สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

หยางชงิ โยวแสยะยม้ิ เล็กนอ้ ย พลางเดนิ เสนอหนา้ ดว้ ยทา่ ทาง นอ้ ยใจจอ้ งมองมาทซ่ี สู อื เยว่ “คณุ ซู ฉันรวู ้ า่ การทจี่ ๆู่ คณุ ก็หลดุ จาก ตําแหน่งคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ในใจตอ้ งไมด่ ใี จแน่นอน ” “แตว่ า่ ทกุ คนยอ่ มตอ้ งมคี รอบครวั ของตนเองและแมข่ องตนเอง แมว้ า่ คณุ ไมใ่ ชค่ นในตระกลู เจย่ี น แมค่ ณุ ก็ไมใ่ ชป่ ระมขุ ของตระกลู เจย่ี น แตฉ่ ันก็เชอ่ื วา่ ตอ้ งมสี กั วนั ทค่ี ณุ สามารถหาแมข่ องตนเองจน เจอ” คําพดู จองหยางชงิ โยว มนั ยง้ิ ทําใหใ้ นใจของซสู อื เยวร่ สู ้ กึ พะอดื พะอมเขา้ มาเป็ นระลอกอยา่ งไมร่ ตู ้ วั เธอขมวดควิ้ เอาไว ้ พรอ้ มทงั้ ใชส้ ายตาอนั เย็นชาเฉยเมยกวาดตาม องใบหนา้ อนั สวยงามทมี่ คี ราบนํ้าตาอยขู่ องหยางชงิ โยว “แมว้ า่ คณุ มผี ลตรวจDNA แตฉ่ ันกไ็ มค่ อ่ ยเชอ่ื วา่ คณุ เป็ นคณุ หนูใหญข่ อง ตระกลู เจย่ี นตวั จรงิ ” “เพราะวา่ แมข่ องคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นเป็ นประมขุ ของตระกลู เจยี่ น หนง่ึ ในหญงิ อนั ยอดเยยี่ ม เป็ นผหู ้ ญงิ ทส่ี ามารถไดร้ บั ตําแหน่ง ทา่ มกลางอํานาจกดดนั จากผชู ้ ายในการแขง่ ขนั ทางการธรุ กจิ ตอ้ ง ไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ จําพวกหนา้ ซอ่ื ใจคดแน่” พดู จบ เธอก็เหลอื บตามองหยางชงิ โยว “แตว่ า่ คณุ มนั ..”

สหี นา้ ของหยางชงิ โยวเรม่ิ ดไู มไ่ ดข้ นึ้ มาแทน เธอไมค่ ดิ เลยวา่ หลังจากทซ่ี สู อื เยวค่ วามจําเสอ่ื มแลว้ จะเปลยี่ นมา อยใู่ นโหมดนแี้ ทน? ซสู อื เยวก่ อ่ นหนา้ ถงึ แมว้ า่ ในใจจะไมพ่ อใจกบั เธออยา่ งเป่ียมลน้ ก็ ตามที แตเ่ ธอกไ็ มเ่ คยพดู ออกมาสกั คํา ทวา่ ซสู อื เยวท่ อ่ี ยตู่ รงหนา้ คนน้ี… กลบั กลา้ หาญชาญชยั ตอ่ หนา้ เธอ พดู วา่ เธอเป็ นพวกหนา้ ซอ่ื ใจคด! หยางชงิ โยวกดั ฟันเอาไวแ้ น่น พรอ้ มทงั้ จับจอ้ งใบหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ยา่ งเย็นชา “คณุ ซู คําพดู นคี้ ณุ หมายความวา่ ยงั ไง?” “ฉันรวู ้ า่ คณุ ฟังเขา้ ใจ” “ฉันไมช่ อบพดู ใหเ้ ปลอื งนํ้าลายกบั คนทพี่ ดู เสแสรง้ อยู่” เมอื่ พดู ประโยคนจี้ บ ซสู อื เยวก่ ็ลกุ ขน้ึ ยนื พรอ้ มทงั้ บดิ ขเี้ กยี จให ้ ดวงตาจอ้ งมองผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ กบั หยางชงิ โยวอกี ครงั้ อยา่ งเฉยเมย “ตอนแรกนะ ก็คดิ วา่ วนั นฉี้ ันอยากจะมาเยย่ี มแมข่ องฉัน ” “แตว่ า่ พวกคณุ กพ็ ดู กนั แลว้ วา่ เธอไมใ่ ชแ่ มข่ องฉัน แตเ่ ป็ นแมข่ อง คณุ หยางคนน้ี ฉันกไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งอยทู่ นี่ แี่ ลว้ สิ”

“แตว่ า่ ” หญงิ สาวยม้ิ ให ้ “เรอ่ื งเกยี่ วกบั ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นใช่ หรอื ไม่ ไมใ่ ชว่ า่ ใหพ้ วกคณุ มาพดู วา่ ฉันใช่ ฉันกใ็ ช่” “พอพวกคณุ มาพดู วา่ ฉันไมใ่ ช่ ฉันกไ็ มใ่ ชอ่ กี ” “ตอ่ จากนฉ้ี ันจะใหส้ ามขี องฉันมาจดั การตรวจสอบ วา่ ตกลงแลว้ มนั เกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ ” “ถา้ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นจรงิ ๆ เชน่ นัน้ เมอื่ ฉันกลบั ไป ทตี่ ระกลู เจย่ี นเรอื่ งแรกทต่ี อ้ งทํา กค็ อื ไลผ่ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ทก่ี นิ บนเรอื น ขรี้ ดหลังคาออกไปซะ” “ถา้ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นจรงิ ๆ แลว้ …” “ฉันจะคดิ บญั ชกี บั ตระกลู เจยี่ นทเ่ี ป็ นคนทําใหร้ า่ งกายและจติ ใจของ ฉันเสยี หายในชว่ งระยะนี้ พรอ้ มทงั้ เรมิ่ คดิ บญั ชที นั ที เพอื่ ใหต้ ระกลู เจย่ี นชดใชค้ นื มาใหฉ้ ันทกุ บาททกุ สตางค์” พดู จบ หญงิ สาวกย็ ักไหล่ และเดนิ หนั หลังออกไปผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ยังคงยนื อยทู่ เี่ ดมิ พรอ้ มทงั้ มองแผน่ หลังของซสู อื เยวอ่ ยา่ งกนิ เลอื ด กนิ เนอ้ื “แกพดู วา่ ใหต้ ระกลู เจย่ี นชดใช ้ ตระกลู เจยี่ นตอ้ งชดใชด้ ว้ ย เหรอ?”

“แกพดู ออกมาถงึ ความเสยี หาย มแี คแ่ กกบั คนในบา้ นของแกทรี่ ับรู ้ แตต่ ระกลู เจย่ี นของพวกเราไมย่ อมรบั ไมม่ คี นจะเชอ่ื แกหรอก! ” “อยากใหช้ ดใช ้ ไมม่ ที างเสยี หรอก!” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ฝี เทา้ ชะงักทนั ที ชว่ั ครู่ เธอหวั เราะเบาๆ พลางหนั ศรี ษะกลับมา ดวงตามองหนา้ ผดู ้ แู ล บา้ นเสนิ่ อยา่ งเรยี บเฉย “คณุ แน่ใจใชไ่ หมทจี่ ะเยาะเยย้ ฉันแบบนี้?” พดู จบ หญงิ สาวก็ควานหาปากกาบนั ทกึ เสยี งออกมาจากกระเป๋ าเสอ้ื “ตงั้ แตต่ อนทค่ี ณุ พดู ออกมาวา่ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ฉันกเ็ รมิ่ บนั ทกึ เสยี งไวแ้ ลว้ ” “คณุ วา่ ถา้ ฉันเอาบนั ทกึ เสยี งนี้ สง่ ไปทตี่ ระกลู จี้…” “ตระกลู จจ้ี ะแตง่ งานกบั ตระกลู เจยี่ นไหม?” ตอนที่ 227 ทําไมมเี วลาวา่ งมาหาผมได้ คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กบั หยางชงิ โยวผงะไปทนั ที พวกเขาไมค่ ดิ เลยวา่ …

ซสู อื เยวจ่ ะมตี วั ชว่ ยตวั เธอเองอกี ! คนทตี่ กใจทส่ี ดุ ก็คอื หยางชงิ โยว คนคนหนง่ึ เมอ่ื ความทรงจําเสอื่ ม ขนาดนสิ ยั ใจคอและความเคยชนิ ตา่ งเปลย่ี นไปหมดจรงิ ๆ เหรอเนย่ี ? ทงั้ ๆ ท…่ี ซสู อื เยวค่ นเมอ่ื กอ่ น ไมส่ ามารถทําเรอ่ื งนไ้ี ด!้ ทวา่ ตอนนี้… เธอเงยหนา้ เหลอื บมองซสู อื เยว่ ผหู ้ ญงิ คนนท้ี อ่ี ยดู่ า้ นหนา้ ใบหนา้ ยังคงเป็ นเชน่ เดมิ ดวงตา เหมอื นเดมิ แตแ่ ววตา กลับไมเ่ หมอื นเมอ่ื กอ่ นเลย เธอฉุกคดิ ตอนทผี่ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ใหเ้ ธอดรู ปู หลวิ หรเู ยยี นตอนชว่ ง วยั รนุ่ กอ่ นหนา้ นี้ แววตาของซสู อื เยวใ่ นเวลานี้ ชา่ งเหมอื นกบั แววตาหลวิ หรเู ยยี นใน รปู ใบนัน้ ทกุ …กระเบยี ดนว้ิ

หยางชงิ โยวถอยหลงั ไปกา้ วหนงึ่ กอ่ นหนา้ นท้ี เ่ี ธอกลา้ หนา้ ดา้ นมาปลอมเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น ความจรงิ แลว้ ก็เพราะวา่ เธอรนู ้ สิ ยั ของซสู อื เยวด่ ี เธอเป็ นคนสงบปากสงบคํา อยา่ ไดเ้ อย่ ถงึ เยเ่ ชยี นจว่ิ เลย ขนาดเฉงิ เซวยี นเซย่ี งหวนั่ ฉงิ สองคนที่ เป็ นคนไรค้ วามสามารถ ยังรังแกเธอไดม้ าตงั้ หลายปี หยางชงิ โยวสรปุ เอาแลว้ วา่ แมว้ า่ จะแยง่ ฐานะคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นไปจากซสู อื เยวก่ ต็ าม ความจรงิ แลว้ ก็ไมก่ ลา้ ทําอะไรกบั เธอ แตภ่ าพทเ่ี หน็ อยตู่ รงหนา้ … “ซสู อื เยว!่ ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ จอ้ งซสู อื เยวต่ าเขม็ง “ถา้ แกกลา้ จะเอาคําพดู เหลา่ นี้ ไปบอกกบั ตระกลู จ้ี ตอ่ ไปตระกลู เจย่ี นกบั แกเป็ นศตั รกู นั ! ” “กอ่ นหนา้ นฉี้ ันเขา้ ใจผดิ คดิ วา่ แกเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น ถงึ ได ้ ไปเอาตวั แกมา เพอ่ื ใหแ้ กแตง่ งานกบั คณุ ชายใหญต่ ระกลู จี้ เพอื่ จะ ทําใหเ้ รอื่ งแตง่ งานตงั้ หลายปีของตระกลู เจยี่ นเสร็จสมบรู ณ์ ”

“ฉันไมห่ วงั วา่ แกตอ้ งคอยรบราฆา่ ฟันทางธรุ กจิ เหมอื นกบั ทา่ น ประมขุ ฉันแคห่ วงั วา่ ใหแ้ กไดท้ ําตามหนา้ ทข่ี องแกอยา่ งเสร็จ สมบรู ณ์ แมว้ า่ จะเป็ นหนุ่ เชดิ ทไ่ี มม่ คี วามทรงจําก็ตาม ขอแคแ่ ก แตง่ งานไป ความยากลําบากของตระกลู เจยี่ นของพวกเราในครงั้ นกี้ ็ จะผา่ นไปไดแ้ ลว้ !” “แตผ่ ลลพั ธท์ ไ่ี ดค้ อื ?” “แกไมเ่ พยี งไมย่ อมแตง่ งาน แถมยงั เอาสามแี ละลกู ๆ ตดิ สอยหอ้ ย ตามมาจากเมอื งหรงอกี ” “แกหวงั วา่ ใหฉ้ นิ โมห่ านชว่ ยตระกลู เจย่ี นเสมอภาคกบั LYกร๊ปุ เหรอ?” “ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ของฉนิ โมห่ าน กแ็ คต่ ระกลู ธรุ กจิ ในเมอื งหรงเมอื งเล็กๆ เทา่ นัน้ เอง!” “ทรพั ยส์ นิ ของฉนิ ซอื่ กร๊ปุ ขนาดเอามาเทยี บกบั ตระกลู เจยี่ นยงั หา่ ง กนั อกี ชว่ งตวั ทคี่ อยฝากความหวงั ใหเ้ ขามาชว่ ยตระกลู เจย่ี นผา่ น ความลําบากครงั้ นไี้ ปได ้ มันกเ็ หมอื นคนบา้ ทกี่ ําลังเพอ้ ฝันอย!ู่ ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “แกไมย่ อมแตง่ งาน และก็ไม่ ยอมจะชว่ ยตระกลู เจย่ี น ตอนทฉี่ ันกําลงั ลําบากใจอยนู่ ัน้ ก็ไดร้ ับสาย จากคณุ หยาง”

“ฉันรบี มาทเ่ี มอื งหรง เพอ่ื เอาเสน้ ผมทเี่ ธอเสนอให ้ จนสดุ ทา้ ย ตรวจสอบเรยี บรอ้ ยแลว้ เธอถงึ เป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นท่ี แทจ้ รงิ !” “แตผ่ ลลัพธท์ ไี่ ดใ้ นเวลานต้ี ระกลู เจย่ี นของพวกเรารอดแลว้ แกก็เรมิ่ มากอ่ กวนอกี แลว้ !” พดู จบ เขาก็กดั ฟันไวแ้ น่น “ซสู อื เยว่ คณุ อยากเหน็ ตระกลู เจยี่ นลม่ จมกบั ตา ใชไ่ หม?” เมอื่ เห็นดวงตาทโ่ี กรธเกลยี ดของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ซสู อื เยวย่ มิ้ ทนั ที “ถา้ คนทค่ี ณุ หามาไดไ้ มใ่ ชค่ ณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นทแ่ี ทจ้ รงิ ตระกลู เจย่ี นถงึ ไดจ้ บสนิ้ กนั จรงิ ๆ แลว้ ” หญงิ สาวชอ้ นสายตา พลนั กวาดตามองผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ กบั หยางชงิ โยวอยา่ งทรงพลัง “ฉันยังคงเกบ็ ความคดิ ของฉันไวเ้ ชน่ เดมิ ” “ฉันจะตรวจสอบตอ่ ไป วา่ สดุ ทา้ ยแลว้ จะใหพ้ วกคณุ ไสหวั ไปซะ หรอื วา่ จะใหพ้ วกคณุ ชดใชค้ า่ เสยี หายใหฉ้ ัน ขน้ึ อยกู่ บั การตรวจสอบ ของฉัน” พดู จบ เธอก็โบกปากกาบนั ทกึ เสยี งไปมา “อยา่ เลน่ ตกุ ตกิ ”

เมอ่ื พดู ทงิ้ ระเบดิ ไว ้ หญงิ สาวก็หนั ตวั กา้ วฉับๆ เดนิ ออกจากหอ้ งพัก ผปู ้ ่ วยอยา่ งสงา่ ผา่ เผย ในหอ้ งพกั ผปู ้ ่ วย ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ กบั หยางชงิ โยวสบตากนั อยา่ งเงยี บ งัน แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร …… เมอื่ ออกมาจากโรงพยาบาลแลว้ ซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ ปวดหวั เล็กนอ้ ย ระยะน้ี อาศยั การชว่ ยเหลอื ของฉนิ โมห่ านกบั เจยี่ นเฉงิ จนในทส่ี ดุ ตนเองก็รบั ความจรงิ เรอ่ื งนท้ี ตี่ นเองเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ได ้ แตจ่ ๆู่ แมก่ ไ็ มใ่ ชแ่ มข่ องเธอซะงัน้ แถมสถานะยังไมใ่ ชข่ องเธออกี แลว้ อะไรทเี่ ป็ นของเธอกนั ? หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ตอนทกี่ ําลงั อยากจะเรยี กรถกลับบา้ น นัน้ ทวา่ สายตาก็เหลอื บไปเหน็ นาฬกิ าทอ่ี ยฝู่ ั่งตรงขา้ ม นม่ี ัน11โมงกวา่ เขา้ ไปแลว้ ลงั เลอยสู่ กั พกั เธอก็เดนิ เขา้ ไปในรา้ นอาหารทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ ง หลงั จากนัน้ ครง่ึ ชวั่ โมง

ซสู อื เยวก่ ถ็ อื กระตกิ ขา้ วเก็บความรอ้ นออกมา พลันปรากฏตวั ท่ี ดา้ นลา่ งของตกึ ชวงซงิ กร๊ปุ ในเมอื งสตฟั ฟ์ หญงิ สาวยนื อยตู่ รงประตขู องบรษิ ัท พลางจอ้ งมองตกึ สงู ระฟ้าทตี่ งั้ ตระหงา่ นอยเู่ หนอื ศรี ษะ กน้ บง้ึ หวั ใจพลนั รสู ้ กึ ถอนหายใจออกมา ไมเ่ สยี แรงเลยทชี่ วงซงิ กร๊ปุ เป็ นบรษิ ัทยกั ษ์ใหญไ่ มเ่ ป็ นสองรองใคร ในโลก ทงั้ สไตล์ และความสงา่ งามอยา่ งยง่ิ ใหญ่ หรหู รากวา่ ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ ของฉนิ โมห่ านในเมอื งหรง ไมใ่ ชเ่ ล็กไมใ่ ช่ นอ้ ย หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ พลันถอื กระตกิ ขา้ วเกบ็ ความรอ้ นเดนิ เขา้ ไปดา้ นใน “สวสั ดคี ะ่ ฉันมาหาเพอื่ นฉันคะ่ ” ซสู อื เยว่ แจง้ ชอื่ ของฉนิ โมห่ านตอนทย่ี นื อยตู่ รงเคานเ์ ตอร์ ประชาสมั พันธ์ “เขาพดู วา่ เขามาเจรจาธรุ กจิ ทนี่ ี่ พวกคณุ ก็จดั เตรยี ม หอ้ งทํางานไวใ้ หเ้ ขาหอ้ งหนง่ึ ดว้ ย” พนักงานสาวหนา้ เคานเ์ ตอรป์ ระชาสมั พันธต์ ะลงึ ไปหนง่ึ นาที

ชว่ั ครู่ เธอก็ยนื่ คยี ก์ ารด์ ของหอ้ งใหก้ บั ซสู อื เยวด่ ว้ ยอาการลงั เล “คณุ ขน้ึ ไปเถอะ…” “ประธานฉนิ เขากําลงั รอคณุ อยู่” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ให ้ พลันรับคยี ก์ ารด์ ขนึ้ ลฟิ ตม์ า พนักงานหนา้ เคานเ์ ตอรป์ ระชาสมั พนั ธย์ นื อยทู่ เี่ ดมิ พลางแอบถอน หายใจเบาๆ ครงึ่ ชว่ั โมงกอ่ นหนา้ น้ี ผชู ้ ว่ ยของทา่ นประธานไป๋ ล่วั รบี ลงจากชนั้ บน เพอ่ื สงั่ งาน บอกวา่ ภายในหนงึ่ ชวั่ โมงจะมผี หู ้ ญงิ สวยๆ มาหาทา่ น ประธาน แถมไมใ่ หเ้ ธอพดู อะไรทงั้ สน้ิ เอาคยี ก์ ารด์ ใหเ้ ธอเลย ใหเ้ ธอขน้ึ ไปก็ พอแลว้ เมอ่ื เหน็ ประตลู ฟิ ตป์ ิดลง พนักงานสาวหนา้ เคานเ์ ตอรป์ ระชาสมั พนั ธ์ ไดแ้ ตส่ า่ ยหนา้ มาเจรจาธรุ กจิ ทช่ี วงซงิ กรปุ๊ แลว้ จะมหี อ้ งทํางานของตนเองเหรอ ? คณุ ซคู นนี้… ก็หลอกงา่ ยชะมดั ? ……

ลฟิ ตถ์ งึ ชนั้ ทสี่ บิ หา้ ตอนทซี่ สู อื เยวถ่ อื กระตกิ ขา้ วเกบ็ ความรอ้ นมานัน้ กเ็ หน็ หญงิ สาว กลมุ่ หนงึ่ ทมี่ ที อ่ นบนนูนสว่ นทอ่ นลา่ งก็กลมงอนหนุ่ เซก็ ซเี่ ดนิ เขา้ มา ในลฟิ ต์ เหลา่ หญงิ สาวตา่ งใชภ้ าษาองั กฤษในการสอ่ื สาร ภาษาองั กฤษของซสู อื เยวไ่ มค่ อ่ ยดเี ลย แตเ่ ธอกพ็ อจะจบั ประเด็นได ้ อยู่ ราวกบั วา่ พวกเธอกําลงั พดู ถงึ บ๊กิ BOSSของชวงซงิ กรปุ๊ “ผชู ้ ายอยา่ งบ๊กิ BOSSทงั้ หลอ่ ทงั้ รวยเลย!” “ถา้ เขาไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน ฉันอยากจะฉุดเขาลากขน้ึ เตยี งจรงิ ๆ เลย! ” “คณุ นม่ี ันชา่ งสงวนเนอื้ สงวนตวั จรงิ ๆ เป็ นฉันนะ แสดงหนังสดใน หอ้ งทํางานเลย!” “ชายหนุ่มหนา้ ตาดที งั้ หลอ่ ทงั้ รวยแบบนี้ ไดแ้ ตม่ องแตไ่ มส่ ามารถ ทําอะไรได!้ ” ……

เมอื่ ไดย้ นิ คําพดู ของหญงิ สาวพวกนัน้ ซสู อื เยวไ่ ดแ้ ตข่ มวดคว้ิ เขา้ หา กนั จากนัน้ กอ็ อกจากลฟิ ต์ ยงั ดที ว่ี า่ สามขี องเธอแคม่ าเจรจาทางธรุ กจิ ยังดที วี่ า่ ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ตาบอด เห็นความหลอ่ ของบ๊กิ BOSS แตก่ ลบั ไมเ่ จอคนทม่ี าเจรจา ธรุ กจิ ในระยะนเี้ ลย เขาก็เป็ นคนหลอ่ มากอยนู่ ะ! เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ ซสู อื เยวภ่ าคภมู ใิ จมาก หญงิ สาวเดนิ ไปเรอ่ื ยๆ ตามทอ่ี ยใู่ นการด์ ก็มาเจอหอ้ งทํางานของ ฉนิ โมห่ าน “เขา้ มา” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ ก็ผลักประตเู ขา้ มา หอ้ งนเ้ี ป็ นหอ้ งทํางานทท่ี งั้ ใหญแ่ ละหรหู รามาก แมว้ า่ ในหอ้ งทํางานเป็ นโทนสดี ํากบั สขี าว การตกแตง่ ก็ไมไ่ ด ้ มากมาย แตว่ า่ ทกุ ชนิ้ กม็ องเหน็ วา่ ความเยอื กเย็นของความหรหู รา เธอเอากระตกิ ขา้ วเกบ็ ความรอ้ นวางลงบนโตะ๊ พลางเรมิ่ พดู หมด อารมณ์ “บ๊กิ BOSSของชวงซงิ กร๊ปุ นชี่ า่ งมหาเศรษฐชี ดั ๆ ถงึ ไดใ้ ห ้ หอ้ งทํางานกบั คณุ ในชว่ งระยะเวลาสนั้ ไดห้ รหู ราเชน่ น!ี้ ”

มอื ของฉนิ โมห่ านทก่ี ําลงั เขยี นงานอยชู่ ะงักเล็กนอ้ ย ….ทงั้ ๆ ทเ่ี ขาไดใ้ หไ้ ป๋ ล่ัวไปหาหอ้ งทํางานทแี่ สนธรรมดาทสี่ ดุ มาแลว้ นะ ชายหนุ่มหยดุ มอื ทนั ที พลนั เงยหนา้ และยม้ิ ใหเ้ ธอ “ทําไมถงึ มเี วลา มาหาผมได?้ ” ซสู อื เยวเ่ อากบั ขา้ วในกระตกิ ขา้ วเกบ็ ความรอ้ นวางลง พลางเปิด ออก “มเี รอื่ งอยากจะพดู กบั คณุ หน่อย พอดมี องเวลาแลว้ เป็ นเวลาที่ คณุ ควรจะกนิ ขา้ วพอดี กเ็ ลยเอาขา้ วมาสง่ ใหค้ ณุ เลย ” ดวงตาของชายหนุ่มเหลอื บมองอาหารทอี่ ยบู่ นโตะ๊ อนั หอมกรนุ่ หนา้ ตาสสี นั สวยสด “คณุ ทําเองเหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ แถมยงั หนา้ ดา้ นอา้ ปากพดู “ใชส่ ”ิ ฉนิ โมห่ านฉีกยม้ิ จากนัน้ กเ็ อาเอกสารกดทบั ใบเสร็จการสงั่ อาหาร กลบั บา้ นทเ่ี พงิ่ จะปลวิ มาเมอื่ ครู่ ดนั ไปทางดา้ นขา้ ง “อมื พฒั นาได ้ เร็วมาก” “หนา้ ตาดกี วา่ อาหารทส่ี งั่ กลับบา้ นอกี นะเนยี่ ”

ตอนท่ี 228 ขนาดโอกาสทจ่ี ะพลกิ ตวั ยงั ไมม่ เี ลย การชน่ื ชมของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวไ่ ดแ้ ตเ่ กาศรี ษะและยมิ้ ให ้ อยา่ งเขนิ อายเล็กนอ้ ย เธอดงึ ตะเกยี บออกจากกนั และยน่ื ใสม่ อื เขาอยา่ งเขนิ อาย “งนั้ .. คณุ สามคี ณุ รบี กนิ เร็ว!” “คณุ กน็ ่ังกนิ ดว้ ยกนั เถอะ” ชายหนุ่มฉกี ยม้ิ ใหต้ ามปกติ พลันยน่ื ถว้ ยขา้ วแบง่ ใหเ้ ธอนดิ หน่อย “คณุ ตอ้ งไมไ่ ดช้ มิ รสชาตอิ าหารอรอ่ ยของฝี มอื ตนเองแน่นอนเลย ใชไ่ หม?” ซสู อื เยวล่ ังเลอยสู่ กั พัก จนสดุ ทา้ ยแลว้ เธอกน็ ั่งลงดา้ นขา้ งเขา พรอ้ มทงั้ เรมิ่ กนิ อยา่ งระมดั ระวงั ความจรงิ แลว้ … ความจรงิ แลว้ เธอเองกส็ นใจ กบั รสชาตขิ องอาหารของรา้ นนจ้ี รงิ ๆ อมื รสชาตไิ มเ่ ลวเลย หลังจากทเี่ ธอไดช้ มิ รสชาตขิ องอาหารทกุ อยา่ งแลว้ อารมณข์ นุ่ มัวท่ี อยใู่ นใจมาตลอดก็คอ่ ยๆ ดขี นึ้ เรอ่ื ยๆ

ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านกําลังนั่งกนิ ขา้ วอยขู่ า้ งกนั จนจดั การกบั อาหาร ทงั้ หมดทอี่ ยตู่ รงหนา้ จนเกลย้ี งไมเ่ หลอื สกั อยา่ ง หลังจากทานอาหารเสร็จแลว้ ฉนิ โมห่ านกร็ บี เอาตะเกยี บกบั ถว้ ยไป ลา้ ง จากนัน้ กเ็ ก็บใหด้ ี สว่ นซสู อื เยวน่ ัน้ ไดแ้ ตน่ ั่งเอนหลงั นอนพงุ กางอยบู่ นโซฟา เมอ่ื เหน็ ชายหนุ่มกําลังวนุ่ วายอยู่ จนในใจเรม่ิ ละอายใจ “คณุ สามี เรอ่ื งพวกนี้ ฉันควรจะทํานะ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะเบาๆ พลนั หยบิ เอาใบเสร็จอาหารสงั่ กลับบา้ นทอี่ ยู่ ดา้ นลา่ งแฟ้มเอกสารกอ่ นหนา้ นก้ี ําไวใ้ นมอื พลันทงิ้ ลงในถังขยะ “คณุ ทําอาหารมาเหนอื่ ยแลว้ เรอ่ื งพวกนผ้ี มทําเองดกี วา่ ” พดู จบ เขากย็ ม้ิ ใหแ้ ละมองมาทางเธอ “พรงุ่ นย้ี งั จะมาสง่ ขา้ วใหผ้ ม ไหม?” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก พลนั มองดวงตาทมี่ รี อยยมิ้ แตม้ อยคู่ นู่ ัน้ ของเขา พลันเขา้ ใจในทนั ที ทําไมกอ่ นทค่ี วามจําเสอ่ื ม ถงึ ไดเ้ อาเรอ่ื ง ทําอาหาร กําหนดไวว้ า่ เป็ นเรอ่ื งทมี่ คี วามสขุ นะ น่าจะเป็ นเพราะวา่ … การทมี่ คี วามสขุ ก็คอื การทม่ี องคนทต่ี นเองชอบ จนทําใหต้ นเองสขุ ใจใชม่ ัง้ ?

กอ่ นหนา้ ทค่ี วามจําเสอื่ มเธอเองกช็ อบทํากบั ขา้ ว ชอบมองคนใน ครอบครวั กนิ อาหารทเี่ ธอเป็ นคนทํา เธอรสู ้ กึ มคี วามสขุ แมว้ า่ ตอนนเี้ ธอลมื ทกั ษะในเรอ่ื งการทําอาหารไป แตว่ า่ … เธอกส็ งั่ อาหารจําพวกเดลเิ วอรห่ี อ่ กลับบา้ นไดน้ !ี่ เมอื่ คดิ ไดเ้ ชน่ น้ี หญงิ สาวกส็ ง่ รอยยมิ้ ใหฉ้ นิ โมห่ าน “ถา้ คณุ ชอบแลว้ ละก็ พรงุ่ นฉ้ี ันจะไปรา้ นนัน้ …ไมใ่ ช่ พรงุ่ นฉี้ ันจะทําอาหารเองใหค้ ณุ เลย” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ ขน้ึ จอ้ งมองใบหนา้ ตอนทเี่ ธอพดู โกหกจนหนา้ แดงระเรอื่ จนอดยมิ้ ไมไ่ หว สกั พัก ชายหนุ่มกช็ ายสายตาเป็ นทางการมองเธอ “ฟังคนทบี่ า้ นพดู วา่ วนั นคี้ ณุ ไปเยยี่ มหลวิ หรเู ยยี นทโี่ รงพยาบาลเหรอ?” เมอื่ พดู ถงึ หลวิ หรเู ยยี น ซสู อื เยวก่ ค็ ดิ เรอ่ื งทเ่ี กดิ ขน้ึ เมอ่ื ตอนสายได ้ ขนึ้ มาทนั ที ดวงตาของหญงิ สาวหมน่ หมองลง อารมณพ์ ลนั ดําดงิ่ ลงมาทนั ที “คณุ สามี ทฉี่ ันมาทนี่ ก่ี เ็ พราะวา่ ตอ้ งการจะพดู เรอ่ื งนก้ี บั คณุ ”

เธอกดั ฟันไวแ้ น่น พลางเงยหนา้ มองเขา แววตาเต็มไปดว้ ยอาการ นอ้ ยใจ “พวกเขาเรม่ิ หาคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นคนใหมม่ าอกี แลว้ ” “พวกเขาพดู วา่ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น หยางชงิ โยวคน ทมี่ าใหมค่ นนัน้ ถงึ เป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ นทแี่ ทจ้ รงิ ” “ในมอื ของพวกเขามเี อกสารและหลักฐานตงั้ มากมาย ป้ายหยกอะไร นั่น แถมปานดว้ ย ยังมเี อกสารการตรวจDNAอกี ” พดู ไป ซสู อื เยวก่ ็มองหนา้ ฉนิ โมห่ านอยา่ งนอ้ ยเนอ้ื ตํา่ ใจ “ทรี่ ัก ตอนนฉี้ ันก็ไมร่ วู ้ า่ ตกลงแลว้ ฉันเป็ นใครกนั แน่ ” “ตอนแรกพวกเขากพ็ ดู วา่ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น ฉันก็ เชอ่ื สนทิ ใจวา่ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น” “หลังจากนัน้ มันไมง่ า่ ยเลยทจี่ ะรับกบั สถานะน้ี พวกเขากด็ นั มาพดู วา่ ฉันไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น งนั้ ตกลงวา่ ฉันเป็ นใครกนั ละ่ ?” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ พลางเดนิ ยํ่าเทา้ มาอยขู่ า้ งกายเธอ พรอ้ มทงั้ ดงึ เธอเขา้ สอู่ อ้ มอก “เรอ่ื งนี้ ผมรแู ้ ลว้ ” “ผมจะตรวจสอบใหด้ ”ี “แตว่ า่ สอื เยว่”

ชายหนุ่มเชดิ ปลายคางเธอขนึ้ พรอ้ มทงั้ จอ้ งมองใบหนา้ เธออยา่ ง จรงิ จัง “ความจรงิ แลว้ คณุ ไมจ่ ําเป็ นกบั สถานะคณุ หนูใหญข่ อง ตระกลู เจยี่ นเลยนะ” นัยนต์ าไรค้ วามรสู ้ กึ ของเขาคนู่ ัน้ มนั ซอ่ นเรน้ ความรสู ้ กึ ทที่ ําใหค้ น ยากจะเขา้ ถงึ ได ้ “เพราะวา่ สําหรบั คณุ แลว้ ไมว่ า่ คณุ จะเป็ นคณุ หนู ใหญต่ ระกลู เจย่ี นหรอื ไม่ คณุ ก็ไมต่ อ้ งไปสงสยั วา่ คณุ คอื ใครเลย ” “คณุ คอื ภรรยาของผม” “เป็ นแมข่ องซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ และซงิ กวง” “นแ่ี หละคอื สถานะของคณุ ’ “การทคี่ ณุ คอื ใคร ไมค่ วรใหพ้ วกเขามากําหนด ” คําพดู ของชายหนุ่ม มันทําใหร้ า่ งกายซสู อื เยวช่ ะงักทนั ที สกั พัก หวั ใจของเธอรสู ้ กึ วา่ มคี วามอบอนุ่ เออ่ ลน้ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย พรอ้ มทงั้ ตวั เธอยน่ื มอื ออกไปกอดเอวของฉนิ โมห่ านเอาไว ้ “คณุ สามี ขอบคณุ นะ” ตงั้ แตช่ ว่ งสาย แมว้ า่ เธอจะเย็นชาและแขง็ แกรง่ ตอ่ หนา้ หยางชงิ โยว และผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ มาโดยตลอด

ทวา่ การเป็ นผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ เพราะวา่ การทต่ี อ้ งมาอยใู่ นฐานะคณุ หนู ใหญข่ องตระกลู เจยี่ นแลว้ ทําใหต้ อ้ งเป็ นผหู ้ ญงิ ทค่ี วามจําเสอ่ื มไป ความจรงิ แลว้ เธอไมส่ ามารถรบั ความจรงิ ไดท้ ต่ี นเองไมใ่ ชค่ ณุ หนู ใหญข่ องตระกลู เจยี่ น เธอคดิ มาโดยตลอด วา่ ตกลงแลว้ ตนเองเป็ นใครกนั วนั น้ี คําพดู ของฉนิ โมห่ าน มันทําใหเ้ ธอรบั รกู ้ บั ความเป็ นจรงิ ขนึ้ มา ไดท้ นั ที ใชส่ ิ ไมว่ า่ เธอจะเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นหรอื ไม่ เธอเป็ นเมยี ของ เขา เป็ นแมข่ องเด็กๆ น!่ี แมว้ า่ จะไมม่ ตี ระกลู เจยี่ นแลว้ กต็ ามที ใชว่ า่ เธอจะไมไ่ ดไ้ รค้ า่ กบั การ มตี วั ตนน!ี่ เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนไี้ ด ้ หญงิ สาวกเ็ งยหนา้ ขนึ้ พรอ้ มทงั้ ดวงตาสกุ สกาว จอ้ งมองฉนิ โมห่ าน “คณุ สามี ฉันตดั สนิ ใจแลว้ ” “ตดั สนิ ใจอะไร?” “ฉันตอ้ งการทจ่ี ะตรวจสอบกบั คณุ วา่ ตกลงแลว้ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญ่ ของตระกลู เจย่ี นหรอื ไม่”

“แตว่ า่ ไมว่ า่ ผลลพั ธจ์ ะเป็ นอยา่ งไร ตกลงวา่ ฉันจะเป็ นคณุ หนูใหญ่ ตระกลู เจย่ี นหรอื ไม่ ฉันกจ็ ะกลบั เมอื งหรงพรอ้ มกบั คณุ เพอ่ื ไปหา ความทรงจําเดมิ เพอ่ื หาฝี มอื การทําอาหารของฉันกลับคนื มา! ” ชายหนุ่มฉีกยม้ิ พลางใชม้ อื บบี จมกู เธอเอาไว ้ “คณุ ลมื แลว้ เหรอ?” “ฝี มอื การทําอาหารของคณุ กลบั มาแลว้ นะ” ซสู อื เยวช่ ะงกั ทนั ที พลันนกึ ออก เมอ่ื ครเู่ ธอเพง่ิ ไปซอ้ื อาหารทส่ี ง่ั หอ่ กลบั บา้ นมาน่ี หญงิ สาวอา้ ปาก อยากจะอธบิ าย แตก่ ลับถกู ฉนิ โมห่ านตดั บทแทน “พวกเขาพดู วา่ พวกเขามเี อกสารตรวจ DNAเหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “ออ้ื ” “แตว่ า่ ผมกม็ เี อกสารตรวจDNAเหมอื นกนั ” ชายหนุ่มยมิ้ ใหต้ อนทลี่ บู ศรี ษะเธอ “ตอนทเ่ี พง่ิ มาถงึ เมอื งสตฟั ฟ์ ผม กเ็ คยไปเยยี่ มหลวิ หรเู ยยี นกบั คณุ มาหนงึ่ ครัง้ จําไดไ้ หม?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “ครัง้ นัน้ ผมดงึ เสน้ ผมของเธอกบั เสน้ ผมของคณุ ออกมา ”

“เพอื่ ไปตรวจสอบผลทไี่ ดค้ อื เป็ นแมล่ กู กนั ดงั นัน้ ผมเลยยนิ ยอมใหช้ วงซงิ กร๊ปุ เพอ่ื นของผมมาชว่ ยตระกลู เจยี่ น” “หรอื วา่ ในปีนัน้ หลวิ หรเู ยยี น คลอดลกู แฝดเหรอ?” ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ ไปมา “เจยี่ นเฉงิ พดู วา่ แมข่ องฉันมแี คฉ่ ันทเี่ ป็ นลกู สาวคนเดยี ว” พดู จบ เธอกข็ มวดคว้ิ มองฉนิ โมห่ าน “เชน่ นัน้ ตกลงวา่ มันเกดิ อะไร ขน้ึ กนั แน่?” “กอ่ นหนา้ นคี้ ณุ ก็รจู ้ กั หยางชงิ โยว พวกคณุ เคยถา่ ยละครอยกู่ องถา่ ย เดยี วกนั ” “ทเ่ี ธอสามารถมเี สน้ ผมหรอื เล็บของคณุ ความจรงิ แลว้ กไ็ มย่ ากนัก ” ซสู อื เยวเ่ ขา้ ใจทนั ที “ดงั นัน้ …” “หยางชงิ โยวคนนัน้ น่าจะเอาสง่ิ ของของฉันไปตรวจ DNAกบั แม่ เลยยดึ ครองสถานะของฉันไป!?” หญงิ สาวลกุ พรวดจากโซฟาทนั ที “ฉันจะไปทตี่ ระกลู เจยี่ นเดย๋ี วนี้ ไป ดา่ ไอผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มตี าหามแี ววคนนัน้ ใหเ้ จ็บแสบไปเลย!”

“ทําใหฉ้ ันลําบากใจมาตงั้ แตเ่ ชา้ !” อารมณ์เดอื ดพลา่ นของเธอน้ี มนั ทําใหฉ้ นิ โมห่ านเรมิ่ ทําอะไมถ่ กู ชายหนุ่มลกุ ขน้ึ ยนื พรอ้ มทงั้ ดงึ ตวั เธอเขา้ มากอดในออ้ มกอดเอาไว ้ “ตอนนคี้ ณุ ไปแลว้ แผนการของฝ่ ายตรงขา้ มกําลงั เรมิ่ ตน้ ขยับขยาย ขนึ้ คณุ กถ็ กู จดั การจนตายนะสิ ตอ่ ไปเธอตอ้ งมวี ธิ กี ารอนื่ อกี ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ จอ้ งมองเขา ดว้ ยความไมเ่ ขา้ ใจ “ใหพ้ วกเขาไดห้ ยงิ่ จองหองกนั สกั หน่อย ถงึ จะไดโ้ ผลใ่ หเ้ ห็น จดุ บกพรอ่ งทม่ี ากกวา่ เดมิ ” “ถงึ ตอนนัน้ กล็ งมอื ทําลายแผนทนั ที หยางชงิ โยวคนนัน้ กบั ผดู ้ แู ล บา้ นเสน่ิ ก็ไมม่ โี อกาสแมจ้ ะพลกิ ตวั ใหเ้ หลอื แลว้ ” ตอนที่ 229 เธอเป็ นภรรยาผม ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก รสู ้ กึ วา่ คําพดู ของฉนิ โมห่ านมเี หตผุ ล หญงิ สาวเมม้ ปาก พลางกอดเอวอนั แข็งแกรง่ ของฉนิ โมห่ านเอาไว ้ “ฉันเชอื่ คณุ คะ่ ” “อกี อยา่ ง…..”

ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันกร็ สู ้ กึ จรงิ ๆ วา่ ฉันน่าจะเป็ นลกู สาวของหลวิ หรเู ยยี น” ไมร่ ทู ้ ําไม ตอนทพี่ บกบั หลวิ หรเู ยยี นครัง้ แรก เธอกอ็ ยากรอ้ งไหม้ าก เหมอื นกบั มเี สยี งหนงึ่ กําลังบอกเธออยใู่ นกน้ บงึ้ หวั ใจ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนี้ กค็ อื แมท่ เี่ ธอทงั้ รกั ทงั้ แคน้ ทค่ี ดิ ถงึ มานานแสนนาน แตเ่ ธอกลายเป็ นคนทน่ี อนเป็ นผกั ไปแลว้ นอกจากเธอจะชว่ ยเฝ้ ารักษารากฐานของตระกลู เจย่ี นรอจนเธอฟ้ืน ขนึ้ มาแลว้ ก็ทําอะไรอยา่ งอนื่ ไมไ่ ด ้ คดิ มาถงึ ตรงน้ี หญงิ สาวเงยหนา้ ขน้ึ มามองหนา้ ฉนิ โมห่ าน “ตอนน้ี แมว้ า่ ตระกลู เจยี่ นจะไมย่ อมรบั วา่ ฉันเป็ นคนตระกลู เจยี่ นแลว้ ก็ตาม ” “แตฉ่ ันคดิ วา่ เกย่ี วกบั วกิ ฤตการณท์ างธรุ กจิ ของตระกลู เจย่ี น ….” พอเธอเอย่ ปาก ฉนิ โมห่ านก็รวู ้ า่ เธออยากพดู อะไร ชายหนุ่มกระตกุ รมิ ฝี ปากยม้ิ บางๆ เพลางกอดเธอเอาไวแ้ น่น “วางใจ เถอะ ผมจะใหช้ วงซงิ กร๊ปุ ชว่ ยตระกลู เจย่ี นขา้ มผา่ นความยากลําบาก นไ้ี ปใหไ้ ด”้

พดู จบ ชายหนุ่มตบแผน่ หลงั เธอเบาๆ “คณุ แคท่ ํางานของคณุ อยา่ ง สบายใจก็พอแลว้ ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ อยา่ งเงยี บๆ ผา่ นไปพกั ใหญ่ เธอก็เงยหนา้ ขน้ึ ฉวยจงั หวะทช่ี ายหนุ่มไมท่ นั ระวงั ตวั จ๊บุ เบาๆ บนรมิ ฝี ปากเขาหนงึ่ ที “คณุ สามี คณุ ดที ส่ี ดุ เลย!” จบู ทแี่ ผว่ เบาเหมอื นกบั แมลงปอบนิ ไปแตะผวิ นํ้า กลับรสู ้ กึ ราวกบั ถกู ไฟดดู อยา่ งนัน้ จากรมิ ฝี ปากของฉนิ โมห่ านลามไปทวั่ ทงั้ แขนขา ของเขา ชายหนุ่มมนึ งงไปชว่ั ขณะ จากนัน้ ก็มองเธออยา่ งจนปัญญาเล็กนอ้ ย “ยยั ตวั แสบ รจู ้ กั จโู่ จมแลว้ เหรอ” หนา้ ซสู อื เยวแ่ ดงเป็ นตดู ลงิ เธอเอาหนา้ ซกุ เขา้ ไปในหนา้ อกเขา “ฉันกอ็ ยากจะขอบคณุ คณุ น่ี” “เชา้ วนั นฉี้ ันถกู พวกเขากระทําจนไมพ่ อใจอยา่ งมาก ….ดงั นัน้ จงึ ไป ซอ้ื ….จงึ ไปทําของอรอ่ ยมาหาคณุ ”

“ฉันไมไ่ ดอ้ ยากใหค้ ณุ มาปลอบโยนฉัน ฉันไมไ่ ดม้ ญี าตพิ น่ี อ้ ง เวลา เจอเรอื่ งทเี่ สยี ใจ คนแรกทฉ่ี ันนกึ ถงึ กค็ อื คณุ ” “คดิ ไมถ่ งึ เลย คณุ ไมเ่ พยี งทําใหฉ้ ันไมต่ อ้ งเสยี ใจอกี แลว้ ยังทําให ้ ฉันมกี ําลังใจมากขน้ึ ดว้ ย” พดู จบ หญงิ สาวเงยหนา้ ดวงตาทสี่ วา่ งไสวระยบิ ระยับคนู่ ัน้ มองไปที่ เขา “ดงั นัน้ นค่ี อื สง่ิ ทฉ่ี ันใหเ้ พอื่ ตอบแทนคณุ ” มองดวงดาวทรี่ ะยบิ ระยบั ในดวงตาเธอ ฉนิ โมห่ านกระตกุ มมุ ปากเป็ น รอยยมิ้ บางๆ “ของเล็กนอ้ ยแคน่ ี้ ก็คดิ จะสา่ สามารถตอบแทนผมได ้ หมดแลว้ เหรอ” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ง้ึ ตะลงึ ไปทนั ที เธอมองเขาอยา่ งตกตะลงึ ไมเ่ ขา้ ใจความหมายทอี่ ยใู่ นคําพดู ของ เขา “ผมบอกวา่ อยากขอบคณุ ผม ใชข้ องเล็กนอ้ ยแบบนี้ ดไู มม่ คี วาม จรงิ ใจเลย” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ชะงักไป เธอมองเขาดว้ ยความเขนิ อายและละอายใจเล็กนอ้ ย “งนั้ …คณุ สามี คณุ วา่ ฉันจะทํายังไงถงึ จะเรยี กวา่ มคี วามจรงิ ใจละ่ คะ่ ”

“ขอแคค่ ณุ บอกมา ฉันกจ็ ะ…ออื้ ….” หญงิ สาวยงั พดู ไมท่ นั จบ รมิ ฝี ปากของชายหนุ่มกจ็ บู ลงมาอยา่ งดดุ นั ฉนิ โมห่ านล็อกทา้ ยทอยเธอเอาไว ้ พลนั จบู อยา่ งดเุ ดอื ดและยังบา้ อํานาจ ตอนแรกเรม่ิ ซสู อื เยวย่ ังขดั ขนื ตามสญั ชาตญาณอยบู่ า้ ง ตอ่ มา เธอกไ็ มไ่ ดข้ ดั ขนื อกี เลย มอื ของหญงิ สาวจบั อยทู่ เ่ี อวของชายหนุ่ม พลางทําใหก้ ารจมุ พติ นี้ ยงิ่ ดดู ดม่ื มากขนึ้ เรอ่ื ยๆ ฉนิ โมห่ านหรต่ี า ดวงตาคอ่ ยๆ มดื มัวลง ยัยบอ๊ งน่ี เมอ่ื ครทู่ เ่ี ขาบอกวา่ ของทตี่ อบแทนเขายังไมเ่ พยี งพอนัน้ กเ็ พราะถกู เธอย่ัวจนเกดิ อารมณ์ขน้ึ มา แตต่ อนนเ้ี ธอกําลงั ทําอะไรอยู่ จงใจเป็ นฝ่ ายรกุ กอ่ น เพอื่ แสดงความจรงิ ใจเหรอ ทงั้ สองคนจบู กนั อยู่

ตอนแรก เพราะฉนิ โมห่ านไมพ่ อใจการจบู ทดี่ ผู วิ เผนิ ไมจ่ รงิ ใจ เหมอื นแมลงปอทเ่ี กาะบนผวิ นํ้า จงึ อยากจะจบู เธอแรงๆ เทา่ นัน้ แตเ่ ขาคดิ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะเขา้ ใจเขาผดิ คดิ วา่ เขาบอกวา่ เธอยงั เป็ น ฝ่ ายรกุ ไมม่ ากพอ ถงึ ขนาดตอนทกี่ ําลังจบู กจ็ งใจงดั ฟันของเขาใหเ้ ปิดออก การจบู อยา่ งออ่ นโยนในตอนแรก ถกู การจโู่ จมของซสู อื เยว่ จน เปลยี่ นเป็ นการจบู ทที่ งั้ เรา่ รอ้ นทงั้ ยวั่ ยวน ทงั้ สองจบู กนั นานมากๆ จนกระทงั่ ประตถู กู คนผลักเปิด กถู ้ งิ เซงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นนอกเคาะประตอู ยนู่ านมาก คดิ วา่ ทฉี่ นิ โมห่ านไม่ เปิดประตเู พราะนอนหลับไปแลว้ ดงั นัน้ จงึ เปิดประตทู นั ที แตก่ ลับคดิ ไมถ่ งึ วา่ พอเปิดประตกู ็จะเหน็ ภาพแบบนี้ เสยี งเปิดประตขู องชายหนุ่ม ทําใหฉ้ นิ โมห่ านเลกิ คว้ิ ปลอ่ ยมอื จาก ซสู อื เยวเ่ งยี บๆ เอาเธอมากอดไวใ้ นออ้ มอก เขาเงยหนา้ ขน้ึ มา แววตาเยอื กเย็นเหลอื บมองกถู ้ งิ เซงิ “มเี รอื่ ง อะไร”

กถู ้ งิ เซงิ ถกู ภาพตรงหนา้ ทําใหต้ กใจจนพดู ไมอ่ อก ผา่ นครหู่ นง่ึ เขาจงึ กระแอมเบาๆ “กต็ อ้ งมธี รุ ะแน่นอนถงึ ไดม้ าหา นาย” ชายหนุ่มยกั คว้ิ “ไปรอขา้ งนอกกอ่ น อกี เดย๋ี วใหน้ ายเขา้ มาไดค้ อ่ ย เขา้ มา” “ไดค้ รับ เจา้ นายฉนิ ” พดู จบ ชายหนุ่มกห็ มนุ ตวั เดนิ ออกไป ตอนทปี่ ิดประตู กถู ้ งิ เซงิ ยังแอบกลอกตามองบนอยา่ งเงยี บๆ เหน็ ชดั วา่ เขาสองคนจจู๋ ก๋ี นั ในหอ้ งทํางานตอนกลางวนั แสกๆ เลยถกู เขาจับได ้ แตท่ ําไมทา่ ทางของฉนิ โมห่ าน ทําเหมอื นกบั วา่ เขากถู ้ งิ เซงิ ทําอะไรผดิ อยา่ งนัน้ มองทะลบุ านกระจกทก่ี นั้ หอ้ งทํางาน เขาเหน็ สองคนทอี่ ยดู่ า้ นใน แยกกนั แลว้ ฉนิ โมห่ านยงั คงยนื่ มอื ออกไปลบู ศรี ษะของหญงิ สาว อยา่ งออ่ นโยน เขาเลกิ คว้ิ หรอื วา่ คนขา้ งในนัน้ ก็คอื ภรรยาทค่ี วามจําเสอื่ มของเขาคนนัน้

กถู ้ งิ เซงิ ถอนหายใจ พลางหาทนี่ ั่งน่ังลง เขาคอื ผรู ้ บั ผดิ ชอบของชวงซงิ กร๊ปุ หา้ ปีกอ่ น ตอนทฉี่ นิ โมห่ านเรมิ่ งานทธ่ี รุ กจิ ดา้ นการเงนิ ของยโุ รป เขา เป็ นเพอ่ื นและคหู่ ใู นการทํางานทด่ี ที สี่ ดุ ของฉนิ โมห่ าน ตอ่ มางานของทงั้ สองทํางานมาไดค้ รงึ่ ทาง จๆู่ ฉนิ โมห่ านก็บอกเขา วา่ มลี กู สองคน ตอ้ งกลบั ประเทศแลว้ ผลปรากฏวา่ ครงั้ นพี้ อเขาไป กไ็ มไ่ ดก้ ลบั มาอกี เลย หลายปีทผี่ า่ นมานี้ แมว้ า่ เจา้ ของผอู ้ ยเู่ บอื้ งหลังชวงซงิ กร๊ปุ จะเป็ นฉนิ โมห่ านคนเดยี วมาตลอด แตใ่ นฐานะเพอ่ื นทด่ี ที ส่ี ดุ ของฉนิ โมห่ าน กถู ้ งิ เซงิ คอื ประธานกรรมการของชวงซงิ กรปุ๊ ทท่ี กุ คนใหก้ ารยอมรบั จนถงึ ปัจจบุ นั กห็ า้ ปีผา่ นไปแลว้ ครงั้ นที้ ฉ่ี นิ โมห่ านมาเมอื งสตฟั ฟ์ ตอนแรกกถู ้ งิ เซงิ ยกชวงซงิ กร๊ปุ คนื ใหเ้ ขา ผลปรากฏวา่ ฉนิ โมห่ านกลับแสดงทา่ ทวี า่ ตอ้ งการจะปกปิดเรอื่ งท่ี เขาเป็ นประธานบรหิ ารทแี่ ทจ้ รงิ ของชวงซงิ กรปุ๊ ตอ่ ไป และใหเ้ ขาผทู ้ ี่ เป็ นตวั แทนนท้ี ํางานตอ่ ไป คดิ ถงึ เรอ่ื งพวกน้ี กถู ้ งิ เซงิ ก็กลดั กลมุ ้ ใจมากเป็ นพเิ ศษ

แตว่ า่ เขาไดแ้ อบยนิ คนอน่ื พดู กนั วา่ ทฉี่ นิ โมห่ านตอ้ งการจะปิดบงั สถานะตวั เองตอ่ ไป ก็เพอ่ื ภรรยาตวั นอ้ ยของเขา ซงึ่ ก็คอื คนทอี่ ยขู่ า้ งในนัน้ คดิ มาถงึ ตรงนี้ กถู ้ งิ เซงิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะมองไปทางซสู อื เยวห่ ลายครงั้ ไมน่ าน ประตหู อ้ งทํางานกถ็ กู คนผลกั เปิด ซสู อื เยวเ่ ดนิ ออกมาจากหอ้ งทํางานดว้ ยใบหนา้ แดงกํา่ เมอื่ เดนิ มาถงึ ประตู หญงิ สาวกเ็ หลอื บมองกถู ้ งิ เซงิ อยา่ งเขนิ อาย “สา..สามฉี ันใหค้ ณุ เขา้ ไปไดแ้ ลว้ คะ่ ” พดู จบ เธอกซ็ อยเทา้ ถๆี่ วงิ่ ราวกบั หนตี ายอยา่ งนัน้ กถู ้ งิ เซงิ มองดา้ นหลงั ของเธอ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะบน่ พมึ พํา แลว้ จงึ ผลกั ประตเู ขา้ ไปขา้ งใน ในหอ้ งทํางาน ชายหนุ่มทเี่ มอื่ ครเู่ สอื้ ผา้ หลดุ ลยุ่ จบู กบั หญงิ สาวได ้ จดั การเสอ้ื ผา้ เขา้ ทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ กําลงั น่ังอยบู่ นเกา้ ออ้ี ยา่ งสบายๆ มองเขาดว้ ยสายตาเรยี บเฉย “คราวหนา้ กอ่ นจะเขา้ มาเคาะประตกู อ่ น นะจําไว”้

กถู ้ งิ เซงิ กลอกตามองบน “ฉันคดิ วา่ นายเหนอื่ ยจนเป็ นลมอยขู่ า้ งใน ซะอกี ใครจะไปคดิ วา่ นายจะทําเรอ่ื งบดั สบี ดั เถลงิ ขา้ งในนัน้ เลา่ ” ฉนิ โมห่ านมองบนใสเ่ ขา “ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะนาย เธอก็ยังจะอยทู่ นี่ ไ่ี ด ้ นานอกี หน่อย” “ดงั นัน้ จะบอกวา่ ถา้ ฉันไมม่ า พวกแกสองคนก็ยงั ทําเรอื่ ง 18+น่ัน ตอ่ ไปใชม่ ัย้ ” ฉนิ โมห่ านกระตกุ รมิ ฝี ปากเบาๆ “ทําไม ไมไ่ ดเ้ หรอ” “เธอเป็ นภรรยาฉัน” “พวกเราจะทําอะไรก็สมเหตสุ มผลทงั้ นัน้ ” พดู จบ เขาเงยหนา้ มองกถู ้ งิ เซงิ “คนโสดอยา่ งนายคงไมม่ ที างเขา้ ใจ” ตอนท่ี 230 เธอไมไ่ ดม้ คี วามสาํ คญั อะไร ตอนทซ่ี สู อื เยวอ่ อกมาจากชวงซงิ กรปุ๊ นัน้ เจา้ หนา้ ทปี่ ระชาสมั พันธ์ ของบรษิ ัทก็กระตอื รอื รน้ มาสง่ เธอทหี่ นา้ ประตใู หญ่ และยงั จดั รถไป สง่ เธอโดยเฉพาะ

“คณุ ซู ประธานกขู ้ องพวกเราบอกวา่ คณุ เป็ นแขกคนสําคญั ” รถมาถงึ หนา้ ประตวู ลิ ลา่ คนขบั รถหยบิ นามบตั รใบหนง่ึ ออกมายดั ใส่ ในมอื ของซสู อื เยว่ “นค่ี อื ชอ่ งทางตดิ ตอ่ ผม คณุ เก็บเอาไวใ้ หด้ ี คราว หนา้ ถา้ จะมาทชี่ วงซงิ กรปุ๊ ก็ตดิ ตอ่ ผม ผมจะมารบั คณุ ดว้ ยตนเอง ครบั ” พดู จบ คนขบั รถเงยหนา้ มองเธออยา่ งลกึ ซง้ึ “คณุ ซู คราวหนา้ คณุ อยา่ ลมื วา่ ตอ้ งตดิ ตอ่ ผมนะครับ!” ความหวงั ดขี องคนขบั รถ ทําใหซ้ สู อื เยวซ่ าบซง้ึ อยา่ งไมค่ าดฝันจน รสู ้ กึ แปลกใจ เธอรบั นามบตั รมา “ขอบคณุ คะ่ ” คนขบั รถยม้ิ “คณุ อยใู่ นสถานะแบบน้ี ยงั จะตอ้ งมาพดู ขอบคณุ อะไร กบั ผมอกี นเี่ ป็ นสง่ิ ทผ่ี มควรจะทําอยแู่ ลว้ ครบั ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “ขอเสยี มารยาทถามหน่อยนะคะ ทคี่ ณุ ทําดกี บั ฉันเป็ นหว่ งเป็ นใยฉัน ขนาดน้ี….เพราะวา่ ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นหรอื เปลา่ คะ ” คนขบั อง้ึ ตะลงึ “คณุ เป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี นเหรอครับ”

ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก “เมอ่ื กอ่ นพวกเขาบอกวา่ ฉันเป็ น” “วนั นบี้ อกวา่ ไมใ่ ชอ่ กี แลว้ ” “แตฉ่ ันก็ยังคดิ วา่ ฉันเป็ นอยนู่ ะคะ” คนขบั รถ “……” เขาใชส้ ายตาแบบคนมปี ัญหาทางสมองอยา่ งนัน้ มองซสู อื เยว่ “ทผี่ ม นอบนอ้ มเกรงใจคณุ ขนาดนเ้ี พราะประธานกขู ้ องพวกเราไดก้ ําชบั เอาไวด้ ว้ ยตวั เองครบั ” “ประธานกบู ้ อกวา่ คณุ มคี วามสําคญั อยา่ งยง่ิ กบั ชวงซงิ กรปุ๊ ใหพ้ วก เราปฏบิ ตั กิ บั คณุ อยา่ งด!ี ” ซสู อื เยวม่ องคนขบั รถดว้ ยความสงสยั ยังอยากจะพดู อะไรบางอยา่ ง คนขบั รถกลับมดุ เขา้ ไปในรถ ขบั รถออกไปเลย หญงิ สาวยนื อยทู่ เ่ี ดมิ ขมวดคว้ิ อยา่ งสงสยั แลว้ จงึ กา้ วขาเขา้ ไปวลิ ลา่ “นักแสดงนําชายยอดเยย่ี มจค้ี ณุ ลองชมิ อนั นด้ี ู ฉันทําเองเลยนะคะ” “นักแสดงนําชายยอดเยย่ี มจคี้ ณุ รอสกั ครู่ เดย๋ี วสอื เยวก่ ็กลับมาแลว้ คะ่ ”

“ใชค่ ะ่ ฉันพกั อยทู่ นี่ กี่ บั สอื เยว่” พอเดนิ เขา้ ประตู ซสู อื เยวก่ ็ไดย้ นิ เสยี งเหมอื นกําลงั ประจบประแจง ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น หญงิ สาวขมวดควิ้ เพงิ่ คดิ วา่ จะเดนิ เขา้ ไปขา้ งใน แตก่ ลบั ถกู ใครคน หนงึ่ ลากไปทรี่ ะเบยี งขา้ งประตู คนทล่ี ากเธอไปไมใ่ ชใ่ ครอน่ื กค็ อื ซงิ กวงลกู สาวของเธอเอง “หมา่ ม๊ ”ี ดวงตาโตคนู่ ัน้ ของเด็กนอ้ ยมองเธอตาปรบิ ๆ “ตอนนอ้ี ยสู่ ถานการณ์ เรง่ ดว่ น หนูจะเลา่ ใหห้ มา่ ม๊สี นั้ ๆ เลยนะคะ” “คณุ อาจเี้ ป็ นพอ่ บญุ ธรรมทเี่ คยเลย้ี งดหู นูเมอ่ื กอ่ น เขาดกี บั หนูมาก เป็ นคนดคี นหนงึ่ ” “แตเ่ ขาชอบหมา่ ม๊ ี เป็ นพวกทไี่ มย่ อมฟังคําเกลยี้ กลอ่ มใคร” “เขายังไมร่ วู ้ า่ คณุ ความจําเสอื่ ม จงึ มาหาหมา่ ม๊ที น่ี ี่” “คณุ นา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชอบเขามาก” “เมอ่ื กอ่ นหมา่ ม๊ไี มช่ อบเขา ชอบแคแ่ ดด๊ ดคี้ นเดยี ว”

เด็กนอ้ ยพดู อยา่ งรวบรดั เลา่ เรอ่ื งในอดตี ของเธอกบั จหี้ นานเฟิง อยา่ งกระจา่ ง “ตอนนเี้ รอื่ งทหี่ มา่ ม๊คี วามจําเสอื่ มอยา่ เพงิ่ บอกใหค้ ณุ อาจร้ี จู ้ ะดที ส่ี ดุ คะ่ ” “คณุ อาจคี้ ดิ ไมซ่ อ่ื กบั หมา่ ม๊ ี ถา้ เขารวู ้ า่ คณุ ความจําเสอื่ ม เขาตอ้ งคดิ วา่ เขามโี อกาสอกี แลว้ แน่นอน” “ตอนนแ้ี ดด๊ ดยี้ งุ่ ขนาดนัน้ แทบจะไมม่ เี วลามาจัดการเรอ่ื งศตั รหู วั ใจ ” “อกี ทงั้ เขายังหนา้ ตาหลอ่ เหลาขนาดนัน้ หมา่ ม๊กี ็ยังจําความสมั พันธ์ กบั พอ่ ไมไ่ ด ้ แลว้ มานอกใจตอนความจําเสอื่ มคงไมด่ แี น่! ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ทนั ที เธอกม้ หนา้ มองเด็กนอ้ ยทส่ี งู กวา่ เขา่ ของตนเองเล็กนอ้ ยตรงหนา้ คนนี้ ยอ่ ตวั ลงมาอยา่ งอดไมไ่ ด ้ เธอมองดว้ ยสายตาทอี่ ยรู่ ะดบั เดยี วกบั ซงิ กวง มองดวงตาใสซอ่ื คนู่ ัน้ อยา่ งจรงิ จังแน่วแน่ “อายยุ ังนอ้ ย ความคดิ เป็ นผใู ้ หญเ่ ลยนะ” “กลวั วา่ หมา่ ม๊จี ะเลกิ กบั แดด๊ ดขี้ องพวกหนูขนาดนัน้ เลยเหรอ ” ซงิ กวงกดั รมิ ฝี ปาก พยกั หนา้ อยา่ งเงยี บๆ

“แตค่ ณุ อาจข้ี องลกู หนูก็บอกเอง วา่ เขาเป็ นพอ่ บญุ ธรรมของหนู เขาไมด่ กี บั หนูเหรอ” ซงิ กวงสา่ ยหนา้ ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เดก็ นอ้ ยถอนหายใจ “หนูชอบคณุ อาจม้ี าตลอด และ ก็ชอบหมา่ ม๊มี าตลอดเชน่ กนั คะ่ ” “จะวา่ ไปแลว้ ตอนแรกตอนทหี่ นูไมร่ วู ้ า่ หนูเป็ นลกู ของหมา่ ม๊ ี….หนู ยงั เคยยใุ หค้ ณุ อาจ้ี ใหเ้ ขาไปจบี หมา่ ม๊เี ลย” “ตอนนัน้ หนูไมร่ เู ้ รอื่ ง คดิ วา่ ของทเ่ี ราชอบกต็ อ้ งเป็ นของเรา หมา่ ม๊ที ี่ ชอบกต็ อ้ งกลายเป็ นหมา่ ม๊ขี องหนู” “แมก้ ระทง่ั หลงั จากทหี่ นูรวู ้ า่ หมา่ มกี้ บั แดด๊ ดเ้ี ป็ นสามภี รรยากนั กย็ งั หวงั ใหค้ ณุ อาจแี้ ยง่ หมา่ ม๊มี า” “แตต่ อ่ มาหนูโตแลว้ !” เด็กนอ้ ยกดั รมิ ฝี ปาก มองหนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งละอายใจ “ตอ่ มา หลังจากทไี่ ดพ้ บกบั พชี่ ายสองคนอกี ครัง้ พวกเขาก็สอนใหห้ นูรจู ้ ัก เหตผุ ลมากมาย” “หนูรวู ้ า่ การทําลายครอบครัวคนอนื่ มันไมถ่ กู ตอ้ ง ”

“ทําลายความสมั พันธร์ ะหวา่ งหมา่ มก้ี บั แดด๊ ดยี้ งิ่ ไมถ่ กู ตอ้ ง ” “หนูชอบคณุ อาจ้ี แลว้ กช็ อบแดด๊ ด๊กี บั หมา่ ม๊ ี” “คณุ อาจคี้ คู่ วรกบั ผหู ้ ญงิ ทด่ี กี วา่ น!้ี ” พดู จบ เดก็ นอ้ ยกเ็ หลอื บตาแอบมองไปยงั คนทย่ี นื อยใู่ นหอ้ งรับแขก ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทก่ี ําลังจอ้ งมองจหี้ นานเฟิงดว้ ยรอยยม้ิ “หมา่ ม้ี หมา่ มี้ วา่ …คณุ นา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นยงั ไงบา้ ง” ซสู อื เยวช่ ะงัก เมอ่ื ตงั้ สตไิ ด ้ เธอก็มองไปยังหญงิ สาวทอ่ี ยใู่ นหอ้ งรับแขก แววตาทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นมองจห้ี นานเฟิง… เธอแอบตวั สนั่ ขนึ้ มา ความทรงจําทงั้ หมดทห่ี ลงเหลอื อยขู่ องซสู อื เยว่ เธอจําไดว้ า่ ฟ๋ เู ชยี น เชยี นชอบเจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ คนหนง่ึ แตเ่ ธอจําชอ่ื ของนักแสดงนําชายยอดเยย่ี มคนนัน้ ไมไ่ ด ้ แตต่ อนน้ี ไดย้ นิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเรยี ก “นักแสดงนําชายยอดเยย่ี มจ้ี” แต่ ละคํา ซสู อื เยวก่ ็พอจะรแู ้ ลว้ วา่ คนผนู ้ ัน้ คอื ใคร

ความสมั พนั ธน์ ี้…..ซบั ซอ้ นอยบู่ า้ งเล็กนอ้ ย ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ พลางยนื่ มาลบู ศรี ษะของซงิ กวงเบาๆ “วางใจเถอะจะ้ หมา่ มรี้ วู ้ า่ ตอ้ งทํายงั ไง” พดู จบ หญงิ สาวก็ลกุ ขน้ึ เดนิ สาวเทา้ เขา้ ไปในหอ้ งรับแขกทนั ที ความเคลอื่ นไหวทป่ี ระตู ทําใหส้ องคนทอี่ ยดู่ า้ นในตา่ งพากนั หนั มา มองเธอ ซสู อื เยวห่ วั เราะเบาๆ ถอดเสอื้ คลมุ เปลย่ี นรองเทา้ ตรงประตู ยกเทา้ เดนิ เขา้ ไปอยา่ งสงา่ งาม “นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มจม้ี าแลว้ เหรอ คะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นองึ้ ซสู อื เยวจ่ ําจห้ี นานเฟิงไดแ้ ลว้ เหรอ ทําไม….. “สอื เยว”่ จหี้ นานเฟิงลกุ จากโซฟาขนึ้ มาอยา่ งตน่ื เตน้ ดวงตาคนู่ ัน้ มองเธอ ตงั้ แตห่ วั จรดเทา้ อยา่ งพนิ จิ พจิ ารณาหลายรอบ “คณุ ไมเ่ ป็ นอะไรนะ” “ฉันไมเ่ ป็ นอะไรน่ี”

หญงิ สาวน่ังลงบนโซฟากระแอมเบาๆ “พวกคณุ สองคนคยุ กนั ไปกอ่ นนะคะ ฉันไปรนิ นํ้าชา ” ในสายตาของจหี้ นานเฟิงมเี พยี งซสู อื เยวค่ นเดยี ว ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกดั รมิ ฝี ปาก หมนุ ตวั ไปอยา่ งหมดหวงั เดนิ ไปทางหอ้ งครวั “เชยี นเชยี น” ซสู อื เยวย่ ักควิ้ เรยี กเธอเอาไว ้ “มาคยุ กนั แป๊ บหนง่ึ กอ่ นเถอะ” “ทกุ คนไมไ่ ดเ้ จอกนั นานแลว้ ” พดู จบ เธอยังมองจห้ี นานเฟิงดว้ ยรอยยมิ้ “นักแสดงนําชายยอด เยยี่ มจค้ี งไมถ่ อื สาทเ่ี พอ่ื นของฉันคนนจี้ ะมารว่ มรําลกึ ความหลัง พรอ้ มพวกเรานะ?” จหี้ นานเฟิงชะงกั “ไมถ่ อื สา” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดควิ้ คดิ จะปฏเิ สธ ซสู อื เยวห่ วั เราะเบาๆ “นักแสดง นําชายยอดเยยี่ มจกี้ ็บอกวา่ เขาไมถ่ อื สาแลว้ แกยังจะไมม่ าอกี ไมไ่ ว ้ หนา้ นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มจเี้ ลยเหรอ” “น่าเสยี ดายทแ่ี กเป็ นแฟนคลับเขามาเจ็ดปีแลว้ ”

“ตอนแรกทแี่ กเขา้ ไปเป็ นนักแสดงตวั ประกอบทส่ี ตดู โิ อภาพยนตร์ ก็ ไมใ่ ชเ่ พราะเขาหรอกเหรอ” “ตอนนกี้ ลับไมไ่ วห้ นา้ เขาแลว้ เหรอ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหใ้ บหนา้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นแดงกํา่ ดว้ ยความ เขนิ อายขนึ้ มาทนั ที เธอกดั รมิ ฝี ปาก นั่งลงขา้ งๆ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งเงยี บๆ จห้ี นานเฟิงทอี่ ยขู่ า้ งๆ ไดย้ นิ ซสู อื เยวพ่ ดู แบบน้ี ก็ขมวดคว้ิ เหลม่ อง ไปทางฟ๋ เู ชยี นเชยี นแวบหนงึ่ “เพอื่ นคณุ คนนี้ ทแ่ี ทก้ ม็ ที มี่ าจน เกยี่ วพนั กบั ผมมากมายขนาดนี้” พดู พลาง เขากม็ องไปทางฟ๋ เู ชยี นเชยี นพลางหวั เราะเบาๆ “กอ่ น หนา้ นท้ี ําไมไมบ่ อกละ่ ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกดั รมิ ฝี ปากแน่น พกั หนงึ่ จงึ ไดพ้ ดู ออกมาอยา่ ง ระมดั ระวงั วา่ “ฉันกไ็ มใ่ ชค่ นสําคญั อะไรน่ี” แมว้ า่ เจ็ดปีกอ่ นจะเคยชว่ ยเขาไวท้ ห่ี นา้ ประตสู ตดู โิ อภาพยนตร์ เขาก็ ยงั จําไมไ่ ด ้ สําหรับเขาแลว้ เธอไมไ่ ดม้ คี วามสําคญั อะไรเลย

ตอนท่ี 231 ทําไมจๆู่ ผหู้ ญงิ คนนถ้ี งึ ไดด้ ขุ นาดนี้ จห้ี นานเฟิงเหลอื บมองฟ๋ เู ชยี นเชยี น แลว้ ก็หวั เราะเบาๆ “ในเมอื่ เธอ เป็ นเพอ่ื นของสอื เยว่ งนั้ กค็ งจะไมใ่ ชค่ นทไ่ี มม่ สี ว่ นเกยี่ วขอ้ งนะ” พอเขาพดู จบ กเ็ หลอื บมองเหลอื บมองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “นั่งสิ พวกเราก็ ไมใ่ ชค่ นนอกกนั สกั หน่อย” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหห้ วั ใจของฟ๋ เู ชยี นเชยี นเรม่ิ เตน้ อยา่ งบา้ คลั่งอยา่ งแปลกประหลาด เธอรวู ้ า่ เธอก็ไมไ่ ดว้ เิ ศษวโิ สอะไร รวู ้ า่ จห้ี นานเฟิงกแ็ คพ่ ดู ตาม มารยาทเทา่ นัน้ แต…่ … การทหี่ วั ใจเตน้ แรงนัน้ เธอไมส่ ามารถควบคมุ มนั ไดเ้ ลย ใบหนา้ ทรี่ อ้ นผา่ วก็คอื สง่ิ ทเ่ี ธอควบคมุ ไมไ่ ดเ้ ชน่ กนั ทกุ การกระทําของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ซสู อื เยวเ่ หน็ หมดแลว้ เธอกมุ ขมบั อยา่ งจนปัญญา ความรสู ้ กึ ทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นมตี อ่ จห้ี นานเฟิงนัน้ มนั ถกู เขยี นอยบู่ น ใบหนา้ ของเธออยา่ งชดั เจนแลว้ ……

ในเรอื่ งของความรสู ้ กึ นัน้ ถา้ เกดิ วา่ ไมส่ ามารถควบคมุ ตวั เองไดแ้ บบ น้ี ก็จะมแี ตเ่ สยี เปรยี บ หลังจากทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นน่ังลง จหี้ นานเฟิงกเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองซสู อื เยว่ ในรอยยมิ้ จางๆ ในสายตาของเขา “ทําไมจๆู่ เธอถงึ ถกู มัดมาทนี่ ไี่ ด ้ ละ่ ? ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ อยากจะเลา่ เรอื่ งของตระกลู เจย่ี น แตพ่ อมายอ้ น คดิ ดแู ลว้ …… ถา้ เกดิ เธอบอกจหี้ นานเฟิงไปวา่ ตวั เองเป็ นคณุ หนูของตระกลู เจย่ี น แลว้ อกี หน่อยก็พสิ จู นอ์ อกมาไดว้ า่ เธอไมใ่ ชค่ ณุ หนูของตระกลู เจย่ี น มันกจ็ ะคอ่ นขา้ งน่าอายหน่อยใชไ่ หมละ่ ? ดงั นัน้ หญงิ สาวก็เลยเปลย่ี นเรอ่ื งสนทนา “เพราะวา่ พวกเขาคดิ วา่ อํานาจของฉนิ โมห่ านนัน้ ไมส่ ามารถเขา้ มาทนี่ ไ่ี ด ้ ก็เลยมดั ฉันไวท้ น่ี ี่ ” จหี้ นานเฟิงพยักหนา้ “ก็จรงิ ” “เมอื งสตฟั ฟ์ ตงั้ อยใู่ จกลางยา่ นธรุ กจิ และวฒั นธรรมยโุ รป ควบคมุ เสน้ ทางเศรษฐกจิ หลักของยโุ รปเลย” “ทนี่ น่ี ัน้ อยา่ พดู ถงึ ชวงซงิ กร๊ปุ หรอื LYกร๊ปุ เลย แมแ้ ตต่ ระกลู จก้ี บั ตระกลู เจย่ี น กย็ งั นําฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ของฉนิ โมห่ านอยหู่ ลายถนน ”

พอพดู จบ เขาก็เงยหนา้ ขน้ึ มองซสู อื เยวแ่ ลว้ กย็ มิ้ “เมอื งหรงคอื อาณาเขตของฉนิ โมห่ าน แมแ้ ตอ่ ยใู่ นอาณาเขตของตวั เองเขายงั ปกป้องเธอไดไ้ มด่ เี ลย” “ตอนนต้ี อ่ ใหต้ ามมาทเี่ มอื งสตฟั ฟ์ ฉันก็ไมค่ ดิ วา่ เขาจะมี ความสามารถทจ่ี ะดแู ลเธอใหด้ ไี ด”้ ชายคนนัน้ หยบิ แกว้ ขน้ึ มาจบิ ชา “ไมง่ ัน้ เธอพาซงิ กวงกลบั ไปตระกลู จกี้ บั ฉันดกี วา่ ” “ตระกลู จขี้ องพวกเรามบี อดกี้ ารด์ ทด่ี ที สี่ ดุ ในเมอื งสตฟั ฟ์ มรี ะบบ ความปลอดภยั ขนั้ สงู สดุ ” “ฉันใหย้ า่ ของฉันแยกบา้ นเดย่ี วใหเ้ ธอได ้ จะไดป้ ลอดภยั หน่อย ” ซสู อื เยวม่ องผชู ้ ายตรงหนา้ ดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย ทจี่ รงิ เธอจําจห้ี นานเฟิงไมไ่ ดห้ รอก แตว่ า่ เมอื่ กที้ ซี่ งิ กวงดงึ เธอไปพดู คําพดู พวกนัน้ ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ วา่ จ้ี หนานเฟิงเป็ นคนทสี่ ขุ มุ ใจกวา้ ง และอบอนุ่ คนหนง่ึ เลย แต…่ …

เขากลบั มาทบ่ี า้ นของฉนิ โมห่ าน แลว้ บอกใหเ้ ธอทเี่ ป็ นภรรยาของ เขา ไปอาศยั อยทู่ บี่ า้ นของตระกลู จงี้ นั้ เหรอ? นค่ี อื อะไรกนั ? แมแ้ ตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งยังรสู ้ กึ วา่ คําพดู ของจห้ี นานเฟิงนัน้ ไมค่ อ่ ยเหมาะสมเทา่ ไหร่ เธอกระแอมออกมาเบาๆ “นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มจ้ี ดซู พิ ดู อะไร ออกมาเนย่ี ” “สอื เยวก่ อ็ ยทู่ น่ี มี่ าพักหนง่ึ แลว้ ยังไมเ่ คยเกดิ เรอ่ื งอะไรเลย…” “หรอื วา่ คณุ คดิ มากเกนิ ไปรเึ ปลา่ ? ” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ แลว้ กก็ วาดสายตามองฟ๋ เู ชยี นเชยี นอยา่ งไม่ คอ่ ยพอใจเทา่ ไหรน่ ัก “ฉันกแ็ คเ่ ป็ นหว่ งความปลอดภยั ของสอื เยว่” “แลว้ อกี อยา่ ง” ชายหนุ่มเบะปากอยา่ งเย็นชา “ตอ่ ใหม้ ันไมใ่ ชเ่ พอื่ ความปลอดภยั ของเธอ จะใหเ้ ธออยทู่ นี่ ต่ี อ่ ไปมนั กค็ งไมค่ อ่ ยเหมาะสมเทา่ ไหร่ ” “ฉนิ โมห่ านใกลจ้ ะแตง่ งานแลว้ ”

คําพดู ของจหี้ นานเฟิง ทําใหผ้ หู ้ ญงิ ในหอ้ งรบั แขกทงั้ สองคนนัน้ องึ้ ไปเลย ซสู อื เยม่ องจหี้ นานเฟิงดว้ ยสายตาทเ่ี หมอื นกบั กําลงั มองคนปัญญา ออ่ นอยู่ “ภรรยาของฉนิ โมห่ านไมใ่ ชฉ่ ันงัน้ เหรอ? ” “เขาเคยแตง่ งานมาแลว้ จะมาแตง่ อกี ไดย้ ังไง? ” จหี้ นานเฟิงหวั เราะอยา่ งเย็นชา “ถงึ แมว้ า่ พวกเธอจะแตง่ งานกนั มาแลว้ แตว่ า่ การหยา่ กเ็ ป็ นอกี ในอกี ไมก่ ว่ี นั นแี้ หละ” พอพดู จบ ชายหนุ่มกย็ กมมุ ปากขนึ้ “พวกเธอน่าจะรเู ้ กย่ี วกบั สญั ญา การแตง่ งานระหวา่ งตระกลู จกี้ บั ตระกลู เจย่ี นใชไ่ หม ? ” “ตอนแรกนัน้ ผใู ้ หญข่ องตระกลู เจย่ี นกบั ตระกลู จี้ ตงั้ กฎรว่ มกนั วา่ คณุ ชายใหญข่ องตระกลู จกี้ บั คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นจะตอ้ ง แตง่ งานกนั ” “พดู ใหช้ ดั กค็ อื คนทใี่ หญท่ สี่ ดุ จากตระกลู ตระกลู เจยี่ นและตระกลู จ้ี มาแตง่ งานกนั ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ กอ่ นหนา้ นต้ี อนทไี่ ดย้ นิ ชอื่ ของจหี้ นานเฟิง เธอก็ไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ เรอื่ ง ตระกลู จเ้ี ลย

จนตอนนท้ี เ่ี ธอไดย้ นิ เรอ่ื งทจ่ี ห้ี นานเฟิงเรอื่ งการแตง่ งาน …… ใบหนา้ ของเธอก็บดู บงึ้ เล็กนอ้ ย “ดงั นัน้ คณุ ชายใหญข่ องตระกลู จ…้ี …กค็ อื นายเหรอ? ” คนทผี่ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เอาแตบ่ งั คบั ใหเ้ ธอแตง่ งานดว้ ย กค็ อื จหี้ นาน เฟิงงนั้ เหรอ? คนทห่ี ยางชงิ โยวอยา่ งจะแตง่ งานดว้ ย กค็ อื จหี้ นานเฟิงเหมอื นกนั ? “ตอนนเ้ี ป็ นฉัน แตว่ า่ ถา้ ผา่ นชว่ งนไ้ี ปก็ไมใ่ ชฉ่ ันแลว้ ” จห้ี นานเฟิงเปลยี่ นทา่ ทางเป็ นสบายๆ วางมอื บนโซฟา สายตานง่ิ เรยี บ “รอใหฉ้ นิ โมห่ านกลับไปทต่ี ระกลู จเ้ี มอื่ ไหร่ คณุ ชายใหญข่ อง ตระกลู จี้ ก็จะเป็ นเขาแทนแลว้ ” “ตอ่ ไปคนทจี่ ะตอ้ งแตง่ งานกบั หยางชงิ โยว กค็ อื เขา ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถลงึ ตาดว้ ยความตกใจ “คณุ หนูของตระกลู เจย่ี นไมใ่ ช่……” ซสู อื เยวห่ รอกเหรอ? แตว่ า่ เธอยังไมท่ นั จะพดู จบ กถ็ กู ซสู อื เยวต่ ดั บทไปซะกอ่ น

หญงิ สาวยมิ้ จางๆ พรอ้ มกบั มองหนา้ จหี้ นานเฟิง “นายเองก็รแู ้ ลว้ เหรอวา่ หยางชงิ โยวเป็ นคณุ หนูของตระกลู เจย่ี น? ” “แน่นอนส”ิ จหี้ นานเฟิงยมิ้ อยา่ งภาคภมู ใิ จ “เธอมาจากเมอื งหรงพรอ้ มกบั พวก เรา” “ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดค้ วามชว่ ยเหลอื จากฉัน ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กบั เธอก็คงจะ ไมส่ ามารถยนื ยนั ตวั ตนไดอ้ ยา่ งเป็ นเอกฉันทอ์ ยา่ งรวดเร็วขนาดนัน้ หรอก” เขาน่ังไขวห่ า้ ง “พอพดู ขนึ้ มาแลว้ ไดย้ นิ มาวา่ กอ่ นหนา้ นผ้ี ดู ้ แู ลบา้ น เสน่ิ หาคณุ หนูของตระกลู เจยี่ นตวั ปลอมมา บอกวา่ รอใหห้ ยางชงิ โย วกลับมาเมอ่ื ไหรก่ จ็ ะไลเ่ ธอไป” “ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ตอนนไ้ี ลไ่ ปรยึ งั ” “แตไ่ มว่ า่ จะเป็ นยังไง สอื เยว่ ฉนิ โมห่ านเขาเป็ นคนของตระกลู จ้ี ไม่ ชา้ ก็เร็วเขาก็ตอ้ งกลับมาอยทู่ ต่ี ระกลู เดมิ ของเขา” “แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ เขากลับไปเมอื่ ไหร่ กจ็ ําเป็ นตอ้ งหยา่ กบั เธอ แลว้ แตง่ งานกบั คณุ หนูตระกลู เจย่ี น”

พอพดู จบ จหี้ นานเฟิงก็มองซสู อื เยวด่ ว้ ยสายตาทด่ี เู ห็นอกเห็นใจ และไมม่ ที างเลยี่ ง “ดงั นัน้ นะสอื เยว่ รบี แยกออกจากเขาเถอะ พอถงึ วนั ทต่ี อ้ งหยา่ เธอจะไดไ้ มต่ อ้ งทกุ ขข์ นาดนัน้ ” ซสู อื เยวห่ รตี่ า “ถา้ ยงั งนั้ ฉันก็ตอ้ งขอบคณุ นายจรงิ ๆ เลยนะ!” มอื ของหญงิ สาวกําหมดั แน่นอยา่ งเงยี บๆ “เชยี นเชยี น เหน็ วา่ วา่ เขา เป็ นไอดอลของเธอ เธอก็สง่ เขากลับดว้ ยละกนั ” “ถา้ เกดิ วา่ ฉันโมโหขนึ้ มาจรงิ ๆ แลว้ ทํารา้ ยคนอนื่ เขา้ มันจะไมค่ อ่ ยดี เทา่ ไหร่” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นอง้ึ ไป แลว้ กห็ นั ไปมองซสู อื เยวท่ กี่ ําลงั พยายามระงับ ความโกรธของตวั เองอยู่ ทนั ใดนัน้ ก็รบี ลกุ ขนึ้ ยนื ยนั ที “นักแสดงนํา ชายยอดเยย่ี มจ้ี คอื วา่ คณุ ……กลับไปกอ่ นดกี วา่ คะ่ ” ถา้ เกดิ วา่ ตอนนซี้ สู อื เยวโ่ มโหขน้ึ มา…… ผลทต่ี ามมาอาจจะเป็ นหายนะ！ จหี้ นานเฟิงกลับไมไ่ ดต้ ระหนักถงึ ความรา้ ยแรงของปัญหาน้ี เขายงั คงน่ังพงิ โซฟาดว้ ยทา่ ทสี งา่ งาม สายตานงิ่ เรยี บ “ทฉ่ี ันพดู มัน เป็ นความจรงิ ทงั้ หมดนะ”

“สอื เยว่ ฉันรวู ้ า่ ถา้ เธอรเู ้ รอื่ งนแี้ ลว้ ตอ้ งรสู ้ กึ ไมส่ บายใจ” “แตว่ า่ เธอตอ้ งยอมรบั ความจรงิ นะ” “วนั นแี้ มข่ องฉันไดส้ ง่ คําเชญิ ไปใหฉ้ นิ โมห่ านแลว้ ใหเ้ ขาไปรว่ มทาน อาหารเย็นกบั ตระกลู จใี้ นอกี สามวนั ขา้ งหนา้ ” “ฉนิ โมห่ านกน็ ่าจะรเู ้ ป้าหมายของตระกลู จแ้ี ลว้ แตว่ า่ เขาก็ยังตกลง ” พอพดู จบ เขากถ็ อนหายใจออกมา “สอื เยว่ เธอก็น่าจะรนู ้ ่ี วา่ การที่ เขาตกลงไปทานอาหารเย็นรว่ มกบั ตระกลู จ้ี กห็ มายความวา่ เขา อยากจะกลับตน้ ตระกลู เดมิ แลว้ ” “แลว้ แบบนัน้ การแตง่ งานทจ่ี ะมาถงึ นัน้ เขากจ็ ําเป็ นตอ้ ง ……” ชายหนุ่มยังไมท่ นั จะพดู จบ กําปัน้ ของซสู อื เยวก่ ซ็ ดั มาทค่ี างของเขา ทนั ที จห้ี นานเฟิงโดนโจมตอี ยา่ งกะทนั หนั ไมท่ นั ตงั้ ตวั ใบหนา้ ท่ี ละเอยี ดออ่ นของเขาก็บดู เบย้ี วเพราะความเจ็บและความชอ็ ก ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี พงุ่ เขา้ ไปอยา่ งจะไปหา้ ม แตว่ า่ ก็ไมท่ นั แลว้ …… เทา้ ของซสู อื เยวไ่ ดเ้ ตะออกไปแลว้ เธอเตะจห้ี นานเฟิงจนลม้ ลงไปทพ่ี นื้ “ฉันทนนายมานานแลว้ !”