั “กอ่ นหนา้ ทแ่ี มจ่ ะฟ้ืนขนึ้ มา ฉันจะตอ้ งแบกรับความ รับผดิ ชอบตอ่ หนา้ ทข่ี องคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ” “ถา้ การแตง่ งานของฉันสามารถนํามาซงึ่ ผลประโยชนก์ บั ตระกลู เจย่ี น เพอ่ื ใหต้ ระกลู เจย่ี นไดห้ ลดุ พน้ ความลําบากในเวลาน้ี ฉันไมค่ ดิ ลังเลเลย” เมอ่ื มองหญงิ สาวทอี่ ยตู่ รงหนา้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ถอนหายใจยาว พรอ้ มทงั้ จบั มอื ของหยางชงิ โยวเอาไว ้ “คําพดู ประโยคนข้ี องคณุ ผม ก็สบายใจแลว้ !” “ผหู ้ ญงิ ของตระกลู เจย่ี นของพวกเรา ตอ้ งมคี วามรบั ผดิ ชอบเชน่ น!ี้ ”

พดู จบ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ก็รอ้ งไหฟ้ มู ฟายนํ้าหนู ํ้าตาเล็ด “วนั นพี้ วกเรา กลับไปทตี่ ระกลู จี้ เพอ่ื จะไดพ้ ดู คยุ กบั ตระกลู จเี้ รอ่ื งงานแตง่ งาน ” “ทางทด่ี ที ส่ี ดุ อาทติ ยน์ กี้ ็แตง่ เลย ถงึ ตอนน้ี ความอนั ตรายของ ตระกลู เจย่ี นของพวกเราก็สามารถขจัดใหห้ ายไปได ้ คณุ ก็จะเป็ นคน ทตี่ ระกลู เจย่ี นของพวกเราใหค้ วามเคารพยําเกรงทสี่ ดุ ! ” หยางชงิ โยวพยกั หนา้ ให ้ “อมื ฉันจะทํา” “ฉันหยางชงิ โยว…ไมส่ ิ เจย่ี นชงิ โยว จะแบกรับความรับผดิ ชอบตอ่ หนา้ ทข่ี องตระกลู เจยี่ นไวใ้ หด้ ี” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ไดย้ นิ คําพดู ของเธอเชน่ นี้ ซาบซง้ึ อยใู่ นหวั ใจอยา่ ง เปี่ ยมลน้ นถ่ี อื วา่ เป็ นความอดทนและความรับผดิ ชอบของคนในตระกลู เจยี่ น! เมอ่ื กลบั ไปถงึ ตระกลู เจยี่ นแลว้ ก็เอานามสกลุ ของตนเองแกใ้ หเ้ ป็ น ตระกลู เจยี่ นในทนั ที ไมเ่ หมอื นคนจอมปลอมกอ่ นหนา้ นี้ ใหเ้ ธอแกน้ ามสกลุ แตก่ ลบั จะ เอาชวี ติ ของเธอแทน! ตอนทท่ี งั้ สองคนกําลงั ซาบซงึ้ ตอ่ กนั อยใู่ นหอ้ งพักผปู ้ ่ วยนัน้ ประตู หอ้ งพกั ผปู ้ ่ วยก็ถกู คนเตะออก

ตรงประตู ซสู อื เยวย่ นื อยตู่ รงนัน้ พลางขมวดควิ้ จอ้ งมองผดู ้ แู ลบา้ น เสนิ่ และผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งเขา “เกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ ?” ซสู อื เยวม่ าแลว้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ หยดุ รอ้ งทนั ที แถมยังตหี นา้ เย็นชา ตอนเหลอื บมองเธอ “คณุ มาทําอะไร?” “ไมใ่ ชว่ า่ คณุ กบั ลกู ของคณุ ยงั มสี ามขี องคณุ อยดู่ ว้ ยกนั อยา่ งผกู สมัครรักใครห่ รอกเหรอ?” ซสู อื เยวแ่ สยะยม้ิ ให ้ “ฉันรักใครก่ บั สามแี ละลกู ๆ ของฉันเป็ นอยา่ งดี แตเ่ รอ่ื งนกี้ ไ็ มไ่ ดถ้ ว่ งเวลาทฉ่ี ันจะมาเยยี่ มแมข่ องฉันนี่” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ทําหนา้ เย็นชาใส่ “ใครเป็ นแมข่ องคณุ !” “ลกู สาวของทา่ นประมขุ มเี พยี งเจย่ี นชงิ โยวทเี่ ป็ นคณุ หนูใหญข่ อง ตระกลู เจย่ี นของพวกเรา คณุ มันกแ็ คป่ ลอมตวั เพอ่ื แอบอา้ งกอ่ นหนา้ นเี้ ทา่ นัน้ เอง!” ซสู อื เยวช่ ะงักเล็กนอ้ ย นเ่ี ธอปลอมตวั เพอ่ื แอบอา้ งไปแลว้ เหรอเนยี่ ? หญงิ สาวดงึ เกา้ อที้ อี่ ยขู่ า้ งๆ มาจากนัน้ ก็น่ังลง พรอ้ มทงั้ น่ังไขวห่ า้ ง อยา่ งสงา่ งาม “คณุ เป็ นคนไปจับตวั ฉันมา ไมพ่ ดู พรํา่ ทําเพลงกพ็ ดู วา่

ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น แลว้ บบี บงั คบั ใหฉ้ ันจดจําญาติ พนี่ อ้ งใหไ้ ดแ้ ละกลับมาทตี่ ระกลู ” “ตอนนก้ี พ็ ดู วา่ ฉันปลอมตวั มาเพอ่ื แอบอา้ งเหรอ ?” “ทําไมคณุ ถงึ ไดห้ นา้ ดา้ นขนาดนเ้ี นยี่ ?” คําพดู ของหญงิ สาว พลนั ทําใหอ้ ารมณโ์ กรธทอี่ ยบู่ นใบหนา้ ของ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ แดงแจข๋ น้ึ เรอ่ื ยๆ เขากดั ฟันไวแ้ น่น “กอ่ นหนา้ นเ้ี จย่ี นเฉงิ โกหกพวกเรา พวกเราจําคน ผดิ ไปแลว้ !” ซสู อื เยวย่ ักไหล่ “พวกคณุ จําคนผดิ นั่นก็เป็ นเพราะวา่ ความผดิ ของ พวกคณุ แลว้ ทําไมถงึ กลายเป็ นวา่ ฉันปลอมตวั มาเพอื่ แอบอา้ งละ่ ?” “พดู ออกมาซะเหมอื นวา่ ฉันตดิ ตอ่ พวกคณุ มาเองโดยเฉพาะ ราวกบั ฉันครํ่าครวญขอรอ้ งใหพ้ วกคณุ ใหฉ้ ันเป็ นคณุ หนูใหญเ่ ลย ” พดู จบ หญงิ สาวกย็ ักไหลต่ อ่ “อกี อยา่ ง ฉันหนา้ ตาเหมอื นกบั หลวิ หรู เยยี นทา่ นนซ้ี ะขนาดน้ี เธอก็น่าจะเป็ นแมข่ องฉันสิ” “ทวา่ โลกเรามนั ชา่ งกวา้ งใหญไ่ พศาล หนา้ ตาเหมอื นกนั ไมส่ ามารถ ตดั สนิ ไดว้ า่ มคี วามสมั พันธท์ างสายเลอื ดนี่”

“กแ็ คบ่ งั เอญิ เทา่ นัน้ เอง?” หยางชงิ โยวแสยะยม้ิ พรอ้ มทงั้ เดมิ มาอยตู่ รงดา้ นหนา้ ของซสู อื เยว่ ชา้ ๆ “สอื เยว่ ฉันมหี ลักฐานทกุ อยา่ งทส่ี ามารถแสดงไดว้ า่ ฉันเป็ น คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น แกมไี หม?” พดู จบ เธอก็ยมิ้ และจอ้ งมองหนา้ ซสู อื เยว่ “เราสองคนรจู ้ ักกนั มานาน ขนาดนแี้ ลว้ แมว้ า่ ความสมั พันธจ์ ะไมด่ มี าตลอด แตว่ า่ เรอื่ งสถานะน้ี สง่ิ ทเี่ ป็ นของฉัน กค็ อื ของฉัน แกอยากจะแยง่ ไปก็แยง่ ไมไ่ ด ้ ใช่ ไหม?” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ กวาดตามองเธอ “แกเป็ นใคร? ฉันรจู ้ กั แกเหรอ?” คําพดู ของหยางชงิ โยว คา้ งอยใู่ นคอทงั้ หมด สายตาของเธอโหดเหย้ี มมาก อนี ังผหู ้ ญงิ คนน!้ี เมอ่ื วานยังพดู แดกดนั เธอในTimelineเพอ่ื นอยเู่ ลย วนั นท้ี ํามาเป็ นไม่ รจู ้ กั เธอซะงนั้ ! เชอะ เธออยากจะเห็น วา่ อนี ังผหู ้ ญงิ คนนมี้ นั จะเสแสรง้ ไดถ้ งึ ตอน ไหน!

หยางชงิ โยวสดู ลมหายใจเขา้ พลนั หยบิ รายงานการตรวจสอบ DNA ออกมาหนง่ึ ฉบบั พรอ้ มทงั้ รปู ถา่ ยเป็ นกองออกมา “รปู นี้ นเี่ ป็ นปานบนรา่ งกายของคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น อยตู่ รง บนั้ เอว” “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กไ็ ดต้ รวจสอบแลว้ ไมว่ า่ จะเป็ นรปู รา่ งทพ่ี อดบิ พอดี ก็เหมอื นกบั ทอี่ ยบู่ นตวั ฉันทงั้ สนิ้ ” ซสู อื เยวก่ วาดตามองรปู ภาพใบนัน้ แวบหนง่ึ พลันเงยหนา้ ขน้ึ มอง ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ “บนตวั ฉันก็มไี มใ่ ชเ่ หรอ? กอ่ นหนา้ นคี้ นรับใชก้ ไ็ มใ่ ช่ วา่ ชว่ ยคณุ ดแู ลว้ น่ี?” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ทําเสยี งเขม้ ใส่ “กอ่ นหนา้ นฉ้ี ันไมเ่ ขม้ งวดพอ ใหค้ น รับใชผ้ หู ้ ญงิ มาชว่ ยฉันดู กเ็ ลยทกึ ทกั วา่ เป็ นคณุ ” “แตค่ รงั้ นี้ คณุ หยางชงิ โยวพดู เอง คนอน่ื อาจจะถกู ซอ้ื ตวั ได ้ เลย เสนอตวั ใหฉ้ ันเป็ นคนตรวจสอบดว้ ยตนเอง” “ดงั นัน้ ปานในครงั้ นี้ ฉันเป็ นคนตรวจสอบเอง! มันเหมอื นกบั ในรปู ทกุ กระเบยี ดนวิ้ !” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ คณุ ตรวจสอบเองเลยเหรอ?” “ถา้ จําไมผ่ ดิ …ปานอนั นมี้ ันอยชู่ ว่ งบนั้ เอวในตําแหน่งตํา่ ลงใกลก้ บั …”

พดู จบ เธอกเ็ หลอื บมองหยางชงิ โยวอยา่ งครนุ่ คดิ “ชา่ งรสู ้ กึ ผดิ กบั คณุ จรงิ ๆ นะ” หยางชงิ โยวผงะชวั่ ครู่ จากนัน้ กลันเขา้ ใจความหมายทอี่ ยใู่ นคําพดู ของซสู อื เยวท่ นั ที เธอโกรธจนหนา้ ดําหนา้ แดง “ซสู อื เยว่ ความคดิ ของแกไมต่ อ้ งตํา่ ชา้ ขนาดนก้ี ไ็ ด!้ ” ซสู อื เยวแ่ สยะยม้ิ ออกมา นัยนต์ ากระแทกแดกดนั เล็กนอ้ ย “ฉันก็ ไมไ่ ดพ้ ดู นว่ี า่ คณุ กบั ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มอี ะไร” ตอนที่ 226 อยากจะใหช้ ดใชเ้ หรอ ไมม่ ที างซะหรอก คําพดู ของหญงิ สาวทงั้ สองคน ทําใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ขมวดคว้ิ ไวแ้ น่น เขาสง่ เสยี งฮดึ ฮดั ในลําคอ พลางใชส้ ายตาเย็นเฉยี บจอ้ งมองใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “คณุ ซู ผมรวู ้ า่ นอี่ าจจะทําใหค้ ณุ ตงั้ ตวั ไมท่ นั กบั ความ จรงิ ทวี่ า่ คณุ ไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญใ่ นตระกลู เจยี่ นแลว้ ” “ความจรงิ แลว้ ผมก็สามารถเขา้ ใจได ้ เพราะวา่ นอกเหนอื จากตระกลู จแี้ ลว้ กม็ ตี ระกลู เจยี่ นทเ่ี ป็ นตระกลู ใหญใ่ นเมอื งสตฟั ฟ์ การไดเ้ ป็ นผู ้

สบื ทอดในตระกลู นี้ ยอ่ มตอ้ งเป็ นเพราะวา่ กอ่ นหนา้ นค้ี ณุ เป็ นผหู ้ ญงิ ทมี่ ชี วี ติ ยากจนขน้ แคน้ เลยคดิ จะตตี วั ใหส้ งู ขนึ้ ” “แตว่ า่ ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ หยบิ เอกสารการตรวจDNAออกมาดว้ ยทา่ ทเี ย็นยะ เยอื ก “นคี่ อื ของเชา้ วนั นี้ พวกเราไดเ้ อาเสน้ ผมของทา่ นประมขุ พรอ้ ม ทงั้ เสน้ ผมของคณุ หยางชงิ โยวทเ่ี ป็ นคนเสนอมาใหเ้ อง เพอ่ื ทําการ ตรวจ DNA” “ผลการตรวจก็แสดงอยา่ งชดั เจนแลว้ ทา่ นประมขุ เป็ นแมแ่ ทๆ้ ของ เธอ พวกเธอมสี ายเลอื ดเดยี วกนั จรงิ ๆ” “อกี อยา่ ง ในมอื ของหยางชงิ โยวยงั มปี ้ายหยกทา่ นประมขุ ทวี่ างไว ้ บนตวั ของคณุ หนูใหญก่ อ่ นหนา้ นด้ี ว้ ย” “หลักฐานทกุ อยา่ ง ตา่ งกร็ บั ประกนั ใหเ้ หน็ แลว้ วา่ คณุ หยางชงิ โยว เป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นของพวกเรา!” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ พดู จบ ยังหนั ศรี ษะเหลอื บมองหยางชงิ โยว “คณุ หนู ใหญ่ คณุ วางใจไดเ้ ลย ขอแคค่ ณุ เป็ นคนในตระกลู เจยี่ นทแี่ ทจ้ รงิ ผม จะตอ้ งปกป้องคณุ ใหถ้ งึ ทส่ี ดุ !” หยางชงิ โยวเมม้ รมิ ฝี ปากเอาไว ้ เบา้ ตาแดงพรอ้ มทงั้ พยกั หนา้ ไป ดว้ ย “ขอบคณุ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ”

“ตระกลู เจย่ี นมพี อ่ บา้ นทยี่ ตุ ธิ รรมรอบรอู ้ ยา่ งคณุ ขนาดน้ี ถอื วา่ เป็ น ความโชคดขี องตระกลู เจย่ี น” “ฉันจะทําไมท่ ําใหค้ นในตระกลู เจยี่ นผดิ หวงั และกลายเป็ นคนหนู ใหญอ่ นั คมุ ้ คา่ พอใหค้ นในตระกลู เจยี่ นภาคภมู ใิ จ!” ทว่ งทา่ การเขา้ กนั เป็ นป่ีเป็ นขลยุ่ ของทงั้ สองคน ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดคว้ิ เขา้ หนั กนั เธอเหลอื บมองหยางชงิ โยว จากนัน้ กเ็ หลอื บมองผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ “ตอนแรกคณุ เป็ นคนบอกวา่ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ดงั นัน้ เลยจบั ตวั ฉันมา และทําใหฉ้ ันตอ้ งสญู เสยี ความทรงจําไป ” “ตอนนค้ี ณุ กลับมาพดู วา่ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น …” “OK” หญงิ สาวหลบุ ตาตํา่ พรอ้ มทงั้ เลน่ นวิ้ มอื อนั เรยี วยาวของตนเอง “เรอื่ งนฉี้ ันจะกลบั ไปคดิ ใหด้ ี วา่ ตกลงแลว้ พวกคณุ จะชดใชฉ้ ัน อยา่ งไร ถงึ ทําใหฉ้ ันพอใจ” “การทฉี่ ันความจําเสอ่ื ม ทใ่ี หฉ้ ันตอ้ งหา่ งจากสามขี องฉันหนงึ่ สปั ดาห์ และทําใหท้ งั้ ครอบครัวฉันตอ้ งถอ่ มายงั เมอื งสตฟั ฟ์ เพอ่ื มา หาฉันอกี ”

“ใชส่ ิ ยงั มเี พอื่ นฉันอกี คน” “และฝี มอื ทกั ษะในการทที่ ําอาหารเลศิ รสอนั ล้ําคา่ ของฉันทเี่ สยี ไป ” ซสู อื เยวก่ ม้ หนา้ กม้ ตาเลน่ อยกู่ บั นว้ิ มอื ของตนเอง “ตระกลู เจย่ี น ชดใชค้ า่ เสยี หายใหฉ้ ันหนงึ่ พนั ลา้ น คงไมเ่ กนิ ไปใชไ่ หม?” คําพดู ของหญสิ าว ทําใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ หนา้ ดําหนา้ แดงขนึ้ มาทนั ที “คณุ ฝันไปเถอะ!” เขาโกรธจัดจนหนา้ แดงแจ๋ “แมว้ า่ พวกเราทําผดิ ไป แตว่ า่ คณุ กไ็ ด ้ เพลดิ เพลนิ กบั การปรนนบิ ตั พิ ดั วเี ป็ นคณุ หนูใหญม่ าตงั้ ครงึ่ เดอื น! ” “เหรอ?” ซสู อื เยวแ่ สยะยม้ิ อยา่ งดถู กู ดแู คลน แววตาเฉยเมย “เวลาครง่ึ เดอื น โดยสว่ นใหญค่ อื กกั บรเิ วณฉันทงั้ นัน้ ” “แถมยังฉดี ยาฉันอกี เพอ่ื ใหฉ้ ันความจําเสอื่ ม” “นเี่ ป็ นการปรนนบิ ตั ขิ องคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นเหรอ ?” พดู จบ เธอก็เงยหนา้ เหลอื บมองหยางชงิ โยว “แลว้ ทําไมเธอไมต่ อ้ ง ความจําเสอื่ ม ไมต่ อ้ งถกู กกั บรเิ วณละ่ ?”

ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ โมโหจัดจนหนา้ แดง เขาชน้ี วิ้ มาทางซสู อื เยวอ่ ยา่ งสน่ั เทา “ก็เพราะวา่ หยางชงิ โยวเป็ น คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นทแี่ ทจ้ รงิ สว่ นแกมันไมใ่ ช!่ ” “เหรอ?” ซสู อื เยวย่ กขาเรยี วยาวทงั้ สองขา้ งขน้ึ จากนัน้ กว็ างชดิ ขอบเกา้ อี้ อยา่ งสงา่ งาม พรอ้ มทงั้ ใชส้ ายตาเชดิ หยง่ิ มองมาทางผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ “ดงั นัน้ ตอนแรกตระกลู เจย่ี นกร็ แู ้ ลว้ วา่ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ อง ตระกลู เจย่ี น สว่ นเธอเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ นงัน้ เหรอ?” “งนั้ ตอนแรกตระกลู เจย่ี นหาตวั ฉันมาทําไมกนั ? ฉอ้ โกงเหรอ? เรยี ก คา่ ไถ่?” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ทโ่ี มโหจนหนา้ ดําหนา้ แดงจนกลายเป็ นสมี ว่ งเขม้ ผหู ้ ญงิ คนนี้ อา้ ปากเมอ่ื ไหรก่ ็เชอื ดเฉือนไดข้ นาดน!้ี หยางชงิ โยวทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งไดแ้ ตห่ รตี่ าลง ซสู อื เยวไ่ มพ่ ดู เธอเองกไ็ มร่ ดู ้ ว้ ยซา้ํ ทแี่ ทต้ อนนซี้ สู อื เยว่ กค็ วามจําเสอื่ มไปแลว้ มนิ ่าละ่ เมอื่ ครเู่ ธอถงึ ไดพ้ ดู วา่ ไมร่ จู ้ ักเธอ