สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

ซงิ เฉนิ เบป้ าก เขากแ็ คเ่ ป็ นหว่ งเลยใชน่ ้ําเสยี งหนักแน่นไปหน่อย ทําไมถงึ กลายเป็ นดกุ บั ซงิ กวงละ่ ? นอ้ งสาวเพงิ่ กลบั มา พใ่ี หญด่ เู หมอื นจะไมร่ กั เธอแลว้ ! ขณะทก่ี ําลงั ครนุ่ คดิ ดา้ นหลงั ของหานหยนุ พลันมเี สยี งนุ่มลกึ ดงั ขน้ึ “ซงิ เฉนิ นอ้ ย ฉันมาแลว้ ” “มาชว่ ยหน่อยครบั ” ซงิ เฉนิ พยงุ ซสู อื เยว่ ใหห้ านหยนุ แบกเธอ ภายใตก้ ารคมุ ้ กนั ของ เหลา่ บอดก้ี ารด์ แลว้ ออกไปทางรโู หวก่ ลังสวนดอกไม ้ หลังจากหานหยนุ แกเธอขน้ึ รถ ซงิ เฉนิ ไมล่ มื สง่ั การบอดก้ี ารด์ “ปิดรู นใ้ี หแ้ น่นหนา อยา่ ใหค้ นขอวตระกลู เจยี่ นออกมา” หลังจากจดั การเสร็จสรรพเรยี บรอ้ ย ซงิ เฉนิ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หนง่ึ ครัง้ กอ่ นจะขน้ึ รถ นเ่ี ป็ นรถบา้ นคนั หนงึ่ หานหยนุ จัดใหซ้ สู อื เยวเ่ อนลงทเ่ี ตยี งกลางรถบา้ น จากนัน้ ใชเ่ ทป ผา้ ใบตรงึ เธอใหอ้ ยกู่ บั ทใี่ หเ้ ป็ นระเบยี บ

ซงิ กวงเทา้ คางทงั้ สองขา้ งอยอู ้ กี ฝ่ัง มองหญงิ สาวทหี่ มดสตถิ กู มัด ตรงึ อยา่ งปวดใจ “ตอนนห้ี มา่ ม๊นี ่ากลวั มากจรงิ ๆ เหรอ?” หานหยนุ รบี พยักหนา้ “ใช!่ ” ดว้ ยฝี มอื ของซสู อื เยวใ่ นตอนนี้ หากไมใ่ ชว่ ธิ ใี ชเ้ ลห่ ก์ ลลอ่ ลวงแบบน้ี คงไมม่ ที างทเี่ ธอจะมากบั พวกเราดๆี เป็ นแน่! นสิ ยั ในตอนนหี้ ญงิ สาวคนนชี้ า่ งเกรยี้ วกราดเหลอื เกนิ ! ซงิ หยนุ กม้ หนา้ ใชค้ อมพวิ เตอร์ พลางยน่ ควิ้ พรอ้ มเอย “นัน้ ก็แคก่ บั นาย” “บางทกี บั พวกเราอาจจะไมก่ ็ไดน้ นี่ า” “เมอ่ื กต้ี อนทเี่ ธอคยุ กบั ซงิ เฉนิ กน็ สิ ยั ดอี อก” “หรอื บางทกี ารสญู เสยี ความทรงจํา อาจทําใหน้ สิ ยั ของคนคนหนงึ่ เปลยี่ นไปเลยกไ็ ด ้ แตท่ ศั นคตทิ เี่ ธอมตี อ่ คนใกลช้ ดิ ตอ้ งไม่ เปลย่ี นไปแน่นอน” ซงิ กวงน่ังลงอกี ดา้ น พลางตรกึ ตรองคําพดู ของซงิ หยนุ คนใกลช้ ดิ …. ในทส่ี ดุ เธอก็คนใกลช้ ดิ …..

เด็กสาวยน่ื มอื ออกไปอยา่ งไมร่ ตู ้ วั กอบกํานว้ิ มอื ของซสู อื เยวไ่ ว ้ “หมา่ ม๊ ี คณุ ตอ้ งรบี ตนื่ มานะคะ” เธอยงั นกึ ถงึ ซสู อื เยวท่ แี่ สนออ่ นโยนในอดตี ไปเทย่ี วทชี่ ายหาด ดว้ ยกนั ทําอะไรหลายๆ สง่ิ ดว้ ยกนั เธอเคยเฝ้ าฝันอยหู่ ลายอยา่ ง ทวา่ ไมเ่ คยไมท่ ํามนั คําพดู ของเดก็ สาว ทําใหบ้ รรยากาศภายในรถพลันเงยี บลง ซงิ เฉนิ ถอนลมหายใจ เขาเดนิ ไปโอบไหลข่ องซงิ กวงเบาๆ “เธอ จะตอ้ งดขี น้ึ เชอ่ื ฉันส”ิ ซงิ หยนุ ขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย ทวา่ ไมไ่ ดเ้ อย่ อะไรออกไป รถขบั เคลอ่ื นออกไป ทวา่ รถของพวกเขาเพงิ่ ออกจากตระกลู เจย่ี นมาไดแ้ คส่ องแยกเอง ก็ ถกู บบี ใหจ้ อดลง “มคี นขวางทาง” คนขบั รถดหู วาดกลวั พลางหยดุ รถ “คณุ หนูทงั้ สอง ทําอยา่ งไรดี ครบั ?” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ แลว้ ไปดทู หี่ อ้ งคนขบั อยา่ งมสี ติ

เบอื้ งหนา้ รถบา้ นเหน็ เพยี ง รถยนตส์ ดี ําจอดอยหู่ นงึ่ คนั ชายหนุ่มวยั กลางคนสวมชดุ สดี ําเปิดประตเู ดนิ ลงจากรถ แลว้ ยนื อยู่ หนา้ รถอยา่ งนง่ิ สงบ พรอ้ มกบั เงยหนา้ มองพวกเขา หานหยนุ เหลอื บตามอง ดวงตาเบกิ กวา้ ง “เครอ่ื งแบบบนตวั เขา…คน ของตระกลู เจย่ี น เขากดั ปากแน่น “ไหนบอกวา่ ทกุ อยา่ งราบรน่ื ดไี ง ฉนิ โมห่ านควบคมุ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ แลว้ ใชไ่ หม? …” แลว้ ทําไมผชู ้ ายตรงหนา้ น้ี…….. ซงิ หยนุ ชอ้ นตามองอยา่ งนง่ิ ๆ จากนัน้ เด็กหนุ่มกก็ ม้ หนา้ ลงมอื ทํางานตอ่ “เขาไมไ่ ดม้ าตาม” “ซงิ เฉนิ นายกบั ซงิ กวงลงไปพดู กบั เขาใหช้ ดั เจนเลยเถอะ” ซงิ กวงหนั ไปมองเขาอยา่ งนกึ ฉงนใจ “พซ่ี งิ หยนุ เครอื่ งแบบทค่ี นน้ี สวม…เป็ นคนของตระกลู เจย่ี น” “สง่ิ ทพ่ี วกเราตอ้ งทําตอนนค้ี อื เผน่ ตา่ งหาก ” ทําไมเขาถงึ ไดใ้ จเย็นขนาดน้ี?

“เขาคอื คณุ ป่ ู” “หรอื พดู อกี อยา่ งก็คอื อดตี คณุ ป่ ู” นํ้าเสยี งของซงิ หยนุ ทมุ ้ ลกึ กวา่ เดมิ “เขาไมใ่ ชค่ นเลว” “ก็อาจจะ ตอนทห่ี มา่ ม๊เี ด็กๆ เขาคอื คนเดยี วทหี่ วงั จะใหห้ มา่ ม๊มี ชี วี ติ อยตู่ อ่ ไป” “เออ้ !” สน้ิ คําพดู ของซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ กค็ วา้ มอื ของซงิ กวง “พวกเราลงไปกนั เถอะไ แววตาของเดก็ สาวเตม็ ไปดว้ ยความหวาดกลวั ทวา่ มอื ทถี่ กู พชี่ ายกมุ ไว ้ อบอนุ่ มากเลย เธอเมม้ ปาก กอ่ นจะกระชบั มอื ตอบรบั เบาๆ “คะ่ ” “มพี ชี่ าย ฉันไมก่ ลัวหรอก!” เมอื่ กอ่ น ซงิ กวงไมเ่ คยนกึ ฝันเลยวา่ ครอบครวั จะไดก้ ลับมาอยพู่ รอ้ ม หนา้ กนั

ทวา่ เธอมกั รสู ้ กึ แมว้ า่ เธอจะตามหาครอบครัวเจอแลว้ แตก่ เ็ ป็ นเรอ่ื ง ยากทจ่ี ะเป็ นครอบครวั ในเวลาอนั สนั้ เพราะเธอแยกกบั ครอบครัวตงั้ หา้ ปี แตว่ นั น้ี…… พช่ี ายของเธอทงั้ สองคนกอ็ อ่ นโยนมาก แมพ้ ใ่ี หญจ่ ะไมช่ อบพดู แตก่ ็มกั จะแอบดแู ลเธออยตู่ ลอด พร่ี องเป็ นคนพดู มาก แตเ่ ขาเป็ นพวกปากรา้ ยแตใ่ จดี ถงึ ปากจะดุ จรงิ แลว้ เป็ นพวกซสิ คอ่ น แดด๊ ด…ี้ .. แดด๊ ดข้ี องเธอคอ่ นขา้ งเรยี บงา่ ย แตเ่ ขาก็เป็ นคนดคี นหนง่ึ ถา้ หมา่ ม๊ดี ขี น้ึ เชน่ นัน้ เธอคงมคี วามสขุ มาก! พอนกึ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ เดก็ สาวก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กา้ วลงรถไปพรอ้ ม กบั ซงิ เฉนิ อยา่ งขงึ ขงั “พร่ี อง ใหฉ้ ันสเู ้ พอื่ หมา่ ม๊นี ะคะ!” ซงิ หยนุ “…….” ซงิ เฉนิ “เธออนิ กบั พวกการต์ นู ไมก่ ็นยิ ายมากไปไหมเนย่ี ?”

ซงิ กวงกลอกตา กอ่ นจับมอื ซงิ เฉนิ กา้ วเดนิ ลงรถไปสองสามกา้ ว เจย่ี นเฉงิ คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ คนทปี่ รกึ ษาหารอื กนั บนรถเนน่ิ นาน สดุ ทา้ ยคนทล่ี งรถมา กลบั เป็ นเด็กตวั กะเป๊ ียกสองคน เขากอดอก “ใหผ้ ใู ้ หญบ่ นรถลงมา” “ผใู ้ หญบ่ นรถลว้ นตอ้ งฟังคําสง่ั พวกเรา” ซงิ กวงเงยหนา้ พลางสบตาเขาอยา่ งไมเ่ กรงกลวั “คณุ ตาคะ ถา้ มี อะไรจะพดู กพ็ ดู กบั หนูไดเ้ ลยคะ่ ” “หนูใหญส่ ดุ ในบา้ นนค้ี ะ่ !” ตอนที่ 201 มพี วกเราอยู่ เจย่ี นเฉงิ ขมวดควิ้ เขา้ หากนั แน่น เขาเหลอื บมองดเู ด็กสาวตวั นอ้ ยทส่ี งู เทา่ แคเ่ ขา่ ของเขาทก่ี ําลงั ยนื อยตู่ รงหนา้ เขาตอนน้ี “หนูมาจากไหนเนย่ี ? ” ทําไมเขาจําไดว้ า่ ซสู อื เยวม่ ลี กู ชายสองคนไมใ่ ชเ่ หรอ? รอยยมิ้ บนใบหนา้ ของซงิ กวงไดห้ ายไป

สาวนอ้ ยเอามอื กอดอก แลว้ กเ็ งยหนา้ มองเจยี่ นเฉงิ อยา่ งจรงิ จัง “คณุ ตาคนนเี้ นยี่ พดู อะไรกนั คะเนยี่ ? ” “หนูคอื คนทหี่ มา่ ม๊คี ลอดออกมาไงคะ!” “คณุ ตาเป็ นพอ่ ของหมา่ ม๊ ี แตว่ า่ ไมร่ งู ้ ัน้ เหรอ ?!” เจย่ี นเฉงิ ขมวดคว้ิ แตว่ า่ กไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไร ซงิ เฉนิ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งนัน้ ถอนหายใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ แลว้ กเ็ ลา่ เรอื่ งราวของซงิ กวงใหเ้ จยี่ นเฉงิ แบบงา่ ยๆ “พดู สนั้ ๆ กค็ อื ตอนเธอ เกดิ ไดแ้ ยกจากพวกเราไปน่ะครับ” “ภายหลงั กเ็ พราะวา่ โชคชะตา ทําใหพ้ วกเราไดบ้ งั เอญิ กลับมาพบ กนั อกี ครงั้ ” พอพดู จบ ซงิ เฉนิ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ กม็ องหนา้ เจย่ี นเฉงิ อยา่ ง จรงิ จงั “คณุ ตาครับ ผมรวู ้ า่ คณุ ตากําลังกงั วลเรอ่ื งอะไรอยู่ ” “วางใจเถอะครบั พวกเราจะดแู ลหมา่ ม๊ใี หด้ ี ใหห้ มา่ ม๊ฟี ื้นความทรงจํา กลับมาได”้ “พวกหนู……” “พวกเรารรู ้ เึ ปลา่ ”

เจย่ี นเฉงิ หายใจเขา้ ลกึ ๆ น่ังยองๆ แลว้ กม็ องใบหนา้ ของซงิ เฉนิ ดว้ ย สายตาทจ่ี รงิ จงั “พวกหนูรรู ้ เึ ปลา่ วา่ ตระกลู เจยี่ นทพี่ วกหนูกําลัง เผชญิ หนา้ อยนู่ ัน้ เป็ นตระกลู แบบไหนกนั ? ” “ถา้ เกดิ วา่ พวกหนูพาเธอไปตอนนี้ ก็เทา่ กบั วา่ เป็ นศตั รกู บั ทงั้ ตระกลู เจย่ี น” “ไมว่ า่ ฉนิ โมห่ านจะยง่ิ ใหญแ่ คไ่ หนในเมอื งหรง เขากไ็ มส่ ามารถมา แตะตอ้ งยโุ รปไดห้ รอก” “ทน่ี ี่ ตระกลู เจยี่ นกบั ตระกลู จต้ี อ่ ใหด้ า้ นกําลงั ทรพั ยจ์ ะตกตํา่ แคไ่ หน แตว่ า่ เรอื่ งอทิ ธพิ ลนัน้ ก็ยงั ถอื วา่ น่ากลวั ทส่ี ดุ ” “ตอนนซ้ี สู อื เยวค่ อื คณุ หนูใหญแ่ หง่ ตระกลู เจยี่ น คอื วา่ ทค่ี ณุ ผหู ้ ญงิ ของตระกลู จี้ การทพี่ วกหนูจะพาเธอไปแบบน้ี รไู ้ หมวา่ ในอนาคต ตอ้ งเจอกบั อะไร?” ซงิ เฉนิ ชะงกั ไป เขาเงยหนา้ ขน้ึ มาพรอ้ มกบั สายตาทแ่ี น่วแน่ “พวก เราไดท้ ําการสบื คน้ และเตรยี มตวั เรยี บรอ้ ยกอ่ นทจ่ี ะมาทน่ี แี่ ลว้ ครบั ” “ไมว่ า่ ตระกลู เจย่ี นกบั ตระกลู จจ้ี ะเกง่ แคไ่ หน เรากไ็ มส่ ามารถปลอ่ ย แมผ่ ใู ้ หก้ ําเนดิ เราไปไดห้ รอกครับ”

พอพดู จบ เด็กนอ้ ยกห็ ายใจเขา้ ลกึ ๆ “แลว้ อกี อยา่ ง ตอนนต้ี ระกลู เจยี่ นตกอยสู่ ภาวะทก่ี ลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อก ผมกบั แดด๊ ดไี้ ดต้ รวจสอบมา เรยี บรอ้ ยแลว้ ” ในฐานะทเ่ี ป็ นคนทมี่ หี วั ดา้ นธรุ กจิ มากทสี่ ดุ ในบรรดาสามพน่ี อ้ ง ซงิ เฉนิ มสี หี นา้ จรงิ จงั “ถา้ เกดิ เมอ่ื กอ่ นตระกลู เจย่ี นตดิ ตอ่ กบั พวกเราดๆี เลา่ เกยี่ วกบั สภาวะทย่ี ากลําบากของตระกลู เจย่ี นใหแ้ ดด๊ ดเี้ ราฟัง เขา ตอ้ งเห็นแกค่ รอบครัวของหมา่ ม๊ ี แลว้ กช็ ว่ ยเหลอื อยา่ งแน่นอน ” “แตว่ า่ ตระกลู เจย่ี นกลบั แอบวางยาแดด๊ ด้ี แลว้ ลักพาตวั ของหมา่ ม๊ไี ป ถอื วา่ เป็ นการยั่วยตุ ระกลู ฉนิ ของเรา” “ดงั นัน้ ตอ่ ใหพ้ วกเราไมพ่ าหมา่ ม๊กี ลบั ไป ตระกลู เจยี่ นกบั ตระกลู จก้ี ็ ไมม่ ที างดกี บั พวกเราไดห้ รอก” “เดมิ ทกี ็เป็ นความสมั พนั ธแ์ บบศตั รกู นั อยแู่ ลว้ ไมต่ อ้ งแครเ์ รอ่ื งนเ้ี ลย ดว้ ยซ้ํา” เจยี่ นเฉงิ ชะงักไปอยา่ งรนุ แรง เขามองเดก็ ตวั เล็กตรงหนา้ ตวั เองเขม็ง สายตาของเขานัน้ ใสและชดั เจน มันคอื สายตาของเด็กอายหุ า้ ขวบ อยา่ งแน่นอน

แตว่ า่ คําพดู ทเ่ี ขาพดู ออกมานัน้ …… จัดระเบยี บอยา่ งชดั เจน มตี รรกะและคลอ่ งแคลว่ ไมเ่ หมอื นกบั คําพดู ทเ่ี ด็กคนหนง่ึ จะพดู ออกมาไดเ้ ลย เขาใชช้ วี ติ มา50กวา่ ปีแลว้ แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ จะมาสสู กี บั เด็กอายุ5ขวบ พอเหน็ วา่ เขาไมพ่ ดู อะไร ซงิ เฉนิ ก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มายมิ้ จางๆ “รถทคี่ ณุ ตาขวางพวกเราไว ้ เพราะวา่ อยากจะขวาง พวกเราในนามของตระกลู เจยี่ น หรอื วา่ อยากจะชว่ ยพวกเราหาทาง หนที เ่ี หมาะสมกวา่ นี้? ” คว้ิ ของเจยี่ นเฉงิ ขมวดเขา้ หากนั อยา่ งรนุ แรง เดก็ คนน้ี ไมธ่ รรมดาเลย เขาไมไ่ ดถ้ ามถงึ เจตนาของเขาทม่ี าทนี่ ่ี แลว้ กไ็ มไ่ ดพ้ ดู อยา่ ง เกรงอกเกรงใจอะไรเทา่ ไหรด่ ว้ ย ไดแ้ ตถ่ ามอยา่ งตรงไปตรงมาวา่ จะมาขวางพวกเขา หรอื วา่ มาชว่ ยพวกเขา ซงิ เฉนิ ใหท้ างเลอื กเขาแคส่ องทาง ทางทห่ี นงึ่ คอื กลายเป็ นศตั รกู นั อกี ทางเลอื กหนง่ึ คอื เป็ นเพอื่ นฝ่ ายเดยี วกนั

ชายวยั กลางคนเงยี บอยนู่ าน ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เขาก็คลย่ี ม้ิ ออกมา “ไอควิ ทเ่ี ธอไดม้ า มาจากพอ่ สนิ ะ? ” ซสู อื เยวข่ องเขาเนย่ี ไมไ่ ดม้ คี ารมกบั สมองขนาดนห้ี รอก ซงิ เฉนิ ยมิ้ อยา่ งเรยี บๆ “พวกเราตา่ งก็ไดย้ นี ทด่ี เี ดน่ จากแดด๊ ดแี้ ละ หมา่ ม๊คี รับ” “ถา้ เกดิ วา่ คณุ ตาไมเ่ ลอื ก ถา้ ยังงนั้ ผมเลอื กใหแ้ ลว้ กนั ” ซงิ เฉนิ หยกั ไหล่ “ผมคดิ วา่ คณุ ตาควรจะอยฝู่ ั่งเดยี วกบั พวกเรา ” “ถา้ เกดิ วา่ คณุ ตาอยากจะชว่ ยตระกลู เจยี่ นแตแ่ รก ก็น่าจะบอกคน ของตระกลู เจย่ี นแลว้ วา่ หมา่ ม๊อี ยทู่ เ่ี มอื งหรง แลว้ ก็อยใู่ นเงอ้ื มมอื ของคณุ ตา” “แตว่ า่ คณุ ตาไมไ่ ดท้ ําแบบนัน้ แสดงวา่ คณุ ตาตอ้ งอยฝู่ ่ ายเดยี วกบั พวกเรา” เจยี่ นเฉงิ สา่ ยหนา้ อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง เขามองซงิ เฉนิ “ดงั นัน้ ตอนนตี้ าควรแสดงความจรงิ ใจกบั พวกหนู สนิ ะ? ”

“ไมใ่ ชส่ กั หน่อยครับ นคี่ อื อสิ รภาพของคณุ ตา” เจย่ี นเฉงิ ไดถ้ กู เกลย้ี กลอ่ มจนสําเร็จแลว้ เขาสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ขน้ึ รถ “ตามตามา” รถสดี ําก็สตารท์ ขน้ึ ทนั ที ซงิ เฉนิ รบี ดงึ มอื ของซงิ กวงขนึ้ ไปทร่ี ถอยา่ งตนื่ เตน้ “ไปกบั คณุ ตา เร็ว!” คนขบั รถไมก่ ลา้ ลา่ ชา้ รบี สตารท์ รถ แลว้ ก็ตามรถของเจย่ี นเฉงิ ไป “พร่ี อง ทําไมถงึ ใหพ้ วกเขานําทางเราละ่ ” ซงิ กวงทําปากมยุ่ เพราะวา่ ทา่ ทางของเจยี่ นเฉงิ เมอื่ กน้ี ้ี ทําใหเ้ ธอ รสู ้ กึ ไมช่ อบเขาเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว เดก็ นอ้ ยมองววิ นอกหนา้ ตา่ ง “เมอ่ื กเี้ ราดเู สน้ ทางจากกลอ้ งวงจรปิด มนั กเ็ หมอื นกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “ไมเ่ หมอื น” จากทไี่ กลๆ นัน้ ซงิ หยนุ เทนํ้าใหต้ วั เองเงยี บๆ น้ําเสยี งหนักแน่น “ไม่ วา่ ทกั ษะการแฮ็กของเราจะแขง็ แกรง่ เพยี งใด ก็ไดแ้ คท่ างรอบๆ น้ี

เทา่ นัน้ และทกุ เมอื ง กจ็ ะมถี นนบางชว่ งทม่ี แี ตค่ นในทอ้ งถน่ิ เทา่ นัน้ ทรี่ ู ้ และไมม่ กี ลอ้ งวงจรปิด” “สถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ ไปตามถนนทไ่ี มม่ กี ลอ้ งวงจรปิดจะ ปลอดภยั กวา่ ” ซงิ กวงเบะปาก ถงึ ไดเ้ งยี บไป เสน้ ทางทเี่ จย่ี นเฉงิ พาพวกเขาไปนัน้ เป็ นถนนสายเล็กๆ ทมี่ แี ตค่ น ในทอ้ งถนิ่ เทา่ นัน้ ทรี่ ู ้ ถงึ แมว้ า่ ทางจะขรขุ ระไปบา้ ง แตว่ า่ ตงั้ แตต่ น้ จนจบ ก็ยงั ไมถ่ กู คน ของตระกลู เจยี่ นพบเห็นเลย ไมน่ าน รถกม็ าถงึ คฤหาสนเ์ ชา่ แถวชานเมอื ง หานหยนุ กบั คนขบั รถดนั ซสู อื เยวล่ งจากรถ เจย่ี นเฉงิ ลงมาจากรถ มองดผู หู ้ ญงิ ทถี่ กู มัดไวก้ บั เตยี งและหลบั ตา แน่น แลว้ ก็ถอนหายใจออกมาอยา่ งหนักหน่วง ตอนนัน้ …… เขาไมค่ วรสอนทกั ษะการตอ่ สเู ้ หลา่ นัน้ ใหเ้ ธอเลย สงิ่ ทเี่ ขาสอนเธอ ก็คอื ทกั ษะการตอ่ สดู ้ งั้ เดมิ ของตระกลู เจยี่ น

ตอนนัน้ พอ่ แทๆ้ ของซสู อื เยวช่ อบศกึ ษาคน้ ควา้ เกย่ี วกบั อะไรพวกน้ี กเ็ ลยไปหาปรมาจารยเ์ รอื่ งการตอ่ สู ้ แลว้ กส็ รา้ งทกั ษะการตอ่ สเู ้ พอ่ื ป้องกนั ตวั สว่ นเจย่ี นเฉงิ ก็คอื ลกู ชายของปรมาจารยก์ ารตอ่ สใู ้ นตอนนัน้ เขากบั พอ่ ของซสู อื เยวน่ ัน้ โตมาดว้ ยกนั รับรเู ้ กยี่ วกบั ปณธิ าน แลว้ ก็ แผนการในอนาคตของเขา “ถา้ เกดิ วา่ ตอ่ ไปฉันมลี กู ไมว่ า่ จะลกู ชายหรอื วา่ ลกู สาว ฉันจะไมใ่ ห ้ พวกเขาไดใ้ ชน้ ามสกลุ เจย่ี นอกี จะไมใ่ หพ้ วกเขาไดต้ อ้ งมาเจอกบั ความขมขน่ื ของตระกลู รํา่ รวยแบบนี้” “การเป็ นคนธรรมดา บางทมี ันกค็ อื ความสขุ อยา่ งหนงึ่ ” อยดู่ ๆี คําพดู ของพอ่ ของซสู อื เยวน่ ัน้ ก็ปรากฏขน้ึ ขา้ งหขู องเขาอยา่ ง แปลกประหลาด เขายนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดซู สู อื เยวถ่ กู หานหยนุ เขน็ เขา้ ไปในคฤหาสน์ มี ความรสู ้ กึ ผดิ มากมายเกดิ ขน้ึ ในใจของเขา “คณุ เจย่ี น จะเขา้ ไปดมื่ ชาไหมครบั ? ” ไมร่ วู ้ า่ ตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร่ เดก็ ผชู ้ ายตวั เล็กทด่ี สู ภุ าพเรยี บรอ้ ยกม็ ายนื อยู่ ตรงหนา้ เขา

เด็กนอ้ ยคนนหี้ นา้ เหมอื นกบั ซงิ เฉนิ เดะ๊ แตว่ า่ ออรา่ จากตวั ของเขา และทา่ ทางของเขานัน้ กลบั ไมเ่ หมอื นซงิ เฉนิ เลย ไมต่ อ้ งถามกร็ วู ้ า่ เขาตอ้ งเป็ นเดก็ ผชู ้ ายอกี คนหนงึ่ ในตอนนัน้ อยา่ ง แน่นอน เจย่ี นเฉงิ คลยี่ ม้ิ หรตี่ าพรอ้ มกบั มองเขา “ถา้ เกดิ วา่ ความทรงจําเธอ กลับมา พวกหนูจะพาเธอกลบั ไปไหม? ” “แน่นอนครบั ” ซงิ หยนุ มองไปขา้ งหนา้ เรยี บๆ นํ้าเสยี งดมู วี ฒุ ภิ าวะแตกตา่ งจากวยั ของเขา “หวั ใจของหมา่ ม๊นี ัน้ ใสซอื่ บรสิ ทุ ธิ์ ไมเ่ หมาะกบั ครอบครวั ที่ ปากหวานกน้ เปรยี้ วหรอกครับ” “แลว้ อกี อยา่ ง” เขาเอามอื ไขวห้ ลัง “ตอ่ ใหม้ เี รอ่ื งปากหวานกน้ เปรย้ี วทตี่ อ้ งทํา เธอก็ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งทําเองหรอก” “เพราะวา่ มพี วกเราอยู่” ตอนที่ 202 เธอคงไมส่ ามารถรงั แกคนเจ็บหรอกใชไ่ หม?

“คณุ ฉนิ เรอื่ งการรว่ มมอื ทคี่ ณุ เสนอมา ตระกลู เจยี่ นน่าจะไมส่ ามารถ ตอบรับได”้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ทน่ี ั่งอยบู่ นโซฟาของตระกลู เจย่ี นยม้ิ เบาๆ พลางมอง ผชู ้ ายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ “ถงึ แมว้ า่ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ จะไมเ่ ป็ นสองรองใครใน เมอื งหรง แตว่ า่ ตระกลู เจย่ี นของพวกเรานัน้ ไมไ่ ดเ้ ห็นฉนิ ซอื่ กรปุ๊ อยู่ ในสายตาเลยสกั นดิ ” “พวกคณุ แคส่ ามารถกอ่ เรอ่ื งในเมอื งเล็กๆ อยา่ งเมอื งหรงไดเ้ ทา่ นัน้ แตว่ า่ พรมแดนยโุ รปน้ี ไมม่ ใี ครใหค้ า่ ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ หรอก ” พอพดู จบ เขาก็ชไ้ี ปทป่ี ระตู “ไมส่ ง่ นะ” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ หรต่ี าลง เขาเอนตวั ลงบนโซฟาดว้ ยทา่ ทสี บายๆ น่ังไขวห่ า้ งอยา่ งสงา่ งาม พรอ้ มกบั สายตาทเี่ ย็นชา “ไมเ่ ห็นคา่ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ยงั งนั้ เหรอ? ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ หวั เราะเบาๆ “ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ ควรคา่ แกก่ ารอยใู่ นสายตา ของตระกลู เจยี่ นของพวกเรายังงนั้ เหรอครับ ? ” พดู กนั ตามตรง ถงึ แมว้ า่ ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ จะรงุ่ เรอื งในเมอื งหรง แตว่ า่ ทา้ ยทสี่ ดุ แลว้ ก็เป็ นแคธ่ รุ กจิ ครอบครัวขนาดเล็กเทา่ นัน้

สว่ นตระกลู เจย่ี น ในทวปี ยโุ รปนัน้ ไดพ้ ัฒนากลายมาเป็ นตระกลู ดงั ตงั้ เป็ นรอ้ ยปีแลว้ ไมว่ า่ จะในดา้ นภมู หิ ลงั คณุ สมบตั แิ ละประสบการณ์ หรอื แมแ้ ตก่ ําลัง ทรัพยแ์ ละอํานาจนัน้ ฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ มเี พยี งแตจ่ ะโดนตระกลู เจยี่ นบดขยี้ จนแหลกเทา่ นัน้ และฉนิ โมห่ านทเ่ี ผชญิ หนา้ กบั การถากถางของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ กลบั ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ โกรธ แถมยงั ยม้ิ จางๆ “แลว้ ชวงซงิ กร๊ปุ ละ่ ? ” ชวงซงิ กร๊ปุ …… ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เงยี บไป “แมว้ า่ ชวงซงิ กรปุ๊ จะพฒั นาในยโุ รปมาเพยี ง หกหรอื เจ็ดปีเทา่ นัน้ แตค่ วามแข็งแกรง่ และทรพั ยากรทางการเงนิ ของกลมุ่ นอี้ ยทู่ จ่ี ดุ สงู สดุ \" “แมแ้ ต่ ชวงซงิ กร๊ปุ ใหญก่ วา่ และทรงพลังกวา่ LYกร๊ปุ ทอ่ี ยากจะยดึ ครองตระกลู เจยี่ น” พอพดู จบ เขาก็ยังคงมองฉนิ โมห่ านอยากเยาะเยย้ “ทําไมเหรอครบั คณุ ฉนิ คงไมไ่ ดจ้ ะบอกวา่ คณุ มคี อนเนคชน่ั กบั ชวงซงิ กรปุ๊ หรอกนะ ? ”

“อยา่ ลอ้ ผมเลน่ ไปหน่อยเลย ชวงซงิ กรปุ๊ ลกึ ลบั ขนาดนัน้ พวกเราสบื ตามมาสามปีแลว้ แตว่ า่ ก็ไมไ่ ดอ้ ะไรกลับมา คณุ เป็ นแคน่ ักธรุ กจิ จาก เมอื งหรง จะสามารถมคี วามสมั พนั ธก์ บั ชวงซงิ กร๊ปุ ไดย้ ังงัน้ เหรอ ? ” ตระกลู เจย่ี นตอ้ งเผชญิ กบั อนั ตรายกบั การถกู รวบเขา้ ซอ้ื จาก LYกรปุ๊ มาตลอด ไมใ่ ชว่ า่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ จะไมเ่ คยคดิ เรอ่ื งทจ่ี ะรว่ มงานกบั ชวงซงิ กรปุ๊ แตว่ า่ ชวงซงิ กร๊ปุ นัน้ ลกึ ลบั เกนิ ไป การจะตามหาพวกเขานัน้ มันยาก ซะยงิ่ กวา่ ปีนขนึ้ ฟ้าอกี ดงั นัน้ พวกเขากเ็ ลยทําไดแ้ คเ่ ลอื กสง่ิ ทด่ี ที ส่ี ดุ รองลงมา กค็ อื ใชว้ ธิ ที ี่ ใหต้ ระกลู เจย่ี นแตง่ งานกบั ตระกลู จี้ เพอื่ ใหต้ ระกลู เจยี่ นกลับมามี ชวี ติ อกี ครงั้ ขนาดคอนเนคชน่ั ในยโุ รปของตระกลู เจยี่ น ยงั ไมส่ ามารถสรา้ ง ความสมั พันธก์ บั ชวงซงิ กร๊ปุ แลว้ จะนับประสาอะไรกบั คนตวั เล็กๆ อยา่ งฉนิ โมห่ านละ่ ? ฉนิ โมห่ านหวั เราะเบาๆ “แลว้ ถา้ เกดิ วา่ มนั ใชล่ ะ่ ครบั ? ” “ถา้ เกดิ วา่ ผมสามารถสรา้ งความสมั พันธก์ บั ชวงซงิ กร๊ปุ ได ้ ผมจะได ้ เจอภรรยาผมไหม? ”

คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เขาก็หวั เราะเยาะ “ทแ่ี ทน้ ายกส็ บื ไดแ้ ลว้ วา่ เธออยู่ ทน่ี ี่” ฉนิ โมห่ านมองเขา ยมิ้ แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร “กไ็ ด ้ ในเมอ่ื คณุ ฉนิ พดู ขนาดนแี้ ลว้ คณุ ทา่ นของผมบอกเหมอื นกนั วา่ ถา้ เกดิ คณุ สามารถตดิ ตอ่ กบั ชวงซงิ กร๊ปุ ได ้ ผมจะอนุญาตใหค้ ณุ ไดเ้ จอกบั ซสู อื เยว่” “ถา้ เกดิ วา่ คณุ ชว่ ยใหต้ ระกลู เจยี่ นผา่ นวกิ ฤตนไี้ ปได ้ พวกเราจะไมใ่ ห ้ ซสู อื เยวไ่ ปแตง่ งานกบั ตระกลู จี้” “คําไหนคํานัน้ ” ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ แลว้ ก็ลกุ จากเตยี งอยา่ งเกยี จครา้ น พรอ้ มกบั เดนิ ออกไปอยา่ งสงา่ งาม ไมร่ วู ้ า่ เป็ นภาพลวงตารเึ ปลา่ แตต่ อนทฉ่ี นิ โมห่ านเดนิ ออกไปนัน้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กลับสงั เกตเห็น…… เหน็ เงาของคนจากตระกลู จี้

ไมว่ า่ จะเป็ นทา่ ทางการเดนิ ออรา่ ความสนั โดษและเอาแตใ่ จที่ ออกมาจากตวั ของเขานัน้ มนั เหมอื นกบั …… หวั หนา้ ของตระกลู จรี้ นุ่ กอ่ น เหมอื นกนั อยา่ งกบั แกะ พอฉนิ โมห่ านออกไปแลว้ เขาถงึ คอ่ ยๆ สา่ ยหวั เขาน่าจะคดิ มากเกนิ ไป หวั หนา้ ตระกลู จท้ี า่ นนัน้ เป็ นหมา้ ยทดี่ แู ลครอบครวั มาตลอดชวี ติ ไม่ เคยแมแ้ ตจ่ ะมคี วามรกั ดว้ ยซา้ํ จะเป็ นไปไดย้ งั ไง…… …… พอออกมาจากบา้ นตระกลู เจย่ี น ฉนิ โมห่ านกน็ ั่งลงทเ่ี บาะหลงั ของรถ อยา่ งเหนอื่ ยลา้ ไป๋ ลั่วรบี ตามมา เปิดประตขู นึ้ ไปน่ังทค่ี นขบั และรบี สตารท์ รถ “ตระกลู เจยี่ นนช่ี า่ งเยอ่ หยงิ่ เกนิ ไปแลว้ พวกเรามาไกลขนาดน้ี แต่ กลบั ใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มาตอ้ นรับพวกเรา” ไป๋ ลวั่ ขบั รถไปดว้ ยพรอ้ มกบั พดู อยา่ งอารมณเ์ สยี “ดทู า่ ทางทปี่ ฏบิ ตั ิ ตอ่ คณุ สิ แถมยังจะอยากรว่ มงานกบั ชวงซงิ กร๊ปุ ของคณุ อกี ฝันไป เถอะ!”

“รว่ มงานกนั ก็ตอ้ งรว่ มงานกนั ส”ิ ฉนิ โมห่ านทน่ี ั่งอยดู่ า้ นหลังนัน้ ลบู คว้ิ ตวั เองเบาๆ “ยงั ไงตระกลู เจย่ี น กค็ อื ตระกลู ของสอื เยว่ จะปลอ่ ยใหต้ ระกลู เจย่ี นพังไปแบบนไี้ มไ่ ด ้ หรอก” “แตว่ า่ พวกเขาหยง่ิ เกนิ ไป!” ไป๋ ล่วั ยงั คงโกรธอยู่ “โดยเฉพาะผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ คนนัน้ คดิ วา่ ตวั เอง แน่ เขารไู ้ ดย้ ังไงวา่ พวกเรามแี คฉ่ นิ ซอื่ กรปุ๊ แคอ่ ยา่ งเดยี ว หลายปี กอ่ นทเ่ี มอื งนอกคณุ ผชู ้ าย……” ฉนิ โมห่ านหลับตาลง แลว้ ก็เอนกายพงิ เบาะหลงั อยา่ งเหนอื่ ยลา้ “นายวา่ ทําไมLYกร๊ปุ ตอ้ งอยากพงุ่ เป้าหมายไปทตี่ ระกลู เจย่ี น อยากจะรวบกจิ การตระกลู เจยี่ น? ” คําถามของชายหนุ่ม ทําใหไ้ ป๋ ล่วั ไมร่ จู ้ ะตอบคําถามยังไง ผา่ นไปนาน เขากเ็ บะปาก “ผมจะไปรไู ้ ดย้ งั ไงละ่ ครับ” “แตว่ า่ เคยไดย้ นิ มาบา้ งวา่ เจา้ ของLYกรปุ๊ มคี วามบาดหมางกบั ตระกลู เจยี่ น แตไ่ มร่ วู ้ า่ บาดหมางกนั เรอื่ งอะไร ” ฉนิ โมห่ านลบู หวา่ งควิ้ ของตวั เอง แตก่ ็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร

ผา่ นไปไมน่ าน รถกแ็ ลน่ มาถงึ คฤหาสนท์ พี่ วกเขาเชา่ อยแู่ ถบชาน เมอื ง พอรถจอดสนทิ ตอนทชี่ ายหนุ่มกําลังจะเขา้ ไปขา้ งในนัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี งทโ่ี กรธเกรยี้ วของผหู ้ ญงิ ทช่ี นั้ บน “ปลอ่ ยฉันนะ!” “เจา้ สามตวั นอ้ ยน้ี ปลอ่ ยฉันเดย๋ี วน!้ี ” ไป๋ ลั่วทก่ี ําลังจะเขา้ ประตนู ัน้ ตกใจ เสยี งนมี้ ัน…… นมี่ ันคอื เสยี งของคณุ นายทเ่ี คยออ่ นโยนของพวกเขาไมใ่ ชเ่ หรอ ? เมอ่ื คนเราสญู เสยี ความทรงจําไป นสิ ยั ก็สามารถเปลย่ี นไปไดข้ นาด นเี้ ลยเหรอ?! เมอื่ เทยี บกบั ความตกใจของไป๋ ลั่ว ฉนิ โมห่ านกลับสงบนง่ิ กวา่ มาก เขากา้ วยาวขน้ึ ชนั้ บนไป ในหอ้ งนอนชนั้ บนนัน้ เสยี งของหญงิ สาวยงั คงดงั ไมห่ ยดุ

ถงึ แมว้ า่ น้ําเสยี งกบั จังหวะการพดู จะตา่ งกนั แตว่ า่ เขาแน่ใจ วา่ นค่ี อื ซสู อื เยว！่ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี ขาเกอื บจะสญู เสยี ไป และคดิ ถงึ อยทู่ กุ เมอื่ เชอื่ วนั ! ชายหนุ่มผลกั ประตเู ขา้ ไปดว้ ยความตน่ื เตน้ — “พลก่ั ！” ทนั ทที เ่ี ขาเขา้ ประตไู ป ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยบู่ นเตยี งก็หลดุ จากสงิ่ ผกู มดั และ กําลังจะเตรยี มวง่ิ ออกไปดา้ นนอก พอเขาเขา้ มา ทงั้ สองคนก็ชนกนั กลน่ิ หอมและอณุ หภมู ทิ คี่ นุ ้ เคย ตอนทเ่ี ธอชนกบั หนา้ อกของเขานัน้ ฉนิ โมห่ านกย็ นื่ มอื ออกไปและดงึ เธอมากอดไวใ้ นออ้ มแขนโดย อตั โนมัติ ซสู อื เยวย่ ังไมท่ นั จะเหน็ หนา้ คนตรงหนา้ อยา่ งชดั เจน ก็ถกู เขากอด ไวอ้ ยา่ งแน่นหนา มันมคี วามคนุ ้ เคยในออ้ มกอดอนั อบอนุ่ ของเขา เธอตะลงึ ไปกวา่ สองวนิ าที กวา่ จะจําไดว้ า่ ตวั เองตอ้ งขดั ขนื “ปลอ่ ยฉันนะ!”

เธอพยายามอยา่ งหนักเพอื่ จะออกมาจากออ้ มแขนของเขา แตย่ งิ่ ขดั ขนื ชายหนุ่มกย็ ง่ิ กอดแน่นกวา่ เดมิ “นายบา้ ไปแลว้ เหรอ!” เธอกดั ฟัน สดุ ทา้ ยกพ็ ยายามดน้ิ รนสดุ หนทาง— ชายหนุ่มทอี่ ยตู่ รงหนา้ เดนิ โซเซ พลางถอยหลังไปสองกา้ ว ตอนนเ้ี องซสู อื เยวถ่ งึ ไดเ้ หน็ หนา้ ของเขาอยา่ งชดั เจน ใบหนา้ น้ี กค็ อื ผชู ้ ายทตี่ อนแรกโยนเธอเขา้ ไปในกองไฟ และโกหก วา่ จะกลบั มาหาเธอ! เธอมองหนา้ ฉนิ โมห่ าน แลว้ กก็ ดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น ความโกรธ ความเกลยี ด ความไมพ่ อใจ มนั ถาโถมเขา้ มาในหวั ใจของเธอทนั ที “ผชู ้ ายเลวๆ ！” ซสู อื เยวก่ ําหมดั แน่น แลว้ ก็สะบดั ใสเ่ ขาอยา่ งแรง ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เขาเออ้ื มมอื ออกไปตามสญั ชาตญาณเพอ่ื ที่ ตอ้ งการจะขวางหมดั ของเธอ

แตว่ า่ ตอนทย่ี กมอื ขนึ้ มานัน้ เขาถงึ ไดร้ ตู ้ วั วา่ มอื ของเขาทพ่ี นั ผา้ กอ๊ ซอยนู่ ัน้ มนั ชมุ่ ไปดว้ ยเลอื ด เหมอื นกบั วา่ ……เมอื่ กซ้ี สู อื เยวข่ ดั ขนื แรงเกนิ ไปหน่อย ก็เลยทําให ้ แผลของเขาเปิ ดออก “นายเป็ นอะไร？” มองดมู อื ของชายหนุ่มทเี่ ลอื ดไหลไมห่ ยดุ ซสู อื เยวก่ เ็ ลยไมไ่ ดต้ อ่ ย เขา เธอคงไมส่ ามารถรังแกคนเจ็บไดห้ รอกใชไ่ หม？ “เพราะวา่ เธอเลยทําใหแ้ ผลฉันเปิดออกเนยี่ เธอตอ้ งรับผดิ ชอบนะ ” ซงิ กวงทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งเบะปาก “หมา่ ม๊ ี หนูยังเป็ นเด็กอยู่ ถา้ เกดิ วา่ หมา่ ม๊ไี มร่ บั ผดิ ชอบ หนูจะเลยี นแบบนสิ ยั ทไี่ มด่ ขี องหมา่ ม๊เี อาไดน้ ะ คะ” ซสู อื เยว：่ “……” ซงิ เฉนิ “ในฐานะทเ่ี ป็ นผหู ้ ญงิ ทมี่ พี ลงั การตอ่ สเู ้ ต็มMAX การรงั แก ผชู ้ ายทมี่ อื เจ็บอยู่ ถา้ เกดิ วา่ พดู ออกไปมันคงน่าอายน่าดเู ลยนะครับ

ซงิ หยนุ ออกจากหอ้ งไป แลว้ ก็ยดั กลอ่ งยาเขา้ ไปในมอื ของซสู อื เยว่ “รับผดิ ชอบใหพ้ วกเราดเู ป็ นแบบอยา่ งเถอะครับ ” ซสู อื เยว：่ “……” เธอหนั หนา้ ไปมองเดก็ ทงั้ สามของเธอ แลว้ กห็ นั ไปมองมอื ทเ่ี ตม็ ไป ดว้ ยเลอื ดของฉนิ โมห่ าน ในทสี่ ดุ ทศั นคตขิ องหญงิ สาวก็ออ่ นลง เธอหนั ไป แลว้ กถ็ อื กลอ่ งยาไปพรอ้ มกบั น่ังลงทเ่ี ตยี ง หลังจากนัน้ ก็ ชาํ เลอื งมองฉนิ โมห่ านอยา่ งเย็นชา “ยังไมร่ บี มาอกี ฉันจะทําแผล ให!้ ” ตอนท่ี 203 นายตอ้ งการอะไรจากฉนั ฉนิ โมห่ านมองซสู อื เยว่ ใบหนา้ ของหญงิ สาวยังคงสวยงามและละเอยี ดออ่ น ในขณะเดยี วกนั แมว้ า่ สหี นา้ ของเธอจะดเู ย็นชา แตว่ า่ ภายในดวงตา ทชี่ ดั เจนคนู่ ัน้ กลับเผยใหเ้ ห็นความเป็ นหว่ งและความเป็ นกงั วล เขายมิ้ มมุ ปากจางๆ แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ ไปน่ังลงขา้ งๆ เธอ

ซสู อื เยวห่ ายใจเขา้ ลกึ ๆ พยายามยบั ยัง้ ชงั่ ใจความยากจะแทงผชู ้ าย เลวๆ คนนี้ แลว้ กด็ งึ ผา้ พนั แผลทม่ี อื ขวาของเขาออกอยา่ งระมัดระวงั บาดแผลทน่ี ่าตกใจบนฝ่ ามอื ของชายคนนัน้ ทําใหเ้ ธอตกตะลงึ เธอเมม้ ปาก ขณะทก่ี ําลงั ทําความสะอาดเลอื ดทซี่ มึ ออกมาจากแผล กแ็ สรง้ ทําเป็ นพดู สบายๆ วา่ “ทําไมถงึ เป็ นแผลไดข้ นาดนี้? เอามอื ไปกํามดี มารไึ ง? ” แผลแบบนี้ ตอ้ งถกู ฟันดว้ ยมดี มาอยา่ งแน่นอน โชคดแี ลว้ ทมี่ ันไมไ่ ดโ้ ดนถงึ กระดกู ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ “อมื ” “นํ้าทว่ มสมองรยึ ังไง? ” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา หลงั จากเชด็ เลอื ดทฝี่ ่ ามอื ดว้ ยแอลกอฮอล์ แลว้ กเ็ รม่ิ ทายาทแี่ ผลของเขา “แกข่ นาดนแ้ี ลว้ เอามอื ไปจับมดี ทําไม? ” ฉนิ โมห่ านมองไปทใี่ บหนา้ ดา้ นขา้ งของเธอ แลว้ กค็ ลย่ี มิ้ เบาๆ “เพอ่ื จะปกป้องคนคนหนงึ่ ” หญงิ สาวทก่ี ําลงั ทายาใหเ้ ขาก็ชะงักเล็กนอ้ ย

“ผหู ้ ญงิ ？” “ใช”่ “เหอะ” ซสู อื เยวเ่ บะปาก แลว้ กท็ ายาใหเ้ ขาจนเสร็จ พรอ้ มกบั พนั แผลใหเ้ ขา ใหมอ่ กี ครัง้ หนง่ึ “แลว้ เธออยไู่ หนละ่ ? ทําไมไมม่ าอยกู่ บั นาย? ” “นายเจ็บแทนเธอขนาดนแ้ี ลว้ ทําไมเธอไมม่ าดแู ลนายละ่ ? ” ชายหนุ่มยม้ิ “เธอดแู ลแลว้ เธอไมเ่ หน็ เอง” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยเสยี งเบา “ผชู ้ ายเลวๆ ” ตอนแรกทเ่ี ธอใหก้ ําเนดิ ลกู ทงั้ สามคนของเขา แลว้ ถกู ขงั ไวใ้ น โรงพยาบาลเหมอื นนักโทษนัน้ เขาก็มาหาเธอในฐานะผชู ้ ว่ ยชวี ติ บอกวา่ จะชว่ ยเธอกบั ลกู ออกไป เธอเชอื่ ใจเขา แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ทแ่ี ทแ้ ลว้ เขาวางแผนจะชว่ ยแคล่ กู ไมไ่ ดจ้ ะกลับมาหาเธอเลย พอคดิ ไดแ้ บบนแี้ ลว้ เธอกพ็ ันผา้ กอ๊ ซดว้ ยอารมณ์ทเี่ ศรา้ หมอง แลว้ ก็ หนั หลังไปเก็บกลอ่ งยา

ฉนิ โมห่ านนั่งอยขู่ อบเตยี ง มองดกู ารกระทําของเธอ แลว้ รอยยมิ้ จางๆ กป็ รากฏขน้ึ ทร่ี มิ ฝี ปากของเขา ตอนแรกทเ่ี ธอกบั เขาแตง่ งานกนั นัน้ ทกุ ครัง้ ทเี่ ธอไดร้ ับบาดเจ็บจาก กองถา่ ย จะหยบิ กลอ่ งยามาทําแผลใหต้ วั เองทกุ ครัง้ ทา่ ทางทเ่ี ธอเก็บกลอ่ งยาในตอนนัน้ เหมอื นกบั เธอในตอนนัน้ ไมม่ ี ผดิ เพย้ี น เขามองใบหนา้ ของเธอ แลว้ ก็ยมิ้ เบาๆ ผา่ นไปครหู่ นง่ึ พอซสู อื เยวเ่ กบ็ กลอ่ งยาเสร็จแลว้ ก็พบวา่ ชายหนุ่ม คนนก้ี ําลงั จอ้ งหนา้ ของตวั เองอยู่ เธอเบะปากและกลอกตาใสเ่ ขา “มองอะไร? ” ชายหนุ่มกค็ อ่ ยๆ ละสายตากลบั มา ในหอ้ งนอนก็เงยี บลง แลว้ ก็ผา่ นไปอยนู่ าน ซสู อื เยวก่ ส็ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็หนั มา มองหนา้ ฉนิ โมห่ าน “นายใหค้ นไปลกั พาตวั ฉันมาทนี่ ี่ เพอ่ื ทจ่ี ะมานั่ง มองหนา้ ฉันน่ะเหรอ? ”

ฉนิ โมห่ านคลยี่ ม้ิ “ฉันกําลงั คดิ อยวู่ า่ จะทํายงั ไงใหเ้ ธอฟ้ืนความทรง จําไดบ้ า้ ง” ซสู อื เยวเ่ บะปาก “แลว้ นายคดิ ออกรยึ ังละ่ ? ” “ยงั ” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ขา “มองนานขนาดนย้ี งั คดิ ไมอ่ อกอกี หา้ มมอง แลว้ !” พอพดู จบ เธอก็หนั หนา้ ไป แลว้ ก็ขนึ้ ไปตรงระเบยี ง หญงิ สาวยนื อยตู่ รงระเบยี งพรอ้ มกบั ถอนหายใจยาวออกมา ยกมอื ขนึ้ ตบหนา้ แดงๆ ทร่ี อ้ นผา่ วของตวั เอง ถงึ แมว้ า่ เธอจะเกลยี ดฉนิ โมห่ านคนนี้ แตก่ ็ตอ้ งยอมรับวา่ ตอนทเี่ ขา มองเธอดว้ ยสายตาทต่ี รงไปตรงมานัน้ …… หวั ใจของเธอยงั คงเตน้ แรง และใบหนา้ ของเธอกย็ ังคงรอ้ นผา่ ว ถงึ แมว้ า่ เขาจะไมใ่ ชค่ นดี แตว่ า่ เขาก็เป็ นคนเลวทห่ี ลอ่ เหลาไมเ่ บาเชยี วละ่ “ทนี่ ี่ คอื เมอื งทเ่ี ธอควรจะอาศยั อยู่”

ตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังเหมอ่ มองดตู น้ ไมเ้ ขยี วขจที อี่ ยไู่ กลออกไปนัน้ ก็ มเี สยี งผชู ้ ายคนหนง่ึ ดงั แวว่ มาจากดา้ นหลงั เธอรบี หนั หนา้ ไป เจย่ี นเฉงิ ทไ่ี มไ่ ดเ้ จอกนั เมอื่ นานมาแลว้ ยนื อยตู่ รงนัน้ เธอจําไดไ้ มช่ ดั เจนเทา่ ไหรน่ ักวา่ ไมไ่ ดเ้ จอเขานานเทา่ ไหรแ่ ลว้ แตว่ า่ เขาแกแ่ ละซดี เซยี วลงจากในความทรงจําของเธอมาก “พอ่ คะ……” เมอื่ มองหนา้ ของเขา เธอก็เอย่ สองคํานอ้ี อกมาอยา่ งไมร่ ตู ้ วั เจยี่ นเฉงิ ยม้ิ “จนถงึ ตอนน้ี ยังเรยี กฉันวา่ พอ่ อกี เหรอ? ” เขาคอ่ ยๆ เดนิ ไปทร่ี ะเบยี ง แลว้ กน็ ่ังลงขา้ งๆ ซสู อื เยว่ แลว้ ก็มองไป ยังสถานทไี่ กลๆ “เธอคอื คณุ หญงิ ใหญข่ องตระกลู เจยี่ น พอ่ ของเธอ คอื เจยี่ นหมงิ จง ผนู ้ ําของตระกลู เจย่ี นรนุ่ กอ่ น สว่ นแมก่ ค็ อื หลวิ หรู เยยี นผนู ้ ําของตระกลู เจย่ี นในตอนนี้” “เธอกบั ฉัน……” ผชู ้ ายคนนัน้ คลยี่ ม้ิ จางๆ “ไมเ่ คยมคี วามสมั พันธท์ างสายเลอื ดกนั เลย”

“กแ็ คเ่ คยเป็ นเพอื่ นกบั พอ่ ของเธอเทา่ นัน้ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ ก็หนั หนา้ ไปมองยงั ทไี่ กลๆ “แตว่ า่ หนูกย็ ัง รสู ้ กึ วา่ หนูควรเรยี กคณุ วา่ พอ่ ” พอพดู จบเธอกห็ ลับตาลง แลว้ กถ็ อนหายใจยาวออกมา “หนูยอม เป็ นลกู ของคณุ มากกวา่ ” “ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ พี อ่ แมแ่ บบนี้ หนูก็คงไมถ่ กู จบั ไปอยใู่ นทท่ี ี่ ไมค่ นุ ้ เคย แลว้ ก็ไมถ่ กู บงั คบั ใหเ้ รยี นทางธรุ กจิ ดว้ ย” “ทจี่ รงิ เธอจะไมเ่ รยี นกไ็ ด”้ ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ “ถา้ เกดิ วา่ ไมเ่ รยี น หนูก็ตอ้ งแตง่ งานกบั ตระกลู จี้ แตง่ งานกบั คณุ ชายของตระกลู จี้” “หนูไมต่ อ้ งการแบบนัน้ ” เจย่ี นเฉงิ หวั เราะออกมา “คณุ ชายของตระกลู จหี้ ลอ่ มากเลยนะ เป็ น ดาราหนังแหนะ” ซสู อื เยวก่ ย็ งั สา่ ยหนา้ “ยงั ไงหนูก็ไมต่ อ้ งการอยดู่ ี” “แตว่ า่ ตระกลู เจยี่ นคอื ความรับผดิ ชอบของเธอ ”

เจย่ี นเฉงิ ยกมอื ขนึ้ มาลบู หวั ของเธอเบาๆ “ชะตาชวี ติ ของเธอถกู กําหนดไวแ้ ลว้ เธอตอ้ งทําเพอื่ ความสขุ และประโยชนข์ องตระกลู เจยี่ น” “มันคอื ความรบั ผดิ ชอบของเธอ เธอหนไี มพ่ น้ หรอก ” คนของตระกลู เจย่ี นก็ไมอ่ นุญาตใหเ้ ธอหนดี ว้ ย ซสู อื เยวถ่ อนหายใจยาว เธอแนบตวั ลงบนราวเหล็กอยา่ งเหยี่ วแหง้ เหมอื นกบั ลกู โป่ งฟีบ “ถา้ เกดิ วา่ มวี ธิ ที ไี่ มต่ อ้ งแตง่ งานกบั ตระกลู จี้ ไมต่ อ้ งเรยี น แตท่ ําใหต้ ระกลู เจยี่ นกลบั มาเป็ นเหมอื นเดมิ ไดก้ ็คงได ”้ “กไ็ มใ่ ชว่ า่ จะไมม่ ที าง” เจยี่ นเฉงิ เงยหนา้ มองเธอ “แตว่ า่ เธอตอ้ งยนิ ยอม” ซสู อื เยวต่ าเป็ นประกาย “ลองบอกมาสคิ ะ? ” “คบกบั ฉนิ โมห่ าน” เจยี่ นเฉงิ พดู อยา่ งกระชบั และรดั กมุ “เธอไมส่ ามารถจดั การเรอื่ งทาง ธรุ กจิ ของตระกลู เจยี่ นได ้ แตว่ า่ ฉนิ โมห่ านสามารถทําได ”้ “เขาเป็ นอจั ฉรยิ ะทางโลกธรุ กจิ ทหี่ าตวั จับไดย้ าก ””

“ตอนแรกทเี่ ขาพง่ึ จะไดม้ ารับกจิ การของฉนิ ซอื่ กรปุ๊ ตอ่ นัน้ พช่ี าย ของเขาฉนิ เจย้ี นหมงิ ไดบ้ รหิ ารงานจนเป็ นหนก้ี อ้ นโต ” “แตว่ า่ พอมาถงึ มอื ของเขา เขาแคใ่ ชเ้ วลาเพยี งครง่ึ ปีเทา่ นัน้ ทที่ ําให ้ ฉนิ ซอ่ื กร๊ปุ ฟ้ืนกลับมามชี วี ติ ไดด้ งั เดมิ ” “ถา้ เกดิ วา่ เขายนิ ยอมจะชว่ ยเรอ่ื งของตระกลู เจยี่ น ฉันเชอื่ วา่ เขาจะ ไมไ่ ดต้ อ้ งใชเ้ วลามาก ในการทําใหต้ ระกลู เจย่ี นรอดพน้ จากวกิ ฤต ” ซสู อื เยวห่ นั กลบั ไปมองเจยี่ นเฉงิ “นม่ี ันไมต่ า่ งอะไรกบั การแตง่ งานกบั คณุ ชายของตระกลู จเ้ี ลยน่ี ? ” “ตา่ งส”ิ ทนั ใดนัน้ ก็มเี สยี งทที่ มุ ้ ตํา่ และเฉยเมยของฉนิ โมห่ านดงั ขน้ึ ท่ี ดา้ นหลงั ของเธอ ชายหนุ่มคอ่ ยๆ เดนิ เขา้ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ ซสู อื เยว่ พรอ้ มกบั ยมิ้ จางๆ “ขอ้ ทหี่ นงึ่ เธอกบั ฉันเป็ นคสู่ ามภี รรยาทถ่ี กู ตอ้ งตามกฎหมาย เธอคบ กบั ฉัน มันก็เป็ นสงิ่ ทถ่ี กู ตอ้ งอยา่ งไมต่ อ้ งสงสยั ” “ขอ้ ทส่ี อง เธอคอื แมข่ องลกู ทงั้ สามคนของฉัน หลงั จากคบกบั ฉัน แลว้ ก็จะไดเ้ ขา้ กบั เด็กๆ ไดด้ ยี ง่ิ ขนึ้ ”

“สดุ ทา้ ย” เขาคลย่ี ม้ิ อยา่ งชวั่ รา้ ย พรอ้ มกบั หนั ไปมองหนา้ ซสู อื เยว่ “ฉันมวี ธิ ที ่ี ทําใหต้ ระกลู เจย่ี นกลบั มามชี วี ติ ไดอ้ กี ครัง้ จรงิ ๆ ” ซสู อื เยวม่ องไปทใ่ี บหนา้ ทค่ี มชดั ของเขา แลว้ จๆู่ หวั ใจของเธอก็ เตน้ แรงขนึ้ มาอยา่ งบา้ คลั่ง ผา่ นไปนาน ในทส่ี ดุ เธอก็สามารถระงับความรสู ้ กึ ใจสน่ั ของตวั เองได ้ “แลว้ ถา้ เกดิ ฉันขอใหน้ ายชว่ ยตระกลู เจยี่ น……นายตอ้ งการอะไรจาก ฉัน? ” ตอนท่ี 204 ดงั นน้ั นายไมไ่ ดท้ งิ้ ฉนั โดยไมไ่ ดส้ นใจ ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ มา แลว้ กม็ องดปู ่ าไมท้ อ่ี ยไู่ กลๆ “ตอ้ งการเพยี งแค่ อยา่ งเดยี วเทา่ นัน้ ” “เมอื่ สามารถแกไ้ ขเรอ่ื งของตระกลู เจย่ี นไดแ้ ลว้ เธอกลับไปกบั ฉัน ไปเป็ นภรรยาของฉันตอ่ ” หวั ใจของซสู อื เยว่ มันเตน้ อยา่ บา้ คลัง่ ตอนทเ่ี ขาพดู ประโยคสดุ ทา้ ย ออกมา

เขาบอกวา่ ตอ้ งการใหเ้ ธอเป็ นภรรยาของเขา ถา้ ยังงนั้ เขา…… เธอกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง แลว้ ก็หนั ไปมองหนา้ ฉนิ โมห่ าน “แตว่ า่ หานหยนุ บอกวา่ นายแตง่ งานแลว้ ” “ฉันแตง่ งานแลว้ จรงิ ๆ นั่นแหละ” ฉนิ โมห่ านหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา แลว้ ก็เปิดออก “แลว้ อกี อยา่ ง ทฉ่ี ัน พดู ไปเมอ่ื กฉี้ ันบอกวา่ ใหก้ ลับไปกบั ฉัน ไปเป็ นคณุ นายฉนิ ตอ่ ” พอพดู จบ ชายหนุ่มกห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา แลว้ กเ็ ปิดรปู ใหเ้ ธอดู “ดู ส”ิ ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งสงสยั หลงั จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทเ์ ขามา ในโทรศพั ทน์ ัน้ คอื รปู ถา่ ยทะเบยี นสมรสสองรปู ในทะเบยี นสมรสนัน้ เขยี นชอ่ื ของเธอกบั ฉนิ โมห่ านอยา่ งชดั เจน หญงิ สาวมอื สน่ั “เปิดตอ่ ส”ิ เธอเมม้ ปาก แลว้ ก็เปิดรปู ตอ่ ไป

หลังจากรปู ทะเบยี นสมรสนัน้ เป็ นรปู ของเธอกบั เขา หลายรปู มากๆ มรี ปู ทพี่ วกเขายนื อยรู่ มิ ทะเล แลว้ กร็ ปู ทพ่ี วกเขาถา่ ยรวมกบั ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ แลว้ กร็ ปู ทพ่ี วกเขาถา่ ยดว้ ยกนั ในกองถา่ ย ตวั เธอในรปู ภาพทกุ รปู นัน้ ยมิ้ หวานและดมู คี วามสขุ อยา่ งมาก ฉนิ โมห่ านยนื อยขู่ า้ งๆ เธอ ดสู งา่ และเป็ นสภุ าพบรุ ษุ ทกุ รปู นัน้ เธอรสู ้ กึ คนุ ้ เคยเป็ นอยา่ งมาก แตว่ า่ พอพยายามจะคดิ อยา่ งถถี่ ว้ น เธอกลบั รสู ้ กึ ปวดหวั คดิ อะไรไม่ ออก สดุ ทา้ ยแลว้ เธอก็เปิดดรู ปู ทงั้ อลั บมั้ แตห่ วั ใจกลับรสู ้ กึ วา่ งเปลา่ เหมอื นขาดอะไรไปบางอยา่ ง หลงั จากผา่ นไปนาน หญงิ สาวถงึ ไดเ้ งยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ ก็มองใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านนงิ่ “รปู พวกนี้……เป็ นของจรงิ หมดเลยเหรอ? ” “แน่นอนส”ิ

ชายหนุ่มคลยี่ มิ้ จางๆ แลว้ กด็ งึ โทรศพั ทก์ ลับมา “ฉันรู ้ วา่ เธอสญู เสยี ความทรงจําทมี่ กี บั ฉันไปมากมาย สงิ่ ทจี่ ําได ้ ก็มแี คต่ อนทฉ่ี ันทง้ิ เธอ ไวใ้ นกองไฟเมอื่ หา้ ปีทแี่ ลว้ ” พอพดู จบ เขากห็ นั ไปมองเจยี่ นเฉงิ พรอ้ มกบั ยม้ิ อยา่ งสภุ าพ “พอ่ ตา ครับ รบกวนหลบไปกอ่ นไดไ้ หมครับ? ” เจยี่ นเฉงิ ทย่ี นื เผอื กอยไู่ มไ่ กลนัน้ ก็เหมอื นพง่ึ จะตน่ื จากฝัน เขากระแอมอยา่ งเกอ้ เขนิ แลว้ กห็ นั หลังเดนิ เขา้ หอ้ งไป ตอนทเี่ ดนิ ไปถงึ ประตนู ัน้ เขากย็ งั ปิดประตรู ะเบยี งใหพ้ วกเขาอยา่ ง ใสใ่ จ มลี มพดั เบาๆ ทรี่ ะเบยี ง ฉนิ โมห่ านยนื อยทู่ เี่ ดมิ แลว้ ก็คลยี่ ม้ิ จางๆ พรอ้ มกบั ปลดกระดมุ เสอ้ื โคต้ ของเขา ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป จๆู่ กร็ สู ้ กึ ไดว้ า่ เขากําลงั อยากจะทําอะไร หญงิ สาวควา้ มอื ของเขาทกี่ ําลังจะถอดเสอ้ื ผา้ “นายจะทําอะไร！？ ” “นม่ี นั ระเบยี งนะ！”

ฉนิ โมห่ านชะงกั ไป ทนั ใดนัน้ เขาก็เขา้ ใจวา่ หญงิ สาวคนนกี้ ําลงั เขา้ ใจผดิ เรอ่ื งอะไรอยู่ เขาคลย่ี ม้ิ จงใจจะหยอกเธอ “ฉันกแ็ คอ่ ยากจะเหน็ ความจรงิ ใจ ท่ี เธอจะรว่ มงานกบั ฉัน” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น ถงึ แมว้ า่ เธอจะเกลยี ดคนของตระกลู เจยี่ นทถ่ี อื วา่ ตนถกู ตอ้ ง และ ตอ้ งการใชเ้ ธอเป็ นเครอ่ื งมอื แตว่ า่ ยงั ไงเลอื ดในรา่ งกายของเธอก็เป็ นตระกลู เจย่ี น เจย่ี นเฉงิ เองก็บอกวา่ เธอคอื สายเลอื ดของตระกลู เจย่ี น กค็ วร จะตอ้ งรับผดิ ชอบหนา้ ทนี่ ี้ แลว้ อกี อยา่ ง เธอกห็ ลกี หนมี ันมา23ปีแลว้ คนเรา ไมส่ ามารถหลกี หนคี วามรับผดิ ชอบของตวั เองไปไดต้ ลอด หรอกใชไ่ หม? แลว้ อกี อยา่ ง สง่ิ ทเี่ จยี่ นเฉงิ กบั ฉนิ โมห่ านพดู กถ็ กู ฉนิ โมห่ านคอื คนทมี่ คี ณุ สมบตั คิ รบถว้ นกบั การจะมาเป็ นลกู เขย ตระกลู เจย่ี น

ถา้ เกดิ วา่ จะใหเ้ ธอเลอื กระหวา่ งเรยี นตอ่ หรอื วา่ แตง่ งานกบั ผชู ้ ายที่ เธอไมเ่ คยเหน็ หนา้ จากตระกลู จนี้ ัน้ …… เธอยนิ ยอมทจ่ี ะรว่ มมอื กบั ฉนิ โมห่ าน อยา่ งนอ้ ย ในมอื ของเขาก็ยงั มลี กู ของเธออยสู่ ามคน แลว้ อกี อยา่ ง จากรปู ทเ่ี ขาเปิดใหเ้ ธอดู ทะเบยี นสมรสนัน้ ไมใ่ ชข่ อง ปลอม รอยยมิ้ ของเธอบนรปู ภาพนัน้ มันไมไ่ ดเ้ สแสรง้ พอคดิ ไดแ้ บบนี้ หญงิ สาวก็สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็บงั คบั ให ้ ตวั เองดงึ มอื ทจี่ บั มอื ผชู ้ ายคนนัน้ ไวอ้ อกมา เธอหนั หนา้ ไป “ถา้ ยงั งนั้ ……ก็ถอดเลย!” ชายหนุ่มยม้ิ อยา่ งชวั่ รา้ ย “เธอไมม่ อง ฉันถอดไปก็ไมม่ คี วามหมาย น่ะส”ิ ซสู อื เยว：่ “……” ผชู ้ ายคนนร้ี จู ้ ักคําวา่ อายรเึ ปลา่ ?! แตว่ า่ สดุ ทา้ ยแลว้ เธอกย็ ังคงหนั หนา้ ไป

มองก็มองส！ิ ขอแคเ่ ธอไมเ่ กอ้ เขนิ คนทเี่ ขนิ ก็ตอ้ งเป็ นฉนิ โมห่ านเอง! ภายใตส้ ายตาทไี่ มก่ ลวั ตายของเธอนัน้ ฉนิ โมห่ านกถ็ อดกระดมุ เสอื้ โคต้ ของเขาทลี ะเม็ด หลังจากนัน้ เขากย็ ดั เสอ้ื โคต้ ทมี่ กี ลนิ่ ของเขาตดิ อยใู่ สไ่ วใ้ นมอื ของ เธอ “ถอื ” ซสู อื เยวก่ ลอกตา แตส่ ดุ ทา้ ยกร็ บั ไป เธออยากจะเหน็ เหมอื นกนั วา่ ผชู ้ ายคนนจ้ี ะไปไดม้ ากแคไ่ หน! ตอนทท่ี งั้ สองมอื ของเธอรบั เสอื้ คลมุ ของเขามานัน้ ปลายนว้ิ ของเขา ก็แตะโดนฝ่ ามอื ของเธอ การสมั ผัสทแี่ ปลกและคนุ ้ เคยนัน้ มนั เหมอื นกบั ไดป้ ะทะกบั กระแสไฟฟ้า และกระแสไฟฟ้านัน้ พงุ่ เขา้ สหู่ วั ใจของเธอ บนเสอ้ื โคท้ ในมอื ของเธอนัน้ เหมอื นจะมอี ณุ หภมู ขิ องเขาตดิ อยู่ เธอเอามอื สมั ผสั อณุ หภมู ทิ อี่ บอนุ่ นัน้ แลว้ หวั ใจของเธอก็รสู ้ กึ อบอนุ่ ทนั ใด จๆู่ เธอกร็ สู ้ กึ เจ็บจมกู เกอื บจะรอ้ งไหอ้ อกมา

ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ พยายามอยา่ งมากทจ่ี ะไมใ่ หต้ วั เองดู ผดิ ปกติ และจอ้ งมองฉนิ โมห่ านตอ่ ไป เธอไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไมตวั เองถงึ อยากรอ้ งไห ้ ทงั้ ๆ ท…่ี … ความรสู ้ กึ ทเี่ ธอมใี หผ้ ชู ้ ายตรงหนา้ นัน้ มแี ตค่ วามเกลยี ดชงั ไมม่ คี วาม รกั เลย หรอื บางทมี นั อาจจะมคี วามรัก แตว่ า่ เธอจําไมไ่ ดแ้ ลว้ ใชไ่ หม ? ตอนทเี่ ธอพยายามกลัน้ นํ้าตาของตวั เองอยา่ งหงดุ หงดิ นัน้ ฉนิ โม่ หานก็ปลดกระดมุ เสอื้ เช๊ติ สขี าวของตวั เองออก แลว้ ก็เผยใหเ้ ห็น ไหลซ่ า้ ยของเขาทม่ี แี ผลไฟไหมข้ นาดใหญ่ ความคดิ ทยี่ งุ่ เหยงิ เหลา่ นัน้ ของซสู อื เยวห่ ายไปทงั้ หมดหลังจากท่ี ไดเ้ หน็ แผลเป็ นเหลา่ นัน้ ของเขา เธอมองแผลของเขาดว้ ยความตกใจ “นน่ี าย……” “เมอ่ื กอ่ น เธอเคยถามฉัน วา่ ทําไมถงึ มแี ผลเป็ นแบบนี้” “ตอนนัน้ ฉันจําไมไ่ ดว้ า่ เธอคอื ผหู ้ ญงิ คนนัน้ กลัววา่ พดู ไปแลว้ จะทํา ใหเ้ ธอเสยี ใจ กเ็ ลยไมไ่ ดพ้ ดู ไป”

เขาสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ และมองหนา้ เธอ พรอ้ มเอย่ ดว้ ยน้ําเสยี งที่ ออ่ นโยน “ถา้ เกดิ รตู ้ งั้ แตแ่ รกวา่ เธอคอื เฉนิ เชย่ี นทเ่ี ขาเลา่ กนั ฉันคง จะจบั เธอไวต้ งั้ แตค่ รัง้ แรกทไี่ ดเ้ จอเธอ” สายตาทเ่ี ขามองเธอนัน้ มันเตม็ ไปดว้ ยความรักและความผกู พนั ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ไมก่ ลา้ สบตากบั เขา หญงิ สาวเบอื นหนา้ ไปทางอน่ื “ถา้ ยงั งนั้ แผลเป็ นของนาย……” “ไดม้ าจากเหตกุ ารณ์ไฟไหมเ้ มอื่ หา้ ปีทแี่ ลว้ ” “ตอนนัน้ มแี ผลเป็ นอยเู่ ยอะเลยละ่ แตว่ า่ แผลเล็กๆ ก็ผา่ ตดั จน หายไปแลว้ ” “แตว่ า่ แผลอนั นมี้ นั ลกึ และยาวเกนิ ไป ศลั ยแพทยต์ กแตง่ ทดี่ ที สี่ ดุ ก็ ทําอะไรไมถ่ กู เชน่ กนั ฉันก็เลยตดั สนิ ใจเกบ็ แผลเป็ นอนั นไ้ี ว ้ ไวเ้ ป็ น ทรี่ ะลกึ ถงึ เธอ” ซสู อื เยวห่ ลบุ ตาลง ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ทจ่ี รงิ แลว้ ตอ่ ใหเ้ ขาไมพ่ ดู ในใจเธอก็มคี ําตอบอยแู่ ลว้ เหตกุ ารณไ์ ฟไหมเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ นนัน้ บนรา่ งกายของเธอกม็ รี อยไหม ้ มากมายเหมอื นกนั

แตว่ า่ ของเธอมันเป็ นแคแ่ ผลเล็กๆ ตอ่ มาตอนทโ่ี ดนขงั อยทู่ ่ี โรงพยาบาลจติ เวชนัน้ กค็ อ่ ยๆ ซอ่ มแซมมันไปทลี ะนอ้ ย แตว่ า่ …… “ทงั้ ๆ ทน่ี ายออกไปกอ่ นฉัน ทําไมถงึ ไดบ้ าดเจ็บรนุ แรงกวา่ ฉันอกี ละ่ ? ” เธอตา่ งปากทเ่ี ป็ นคนทอ่ี ยใู่ นกองไฟนานทสี่ ดุ ถา้ ◌ดู ตามเหตผุ ลแลว้ คนทไี่ ดร้ ับบาดเจ็บมากทสี่ ดุ ควรจะเป็ นเธอสิ ถงึ จะถกู แตว่ า่ เธอกไ็ มไ่ ดถ้ กู ไฟไหมร้ นุ แรงขนาดนัน้ หนิ…… “เธอคดิ วา่ ยงั ไงละ่ ? ” ฉนิ โมห่ านยนื่ มอื ขนึ้ มา เอามอื ลบู ใบหนา้ ทข่ี นาดเล็กเทา่ ฝ่ ามอื ของ เธออยา่ งแผว่ เบา “เธอบอกวา่ ฉันเป็ นผชู ้ ายเลวๆ บอกวา่ ฉันไมร่ กั ษา สญั ญา” “แตว่ า่ ในเมอ่ื เธอถกู คนอน่ื ชว่ ยออกมาแลว้ จะใหฉ้ ันตามหาเธอได ้ ยงั ไงกนั ? ” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปในทนั ที

เธอเงยหนา้ ขนึ้ มา ดวงตาใสๆ ของเธอมองมาทเี่ ขาดว้ ยความตกใจ “เพราะฉะนัน้ นาย……” “ฉันไมไ่ ดไ้ มร่ กั ษาสญั ญา” “หลังจากทเี่ อาลกู ไปไวใ้ นทป่ี ลอดภยั กม็ คี นมาหา้ มฉัน บอกวา่ มนั อนั ตรายเกนิ ไปไมใ่ หฉ้ ันเขา้ ไปอกี ” “แตว่ า่ ฉันกจ็ ะเขา้ ไปอยดู่ ี” “แตน่ ่าเสยี ดาย ทฉ่ี ันหาอะไรไมเ่ จอเลย” หวั ใจของซสู อื เยว่ รสู ้ กึ เจ็บปวดอยา่ งรนุ แรง เธอหลับตาลง นํ้าเสยี งสนั่ เครอื “ดงั นัน้ ……นายไมไ่ ดท้ ง้ิ ฉันไวโ้ ดย ไมส่ นใจ……ใชไ่ หม? ” ตอนท่ี 205 แยง่ ฉนิ โมห่ านกลบั ไปเป็ นสามฉี นั ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ไดแ้ ตด่ งึ เสอ้ื ขน้ึ อยา่ งเงยี บๆ ปิดแผลที่ ไหลข่ องเขา ลมทรี่ ะเบยี งก็คอ่ ยๆ พัดแรงขนึ้

เขาสวมใสเ่ สอ้ื เช๊ติ บางๆ พรอ้ มกบั คลยี่ มิ้ ใหเ้ ธอ ซสู อื เยวล่ มื ตา เหน็ เสอื้ เช๊ติ สขี าวของเขาถกู ลมพัดจนปลวิ ก็ชะงัก ไปแลว้ กร็ บี สง่ เสอ้ื โคต้ ใหก้ บั เขา เดมิ ทเี ธอตงั้ ในจะใหเ้ ขาใสเ่ พอื่ ใหร้ า่ งกายเขาอนุ่ ลง จากลมแรงๆ ตรงระเบยี ง แตว่ า่ หลงั จากทช่ี ายหนุ่มรับเสอ้ื โคต้ ไปแลว้ กลับไมไ่ ดใ้ สม่ ัน เขาถอื เสอ้ื โคต้ นัน้ ออ้ มมาทางดา้ นหลังของเธอ ลมหายใจของชายหนุ่มคนนัน้ อยใู่ กลเ้ ธอมาก เหมอื นกบั วา่ ถา้ เธอหนั หนา้ ไป ก็จะจบู กบั เขาไดเ้ ลย หวั ใจของซสู อื เยวเ่ ตน้ อยา่ งรนุ แรง เขา……จะทําอะไร? ตอนทเี่ ธอกดั รมิ ฝี ปากแน่นและเตรยี มจะหยดุ เขานัน้ เสอ้ื โคต้ ทป่ี ก คลมุ ไปดว้ ยอณุ หภมู ขิ องเขานัน้ ก็คลมุ มาทรี่ า่ งกายของเธอ เธออง้ึ ไป ถงึ ไดเ้ ขา้ ใจเป้าหมายทเ่ี ขามายนื อยดู่ า้ นหลังของเธอ เธอหนา้ แดงขนึ้ มาทนั ที

ดา้ นหนง่ึ มนั เป็ นเพราะวา่ ความเป็ นหว่ งทเ่ี ขามใี ห ้ สว่ นอกี ดา้ นหนงึ่ นัน้ มันเพราะวา่ ตวั เองคดิ อะไรไปมัว่ ซว่ั ทแ่ี ทท้ เี่ ขามายนื อยดู่ า้ นหลงั ของเธอนัน้ กแ็ คเ่ พราะวา่ อยากจะเอา เสอื้ มาคลมุ ใหเ้ ทา่ นัน้ เอง ทําไมเธอถงึ ไปคดิ วา่ ……เขาอยากจะกอดเธอจากดา้ นหลงั กนั ละ่ ? นเี่ ธอ……จติ ใจไมบ่ รสิ ทุ ธเ์ิ ลยใชไ่ หม? ตอนทเ่ี ธอกําลังไปคดิ นัน้ ชายทอ่ี ยดู่ า้ นหลังของเธอก็ยน่ื แขน ออกมา แลว้ ก็ดงึ เธอทถี่ กู เสอ้ื คลมุ อยนู่ ัน้ มากอดไวใ้ นออ้ มแขน มอื หนาของชายคนนัน้ โอบเอวเรยี วๆ ของเธอ เสยี งทมุ ้ ตํา่ และ ออ่ นโยน “ฉันไมเ่ คยมคี วามคดิ ทจ่ี ะทงิ้ เธอไวโ้ ดยทไี่ มส่ นใจเลย” “เหตกุ ารณ์ไฟไหมเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ น คอื ครงั้ แรกทเี่ ธอกบั ฉันเจอกนั ” “ควนั มันหนาเกนิ ไป ฉันจําหนา้ ตาของเธอไดไ้ มช่ ดั เจน และกไ็ ม่ คอ่ ยไดย้ นิ เสยี งของเธอเทา่ ไหร่” “แตว่ า่ ทเี่ ธอบอกฉันวา่ เธอชอบดวงดาวนัน้ ฉันจําได ”้ “ดงั นัน้ ฉันกเ็ ลยตงั้ ชอ่ื ใหเ้ ดก็ ทงั้ สองคน คนหนง่ึ คอื ซงิ หยนุ อกี คน หนง่ึ คอื ซงิ เฉนิ ”

นํ้าเสยี งทน่ี ่าดงึ ดดู ของเขาพน่ ลมหายใจใสห่ ขู องเธอ ทงั้ ออ่ นโยน และรอ้ นแรง “ซงิ หยนุ เป็ นดาวเคราะหน์ อ้ ยขนาดใหญก่ อ่ ตวั เป็ น กลมุ่ คลา้ ยเมฆ” “สว่ นซงิ เฉนิ คอื ดวงดาวทส่ี อ่ งแสง” “ตอนนัน้ ทกุ คนตา่ งกบ็ อกฉันวา่ เธอตายไปแลว้ มคี นพบศพผหู ้ ญงิ ที่ ไหมเ้ กรยี มอยใู่ นซากปรักหกั พังของกองไฟดว้ ย ” “ฉันกน็ กึ วา่ เธอตายไปแลว้ จรงิ ๆ ” “ฉันฝังรา่ งนัน้ ไวอ้ ยา่ งดี ทกุ ปีก็ตา่ งจะแวะไปไหว ้ ฉันหวงั วา่ เธอจะ เขา้ ใจความเคารพและความรสู ้ กึ ผดิ ทฉ่ี ันมตี อ่ เธอ ” หวั ใจของซสู อื เยว่ มันออ่ นโยนเพราะคําพดู ของเขา ถา้ เกดิ วา่ เป็ นหนงึ่ ชวั่ โมงกอ่ น ทเี่ ขากลา้ กอดเธอแบบน้ี เธอคงจะชก และเตะเขาแน่นอน เหยยี บเขาเอาไวแ้ ละบอกเขาวา่ ผชู ้ ายเลวๆ อยา่ งเขาไมค่ คู่ วรทจี่ ะมาแตะตอ้ งเธอ แตว่ า่ ตอนนี้…… เธอฟังเสยี งทมี่ เี สน่หข์ องเขา และรับรไู ้ ดถ้ งึ อณุ หภมู จิ ากรา่ งกาย ของเขา

จๆู่ เธอก็รสู ้ กึ ไมอ่ ยากจะผลักเขาออกแลว้ ความรสู ้ กึ ทถ่ี กู เขากอดอยแู่ บบน้ี……ทจ่ี รงิ มนั กไ็ มเ่ ลวเลย “คณุ ผชู ้ าย！” ทนั ใดนัน้ ประตรู ะเบยี งกถ็ กู ผลกั เขา้ มาพรอ้ มกบั ไป๋ ล่วั ทเี่ รง่ รบี เดนิ เขา้ มา “คนของตระกลู เจยี่ น……” เขายังไมท่ นั พดู จบ ก็มองเห็นทงั้ สองคนทก่ี ําลังกอดกนั อยทู่ ร่ี ะเบยี ง คําพดู ของไป๋ ลว่ั ตดิ อยทู่ ล่ี ําคอทนั ที เขาชะงักไปพรอ้ มกบั กระแอมวา่ “คอื วา่ ……ผมมาผดิ เวลาไปหน่อย ใชไ่ หมครบั ? ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะเบาๆ แตม่ อื ทกี่ อดซสู อื เยวอ่ ยนู่ ัน้ กลับกอดแน่นขนึ้ ยงิ่ กวา่ เดมิ “นายมาผดิ เวลาจรงิ ๆ นั่นแหละ” ซสู อื เยวห่ นา้ แดงขน้ึ มาทนั ที ดน้ิ ออกจากออ้ มกอดของฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็เดนิ ออกไปพรอ้ มกบั เสอ้ื คลมุ ของเขา แตพ่ งึ่ จะเดนิ ไปไดไ้ มก่ กี่ า้ ว จๆู่ กเ็ หมอื นเกดิ นกึ อะไรขน้ึ มาได ้ แลว้ เธอกช็ ะงกั “นายบอกมาสิ ตระกลู เจย่ี นทําไมเหรอ? ”