สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

ฉนิ โมห่ านเจอขมุ ทรพั ยจ์ รงิ ๆ …… ตอนทไี่ ป๋ หยนุ โตว่ พาซสู อื เยวข่ น้ึ ลฟิ ตไ์ ปนัน้ พวกผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยกู่ บั ไป๋ หยนุ โตว่ เมอ่ื กก้ี ็อดั ตามกนั มาเหมอื นกนั พน้ื ทแี่ คบของลฟิ ตเ์ กอื บเตม็ แลว้ “หยนุ โตว่ ประธานกเู ้ รยี กเธอไปทําไมเหรอ? ” ไป๋ หยนุ โตว่ มองซสู อื เยวอ่ ยา่ งสงบ แลว้ ก็หวั เราะเบาๆ “คณุ ผหู ้ ญงิ ทา่ นนม้ี าหาคณุ ฉนิ น่ะ ประธานกกู ้ เ็ ลยใหฉ้ ันไปสง่ ” ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถอนหายใจออกมา “นเี่ ธอยงั บอกวา่ คณุ ฉนิ ไมไ่ ดจ้ บี เธออกี เหรอ? ” “แมแ้ ตป่ ระธานกยู ้ ังมองออกเลย!” “ใช่ ถา้ เกดิ วา่ เขามองไมอ่ อกวา่ คณุ ฉนิ คดิ กบั เธอยงั ไง ทําไม ประธานกตู ้ อ้ งใหเ้ ธอทําอะไรแบบนด้ี ว้ ยละ่ ” แมแ้ ตม่ คี นเบาเสยี งลงแลว้ พดู วา่ “ประธานกจู ้ งใจใหห้ ยนุ โตว่ ไปสง่ คณุ ผหู ้ ญงิ คนนไ้ี ปหาคณุ ฉนิ เพราะกลัววา่ หยนุ โตว่ จะคดิ มาก เกย่ี วกบั ความสมั พันธข์ องผหู ้ ญงิ คนนกี้ บั คณุ ฉนิ ใชไ่ หม ? ”

“น่าจะเป็ นเหตผุ ลนแี้ หละ……” …… ซสู อื เยวถ่ อื กลอ่ งเก็บความรอ้ นยนื อยหู่ นา้ ประตลู ฟิ ต์ จอ้ งมองไปท่ี ตวั เลขบนลฟิ ตอ์ ยา่ งแน่วแน่ แลว้ กเ็ ยาะเยย้ อยใู่ นใจ จนิ ตนาการของสาวๆ พวกนี้……ลน้ เหลอื จรงิ ๆ เลยนะ เมอื่ กผ้ี ชู ้ ายคนนัน้ ใหไ้ ป๋ หยนุ โตว่ นําทางเธอขนึ้ มาหาฉนิ โมห่ าน เพราะนกึ วา่ เธอจําทางไมไ่ ด ้ แตท่ ําไมในสายตาของผหู ้ ญงิ พวกน้ี กลายเป็ นหลกั ฐานทาง ความสมั พันธร์ ะหวา่ งฉนิ โมห่ านกบั ไป๋ หยนุ โตว่ ไปไดล้ ะ่ ? ประสาท “คณุ ผหู ้ ญงิ คะ คณุ ชอ่ื อะไรเหรอคะ? ” ทนั ใดนัน้ ไป๋ หยนุ โตว่ ก็หนั มามองซสู อื เยว่ แลว้ กเ็ อย่ ปากถามอยา่ ง ออ่ นโยน ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “เรยี กวา่ ซกู ไ็ ดค้ ะ่ ” “คณุ ซ”ู

ไป๋ หยนุ โตว่ ยม้ิ พรอ้ มกบั ยน่ื มอื ไปหาซสู อื เยว่ “ฉันชอ่ื ไป๋ หยนุ โตว่ คะ่ เป็ นเลขาของทา่ นประธานชวงซงิ กร๊ปุ ” พอพดู จบ เธอกค็ ลยี่ มิ้ อยา่ งสงา่ งาม “คณุ มาสง่ อาหารใหค้ ณุ ฉนิ โม่ หานเหรอคะ? ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็พยกั หนา้ นง่ิ ๆ “อมื ” “ถา้ ยงั งนั้ ฉันขออนุญาตถามคะ่ คณุ เป็ น……ญาตขิ องคณุ ฉนิ โมห่ าน เหรอคะ? ” ญาต？ิ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ พลางคดิ “กถ็ อื วา่ ใชน่ ะคะ” ภรรยา กถ็ อื วา่ เป็ นญาตเิ หมอื นกนั ใชไ่ หม? พอไดย้ นิ คําตอบของเธอ กเ็ หน็ ไดช้ ดั วา่ ไป๋ หยนุ โตว่ ถอนหายใจ เฮอื กใหญ่ เธอยม้ิ แลว้ ยน่ื มอื ออกมา แลว้ กย็ น่ื มอื ไปจะหยบิ กลอ่ งในมอื ของ ซสู อื เยวอ่ กี ครงั้ “ในเมอ่ื คณุ เอาอาหารมาให ้ ใหฉ้ ันเอาไปใหก้ ็ไดค้ ะ่ ” “ถา้ เกดิ วา่ คณุ มธี รุ ะอนื่ ตอ้ งไปจดั การ ……”

ซสู อื เยวเ่ หลอื บมองเธอดว้ ยสายตาเย็นชา แลว้ กย็ กมอื ขนึ้ เอากลอ่ ง หลบ “ฉันไมไ่ ดม้ ธี รุ ะอน่ื ” “แลว้ ก็ไมไ่ ดต้ อ้ งการความชว่ ยเหลอื จากคณุ ไป๋ ดว้ ยคะ่ ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหผ้ สู ้ นับสนุนของไป๋ หยนุ โตว่ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง ไมพ่ อใจทนั ที พวกผหู ้ ญงิ กลอกตาจนแทบจะถงึ ฟ้าอยแู่ ลว้ “ทา่ ทางอะไรกนั ! หยนุ โตว่ ก็แคอ่ ยากจะชว่ ยเอง!” “ใช！่ ” “คณุ ซู คณุ คื อื ญาตขิ องคณุ ฉนิ สว่ นหยนุ โตว่ คอื คนทค่ี ณุ ฉนิ ชอบ ตอ่ ไปพวกคณุ อาจจะไดเ้ ป็ นคนในครอบครัวเดยี วกนั กไ็ ด …้ …” ซสู อื เยวห่ วั เราะเยาะ แลว้ กห็ นั หนา้ ไปกวาดตามองผหู ้ ญงิ ทก่ี ําลงั พดู อยู่ “ฉนิ โมห่ านพดู จากปากตวั เองเลย วา่ ชอบเธอเหรอ? ” เพยี งประโยคเดยี ว กท็ ําใหผ้ หู ้ ญงิ คนนัน้ หนา้ ซดี ทนั ที ไป๋ หยนุ โตว่ กห็ นา้ ซดี เหมอื นกนั เธอกดั รมิ ฝี ปาก แลว้ ก็จอ้ งเขม็งไปทผี่ หู ้ ญงิ คนเมอื่ กน้ี ี้ “เธอพดู มั่ว อะไรของเธอ!”

“คณุ ฉนิ ไมเ่ คยบอกวา่ จะจบี ฉัน แลว้ กไ็ มเ่ คยบอกวา่ ชอบฉันชว่ ย! ” “เขาก็แคเ่ ชญิ ใหฉ้ ันไปเป็ นคคู่ วงของเขาทง่ี านเลย้ี งค็อกเทล แถม ยงั ใหฉ้ ันไปเลอื กชดุ ราตรที หี่ า้ งไดต้ ามใจ แลว้ กจ็ า่ ยเงนิ ใหฉ้ ันเทา่ นัน้ เอง” “แลว้ อกี อยา่ ง……” เธอเมม้ ปาก แลว้ ก็เหลอื บมองซสู อื เยว่ หนา้ แดง “กแ็ คด่ ม่ื กาแฟ ดว้ ยกนั ตอนทเ่ี ขาไมม่ ธี รุ ะเทา่ นัน้ เอง” “ระหวา่ งพวกเรามนั ไมม่ อี ะไรเลย พวกเธออยา่ พดู จามว่ั ซว่ั นะ! ” คําพดู ทเี่ ธอดเู หมอื นจะปฏเิ สธ ทําใหผ้ หู ้ ญงิ รอบๆ เรม่ิ เสยี งดงั อกี ครงั้ “เขาเชญิ ใหเ้ ธอไปเป็ นคคู่ วง แถมยังจา่ ยเงนิ ซอื้ ชดุ ราตรใี หเ้ ธออกี นี่ ไมไ่ ดเ้ รยี กวา่ จบี เหรอ? ” “ทกุ วนั ก็จะดม่ื แตก่ าแฟทเี่ ธอชงให ้ ยังไมเ่ รยี กวา่ ชอบเธอเหรอ ? ” “หยนุ โตว่ เธออยา่ ดถู กู ตวั เองมากเกนิ ไปสิ！” …… คําพดู ขอี้ วดของผหู ้ ญงิ พวกน้ี ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ อดึ อดั

หญงิ สาวกําหมดั แน่น เธอเงยหนา้ ขน้ึ มา มองดตู วั เลขบนลฟิ ตเ์ ปลย่ี นไปเรอื่ ยๆ ถา้ เกดิ วา่ ลฟิ ตช์ า้ กวา่ นอี้ กี นดิ เดยี ว เธอน่าจะไมส่ ามารถควบคมุ อารมณข์ องตวั เองได ้ แลว้ กฟ็ าดยยั ไป๋ หยนุ โตว่ น่ันสกั ท!ี ภายนอกทํามาเป็ นพดู วา่ ไมไ่ ดเ้ กยี่ วขอ้ งอะไรกบั ฉนิ โมห่ าน แตว่ า่ ทกุ ประโยคกบั พดู ใหค้ นมาสรรเสรญิ เธอ วธิ ที เ่ี หลยี่ มจดั แบบน้ี คดิ วา่ เธอฟังไมอ่ อกเหรอ? ตอนท่ี 238 คณุ ไป๋ ตง้ั ใจเหมอื นกนั นะคะ วนิ าทที ซี่ สู อื เยวไ่ มส่ ามารถควบคมุ หมัดของตวั เองได ้ ลฟิ ตก์ ม็ าถงึ แลว้ หลังจากทค่ี นกลมุ่ นัน้ ลงจากลฟิ ต์ กค็ อ่ ยๆ บอกลาไป๋ หยนุ โตว่ ทลี ะ คน “คณุ ซู เชญิ ทางนคี้ ะ่ ”

ไป๋ หยนุ โตว่ ยมิ้ พรอ้ มกบั นําทางใหเ้ ธอ เธอเดนิ ไปดว้ ยพรอ้ มกบั หวั เราะเบาๆ “คณุ อยา่ ไปถอื สากบั คําพดู ของพวกเธอเลยนะคะ เธอ พดู จามว่ั ซวั่ ไปเอง” “ฉันกบั คณุ ฉนิ ไมไ่ ดม้ อี ะไรจรงิ ๆ ละ่ ” ซสู อื เยวค่ ลยี่ มิ้ จางๆ “วางใจเถอะคะ่ ฉันก็ไมค่ ดิ วา่ พวกคณุ จะมอี ะไร อยแู่ ลว้ ” “ฉนิ โมห่ านเขามรี สนยิ มน่ะคะ่ ” พอเธอพดู แบบนี้ สหี นา้ ของไป๋ หยนุ โตว่ ก็ดแู ยข่ นึ้ มาทนั ที ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอก็ปรบั สหี นา้ ของตวั เอง “คณุ หมายถงึ ……” “การทจี่ ะถกู เขาชอบพอเนย่ี ตอ้ งสรา้ งบญุ มาหลายภพหลายชาติ เลยนะคะ” พอพดู จบ ไป๋ หยนุ โตว่ กห็ นั หนา้ มา แลว้ ก็มองซสู อื เยวพ่ รอ้ มกบั คล่ี ยม้ิ “คณุ ซแู ตง่ งานรยึ ังคะ? ” ซสู อื เยวย่ ักไหล่ “แตง่ แลว้ คะ่ ” “แลว้ สามขี องคณุ ยอดเยยี่ มเทา่ คณุ ฉนิ ไหมคะ? ” ซสู อื เยวก่ ลอกตา

คําถามนตี้ อ้ งตอบยงั ไง? พดู ตามจรงิ เธอในตอนนี้ ยงั ไมอ่ ยากใหไ้ ป๋ หยนุ โตว่ รวู ้ า่ เธอคอื ภรรยาของฉนิ โมห่ าน อยากดกู ารแสดงของเธอตอ่ ไป เพราะวา่ มันก็ดนู ่าสนใจดที เี ดยี ว และแลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็หวั เราะออกมา “แน่นอนวา่ สามขี องฉันไมไ่ ด ้ ยอดเยยี่ มเทา่ ฉนิ โมห่ านหรอก” ไป๋ หยนุ โตว่ หวั เราะเยาะ เธอรอู ้ ยแู่ ลว้ ！ ผหู ้ ญงิ คนนถี้ งึ แมว้ า่ จะเป็ นญาตขิ องฉนิ โมห่ าน แตว่ า่ ฉนิ โมห่ าน นามสกลุ ฉนิ แตว่ า่ เธอนามสกลุ ซู ตอ้ งไมใ่ ชญ่ าตใิ กลช้ ดิ อยา่ ง แน่นอน อยา่ งมากกน็ ่าจะเป็ นลกู พล่ี กู นอ้ ง หรอื ลกู พลี่ กู นอ้ งทหี่ า่ งมากๆ แลว้ อกี อยา่ ง ผหู ้ ญงิ ทแ่ี ตง่ งานแลว้ จะเอาอาหารมาสง่ ใหผ้ ชู ้ ายคน อน่ื ยังงนั้ เหรอ? เธอเกรงวา่ ชวี ติ แตง่ งานน่าจะไมม่ คี วามสขุ กเ็ ลยอยากจะมาออ่ ยฉนิ โมห่ านสนิ ะ?

พอคดิ ไดแ้ บบน้ี สายตาทไ่ี ป๋ หยนุ โตว่ มองซสู อื เยวก่ เ็ ต็มไปดว้ ยการ เยาะเยย้ “เฮอ้ เขาถงึ วา่ กนั วา่ กอ่ นจะแตง่ งานนัน้ ตอ้ งดใู หด้ ๆี ” “ยงั ไงผชู ้ ายแบบคณุ ฉนิ เนย่ี พลกิ แผน่ ดนิ หายงั ยากเลยนะคะ” “ถา้ ตอนแตง่ งานไมไ่ ตรต่ รองใหด้ ี แตง่ งานไปแลว้ จะมาเสยี ใจ ภายหลังได”้ ซสู อื เยวห่ รต่ี า ไมค่ ดิ เลยวา่ เธอจะคดิ ไปในทางน้ี ดงั นัน้ เธอก็เลยคลี่ ยม้ิ ออกมา “ใช”่ “ตอนแตง่ งานตอ้ งดใู หด้ ๆี เลยละ่ ” “ไมย่ ังงนั้ ถา้ เกดิ วา่ ไปออ่ ยเพอื่ ใหไ้ ดม้ าเนยี่ แตง่ งานไปแลว้ ก็จะยัง กงั วลไดน้ ะ” ไป๋ หยนุ โตว่ ยังไมท่ นั จะเขา้ ใจวา่ เธอหมายความวา่ อะไร กม็ าถงึ หอ้ ง ทํางานของฉนิ โมห่ านแลว้ เธอยม้ิ พรอ้ มกบั เคาะประตู น้ําเสยี งออ่ นโยน “คณุ ฉนิ คะ” ดา้ นในมเี สยี งทเี่ ย็นชายของชายหนุ่มดงั ลอดออกมา “มเี รอื่ งอะไร? ”

ไป๋ หยนุ โตว่ คลยี่ ม้ิ เสยี งเธอหวานมากกวา่ เมอื่ กนี้ อี้ กี “คณุ ฉนิ คณุ ซู มาขอพบนะ เธอเอาอาหารมาสง่ ” ฉนิ โมห่ านทนี่ ่ังทํางานอยใู่ นหอ้ งก็ชะงกั ไปทนั ที เธอมาแลว้ เหรอ？ เขารบี หยดุ งานในมอื ของตวั เอง แลว้ กเ็ ดนิ ไปเปิดประตทู นั ที ดา้ นนอก ซสู อื เยวก่ ําลังยนื พรอ้ มกบั สหี นา้ เยอื กเย็นอยขู่ า้ งๆ ไป๋ หยนุ โตว่ ไป๋ หยนุ โตว่ ทใ่ี สช่ ดุ เดรสสขี าวยนื ขวางทางอยเู่ กอื บครง่ึ ประตู พอเหน็ วา่ เขามาเปิดประตดู ว้ ยตวั เอง หญงิ สาวกไ็ มส่ ามารถปกปิด รอยยม้ิ ทเ่ี ขนิ อายบนใบหนา้ ของตนเองได ้ “ทําไมคณุ ถงึ มาเปิดประตู ดว้ ยตวั เองเลยละ่ คะ ทจ่ี รงิ ไมต่ อ้ งลําบากขนาดนก้ี ็ได ้ ฉันก็แคบ่ อก ใหค้ ณุ ทราบไวเ้ ฉยๆ แลว้ เดย๋ี วก็เปิดประตเู ขา้ ไปแลว้ คะ่ ” ฉนิ โมห่ านอง้ึ ไป หลังจากนัน้ สายตาของเขากม็ องเลยไป๋ หยนุ โตว่ แลว้ ก็มาหยดุ ท่ี ซสู อื เยว่ “เขา้ มากอ่ นเถอะ” พอพดู จบ ไป๋ หยนุ โตว่ กเ็ ดนิ เขา้ ไปพรอ้ มกบั ยมิ้ ตาหยี

ดา้ นหลงั ของเธอนัน้ ซสู อื เยวก่ ็เหลอื บมองฉนิ โมห่ านดว้ ยสหี นา้ เรยี บ เฉย แลว้ ก็เดนิ ตามเขา้ ไป ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ ทซ่ี สู อื เยวเ่ อาอาหารมาสง่ ใหเ้ ขาถงึ บรษิ ัท แสดงวา่ ตอ้ งอารมณ์ดสี ิ แตว่ า่ ทําไมเขาถงึ รสู ้ กึ วา่ อารมณข์ องเธอตอนนี้ ……เหมอื นจะแยม่ าก เลยละ่ ? หลังจากทเ่ี ขา้ มาทห่ี อ้ งทํางานแลว้ ซสู อื เยวก่ น็ ่ังลงทโี่ ซฟา แลว้ ก็ เปิดกลอ่ งอาหาร พรอ้ มกบั หยบิ อาหารออกมาวางไวบ้ นโตะ๊ ไป๋ หยนุ โตว่ เหน็ ดงั นัน้ ก็รบี เขา้ ไปชว่ ยทนั ที เธอชว่ ยซสู อื เยวจ่ ดั ขา้ ว ไปดว้ ยพรอ้ มกบั หวั เราะเบาๆ “คณุ ซู นคี่ อื รสชาตทิ คี่ ณุ ฉนิ ชอบใช่ ไหมคะ? ” ซสู อื เยวย่ มิ้ อยา่ งเสแสรง้ “ใช่ พวกนต้ี า่ งเป็ นรสชาตทิ ฉี่ นิ โมห่ าน ชอบดนิ ” “เธอจําไวใ้ หด้ ลี ะ่ ตอ่ ไปจะไดซ้ อื้ ใหเ้ ขากนิ บอ่ ยๆ ” ไป๋ หยนุ โตว่ หวั เราะเบาๆ “อาหารพวกนฉี้ ันทําเป็ นคะ่ ”

“แลว้ อกี อยา่ งฝี มอื การทําอาหารของฉันดมี ากเลย เคยไดใ้ บรับรอง เชฟอนั ดบั หนงึ่ ดว้ ยนะ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ไดว้ า่ เสน้ เลอื ดทหี่ นา้ ผากตวั เองปดู ออกมา สองมอื ของ เธอกําหมดั แน่น ทกุ ประโยคทไ่ี ป๋ หยนุ โตว่ พดู กอ่ นหนา้ นี้ เธอไมไ่ ดใ้ สใ่ จเลย แตพ่ อพดู ถงึ ฝี มอื การทําอาหาร…… ตอนนมี้ ันคอื สว่ นทดี่ อ้ ยทส่ี ดุ ของซสู อื เยว!่ เธอกดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น “ใบรับรองเชฟระดบั หนง่ึ แลว้ มันเกง่ มากเลยรไึ ง? ” ไป๋ หยนุ โตว่ อง้ึ ไป หลังจากนัน้ เธอก็คลย่ี ม้ิ ขน้ึ มา “ไมไ่ ดเ้ กง่ มากหรอกคะ่ มนั กเ็ ป็ นแค่ ขอ้ พสิ จู นว์ า่ ฉันมฝี ี มอื ในการทําอาหารเทา่ นัน้ เอง” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ก็เงยหนา้ มองฉนิ โมห่ านอยา่ งอารมณไ์ มด่ ี “ไดย้ นิ ไหม? ” “คณุ ไป๋ คนนเี้ ป็ นเจา้ ของใบรบั รองเชฟชนั้ หนงึ่ และเธอมที กั ษะการ ทําอาหารทดี่ มี าก!”

“ตอ่ ไปอาหารของนาย ก็ใหค้ ณุ ไป๋ เตรยี มใหแ้ ลว้ กนั นะ ！” ไป๋ หยนุ โตว่ รบี เอามอื ปิดปากตวั เองดว้ ยความปลมื้ ปรมิ่ “คณุ ซู ถงึ แมว้ า่ ฉันจะยนิ ยอมทําอาหารใหค้ ณุ ฉนิ ก็เถอะ แตว่ า่ คณุ อยา่ พดู แบบนเี้ ลยคะ่ ……” “ฉัน……” ฉนิ โมห่ านนวดขมับอยา่ งทําอะไรไมถ่ กู ตอนแรกเขาก็ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไมซสู อื เยวถ่ งึ อารมณไ์ มด่ ี แตว่ า่ สถานการณ์ตรงหนา้ เป็ นแบบน้ี เขาไมร่ กู ้ ็โงแ่ ลว้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง แลว้ ก็หนั ไปมองไป๋ หยนุ โตว่ “ออกไปกอ่ นเถอะ ฉันมธี รุ ะจะคยุ กบั เธอหน่อย ” ไป๋ หยนุ โตว่ เมม้ ปาก แตว่ า่ ไมไ่ ดม้ ที า่ ทที จ่ี ะออกไปเลย เธอยนื นงิ่ อยทู่ เี่ ดมิ กดั รมิ ฝี ปากแน่นพรอ้ มกบั มองฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็ มองซสู อื เยว่ “คณุ ซทู า่ นนแี้ ตง่ งานแลว้ แมว้ า่ พวกคณุ จะเป็ นเครอื ญาตกิ นั แตก่ ไ็ มใ่ ชญ่ าตแิ ทๆ้ ” “ถา้ ฉันออกไปแลว้ พวกคณุ ก็จะอยใู่ นหอ้ งสองตอ่ สอง คนอนื่ เห็น เขา้ จะนนิ ทาไดน้ ะคะ”

พอพดู จบ เธอกป็ ัดผมตวั เองดว้ ยทา่ ทางทเี่ หมอื นเขา้ อกเขา้ ใจคน อนื่ “ดงั นัน้ ฉันอยใู่ นนจ้ี ะดกี วา่ คะ่ ถา้ เกดิ วา่ มคี นสงสยั ขน้ึ มา ฉันกย็ งั พดู ไดว้ า่ ฉันอยดู่ ว้ ย คนอนื่ จะไดไ้ มเ่ ขา้ ใจผดิ ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ดไ◌าํ มไ่ ดท้ จ่ี ะหวั เราะเยาะ ออกมา “คณุ ไป๋ นช่ี า่ งตงั้ อกตงั้ ใจดจี รงิ ๆ เลยนะ” ไป๋ หยนุ โตว่ ฟังออกวา่ ซสู อื เยวก่ ําลงั ถากถางตวั เองอยู่ แตว่ า่ เธอก็ยัง หวั เราะออกมาเบาๆ แลว้ กย็ มิ้ พรอ้ มกบั พดู วา่ “ฉันก็แคค่ ดิ เผอื่ ทงั้ สอง ทา่ นเทา่ นัน้ เองคะ่ ” “ยังไง……” “หยนุ โตว่ ” ฉนิ โมห่ านนวดขมบั ทปี่ วดรา้ วของตวั เอง “รไู ้ หมวา่ เธอคอื ใคร? ” ไป๋ หยนุ โตว่ คลย่ี มิ้ พรอ้ มกบั หนั ไปมองหนา้ ของฉนิ โมห่ าน “คณุ ซบู อกวา่ เป็ นญาตขิ องคณุ คะ่ ” “แตว่ า่ กไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ เป็ นญาตแิ บบไหน” “เธอไมไ่ ดบ้ อกฉันวา่ เธอเป็ นใคร”

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ พดู จาออดออ้ นเล็กนอ้ ย แลว้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มองใบหนา้ ที่ เย็นชาและคมชดั ของฉนิ “คณุ ฉนิ ถา้ ยังงัน้ คณุ แนะนําฉันไดไ้ หมคะ วา่ คณุ คนนคี้ อื ญาตฝิ ่ ายไหน? ” พอพดู จบ เธอก็ไมล่ มื ทจ่ี ะถากถาง “ฉันเองก็อยากรเู ้ หมอื นกนั วา่ เป็ นญาตแิ บบไหน ถงึ ไดพ้ ยายามอยา่ งหนักเพอ่ื เอาอาหารมาให ้ คณุ ” ฉนิ โมห่ านรสู ้ กึ ปวดหวั เขาสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ชไ้ี ปทซ่ี สู อื เยว่ “ถา้ ยงั งัน้ ฉันจะ แนะนําใหเ้ ธออยา่ งยง่ิ ใหญเ่ ลยนะ” “ทา่ นนค้ี อื ซสู อื เยว่ ภรรยาของฉัน” ตอนท่ี 239 แบบนพี้ อใจไหม ปากของไป๋ หยนุ โตว่ เปิดเป็ นรปู ตวั “O” เธอไมอ่ ยากจะเชอ่ื หขู องตวั เอง คณุ ฉนิ แตง่ งานแลว้ ยงั งัน้ เหรอ? แลว้ ภรรยาของเขากค็ อื คณุ ซทู อี่ ยตู่ รงหนา้ เนยี่ นะ ?

เธอตกใจจนพดู ไมอ่ อก “ฉัน……ไมไ่ ดฟ้ ังผดิ ใชไ่ หม? ” “ไมไ่ ดฟ้ ังผดิ หรอก” ซสู อื เยวน่ ่ังอยบู่ นโซฟาดว้ ยทา่ ทางสงา่ งาม น่ังไขวห่ า้ ง สายตาเรยี บ เฉย “ดงั นัน้ คณุ ไป๋ หยนุ โตว่ ตอ่ ไปยังอยากทจ่ี ะทําอาหารใหส้ ามี ฉันทานอยไู่ หมคะ? ” “ใบรับรองเชฟชนั้ หนงึ่ นเ่ี ยย่ี มมากเลยนะ” ไป๋ หยนุ โตว่ หนา้ แดงสลบั ซดี เธอนกึ ยอ้ นถงึ สงิ่ ทเ่ี ธอพดู กบั ซสู อื เยวเ่ มอื่ กน้ี ี้ แทบทนไมไ่ หวทจี่ ะหา รมู ดุ เขา้ ไป! ดงั นัน้ เธอกเ็ ลยกดั รมิ ฝี ปาก เธอไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะมองหนา้ ซสู อื เยว่ ดว้ ยซาํ้ “ฉันก็นกึ วา่ คณุ ซจู ะเป็ นญาตขิ องคณุ ฉนิ ……” “ไมค่ ดิ เลยวา่ จะเป็ นคณุ นายฉนิ ” “ฉันมตี าหามแี ววไม่ คณุ นายฉนิ เมอื่ กท้ี ฉ่ี ันพดู กบั คณุ ไป คณุ อยา่ เกบ็ ไปใสใ่ จเลยนะคะ” “ในเมอ่ื คณุ นายฉนิ นําอาหารมาใหค้ ณุ ฉนิ งนั้ ทงั้ สองทา่ นคอ่ ยๆ ทาน ไปนะคะ ฉันไปกอ่ นละ่ ”

พอพดู จบ เธอกห็ นั หลงั จะเดนิ ออกไป “ชา้ กอ่ น” ซสู อื เยวจ่ ะปลอ่ ยใหเ้ ธอไปงา่ ยๆ แบบนไี้ ดย้ ังไงกนั ? เธอคลย่ี มิ้ วางมอื บนโซฟา แลว้ กม็ องแผน่ หลงั ของไป๋ หยนุ โตว่ ดว้ ย ทา่ ทสี งา่ งาม “คณุ ไป๋ อยตู่ อ่ เถอะคะ่ ” “ฉันอยากจะฟังคณุ กบั สามขี องฉันอธบิ ายใหฉ้ ันฟังพรอ้ มกนั เรอื่ งที่ พวกคณุ จะไปงานเลย้ี งค็อกเทลดว้ ยกนั ” คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหไ้ ป๋ หยนุ โตว่ แข็งทอ่ื ไปในทนั ที ในทส่ี ดุ ฉนิ โมห่ านทอี่ ยขู่ า้ งๆ ก็เรมิ่ เห็นเบาะแสแลว้ น่าจะเพราะ…… ไป๋ หยนุ โตว่ ไปโมต้ อ่ หนา้ ซสู อื เยวว่ า่ จะไดไ้ ปงานเลยี้ งกบั เขา ดงั นัน้ ซสู อื เยวก่ ็เลยหงึ ? ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ แลว้ ก็นั่งลงขา้ งซสู อื เยว่ ทา่ ทางเหมอื นจะดงึ เธอมากอด ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็ขยบั ตวั ไปดา้ นขา้ ง พยายามรกั ษาระยะหา่ ง กบั เขา “ทงั้ สองคนเลา่ เรอื่ งงานเลย้ี งมา”

“ถา้ พดู ไมช่ ดั เจน คนหนง่ึ กอ็ ยา่ คดิ จะไปไหน อกี คนกอ็ ยา่ คดิ จะกนิ ขา้ ว!” เธออตุ สา่ หเ์ อาอาหารมาใหฉ้ นิ โมห่ านอยา่ งอารมณ์ดี แตก่ ลบั ไดย้ นิ คนกลมุ่ หนง่ึ บอกวา่ ฉนิ โมห่ านจะพาผหู ้ ญงิ อกี คนหนงึ่ ไปงานเลย้ี ง ซอื้ ชดุ ราตรใี หเ้ ธอ แลว้ ยงั จะจบี เธออกี ! อารมณด์ ๆี ของเธอถกู ไป๋ หยนุ โตว่ ทําลายลงไป ถา้ เกดิ วา่ วนั นฉี้ นิ โมห่ านกบั ไป๋ หยนุ โตว่ ไมอ่ ธบิ ายใหช้ ดั เจนตอ่ หนา้ ของเธอ เธอไมย่ อมจบแน่! พอสมั ผัสไดว้ า่ ภรรยาตวั นอ้ ยของตวั เองเหมอื นจะโกรธจรงิ ๆ ฉนิ โม่ หานกก็ มุ ขมบั อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง “สอื เยว”่ “เรอื่ งทฉี่ ันจะไปงานเลยี้ งคอ็ กเทลกบั หยนุ โตว่ ……” ซสู อื เยวถ่ ลงึ ตาใสเ่ ขา “เธอชอ่ื ไป๋ หยนุ โตว่ ！” “เรยี กเธอวา่ หยนุ โตว่ อยา่ งสนทิ สนมแบบนี้ จะจบี เธอเหรอ ? ” ฉนิ โมห่ าน：“……” ไป๋ หยนุ โตว่ ตวั สนั่

มองดใู บหนา้ เล็กๆ ทโ่ี กรธเกรยี้ วของซสู อื เยว่ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจ อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง “เธอเองก็ไดย้ นิ ชอ่ื ของเธอม่ันคอ่ นขา้ งพเิ ศษ เพราะวา่ หยนุ โตว่ มันเป็ นคําศพั ทค์ ําเดยี วกนั ก็เลยอา่ นดว้ ยกนั ได ้ ดงั นัน้ คนในบรษิ ัทก็ตา่ งเรยี กเธอวา่ หยนุ โตว่ ” “ฉันกแ็ คเ่ ขา้ เมอื งตาหลว่ิ ตอ้ งหลวิ่ ตาตาม กเ็ ลยเรยี กเธอวา่ หยนุ โตว่ ตามคนอนื่ แคน่ ัน้ เอง……” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา “มันงา่ ยขนาดนัน้ เลย? ” ชายหนุ่มคลยี่ มิ้ แลว้ ก็พงุ่ ตวั เขา้ ไปดงึ เธอมากอด “แลว้ มันยัง ซบั ซอ้ นกวา่ นไ้ี ดอ้ กี เหรอ? ” “เมอ่ื ไหรก่ นั ทเ่ี ธอเหน็ วา่ ฉันมองผหู ้ ญงิ คนอนื่ นอกจากเธอ ? ” เสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของเขานัน้ อบอนุ่ และดงุึ ดดู มันมเี สน่หจ์ นทําใหค้ นใจ สน่ั ซสู อื เยวเ่ บะปากเงยี บๆ ถงึ ไดอ้ ารมณเ์ ย็นลง แลว้ ก็เอนหวั พงิ ไหล่ ของเขา “แตย่ ังไงฉันฟังแลว้ กอ็ ดึ อดั ตอ่ ไปนายหา้ มเรยี กหยนุ โตว่ ใหเ้ รยี กชอ่ื เต็ม!” ฉนิ โมห่ านหวั เราะ แลว้ กห็ ยกิ จมกู เธอเบาๆ “ได ้ ฉันจะเชอื่ ฟังเธอ”

พอพดู จบ ชายหนุ่มก็เงยหนา้ ขน้ึ มองไป๋ หยนุ โตว่ แลว้ ก็พดู ดว้ ย น้ําเสยี งเย็นชา “เลขาไป๋ ออกไปกอ่ นเถอะ” จากหยนุ โตว่ เปลยี่ นเป็ นไป๋ หยนุ โตว่ แลว้ ก็เปลยี่ นเป็ นเลขาไป๋ ใน พรบิ ตาเดยี ว ไป๋ หยนุ โตว่ หนา้ ซดี “ฉัน……เขา้ ใจแลว้ คะ่ ” “เดย๋ี ว” ตอนทเ่ี ธอหนั หลงั ไปนัน้ ซสู อื เยวก่ ็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู ออกมา ไป๋ หยนุ โตว่ กดั รมิ ฝี ปากแน่น แลว้ ก็หนั ไปคลยี่ ม้ิ ทด่ี แู ยก่ วา่ ตอน รอ้ งไหใ้ หซ้ สู อื เยว่ “คณุ นายฉนิ ยังมอี ะไรใหร้ บั ใชอ้ กี ไหมคะ? ” “พวกคนเมอื่ กเี้ ป็ นพนักงานหญงิ ของชวงซงิ กร๊ปุ ใชไ่ หม ? ” ไป๋ หยนุ โตว่ อง้ึ ไป แลว้ พยักหนา้ “ใชค่ ะ่ ” “งัน้ กด็ ”ี ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “เธอไปนับมา วา่ พนักงานผหู ้ ญงิ ในชวงซงิ กร๊ปุ มกี ค่ี น” “แลว้ กซ็ อ้ื ชานมใหพ้ นักงานหญงิ แตล่ ะคนคนละสองแกว้ บอกพวก เธอวา่ ซสู อื เยว่ ภรรยาของคณุ ฉนิ เป็ นคนซอ้ื ให”้

พอพดู จบ เธอก็หนั ไปมองฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็ยนื่ มอื เล็กๆ ไปหาเขา “เอาเงนิ มา！” ชายหนุ่มคลย่ี ม้ิ อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง แลว้ ก็หยบิ เชค็ ยัดเขา้ ไปในมอื เธอ “เขยี นเองเลย” ซสู อื เยวก่ ลอกตา “ฉันจะรไู ้ ดไ้ งวา่ ตอ้ งใชเ้ ทา่ ไหร่? ” “ชานมสองแกว้ ก็ประมาณ 40หยวน พนักงานหญงิ ของชวงซงิ กร๊ปุ น่าจะมปี ระมาณ2หมนื่ คน” “ถา้ ยงั งนั้ ก็น่าจะประมาณแปดแสนหยวน” ฉนิ โมห่ านลบู ผมของเธออยา่ งออ่ นโยน “ถา้ เกดิ รสู ้ กึ ไมป่ ลอดภยั จะ เขยี นเกา้ แสนก็ไดน้ ะ” แปดแสน เกา้ แสนหยวน…… ซสู อื เยวเ่ บกิ ตาโพลงดว้ ยความตกใจ น่ี เงนิ มันเยอะไปรเึ ปลา่ ！？ เธอกแ็ คโ่ กรธทผี่ หู ้ ญงิ พวกนัน้ ประจบไป๋ หยนุ โตว่ เมอ่ื กน้ี ี้ เธอกเ็ ลย อยากจะกาศอํานาจอธปิ ไตยของตวั เองเทา่ นัน้ เอง ถา้ เกดิ วา่ เงนิ ขนาดนล้ี ะก็……

เธอกดั รมิ ฝี ปาก แลว้ กย็ ัดเงนิ นัน้ คนื ใสม่ อื ของฉนิ โมห่ าน “หรอื วา่ ……ชา่ งมนั เถอะ? ” เงนิ เยอะขนาดน้ี แคเ่ พอื่ จะประกาศอํานาจของตวั เอง มนั เกนิ ไป หน่อยไหม? “ทําไมตอ้ งชา่ งมันละ่ ？” ฉนิ โมห่ านยัดเชค็ กลับเขา้ ไปในมอื เธออกี ครัง้ หนงึ่ แลว้ กก็ มุ มอื เธอ อยา่ งโอ๋ พรอ้ มกบั ใหเ้ ขยี นตวั เลขตวั ลง “ตอนแรกทเี่ ธอดมื่ เหลา้ ของ ฉันทม่ี ลู คา่ สหี่ า้ ลา้ นหยวน ตอนนัน้ เธอไมเ่ ห็นลงั เลเลย” “แลว้ ตอนนจ้ี ะมาเสยี ดายเงนิ พวกนเี้ หรอ？” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ สมองตวั เองหยดุ นง่ิ ไปครหู่ นง่ึ เธอ……เคยทําเรอ่ื งทฟี่ ่ มุ เฟือยแบบนดี้ ว้ ยหรอ? ตอนทเ่ี ธอกําลงั มนึ งงอยนู่ ัน้ ชายหนุ่มกก็ มุ มอื ของเธอ แลว้ เขยี น ตวั เลขเสร็จแลว้ เขายน่ื เชต็ ใหไ้ ป๋ หยนุ โตว่ แลว้ ก็คลยี่ ม้ิ จางๆ “พาพวกเพอ่ื นๆ ทอี่ ยู่ กบั เธอเมอ่ื กน้ี ไี้ ปดว้ ย แลว้ พวกเธอก็เอาชานมไปแจกดว้ ยมอื ของ ตวั เองเลยนะ”

พอพดู จบ เขากเ็ หลอื บมองนาฬกิ า “ตอนนบ้ี า่ ยสองแลว้ ” “เมอื งสตฟั ฟ์ มรี า้ นชานมทงั้ หมดสองรอ้ ยกวา่ รา้ น ชานมสห่ี มน่ื แกว้ รา้ นชานมหลายๆ รา้ นน่าจะตอ้ งทํางานรว่ มกนั นะ ” “รบี ไปเถอะ หวงั วา่ พวกเธอจะทําใหเ้ สร็จกอ่ นเวลาเลกิ งานนะ ” “ถา้ เกดิ วา่ เงนิ ในเชค็ ไมพ่ อก็ไปเอาทฝี่ ่ ายการเงนิ บอกใหม้ าเกบ็ บลิ ทฉี่ ัน” “แตถ่ า้ มนั เกนิ ……” ชายหนุ่มคลยี่ มิ้ จางๆ “กไ็ มม่ คี า่ แรงของพวกเธอนะ เอาไปคนื ฝ่ าย การเงนิ ดว้ ย” พอฉนิ โมห่ านพดู จบ ใบหนา้ ของไป๋ หยนุ โตว่ ก็แทบจะไมเ่ หลอื สี เลอื ดแลว้ มนั ขาวยงิ่ กวา่ ผนังดา้ นหลงั อกี เธอกดั ฟันแน่น อยากจะพดู อะไรบางอยา่ ง แตว่ า่ สดุ ทา้ ยก็ไมไ่ ดพ้ ดู ไดแ้ ตห่ ยบิ เชค็ แลว้ กเ็ ดนิ ออกไป หลังจากผหู ้ ญงิ คนนัน้ ออกไปแลว้ ฉนิ โมห่ านกห็ นั หนา้ มา ยมิ้ พรอ้ ม กบั มองซสู อื เยว่ “แบบนพี้ อใจไหม? ”

ตอนท่ี 240ทาํ ไมเธอถงึ ไปรว่ มไมไ่ ด้ ซสู อื เยวอ่ ยากขําเพราะทา่ ทางทจี่ รงิ จงั ของเขา เธอหนั หนา้ ไปทางอนื่ ไมม่ องเขา แตว่ า่ น้ําเสยี งนัน้ มเี สยี งหวั เราะท่ี ไมส่ ามารถซอ่ นได ้ “จะฝื นพอใจไปแลว้ กนั ” “คณุ นายฉนิ หงึ ใหญโ่ ตจรงิ ๆ ” ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ แลว้ เดนิ เขา้ มา นั่งลงขา้ งๆ เธอ ออกแรงดงึ เธอมานั่งตกั เขา “แตว่ า่ ทา่ ทางตอนเธอหงึ นสี่ วยมากเลยนะ” ซสู อื เยวเ่ บะปาก “ห!ึ ” ทจ่ี รงิ แลว้ เธอก็มองออกตงั้ แตแ่ รกแลว้ วา่ ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดค้ ดิ แบบ นัน้ กบั ไป๋ หยนุ โตว่ หรอก ไมย่ ังงนั้ เธอไมย่ อมปลอ่ ยไปงา่ ยๆ แบบนหี้ รอก พอคดิ ไดแ้ บบนแ้ี ลว้ หญงิ สาวก็หนั หนา้ มา แลว้ กเ็ หลอื บมองผชู ้ ายท่ี กอดตวั เองอยอู่ ยา่ งจําใจ “นายยงั มคี ําถามหนง่ึ ทย่ี ังไมไ่ ดต้ อบฉัน นะ” “ทําไมตอ้ งพาเธอไปงานเลยี้ ง? ” ฉนิ โมห่ านยม้ิ อยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง “แครม์ ากเลยเหรอ? ”

ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “มาก!” “ฉันคอื ภรรยาของนาย นายจะไปรว่ มงานเลย้ี ง ทําไมไมพ่ าฉันไป ทําไมตอ้ งพาเธอไปดว้ ย? ” ฉนิ โมห่ านจับหนา้ เธอหนั มา บงั คบั ใหเ้ ธอสบตากบั เขา “เพราะฉันคดิ วา่ งานเลยี้ งบางอยา่ ง เธอก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเขา้ รว่ ม” ซสู อื เยวเ่ บะปาก “ทําไมฉันถงึ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเขา้ รว่ ม? ” “เพราะวา่ งานเลย้ี งของธรุ กจิ โดยเฉพาะงานเลย้ี งทางธรุ กจิ ในเมอื ง สตฟั ฟ์ ใชแ้ คส่ ําหรบั โอกาสทางธรุ กจิ และการทํางานเทา่ นัน้ มันจะ น่าเบอื่ มาก” “แลว้ ทําไมไป๋ หยนุ โตว่ ถงึ ไปได?้ ” “เพราะวา่ เธอเป็ นเลขาของกถู ้ งิ เซงิ คอ่ นขา้ งจะรจู ้ ักนักธรุ กจิ ในเมอื ง สตฟั ฟ์ เยอะ” ชายหนุ่มพดู แบบนี้ แลว้ กย็ กมอื ขนึ้ ลบู หวั ของซสู อื เยวเ่ บาๆ “ทน่ี ี่ ไมใ่ ชเ่ มอื งหรง ฉันเพง่ิ จะมาถงึ ก็ตอ้ งนกึ ถงึ คนทจี่ ะชว่ ยแนะนําให ้ รจู ้ กั กบั นักธรุ กจิ ในเมอื งสตฟั ฟ์ ไดใ้ ชไ่ หม？” คว้ิ ทข่ี มวดเขา้ หากนั ของซสู อื เยวก่ ็คอ่ ยๆ คลายออกจากกนั

เธอกม้ หนา้ ลง แลว้ ก็เบะปากเงยี บๆ “แตว่ า่ ฉันไมช่ อบไป๋ หยนุ โตว่ ” “นายตอ้ งใหเ้ ธอเป็ นไกดใ์ หจ้ รงิ ๆ เหรอ？” ฉนิ โมห่ านสา่ ยหนา้ “ตอนแรกฉันก็เลอื กใหก้ ถู ้ งิ เซงิ เป็ นไกดใ์ ห”้ เอา ไงเอาไง แตก่ ถู ้ งิ เซงิ บอกวา่ เขาไมช่ อบเขา้ รว่ มงานเลย้ี งอะไรแบบนี้ ดงั นัน้ ก็ เลยสง่ เลขาของเขาไป๋ หยนุ โตว่ มาใหแ้ ทน ใหไ้ ปรว่ มงานเลยี้ งปารต์ ี้ ค็อกเทลฉนิ โมห่ านกบั ตอนเย็น เดมิ ทมี ันกเ็ ป็ นแคเ่ รอื่ งเล็กนอ้ ย แตฉ่ นิ โมห่ านไมค่ ดิ เลยวา่ ไป๋ หยนุ โตว่ กบั เพอื่ นของเธอจะทําใหเ้ รอื่ ง นกี้ ลายเป็ นเรอ่ื งใหญ่ แถมยงั เห็นเป็ นหลกั ฐานวา่ เขากําลงั จะจบี ไป๋ หยนุ โตว่ แลว้ สง่ิ ทคี่ ดิ ไมถ่ งึ มากกวา่ นัน้ กค็ อื ผหู ้ ญงิ พวกนจ้ี ะไมร่ ฟู ้ ้าดนิ กลับไปพดู ตอ่ หนา้ ซสู อื เยวว่ า่ เขากบั ไป๋ หยนุ โตว่ นัน้ เหมาะสมกนั มาก แคไ่ หน ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ภรรยาของเขาซสู อื เยว่ เป็ นคนทมี่ คี ณุ ธรรม ออ่ นโยนและจติ ใจดี เรอื่ งนม้ี นั ตอ้ งไมจ่ บอยา่ งแน่นอน

“ในเมอ่ื เป็ นกถู ้ งิ เซงิ ไกดใ์ หน้ ายได ้ กใ็ หเ้ ย็นนก้ี ถู ้ งิ เซงิ เป็ นไกดใ์ ห ้ นายแนะนําใหร้ จู ้ กั กบั คนอน่ื ” พอพดู จบ ซสู อื เยวก่ ็กดั รมิ ฝี ปากตวั เองแน่น “ฉันจะเป็ นคคู่ วงของ นายเอง ไปกบั นายดว้ ย!” ไป๋ หยนุ โตว่ ยงั ไปรว่ มงานดว้ ยไดเ้ ลย แลว้ ทําไมเธอจะไปไมไ่ ด ?้ “แตว่ า่ งานเลยี้ งปารต์ คี้ อ็ กเทลมนั น่าเบอ่ื มากเลยนะ เธอจะไปจรงิ ๆ เหรอ? ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จงั “อมื ฉันจะไป!” “ถา้ อยา่ งนัน้ กด็ ”ี ชายหนุ่มถอนหายใจพรอ้ มกบั หวั เราะเบาๆ วางเธอลงขา้ งๆ หลงั จาก นัน้ ก็หยบิ ตะเกยี บขนึ้ มาเรมิ่ กนิ ขา้ ว ซสู อื เยวเ่ อามอื เทา้ คาง มองดทู า่ ทางทเ่ี ขากนิ ขา้ ว แลว้ ก็อดใจลอย ไมไ่ ด ้ จนกระทง่ั ผชู ้ ายคนนัน้ ยดั ซโี่ ครงหมเู ขา้ ปากเธอ เธอชะงกั ไป หลังจากนัน้ กค็ อื ซโ่ี ครงหมลู งไป ชอบจอ้ งมองเขายงั โกรธเคอื ง “ฉันตกใจนะ”

“ยัยขข้ี ลาด” ชายหนุ่มคอ่ ยๆ คลย่ี ม้ิ ออกมา “ทําไมจๆู่ มาสง่ ขา้ วใหฉ้ ันตอนนลี้ ะ่ ？” “เพราะวา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกบั จหี้ นานเฟิงไปเดทกนั ” “ฉันทํากบั ขา้ วอยบู่ า้ นคนเดยี วเบอื่ ซงิ หยนุ ก็เลยแนะนําใหฉ้ ันมาหา นาย ฉันก็เลยมา” พอพดู จบ เธอกอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะเปลย่ี นเป็ นน่ังพงิ โซฟาดว้ ยทา่ ทางท่ี สบายๆ “สามี นายวา่ จห้ี นานเฟิงคนนไ้ี วใ้ จไดไ้ หม” “ฉันรสู ้ กึ วา่ เขาจะทํารา้ ยเชยี นเชยี น” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย “คงไมถ่ งึ กบั ทํารา้ ยหรอก อยา่ งมากก็ แคไ่ มร่ สู ้ กึ อะไรดว้ ย” เขากนิ อาหารอยา่ งสงา่ งามไปดว้ ย แลว้ กพ็ ดู อยากสบายๆ “ทจี่ รงิ แลว้ ถา้ ตดั เรอื่ งทจี่ ะจหี้ นานเฟิงแยง่ ภรรยาของฉันไป ทจี่ รงิ เขากเ็ ป็ น คนดคี นหนง่ึ ” “ชายโสดคนหนง่ึ ไปสถานรบั เลย้ี งเด็กกําพรา้ เพอื่ รบั เลยี้ งซงิ กวง แลว้ ก็เลย้ี งเธอจนมาถงึ 5 ขวบ แถมยังดแู ลเธอดขี นาดนัน้ ……” “จรงิ ๆ แลว้ เขาเป็ นคนใจดแี ละเอาใจใส่”

“แลว้ อกี อยา่ ง เขาอยใู่ นวงการบนั เทงิ ทซี่ บั ซอ้ น แตว่ า่ กลบั รกั ษา ประวตั ใิ หใ้ สสะอาด ไดเ้ ป็ นนักแสดงชายยอดเยยี่ มตลอด แตช่ วี ติ สว่ นตวั กลบั ไมว่ นุ่ วาย พสิ จู นใ์ หเ้ ห็นวา่ เขาเป็ นคนมเี หตผุ ล สงบ พง่ึ พาตวั เองได”้ สง่ิ ทสี่ ําคญั ทสี่ ดุ ก็คอื ……” ชายหนุ่มคลย่ี ม้ิ “เขาน่าจะเป็ นลกู พลี่ กู นอ้ งของฉัน” “ฉันเชอ่ื วา่ นสิ ยั พน้ื ฐานของเขาไมน่ ่าจะตา่ งกบั ฉันมาก” ซสู อื เยวเ่ บะปาก “แตฉ่ ันรสู ้ กึ วา่ เชยี นเชยี นจะเสยี ใจ” จหี้ นานเฟิงคนนัน้ เขา้ บา้ นมาป๊ บุ ก็เอาแตพ่ ดู วา่ จะใหเ้ ธอแยกจากฉนิ โมห่ านแลว้ กก็ ลบั ไปกบั เขา แตผ่ ลก็คอื พอออกจากคฤหาสนไ์ ปก็ไปตกลงปลงใจกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ซะงนั้ นจี้ ะเป็ นการคบกนั แบบปกตไิ ดย้ งั ไง ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขน้ึ คานมาเป็ นหมนื่ ปี เธอไมเ่ คยคบกบั ใครเลย แลว้ รักแรกก็เป็ นแบบนแ้ี ลว้ รสู ้ กึ เป็ นทกุ ขแ์ ละวติ กกงั วลจรงิ ๆ กลัววา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะถกู ทํารา้ ย

“กะวา่ เธอลองเปลย่ี นมมุ มองดสู ”ิ “รักแรกของเธอก็ไดค้ บกบั ไอดอลของตวั เอง กไ็ มไ่ ดถ้ อื วา่ เป็ นเรอื่ ง แยน่ ะ” พอพดู จบ ฉนิ โมห่ านกค็ ลยี่ ม้ิ เรากม็ องดกู ารแตง่ ตวั ของซสู อื เยว่ “อยากจะไปซอ้ื เสอื้ ผา้ เองหรอื วา่ ใหฉ้ ันไปเป็ นเพอื่ น ? ” ซสู อื เยวช่ ะงักไป เธอถงึ ไดน้ กึ ขน้ึ ไดว้ า่ เมอื่ กเี้ ธอบอกฉนิ โมห่ านวา่ ตวั เองจะไปรว่ มงานเลย้ี งปารต์ ค้ี อ็ กเทลกบั เขาดว้ ย แตว่ า่ ตอนนเ้ี ธอใสแ่ คก่ างเกงยนี กบั เสอื้ ยดื สขี าว ไมเ่ หมาะกบั การจะ ไปรว่ มงานเลย้ี งเลย “ฉันไปหาเองกไ็ ด！้ ” เธอไมอ่ ยากจะใหเ้ รอื่ งของตวั เอง ไปกระทบตอ่ งานของฉนิ โมห่ าน แลว้ อกี อยา่ งเรอ่ื งชดุ ราตรอี ะไรแบบน้ี…… ตอ่ ใหเ้ ขาไปเป็ นเพอื่ นเธอจรงิ ๆ แตว่ า่ เขากเ็ ป็ นผชู ้ ายคนหนงึ่ ไม่ สามารถใหค้ ําแนะนําอะไรดๆี ไดห้ รอก พอคดิ ไดแ้ บบนแ้ี ลว้ เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ยนื ขน้ึ “ใกลๆ้ นม้ี ี หา้ งไหม? ”

ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ “เดย๋ี วจะใหไ้ ป๋ ล่วั จดั คนไปสง่ เธอ” …… บา่ ยสามกวา่ ซสู อื เยวก่ ็มาถงึ หา้ งสรรพสนิ คา้ ทใ่ี หญท่ สี่ ดุ ในเมอื งสตฟั ฟ์ เพราะวา่ กลวั เธอเดนิ คนเดยี วจะเบอ่ื ดงั นัน้ ฉนิ โมห่ านกเ็ ลยใหก้ ถู ้ งิ เซงิ เตรยี มผหู ้ ญงิ ไว ้ 2 คนใหม้ าเป็ นเพอื่ นซสู อื เยว่ แตว่ า่ หลังจากขนึ้ รถมาแลว้ ซสู อื เยวถ่ งึ ไดพ้ บวา่ ผหู ้ ญงิ สองคนทก่ี ถู ้ งิ เซงิ ทจี่ ัดเตรยี มมาใหช้ อ้ ปป้ีงเป็ นเพอ่ื นเธอนัน้ คอื สองคนทช่ี น่ื ชมไป๋ หยนุ โตว่ อยใู่ นลฟิ ตเ์ มอื่ กนี้ ้ี พอขน้ึ ไปน่ังบนรถ ซสู อื เยวก่ ถ็ อนหายใจยาวออกมา แลว้ กห็ นั ไป มองผหู ้ ญงิ ดา้ นหลงั ทงั้ สองคน “ไปชอ้ ปปิ้งเป็ นเพอื่ นฉัน คอมไมไ่ ด ้ ทําใหท้ งั้ 2 ทา่ นรสู ้ กึ แยใ่ ชไ่ หม? ” ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนทงั้ หนา้ แดงและหนา้ ซดี สลับกนั สดุ ทา้ ยก็มผี หู ้ ญงิ คนหนงึ่ กา้ วขนึ้ มาดา้ นหนา้ แลว้ กโ็ คง้ คํานับใหซ้ สู อื เยว่ “คณุ นายฉนิ พวกเราผดิ ไปแลว้ คะ่ ！”

“เป็ นเพราะไป๋ หยนุ โตว่ คนเดยี วเลย เธอจงใจทําใหเ้ ราเขา้ ใจผดิ บอกวา่ ทค่ี ณุ ฉนิ เชญิ เธอไปเป็ นคคู่ วงของเขาในงานปารต์ เ้ี ย็นนก้ี ็ เพราะวา่ จะตามจบี เธอ แลว้ ทกุ คนกเ็ รม่ิ ชมเชยเธอ พวกเราก็ เลย……” พอเห็นทงั้ สองคนตงั้ ใจขอโทษ ซสู อื เยวก่ ็ไดแ้ ตห่ วั เราะเบาๆ “ไม่ เป็ นไร ตอ่ ไปก็จําไวว้ า่ อยา่ ตามคนอนื่ มากกพ็ อแลว้ ” พอพดู จบ เธอกพ็ าผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนเขา้ หา้ งสรรพสนิ คา้ ไป เพราะวา่ เรอื่ งของไป๋ หยนุ โตว่ ในตอนแรก ตอนเรมิ่ แรกนัน้ ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนนกี้ ็ยังมองหนา้ ซสู อื เยวไ่ ดไ้ มส่ นทิ เทา่ ไหรน่ ัก แตว่ า่ หลังจากคยุ ๆ กนั ไป พวกเธอก็พบวา่ ซสู อื เยวน่ ัน้ อธั ยาศยั ดกี วา่ ไป๋ หยนุ โตว่ ซะอกี ดงั นัน้ กเ็ ลยคยุ กบั ซสู อื เยวเ่ ยอะขน้ึ ทงั้ สามคนเลอื กรา้ นนัน้ รา้ นนี้ สดุ ทา้ ยกม็ าถงึ รา้ นชดุ ราตรี ทงั้ สามคน มสี ไตลแ์ บบเดยี วกนั แลว้ กเ็ ลอื กชดุ ราตรสี ชี มพพู รอ้ มกนั เลย ตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังถามเรอ่ื งไซซพ์ นักงานขาย ก็มเี สยี งเย็นชาของ ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ดงั ขน้ึ มา “คณุ คะ ชดุ สชี มพชู ดุ นัน้ ฉันเล็งไวแ้ ลว้ ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ก็หนั หนา้ ไปทางตน้ เสยี งโดยไมร่ ตู ้ วั

หนา้ ประตรู า้ นชดุ ราตรนี ัน้ หยางชงิ โยวยนื กอดอกอยู่ เธอยนื อยตู่ รง นัน้ พรอ้ มใบหนา้ ทเ่ี ยอ่ หยงิ่ ตอนท่ี 241 ไวห้ นา้ ภรรยานอ้ งชายฉนั หนอ่ ย ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย ผหู ้ ญงิ คนนเ้ี ธอรจู ้ กั คนทถี่ กู เรยี กวา่ คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ นตวั จรงิ คนนัน้ เธอหนั หนา้ ไปมองหยางชงิ โยวเล็กนอ้ ย “ทําไม หรอื วา่ คณุ หยางเอง กอ็ ยากสวมชดุ นดี้ ว้ ยเหมอื นกนั ?” หญงิ สาวมองสํารวจหยางชงิ โยวขนึ้ ลง “ชดุ ราตรชี ดุ น้ี เกรงวา่ มนั จะ ไมเ่ หมาะกบั คณุ ” “อนั ดบั แรกเลยไซซข์ องชดุ นี้…เธอสวมไมไ่ ดห้ รอก?” หญงิ สาวมองหยางชงิ โยวไปดว้ ยดวงตาทปี่ ระดบั ไปดว้ ยความ เหยยี ดหยาม “ชดุ ราตรแี บบนม้ี นั ตอ้ งมรี ปู รา่ งดหี นา้ อกใหญก่ น้ ตอ้ ง เดง้ มนั ถงึ จะเอาอยู่ ถา้ คณุ หยางสวมละ่ ก็ อนั ทจี่ รงิ มันก็คงจะไมไ่ ด ้ ตา่ งไปจากการสวมกระสอบเลย”

“ไมใ่ ชว่ า่ ผอมแลว้ จะสามารถสวมเสอื้ ผา้ รอดทกุ แบบ อยา่ งนอ้ ยก็ ตอ้ งใหค้ นอนื่ เขาเห็นสว่ นเวา้ สว่ นโคง้ ออกมาไดม้ นั ถงึ จะเรยี กวา่ สวย ใชม่ ัย้ ละ่ ?” คําพดู นข้ี องเธอ ทําใหส้ หี นา้ ของหยางชงิ โยวเขยี วคลํ้าไปโดย สมบรู ณ์ ลกู สมนุ ทไ่ี ปดว้ ยกนั ทงั้ สองคนทอ่ี ยขู่ า้ งๆก็ไดพ้ ดู เสรมิ ทพั ซสู อื เยวอ่ อกมาทนั ที “ใชๆ่ คณุ ซสู วยมาตงั้ แตเ่ กดิ รปู รา่ งตรงไหนทค่ี วรจะนูนเดน่ ออกมาก็ นูนออกมา ตรงไหนทมี่ นั ควรจะงอนเดง้ ออกมามันก็เดง้ ออกมา ” “รปู รา่ งทแ่ี บนราบไหนกนั ถงึ ไดก้ ลา้ จะมาแยง่ เสอ้ื ผา้ กบั คณุ ซเู ขา ดว้ ย!” “ใช่ ไมร่ วู ้ า่ ไปเอาความมัน่ ใจมาจากไหน อยา่ เพงิ่ ไปพดู ถงึ เรอื่ ง รปู รา่ งกอ่ นเลย แคเ่ พยี งคณุ สมบตั มิ ันกห็ า่ งชนั้ กบั คณุ ซอู กี ไกลเลย ละ่ !” “อยา่ เพงิ่ พดู เรอ่ื งคณุ สมบตั กิ นั กอ่ นเลย มแี คค่ นทห่ี นา้ ตาน่าเกลยี ด เทา่ นัน้ แหละถงึ จะสามารถพดู เรอื่ งคณุ สมบตั กิ นั ได ้ อยา่ งเชน่ คณุ ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ทา่ นน้ี คณุ ซขู องพวกเราเพยี งอาศยั แค่

รปู ลักษณ์หนา้ ตาก็สามารถเอาชนะหลอ่ นไดโ้ ดยทหี่ ลอ่ นไมม่ ปี ัญญา ทจ่ี ะสกู ้ ลับไดเ้ ลย!” “…” เสยี งของผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนดงั ตอ่ เนอ่ื งขนึ้ มาเป็ นระลอกๆ ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ เมอ่ื กอ่ นเธอเกลยี ดผหู ้ ญงิ สองคนนท้ี ช่ี อบพดู จอแจกนั มาโดยตลอด เลย ตอนทตี่ ามอยขู่ า้ งๆไป๋ หยนุ โตว่ ก็มที า่ ทดี ถู กู คนอนื่ ออกมา แตส่ ง่ิ ทตี่ อ้ งยอมรบั เลยกค็ อื ในตอนทเ่ี ผชญิ เขา้ กบั ผหู ้ ญงิ ทตี่ งั้ ใจจะเขา้ มาหาเรอื่ งอยา่ งหยางชงิ โยวจําพวกน้ี คนทมี่ ฝี ี ปากกลา้ ทงั้ สองคนนี้ สามารถชว่ ยเธอพดู แสดงความไมพ่ อใจออกไปแรงๆแทนเธอได ้ สหี นา้ ของหยางชงิ โยวไดเ้ ปลยี่ นเขยี วครม้ึ ขน้ึ มา เธอกดั ฟันกรอด จอ้ งผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนทอ่ี ยขู่ า้ งๆซสู อื เยวไ่ ปตาเขม็ง “เสยี่ วเฉนิ !” หญงิ สาวแทบจะพดู สองคํานอี้ อกมาจากทางรอ่ งฟันเลยทเี ดยี ว “ตบ ใหฉ้ ันจนกวา่ พวกมนั จะพดู กนั ออกมาไมไ่ ด!้ ”

พดู จบ หยางชงิ โยวกถ็ อยไปขา้ งหลังกา้ วหนง่ึ การด์ ทตี่ ามเธอมา ตลอดกไ็ ดย้ กมอื ขนึ้ มาเตรยี มทจี่ ะลงมอื กบั ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคน ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย สายตาจบั จอ้ งการเคลอื่ นไหวของ เสยี่ วเฉนิ ไปโดยไมข่ ยบั ในตอนทฝ่ี ่ ามอื ของเสย่ี วเฉนิ เตรยี มทจี่ ะฟาดลงบนใบหนา้ ของหญงิ สาวหนง่ึ ในนัน้ เอง ซสู อื เยวก่ ไ็ ถลตวั เขา้ ไปจบั ขอ้ มอื ของเสย่ี วเฉนิ เอาไวท้ นั ที ผชู ้ ายตวั โตเกอื บจะสงู ถงึ 190เมตร ถกู ซสู อื เยวจ่ ับขอ้ มอื เอาไว ้ ไม่ อาจขยับได ้ เสยี่ วเฉนิ ถลงึ ตากวา้ ง คดิ อยากจะสะบดั มอื ของซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั กมุ ขอ้ มอื ของเขาอยอู่ อกไปอยา่ งสดุ แรง แตไ่ มว่ า่ จะยงั ไงก็สลดั ออกไป ไมไ่ ดเ้ ลย! เรย่ี วแรงของหญงิ สาวเยอะจนน่าตกใจ แทบจะทกุ คนทอี่ ยใู่ นทแี่ หง่ นัน้ ตา่ งกพ็ ากนั มองไปอยา่ งองึ้ ๆ ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนทตี่ ามมาดว้ ยก็ตะลงึ พดู ไมอ่ อกกนั ออกมา หยางชงิ โยวยน่ ควิ้ ออกมาแน่น

พนักงานนัน้ ยง่ิ มอี าการอา้ ปากกวา้ งออกมาดว้ ยความตกใจ คณุ ซคู นนม้ี องดเู ป็ นคนทผ่ี อมบางตวั เล็ก สว่ นทจ่ี ะมเี นอื้ มหี นังขนึ้ มา เพยี งจดุ เดยี วเลยก็คอื สว่ นหนา้ อกและสะโพก เธอจะไปมเี รย่ี วแรงมากมายขนาดนไี้ ดย้ ังไง สามารถกนั มอื ของ การด์ ทส่ี งู ใหญแ่ ละแข็งแรงอยา่ งนเ้ี อาไวไ้ ด…้ เสย่ี วเฉนิ กดั ฟันแน่น ใชก้ ําลงั ทม่ี ที งั้ หมดของเขาเตรยี มทจี่ ะกดมอื ของซสู อื เยวล่ งไป ในเวลานัน้ เอง ซสู อื เยวก่ ็ไดแ้ สยะรมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย แลว้ กไ็ ด ้ คลายมอื ออกไปทนั ที เสย่ี วเฉนิ คนนัน้ ใชเ้ รย่ี วแรงเต็มรอ้ ยมาลงทม่ี อื พอซสู อื เยวค่ ลายมอื ออกไปนัน้ เอง… เสยี ง “พลก่ั —!” ดงั ขนึ้ การด์ ทมี่ รี ปู รา่ งสงู ตระหงา่ นนัน้ ก็ไดร้ ว่ งลงไป กบั พนื้ ทนั ที “จ๊ๆุ สดุ ยอดไปเลย” ทนั ใดนัน้ เอง ดา้ นหลงั กม็ เี สยี งผชู ้ ายแสดงความชน่ื ชอบออกมา เสยี งหนง่ึ

ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมาจางๆ พรอ้ มกบั หนั หนา้ มองไปตามเสยี งนัน้ คนทเ่ี ปรง่ เสยี งออกมา เป็ นผชู ้ ายวยั กลางคนทมี่ องดแู ลว้ น่าจะมอี ายุ ประมาณราวๆสส่ี บิ ปีคนหนงึ่ เขามใี บหนา้ ทเี่ ย็นชาและรปู รา่ งทสี่ งู ใหญ่ บนรา่ งของเขาเต็มไปดว้ ย ออรา่ ของความองอาจทแ่ี ผค่ วามเย็นชาไปถงึ ขวั้ กระดกู “คณุ ฉนิ หลงิ ย?ี่ ” ขา้ งหกู ็ไดย้ นิ เสยี งตนื่ ตกใจของหยางชงิ โยวดงั เขา้ มา ซสู อื เยวม่ องชายคนนี้ มกั จะรสู ้ กึ คนุ ้ หนา้ คนุ ้ ตาอยเู่ สมอ คณุ ฉนิ หลงิ ยี่ ฉนิ … ทนั ใดนัน้ เอง เธอก็เบกิ ตากวา้ งออกมา “เป็ นคณุ นเี่ อง?” เธอนกึ ขน้ึ มาไดแ้ ลว้ ผชู ้ ายคนนี้ เธอเคยเจอมาเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น! เขาเป็ นพช่ี ายคนรองของฉนิ โมห่ าน เขาชอ่ื วา่ ฉนิ หลงิ ย่ี เมอื่ ตอนนัน้ หลงั จากทเี่ ธอคลอดลกู ทงั้ สามคนออกมาแลว้ ก็ถกู เย่ เชยี นจว่ิ ทงิ้ ไปคนนงึ

ทงั้ สองคนทเี่ หลอื เอาไว ้ เดมิ ทเี ยเ่ ชยี นจว่ิ ก็อยากจะแยง่ เอาไป แต่ ในภายหลงั ก็ถกู คณุ ฉนิ คนนข้ี วางเอาไว ้ เขารบั ประกนั มากบั เธอวา่ จะไมแ่ ยกเธอกบั ลกู ออกจากกนั และก็ รบั ปากดว้ ยวา่ จะใหพ้ อ่ ของลกู กลบั มาเจอพวกเขา แตว่ า่ รอมาถงึ วนั ทฉี่ นิ โมห่ านกลบั มาหาเธอกบั ลกู วนั นัน้ โรงพยาบาลก็เกดิ ไฟไหมข้ น้ึ มาอยา่ งไมม่ สี าเหตุ ฉนิ โมห่ านถงึ แมว้ า่ จะเจอเธอกบั ลกู แลว้ แตพ่ วกเขาทงั้ บา้ นนัน้ ก็ เกอื บทจี่ ะแยกเป็ นสองฝ่ ายโดยทค่ี นนงึ ตายแลว้ อกี คนกจ็ ะยงั มชี วี ติ อยู่ ในภายหลงั ตอนทเ่ี ธอเสยี ความทรงจําอยทู่ โ่ี รงพยาบาลจติ เวชนัน้ … กเ็ คยเจอพร่ี องคนนมี้ ากอ่ น ในตอนนัน้ พส่ี องฉนิ คนนยี้ ังเดนิ มายังคณุ ยายคนสนทิ ของเธอ บอก เธอวา่ ไมว่ า่ ลกู หรอื วา่ จะเป็ นพอ่ ของลกู ตอ่ จากนไี้ ปจะไมม่ าเจอกบั เธออกี แลว้ เพราะวา่ พวกเขาตายกนั ไปหมดแลว้ เธอคลั่งอยนู่ านเพราะวา่ คําพดู ประโยคนเ้ี ลย จวบจนกระทง่ั ถกู ฉีดยา ระงบั ประสาทไป จนสดุ ทา้ ยก็เสยี ความทรงจําไป…

คดิ มาถงึ เรอ่ื งเหลา่ นแี้ ลว้ สายตาทเ่ี ธอมองไปยงั ฉนิ หลงิ ยนี่ ัน้ กไ็ ด ้ เยอื กเย็นขน้ึ มาทนั ที ฉนิ หลงิ ยแี่ สยะยมิ้ ออกมาจางๆ “พวกเขาบอกวา่ เธอสญู เสยี ความ ทรงจําไป แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะยังจําฉันได”้ ซสู อื เยวย่ มิ้ เย็นออกมา “ฉันกแ็ คจ่ ําเรอื่ งทเี่ กยี่ วกบั ฉนิ โมห่ านในชว่ ง นไ้ี มไ่ ดเ้ ทา่ นัน้ เอง” “แตว่ า่ เรอ่ื งเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ฉันจํามันไดช้ ดั เจนทงั้ หมด” ฉนิ หลงิ ยเี่ ลกิ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “ออ้ เหรอ? งนั้ เธอลองวา่ มาสิ เธอ จําอะไรไดห้ มด?” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา “ถงึ ยังไงคณุ ก็ไมใ่ ชค่ นดอี ะไรอยแู่ ลว้ ” พดู จบ เธอกถ็ อนหายใจออกไป หนั ไปมองพนักงานทอ่ี ยขู่ า้ งๆ “ชดุ นจ้ี ะยงั ขายอยหู่ รอื เปลา่ ?” “ถา้ ไมข่ าย พวกเรากจ็ ะไปแลว้ ” พดู ไป เธอก็ไมล่ มื ทจี่ ะชาํ เลอื งมองไปทางหยางชงิ โยวกบั ฉนิ หลงิ ย่ี “เจอกบั คนทไ่ี มอ่ ยากจะเจอ เสอ้ื ผา้ ทร่ี สู ้ กึ วา่ ชอบมนั ก็รสู ้ กึ ไมน่ ่าซอ้ื ไปเสยี หมด”

พนักงานทกี่ ําลังรอเผอื กเรอ่ื งชาวบา้ นมาตงั้ แตต่ น้ นัน้ เองก็ไดช้ ะงัก ไปเล็กนอ้ ย พรอ้ มกบั เอย่ ออกมาดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ตม็ ไปดว้ ยรอยยม้ิ “ขายคะ่ ขาย” “คณุ ผหู ้ ญงิ ทา่ นน้ี เชญิ ทางนคี้ ะ่ ฉันจะพาคณุ ไปเลอื กไซซท์ เี่ หมาะ กบั คณุ …” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ วนิ าทกี อ่ นทเี่ ธอจะผันรา่ งเดนิ ตามพนักงานไปนัน้ เธอกอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ แสยะรมิ ฝี ปากออกมา หนั กลบั ไปมองหยางชงิ โยว “คณุ หยาง ไมม่ า ลองดว้ ยสกั หน่อยเหรอคะ?” “มขี อ้ เปรยี บเทยี บ เธอจะไดร้ ไู ้ งวา่ เธอมันไมค่ คู่ วรน่ะ ” สหี นา้ ของหยางชงิ โยวเขยี วคลํ้าออกมา เธอกดั รมิ ฝี ปาก กําลังจะพดู อะไรออกไป แตก่ ลบั ถกู ฉนิ หลงิ ยท่ี อ่ี ยู่ ตรงนัน้ ขดั เอาไวเ้ สยี กอ่ น “เธอคงไมต่ อ้ งการชดุ นี้ ไวห้ นา้ ภรรยานอ้ งชายฉันหน่อยสิ” ซสู อื เยวก่ ลอกตามองบนออกมา ใครเป็ นภรรยานอ้ งชายเขากนั ?

หนา้ ไมอ่ าย! หลังจากทถี่ ลงึ ตาใสเ่ ขาไปแลว้ หญงิ สาวกผ็ นั รา่ งออกไป ตาม พนักงานเขา้ ไปในหอ้ งลองเสอ้ื ผา้ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ หยางชงิ โยวโกรธจนตอ้ งกระทบื เทา้ ระบายอารมณ์อยทู่ ดี่ า้ นนอก ในทางตรงกนั ขา้ มกนั ฉนิ หลงิ ยก่ี ลับดสู งบนง่ิ อยา่ งมาก เขามองไป ยังทศิ ทางทซ่ี สู อื เยวเ่ ดนิ ออกไปอยา่ งไมแ่ ยแส แลว้ กไ็ ดม้ องมาทหี่ ยางชงิ โยวอกี ที “ไมเ่ จอกนั นาน ใหฉ้ ันเลย้ี งกาแฟเธอสกั แกว้ มยั้ ?” หยางชงิ โยวยน่ ควิ้ มองฉนิ หลงิ ย่ี “จดุ ทเ่ี ชอื่ มตอ่ ความสมั พนั ธใ์ ห ้ เกย่ี วขอ้ งกนั ระหวา่ งฉันกบั คณุ ฉนิ เมอื่ กอ่ นหนา้ นก้ี ็คอื เยเ่ ชยี นจว่ิ ” “ตอนนเ้ี ยเ่ ชยี นจว่ิ ถกู ฉนิ โมห่ านจบั กมุ ตวั เอาไว ้ ฉันคดิ วา่ ฉันกบั ทา่ น ชายฉนิ ไมม่ เี รอ่ื งอะไรใหค้ ยุ กนั หรอกคะ่ ” ฉนิ หลงิ ยย่ี ม้ิ ออกมา เขาเดนิ มายังขา้ งๆตวั หยางชงิ โยว กดเสยี งเบาเอย่ ออกมา “เธอคดิ จรงิ ๆเหรอวา่ ฉันไมร่ วู ้ า่ เรอ่ื งพวกนัน้ ทเี่ ยเ่ ชยี นจวิ่ ไดท้ ํากบั ซสู อื เยว่ ไป…สว่ นใหญม่ ันกล็ ว้ นแลว้ จะเป็ นสงิ่ ทเี่ ธอเสย้ี มสอนมาทงั้ นัน้ หรอื ไง?”

ตอนท่ี 242 ตอ้ งการไปหาหมอสกั หนอ่ ยมย้ั ซสู อื เยวไ่ มเ่ คยใสช่ ดุ ราตรหี รขู นาดนมี้ ากอ่ น เธอวนุ่ อยใู่ นหอ้ งลองเสอื้ ผา้ อยนู่ าน กวา่ จะทําความเขา้ ใจวธิ กี ารสวม ชดุ ตวั นขี้ นึ้ มาไดเ้ สยี ทวี า่ มันสวมยงั ไง รอจนตอนทเี่ ธอสวมชดุ ราตรเี ปิดหลังสชี มพชู ดุ นัน้ เดนิ ออกมาจาก หอ้ งลองเสอื้ ผา้ นัน้ เอง ดา้ นนอกกเ็ หลอื เพยี งแคค่ นทตี่ ดิ ตามเธอมา ทงั้ สองคนเพยี งเทา่ นัน้ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมเ่ จอหยางชงิ โยว แมแ้ ตฉ่ นิ หลงิ ยเ่ี องก็หายไปดว้ ย เชน่ กนั เห็นเธอออกมา ดวงตาของคนทตี่ ดิ ตามมาทงั้ สองคนก็มองจอ้ งเขา้ มาตาคา้ ง รปู รา่ งผอมบางของหญงิ สาวถกู ชดุ ราตรที ําใหส้ วยน่าดงึ ดดู ทะลโุ ดด เดน่ ออกมา หนุ่ สวยเสยี อยา่ วา่ แตผ่ ชู ้ ายเลย แมแ้ ตผ่ หู ้ ญงิ เองเห็นแลว้ กย็ ัง อยากจะเลอื ดกําเดาไหลออกมาเลย! โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ การออกแบบฉลลุ วดลายตรงสว่ นหลัง ทําให ้ ความเซก็ ซขี่ องเธอดมู เี สน่หอ์ อกมามากขน้ึ

ทงั้ สองคนทตี่ ามมาดว้ ยมองเธอ แลว้ ก็ชมกนั มาไมข่ าดปาก “คณุ นายฉนิ สวยมาตงั้ แตเ่ กดิ จรงิ ๆ!” “มนิ ่าละ่ ถงึ สามารถกลายมาเป็ นคณุ นายฉนิ ได ้ สวยจรงิ ๆเลย!” “ฉันขอประกาศเลยวา่ คณุ ซเู ป็ นคนทสี่ วยทสี่ ดุ เทา่ ทฉ่ี ันเคยเจอมาใน ชวี ติ เลย!” “เป็ นคนทสี่ วยทส่ี ดุ ทฉี่ ันเคยเจอมาในชวี ติ ดว้ ยเหมอื นกนั !” …… ทงั้ สองคนนป้ี ระจบกนั ออกมาอยา่ งเปิดเผย ทําใหฟ้ ันของซสู อื เยว่ ปวดจ๊ดี ขน้ึ มาเล็กนอ้ ย “เกนิ ไปแลว้ ๆ” เธอโบกมอื ออกมาเล็กนอ้ ย “พดู กนั เกนิ ไปแลว้ ” รวู ้ า่ ทงั้ สองคนนชี้ อบประจบสอพลอ เมอื่ กอ่ นหนา้ นใ้ี นลฟิ ตก์ ็ไดย้ นิ พวกเธอประจบไป๋ หยนุ โตว่ กนั ออกมา เธอเองกร็ สู ้ กึ วา่ การถกู ประจบ สอพลอมาอยา่ งนใ้ี นใจมันก็จะตอ้ งมคี วามสขุ มากแน่

แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เมอื่ ตอนทที่ งั้ สองคนมายกยอเธอขน้ึ มาจรงิ ๆ แลว้ นอกจากความรสู ้ กึ กระอกั กระอว่ นแลว้ เธอรสู ้ กึ แคเ่ พยี งความ กระอกั กระอว่ นเทา่ นัน้ กระอกั กระอว่ นจนนว้ิ เทา้ มนั สามารถแงะปราสาทหลงั นงึ ไดเ้ ลย ทเี ดยี ว ลกู สมนุ ทงั้ สองคนสบตากนั “พวกเราพดู เกนิ ไปกนั เหรอ?” “ไมน่ ะ!” “เพราะวา่ คณุ นายฉนิ สวยเสยี ขนาดนเ้ี ลยไง!” ซสู อื เยว่ “…” จๆู่ เธอก็รสู ้ กึ เสยี ใจภายหลังขน้ึ มาวา่ ทําไมตนถงึ ไดป้ ลอ่ ยใหฉ้ นิ โม่ หานจดั ทงั้ สองคนนมี้ าเป็ นเพอ่ื นเธอ อยตู่ อ่ หนา้ กลอ้ ง หลังจากทเ่ี ธอกลบั มาสงั เกตตวั เองอกี ครงั้ ในทสี่ ดุ ก็ไดห้ ยบิ แบล็กการด์ ทฉ่ี นิ โมห่ านใหเ้ ธอมาจา่ ยเงนิ ไปดว้ ยความพงึ พอใจ แลว้ ซอื้ ชดุ ราตรตี วั นัน้ มา ออกมาจากตวั หา้ งแลว้ เธอไดพ้ าเพอ่ื นทม่ี าดว้ ยกนั ทงั้ สองคนกลับช วงซงิ กร๊ปุ ไปดว้ ยอารมณ์ทไ่ี มเ่ ลวเลยทเี ดยี ว

ตอนทรี่ อคนขบั รถขบั รถเขา้ มาอยทู่ ล่ี า่ งตกึ นัน้ เอง พอเธอหนั หนา้ ไป ก็เห็นภายในรา้ นกาแฟทอ่ี ยไู่ กลออกไป หยางชงิ โยวกําลังดม่ื กาแฟ อยกู่ บั ฉนิ หลงิ ยี่ ฉนิ หลงิ ยไ่ี มร่ วู ้ า่ พดู อะไร แตส่ หี นา้ ของหยางชงิ โยวมนั ดไู มด่ เี อา มากๆ ซสู อื เยวเ่ บป้ ากออกมา ถา้ จําไมผ่ ดิ แลว้ ละ่ ก็ หยางชงิ โยวคนนเ้ี หมอื นกบั วา่ จะเป็ นเพอ่ื น กบั เยเ่ ชยี นจว่ิ ? ฉนิ หลงิ ยกี่ ป็ ฏบิ ตั ติ อ่ เยเ่ ชยี นจวิ่ เหมอื นกบั นอ้ งสาวแทๆ้ เลยทเี ดยี ว เธออยากรมู ้ ากวา่ ทําไมหยางชงิ โยวกบั ฉนิ หลงิ ยถ่ี งึ ไดอ้ ยพู่ รอ้ มกนั หมด แตเ่ ยเ่ ชยี นจว่ิ กลบั ไมม่ แี มแ้ ตเ่ งา คงจะไมไ่ ดก้ รรมตามสนองเพราะเรอ่ื งชวั่ ๆทไ่ี ดท้ ําลงไปหรอกใชม่ ยั้ ? พอคดิ อยา่ งนอี้ ยนู่ ัน้ เอง คนขบั รถกไ็ ดข้ บั รถเขา้ มาเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย แลว้ หลังจากทก่ี ลบั มาถงึ ชวงซงิ กร๊ปุ เธอวางชดุ ราตรลี งไปบนพน้ื ไป พลาง คยุ เรอื่ งทไ่ี ดเ้ จอหยางชงิ โยวกบั ฉนิ หลงิ ยก่ี บั ฉนิ โมห่ านไป พลาง

ฉนิ โมห่ านทกี่ ําลงั นั่งอยบู่ นเกา้ อผ้ี บู ้ รหิ ารหรตี่ าออกมาเล็กนอ้ ย “ทงั้ สองคนนส้ี ามารถรวมหวั อยดู่ ว้ ยกนั …มนั ก็น่าสนใจนดิ หน่อย เหมอื นกนั ” LYกร๊ปุ ของฉนิ หลงิ ยพี่ งุ่ เป้าไปทตี่ ระกลู เจยี่ นอยตู่ ลอด วกิ ฤตทิ ่ี ตระกลู เจยี่ นกําลังเผชญิ อยตู่ อนน้ี เป็ นสงิ่ ทฉี่ นิ หลงิ ยสี่ รา้ งขนึ้ มา สถานะตอนนข้ี องหยางชงิ โยวกค็ อื คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น ทงั้ สองคนเดมิ ทกี ค็ วรจะมคี วามสมั พันธแ์ บบปฏปิ ักษ์เหมอื นกบั วา่ เป็ นศตั รกู นั แตว่ า่ ตอนนกี้ ลบั มานั่งดมื่ ชาดว้ ยกนั อยา่ งเป็ นปกตไิ ด …้ ชายหนุ่มหรต่ี าลง “ดทู า่ ทางแลว้ คงจะเรง่ ความเร็วขน้ึ มาแลว้ สนิ ะ” ไมว่ า่ จะเป็ นการโจมตตี อ่ LYกรปุ๊ หรอื วา่ จะเป็ นการชว่ ยเหลอื ตอ่ ตระกลู เจย่ี น ตา่ งก็ตอ้ งเรง่ ความเร็วขน้ึ เขาเชอ่ื วา่ ฉนิ หลงิ ยมี่ าหาหยางชงิ โยวจะตอ้ งไมม่ ที างทจี่ ะมาพดู คยุ เรอ่ื งเกา่ ๆกนั งา่ ยๆอยา่ งนัน้ แน่นอน ซสู อื เยวไ่ มเ่ ขา้ ใจควาหมายทเ่ี ขาสอ่ื ออกมา เธอจงึ ยน่ คว้ิ คดิ สงสยั ออกมา “สามี เรง่ ความเร็วอะไรกนั อะ่ ?” “ไมม่ อี ะไร”

ชายหนุ่มหวั เราะออกมาเบาๆ แลว้ หนั ไปมองซสู อื เยว่ “ซอื้ มาแคช่ ดุ ราตร?ี ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “ยังตอ้ งการอะไรอกี เหรอคะ?” ชายหนุ่มมองเธอไปอยา่ งจนใจ “ชดุ ราตรสี อี ะไร?” “สชี มพ!ู ” ฉนิ โมห่ านพยักหนา้ ออกมาเล็กนอ้ ย พรอ้ มกบั ยกโทรศพั ทข์ นึ้ มา “ไป๋ ล่ัว ไปทห่ี า้ ง ซอ้ื รองเทา้ สน้ สงู สชี มพมู าคนู่ งึ ” ซสู อื เยวต่ กใจขนึ้ มา แลว้ กไ็ ดม้ องไปทเ่ี ทา้ ของตวั เองทนั ที รองเทา้ ทเ่ี ธอกําลงั สวมอยู่…เป็ นรองเทา้ ผา้ ใบสขี าวคหู่ นง่ึ รองเทา้ คนู่ ี้ กบั ชดุ ราตรี…มนั ดเู หมอื นวา่ จะไมเ่ ขา้ กนั เลยจรงิ ๆ รอจนชายหนุ่มวางโทรศพั ทล์ งแลว้ เธอกเ็ ขา้ ไปอยา่ งระมดั ระวงั ยนื่ มอื ออกไปดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยสหี นา้ ทรี่ สู ้ กึ ผดิ แลว้ เขา้ ไปกอด เอวแกรง่ ของเขาเอาไว ้ “ขอโทษนะสาม…ี ” “เพราะวา่ เจอคนทไ่ี มช่ อบ ฉันก็เลยอารมณไ์ มด่ ขี น้ึ มาดว้ ย ตอนอยทู่ ่ี หา้ งกเ็ ลยซอ้ื แคช่ ดุ ราตรกี ลับมา” “ลมื เรอ่ื งรองเทา้ ไปหมดเลย…”

พดู จบ เธอกเ็ หมอื นเดก็ นอ้ ยทที่ ําอะไรผดิ มา หนา้ แดง ซกุ หวั เขา้ กบั แผงอกของเขา “ฉันนมี่ นั ทม่ึ จรงิ ๆเลย” “ขอโทษนะคะ” หวั ใจของฉนิ โมห่ าน มันไดส้ นั่ ออกมาอยา่ งแรงเพราะวา่ การกระทําที่ พง่ึ พงิ และน้ําเสยี งหวานของเธอ เขาเงยหนา้ ขน้ึ มา ลกู กระเดอื กขยบั เคลอ่ื นขนึ้ ลง “ขอโทษอะไรผม กนั ” “ไมม่ ผี ม คณุ กไ็ มม่ ที างจะตดั สนิ ใจจะเขา้ รว่ มงานเลย้ี งไปดว้ ย เหมอื นกนั ” “ไมไ่ ดพ้ จิ ารณาไปถงึ เรอ่ื งพวกนม้ี นั ก็ไมใ่ ชค่ วามผดิ ของคณุ ” นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ทม่ี คี ณุ สมบตั ทิ ดี่ งึ ดดู ออกมาไดย้ นิ เขา้ มาในหขู อง ซสู อื เยว่ มันชวนใหห้ ลงเสน่หเ์ ป็ นอยา่ งมาก เธอเงยหนา้ ขนึ้ มา มองเขาไปนงิ่ ๆ จากมมุ มองของเธอนัน้ สามารถมองเห็นสนั กรามทดี่ ดุ นั กบั ลกู กระเดอื กทเี่ ซก็ ซขี่ องเขาได ้

หญงิ สาวลังเลอยสู่ กั พักนงึ สดุ ทา้ ยก็ยังอดกลัน้ เอาไวไ้ มอ่ ยู่ เงยหนา้ ขนึ้ ไปประชดิ เขา้ ไป กดั ลงไปบนกรามของเขาเบาๆ การกระทําทเ่ี กดิ ขนึ้ มาโดยไมม่ ปี ี่มขี ลยุ่ ของเธอนัน้ ทําใหฉ้ นิ โมห่ าน นง่ิ คา้ งไปอยา่ งจงั เขายน่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย มองลงไปจบั ใบหนา้ เล็กทขี่ าวเนยี นของ เธอเอาไว ้ “ยัยตวั รา้ ย ทําอะไรน่ะ?” ในดวงตาดําคนู่ ัน้ ของซสู อื เยวเ่ ต็มไปดว้ ยแววตาทบ่ี รสิ ทุ ธิ์ “ฉันอยาก กดั คณุ ” ชายหนุ่มองึ้ ไปเล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็หยกิ จมกู ของเธอไปเบาๆ “แค่ อยากจะกดั คางเทา่ นัน้ ?” หญงิ สาวสา่ ยหนา้ ออกมาอยา่ งแขง็ ขนั “ไมใ่ ชแ่ คค่ าง” บนใบหนา้ ของหญงิ สาวรอ้ นผา่ วออกมา “ฉันยังอยากจะกดั รมิ ฝี ปาก คณุ ดว้ ย” “ฟันของคณุ ” “แลว้ กย็ ังม…ี ”