สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

“คอื วา่ ……” ซงิ กวางคอ่ ยๆเงยหนา้ มองพช่ี ายทงั้ สองของเธอ “หมา่ ม๊ ี ทําอาหาร……เกง่ จรงิ ๆใชไ่ หม?” ซงิ หยนุ ชะงัก “เมอ่ื กอ่ นหมา่ ม๊ที ําอาหารเกง่ มากนะ” “ถงึ จะความจําเสอ่ื ม……กค็ งไมถ่ งึ ขนั้ ลมื วธิ ที ําอาหารหรอกมัง้ ?” ถงึ เขาจะขอใหซ้ สู อื เยวท่ ําแพนเคก้ มนั ฝรง่ั ใหพ้ วกเขา เพราะเขา อยากกนิ มันจรงิ ๆ แตเ่ หตผุ ลทสี่ ําคญั กวา่ คอื เขาอยากใหเ้ ธอรอื้ ฟื้น ความทรงจํา จากการทําอาหารทซี่ สู อื เยวช่ อบทําใหพ้ วกเขากนิ บอ่ ยๆ แตต่ อนนพี้ อดแู ลว้ …… “หนูก็รสู ้ กึ วา่ ถงึ จะความจําเสอ่ื มแตไ่ มน่ ่าลมื การทําอาหารนนี่ า ” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ “แตเ่ มอ่ื กอ่ นหมา่ ม๊ที ําอาหาร……ไมเ่ คยไหมเ้ ลยนะ” เด็กทงั้ สามมองหนา้ กนั อยา่ งไมไ่ ดน้ ัดหมายอกี ครงั้ สดุ ทา้ ย ซงิ หยนุ มองซงิ เฉนิ ดว้ ยสายตานงิ่ ๆ “นายลงไปดสู ”ิ ซงิ เฉนิ เอามอื กอดอก “ซงิ กวาง นอ้ งไป”

ซงิ กวางกระพรบิ ตาปรบิ ๆ ทําหนา้ ตาใสซอื่ แลว้ เดนิ ไปยนื ขา้ งซงิ หยนุ กอ่ นจะจบั แขนเสอื้ ของซงิ หยนุ เอาไว ้ “พ…่ี …พคี่ งไมใ่ หห้ นูลงไป หรอกใชไ่ หม?” “หนูยังไมเ่ คยกนิ แพนเคก้ มนั ฝร่งั ฝี มอื หมา่ ม๊เี ลย หนูไมร่ ดู ้ ว้ ยวา่ ม๊ที ํา ออกมารสชาตจิ ะเหมอื นเมอื่ กอ่ นทท่ี ําใหพ้ วกพเ่ี คยกนิ ดว้ ยไหม ……” ซงิ หยนุ มองซงิ เฉนิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ซงิ เฉนิ มองซงิ กวางรสู ้ กึ ผดิ ซงิ กวางยังคงจับแขนเสอื้ ซงิ หยนุ ไปมา เด็กทงั้ สามนงิ่ ไปนานพอสมควร กอ่ นจะเห็นตรงกนั วา่ : ไปหาแดด๊ ดี้ กนั ! และแลว้ เสยี งเคาะประตหู อ้ งอา่ นหนังสอื ของฉนิ โมห่ านก็ดงั ขน้ึ หลังประตู ชายหนุ่มขมวดควิ้ เบาๆ แลว้ มองเจา้ เดก็ สามคนทเ่ี ดนิ ผลักกนั เขา้ มา “วา่ ไงครบั ?” ในทส่ี ดุ ซงิ กวางก็เดนิ ขนึ้ หนา้ อยา่ งกลา้ หาญ “แดด๊ ดค้ี ะ หมา่ ม๊กี ําลัง ทําอาหารใหพ้ วกเราอยชู่ นั้ ลา่ ง” “แตพ่ วกเราไมไ่ ดห้ วิ กนั มาก แตก่ ็ไมอ่ ยากปฏเิ สธน้ําใจหมา่ ม๊ ี”

“แดด๊ ดชี้ ว่ ยไปกนิ แทนพวกเราหน่อยไดไ้ หมคะ ?” ฉนิ โมห่ านมองพวกเขาแลว้ ขมวดคว้ิ เบาๆ “จรงิ หรอ?” “จรงิ สคิ ะ” ซงิ เฉนิ เบะปาก “แดด๊ ดี้ ถงึ แดด๊ จะไมเ่ ชอื่ พวกเรา ก็ตอ้ งเชอื่ ซงิ กวาง ลกู รกั ของแดด๊ ใชไ่ หมหละ่ ?” ฉนิ โมห่ านชะงัก กอ่ นจะลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ เดนิ ออกไป ในตอนทเ่ี ดนิ ผา่ นเจา้ เด็กทงั้ สามคนนัน้ เขาไดย้ อ่ ตวั ลง แลว้ จบั ไหล่ ของซงิ กวางเอาไว ้ พรอ้ มสหี นา้ หนา้ เนอ้ื ใจเสอื “อยา่ ใหแ้ ดด๊ รนุ ้ ะคะ วา่ หนูมคี วามคดิ ทไี่ มด่ เี หมอื นพวกพๆ่ี ” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ แดด๊ ดไี้ ดเ้ ลกิ ชอบหนูแน่ๆ” เขาทําใหซ้ งิ กวางตกใจจนตอ้ งกา้ วถอยหลงั ไปหนง่ึ กา้ ว ซงิ หยนุ เลกิ คว้ิ ขนึ้ กอ่ นจะดงึ ซงิ กวางไปอยหู่ ลังเขา “คณุ ฉนิ โมห่ าน กอ่ นหนา้ นคี้ ณุ ยังพดู อยเู่ ลยนะครับวา่ ซงิ กวางใสใ่ จคณุ เหมอื นผา้ นวมอนุ่ ๆผนื นอ้ ย” “ถงึ ผา้ นวมผนื นอ้ ยนจ้ี ะโกหกคณุ คณุ ก็จะยงั รกั เธอใชไ่ หมครบั ?”

ชายหนุ่มเกยี่ วยม้ิ ขน้ึ “ถงึ นอ้ งจะโกหกแดด๊ แน่นอนวา่ แดด๊ ก็ยังรัก นอ้ ง” “แตถ่ า้ เป็ นพวกนายสองคน……” สายตาเขาเปลย่ี นไปในทนั ที “เหลา้ ของแดด๊ ขวดนัน้ ทซี่ สู อื เยวด่ มื่ เหมอื นวา่ พวกนายสองคนยงั ไมไ่ ดค้ นื ตงั แดด๊ เลยนะครบั ” ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ มองหนา้ กนั จากนัน้ เด็กชายสองคนกจ็ บั มอื นอ้ งสาวคนละขา้ ง กอ่ นจะรบี วง่ิ หนี ออกไป ฉนิ โมห่ านทย่ี นื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งอา่ นหนังสอื มองแผน่ หลังของเด็ก ทงั้ สามคน กอ่ นจะสา่ ยหวั อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขาสดู หายใจเขา้ กอ่ นทจ่ี ะกา้ วขาเดนิ ลงบนั ได เขากา้ วเดนิ ลงมาตามขนั้ บนั ไดทลี ะขนั้ กลน่ิ ไหมจ้ ากชนั้ ลา่ งยงิ่ อยู่ ยงิ่ ไดก้ ลนิ่ ชดั มากขนึ้ พอเขาเดนิ มาถงึ หอ้ งครัว ซสู อื เยวก่ ําลังวางจานทมี่ ขี องไหม ้ บางอยา่ งลงบนโตะ๊ พอดี

หอ้ งครวั ดา้ นหลังเธอนัน้ เปิดเครอื่ งดดู ควนั ในระดบั ทแี่ รงมากฟ๋ เู ชยี น เชยี นลา้ งกระทะหนา้ อา่ งลา้ งจานดว้ ยสหี นา้ เหลอื อด พอเห็นวา่ เขามา ซสู อื เยวก่ ็ยม้ิ ออกมาแกเ้ ขนิ “ซงิ หยนุ บอกวา่ ซิ งเฉนิ อยากกนิ แพนเคก้ มนั ฝรั่งทฉี่ ันทํา……” “ฉันจําวธิ ที ําแพนเคก้ มันฝรัง่ ไมไ่ ดแ้ ลว้ กเ็ ลย……” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เขาเดาไมผ่ ดิ จรงิ ๆดว้ ย จรงิ ๆเจา้ ตวั แสบสามคนนัน้ คงหวงั ดี แตพ่ อรวู ้ า่ ซสู อื เยวท่ ําแพนเคก้ มนั ฝรั่งพลาด เลยอยากใหเ้ ขามาเป็ นผรู ้ ับกรรมแทนสนิ ะ ชายหนุ่มถอนหายใจ แลว้ กม้ หวั มองจานทวี่ างอยบู่ นโตะ๊ ถงึ อาหารในจานจะดไู หมๆ้ แตก่ พ็ อดอู อกสา่ มนั คอื ……มนั ฝรง่ั แผน่ มงั้ ……เพราะฉะนัน้ ยัยบอ๊ งนล่ี มื วธิ ที ําแพนเคก้ มันฝร่งั กแ็ ลย้ หน่ั มันฝร่งั เป็ นแผน่ ๆแลว้ ทอดมันออกมาเป็ นแพนเคก้ ? สายตาของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ายเล็กนอ้ ย เธอกดั ปากลา่ งของตวั เอง อยากจะหยบิ จานใบนัน้ ขนึ้ มา “ชา่ งเถอะ ทําออกมาแบบนต้ี อ้ งแยแ่ น่ๆ ฉันเอาไปทง้ิ ดกี วา่ ……”

มอื ของหญงิ สาวเพง่ิ จะโดนแตะ ก็โดนฉนิ โมห่ านจบั ไวก้ อ่ น เขายกยมิ้ มมุ ปาก “ถงึ หนา้ ตาจะดไู มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ แตร่ สชาตอิ าจจะ ไมแ่ ยก่ ไ็ ด ้ ฉันลองชมิ ดหู น่อย” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากของตวั เองไวอ้ ยา่ งแน่น “ตอ้ งไมอ่ รอ่ ยแน่ๆ……” “คณุ ไมม่ ั่นใจในตวั เองขนาดนัน้ เลย?” ชายหนุ่มหวั เราะออกมาเบาๆ “เมอ่ื กอ่ นคณุ ทําอาหารเกง่ มาก ผม เชอื่ วา่ ถงึ คณุ จะลมื ขนั้ ตอนการทําไป แตพ่ รสวรรคข์ องคณุ น่าจะยัง อย”ู่ “ผมเชอื่ วา่ ถงึ แมค้ ณุ จะทําออกมาดแู ย่ แตร่ สชาตคิ งจะไมแ่ ย่” “ถงึ รสชาตจิ ะไมด่ ี แตค่ อ่ ยๆทําไปเดย๋ี วมันก็ดขี น้ึ ” ฉนิ โมห่ านพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ อยา่ งชา้ ๆ ในขณะทเ่ี ขาพดู สายตาคมลกึ คนู่ ัน้ ของเขาก็มองซสู อื เยวอ่ ยา่ ง เงยี บๆ สายตาคนู่ ัน้ ทแี่ สดงถงึ การใหก้ ําลังใจ ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยว่ รสู ้ กึ อบอนุ่ ขน้ึ มาทนั ที

เธอกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง แลว้ ปลอ่ ยมอื จากจานใบนัน้ “ขอบคณุ ที่ คณุ พดู แบบนน้ี ะ……” พดู จบ เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ยน่ื ตะเกยี บใหเ้ ขา “จรงิ ๆฉันก็ เห็นดว้ ยกบั คณุ รสชาตนิ ่าจะไมแ่ ย่” “เมอ่ื กฉ้ี ันใสเ่ กลอื ไปหา้ ชอ้ น” ฉนิ โมห่ าน：“……” มอื ของเขาทถี่ อื ตะเกยี บชะงักลงทนั ที ขอถอนคําพดู ตอนน้ี ทนั ไหม? ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ คบี ตะเกยี บขนึ้ กอ่ นจะจําใจคบี มันฝรั่ง ขนึ้ มาหนงึ่ ชน้ิ แลว้ ใสเ่ ขา้ ปาก บนมนั ฝรัง่ ทไี่ หมน้ ัน้ เตม็ ไปดว้ ยเกลอื ทโ่ี ดนทอดจนไหม ้ เขาจําใจกนิ มนั ใชเ้ วลานานพอสมควร กวา่ เขาจะจะกลนื มนั ลงทอ้ ง “รสชาต…ิ …ไมแ่ ย”่ พดู จบ ชายหนุ่มก็ใชต้ ะเกยี บคบี ชนิ้ ทสี่ อง

“คณุ ชายฉนิ คณุ บา้ ไปแลว้ หรอคะ?” ในวนิ าทที เี่ ขาคบี ชน้ิ ทส่ี องเขา้ ปากนัน้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นออกมาจาก หอ้ งครวั พอดี เธอมองสหี นา้ นงิ่ ๆของฉนิ โมห่ านทค่ี บี มันฝรั่งชนิ้ นัน้ เขา้ ปากอยา่ ง รสู ้ กึ ทง่ึ เธอองึ้ จนตาเบกิ กวา้ ง “คณุ อยากตายหรอคะ?” ฉนิ โมห่ านมองเธอแลว้ เลกิ ควิ้ ขน้ึ ไมไ่ ดต้ อบกลบั อะไร ซสู อื เยวก่ ดั ปาก หนั หนา้ กลบั ไปมองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “แกแชง่ สามฉี ัน ทําไม?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยกมอื กมุ ขมบั อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “คณุ ชายฉนิ คะ จะโอ๋ ภรรยากไ็ มค่ วรโอแ๋ บบนนี้ ะคะ” “คณุ ไมก่ ลัววา่ มนั จะเป็ นพษิ หรอคะ?” ซสู อื เยวม่ องบนใสเ่ ธอ “จะมพี ษิ ไดย้ งั ไง?” “มนั ฝร่ังทเี่ ธอทํา……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นนกึ ไมอ่ อกเลยวา่ ตอ้ งใชค้ ําไหนมาเปรยี บเปรย และแลว้ เธอก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ไมเ่ ชอื่ แกก็ลองชมิ เอง ถา้ แกกลนื มันลงไปไดเ้ หมอื นคณุ ชายฉนิ ฉันนับถอื แกเลย!”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรสู ้ กึ พลาดทนั ทที เ่ี พงิ่ พดู ออกไป เธอรจู ้ กั ซสู อื เยวม่ าหลายปี รนู ้ สิ ยั ของซสู อื เยวเ่ ป็ นอยา่ งดี ถงึ กลา้ พดู ทกุ ๆเรอ่ื งออกมา แตซ่ สู อื เยวใ่ นตอนนี้……ไมใ่ ชซ่ สู อื เยวค่ นเดมิ เหมอื นเมอื่ กอ่ น ตอนนเี้ ธออารมณ์รา้ ยขนึ้ มาก ถา้ เธอโกรธขนึ้ มาหละ่ ก็ …… แตส่ งิ่ ทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นคาดไมถ่ งึ คอื ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดร้ สู ้ กึ โกรธ เธอมองจานนัน้ ดว้ ยสายตาวา่ งเปลา่ แลว้ มองฉนิ โมห่ านทเี่ พงิ่ จะ กลนื มันฝร่ังลงทอ้ งไป วนิ าทตี อ่ มา หญงิ สาวก็ยน่ื มอื ออกไปขอ้ งแขนเขาเอาไว ้ กอ่ นจะจบู ลงบนรมิ ฝี ปากหนาของชายหนุ่ม ตอนท่ี 217 คณุ คอื คนตระกลู เจยี่ นจรงิ หรอ บรรยากาศภายในหอ้ งทานอาหารเงยี บจนถา้ มเี สยี งเขม็ หลน่ ลงพนื้ ก็ คงจะไดย้ นิ

จบู นขี้ องซสู อื เยวม่ าอยา่ งกะทนั หนั มาก ไมด่ เี พยี งแคฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นเทา่ นัน้ ทรี่ สู ้ กึ ประหลาดใจ แมแ้ ตฉ่ นิ โม่ หานก็รสู ้ กึ แบบนัน้ ชายหนุ่มชะงัก เพยี งไมน่ านกเ็ ขา้ ใจในสง่ิ ทเ่ี ธออยากจะทํา เขากดั ฟันตวั เองอยา่ งแน่น และอยากจะผลกั เธอออก แตม่ อื ขา้ งหนงึ่ ของเขานัน้ บาดเจ็บ เลยใชง้ านไดแ้ คเ่ พยี งขา้ งเดยี ว สว่ นซสู อื เยวน่ ัน้ ใชม้ อื ทงั้ สองขา้ งโอบรอบคอของเขา แลว้ พยายาม จบู ใหด้ เุ ดอื ดมากขนึ้ รสชาตทิ หี่ วานเยม้ิ ของเธอ ทําใหเ้ ขาปฏเิ สธจบู นไ้ี มไ่ ด ้ และแลว้ ซสู อื เยวไ่ ดล้ มิ้ รสบางอยา่ งจากในปากของเขา ซง่ึ มนั คอื รสชาตขิ องเกลอื ทไี่ หม ้ ซงึ่ มนั เค็มมาก รวมกบั รสชาตขิ มทเี่ กดิ จากการไหม ้ เธอเบกิ ตากวา้ ง ในวนิ าทที เ่ี ธอไดล้ ม้ิ รสนัน้ รา่ งกายของเธอผลักเขา ออกโดยอตั โนมัตใิ นทนั ที “แคก่ ๆๆ—!”

รสชาตทิ เ่ี คม็ และขมนัน้ พงุ่ เขา้ ไปในหลอดอาหาร ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ เหมอื นวา่ หวั จะระเบดิ ไดใ้ นทนั ที เธอใชม้ อื ทาบลงบนคอ รสู ้ กึ เหมอื นวา่ ตวั เองกําลังจะตาย รส—รสชาตแิ ยม่ าก!!!! “ดมื่ นํ้า” ชายหนุ่มทอ่ี ยขู่ า้ งๆใชม้ อื ขา้ งซา้ ยเทนํ้าใหเ้ ธออยา่ งงมุ่ งา่ ม “น”่ี ซสู อื เยวแ่ ทบจะไมต่ อ้ งคดิ อะไร เธอหยบิ แกว้ น้ํานัน้ ขน้ึ ดมื่ อยา่ งหวิ กระหาย หลังจากทน่ี ้ําเปลา่ พอชําระลา้ งรสชาตใิ นปากของเธอใหจ้ างลง เธอ ก็รสู ้ กึ เหมอื นตวั เองไดม้ ชี วี ติ รอด “หวู ้ ~” เธอถอนหายใจออกมาอยา่ งรสู ้ กึ โลง่ กอ่ นจะดมื่ นํ้าตอ่ คําใหญๆ่ ตามหลกั การแลว้ ทกั ษะการทําอาหารคงไมเ่ ปลย่ี นไปตามความทรง จําหรอกมงั้ ? เธอทําแพนเคก้ มนั ฝรั่งรสชาตแิ ยข่ นาดนี้ ทําไมเจา้ เด็กทงั้ สามคนยัง อยากจะใหเ้ ธอทําใหก้ นิ ?

ฉนิ โมห่ านดว้ ย…… พอนกึ ถงึ ฉนิ โมห่ าน หญงิ สาวก็รบี เงยหนา้ ขนึ้ ชายหนุ่มนั่งลงขา้ งโตะ๊ อาหารนงิ่ ๆ เขาใชส้ ายตาทป่ี รนเปรอมองเธอ พอเหน็ วา่ เธอหนั มามองหนา้ ตวั เอง เขากห็ ลดุ หวั เราะออกมาเบาๆ “ยงั รสู ้ กึ แยไ่ หม?” ซสู อื เยวส่ า่ ยหวั “ไม…่ …ไมร่ สู ้ กึ แลว้ ” “คณุ ชายฉนิ ……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยขู่ า้ งๆแอบยกนว้ิ โป้งใหก้ บั ฉนิ โมห่ าน รสชาตแิ ยข่ นาดนี้ แมแ้ ตซ่ สู อื เยวเ่ องพอไดช้ มิ แลว้ ยังตอ้ งดมื่ น้ําตา มอยา่ งบา้ คลั่ง แตฉ่ นิ โมห่ านกลบั กลนื มนั ลงทอ้ งดว้ ยสหี นา้ นง่ิ ๆ? ลน้ิ ของเขาไมร่ ับรสหรอื วา่ เขาบา้ ไปแลว้ ? “คณุ นม่ี ัน……น่าชนื่ ชมจรงิ ๆคะ่ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก กอ่ นจะหนั กลับมามองชายหนุ่มขา้ งๆ

สหี นา้ ของเขาเปื้อนไปดว้ ยรอยยม้ิ “สาม…ี …แพนเคก้ มันฝรง่ั รสชาตแิ ยข่ นาดน้ี ลน้ิ คณุ ……ไมร่ ับรส หรอ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆหลงั จากไดย้ นิ คําถามของซสู อื เยว่ กอ่ นจะมองบนใสซ่ สู อื เยวอ่ ยา่ งเออื มระอา “ทําไมถงึ จะไมร่ บั หละ่ ” “เพราะเขาชอบแก ไมว่ า่ แกจะทําอาหารรสชาตแิ ยข่ นาดไหนเขาก็ ตอ้ งฝื นกนิ อยดู่ !ี ” “หลังจากทแ่ี กจบู เขาแลว้ ไดล้ มิ้ รสชาตนิ ัน้ ยังตอ้ งดมื่ นํ้าเยอะขนาด นัน้ ……” “ถา้ ฉันไมผ่ ดิ จนถงึ ตอนนค้ี ณุ ชายฉนิ ยงั ไมไ่ ดด้ ม่ื น้ําสกั คํานะ! ” “ถา้ ยังปลอ่ ยใหเ้ ขาอยแู่ บบนัน้ รา่ งกายไดข้ าดน้ําจนตายแน่! ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก จากนัน้ ไมก่ ว่ี นิ าที เธอก็รบี วง่ิ พงุ่ ตวั เขา้ ไปหนา้ เครอ่ื งกดนํ้าใน หอ้ งครัว แลว้ เรม่ิ เทนํ้าใหฉ้ นิ โมห่ าน พอเห็นแผน่ หลังทร่ี บี รอ้ นของหญงิ สาว ฉนิ โมห่ านก็เหลอื บมองฟ๋ ู เชยี นเชยี น “คณุ แกลง้ เธอทําไม”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบะปาก “อยา่ คดิ วา่ ฉันดไู มอ่ อกนะคะ วา่ คณุ ตอ้ งฝื น อยา่ งลําบากแคไ่ หน” “อยา่ วา่ แตซ่ สู อื เยวใ่ นตอนนเ้ี ลยคะ่ แมแ้ ตซ่ สู อื เยวค่ นเดมิ ทเ่ี อาใจใส่ ฉันก็รสู ้ กึ วา่ หลอ่ นไมม่ ที างสงั เกตเห็นถงึ ความเปลยี่ นแปลงของคณุ ” “ดงั นัน้ ฉันในฐานะเพอ่ื นสนทิ เลยตอ้ งเตอื นเธอดว้ ยความหวงั ดคี ะ่ ” พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ลกุ ขนึ้ ยนื ยดื เสน้ ยดื สายแลว้ เดนิ ขนึ้ ไปชนั้ บน “งนั้ พวกคณุ กอ็ ยดู่ ว้ ยกนั สองตอ่ สองทน่ี ต่ี อ่ ไปนะคะ ฉันไมอ่ ยากอยู่ เป็ นกา้ งขวางคอดกี วา่ คะ่ !” ในตอนทซ่ี สู อื เยวอ่ อกมาจากหอ้ งครวั นัน้ ภายในหอ้ งทานอาหารก็ เหลอื เพยี งฉนิ โมห่ านคนเดยี ว เธอขมวดควิ้ ดว้ ยความสงสยั “เชยี นเชยี นหละ่ ?” “ไมอ่ ยากเป็ นกา้ งขวางคอ ไปแลว้ ” ชายหนุ่มเกย่ี วยม้ิ กอ่ นจะหลบุ ตามองกระตกิ น้ํารอ้ นในมอื ของเธอ ดา้ นในกระตกิ นํ้ารอ้ น…… มนี ้ําอยหู่ นง่ึ ลติ รเตม็ ๆ หวั ควิ้ ของฉนิ โมห่ านกระตกุ

ซสู อื เยวไ่ ปเทนํ้า หรอื วา่ ไปเอาถังนํ้าจากเครอ่ื งกดน้ํามาเนยี่ ? ทําไมน้ําเยอะขนาดนี้…… “สามี ฉันลองคํานวณดแู ลว้ ” ซสู อื เยวเ่ ทน้ําใหเ้ ขาจากกระตกิ น้ํารอ้ น “เมอื่ กฉี้ ันชมิ จากปากคณุ แค่ หนงึ่ คํา แลว้ ฉันดมื่ น้ําไปหนงึ่ แกว้ ” “คณุ กนิ เขา้ ไปสองแผน่ ……เพราะฉะนัน้ ตอ้ งดม่ื นํ้าเทา่ นถี้ งึ จะโอเค” พดู จบ หญงิ สาวใชม้ อื ทงั้ สองขา้ งแนบแกม้ กอ่ นจะดนั แกว้ นํ้าอนุ่ วาง ตรงหนา้ ของเขา “สามี ดมื่ นํ้าแกพ้ ษิ หน่อยนะ” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แลว้ มองแกว้ ทเ่ี ธอยน่ื มาอยา่ งฝื น กอ่ นจะคอ่ ยๆ ดมื่ มันลงไป หลังจากดม่ื หมดไปหนงึ่ แกว้ ชายหนุ่มยมิ้ ออกมาจางๆ แลว้ มองสี หนา้ ทก่ี งั วลของเธอ หวา่ งควิ้ ของเขาแฝงดว้ ยความรสู ้ กึ ตลก “กลัว วา่ ผมจะขาดน้ําตาย เหมอื นทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นบอก?” ซสู อื เยวก่ ดั ปาก นงิ่ เงยี บไปสกั พกั กอ่ นจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ฉันไมร่ วู ้ า่ สงิ่ ทหี่ ลอ่ นพดู เป็ นเรอ่ื งจรงิ หรอื วา่ กําลงั โกหกฉัน ” “แตฉ่ ันไมอ่ ยากใหค้ ณุ เป็ นอะไรไป”

คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหห้ วั ใจของฉนิ โมห่ านรสู ้ กึ อนุ่ ขนึ้ มา เขาหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ รับแกว้ ทเ่ี ธอสง่ มาตอ่ “งัน้ ผมจะพยายามมี ชวี ติ ตอ่ เพอ่ื ค” หลังจากทดี่ มื่ ไปหลายแกว้ พอสมควร รสชาตนิ ัน้ ในปากของชาย หนุ่มกไ็ ดจ้ างจนแทบไมเ่ หลอื ชายหนุ่มกมุ มอื ของซสู อื เยวไ่ วเ้ บาๆ “ขอบคณุ ครับ” “ฉันตอ้ งขอบคณุ คณุ ถงึ จะถกู คะ่ ……” หนา้ ของซสู อื เยวร่ อ้ นผา่ ว ราวกบั ขอบฟ้าทเี่ มฆโดดแผดเผาจนแดง ระเบยี งบนั ไดบรเิ วณชนั้ สอง ซงิ กวางมองไปยงั ภายในหอ้ งทาน อาหารทม่ี คี นสองคนกําลังมองตากนั ดว้ ยสายตาลกึ ซงึ้ จ๊จิ ๊ ิ เหม็นกลน่ิ ความรักจรงิ ๆ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะถา่ ยรปู ทพี่ วกเขาน่ังทานขา้ วดว้ ยกนั แลว้ สง่ ใหจ้ ห้ี นานเฟิง “คณุ อาจ้ี อาดสู คิ ะวา่ พวกเขาเหมาะสมกนั แคไ่ หน! ” และในเวลาเดยี วกนั จหี้ นานเฟิงกําลังนั่งอยใู่ นหอ้ งวไี อพขี อง โรงแรมระดบั หา้ ดาวในเมอื งหรง

“คณุ บอกวา่ คณุ คอื คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น ?” “กใ็ ชห่ น่ะส”ิ หยางชงิ โยววางรปู ของสรอ้ ยเสน้ นัน้ ลงหนา้ จหี้ นานเฟิง “คณุ ดสู คิ ะ นคี่ อื หลักฐานทฉ่ี ันใชช้ วี ติ อยใู่ นเมอื งหรง” “แลว้ กป็ านตรงเอวของฉัน……” จห้ี นานเฟิงหยบิ เอกสารทเี่ ธอกบั ตระกลู เจยี่ นยน่ื มาใหเ้ ขาแลว้ เปิด พรอ้ มกนั กอ่ นจะนํามาเปรยี บเทยี บ จรงิ ๆแลว้ มันกม็ คี วามแตกตา่ ง ตวั อยา่ งเชน่ ในรปู ภาพทต่ี ระกลู เจยี่ นใหม้ านัน้ จะเป็ นปานรปู หวั ใจที่ สมบรู ณ์ แตป่ านตรงเอวของหยางชงิ โยวนัน้ มนั ไมไ่ ดส้ มบรู ณข์ นาดนัน้ อกี หนง่ึ ตวั อยา่ งคอื เธอเหมอื นคาดเดาไวแ้ ลว้ วา่ วนั นเ้ี ขาจะไมเ่ ชอ่ื เธอ เพราะฉะนัน้ ทนั ทที เ่ี ธอมา เธอมาพรอ้ มกบั เอกสารทจ่ี ะเอามา เป็ นหลักฐานชดุ ใหญ่ แลว้ ยงั ม…ี … สายตาของหยางชงิ โยวตรงหนา้ เขา……

กบั สายตาคนตระกลู เจยี่ นทเ่ี ขาเคยเห็นกอ่ นหนา้ น้ี ในสายตาของ เธอนัน้ ขาดทงั้ ความโหดเหยี้ มและไรค้ วามชว่ ยเหลอื “ผมขอถามอกี ทนี ะครับ คณุ คอื คนตระกลู เจยี่ นจรงิ หรอครับ ?” “นั่งยันนอนยันไดเ้ ลยคะ่ ” หยางชงิ โยวหวั เราะออกมาเบาๆ “คณุ จคี้ ะ ฉันไมม่ เี หตผุ ลอะไรท่ี ตอ้ งโกหกคณุ ” “อกี อยา่ ง ตระกลู ระดบั ตระกลู เจยี่ นแลว้ ถงึ ฉันจะโกหกพวกเขา พวก เขาก็คงดอู อกไดอ้ ยา่ งรวดเร็วอยดู่ ี ไมใ่ ชห่ รอคะ ?” ตอนที่ 218 ครงั้ นี้ อาจะไมย่ อมแพเ้ ด็ดขาด จหี้ นานเฟิงหรตี่ าลง “นอกจากปานนแี้ ลว้ คณุ มหี ลกั ฐานอะไรมายนื ยนั ตวั คณุ อกี ครับ ?” หยางชงิ โยวหวั เราะ “มสี คิ ะ” ระหวา่ งพดู เธอก็หยบิ จหี้ ยกออกมาจากกระเป๋ า

“คณุ ดสู คิ ะ นค่ี อื จห้ี ยกตดิ ตวั ทตี่ ระกลู เจย่ี นใชต้ ามหาคณุ หนูใหญ่ ของตระกลู เจย่ี นหรอื เปลา่ คะ?” จหี้ นานเฟิงขมวดคว้ิ ก็จะหยบิ จหี้ ยกขนึ้ มาดู ทนั ใดนัน้ เขา้ กค็ น้ หนังสอื แจง้ คนหายของตระกลู เจยี่ นทตี่ ดิ ประกาศ เอาไว ้ ในหนังสอื ประกาศตามหาคน มจี หี้ ยกชนิ้ นใี้ นนัน้ จรงิ ๆ ดจู ากสแี ละลักษณะแลว้ จหี้ ยกนกี้ บั ในรปู ภาพ เหมอื นกนั เป๊ ะทกุ อยา่ ง อกี อยา่ ง…… ตระกลู จที้ ําธรุ กจิ เกย่ี วกบั หยก ดงั นัน้ คณุ ภาพจหี้ ยกชนิ้ นี้ แคจ่ หี้ นานเฟิงลองหยบิ ขนึ้ มาจับดู เขาก็รู ้ ไดเ้ ลยวา่ เป็ นของแทห้ รอื ของปลอม จห้ี ยกชน้ิ นคี้ อื หยกคณุ ภาพดี ถา้ ไมร่ วมงานแกะสลกั ของหยกชนิ้ นี้ ราคาของหยกชน้ิ นชี้ นิ้ เดยี ว เป็ นราคาทที่ งั้ ชาตนิ ใ้ี ครหลายคนไมม่ วี นั เออื้ มถงึ เลยก็วา่ ได ้ เป็ นสงิ่ ทต่ี ระกลู เจย่ี นจะจา่ ยไหวจรงิ ๆ

ชายหนุ่มเกย่ี วยมิ้ มมุ ปาก “คณุ ตดิ ตอ่ ตระกลู เจยี่ นหรอื ยังครบั ?” หยางชงิ โยวพยักหนา้ “ตดิ ตอ่ แลว้ คะ่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ น่าจะมาถงึ เมอื งหรงพรงุ่ นค้ี ะ่ ” พดู จบ หยางชงิ โยวยม้ิ จางๆใชม้ อื ทงั้ สองขา้ งแนบแกม้ แลว้ มองจี้ หนานเฟิง “นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มจค้ี ะ ฉันไดย้ นิ มาวา่ ……” “มสี ญั ญาการหมนั้ หมายระหวา่ งตระกลู จก้ี บั ตระกลู เจยี่ นใชไ่ หมคะ ?” “ฉันคอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น แลว้ คณุ ชายใหญต่ ระกลู จ้ี……” พดู ถงึ เรอื่ งน้ี จห้ี นานเฟิงกห็ ลดุ ยม้ิ ออกมา “สบายใจไดเ้ ลยครบั คณุ ชายใหญต่ ระกลู จไี้ มท่ ําใหค้ ณุ ผดิ หวงั แน่นอนครับ ” กอ่ นหนา้ นที้ เ่ี ขายังไมร่ ตู ้ วั ตนของฉนิ โมห่ านนัน้ ทกุ ครงั้ ทพี่ ดู ถงึ การ หมัน้ หมายระหวา่ งตระกลู จแี้ ละตระกลู เจยี่ น เขาจะรสู ้ กึ หงดุ หงดิ ตลอด แตต่ อนนี้…… พอพดู ถงึ สญั ญาการหมนั้ หมายระหวา่ งตระกลู เจย่ี นและตระกลู จี้ เขา กจ็ ะรสู ้ กึ อยากหวั เราะ!

รอใหฉ้ นิ โมห่ านกลบั มานับถอื ตน้ ตระกลู เมอ่ื ไหร่ เขาคงคดิ ไมถ่ งึ วา่ คณุ ชายใหญต่ ระกลู จน้ี ัน้ ตอ้ งทําตามสญั ญาการหมัน้ ! หากหยางชงิ โยวตรงหนา้ คอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นจรงิ ๆ …… เขาจะสนับสนุนการแตง่ งานในครัง้ นเ้ี ป็ นอยา่ งมาก! เขายงั คดิ อยา่ งมคี วามสขุ วา่ ถา้ ฉนิ โมห่ านโดนคนตระกลู จบ้ี งั คบั ให ้ แตง่ งานกบั หยางชงิ โยว…… งนั้ เขาก็ไมศ่ ตั รแู ลว้ ส?ิ พอถงึ เวลา ซสู อื เยวก่ ็จะเป็ นของเขา ซงิ กวางจะไดเ้ รยี กเขาวา่ พอ่ อยา่ งเต็มปากเต็มคําสกั ท!ี ชายหนุ่มยงิ่ คดิ ก็ยง่ิ มคี วามสขุ เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เงยหนา้ เหลอื บมองหยางชงิ โยวอยา่ งตงั้ ใจ “เรอ่ื งสญั ญาการหมนั้ ของตระกลู จ้ี จะทําตามสญั ญาแน่นอนครบั ” “สงิ่ ทคี่ ณุ ตอ้ งทําตอนนคี้ อื เตรยี มตอ้ นรบั ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ทจี่ ะมาถงึ ใน วนั พรงุ่ นดี้ ๆี แลว้ พยายามใหเ้ ขาพาคณุ กลับตระกลู เจยี่ นอยา่ งเร็ว ทส่ี ดุ ครับ” พดู จบ เสยี งโทรศพั ทข์ องชายหนุ่มกด็ งั ขน้ึ

เขาสง่ ยมิ้ ใหก้ บั หยางชงิ โยวจางๆ “ผมมธี รุ ะตอ่ ขอตวั กอ่ นนะครับ” “แลว้ เจอกนั ทเี่ มอื งสตฟั ฟ์ ตอนกลบั ยโุ รปนะครับ” พดู จบ เขาก็ลกุ ขน้ึ ยนื แลว้ กา้ วเทา้ ใหญเ่ ดนิ ออกจากคาเฟ่ หยางชงิ โยวทน่ี ่ังอยใู่ นคาเฟ่ คอ่ ยๆเกบ็ จหี้ ยกและรปู ภาพบนโตะ๊ และมองแผน่ หลังของจห้ี นานเฟิงทเ่ี ดนิ จากไปผา่ นผนังกระจกทส่ี งู จากพน้ื จรดเพดานไปดว้ ย รอยยม้ิ ของหญงิ สาวยงิ่ อยกู่ ย็ งิ่ กวา้ งขนึ้ แทจ้ รงิ แลว้ แมว้ า่ จห้ี นานเฟิงจะเย็นชาใสเ่ ธอตลอด แตโ่ ดยรวมแลว้ เขากน็ ่าจะพอใจเธออยบู่ า้ ง ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ทําไมตอนทเี่ ขาไดย้ นิ วา่ เธอคอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น กร็ บี ตอบอยา่ งตน่ื เตน้ วา่ ตระกลู จจี้ ะทําตามสญั ญาการแตง่ งาน ทส่ี ญั ญาเอาไว?้ คดิ ไดเ้ ทา่ นี้ หญงิ สาวก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะหรตี่ าลง เพราะฉะนัน้ ตําแหน่งคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นน้ี เธอตอ้ งเป็ นใหไ้ ด ้ ในยามจําเป็ น เธอยงั สามารถ…… จํากดั ซสู อื เยวท่ งิ้

แคไ่ ดแ้ ตง่ งานกบั จห้ี นานเฟิง ไมม่ อี ะไรทเ่ี ธอทําไมไ่ ด ้ เยเ่ ชยี นจว่ิ ยงั ทําเพอ่ื ไดอ้ ยากตวั ฉนิ โมห่ านขนาดนัน้ …… เธอก็สามารถแยง่ ทกุ อยา่ งของซสู อื เยว่ เพอื่ จหี้ นานเฟิงได ้ เหมอื นกนั ! …… หลังจากทอ่ี อกมาจากคาเฟ่ จหี้ นานเฟิงก็ขน้ึ รถดว้ ยอารมณท์ ดี่ มี ากๆ พอน่ังลงบนทนี่ ั่งคนขบั เขาก็หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา แลว้ เปิดดู ขอ้ ความทซ่ี งิ กวางสง่ มาใหเ้ ขา ตอนแรกเขานกึ วา่ เดก็ หญงิ จะสง่ คลปิ อะไรมาหาเขา เขาเลยกดเปิดอยา่ งอารมณ์ดี จากนัน้ …… ทา่ ทางทส่ี วที หวานของซสู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ าน ทําใหเ้ ขานง่ิ ไป ทนั ที เขากดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง แลว้ กดดคู ลปิ ซ้าํ ๆ ใชเ่ ขาดไู มผ่ ดิ

ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยกู่ บั ฉนิ โมห่ าน คอื ซสู อื เยวท่ เี่ ขาตามหามาหลายวนั แตก่ ็ หาไมเ่ จอ! ชายหนุ่มกดั ฟันตวั เองไวอ้ ยา่ งแน่น กอ่ นจะสง่ ขอ้ ความหาซงิ กวาง “หนูเขาเจอเธอเมอ่ื ไหรก่ นั คะ?” “วนั นค้ี ะ่ ” ซงิ กวางตอบกลับเขาอยา่ งรวดเร็ว “คณุ อาจ้ี พวกหนูอยเู่ มอื งสตฟั ฟ์ ในยโุ รปคะ่ ทบ่ี า้ นเกดิ อาไงคะ” “อาจะกลบั มาเมอื่ ไหรค่ ะ?” จหี้ นานเฟิงกดั ปากลา่ งของตวั เอง ใชค้ วามคดิ อยสู่ กั พัก “กลับไป พรงุ่ นค้ี ะ่ ” ฉนิ โมห่ านหาซสู อื เยวเ่ จอแลว้ ! เพราะฉะนัน้ เขาจะรอตอ่ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ ! เขาอยากจะรบี กลบั เมอื งสตฟั ฟ์ ใหฉ้ นิ โมห่ านกลับมานับถอื ตน้ ตระกลู แลว้ จัดงานแตง่ ใหเ้ ขากบั หยางชงิ โยว! ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ชว่ ยอาดแู ดด๊ ดหี้ นูไวน้ ะคะ อยา่ ใหเ้ ขา ไดท้ ําอะไรหมา่ ม๊หี นูเกนิ ไป”

ซงิ กวางทอ่ี ยปู่ ลายสายเงยี บไปสกั พกั จากนัน้ กส็ ง่ รปู ใหเ้ ขาหนง่ึ รปู “แบบนถี้ อื วา่ เกนิ ไปไหมคะ?” จหี้ นานเฟิงเลกิ คว้ิ ขน้ึ กอ่ นจะเปิดดรู ปู ภาพ รปู ภาพนี้ เขาดจู นเลอื ดแทบคล่ังในสมอง ในรปู ถา่ ยนัน้ ฉนิ โมห่ านนั่งอยบู่ นเกา้ อี้ ซสู อื เยวน่ ั่งอยขู่ า้ งเขา สอง มอื ของเธอโอบคอเขาเอาไว ้ เป็ นภาพทเี่ ธอกําลงั จบู ฉนิ โมห่ านอยา่ ง ดเุ ดอื ด! จหี้ นานเฟิงรสู ้ กึ วา่ เลอื ดในรา่ งกายของเขากําลังไหลยอ้ นกลับ “อนั นคี้ อื รปู ตอนไหน!” “วนั นไ้ี งคะ” เขาหลบั ตาลง กําโทรศพั ทใ์ นมอื ไวอ้ ยา่ งแน่น เขาอยากจะบนิ กลับ เมอื งสตฟั ฟ์ ไปเสยี ตอนน!้ี “คณุ อาจ”้ี ซงิ กวางทอ่ี ยปู่ ลายสายเงยี บไปนานพอสมควร สดุ ทา้ ยเธอก็ ตดั สนิ ใจโทรมาหาเขา “คณุ อาจ้ี หนูรวู ้ า่ อาดรู ปู พวกนแ้ี ลว้ อารมณ์ไมค่ อ่ ยดี”

ทนั ทที กี่ ดรบั สาย น้ําเสยี งเดก็ นอ้ ยของซงิ กวางก็ดงั ขน้ึ ทนั ที “แตว่ า่ คณุ อาจค้ี ะ ทห่ี นูอยากบอกอาคอื คนทฟี่ ้าไมไ่ ดล้ ขิ ติ มากอ็ ยา่ พยายามฝื นเลยคะ่ ” “ตอนแรกหนูชอบหมา่ ม๊ตี งั้ แตค่ รัง้ แรกทไี่ ดเ้ จอ กเ็ ลยอยากใหม้ ๊มี า เป็ นหมา่ ม๊ขี องหนูมาก กเ็ ลยคอยตอื้ ใหอ้ าจบี ม๊ ี” “แตต่ อนนหี้ นูรแู ้ ลว้ คะ่ คนทห่ี มา่ ม๊ชี อบมแี คแ่ ดด๊ ดี้ และคนทแี่ ดด๊ ดี้ ชอบกม็ แี คห่ มา่ ม๊ …ี …” “ถงึ จะความจําเสอื่ มก็ไมส่ ามารถแยกพวกเขาสองคนไดเ้ ลยคะ่ ” “ดงั นัน้ คณุ อาจคี้ ะ อาทําใจไดแ้ ลว้ คะ่ หาสาวทชี่ อบอาจรงิ ๆสําคญั กวา่ นะคะ!” เสยี เดก็ หญงิ จากปลายสาย ทําใหห้ วั ใจของจหี้ นานเฟิงรสู ้ กึ สบั สน ดา้ นหนง่ึ เด็กหญงิ ตงั้ ใจโทรมาปลอบเขาโดยเฉพาะ เกลยี้ กลอ่ มเขา พสิ จู นว์ า่ ในใจเธอนัน้ อาคนน้ี ยงั คงมคี วามสําคญั ตอ่ เธอมาก สว่ นอกี ดา้ น…… แมแ้ ตเ่ ด็กอยา่ งซงิ กวางยงั รสู ้ กึ วา่ เขากบั ซสู อื เยวไ่ มม่ ที างเป็ นไปได ้ เลยหรอ?

ฉนิ โมห่ านเสน่หแ์ รงขนาดนจี้ รงิ หรอ? เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จหี้ นานเฟิงพวงมาลัยและมองไปทาง ดา้ นหนา้ ดว้ ยสายตาคมลกึ “กอ่ นหนา้ อาเคยคดิ จะยอมแพม้ ากอ่ น” กอ่ นหนา้ ทถี่ า่ ยละครอยบู่ นดอย เขามเี รอ่ื งชกตอ่ ยกบั ฉนิ โมห่ าน ครัง้ นัน้ เขาอยากทดสอบวา่ ฉนิ โมห่ านจะปกป้องซสู อื เยวไ่ ดจ้ รงิ ไหม ผลสดุ ทา้ ยคอื ได ้ เพราะฉะนัน้ เขาเลยเลอื กเดนิ ถอยออกมา วนั ทส่ี องหลังจากทช่ี ก ตอ่ ยกนั เขาเลยออกจากกองละครและกลบั บา้ นตระกลู จี้ แต…่ … หลังจากทเ่ี ขากลับถงึ ตระกลู จี้ ถงึ เพง่ิ รวู ้ า่ ซสู อื เยวห่ ายตวั ไป ไอฉ้ นิ โมห่ านคนนัน้ ทพี่ ดู วา่ จะคอยดแู ล และทําดกี บั เธออยา่ งดที ส่ี ดุ กลบั หายตวั ไป ภายใตก้ ารดแู ลของฉนิ โมห่ าน เขาจงึ ตดั สนิ ใจกลับเมอื งหรง เพอ่ื ตามหาซสู อื เยวใ่ หเ้ จอ แลว้ พยายามอกี ครงั้

ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และมองไปทางดา้ นหนา้ “ครงั้ น้ี อาจะ ไมย่ อมแพเ้ ดด็ ขาด” อกี อยา่ ง จห้ี นานเฟิงยกยมิ้ มมุ ปากเบาๆ เขาตงั้ ตารอวา่ ถา้ ฉนิ โมห่ านตอ้ งเผชญิ ความกดดนั ทตี่ อ้ งแตง่ งาน ตามสญั ญาเหมอื นกบั เขา เขาจะทํายังไง ตอนท่ี 219 ความทรงจาํ ทเ่ี จ็บปวดทงั้ หมด......มจ๊ี าํ ไดห้ มดคะ่ ในคํา่ คนื ทเ่ี งยี บสงบ ภายในวลิ ลา่ ชานเมอื งของเมอื งสตฟั ฟ์ เดก็ นอ้ ยทงั้ สามคนรอจนถงึ สองทมุ่ ครง่ึ ถงึ จะไดก้ นิ อาหารเย็น ซง่ึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นคนทํามอื้ เย็น “กอ่ นพวกคณุ มา ไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ ปัญหาดา้ นอาหารการกนิ เลยหรอคะ ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเลกิ คว้ิ ขนึ้ ขณะเสริ ฟ์ อาหาร กถ็ ามขน้ึ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้

ทนี่ คี่ อื ชานเมอื งของเมอื งสตฟั ฟ์ การคมนาคมก็ไมไ่ ดส้ ะดวก อาหาร เดลเิ วอรเ่ี ลยมาสง่ ไมไ่ ด ้ โชคดไี ป๋ ล่วั ซอื้ วตั ถดุ บิ จากตลาดแถวนมี้ าได ้ แตค่ นในบา้ นเยอะ ขนาดน้ี…… กลบั ไมม่ ใี ครทที่ ําอาหารเป็ นเลย? ไมต่ อ้ งพดู ถงึ เดก็ ทงั้ สามคน ฉนิ โมห่ านเป็ นถงึ นักธรุ กจิ รอ้ ยลา้ น ทําอาหารไมเ่ ป็ นกพ็ อจะเขา้ ใจได ้ แลว้ ก็…… เจยี่ นเฉงิ ทําอาหารไมเ่ ป็ น ไป๋ ลั่วทําอาหารไมเ่ ป็ น บอดก้ี ารด์ กลมุ่ หนง่ึ ทต่ี ดิ ตามพวกเขา แตล่ ะคนตวั ใหญก่ ลา้ มโตกนั ทงั้ นัน้ แตพ่ อถามถงึ เรอื่ งทําอาหาร กพ็ ากนั เดนิ ถอยหลังกนั หมด เลย ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยอมใจคนกลมุ่ นจ้ี รงิ ๆ “เคยคดิ ครบั ”

ซงิ หยนุ กดั ตะเกยี บกนิ ขา้ ว ถอนหายใจออกมา “แตต่ อนนัน้ พวกเรา คดิ วา่ ……” ซงิ เฉนิ พดู ตอ่ : “หมา่ ม๊ที ําอาหารอรอ่ ยมาก พวกเราก็เลยมาพาแม่ ครัวมาดว้ ยครบั ” “เพราะตอนอยบู่ า้ นหมา่ ม๊ชี อบพดู วา่ ถา้ ม๊งี านไมย่ งุ่ เรอื่ งอาหารของ ทกุ คนในบา้ นหมา่ ม๊จี ะเป็ นคนจัดการเอง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจ แลว้ หนั มองซสู อื เยวห่ ดตวั อยใู่ นมมุ เหมอื น นกกระทา “แก……จําใหไ้ ดเ้ ร็วๆเถอะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรดู ้ วี า่ ซสู อื เยวท่ ําอาหารอรอ่ ยจรงิ ๆ แตต่ อนนี้ คนทที่ ําอาหารอรอ่ ยสดุ กลบั ลมื วธิ ที ําอาหาร! มอ้ื เย็นวนั นฟ้ี ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นคนทําเองคนเดยี ว และเธอรสู ้ กึ เหนอื่ ย มาก ซสู อื เยวเ่ บะปาก กม้ หวั ลง ราวกบั เดก็ ทเ่ี พงิ่ ทําผดิ มา “ฉันก็ไมไ่ ด ้ อยากลมื นน่ี า” “ไมเ่ ป็ นไร”

พอเห็นทา่ ทางทข่ี ข้ี ลาดของเธอ ฉนิ โมห่ านยนื่ มอื ออกไปลบู หวั เธอ อยา่ งรสู ้ กึ ปวดใจ กอ่ นจะคบี อาหารใสถ่ ว้ ยของเธอ “เดย๋ี วก็จําไดเ้ อง” “ความจําเสอื่ มไมใ่ ชค่ วามผดิ คณุ สกั หน่อย คณุ ไมต่ อ้ งรสู ้ กึ ขอโทษ หรอก” น้ําเสยี งของชายหนุ่มออ่ นโยนเป็ นอยา่ งมาก แมแ้ ตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นยังขนลกุ ไปทว่ั รา่ ง เมอื่ กอ่ นเธอรแู ้ คว่ า่ ฉนิ โมห่ านรักซสู อื เยวม่ ากๆ แตว่ นั นเ้ี ธอไดม้ าเหน็ กบั ตาเอง…… จนเธอรสู ้ กึ อยากมแี ฟนขน้ึ มาทนั ที “อม้ื ” ซสู อื เยวท่ ย่ี ังคงกม้ หนา้ และพดู ขนึ้ เสยี งเบา “ฉันรู…้ …” “แตว่ า่ ฉันกย็ ังรสู ้ กึ ……” “ถา้ ยงั รสู ้ กึ แลว้ ไมส่ บายใจ……”

ฉนิ โมห่ านยม้ิ จางๆแลว้ พดู แทรกเธอ “งัน้ ก็เรยี นทําอาหารกบั เชยี น เชยี น แลว้ รอื้ ฟื้นความทรงจําการทําอาหารเมอื่ กอ่ นใหก้ ลับคนื มา ดี ไหม?” หลังจากทซี่ สู อื เยวเ่ งยี บไปนาน เธอก็ไดพ้ ยักหนา้ “อมื้ !” ทา่ ทางทนี่ ุ่มนวลออ่ นโยนของเธอ ทําใหไ้ ป๋ ลั่วและเจยี่ นเฉงิ ทอี่ ยู่ หา่ งออกไปมองหนา้ กนั นมี่ นั …… เทา่ ทพี่ วกเขาจําได ้ นสิ ยั ของซสู อื เยวห่ ลังจากทค่ี วามจําเสอ่ื มนัน้ ทงั้ ขโี้ มโหและขห้ี งดุ หงดิ ? แตท่ ําไมพออยตู่ อ่ หนา้ ฉนิ โมห่ าน เธอไมไ่ ดข้ โี้ มโหและขหี้ งดุ หงดิ ดว้ ย อกี ทงั้ ยังออ่ นโยนกวา่ กอ่ นทเ่ี ธอจะความจําเสอ่ื มดว้ ย ? หรอื วา่ …… นคี่ อื พลงั แหง่ ความรกั ? เจย่ี นเฉงิ ใชม้ อื ลบู คางแลว้ มองไปทางซสู อื เยว่ ยง่ิ มองก็ยงิ่ รสู ้ กึ สนุก มมุ ปากเกย่ี วยม้ิ ขน้ึ อยา่ งไมม่ เี หตผุ ล

ไป๋ ล่วั ทน่ี ่ังอยขู่ า้ งเขา เลกิ คว้ิ ขนึ้ แลว้ เหลอื บมองเขาแวบหนง่ึ “คณุ เจยี่ นครับ คณุ ยมิ้ อะไรครับ?” “ฉันตลกสอื เยว”่ “เหมอื นแมเ่ ธอไมม่ ผี ดิ ” “ตอนแมเ่ ธอสาวๆก็เป็ นแบบน้ี ออ่ นโยนตอ่ หนา้ คนทตี่ วั เองรกั เทา่ นัน้ ” ไป๋ ล่ัวชะงัก กอ่ นจะหวั เราะออกมาแหง้ ๆ “แสดงวา่ คณุ เจยี่ น คณุ ยอม ใหค้ ณุ ชายผมกบั คณุ นายผมแตง่ งานกนั ใชไ่ หมครับ?” เจยี่ นเฉงิ มองบนใสเ่ ขาเบาๆ “ถงึ ฉันไมย่ อม……” “ฉันจะหา้ มฉนิ โมห่ านไดห้ รอ?” ไป๋ ลว่ั ：“……” ดเู หมอื นวา่ ……จะไมไ่ ด ้ เขากม้ หวั ลง แลว้ เรมิ่ ตงั้ ใจกนิ ขา้ ว แตจ่ ะวา่ ไปแลว้ อาหารทคี่ ณุ ฟ๋ ทู ํา แมจ้ ะสทู ้ คี่ ณุ นายทําไมไ่ ด ้ แตร่ สชาตกิ ไ็ มไ่ ดแ้ ย่

“ฉันไมไ่ ดต้ กลงนะคะวา่ ตอ่ จากนจ้ี ะสอนหลอ่ นทําอาหาร ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทฟ่ี ังคําพดู หวานแหววของทงั้ สอง ไดแ้ ตเ่ บะปากอยา่ ง ไมพ่ อใจ “แพนเคก้ มนั ฝร่ังทห่ี ลอ่ นทําเมอื่ เย็น ทํากระทะเสยี ไปตงั้ หนง่ึ อนั ” “เพอื่ ความปลอดภยั ของชวี ติ ฉันแลว้ ฉันไมม่ ที างสอนหลอ่ น ทําอาหารแน่นอนคะ่ ” “หนงึ่ ลา้ น” ฉนิ โมห่ านทกี่ ําลังกนิ ขา้ ว พดู ตวั เลขจํานวนหนงึ่ ออกมา “อะไรคะ???” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตาลกุ วาว “สอนเธอทําอาหาร หนง่ึ ลา้ น” “แลว้ กช็ ว่ งนร้ี บั หนา้ ทท่ี ําอาหารใหค้ รอบครัวผมทงั้ บา้ น เพมิ่ อกี หา้ แสน” “ตกลงคะ่ !” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหมนุ ขอ้ มอื เล็กของเธอ “ฉันคอื เพอ่ื นทสี่ นทิ ทสี่ ดุ ของสอื เยวเ่ รอื่ งของหลอ่ นกเ็ หมอื นเรอ่ื งของฉันคะ่ ”

“เธอลมื วธิ ที ําอาหารไป ฉันจะยนื ดเู ฉยๆไดย้ งั ไงคะ?” “ไมไ่ ดค้ ะ่ !” “คณุ ฉนิ ไวใ้ จไดเ้ ลยคะ่ ฉันไมก่ ลวั ลําบากไมก่ ลัวเหนอื่ ยไมก่ ลัวตาย ฉันจะสอนเธอทกุ อยา่ ง ทฉ่ี ันเรยี นมาตลอดชวี ติ เลยคะ่ ! ” ซสู อื เยว：่ “……” แคบ่ อกวา่ จะสอนเธอทําอาหาร ทําไมตอ้ งพดู เหมอื นไปบกุ ป่ าฝ่ าดง เลยหละ่ ? หญงิ สม้ กม้ หวั ลงอยา่ งรสู ้ กึ หดหู่ หลงั จากทย่ี ัดขา้ วเขา้ ปากสองสาม คํากว็ างถว้ ยลง แลว้ เดนิ ขน้ึ บนั ไดไปพรอ้ มกบั ความรสู ้ กึ ทย่ี ากจะ อธบิ าย ฉนิ โมห่ านเลกิ ควิ้ ขนึ้ กําลังจะกา้ วเทา้ เดนิ ตามเธอไป แตโ่ ดนซงิ หยุ นขวางไวก้ อ่ น เด็กชายวางถว้ ยและตะเกยี บลง สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ผมไปดกี วา่ ครบั ” ชายหนุ่มขมวดคว้ิ พยกั หนา้ “ดกึ มากแลว้ พวกลกู ตอ้ งรบี เขา้ นอน” เขากําลังหมายความวา่ ไมใ่ หซ้ งิ หยนุ คยุ กบั เธอดกึ เกนิ ไป

เด็กชายพยกั หนา้ “ผมรแู ้ ลว้ ครับ” พดู จบ เขาก็กา้ วเทา้ เล็ก แลว้ เดนิ ขนึ้ บนั ไดอยา่ งสงา่ “ผมไปดว้ ยคน” ซงิ เฉนิ กว็ างถว้ ยลง กา้ วเทา้ เดนิ ขนึ้ ชนั้ บน พอเห็นพชี่ ายทงั้ สองคนไปปลอบใจหมา่ ม๊ ี ซงิ กวางทําไดแ้ คถ่ อน หายใจ “งนั้ หนูก็ไปกอ่ นะคะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทนี่ ่ังอยใู่ นหอ้ งทานอาหาร พอเห็นทา่ ทางของเจา้ เด็ก นอ้ ยทงั้ สามคนทเี่ ดนิ ตามซสู อื เยวข่ น้ึ ชนั้ บนไป หวั ใจของเธอกระตกุ เบาๆ เมอื่ กอ่ นเธอไมไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ การเป็ นซสู อื เยวน่ ัน้ จะมคี วามสขุ แตต่ อนน้ี…… เธอใชม้ อื ทงั้ คแู่ นบแกม้ แลว้ มองแผน่ หลังของเดก็ ทงั้ สาม “จๆู่ ฉันก็ เขา้ ใจวา่ ความสขุ หลงั แตง่ งานของพวกคณุ คอื อะไร ” ฉนิ โมห่ านวางถว้ ยและตะเกยี บลงอยา่ งสงา่ แลว้ เหลอื บมองเธอ “คณุ เขา้ ใจจรงิ หรอครบั ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยกั หนา้

ชายหนุ่มกลบั หวั เราะเบาๆ “ความสขุ หลังแตง่ งาน เป็ นสง่ิ ทคี่ ณุ คาด ฝันไมถ่ งึ หรอกครบั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบะปาก “ซสู อื เยวก่ ข็ น้ึ ชนั้ บนไปแลว้ เหลอื แคค่ ณุ คน เดยี ว ยงั จะมาอวดวา่ รกั กนั อยไู่ ด?้ ” “ฉันขอบอกเลยวา่ ฉันไมส่ น!” ฉนิ โมห่ านเกย่ี วยมิ้ มมุ ปาก กม้ หวั แลว้ หวั เราะออกมา เวลาลว่ งเลยไปนานพอสมควร หลงั จากทรี่ อใหค้ นรับใชเ้ ก็บถว้ ยและ อาหารเหลอื เสร็จ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถงึ จะสดู หายใจเขา้ เต็มปอด แลว้ ขมวดควิ้ มองฉนิ โมห่ าน “เรอ่ื งทส่ี อื เยวค่ วามจําเสอ่ื ม……ทําไมมนั น่า แปลกจังเลยคะ?” “หลอ่ นลมื แคเ่ รอื่ งทเ่ี กยี่ วกบั คณุ ทกุ ๆอยา่ ง กบั เรอื่ งทําอาหาร ?” ฉนิ โมห่ านพยักหนา้ เมอื่ ชว่ งคํา่ เขาเพงิ่ คยุ กบั หานหยนุ อยา่ ง ละเอยี ด หานหยนุ คาดวา่ สง่ิ ทซ่ี สู อื เยวล่ มื นัน้ น่าจะเกดิ จากเรอ่ื งทเ่ี กย่ี วขอ้ ง กบั ความสขุ ของเธอ คนรัก ทําอาหาร

หรอื วา่ สําหรบั ซสู อื เยวใ่ นอดตี แลว้ สองเรอื่ งน้ี เกย่ี วขอ้ งกบั ความสขุ ทแี่ ทจ้ รงิ ของเธอ? …… ระเบยี งชนั้ บน ซสู อื เยวก่ บั เดก็ นอ้ ยทงั้ สามนั่งเรยี งเป็ นแถวอยบู่ นเกา้ อต้ี รงระเบยี ง มองดพู ระจนั ทรท์ สี่ วา่ งไสวบนทอ้ งฟ้าอยา่ งเงยี บๆ “หมา่ ม๊ ”ี ซงิ กวางหนั หนา้ กลับมามองหนา้ เธอ “นอกจากแดด๊ ดกี้ บั การ ทําอาหาร ม๊ยี งั มเี รอื่ งอะไรทจี่ ําไมไ่ ดบ้ า้ งคะ ?” หญงิ สาวเงยี บไปสกั พกั กอ่ นจะสา่ ยหวั “ไมม่ แี ลว้ คะ่ ” “ความทรงจําทเี่ จ็บปวดทงั้ หมด……ม๊จี ําไดห้ มดคะ่ ” ตอนท่ี 220 ผหู้ ญงิ คนนห้ี มายความวา่ ยงั ไง

เวลาสามทมุ่ เดก็ นอ้ ยสามคนทด่ี พู ระจนั ทรเ์ ป็ นเพอื่ นซสู อื เยวโ่ ดน ฉนิ โมห่ านเรยี กใหก้ ลบั หอ้ ง ซงิ หยนุ เป็ นคนนํา พานอ้ งนอ้ งชายและนอ้ งสาวออกจากหอ้ งซสู อื เยวแ่ ลว้ กลับหอ้ ง กอ่ นจะออกจากหอ้ ง เจา้ พวกเดก็ นอ้ ยก็โผลห่ วั ออกจากประตู “แดด๊ ดหี้ มา่ ม๊ ี ฝันดคี รับ/คะ่ ” พดู จบ ทงั้ สามกป็ ิดประตลู ง บรรยากาศภายในหอ้ งคอ่ นขา้ งคลมุ เครอื ซสู อื เยวย่ นื อยตู่ รงระเบยี ง แลว้ มองชายหนุ่มทยี่ นื อยหู่ นา้ ประตู ระเบยี งเงยี บๆ “ฉนิ ……สาม”ี สายตาของฉนิ โมห่ านนงิ่ ไปเล็กนอ้ ย ตอนทซี่ สู อื เยวเ่ รยี กเขาวา่ สามนี ัน้ น้ําเสยี งของเธอสน่ั ไหวเบาๆ กอ่ น จะหลบตาเขา ทา่ ทางทน่ี ่ารกั น่าเอน็ ดขู องเธอ เหมอื นกบั กระตา่ ยนอ้ ยทก่ี ําลังตน่ื ตระหนก เขาหวั เราะในลําคอ “หมื ”

“ฉันกต็ อ้ งรบี เขา้ นอนเหมอื นกนั ใชไ่ หม?” เธอเงยหนา้ ขนึ้ ดวงตาของเธอลกุ วาว เหมอื นกําลังสะทอ้ นแสง ดวงดาวทอ่ี ยบู่ นทอ้ งฟ้า ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ “คณุ ควรตอ้ งรบี พักผอ่ นจรงิ ๆดว้ ย” ชายหนุ่มเลกิ คว้ิ ขนึ้ “พรงุ่ นผ้ี มตอ้ งตนื่ เชา้ แลว้ ไปบรษิ ัทสาขาทอี่ ยู่ ยโุ รปสกั พกั เพอ่ื หารอื เรอื่ งตระกลู เจย่ี น” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “แลว้ ฉันหละ่ ?” “คณุ ?” ฉนิ โมห่ านเกยี่ วยมิ้ ขนึ้ เบาๆ “คณุ อยฝู่ ึกทําอาหารกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น เถอะ” “พอหลงั จากทํางานชว่ งนเี้ สร็จ เราคอ่ ยมาคดิ กนั อกี ทวี า่ จะทําให ้ ความทรงจําคณุ กลับมายงั ไง” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ อยา่ งจรงิ จัง “งัน้ พวกเรา……” เธอมองไปทางเตยี ง หนา้ แดงขนึ้ เรอ่ื ยๆ “นอนตอนนเ้ี ลย?”

“อม้ื ” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ เหลอื บมองดเู วลา “นกี่ ็ดกึ มากแลว้ ” พดู จบ ทา่ มกลางสายตาทเ่ี ขนิ อายของซสู อื เยว่ ชายหนุ่มก็หนั หลัง แลว้ เปิดประตอู อกไป กอ่ นจะออกไป เขาหนั กลบั มามองเธออกี ครงั้ “ฝันด”ี ซสู อื เยวน่ งิ่ ยนื อยกู่ บั ทไ่ี มข่ ยบั ไปไหน ตามหลกั แลว้ …… พวกเขาเป็ นสามภี รรยากนั ไมใ่ ชห่ รอ? ไมใ่ ชว่ า่ ควร……ตอ้ งนอนดว้ ยกนั หรอ? เธอเหลอื บมองไปทเ่ี ตยี งคใู่ นหอ้ งนอนอกี ครัง้ สหี นา้ ผดิ หวงั ปรากฏ ขน้ึ อยา่ งไมม่ เี หตผุ ล เขาควรตอ้ งนอนอยบู่ นเตยี งเดยี วกบั เธอไมใ่ ชห่ รอ…… เธออตุ สา่ หป์ ระหมา่ อยตู่ งั้ นาน เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ หญงิ สาวเดนิ เขา้ ไปในหอ้ ง หยบิ ชดุ นอน ออกมาเตรยี มจะนอน ประตหู อ้ งนอนก็ถกู เปิดออก

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเดนิ เขา้ มาพรอ้ มกบั กระเป๋ าเดนิ ทางใบใหญ่ พอเห็นซสู อื เยวย่ งั ไมไ่ ดเ้ ปลย่ี นชดุ นอน เธอกห็ วั เราะออกมาแหง้ ๆ “ขอเตอื นใหแ้ กรบี ไปอาบนํ้าเปลน่ี เสอื้ นะ” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ ถา้ ฉันเกบ็ ขา้ วของเสร็จ ฉันคงตอ้ งลงไปแชอ่ า่ งกบั แกนะ!” ซสู อื เยวน่ งิ่ ไปหลายวนิ าที “แก……” “เราสองคนนอนหอ้ งเดยี วกนั ?” “แน่นอนส”ิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยอ่ ตวั ลง ดงึ กระเป๋ าเดนิ ทางเขา้ มาใกลต้ วั แลว้ ถอน หายใจออกมา “เมอ่ื กคี้ ณุ ชายฉนิ บอกวา่ ความทรงจําแกยังไม่ กลบั มา เขากลวั วา่ ถา้ เขานอนกบั แก กลวั วา่ จะอดทนไมบ่ งั คบั ใหแ้ ก ทําเรอื่ งแบบนัน้ ไมไ่ หวหน่ะ” “เขาเคารพแก กเ็ ลยแยกหอ้ งนอนกบั แก” “แตว่ า่ เขาก็กลัววา่ ในหวั แกจะมแี ตเ่ รอ่ื งเจ็บปวดพวกนัน้ กลวั วา่ แก จะไมก่ ลา้ นอนคนเดยี ว กเ็ ลยใหฉ้ ันมานอนเป็ นเพอื่ นแกไง! ”

พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ มองไปยังซสู อื เยวด่ ว้ ย สายตาจรงิ จัง “ไมเ่ ป็ นไรนะ” “เมอ่ื กอ่ นเวลาทแ่ี กนอนไมห่ ลบั ฉันอยเู่ ป็ นเพอื่ นแกตลอด” “มฉี ันอยู่ แกไมต่ อ้ งกลวั อะไรเลย” ซสู อื เยวท่ เี่ ห็นสหี นา้ จรงิ จังของฟ๋ เู ชยี นเชยี นเธอกดั ปากลา่ งตวั เอง หวั ใจรสู ้ กึ อบอนุ่ ขนึ้ มาอยา่ งไมม่ เี หตผุ ล ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเป็ นหนง่ึ ในไมก่ คี่ นทเี่ ธอจําได ้ และเป็ นคนทที่ ําใหเ้ ธอ รสู ้ กึ มคี วามสขุ เธอรจู ้ ักฟ๋ เู ชยี นเชยี นตงั้ แตเ่ รยี นมหาลยั นสิ ยั ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น เหมอื นชอื่ ของเธอ ทน่ี ําพาแตเ่ รอ่ื งทที่ ําใหเ้ ธอมคี วามสขุ มาใหเ้ ธอ มากมาย หลังจากทเ่ี ป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกก็ ลายเป็ นทพ่ี กั พงิ ของ เธอ ไมว่ า่ จะเป็ นเฉงิ เซวยี นหรอื เซยี่ งหวน่ั ฉงิ แมแ้ ตเ่ รอื่ งราวมากมาย ภายหลงั …… ทกุ ครงั้ ทเี่ ธอเสยี ใจ ทกุ ครัง้ ทเ่ี ธอนอนไมห่ ลับ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะอยู่ เคยี งขา้ งเธอตลอด

พอนกึ ถงึ เรอ่ื งพวกนี้ หญงิ สาวก็ถอนหายใจออกมายาวๆ เดนิ ขนึ้ หนา้ แลว้ กอดฟ๋ เู ชยี นเชยี นเอาไว ้ “ขอบคณุ แกนะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นมองบนใสเ่ ธอ “จะมาเกรงใจกบั กบั ฉันทําไม?” “ถา้ จะใหพ้ ดู ฉันนอนเป็ นเพอ่ื นแก ไมไ่ ดน้ อนฟรๆี สกั หน่อย ” “ฉันคดิ ตงั นะยะ!” ซสู อื เยวช่ ะงกั มองเธอดว้ ยความสงสยั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเงยหนา้ ขน้ึ อยา่ งภมู ใิ จ “สอนแกทําอาหาร ทําอาหารให ้ แก นอนเป็ นเพอื่ นแก” “รวมสามรายการนแี้ ลว้ ทงั้ หมดสองลา้ น!” พดู จบ เธอก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถอนหายใจ “คณุ ชายฉนิ รวยจรงิ ๆ” “มสี องลา้ นน้ี……” เธอเงยหนา้ ขน้ึ แลว้ จอ้ งหนา้ ซสู อื เยว่ “กส็ ามารถจา้ งครดู ๆี สกั คน สอนแกวาดรปู เรม่ิ ตงั้ แตเ่ รม่ิ เรยี นรวู ้ ธิ ที จี่ ะเป็ นนักออกแบบ แลว้ กเ็ ปิด สตทู ําเครอ่ื งประดบั เล็กๆไดแ้ ลว้ !” ซสู อื เยวก่ ดั ปากลา่ งตวั เอง “แกหาตงั จากฉนิ โมห่ าน……”

“เพราะอยากชว่ ยฉัน……” “ไรส้ าระ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นมองบน “จรงิ ๆแกกไ็ มไ่ ดอ้ ยา่ งเป็ นดาราดงั ” “หลังจากนแ้ี กคอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี น ในขณะเดยี วกนั แกคอื ภรรยาของฉนิ โมห่ านดว้ ย” “ชวี ติ หลงั จากทตี่ วั ตนทงั้ สองนข้ี องแกถกู ประกาศคงเตม็ ไปดว้ ยกลน่ิ คาวของเลอื ด ถา้ ยงั อยใู่ นวงการบนั เทงิ ตอ่ ไป ในไมช่ า้ ตอ้ งมคี นตาม ลา่ แกแน่ๆ” “ฉันกเ็ ลยรสู ้ กึ วา่ ตอนนแ้ี กควรตอ้ งตงั้ ใจเรยี นดๆี แลว้ ทําฝันแรกเรมิ่ ของแกใหส้ ําเร็จดกี วา่ แกวา่ ไง?” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง หนั ตวั กลับไปเปลยี่ นเสอื้ ผา้ ไมไ่ ด ้ พดู อะไรตอบ ในตอนทอี่ าบน้ํา เธอเอาแตค่ ดิ ถงึ คําพดู เมอื่ สกั ครขู่ องฟ๋ เู ชยี นเชยี น ฟ๋ เู ชยี นเชยี นบอกอกี วา่ ใหเ้ ธอตงั้ ใจเรยี นออกแบบ เพอื่ สานฝัน เมอื่ กอ่ นของเธอ กอ่ นหนา้ ฉนิ โมห่ านกเ็ คยบอก……

วา่ ใหเ้ ธอทําความฝันแรกเรม่ิ ของเธอใหส้ ําเร็จ เพราะฉะนัน้ …… ฉนิ โมห่ านกค็ าดไวแ้ ลว้ เหมอื นกนั ชวี ติ หลังจากนขี้ องเธอตอ้ งเผชญิ กบั กลนิ่ คาวของเลอื ดตา่ งๆ ก็เลยอยากใหเ้ ธอทําฝันของเธอให ้ สําเร็จ เพอื่ เลกิ เป็ นนักแสดงสนิ ะ? คดิ ไดเ้ ทา่ น้ี เธอกห็ งดุ หงดิ อยา่ งไมม่ เี หตผุ ล ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เธอไมอ่ ยากเลกิ เป็ นนักแสดง แตเ่ ป็ นเพราะวา่ …… เธอรสู ้ กึ วา่ ตวั เองไมม่ คี วาวมสามารถอน่ื นอกจากการเป็ นนักแสดง เหมอื นกบั คนื นี้…… แมแ้ ตแ่ พนเคก้ มนั ฝรงั่ เธอยังทําไดไ้ มด่ ี ซสู อื เยวย่ งิ่ คดิ กย็ งิ่ รสู ้ กึ เสยี ใจ เธออาบนํ้าลวกๆ กอ่ นจะหนั ตวั เดนิ ขน้ึ เตยี ง หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดู ขา่ ว กอ่ นหนา้ นตี้ อนทเ่ี ธอถกู ลกั พาตวั โทรศพั ทข์ องเธอตกลงไปในทะเล

โทรศพั ทต์ อนนข้ี องเธอ คอื เครอื่ งทฉ่ี นิ โมห่ านให ้ เบอรโ์ ทรศพั ท์ หรอื บญั ชตี า่ งๆ เหมอื นกบั เครอื่ งเกา่ เธอทกุ อยา่ ง หลังจากทเี่ ธอคน้ หาขา่ วทเี่ กย่ี วกบั การถา่ ยละครของเธอ ก็เรม่ิ รสู ้ กึ งว่ งนอนขน้ึ มา เพราะจากในหอ้ งนํ้าของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทรี่ อ้ งเพลงอยา่ งไมห่ ยดุ ไม่ หยอ่ นขณะอาบน้ํา ซสู อื เยวท่ ําไดแ้ คห่ าว แลว้ เลอื่ นดโู พสตไ์ ปเรอื่ ยๆอยา่ งเบอื่ หน่าย เธอเลอ่ื นเจอ ผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ ชอื่ หยางชงิ โยว โพสตภ์ าพเปลอื ยแผน่ หลังของตวั เอง ตรงเอวของหญงิ คนนัน้ มรี ปู ปานทรงหวั ใจ เล็กๆหนงึ่ ดวง เป็ นทรงหวั ใจทเี่ ป็ นทรงและสวยมาก ราวกบั รปู ทว่ี าด สวยงามเป็ น อยา่ งมาก ซสู อื เยวน่ กึ ถงึ ปานสมี ว่ งแดงทเ่ี อวของตวั เองทไี่ มไ่ ดส้ วยมาก เป็ นรปู ทรงหวั ใจเหมอื นกนั แตท่ ําไมของคนอน่ื ถงึ ไดด้ สู วยขนาดน้ี ? เธอถอนหายใจออกมา กอ่ นจะกดไลคร์ ปู นัน้ อยา่ งอจิ ฉา กอ่ นจะวาง โทรศพั ทล์ งแลว้ นอนหลับไป

ในขณะเดยี วกนั เมอื งหรงทอี่ ยอู่ กี ฟากหนงึ่ ของมหาสมทุ ร หยางชงิ โยวรสู ้ กึ โมโหขนึ้ มาทนั ที เพราะซสู อื เยวก่ ดไลคร์ ปู ของเธอ เธอกดั ฟันตวั เอง แลว้ ใชส้ ายตาทโ่ี หดเหย้ี มจอ้ งมองไลคท์ ซี่ สู อื เยว่ เป็ นคนกด ผหู ้ ญงิ คนนหี้ มายความวา่ ยังไง? เยาะเยย้ ? เรา้ ใจ? ตอนท่ี 221 Good Morning kiss เชา้ ตรวู่ นั รงุ่ ขนึ้ ซสู อื เยวถ่ กู ฟ๋ เู ชยี นเชยี นปลกุ ใหต้ นื่ “ตนื่ ไดแ้ ลว้ ตงั้ แตว่ นั นฉ้ี ันจะเรมิ่ สอนแกทําอาหารแลว้ เรม่ิ ตงั้ แต่ อาหารเชา้ เลย!” ซสู อื เยวห่ าวไปดว้ ยพรอ้ มทงั้ เปลย่ี นเสอื้ ผา้ ลงจากเตยี ง “ทําไมแก ถงึ ไดม้ ชี วี ติ ชวี าแบบนล้ี ะ่ ?” เมอื่ คนื นพี้ วกเธอสองคนทเี่ ป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั นอนคยุ กนั เรอื่ งชวี ติ กนั อยทู่ งั้ คนื เหมอื นเมอื่ กอ่ น พดู ถงึ เรอ่ื งอดุ มคติ เรอื่ งความรกั

สมองของซสู อื เยวใ่ นเวลานม้ี นึ งงอยู่ ดจู ากสภาพแลว้ คอื ยงั ไมง่ วั เงยี อยู่ แตว่ า่ ความมชี วี ติ ชวี าของฟ๋ เู ชยี นเชยี นราวกบั สามารถออกไปวง่ิ ได ้ สองรอบ “เพราะวา่ เรอ่ื งเงนิ ๆ ทองๆ มนั ทําใหม้ พี ละกําลังนะส!ิ ” ดวงตาของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอประกาย “สองลา้ นนะ สอื เยว!่ ” “เพอื่ เงนิ สองลา้ น สโู ้ วย้ !” เมอื่ พดู จบ หญงิ สาวฉุดกระชากลากถซู สู อื เยวใ่ หล้ งไปชนั้ ลา่ ง ซสู อื เยวเ่ หลอื บตามองหญงิ สาวทว่ี นุ่ วายพาตวั เธอมายังหอ้ งครัว พลางถอนหายใจออก “สอื เยว่ อยา่ ยนื เออ๋ อยสู่ ิ รบี มาชว่ ยฉันตอกไขไ่ กห่ น่อย!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเลกิ คว้ิ และเรม่ิ ออกคําสง่ั ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ พลันหาไขไ่ กใ่ นตเู ้ ย็นรอบหนงึ่ กย็ ังหาไมเ่ จอ “น่าจะลมื หยบิ มาวางไวห้ นา้ ประตบู า้ นนั่นแหละ! ”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตบหนา้ ผาก “แกลองไปหาดตู รงประตทู างเดนิ ตรงนัน้ นะ” ซสู อื เยวเ่ บะปาก จากนัน้ ก็ลกุ ขนึ้ และเดนิ ไปถงึ ทางเดนิ แถมยงั หา ไขไ่ กเ่ จอจากบนตตู ้ รงทางเดนิ จรงิ ๆ เธอถอื ไขไ่ กเ่ อาไว ้ ตอนทอี่ ยากจะเดนิ เขา้ หอ้ งครัวนัน้ กเ็ ห็นฉนิ โม่ หานทเี่ พงิ่ เดนิ ลงมาจากชนั้ บน เขาใสช่ ดุ สดี ําทงั้ ชดุ รปู รา่ งสงู ใหญส่ นั ทดั ใบหนา้ หลอ่ เหลาเย็นชา จองหอง ทงั้ ตวั ดสู งา่ งามหลอ่ เหลาอยา่ งเฉยเมยเป็ นตวั ของตวั เอง เขาเดนิ ลงมา พลันกม้ หนา้ กม้ ตาตดิ กระดมุ ราวกบั สมั ผสั ถงึ สายตาของเธอได ้ ชายหนุ่มคอ่ ยๆ เงยศรี ษะสบตา กนั สายตาของซสู อื เยวเ่ รมิ่ ไมเ่ ป็ นตวั ของตวั เอง สายตาของชายหนุ่มมี แตร่ อยยมิ้ ใหอ้ ยา่ งเตม็ เปี่ยม เขาสาวเทา้ กา้ วเดนิ มาอยตู่ รงดา้ นหนา้ ของเธอ ลมหายใจอนั สดชนื่ ทอ่ี ยบู่ นตวั ปกคลมุ รอบตวั เธอ “ตนื่ เชา้ ขนาดนเ้ี ชยี ว?” การเผชญิ หนา้ กบั นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ และใบหนา้ หลอ่ เหลาของเขา ทําให ้ วนิ าทนี ัน้ ซสู อื เยวพ่ ลันรสู ้ กึ วา่ นํ้าเสยี งของตนเองเรม่ิ อกึ อกั เล็กนอ้ ย