สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

“อบุ๊ —!” คําพดู ของเธอยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมาจนจบ ชายหนุ่มก็โอบรดั ทา้ ย ทอยเธอเอาไวพ้ รอ้ มกบั ประกบจบู ลงมาอยา่ งแรงทนั ที ฟันของเขากดั เขา้ มาทร่ี มิ ฝี ปากของเธอเบาๆ เจ็บจนเธอตอ้ งยน่ ควิ้ ออกมา ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ ชายหนุ่มยมิ้ ออกมาพรอ้ มกบั ปลอ่ ยเธอ ออกไป “ผมกดั เสร็จแลว้ ตอนนถี้ งึ ตาคณุ กดั ผมแลว้ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก หนา้ แดง กดั ลงไปบนรมิ ฝี ปากของเขาไป เบาๆ— …… ในชว่ งหกโมงเย็นกวา่ ๆ ฉนิ โมห่ านไดพ้ าซสู อื เยวล่ งมาจากชนั้ บน ไป๋ ลว่ั คน้ พบออกมาดว้ ยอาการตนื่ ตะลงึ วา่ รมิ ฝี ปากของทงั้ สองคน นัน้ บวมแดงดว้ ยกนั ทงั้ คู่ โดยเฉพาะอยา่ งยง่ิ คณุ ผหู ้ ญงิ รมิ ฝี ปากไมเ่ พยี งแตจ่ ะบวมแดง ออกมา บนใบหนา้ ก็แดงออกมาอยา่ งมากเชน่ เดวี กนั !

เขายน่ ควิ้ ออกมา เอย่ ปากถามออกมาอยา่ งระมัดระวงั “คอื วา่ …ของ ทกี่ นิ มนั แพข้ นึ้ มานดิ หน่อยเหรอครบั ?” “ผมวา่ สภาพของคณุ ผชู ้ ายมันดไู มด่ นี ัก…” “ของคณุ ผหู ้ ญงิ กเ็ หมอื นกบั วา่ จะหนักกวา่ หน่อย ” “ชว่ งเวลาทง่ี านเลย้ี งจะเรมิ่ ขน้ึ มันยงั มอี กี หนง่ึ ชวั่ โมง ทางทพ่ี วกเรา ไปมันจะผา่ นโรงพยาบาลแหง่ หนง่ึ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ใหผ้ มไปลงทะเบยี น ใหพ้ วกคณุ …” ไป๋ ล่ัวพดู ไปพลาง แลว้ ยงั รสู ้ กึ วา่ ตวั เองเอาใจใสเ่ ป็ นพเิ ศษไปพลาง “ในชว่ งเย็นอยา่ งนที้ โ่ี รงพยาบาลไมค่ อ่ ยมใี คร การหาหมอมนั กค็ งจะ เร็วอย…ู่ ” “ดงั นัน้ แลว้ คณุ ผชู ้ าย ปากของคณุ กบั คณุ ผหู ้ ญงิ …” ฉนิ โมห่ านทนี่ ั่งอยตู่ รงเบาะดา้ นหลังไดถ้ ลงึ ตาใสเ่ ขาอยา่ งเยอื กเย็น “หบุ ปาก!” ตอนท่ี 243 วนั นใ้ี ครฉลองวนั เกดิ

ไป๋ ล่วั หบุ ปากลงแลว้ พาฉนิ โมห่ านกบั ซสู อื เยวไ่ ปสง่ ทโี่ รงแรมทเี่ ป็ น สถานทจ่ี ดั งานเลย้ี ง ลงมาจากรถ ซสู อื เยวก่ ็ไดจ้ งู มอื ของฉนิ โมห่ าน แลว้ ทงั้ สองคนกไ็ ด ้ เดนิ เขา้ ไปยงั สถานทจี่ ดั งานเลยี้ งดว้ ยกนั เดมิ ทแี ลว้ สถานทใ่ี นการจดั งานเลยี้ งซสู อื เยวน่ กึ วา่ จะเป็ นสถานทท่ี ม่ี ี ความคกึ คกั มแี สงสที เ่ี หมอื นกบั สถานบนั เทงิ แลว้ ก็มกี ารกง๊ เหลา้ กนั ออกมาเป็ นพเิ ศษ สงิ่ ทเ่ี ธอนกึ ไมถ่ งึ เลยกค็ อื … คนทม่ี าถงึ จะเป็ นผชู ้ ายแทบจะทงั้ หมด มผี หู ้ ญงิ แคไ่ มก่ ค่ี น ถงึ แมว้ า่ จะมผี หู ้ ญงิ แคไ่ มก่ ค่ี น แตม่ องไปแลว้ ทกุ คนก็ดเู หมอื นเลขา ไปหมด เธอยน่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย เอย่ ถามขา้ งๆใบหขู องฉนิ โมห่ านไปเบาๆ “ทําไมถงึ มผี หู ้ ญงิ แคไ่ มก่ ค่ี นเอง?” ชายหนุ่มยมิ้ ออกมาอยา่ งจนใจ สายตามองไปขา้ งหนา้ เอย่ เสยี ง เรยี บนงิ่ ออกมาวา่ “ผมเคยพดู ไปแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ” “นเ่ี ป็ นงานเลยี้ งทนี่ ่าเบอ่ื เลยงานนงึ ”

งานเลยี้ งมันแบง่ ออกไดห้ ลายประเภท แตง่ านเลย้ี งทพี่ วกเขาอยตู่ อนนน้ี ัน้ มนั เป็ นแคเ่ พยี งการเปิดโอกาส เพอื่ ใหเ้ หลา่ เจา้ ของกจิ การใหญๆ่ ในแวดวงธรุ กจิ ไดพ้ ดู คยุ แลกเปลย่ี นกนั เทา่ นัน้ ไมไ่ ดใ้ ชใ้ นการเขา้ สงั คม ดงั นัน้ โดยพน้ื ฐานของคนทอี่ ยใู่ นพน้ื ทแี่ หง่ น้ี ไมพ่ าเลขาผชู ้ ว่ ยมา ก็ มาเพยี งลําพงั นจ่ี งึ เป็ นสาเหตทุ วี่ า่ ทําไมเมอ่ื กอ่ นหนา้ นฉ้ี นิ โมห่ านถงึ ไดไ้ มบ่ อก ซสู อื เยวเ่ รอ่ื งทม่ี งี านเลย้ี งเรอื่ งนอี้ อกไป แตว่ า่ ในเมอื่ เธอรแู ้ ลว้ อกี ทงั้ ยงั หงึ หวงไป๋ หยนุ โตว่ อกี … เขาจงึ พาเธอมาดว้ ยเลย ถงึ แมว้ า่ ทกุ คนจะไมพ่ าญาตกิ นั มา แตม่ ันก็ไมม่ กี ฎตายตวั อกี วา่ จะพา ญาตมิ าไมไ่ ดเ้ ลย ภาพทที่ งั้ สองคนคลอ้ งแขนกนั เดนิ เขา้ ไป มนั ไดด้ งึ ดดู สายตาจาก ผคู ้ นจํานวนนับไมถ่ ว้ น เหลา่ ผคู ้ นตา่ งพากนั กระซบิ กระซาบกนั ขน้ึ มาโดยอตั โนมตั ิ

ในมมุ หนงึ่ ของกลมุ่ คน ชายหนุ่มทใ่ี หค้ วามรสู ้ กึ ทเ่ี ย็นยะเยอื กออกมา ไดก้ วาดสายตามองไปทางฉนิ โมห่ านและซสู อื เยวไ่ ปนงิ่ ๆ มมุ ปากได ้ ยกยมิ้ ออกมาดว้ ยความเย็นชา เขาหนั หนา้ ไปมองผหู ้ ญงิ ทน่ี ่ังอยขู่ า้ งๆ “ทําไมเธอถงึ มาอยทู่ น่ี ี่?” หญงิ สาวชะงกั ไป พรอ้ มกบั ยมิ้ ออกมา “คณุ หลงิ นายหมายถงึ ซสู อื เยว?่ ” ชายหนุ่มมองเธอไปอยา่ งเยอื กเย็น ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ยมิ้ ออกมาอกี ครงั้ “นมี่ นั กป่ี ีมาแลว้ นายยงั ไมล่ มื เธอ อกี ?” พดู จบ เธอกย็ กแกว้ ไวนข์ น้ึ มาจบิ เล็กนอ้ ย “อยา่ ลมื นะวา่ นายมาเมอื ง สตฟั ฟ์ ครงั้ น้ี กเ็ พอ่ื จะมาทํางานนะ” ชายหนุ่มไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เพยี งแคย่ ม้ิ ออกมาจางๆ “เธอวา่ ตอนนเ้ี ธอ จะยงั จําฉันไดอ้ ยหู่ รอื เปลา่ ?” “ไดข้ า่ ววา่ สญู เสยี ความทรงจํา สามขี องตวั เองกย็ ังจําไมไ่ ด ”้ หญงิ สาววางแกว้ ไวนล์ งไปอยา่ งสงา่ งาม “คนนัน้ ทอี่ ยขู่ า้ งๆเธอนัน้ วา่ กนั วา่ เป็ นคณุ ชายทรี่ อ่ นเรอ่ ยดู่ า้ นนอกของตระกลู จข้ี องพวกเรา

เมอื่ หลายปีกอ่ น ลกู ชายของผนู ้ ําตระกลู คนกอ่ น ลกู พลี่ กู นอ้ งของ ฉันเอง” “วา่ กนั วา่ หลังจากทซี่ สู อื เยวส่ ญู เสยี ความทรงจําไป กไ็ มร่ จู ้ ักแมแ้ ต่ สามขี องเธอดว้ ยซาํ้ ” “คณุ หลงิ นาย…ก็แคเ่ พอื่ นทนี่ ่ังโตะ๊ ตดิ กนั เมอ่ื ตอนม.ตน้ เทา่ นัน้ เอง ” “ถงึ แมว้ า่ เธอจะไมไ่ ดเ้ สยี ความทรงจําไป ก็คงจะจํานายไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี หรอกมงั้ ?” ชายหนุ่มชะงกั ไป หลงั จากนัน้ ก็ไดล้ บู คางพรอ้ มกบั ยม้ิ ออกมา “มนั ก็ จรงิ ” เมอ่ื ตอนม.ตน้ เขามนั ก็แคเ่ ด็กอว้ นทถ่ี กู คนอนื่ รังเกยี จโดดเดยี่ วไมม่ ี ใครคบคนนงึ เมอื่ ตอนนัน้ ในชนั้ เรยี นอยา่ วา่ แตผ่ หู ้ ญงิ แมแ้ ตผ่ ชู ้ ายเองกไ็ มย่ อมที่ จะมาน่ังรว่ มโตเ๊ ดยี วกบั เขาเลยสกั คน สดุ ทา้ ยก็ยังคงเป็ นซสู อื เยวท่ เี่ ป็ นฝ่ ายไปหาคณุ ครู มาน่ังรว่ มโตะ๊ กบั เขา เป็ นเพอื่ นกบั เขา แนะนําใหเ้ ขาตงั้ ใจเรยี น “ฉันคดิ วา่ นายไมม่ เี พอื่ นมันโดดเดย่ี วมากเลยนะเนยี่ ”

“ถา้ ฉันไมเ่ ป็ นเพอื่ นกบั นาย นายจะตอ้ งทกุ ขม์ ากแน่เลย!” “ฉันไมค่ ดิ วา่ นายจะหนา้ ตาน่าเกลยี ด และก็ไมค่ ดิ วา่ นายอปั ลักษณ์ เลยดว้ ย…” หลงิ ซอื ยหู่ ลบั ตาลง คําพดู ทซ่ี สู อื เยวเ่ คยพดู กบั เขาเมอ่ื ตอนนัน้ เขาจํามันไดอ้ ยา่ งชดั เจน นกึ ไมถ่ งึ วา่ การทไี่ ดม้ าเจอกนั อกี ครัง้ หลงั จากทผี่ า่ นไปแลว้ หลายปี เธอจะแตง่ งานไปเป็ นภรรยาของคนอนื่ ไปเสยี แลว้ เวลามนั ผา่ นไปเร็วจรงิ ๆ …… หลังจากทซี่ สู อื เยวค่ ลอ้ งแขนของฉนิ โมห่ านเดนิ เขา้ มาแลว้ เพอ่ื ทจี่ ะดแู ลอารมณค์ วามรสู ้ กึ ของเธอ ชายหนุ่มก็ไดพ้ าเธอไปทกุ ที่ ในตอนแรกเรมิ่ นัน้ เอง สําหรบั การทฉี่ นิ โมห่ านพาเธอเดนิ ไปทกุ ทนี่ ัน้ ซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ ซาบซงึ้ ใจดใี จอยหู่ รอก แตพ่ อนานเขา้ … มนั ชา่ งน่าเบอ่ื มากเลยจรงิ ๆ!

เธอถอนหายใจออกมา หลังจากทฉ่ี นิ โมห่ านพาเธอไปบอกลากบั คู่ คา้ ทางธรุ กจิ อกี หลายคนแลว้ นัน้ ก็ไดเ้ อย่ พดู ออกมาอยา่ งระมัดระวงั วา่ “สามี งานเลย้ี งนมี้ นั จะสน้ิ สดุ เมอ่ื ไหรก่ นั น่ะ?” ชายหนุ่มหวั เราะออกมาเบาๆ ยกมอื ขน้ึ มาลบู หวั เธอไปเบาๆ “ใกล ้ แลว้ ” หญงิ สาวแสดงสหี นา้ น่าสงสารออกมา “ใกลแ้ ลว้ มนั อกี นานแคไ่ หน กนั ?” ชายหนุ่มกม้ ลงมองเวลา “อกี สองชวั่ โมงก็เสร็จแลว้ ” ใบหนา้ เล็กของซสู อื เยวห่ งอยออกมาทนั ที สองชวั่ โมงเลยนะ… เหมอื นกบั วา่ เขาจะเหน็ ความเพลยี ใจในดวงตาของเธอ ฉนิ โมห่ านก็ ไดย้ มิ้ ออกมา “รสู ้ กึ เบอ่ื ขน้ึ มาแลว้ ?” “อมื ” “งนั้ …ใหไ้ ป๋ ล่ัวไปสง่ คณุ กลับไปกอ่ น?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ออกมา “คะ่ !”

เธอไมอ่ ยากอยทู่ นี่ ตี่ อ่ ไปแลว้ จรงิ ๆ ถา้ รกู ้ อ่ นวา่ เป็ นงานเลย้ี งทนี่ ่าเบอ่ื อยา่ งน้ี เธอจะปลอ่ ยใหไ้ ป๋ หยนุ โตว่ มาเลย! แตผ่ ลสดุ ทา้ ยหลงั จากทเ่ี ธอซอื้ ชดุ ราตรี สวมใสเ่ สอื้ ผา้ ทสี่ วยหรมู า สถานทจ่ี ดั งานแลว้ ถงึ ไดค้ น้ พบวา่ ไมม่ ใี ครมาสวยแขง่ กบั เธอเลย ในงานเลยี้ งผหู ้ ญงิ นอ้ ยเสยี จนน่าสงสาร ผชู ้ ายตา่ งก็ยงุ่ อยกู่ บั การคยุ ธรุ กจิ คงเป็ นเพราะวา่ มองออกถงึ ความคดิ ของเธอ ฉนิ โมห่ านกไ็ ดห้ ยกิ ลง ไปบนจมกู ของเธอเบาๆ “ถา้ งานเลย้ี งมนั น่าสนใจจรงิ ๆ ผมจะไมบ่ อก คณุ ไดย้ งั ไง?” “ตอ่ จากนไี้ ปจะยังกนิ นํ้าสม้ อะไรจําพวกนอี้ ยอู่ กี มยั้ ?” ซสู อื เยวร่ บี สา่ ยหวั ออกมาจนเหมอื นกบั กลองป๋ องแป๋ งออกมาทนั ที “ไมแ่ ลว้ !” เห็นทา่ ทขี องเธอแลว้ ชายหนุ่มกย็ มิ้ ออกมาดว้ ยความพงึ พอใจ แลว้ ก็ไดก้ วกั มอื เรยี กไป๋ ล่ัวเขา้ มา ใหเ้ ขาพาซสู อื เยวไ่ ปสง่ กลับวลิ ลา่ ซสู อื เยวอ่ อกมาจากงานไปนั่งทบ่ี นรถ สดู อากาศบรสิ ทุ ธไ์ิ ปอกึ ใหญ่ “ในทฉี่ ันกม็ ชี วี ติ กลับมาแลว้ !”

ภายในสถานทจ่ี ัดงานนัน้ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะน่าเบอ่ื แลว้ บรรยากาศน่าอดึ อดั เสยี จนน่ากลัวอกี ดว้ ย! ไดย้ นิ เสยี งของซสู อื เยวจ่ ากทางทน่ี ั่งเบาะหลงั ไป๋ ล่วั อดไมไ่ ดท้ จี่ ะ ยม้ิ ออกมา “คณุ ผหู ้ ญงิ พวกเรากลบั วลิ ลา่ กนั ตอนนเ้ี ลย?” “อมื !” หลังจากทซี่ สู อื เยวต่ อบรับไปกห็ ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ รปู ทช่ี ายหาดมาใหเ้ ธอรปู นงึ “สอื เยว่ เธออยไู่ หน?” “พวกเราอยทู่ ช่ี ายหาดกนั มคี นกําลงั จดุ ดอกไมไ้ ฟอยู่ สวยมากเลย เธออยากจะมาสกั หน่อยมยั้ ?” ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ กดเปิดภาพ ในภาพเป็ นชายหาดทมี่ ดื มาก บนฟ้ามดี อกไมไ้ ฟทก่ี ําลงั เบง่ บาน ตระการตาออกมา จห้ี นานเฟิงกําลังจงู มอื ซงิ กวงยนื มองดอกไมไ้ ฟรมิ ชายหาดดว้ ยกนั เป็ นภาพทดี่ กู ลมกลนื สวยงามอยา่ งมาก “สอื เยว่ เมอ่ื กอ่ นเธอชอบดอกไมไ้ ฟมากเลยนี่ เธอจําไดห้ รอื เปลา่ ?”

ซสู อื เยวช่ ะงักไปเล็กนอ้ ย แลว้ ตอบรับไป เมอื่ กอ่ นเธอชอบดอกไมไ้ ฟมากจรงิ ๆ แตใ่ นภายหลังมาเผชญิ กบั เรอื่ งมากมาย ความชอบของเธอ อนั ท่ี จรงิ มนั กไ็ มไ่ ดส้ ําคญั อะไรไปแลว้ ไมม่ ใี ครสนใจ ขนาดตวั เธอเองกเ็ กอื บจะลมื มนั ไปแลว้ เลยวา่ ตวั เองเคยชอบดอกไม ้ ไฟ แตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นกลับยงั จํามันได ้ เธอถอื โทรศพั ท์ สง่ ขอ้ ความไปหาเธอเงยี บๆ “ขอบคณุ นะทเี่ ธอยัง จํามันไดอ้ ยู่” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี สง่ ขอ้ ความมาหาเธออกี ครงั้ ทนั ที “เธอไมม่ าด?ู มัน สวยมากจรงิ ๆนะ!” “ไดข้ า่ ววา่ มคี นรวยคนนงึ มอบของขวญั วนั เกดิ ใหก้ บั ผหู ้ ญงิ ทเี่ ขารัก! ” “ผหู ้ ญงิ คนนส้ี วยมากจรงิ ๆ! ดอกไมไ้ ฟนม่ี ันจดุ มาหลายชว่ั โมงแลว้ นะ!” มอื ทก่ี มุ โทรศพั ทอ์ ยขู่ องซสู อื เยวช่ ะงักคา้ งออกมาเล็กนอ้ ย

อนั ทจ่ี รงิ เธอเองกเ็ คยคาดหวงั อยเู่ หมอื นกนั วา่ จะมคี นมาจดุ ดอกไม ้ ไฟอยา่ งนใ้ี หต้ อนทเี่ ป็ นงานวนั เกดิ ของเธอ ถอนหายใจออกมา หลังจากทเี่ ธอปฏเิ สธฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลบั ไปอกี ครัง้ กไ็ ดเ้ ปิดดสู ตอรวี่ แี ชทไปดว้ ยความเบอ่ื หน่าย ในสตอรว่ี แี ชท เจยี่ นเฉงิ ทปี่ กตมิ กั จะไมพ่ ดู วนั นไี้ ดโ้ พสตข์ อ้ ความ มาขอ้ ความนงึ อยา่ งไมเ่ คยเป็ นมากอ่ นเลย เป็ นภาพดอกไมไ้ ฟรมิ ชายหาด “นายเคยบอกวา่ จะจดุ ดอกไมไ้ ฟใหเ้ ธอตอนวนั เกดิ ของเธอ ” “วนั นด้ี อกไมไ้ ฟจะสวยแคไ่ หน เธอกม็ องไมเ่ ห็นมนั อยดู่ ี” การหายใจของซสู อื เยวไ่ ดห้ ยดุ นงิ่ ไปทนั ที เธอสง่ ขอ้ ความไปหาเจย่ี นเฉงิ ทนั ที “วนั นใี้ ครฉลองวนั เกดิ ?” “แมข่ องแกหลวิ หรเู ยยี น” ตอนที่ 244 พอ่ แทๆ้ ของคณุ

ซสู อื เยวก่ มุ โทรศพั ท์ ยงั อยากจะลองถามคําถามเกย่ี วกบั แมข่ องเธอ ใหม้ ากขน้ึ อกี แตเ่ จยี่ นเฉงิ กลบั ไมไ่ ดต้ อบกลบั มาอกี ขอ้ ความทเี่ ธอสง่ ไป เงยี บหายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอย สดู หายใจ เธอกดั รมิ ฝี ปากออกมา แลว้ หลับตาลง “คณุ ผหู ้ ญงิ คณุ ดดู อกไมไ้ ฟส!ิ ” ทนั ใดนัน้ เอง รถก็ไดห้ ยดุ จอดลง เสยี งทฟี่ ังดปู ระหลาดใจของไป๋ ลว่ั ดงั ขน้ึ มาขา้ งๆใบหู ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ ไป บนรมิ ถนน ก็ไดเ้ รมิ่ จดุ ดอกไมไ้ ฟกนั แลว้ เหมอื นกนั ดอกไมไ้ ฟใหญๆ่ ไดป้ กคลมุ ไปทว่ั ทงั้ เมอื ง เหมอื นกบั วา่ คนทจี่ ดุ ดอกไมไ้ ฟคนนัน้ จะตอ้ งใหค้ นทอ่ี ยใู่ นใจของ เขามองเหน็ มันใหไ้ ดก้ ไ็ มป่ าน ขา้ งหกู ็เป็ นเสยี งดอกไมไ้ ฟทด่ี งั กกึ กอ้ งขน้ึ มา ทงั้ เมอื งสตฟั ฟ์ เหมอื นกบั วา่ ฉลองปีใหมอ่ ยู่ ซสู อื เยวม่ องดอกไมไ้ ฟไปสกั พกั นงึ แลว้ กห็ นั กลับไปมองไป๋ ลั่ว ” ทําไมถงึ ไมไ่ ปละ่ ?”

“ไปไมไ่ ดค้ รบั ” ไป๋ ลว่ั ชไ้ี ปยังการไหลของการจราจรบนทอ้ งถนนทต่ี ดิ กนั อยอู่ ยา่ ง เนอื งแน่นตรงหนา้ “รถตดิ ” ซสู อื เยวช่ ะงักไปเล็กนอ้ ย แลว้ ก็ไดน้ กึ ขน้ึ มาไดว้ า่ เหมอื นกบั วา่ ทาง จากโรงแรมไปวลิ ลา่ มนั กค็ อื ทางไปทช่ี ายหาดพอดเี ลย ดงั นัน้ แลว้ รถเหลา่ นที้ อ่ี ยตู่ รงหนา้ คอื กําลงั ตดิ อยเู่ พอ่ื ทจี่ ะไป ชายหาดกนั ละ่ มงั้ ? คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ เธอก็ไดห้ นั กลับไปมองดา้ นหลงั รถทอ่ี ยดู่ า้ นหลงั ถงึ แมว้ า่ จะไมน่ อ้ ยเลย แตม่ นั ก็นอ้ ยกวา่ ขา้ งหนา้ เยอะเลย หญงิ สาวลังเลอยสู่ กั พกั “ไป๋ ล่วั ไปทโี่ รงพยาบาลในใจกลางเมอื ง เถอะ” ไป๋ ลวั่ ชะงกั ไป “ไปทน่ี ่ันทําไมครบั ?” เมอื่ ตอนเย็นเขาใหค้ ณุ ผชู ้ ายกบั คณุ ผหู ้ ญงิ ไปหาหมอเพอ่ื รักษาปาก ทโี่ รงพยาบาล ก็ไมม่ ใี ครสนใจเขาเลยสกั คน จนถงึ ป่ านนแี้ ลว้ คณุ หมอไมเ่ ลกิ งานกนั ไปหมดแลว้ เหรอ?

“ไปเยยี่ มแมข่ องฉันสกั หน่อย” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง ความรสู ้ กึ โดยสญั ชาตญาณมันคดิ วา่ ดอกไมไ้ ฟน้ี มันจะเกยี่ วขอ้ งกบั แมข่ องเธอ ตอนทรี่ ถมาถงึ ดา้ นลา่ งตกึ ของโรงพยาบาลมนั ก็เป็ นเวลาสองทมุ่ กวา่ ไปแลว้ ซสู อื เยวล่ งจากรถไปแลว้ ก็ไดพ้ งุ่ เขา้ ตกึ ไปทนั ที ดา้ นนอกหอ้ งผปู ้ ่ วยบนชนั้ บนสดุ ของหลวิ หรเู ยยี น การด์ ยนื่ มอื ออกมาหมายทจ่ี ะขวางเธอเอาไว ้ “คณุ ผหู ้ ญงิ ทา่ นนี้ ไมม่ คี ําอนุญาต จากพอ่ บา้ นเสน่ิ คณุ ไมส่ ามารถ…” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมา มอื ขา้ งหนง่ึ จับแขนของการด์ เอาไว ้ หกั ไปอยา่ งแรง— ตามมาดว้ ยเสยี งรอ้ งครวญครางของการด์ ซสู อื เยวผ่ ลักประตู หอ้ งพักผปู ้ ่ วยของหลวิ หรเู ยยี นเขา้ ไป ภายในหอ้ งผปู ้ ่ วยเงยี บสงบ ภายในหอ้ งไมไ่ ดเ้ ปิดไฟ

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ นอนกําลงั นอนอยบู่ นเตยี งอยา่ งเงยี บๆ บนฟ้าดา้ นนอก หนา้ ตา่ ง ดอกไมไ้ ฟสสี นั สดใสไดส้ ะทอ้ นเขา้ กบั ใบหนา้ ทซ่ี บู ผอม ของเธอ เธอหลบั ตาเงยี บ เหมอื นกบั วา่ กําลังนอนหลบั อยู่ ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากออกมา คอ่ ยๆเดนิ เขา้ ไป น่ังลงขา้ งๆรา่ งของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ “คณุ หลวิ หรเู ยยี น” เธอยน่ื มอื ออกไป จบั มอื เย็นๆของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยบู่ นเตยี งเอาไว ้ “ตอนน้ี ฉันยงั ไมแ่ น่ใจวา่ ตกลงแลว้ ฉันใชล่ กู สาวของคณุ หรอื เปลา่ ” “แตว่ า่ ทกุ คนตา่ งก็บอกวา่ ฉันเป็ น ฉันเองกค็ ดิ วา่ ฉันเป็ นดว้ ย เหมอื นกนั ” “ดงั นัน้ แลว้ ฉันก็จะยอมรับคณุ ทเี่ ป็ นแมค่ นนแี้ ลว้ กนั ” พดู จบ เธอถอนหายใจออกมาอกี ครงั้ หนั หนา้ ออกไปมองทอ้ งฟ้า ดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง ดอกไมไ้ ฟเต็มทอ้ งฟ้าจนแทบจะทําใหก้ ลางคนื เปลยี่ นกลายมาเป็ น กลางวนั เลยทเี ดยี ว

“ถา้ เดาไมผ่ ดิ ละ่ ก็ ดอกไมไ้ ฟพวกนเ้ี ป็ นของทจ่ี ดุ มาเพอื่ ใหค้ ณุ ดู ละ่ มงั้ ?” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา “จากทพี่ อ่ เจย่ี นเฉงิ ของฉันบอกมา พอ่ แทๆ้ ของฉันตายไปตงั้ แตฉ่ ันยังไมเ่ กดิ เลย” “นับดแู ลว้ มนั ก็หลายปีแลว้ เหมอื นกนั นะ” “ถา้ ดอกไมไ้ ฟพวกนม้ี ันเตรยี มมาเพอื่ คณุ จรงิ ๆ เขามคี วามตงั้ ใจน้ี มา…ถา้ คณุ ฟื้น ฉันสนับสนุนวา่ พวกคณุ จะตอ้ งคบอยดู่ ว้ ยกนั ” “แตน่ ่าเสยี ดาย…” หญงิ สาวกมุ มอื ของหลวิ หรเู ยยี นเอาไว ้ “รบี ดขี น้ึ เร็วๆหน่อยนะ” ดอกไมไ้ ฟดําเนนิ ไปอยา่ งตอ่ เนอ่ื งจนถงึ เชา้ ตรขู่ องอกี วนั ซสู อื เยวก่ ็ยงั อยใู่ นโรงพยาบาลเหมอื นเดมิ กมุ มอื ของหลวิ หรเู ยยี น น่ังอยจู่ นถงึ เชา้ ในระหวา่ งนัน้ เอง เธอกค็ ยุ เรอื่ งทเี่ ธอไดป้ ระสบพบเจอมาหลายปีมา นก้ี บั หลวิ หรเู ยยี นไปไมห่ ยดุ เลา่ เรอ่ื งทนี่ ่าสนใจและไมน่ ่าสนใจท่ี เธอไดพ้ บเจอมาตงั้ แตเ่ ล็กจนโต

เหมอื นกบั วา่ เธออยากจะเอาคําพดู ทอี่ ยากพดู กบั แมท่ เี่ ก็บสะสมมา หลายปีมาน้ี พดู มันออกไปทงั้ หมด ชว่ งเชา้ ในตอนทกี่ ารชมุ นุมดอกไมไ้ ฟไดส้ น้ิ สดุ ลง ซสู อื เยวก่ ็ได ้ ปลอ่ ยมอื ออกจากหลวิ หรเู ยยี น เธอถอนหายใจออกมา แลว้ กไ็ ดม้ องรปู ลักษณห์ นา้ ตาของผหู ้ ญงิ คน นัน้ ไปอกี ครงั้ “คณุ หลวิ หรเู ยยี น คณุ จะตอ้ งรบี ดขี น้ึ เร็วๆนะคะ” พดู จบ หญงิ สาวก็ผนั รา่ งเดนิ ออกไป ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดส้ งั เกตเลยวา่ นาทที เี่ ธอหนั หลังออกไปนัน้ ผหู ้ ญงิ ท่ี นอนอยบู่ นเตยี ง ตรงมมุ ขอบตาไดม้ นี ํ้าตาไหลออกมาหยดนงึ ออกมาจากหอ้ งผปู ้ ่ วยซสู อื เยวก่ ็ไดถ้ อนหายใจออกมา กําลงั เตรยี ม ทจ่ี ะผันรา่ งไปยงั ลฟิ ต์ เงารา่ งหนงึ่ ก็ไดเ้ ขา้ มากอดเธอเอาไวจ้ ากทาง ดา้ นหลัง เดมิ ทเี ธอกอ็ ยากจะขดั ขนื ออกไป ในชวั่ วนิ าทที มี่ อื ทงั้ สองขา้ งกําหมดั ออกมานัน้ เอง เธอกร็ สู ้ กึ ไดถ้ งึ กลน่ิ อายทค่ี นุ ้ เคยมาจากทางดา้ นหลัง “สาม?ี ”

ชายทอี่ ยดู่ า้ นหลังเอาหวั ซกุ เขา้ มาบรเิ วณซอกคอของเธอ อดไมไ่ ด ้ ทจี่ ะหวั เราะออกมาเบาๆ “ไมห่ นั หนา้ กลบั มาก็รวู ้ า่ เป็ นผมดว้ ย?” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของเขาประดบั ไปดว้ ยลมหายใจทอี่ นุ่ รอ้ นรดมาทบี่ รเิ วณ ชว่ งคอของเธอ “คณุ เป็ นสามขี องฉัน ฉันจะตอ้ งรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เป็ นคณุ ” บนใบหนา้ ของซสู อื เยวเ่ ออ่ รอ้ นออกมา เธอกดั รมิ ฝี ปากกมุ มอื ของ ฉนิ โมห่ านเอาไวเ้ บาๆ “คณุ มาตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร่?” “มานานแลว้ ” ชายหนุ่มยม้ิ แลว้ กอดเธอเอาไว ้ “หลังจากงานเลย้ี งจบลงกม็ าหาคณุ เลย” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไปเล็กนอ้ ย “งานเลย้ี งเลกิ เมอ่ื ไหรก่ นั ?” “สามทมุ่ กวา่ ” การหายใจของหญงิ สาวไดห้ ยดุ ชะงักไปชวั่ ขณะ ตอนนก้ี ็ตสี บิ สองไปแลว้ ฉนิ โมห่ านเลกิ งานเลย้ี งสามทมุ่ กวา่ ๆแลว้ กม็ าทนี่ เ่ี ลย

เขา…รอเธออยดู่ า้ นนอกประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยมาสามชว่ั โมงกวา่ แลว้ ? หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก ดงึ มอื เขาออกแลว้ หนั หนา้ ไปมองเขา ภายใตแ้ สงไฟสลวั บรเิ วณทางเดนิ ดวงตาคนู่ ัน้ ของหญงิ สาวสอ่ ง ประกายออกมา “ทําไมมาแลว้ ไมบ่ อกฉันสกั หน่อย?” ถา้ เธอรลู ้ ะ่ ก็ จะไมม่ ที างปลอ่ ยใหเ้ ขาตอ้ งรออยดู่ า้ นนอกคนเดยี วนาน ขนาดน้ี ชายหนุ่มยกยมิ้ ออกมา “ไมอ่ ยากรบกวนบทสนทนาของคณุ กบั แม่ ยาย” พดู จบ เขากย็ กมอื ขนึ้ มาลบู หวั เธอไปเบาๆ “คยุ เสร็จแลว้ พวกเรา กลบั บา้ นกนั ?” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา แลว้ พยักหนา้ “คะ่ ” ในระหวา่ งทางกลับ ซสู อื เยวเ่ หน็ เหลา่ คนทสี่ วมชดุ สดี ําเหลา่ นัน้ กําลังเก็บเศษซากดอกไมไ้ ฟกนั อยบู่ นถนนของเมอื ง คว้ิ กย็ น่ ออกมา เล็กนอ้ ย “สามี คณุ รหู ้ รอื เปลา่ วา่ ดอกไมไ้ ฟวนั น้ี…ใครเป็ นคนจดุ กนั คะ?” เธอสามารถคาดเดาไดจ้ ากในขอ้ ความของเจยี่ นเฉงิ ออกมาไดว้ า่ คน ทจ่ี ดุ ดอกไมไ้ ฟคนนค้ี งจะเป็ นเพอ่ื นเกา่ ของหลวิ หรเู ยยี น

แตว่ า่ … เธอไมเ่ คยไดย้ นิ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เคยพดู มากอ่ นเลยวา่ มคี นจบี หลวิ หรู เยยี นอยนู่ ่ะ “ร”ู ้ สายตาของชายหนุ่มมองไปตรงหนา้ นงิ่ “เป็ นคนท…ี่ สญู หายไป หลายปีคนหนงึ่ ” ซสู อื เยวห่ นั หนา้ ไป มองเขานงิ่ “คณุ รจู ้ ัก?” “นับวา่ รจู ้ กั ” เขายกมอื ขน้ึ มา ลบู ลงไปบนหวั ของซสู อื เยวไ่ ปเบาๆ “ตอ่ จากนค้ี ณุ ก็ จะคอ่ ยๆรไู ้ ปเอง” “ตอนนผ้ี มไมส่ ามารถอธบิ ายกบั คณุ ไปใหช้ ดั เจนได”้ ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมา มองเขาไปดว้ ยความสงสยั ไมไ่ ดถ้ ามคําถาม นอ้ี อกไปอกี อยา่ งวา่ งา่ ย ในขณะเดยี วกนั นัน้ เอง— ภายในหอ้ งรบั แขกของวลิ ลา่ ตระกลู เจย่ี น ไดอ้ ยใู่ นความเงยี บ

ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ รบี ขนึ้ ไปเคาะประตหู อ้ งของหยางชงิ โยวทช่ี นั้ บน อยา่ งรบี รอ้ น หยางชงิ โยวทถ่ี กู เสยี งดอกไมไ้ ฟดงั รบกวนมาตลอดทงั้ คนื จนไมไ่ ด ้ หลับไดน้ อนเลยไดอ้ อกไปเปิดประตทู งั้ ชดุ นอน “ดกึ ขนาดนแี้ ลว้ ยัง ไมใ่ หค้ นอน่ื เขาหลบั กนั อกี หรอื ไง?” สายตาของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ลมุ่ ลกึ ออกมา “คณุ หนูใหญ่ มคี นตอ้ งการ เจอคณุ ครับ” หยางชงิ โยวกลอกตาดว้ ยความหงดุ หงดิ ใจ “ใครหนา้ ไหนกนั ทดี่ กึ ดน่ื ขนาดนแี้ ลว้ ยงั อยากจะเจอฉันอยอู่ กี ?” “ฉันเป็ นคณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น อยากเจอฉันก็ชว่ ยตอ่ ควิ รอให ้ ถงึ ตอนกลางวนั กอ่ นจะไดม้ ัย้ ?” นม่ี ันตสี บิ สองกวา่ ไปแลว้ นะ! “นี…่ เกรงวา่ มันจะไมไ่ ดค้ รบั ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ยน่ คว้ิ ออกมา “คนทอี่ ยากเจอคณุ เป็ นผนู ้ ําตระกลู คน กอ่ นของตระกลู เจยี่ นครบั ” “คณุ พอ่ แทๆ้ ของคณุ ”

ตอนท่ี 245 ทําไม ไมพ่ อใจ พอ่ แทๆ้ ? ใบหนา้ ของหยางชงิ โยวบดิ เบยี้ วอยสู่ กั พัก จากนัน้ สหี นา้ ทแ่ี สดงออกมาบนใบหนา้ ของหญงิ สาวทมี่ คี วาม หงดุ หงดิ ออกในชว่ งแรกไดเ้ ปลย่ี นมาเป็ นความประหลาดใจ “พอ่ แทๆ้ ของฉัน?” “ไมใ่ ชว่ า่ เขาตายไปแลว้ เหรอ?” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ เงยี บไปสกั พัก “เมอ่ื กอ่ นหนา้ นพี้ วกเราเองกค็ ดิ มา โดยตลอดวา่ ..เขาตายไปแลว้ เหมอื นกนั ” “แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมต่ าย แตย่ ังกลบั มาดว้ ย ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ถอนหายใจแลว้ เงยหนา้ ขน้ึ มามองหยางชงิ โยว “คณุ จัดแจงตวั เองสกั หน่อยแลว้ ลงไปเถอะครับ” “เพราะถงึ ยังไงเขากเ็ ป็ นพอ่ แทๆ้ ของคณุ เพง่ิ จะกลับมาก็คงอยากจะ เจอคณุ สกั หน่อย แลว้ กย็ ังปลอ่ ยวางจากคณุ ไปไมไ่ ด”้

หยางชงิ โยวรบี พยักหนา้ ออกมาทนั ที “ฉันเขา้ ใจแลว้ !” พดู จบ หญงิ สาวก็ปิดประตเู สยี งดงั “ปัง” ออกมา ดา้ นนอกประตู ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ มองประตทู ก่ี ําลังปิดแน่นอยู่ ในดวงตา ไดม้ แี ววตาของความชวั่ รา้ ยพาดผา่ นออกมา ไมใ่ ชว่ า่ เขาจะไมร่ สู ้ ถานะทแี่ ทจ้ รงิ ของหยางชงิ โยวคนน้ี ผลการตรวจDNAอะไรจําพวกนัน้ สามารถทําครัง้ แรกได ้ กส็ ามารถ ทําครงั้ ทส่ี องได ้ แตใ่ นเมอื่ ซสู อื เยวไ่ มเ่ ชอ่ื ฟัง เขาก็จะหาคนทเี่ ชอื่ ฟังจรงิ ๆ มาเป็ น คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น เดมิ ทเี รอื่ งทงั้ หมดมันก็ราบรนื่ ดอี ยแู่ ลว้ … ขอเพยี งแคห่ ยางชงิ โยวคนนเี้ ชอื่ ฟังคําพดู ของเขา แตง่ เขา้ ตระกลู จี้ ไปอยา่ งวา่ งา่ ย เขาก็จะสามารถรวมหวั สมคบคดิ กบั ฉนิ หลงิ ยแ่ี หง่ LY กร๊ปุ ได ้ แลว้ ครอบครองสมบตั ทิ งั้ หมดของตระกลู เจย่ี นเอาไว ้ สงิ่ ทฉ่ี นิ หลงิ ยตี่ อ้ งการก็คอื ตระกลู เจยี่ นลม่ สลาย สงิ่ ทเ่ี ขาตอ้ งการก็ คอื เงนิ ของตระกลู เจยี่ น

ขอเพยี งทงั้ สองไดร้ ว่ มมอื กนั ดา้ นนอกโจมตมี า คนในใหก้ าร สนับสนุน มันกจ็ ะสามารถเอาทกุ อยา่ งทตี่ อ้ งการไปไดใ้ นขณะที่ ทําลายตระกลู เจยี่ นใหล้ ม่ สลาย แตเ่ ขานกึ ไมถ่ งึ วา่ เจย่ี นหมงิ จงทป่ี ระสบอบุ ตั หิ ตทุ างรถยนตเ์ สยี ชวี ติ ไปเมอ่ื ตอนนัน้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะกลับมาตอนน้ี เขาไมเ่ พยี งแตจ่ ะยงั ไมต่ าย ไมไ่ ดเ้ จอหลายปีมานี้ กลับฉลาดหยง่ิ เย็นชามากขนึ้ กวา่ แตก่ อ่ น ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ยน่ ควิ้ ออกมาแน่น ในเมอ่ื เจย่ี นหมงิ จงยงั ไมต่ าย ทําไมตงั้ หลายปีมาแลว้ ถงึ ไมก่ ลบั มา? ในเมอื่ ไมก่ ลบั มาตงั้ หลายปีแลว้ ทําไมถงึ จะตอ้ งกลบั มาในชว่ งเวลา สําคญั ตอนทเี่ ขาใกลจ้ ะแบง่ สนั ปันสว่ นตระกลู เจย่ี นกบั ฉนิ หลงิ ยไ่ี ด ้ อยแู่ ลว้ ? เบอื้ งหลงั นี้…ใครกนั ทมี นั แอบวางวางแผนเอาไวอ้ ยู่? …… หยางชงิ โยวตงั้ ใจเปลย่ี นมาสวมชดุ เดรสโลลติ า้ สชี มพสู วยๆชดุ หนง่ึ มาเป็ นพเิ ศษ

ถงึ ขนั้ ทว่ี า่ เพอื่ ทง้ิ ภาพจําดๆี ใหก้ บั เจยี่ นหมงิ จงแลว้ เธอยังแตง่ หนา้ ทน่ี ่ารกั น่าเอ็นดจู นใครเห็นแลว้ กต็ อ้ งรกั ออกไปดว้ ย หลังจากทผ่ี า่ นไปครง่ึ ชวั่ โมง ในทสี่ ดุ เธอก็เปิดประตอู อกไป หนั ไป ยม้ิ หวานหยาดเยมิ้ ไปทางผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ “พวกเราลงไปหาพอ่ ฉัน กนั เถอะ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มองการแตง่ ตวั ทดี่ แู อบ๊ แบว๊ นั่นของเธอไปแวบนงึ แลว้ ก็แอบถอนหายใจออกมาเงยี บๆ “คณุ หนูใหญ่” เขาเอย่ เสยี งเบาออกมา “ทา่ นเจา้ ของบา้ นเพงิ่ จะกลับมา คณุ จะทํา อะไรกต็ อ้ งระวงั เอาไวห้ น่อยนะครับ ” “ถา้ ทําอะไรทที่ ําใหท้ า่ นเจา้ ของบา้ นสงสยั เคลอื บแคลงในเรอ่ื ง สถานะของคณุ ขน้ึ มา…” “ผมเองก็ปกป้องคณุ ไมไ่ หวหรอกนะ” ภายในใจของหยางชงิ โยวเกดิ ความขขี้ ลาดขนึ้ มาเล็กนอ้ ย เธอไดห้ นั ไปมองผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ไปทนั ที

ทําไมเธอถงึ รสู ้ กึ วา่ มนั มคี วามหมายอนื่ แฝงอยใู่ นคําพดู นขี้ องผดู ้ แู ล บา้ นเสน่ิ กนั เหมอื นกบั วา่ เขาจะรสู ้ ถานะทแ่ี ทจ้ รงิ ของเธอยังไงอยา่ ง นัน้ ? คงไมห่ รอกมงั้ … ทงั้ ๆทเี่ ธอกแ็ สดงไดด้ แี ลว้ แทๆ้ สดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เธอยม้ิ มองผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ไปเล็กนอ้ ย “วางใจ เถอะ” “ฉันกค็ อื คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจย่ี น เขาเป็ นพอ่ ของฉัน ไมม่ ที าง จะเกดิ เรอ่ื งอะไรหรอก” เพยี งไมน่ าน ทงั้ สองคนก็ไดล้ งมาดา้ นลา่ งพรอ้ มกนั ภายในหอ้ งรบั แขกชนั้ ลา่ ง มคี นนั่งอยแู่ ลว้ สามคน ตรงซา้ ยสดุ เป็ นผหู ้ ญงิ ทอี่ ยใู่ นชดุ สแี ดงหยงิ่ เย็นชาและสงา่ งามคนนงึ ตรงมมุ ขวาสดุ เนชายทอี่ ยใู่ นชดุ สดี ําทใี่ หค้ วามรสู ้ กึ ทเ่ี ยอื กเย็นและ สงู สง่ คนนงึ

ใบหนา้ ดา้ นขา้ งทดี่ หู ลอ่ สงา่ ของเขา กระดกู ไหปลารา้ ทโ่ี ผลอ่ อกมา มันเซก็ ซนี่ ่าหลงใหล คว้ิ สวยเฉี่ยวตรง ขนตาเรยี วยาว รปู ปากโคง้ ออกมาอยา่ งสมบรู ณแ์ บบ… เป็ นผชู ้ ายจําพวกทหี่ ลอ่ เหลาสงา่ งามจนทําใหค้ นทเี่ หน็ ไมอ่ าจจะลมื ไปไดเ้ ลย คนทนี่ ั่งตรงกลางระหวา่ งทงั้ สองคนเป็ นคนวยั กลางคนหวผี มไปขา้ ง หลังดหู ยง่ิ ไมช่ อบขอ้ งเกย่ี วกบั ใคร ภาพทที่ งั้ สามคนนั่งอยดู่ ว้ ยกนั นัน้ ถงึ แมว้ า่ จะดไู มเ่ ขา้ กนั ไปบา้ ง แต่ มันกเ็ ป็ นภาพทส่ี วยงามทจี่ ะทําใหค้ นเห็นรสู ้ กึ เบกิ บานใจขน้ึ มาเป็ น พเิ ศษ ภายในใจของหยางชงิ โยวมนั สนั่ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย ถา้ ดไู มผ่ ดิ แลว้ ละ่ ก็ ผชู ้ ายทอี่ ยใู่ หค้ วามรสู ้ กึ ทส่ี งู สง่ น่าเคารพทอ่ี ยู่ ตรงกลางคนนัน้ คงจะเป็ นเจยี่ นหมงิ จงผนู ้ ําตระกลู ของตระกลู เจยี่ น รนุ่ ทแี่ ลว้ อยา่ งทค่ี ดิ เขาเหมอื นอยา่ งทลี่ อื กนั มาไมม่ ผี ดิ เลย ใหค้ วามรสู ้ กึ สงู สง่ หยงิ่ เย็นชาควบคมุ อารมณ์ตวั เองไดด้ ี ถงึ แมว้ า่ ตอนนจ้ี ะอยใู่ นวยั กลางคนไปแลว้ กย็ ังคงหลอ่ เหลาสงา่ งาม เหมอื นเดมิ

“คณุ พอ่ !” เธอยกกระโปรงขนึ้ มา รบี วง่ิ ลงไปอยา่ งรวดเร็วดว้ ยความดใี จ ทา่ มกลางสายตาตน่ื ตะลงึ ของหลงิ ซอื ยแู่ ละหลงิ หราน คณุ หนูตวั ปลอมคนนไี้ ดพ้ งุ่ ตรงเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มแขนของเจยี่ นหมงิ จง รอ้ งไห ้ น้ําตาไหลคลอออกมา “คณุ พอ่ ! ดจี งั เลย! คณุ พอ่ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะยัง ไมต่ าย แตย่ งั กลับมาอกี ดว้ ย!” “ฉันมคี วามสขุ มากเลยคะ่ !” เจยี่ นหมงิ จงยน่ คว้ิ ออกมาจางๆจนแทบจะมองไมเ่ ห็น ผา่ นไปสกั พักใหญๆ่ ชายวยั กลางคนก็ไดส้ ดู หายใจขม่ กลัน้ ความรสู ้ กึ เอาไว ้ “ฉันเกลยี ดความสกปรก” หยางชงิ โยวทรี่ อ้ งไหซ้ บอยใู่ นออ้ มแขนของเขาไดช้ ะงกั ออกมา เล็กนอ้ ย หมายความวา่ อะไร? “ความหมายของคณุ อาเจย่ี นกค็ อื นํ้าตาน้ํามกู ของเธอแลว้ กร็ องพน้ื บนหนา้ เธออยา่ ไปถลู งบนเสอ้ื สทู ของเขา”

หลงิ หรานทอ่ี ยขู่ า้ งๆกวาดสายตามองหยางชงิ โยวไปนงิ่ ๆ มมุ ปาก ยกขนึ้ มาอยา่ งเยาะหยนั “ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ ละ่ ก็ เขาคงจะรังเกยี จลกู สาวแทๆ้ อยา่ งเธอคนนไ้ี ปเพราะวา่ เกลยี ดความสกปรกไปกไ็ ดน้ ะ ” ขอ้ ตอ่ กระดกู บนรา่ งของหยางชงิ โยวไดแ้ ข็งแกร็งขน้ึ มาทนั ที เธอรบี ลงมาจากรา่ งของเจย่ี นหมงิ จงทนั ที อยา่ งทค่ี ดิ ไมไ่ ดต้ า่ งจากทหี่ ลงิ หรานพดู มาเลย น้ําตา น้ํามกู แลว้ ก็รองพน้ื ของเธอ ทงั้ หมดไดส้ เี ขา้ กบั บนเสอ้ื คลมุ เสอ้ื สทู ของเจยี่ นหมงิ จงไปหมดแลว้ ชายวยั กลางคนไดก้ วาดสายตามองไปดว้ ยความรงั เกยี จ แลว้ ก็ได ้ ถอดเสอ้ื คลมุ โยนไปใหห้ ลงิ ซอื ยู่ หลงิ ซอื ยยู่ กั ไหล่ แลว้ กไ็ ดย้ กมอื ขนึ้ โยนเสอ้ื คลมุ ตวั นัน้ ลงไปในถัง ขยะ หยางชงิ โยว “…” คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เศรษฐนี ม่ี นั ยากจรงิ ๆเลย “เธอชอื่ หยางชงิ โยวใชม่ ยั้ ?”

ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ ในทสี่ ดุ เจย่ี นหมงิ จงมองตรงมายังเธอ “ขนั้ ตอนทเ่ี ธอถกู ตามหากลบั มา ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ไดบ้ อกฉันมา หมดแลว้ ” “ในเมอ่ื เธอยอมสละความสขุ ในชว่ งชวี ติ เหลอื อยขู่ องเธอเพอ่ื ตระกลู เจย่ี นแลว้ ฉันก็จะไมข่ ดั ขวางเธอ” พดู ไป เขากไ็ ดช้ ไี้ ปทางหลงิ ซอื ยู่ “นค่ี อื ลกู ชายทฉ่ี ันรบั เลย้ี งมาจาก ขา้ งนอก ชอื่ วา่ หลงิ ซอื ยู่” “คนนเี้ ป็ นพส่ี าวของเขา และกเ็ ป็ นเด็กทฉ่ี ันรับเลยี้ งมาเหมอื นกนั ชอ่ื วา่ หลงิ หราน” “ในเมอื่ เธอเป็ นลกู สาวของฉัน ตอ่ จากนไ้ี ปตอ้ งการอะไร ก็สามารถ เอย่ กบั หลงิ ซอื ยไู่ ด”้ ชายวยั กลางคนลกุ ยนื ขน้ึ มา “ขอโทษทรี่ บกวนเธอดกึ ขนาดนี้ ฉันมา ทน่ี ่ี ก็แคอ่ ยากจะมาดสู กั หน่อยวา่ เธอมหี นา้ ตาเป็ นยังไง ” “ดกึ มากแลว้ เธอรบี ไปพกั ผอ่ นเถอะ” พดู จบ เขาก็เดนิ ออกไป หยางชงิ โยวเออ๋ ไปเลยทเี ดยี ว

…พอ่ แทๆ้ คนน้ี มาทน่ี อ่ี ยสู่ กั พักนงึ ไมไ่ ดพ้ ดู กบั เธอใหจ้ บเลยสกั ประโยคเดยี ว ก็จะไปแลว้ ? เธอกดั รมิ ฝี ปาก เตรยี มทจ่ี ะตามไปทนั ที แตก่ ลบั ถกู หลงิ ซอื ยรู่ งั้ เอาไว ้ ชายหนุ่มยัดนามบตั รมาใหเ้ ธอดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม “นอ้ งสาว นี่ เป็ นชอ่ งทางการตดิ ตอ่ ของฉัน” “คณุ อาเจยี่ นก็เพงิ่ จะบอกไปดว้ ยวา่ ถา้ เธอมอี ะไรทตี่ อ้ งการและ อยากจะขออะไรกส็ ามารถบอกกบั ฉันมาไดเ้ ลย” “จําเอาไวว้ า่ ตดิ ตอ่ ฉันไดต้ ลอดเวลา” พดู จบ เขากไ็ ดก้ า้ วขาเดนิ ตามออกไปดว้ ยกนั กบั เจยี่ นหมงิ จง หยางชงิ โยวถอื นามบตั รนัน้ เอาไวอ้ ยา่ งเลอื่ นลอย แลว้ กไ็ ดห้ นั ไป มอง หลงิ หรานทย่ี ังเดนิ อยขู่ า้ งหลงั ไปทนั ที หลงิ หรานยมิ้ ออกมาดว้ ยความสงา่ งาม “อยา่ เขา้ ใจผดิ เลย ฉันสวม รองเทา้ สน้ สงู กเ็ ลยเดนิ ไดไ้ มเ่ ร็วเทา่ นัน้ เอง” “กบั เธอ ฉันไมม่ อี ะไรทอี่ ยากจะพดู ดว้ ยนักหรอก ”

เธอหาวออกมาทนี งึ นัยนต์ าหงสม์ องสํารวจหยางชงิ โยวขน้ึ ลง “ขอใหค้ ณุ เป็ นคณุ หนูใหญไ่ ปอยา่ งมคี วามสขุ ก็แลว้ กนั นะ ” พดู จบ หญงิ สาวก็บดิ เอวบางเดนิ โยกยา้ ยออกไป หยางชงิ โยวหนั ไปมองผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ดว้ ยใบหนา้ ทด่ี สู บั สนเลอ่ื น ลอย “น่ี…” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ หรตี่ าลง มองไปยังทศิ ทางทเ่ี จยี่ นหมงิ จงเดนิ ออกไป แววตาดลู ้ําลกึ …… ดา้ นนอกตระกลู เจยี่ น หลังจากทเี่ จยี่ นหมงิ จงขนึ้ รถมาแลว้ กน็ ่ังทอดถอนหายใจอยตู่ รง เบาะหลงั ของรถ หลงิ ซอื ยเู่ ปิดประตตู รงทน่ี ่ังขา้ งคนขบั แลว้ น่ังเขา้ มา “ทําไม ไม่ พอใจ?” ชายวยั กลางคนหลับตาน่ังพงิ เขา้ กบั พนักเกา้ อ้ี สง่ เสยี งเฮอะเสยี ง เย็นออกมา “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ หาคนพรรคน์ มี้ าแสรง้ เป็ นลกู สาวของ ฉัน?”

หลงิ หรานเปิดเขา้ มาน่ังตรงทนี่ ั่งคนขบั เสยผมขน้ึ สตารท์ รถขน้ึ มา “อยา่ งนัน้ แลว้ ตอนนคี้ ณุ อาเจย่ี นจะไปไหน?” “ไปทฉ่ี นิ โมห่ าน” “ไปหาลกู สาวแทๆ้ ของฉัน” ตอนที่ 246 ไมม่ อี ะไรใหน้ า่ ระวงั ตวั ซสู อื เยวไ่ มร่ วู ้ า่ ทําไมฉนิ โมห่ านถงึ ตอ้ งพาเธอมาดดู าวตกทต่ี รง ระเบยี งกลางดกึ กลางดนื่ อยา่ งนี้ ถงึ แมว้ า่ แสงจันทรจ์ ะสวยมาก แตต่ อนนม้ี ันกต็ สี บิ สองแลว้ นะ… เธองว่ งขนึ้ มาบา้ งแลว้ จรงิ ๆ หญงิ สาวพงิ ไปบนไหลข่ องฉนิ โมห่ านไปนม่ิ นวล “สามี ยงั กลับไป นอนไมไ่ ดอ้ กี เหรอ?” ชายหนุ่มหนั หนา้ มา เกย่ี วปอยผมเล็กๆของเธอไปทดั หเู อาไวอ้ ยา่ ง ออ่ นโยน หลังจากทดั ผมเสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ใบหนา้ ขาวนวลของหญงิ สาวกไ็ ด ้ ปรากฏออกมาตรงหนา้ เขาโดยทไี่ มม่ อี ะไรมาบดบงั

สนั กรามของเธอเป็ นสนั สวยงาม ผวิ ขาวจนสามารถมองเหน็ ขนออ่ น บนใบหนา้ เธอโดยอาศยั จากแสงไฟไดเ้ ลย ปากเล็ก จมกู เป็ นทรงสวย ดวงตาคนู่ ัน้ ทป่ี กตแิ ลว้ จะใสเหมอื นอยา่ งกบั ลกู กวางนอ้ ยในตอนนไ้ี ด ้ มคี วามเนอื ยๆและพรา่ เลอื นปะปนมาเนอ่ื งดว้ ยความรสู ้ กึ งว่ งนอน ฉนิ โมห่ านยกมอื ขน้ึ มาจบั คางเธอเอาไว ้ มองหนา้ ตาสวยของเธอ นกึ อยากจะจบู ลงไปอยา่ งทนไมไ่ หวอยหู่ ลายครงั้ สดุ ทา้ ยกต็ อ้ งเกบ็ ไป มอื กลับไป เขาหนั หนา้ ออกไปมองรถคาเยนนส์ ดี ําคนั นัน้ ทแี่ อบอยใู่ ตร้ ม่ เงา ตน้ ไมใ้ นทท่ี ไี่ กลออกไป “ก็คงจะตอ้ งรออกี สกั พกั ” ทงั้ ๆทตี่ กลงกนั เอาไวแ้ ลว้ แทๆ้ วา่ จะดแู คแ่ ป๊ บเดยี วแลว้ กไ็ ป แตผ่ ลสดุ ทา้ ย…พวกเขาจอดอยทู่ น่ี มี่ าครง่ึ ชวั่ โมงแลว้ ชายหนุ่มหนั หนา้ มามองสาวนอ้ ยทกี่ ําลังออ่ นเปลย้ี ไรเ้ รย่ี วแรงสดุ ๆ อกี ครงั้ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะยน่ื มอื ออกไปหยกิ หนา้ เธอไปเบาๆ “รวู ้ า่ คณุ งว่ ง”

“รออกี สกั พกั นะ ไดม้ ัย้ หมื ?” คําพดู ของฉนิ โมห่ านทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะกดั รมิ ฝี ปากออกมา “สามี ฉันไมอ่ ยากดดู าวตกแลว้ ฉันอยากนอน” พดู จบ เธอกอ็ า้ แขนทงั้ สองขา้ งออก ทง้ิ ตวั ลงไปบนรา่ งของเขา เบะ ปากยนื่ หนา้ เขา้ ไป “ไมง่ ัน้ คณุ กจ็ บู ฉันกอ่ น ถอื เสยี วา่ เป็ นการให ้ ของขวญั ฉัน” “แลว้ พวกเราก็กลบั ไปนอนกนั เถอะ” ดาวตกอะไรน่ัน อนั ทจี่ รงิ เธอไมไ่ ดอ้ ยากดนู ัก … รา่ งนุ่มนม่ิ ของหญงิ สาวประชดิ เขา้ มา ปากเองกใ็ กลเ้ ขา้ มาเรอื่ ยๆ ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง มองไปทางรถคาเยนนค์ นั นัน้ ทกี่ ําลงั จอดอยไู่ ป เงยี บๆ ตอนทเี่ ขาหนั หนา้ ไป ปากของซสู อื เยวก่ ไ็ ดป้ ระชดิ เขา้ มาแลว้ ความนุ่มและอนุ่ ของหญงิ สาวมันทําใหเ้ ขาขมวดควิ้ แน่นออกมาอยา่ ง อดไมไ่ ด ้ รา่ งกายนุ่มนม่ิ แผก่ ระจายกลน่ิ หอมออกมา ไมอ่ าจตา้ นทานเอาไวไ้ ด ้ เลย

ดงั นัน้ แลว้ ชายหนุ่มจงึ จบั คางของซสู อื เยวเ่ อาไวแ้ ลว้ กจ็ บู เขา้ ไป อยา่ งแรง ภายในรถคาเยนนค์ นั นัน้ ทจ่ี อดอยใู่ ตร้ ม่ เงาตน้ ไมด้ า้ นนอกวลิ ลา่ มี บรรยากาศทหี่ นักองึ้ ขนึ้ มา สายตาของเจยี่ นหมงิ จงจอ้ งมองชายทก่ี ําลังจบู ลกู สาวของเขาคน นัน้ อยไู่ ปอยา่ งไมค่ ลาดสายตา หลงิ ซอื ยเู่ ห็นภาพตรงระเบยี งแลว้ กแ็ อบกม้ หนา้ ลงไปเลน่ โทรศพั ท์ เงยี บๆ แตห่ ลงิ หรานกอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยม้ิ ออกมา “เป็ นคทู่ ด่ี เู หมาะสมกนั สดุ ๆ ไปเลยนะเนยี่ ” เจยี่ นหมงิ จงขมวดคว้ิ ออกมาหนั หนา้ ไปมองหลงิ หรานอยา่ งเยอื ก เย็น หลงิ หรานก็รบี หบุ ปากไปทนั ที ผา่ นไปไดส้ กั พกั ชายวยั กลางคนทเี่ ยอื กเย็นและเครง่ ขรมึ ก็ได ้ หลบั ตาลง นว้ิ ยาวกดนวดลงไปบรเิ วณตรงกลางระหวา่ งควิ้ ไปเบาๆ “กลับกนั เถอะ”

หลงิ ซอื ยกู่ ําลงั กม้ หนา้ ดโู ทรศพั ทอ์ ยู่ “คณุ อาเจยี่ น อยากใหผ้ มไป แยง่ มาหรอื เปลา่ ” “ถา้ ผมแตง่ งานกบั เธอ คณุ ลงุ กเ็ ป็ นพอ่ ตาของผม ” เจยี่ นหมงิ จงกวาดสายตามองเขาไปอยา่ งเยอื กเย็น “อยากแตง่ กบั ลกู สาวฉัน?” “แกไปจัดการกบั พวกแฟนหลายสบิ คนนัน้ ของแกใหเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ น เถอะแลว้ คอ่ ยวา่ กนั ” หลงิ ซอื ยู่ “…” หลงิ หรานทน่ี ่ังอยตู่ รงทนี่ ่ังคนขบั หวั เราะอยา่ งมคี วามสขุ ออกมา “คณุ ผชู ้ ายทงั้ สองทา่ น รดั เขม็ ขดั นริ ภยั ใหเ้ รยี บรอ้ ย พวกเราจะออก เดนิ ทางกนั แลว้ !” ทนั ทที เ่ี สยี งพดู ของหญงิ สาวหลดุ ออกมา รถก็สตารท์ ขน้ึ มา แลว้ ก็ ไดแ้ ลน่ ไปอยา่ งรวดเร็วประหนงึ่ ลกู ธนู เสยี งรถทข่ี นึ้ มาอยา่ งกะทนั หนั ทําใหซ้ สู อื เยวท่ ก่ี ําลงั จบู อยกู่ บั ฉนิ โม่ หานนัน้ ไดย้ น่ คว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย ทําไมเธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ เสยี งนมี้ นั กําลงั ออกไปจากตรงชนั้ ลา่ งของ พวกเขา?

แตด่ กึ ขนาดนแ้ี ลว้ … เป็ นไป๋ ลั่วทอ่ี อกจากบา้ นไปเหรอ? เธอกําลงั จะหนั ไปมอง แตฉ่ นิ โมห่ านกลบั ถอื โอกาสอมุ ้ เธออยใู่ น ออ้ มแขนเอาไวท้ นั ที จๆู่ รา่ งมันก็ลอยขน้ึ ซสู อื เยวร่ อ้ งตกใจออกมา แลว้ กไ็ ดม้ อื โอบรัด ลําคอของเขาเอาไวท้ นั ที ระยะหา่ งระหวา่ งทงั้ สองคนมันใกลจ้ นไมอ่ าจจนิ ตนาการออกมาได ้ เลย ชายหนุ่มแสยะรมิ ฝี ปากออกมา แลว้ กอ็ มุ ้ เธอเดนิ ออกไปจากตรงหนา้ ระเบยี ง กลน่ิ อายเยอื กเย็นทน่ี ่าเยา้ ยวนจากรา่ งของเขาจําพวกนัน้ มนั ทําให ้ การหายใจของซสู อื เยวต่ ดิ ขดั ออกมาเล็กนอ้ ย เธอกดั รมิ ฝี ปากมองใบหนา้ ของเขา “สาม…ี ไมด่ ดู าวตกแลว้ เหรอ?” ชายหนุ่มยกยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “ดาวตกไปแลว้ ” “พวกเรากลบั กนั ” “ไมใ่ ชว่ า่ งว่ งแลว้ เหรอ?”

ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ออกมา พรอ้ มกบั เอาหวั ซกุ เขา้ ไปในออ้ มอกของ เขา ปลอ่ ยใหเ้ ขาอมุ ้ ตวั เองไป ฉนิ โมห่ านเดมิ ทอี ยากจะสง่ เธอกลบั ไปทห่ี อ้ งเธอกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะล็อกประตู ซสู อื เยวม่ องดเู วลา มนั กเ็ ป็ นเวลาตหี นงึ่ เกอื บจะตสี องไปแลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะตอ้ งนอนแลว้ แน่เลย เขายม้ิ ออกมา เอย่ ถามออกไปขา้ งหเู ธอเบาๆ “ทํายังไงด?ี ” บนใบหนา้ ของหญงิ สาวแดงออกมา “ไมง่ นั้ …ฉันไปนอนที่ หอ้ งรบั แขกดกี วา่ ?” ฉนิ โมห่ านยมิ้ ออกมา “ภรรยาของผมฉนิ โมห่ าน ไมว่ า่ เมอื่ ไหรก่ ็ไมม่ ี ทางทจ่ี ะตกตํา่ ถงึ ขนาดทตี่ อ้ งไปนอนหอ้ งรบั แขก ” พดู จบ เขาก็ผนั รา่ งออกไป อมุ ้ เธอเดนิ ตรงไปทห่ี อ้ งของเขา ประตหู อ้ งปิดลง ซสู อื เยวย่ น่ื มอื ออกไปควา้ เสอื้ ของเขาเอาไวแ้ น่นตามสญั ชาตญาณ “พวกเรา…”

ถงึ แมว้ า่ สามภี รรยานอนดว้ ยกนั มนั จะเป็ นเรอื่ งปกติ เธอเองกไ็ มไ่ ดต้ อ่ ตา้ นเรอ่ื งทจี่ ะนอนกบั เขาเรอ่ื งนเ้ี หมอื นกนั แต…่ กอ่ นหนา้ นตี้ กลงกนั เอาไวแ้ ลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไงวา่ กอ่ นทเี่ ธอจะรอื้ ฟ้ืน ความทรงจํากลบั มา… “กอ่ นทค่ี ณุ จะฟ้ืนความทรงจํากลับมา ผมจะไมท่ ําอะไรคณุ ” เหมอื นกบั วา่ มองทะลคุ วามคดิ ของเธอ ชายหนุ่มยม้ิ ออกมาแลว้ วาง เธอลงไปบนเตยี งนอนหลงั ใหญ่ จากนัน้ ลบู ผมเธอไปอยา่ งออ่ นโยน “คณุ นอนบนเตยี ง ผมนอนบนพนื้ ?” ภายในใจของซสู อื เยวร่ สู ้ กึ อบอนุ่ ใจอยา่ งไมเ่ คยเป็ นมากอ่ น เธอพยัก หนา้ ออกมาอยา่ งเอาจรงิ เอาจงั “อมื ” อนั ทจี่ รงิ สง่ิ ทเ่ี ธอแครไ์ มใ่ ชเ่ รอื่ งทเ่ี ธอกบั เขาจะนอนดว้ ยกนั หรอื เปลา่ แตเ่ ป็ นทา่ ทที เ่ี ขามตี อ่ เธอ สง่ิ ทที่ งั้ ๆทต่ี กลงกนั เอาไวแ้ ลว้ ถา้ เปลย่ี นคําพดู กนั ไปไดง้ า่ ยๆ เธอก็ จะคดิ วา่ เขาไมไ่ ดใ้ หค้ วามสําคญั กบั เธอมาพอ

หญงิ สาวนอนอยบู่ นเตยี ง มองดชู ายหนุ่มคนนงึ กําลงั ปทู น่ี อนให ้ ตวั เองบนพน้ื ไปดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งามไปเงยี บๆ เธอเบะปากออกมา “อนั ทจี่ รงิ ฉันจําเรอื่ งในอดตี ขนึ้ มาไดบ้ า้ งแลว้ ” “อยา่ งเชน่ ตอนทพ่ี วกเราเพงิ่ จะแตง่ งานกนั ฉันกเ็ ป็ นคนทป่ี ทู น่ี อน บนพน้ื ” ชายหนุ่มทกี่ ําลงั ปผู า้ นวมอยกู่ ไ็ ดห้ วั เราะออกมาเบาๆ “แตผ่ มไมเ่ คย ใหค้ ณุ นอนบนพน้ื จรงิ ๆมากอ่ นเลยนะ” รา่ งของซสู อื เยวช่ ะงักไปเล็กนอ้ ย เหมอื นวา่ …จะใช่ ตอนทเ่ี พง่ิ แตง่ งานกนั ถงึ แมว้ า่ เธอจะปทู น่ี อนบนพน้ื ไปทกุ คนื แต่ ตอนทต่ี น่ื ขน้ึ ในเชา้ วนั ตอ่ มาตวั เองก็มานอนอยบู่ นเตยี งแลว้ เพยี งแตว่ า่ ในตอนนัน้ เธอนกึ วา่ ตวั เองเดนิ ละเมอ ถอื โอกาสตอนท่ี ฉนิ โมห่ านออกไปแลว้ กพ็ าตวั เองลงจากเตยี งมา แตว่ า่ ตอนนถ้ี กู เขาพดู มาอยา่ งนี้… หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากไปเงยี บๆ “งัน้ เมอ่ื ตอนนัน้ เป็ นคณุ ทอี่ มุ ้ ฉันขน้ึ ไปนอนบนเตยี ง?”

“อมื ” ชายหนุ่มจดั ของเรยี บรอ้ ยแลว้ เหยยี ดตวั ตรงเรมิ่ ทําการแกะกระดมุ เสอื้ เชต้ิ ของเขา “ทกุ คนื รอใหใ้ ครบางคนหลบั ไปกอ่ น แลว้ ผมก็จะ อมุ ้ เธอขน้ึ ไปนอนบนเตยี ง นอนอยขู่ า้ งตวั ผม” พดู จบ เขากห็ นั มายมิ้ ใหเ้ ธอ “ผมไปอาบนํ้าแลว้ นะ” หญงิ สาวมองเบอ้ื งหลังทก่ี ําลงั เดนิ ออกไปของเขา อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะสดู หายใจออกมา “เดย๋ี วกอ่ น!” เขาหยดุ ฝี เทา้ ลง แลว้ หนั กลบั ไป “มอี ะไร?” “คณุ อยา่ นอนบนพน้ื เลย!” สาวนอ้ ยเดง้ ตวั ขนึ้ มาจากเตยี ง เก็บหมอนและผา้ หม่ ทอ่ี ยบู่ นพน้ื ทงั้ หมดขน้ึ มาทนั ที “มานอนบนเตยี งเถอะ” ฉนิ โมห่ านเลกิ ควิ้ ออกมา “ไมใ่ ชว่ า่ ตกลงกนั แลว้ หรอื ไง?” “ฉันเปลย่ี นความคดิ แลว้ ” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจออกมา “คณุ เป็ นสามขี องฉัน นอนเตยี งเดยี วกบั ฉันมันไมไ่ ดม้ ปี ัญหาอะไร”

“อกี อยา่ งเมอ่ื ตอนนัน้ ตอนทฉี่ ันนอนบนพนื้ คณุ ก็ถอื โอกาสตอนฉัน นอนอมุ ้ ฉันขน้ึ มานอนบนเตยี ง” “แตถ่ า้ คณุ นอนแลว้ ฉันอมุ ้ คณุ ไมไ่ หวแน่ๆ” “อยา่ งนัน้ แลว้ คณุ กข็ น้ึ มานอนบนเตยี งใหด้ ๆี ไปเลย!” พดู จบ สาวนอ้ ยกดั รมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย “ถงึ ยังไง…” “ถงึ ยงั ไงฉันกบั คณุ ก็มลี กู กนั มาสามคนแลว้ มันไมม่ อี ะไรใหน้ ่าระวงั ตวั กนั อกี …” ตอนที่ 247 ฉนิ โมห่ านเขาคดิ จะทาํ อะไรกนั แน่ เหน็ ทา่ ทางเขนิ อายของซสู อื เยวแ่ ลว้ ฉนิ โมห่ านถอนหายใจออกมา เบาๆ แลว้ หนั หลังเขา้ หอ้ งอาบนํ้าไป ไดย้ นิ เสยี งนํ้าดงั ซซู่ า่ ซสู อื เยวห่ ลับตาลง รอจนตอนทฉี่ นิ โมห่ านออกมาจากหอ้ งอาบนํ้า สาวนอ้ ยทอี่ ยบู่ นเตยี ง กไ็ ดก้ อดหมอนนอนหลบั เงยี บไปแลว้ ชายหนุ่มยม้ิ ออกมาอยา่ งจนใจ เดนิ เขา้ ไปลบู หวั เธอไปเบาๆ “เดก็ ด”ี

หญงิ สาวเหมอื นกบั วา่ จะไดย้ นิ เสยี งของเขา ก็เลยยน่ คว้ิ ออกมา เล็กนอ้ ย “หลังจากพรงุ่ นเี้ ป็ นตน้ ไป…” เขาถอนหายใจออกมา “หวงั วา่ คณุ อยา่ ไดโ้ ทษผม” ซสู อื เยวพ่ ลกิ ตวั แลว้ นอนหลบั ตอ่ ฉนิ โมห่ านสา่ ยหนา้ แลว้ กไ็ ดผ้ นั รา่ งเดนิ ไปยังหอ้ งหนังสอื น่ังลงบนเกา้ อใ้ี นหอ้ งหนังสอื ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา ตอ่ สาย ไปยังเบอรแ์ ปลกเบอรห์ นงึ่ เพยี งไมน่ านก็ถกู รบั สาย “คณุ อาเจยี่ นนอนแลว้ มธี รุ ะ?” ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ พลางยมิ้ ออกมา “นายคอื หลงิ ซอื ยู่?” “ฉันเอง” ผชู ้ ายทอ่ี ยทู่ างปลายสายหาวออกมา เอย่ ออกมาดว้ ยเสยี งเนอื ยๆ “ฉันยงั นกึ อยเู่ ลยวา่ นายจบู กบั เธอนานขนาดนัน้ จะตอ้ งนอนดว้ ยกนั เสยี อกี ”

“ดเู หมอื นวา่ มันจะไมน่ ะเนยี่ ” ฉนิ โมห่ านเงยี บไปสกั พกั นงึ “ทางคณุ เจย่ี นจัดการเรยี บรอ้ ยหมดแลว้ หรอื ยงั ?” “วางใจไดเ้ ลย” หลงิ ซอื ยแู่ สยะยมิ้ ออกมา “ทางคณุ อาเจย่ี นตรงนไ้ี มม่ ปี ัญหาอะไร” “แตท่ างนาย…” น้ําเสยี งของเขาไดห้ ยดุ ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย “นายแขง็ ใจทํารา้ ยเธอได ้ ลงจรงิ ๆเหรอ?” “ชว่ ยไมไ่ ดน้ ี่” ฉนิ โมห่ านถอนหายใจออกมา “ถา้ เป็ นไปไดล้ ะ่ ก็ สามารถชว่ ยฉัน ดแู ลเธอสกั หน่อยไดม้ ยั้ ?” หลงิ ซอื ยยู่ น่ ควิ้ ออกมา “ทําไมไมไ่ ปหาจหี้ นานเฟิง?” จห้ี นานเฟิงเป็ นลกู พล่ี กู นอ้ งของฉนิ โมห่ าน และก็เคยคดิ อะไร กบั ซสู อื เยวด่ ว้ ยเหมอื นกนั สง่ิ ทสี่ ําคญั ทสี่ ดุ เลยก็คอื จห้ี นานเฟิงเป็ นพอ่ เลยี้ งของลกู สาวของ ซสู อื เยว่

มคี วามสมั พนั ธอ์ ยา่ งนอี้ ยู่ ถงึ แมว้ า่ ถงึ ตอนนัน้ แลว้ ฉนิ โมห่ านกบั ซสู อื เยวแ่ ตกแยกกนั เธอกส็ ามารถใชล้ กู สาวมาเป็ นเหตผุ ลทจี่ ะไปรอ้ งขอ การปกป้องจากจห้ี นานเฟิงได ้ ทําไมฉนิ โมห่ านถงึ ตอ้ งการใหเ้ ขาชว่ ย? “จห้ี นานเฟิงควบคมุ อารมณไ์ มไ่ ดเ้ กนิ ไป มนั จะทําใหเ้ รอื่ งมันพงั เอา ได”้ พดู จบ เขาก็เงยี บไปสกั พักนงึ “ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ จห้ี นานเฟิงในตอนนมี้ ี แฟนแลว้ ” หลงิ ซอื ยสู่ ง่ เสยี ง “ออ้ ” แบบลากยาวออกมา “นายไมก่ ลวั วา่ ฉันจะ แยง่ ซสู อื เยวไ่ ป?” “นายคงรใู ้ ชม่ ยั้ ? ตอนทเี่ ธอเรยี นม.ตน้ ฉันเคยเป็ นเพอ่ื นทน่ี ั่งรว่ มโตะ๊ กบั เธอมากอ่ น” “นายแยง่ ไปไมไ่ ด”้ ชายหนุ่มเต็มไปดว้ ยความมัน่ ใจทเ่ี ต็มเป่ียม “ถา้ นายแยง่ ไปได ้ เธอก็ ไมใ่ ชเ่ ธอแลว้ ” สดุ ทา้ ย ฉนิ โมห่ านก็ไดพ้ ดู คยุ ทกั ทายหลงิ ซอื ยไู่ ปอกี สองสาม ประโยคพอเป็ นพธิ แี ลว้ ก็วางสายไป

คําคนื ทแี่ สนยาวนาน ชายหนุ่มรปู รา่ งสงู ชะลดู ยนื อยตู่ รงหนา้ หนา้ ตา่ งทย่ี าวจรดพน้ื ในหอ้ ง หนังสอื สายตามองไปยงั ววิ ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งนงิ่ หลังจากทฟ่ี ้าสวา่ ง ทกุ อยา่ งมันจะไมเ่ หมอื นเดมิ แลว้ ใชม่ ัย้ ? …… ซสู อื เยวต่ น่ื ขนึ้ มาทา่ มกลางเสยี งเคาะประตทู รี่ นุ แรง ดา้ นนอกประตู ฟ๋ เู ชยี นเชยี นใชห้ มดั ทบุ ไปทป่ี ระตไู ปสดุ แรง “สอื เยว่ ตนื่ ๆ!” “เกดิ เรอื่ งใหญแ่ ลว้ !” ซสู อื เยวห่ าวออกมาแลว้ คอ่ ยๆลงจากเตยี งเดนิ ไปเปิดประตู “มี อะไร?” “เกดิ เรอ่ื งใหญแ่ ลว้ !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา บนโทรศพั ทก์ ําลงั ถา่ ยทอดสดงานแถลงขา่ วของตระกลู จี้

เนอื้ หาของการแถลงขา่ วกค็ อื —ลกู ชายของผนู ้ ําตระกลู จค้ี นกอ่ น ฉนิ โมห่ านยนื ยันความสมั พันธท์ างเครอื ญาตพิ รอ้ มกลบั ไปยังตระกลู จ้ี ซสู อื เยวห่ าวพรอ้ มกบั ดภู าพการถา่ ยทอดสด “นมี่ ันทําไม?” ฉนิ โมห่ านเป็ นคนตระกลู จี้ จหี้ นานเฟิงก็เคยพดู มากอ่ นแลว้ ไมใ่ ช่ เหรอ? มอี ะไรใหม้ นั น่าตนื่ ตระหนกใหญโ่ ตกนั ? “ไมใ่ ชน่ ะ!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยน่ ควิ้ ออกมา ชไี้ ปยงั บคุ คลทอี่ ยใู่ นภาพการ ถา่ ยทอดสดไปดว้ ยความกระวกี ระวาดสดุ ๆ “เธอลองดสู ิ คนทนี่ ั่งอยู่ ขา้ งๆฉนิ โมห่ านเป็ นใคร!?” ซสู อื เยวม่ องไป ในชว่ งเวลานัน้ เอง รมู า่ นตาของเธอก็เบกิ กวา้ งออกมา คนทนี่ ั่งอยขู่ า้ งๆฉนิ โมห่ านไมใ่ ชค่ นอน่ื คนไกล แตเ่ ป็ นหยางชงิ โยว ทมี่ าแทนทต่ี ําแหน่งในตระกลู เจย่ี นของเธอแลว้ ใชส้ ถานะคณุ หนู ใหญต่ ระกลู เจยี่ นมาทําตวั วางอํานาจบาตรใหญน่ ่ันเอง ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ สมองของเธอมันหยดุ ทํางานไปชว่ั ขณะ

“หลอ่ นเป็ นคนจากตระกลู เจยี่ น…” “ฉนิ โมห่ านกลบั ไปตระกลู จี้ มันเกยี่ วอะไรกบั หลอ่ น?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจออกมา “สง่ิ ทจี่ ะพดู ก็คอื เรอ่ื งนไี้ ง!” “ฉันเพง่ิ จะถามจห้ี นานเฟิงมา จหี้ นานเฟิงบอกวา่ …” พดู ไปแลว้ เธอกม็ องซสู อื เยวข่ ข้ี ลาด “เขาบอกวา่ …” เหน็ ทา่ ทางอํ้าๆอง้ึ ๆนขี้ องเธอแลว้ ซสู อื เยวก่ ก็ ลอกตาออกมา “เขา บอกวา่ อะไร เธอวา่ มาส?ิ ” “เขาบอกวา่ …” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นนวดคลงึ ไปทร่ี ะหวา่ งควิ้ ไปดว้ ยความจนใจ “เขาบอกวา่ นเ่ี ป็ นการแถลงขา่ วการยอมรับความสมั พนั ธท์ างเครอื ญาตพิ รอ้ มกบั การหมนั้ หมาย” โทรศพั ทใ์ นมอื ซสู อื เยวต่ กลงสพู่ น้ื สง่ เสยี งดงั “ปัง” ออกมา เธอยกมอื มากมุ หวั เอาไวท้ นั ที “ไม…่ เป็ นไปไมไ่ ด…้ ” ในหวั มันมเี สยี งดงั กอ้ งออกมา เธอไดย้ นิ ไมช่ ดั เสยี แลว้ วา่ ตอนนฟี้ ๋ เู ชยี นเชยี นกําลงั พดู อะไรอยู่