สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

ไป๋ ลว่ั สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ถงึ ไดพ้ ดู ในตอ่ “คนของตระกลู เจยี่ นมา ทน่ี คี่ รับ อยชู่ นั้ ลา่ ง” “พวกเขารแู ้ ลว้ วา่ คณุ ผหู ้ ญงิ อยทู่ น่ี ่ี แถมพาคาราวานมาดว้ ย บอกวา่ จะมาเจรจากบั พวกเรา” “ถา้ เกดิ วา่ เจรจาไมส่ ําเร็จพวกเขาจะเขา้ มาแยง่ เธอไป ยังไงคนของ พวกเราก็เยอะสคู ้ นของพวกเขาไมไ่ ด”้ พอพดู จบ ไป๋ ลั่วกเ็ บะปาก “ตระกลู เจย่ี นชา่ งหยงิ่ เกนิ ไปแลว้ !” ฉนิ โมห่ านคลยี่ ม้ิ จางๆ แลว้ กห็ นั ไปมองซสู อื เยวท่ อ่ี ยขู่ า้ งๆ “หยง่ิ เหมอื นคณุ หญงิ ใหญข่ องพวกเขาเลย” ซสู อื เยวก่ ลอกตา เธอหยง่ิ ยงั ไง? ถา้ เกดิ วา่ เธอหยง่ิ จรงิ ๆ ป่ านนค้ี งจัดการฉนิ โมห่ านนไี่ ปแลว้ ! ราวกบั วา่ อา่ นใจของเธอออก ชายหนุ่มคลยี่ มิ้ จางๆ แลว้ ก็เดนิ ไปกมุ มอื ซสู อื เยวเ่ อาไว ้ “คณุ หญงิ จอมหยง่ิ ลงไปเจอคนในครอบครวั ของ เธอดว้ ยกนั ไหม? ” ซสู อื เยวห่ นา้ แดงขน้ึ มาทนั ที

เธออยากจะดงึ มอื ของตวั เองออก แตน่ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ฉนิ โมห่ านทดี่ นู ุ่มนมิ่ นัน้ แรงจะเยอะขนาดน!้ี ไมว่ า่ เธอจะดน้ิ ยังไงก็ไมห่ ลดุ ! เธอเบะปาก แตเ่ ธอเองกร็ ดู ้ วี า่ ตอนนไ้ี มใ่ ชเ่ วลามาหาเรอ่ื งอะไรพวกนี้ ดงั นัน้ ซสู อื เยวก่ เ็ ลยกลบั กลายเป็ นจบั มอื ของเขาไวแ้ ทน แลว้ กด็ งึ เขาเดนิ ออกไป “ไดส้ ิ นายเลา่ สงิ่ ทนี่ ายพดู เมอื่ กนี้ ใ้ี หพ้ วกเขาฟังอกี ครัง้ ถา้ เกดิ วา่ คนของตระกลู เจย่ี นเหน็ ดว้ ย ฉันกจ็ ะตอบรบั ขอ้ ตกลง ของนาย” “อยา่ เสยี ใจภายหลังแลว้ กนั ” ฉนิ โมห่ านทอ่ี ยดู่ า้ นหลงั มองดแู ผน่ หลังของเธอ แลว้ ก็คลย่ี มิ้ ออกมา “ไมม่ ที างเสยี ใจอยา่ งแน่นอน” “งนั้ ก็ด”ี เขากา้ วเดนิ ไปดา้ นหนา้ เดนิ กมุ มอื กนั เคยี งบา่ เคยี งไหล่ เดนิ ลงไป ขา้ งลา่ งพรอ้ มกนั ไป๋ ลว่ั ยนื อยทู่ เ่ี ดมิ เหน็ แลว้ ก็องึ้ ไปเลย

นมี่ นั …… บอกวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ ความจําเสอ่ื มไมใ่ ชเ่ หรอ? บอกวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ เห็นคณุ ผชู ้ ายเป็ นศตั รไู มใ่ ชเ่ หรอ? บอกวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ อะไรกบั คณุ ผชู ้ ายแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ ? นมี่ ันเรอ่ื งอะไรกนั ？ คณุ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี มอื่ กย้ี ังตกอยใู่ นสถานการณต์ งึ เครยี ด บอกวา่ ถา้ เกดิ วา่ คณุ ผชู ้ ายมาแลว้ จะฆา่ เขานัน้ …… ใชเ้ วลาไมถ่ งึ หนง่ึ ชวั่ โมง ก็คนื ดกี บั คณุ ผชู ้ ายแลว้ แถมยังกอดกนั จับ มอื กนั อกี ทําไมพล็อตเรอ่ื งนมี้ นั ถงึ แตกตา่ งจากทเ่ี ขาคดิ ละ่ ? คณุ ผหู ้ ญงิ ทตี่ กี บั คณุ ผชู ้ ายตลอดละ่ ? “พไ่ี มเ่ ขา้ ใจเรอื่ งนสี้ นิ ะ” ซงิ เฉนิ ทน่ี ่ัวไขวห่ า้ งอยขู่ า้ งๆ อา่ นขอ้ มลู เกย่ี วกบั ตระกลู เจย่ี นไปดว้ ย พรอ้ มกบั เบะปากไปดว้ ย “ยงั ไงก็เป็ นสามภี รรยากนั ไมว่ า่ จะสญู เสยี ความทรงจํารเึ ปลา่ ยังไงก็รักกนั อยดู่ ี”

ซงิ กวงก็พยกั หนา้ เหมอื นกนั “เพราะวา่ มคี วามรักอยใู่ นหวั ใจ ตอ่ ให ้ หมา่ ม๊จี ะสญู เสยี ความทรงจํา แตว่ า่ ความรกั ทเี่ ธอมตี อ่ แดด๊ ดมี้ นั ไมม่ ี วนั เปลย่ี นไป” “ขอแคเ่ ธอยงั เป็ นหมา่ ม๊ขี องพวกเรา กถ็ กู ลขิ ติ ไวแ้ ลว้ วา่ จะถกู แดด๊ ดี้ ของพวกเราดงึ ดดู ไมว่ า่ เธอจะเป็ นแบบไหน ” ไป๋ ลัว่ เกาหวั อยา่ งสบั สน “ไมค่ อ่ ยเขา้ ใจเทา่ ไหรแ่ หะ” ซงิ หยนุ ทห่ี ลบั ตางบี อยดู่ า้ นขา้ งนัน้ ลมื ตาขน้ึ มา และก็มองเขา “ท่ี จรงิ แลว้ ตอ่ ใหพ้ ไ่ี มเ่ ขา้ ใจ กไ็ มเ่ ป็ นไรหรอก” ไป๋ ลัว่ อง้ึ ไป ทนั ใดนัน้ หวั ใจของเขากร็ สู ้ กึ อบอนุ่ ขน้ึ ทนั ที ในความทรงจําของเขานัน้ นเี่ ป็ นครงั้ แรกทคี่ ณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ ท่ี เย็นชานัน้ ออ่ นโยนและเขา้ อกเขา้ ใจเขาแบบน!้ี เขาตน่ื เตน้ มาก จนเกอื บจะเดนิ เขา้ ไปจบั มอื ซงิ หยนุ เพอื่ ขอบคณุ เขา ทป่ี ลอบใจตวั เอง อยา่ งไรกต็ าม…… ซงิ หยนุ กห็ ลับตาลงอกี ครัง้ แลว้ ก็เปลยี่ นทา่ ทเี ป็ นนั่งเอนอยา่ ง สบายๆ เพอื่ พักผอ่ นตอ่ “ยังไงพก่ี เ็ ป็ นแคค่ นโสดทไ่ี มเ่ คยมคี วามรกั จะไปคาดหวงั อะไรกบั พมี่ ากกไ็ มไ่ ดห้ รอก ”

ไป๋ ล่วั ：“……” เขาเกบ็ คําชมทมี่ อบใหซ้ งิ หยนุ ไปเมอ่ื กค้ี นื หมดแลว้ ! …… ตอนทฉี่ นิ โมห่ านกบั ซสู อื เยวเ่ ดนิ จงู มอื กนั ลงมาชนั้ ลา่ งนัน้ ผดู ้ แู ล บา้ นเสนิ่ ก็กําลังน่ังดมื่ ชาอยกู่ บั เจย่ี นเฉงิ บนโซฟา พอไดย้ นิ เสยี งดา้ นบนบนั ได เขาก็ขมวดคว้ิ แลว้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองแวบ๊ เดยี ว เขากเ็ หน็ ทงั้ สองคนจบั มอื กนั อยู่ ใบหนา้ ของผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ กเ็ ย็นชาขนึ้ ในทนั ที เขามองหนา้ ฉนิ โมห่ านดว้ ยแววตาทเ่ี ย็นชา “ฝี มอื ของทา่ นชายฉนิ ก็ ดไี มเ่ บาเลยหนคิ รบั ตอ่ หนา้ ก็ทําเป็ นมาพดู กบั ผมเรอ่ื งรว่ มงาน แตว่ า่ ลบั หลังกลับมาขโมยคนของตระกลู เจยี่ นไป!” พอพดู จบ เขาก็มองซสู อื เยว่ “คณุ ผหู ้ ญงิ กลบั ไปกบั ผมเถอะครบั ” “ไดส้ ”ิ ซสู อื เยวม่ องเขานงิ่ ๆ “ฉันแยง่ ฉนิ โมห่ านกลับไป ใหเ้ ขาไปเป็ นสามี ฉัน นายคดิ วา่ ไง? ”

ตอนท่ี 206 คยุ เงอ่ื นไขกบั แดด๊ ดข้ี องหนู คําพดู ของซสู อื เยว่ ทําใหส้ หี นา้ ของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ดแู ยข่ นึ้ มา ในทนั ที เธอบอกวา่ จะใหแ้ ยง่ ฉนิ โมห่ านกลบั ไปเป็ นสาม!ี ตอ้ งเป็ นคนแบบไหนถงึ จะแยง่ ใครสกั คนไปเป็ นสามี? มนั โจรชดั ๆ ！ คําพดู ของซสู อื เยวด่ ผู วิ เผนิ เหมอื นกบั วา่ อยากจะพาฉนิ โมห่ าน กลับไป แตว่ า่ ความจรงิ แลว้ นัน้ …… เธอกําลังบอกวา่ ตระกลู เจย่ี นเป็ นโจร! ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มองหนา้ ซสู อื เยวด่ ว้ ยสหี นา้ ทห่ี นักอง้ึ และกดั ฟันกรอก “คณุ ผหู ้ ญงิ หยดุ วนุ่ วายไดแ้ ลว้ ครับ” “คณุ ตอ้ งเป็ นตวั แทนของตระกลู เจย่ี น แตง่ งานกบั คณุ ชายใหญข่ อง ตระกลู จ”้ี “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ”

ฉนิ โมห่ านยม้ิ จางๆ แลว้ กย็ นื่ มอื ไปโอบซสู อื เยวไ่ ว ้ “กอ่ นหนา้ นผี้ ม เคยบอกคณุ แลว้ ไง วา่ ซสู อื เยวค่ อื ภรรยาของผม” “พวกเรามที ะเบยี นสมรส และเป็ นคสู่ ามภี รรยากนั ตามกฎหมาย ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ หวั เราะอยา่ งเย็นชา “คณุ เองกร็ วู ้ า่ ทะเบยี นสมรสของ คณุ นัน้ จดกบั ซสู อื เยวน่ ิ? ” “แตว่ า่ คณุ ผหู ้ ญงิ ของตระกลู เรา มชี อื่ ของเธอเอง! เธอชอ่ื เจย่ี นสอื ！ ” ผหู ้ ญงิ ในออ้ มแขนของฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ชอื่ น้…ี … เธอไมค่ อ่ ยชอบเทา่ ไหรเ่ ลย “ฉันเปลย่ี นชอื่ ไมไ่ ดเ้ หรอ？” “ไดส้ คิ รับ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ “ถา้ ไมเ่ ปลย่ี นชอื่ กห็ ยา่ ส”ิ “หนูไมเ่ ห็นดว้ ย！”

บนบนั ไดนัน้ ซงิ กวงทส่ี วมใสช่ ดุ เดรสสขี าวกค็ อ่ ยๆ เดนิ ลงมา “หนู ไมเ่ ห็นดว้ ย!” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เหลอื บมองเธอ ทนั ใดนัน้ ดวงตาเขากเ็ ป็ นประกาย ทนั ท!ี เดก็ นอ้ ยคนน้ี เขาเคยเหน็ ! จซี้ งิ กวง เด็กนอ้ ยทค่ี ณุ ชายของตระกลู จเี้ ก็บมาเลยี้ ง เธอเคยไปเขา้ รว่ มงาน ฉลองวนั เกดิ ของคณุ หญงิ ใหญต่ ระกลู จเี้ ธอเป็ นเดก็ ฉลาดและหวั ใจ คนของตระกลู จท้ี งั้ หมดตา่ งชน่ื ชอบเธอ! ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ทเี่ มอื่ กยี้ งั มองซงิ กวงดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ครง่ ขรมึ ก็เปลย่ี น สหี นา้ ทนั ที “องคห์ ญงิ นอ้ ยจ้ี มาอยทู่ น่ี ไ่ี ดย้ งั ไงกนั ครับ? ” ซงิ กวงทําปากมยุ่ แลว้ กเ็ ดนิ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โม่ หานดว้ ยสที า่ ทางทส่ี งา่ งาม แลว้ ก็มองหนา้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ดว้ ยสี หนา้ ทหี่ ยง่ิ ผยอง “หนูก็ตอ้ งอยทู่ น่ี ส่ี ”ิ “เพราะวา่ ฉนิ โมห่ านคอื พอ่ แทๆ้ และซสู อื เยวก่ ค็ อื แมแ่ ทๆ้ ของหนู ไง!”

ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ หนา้ ซดี ลกู บญุ ธรรมของคณุ ชายตระกลู จี้…… คอื ลกู ของฉนิ โมห่ านยงั งนั้ เหรอ? “หนูไมเ่ หน็ ดว้ ยทแ่ี ดด๊ ดกี้ บั หมา่ ม๊จี ะหยา่ กนั และหนูก็ไมอ่ ยากใหค้ ณุ อาจแ้ี ตง่ งานกบั หมา่ ม๊ขี องหนูดว้ ย” ซงิ กวงกอดอก “ถา้ เกดิ วา่ คณุ จะใหห้ มา่ ม๊แี ตง่ งานกบั คณุ อาจใี้ หไ้ ด ้ หนูจะบอกคณุ ยาย วา่ คณุ บงั คบั ใหห้ นูแยกจากพอ่ แทๆ้ หนูจะเป็ น โรคซมึ เศรา้ หนูไมม่ คี วามสขุ !” “ถงึ เวลานัน้ กค็ อยดไู ดเ้ ลย วา่ คณุ ยายจะใหต้ ระกลู จชี้ ว่ ยตระกลู เจย่ี นอยรู่ เึ ปลา่ ！” เสยี งของสาวนอ้ ยนัน้ ใสซอ่ื แตก่ ลบั น่าเกรงขามอยา่ งมาก ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ เหงอื่ ซมึ ออกหนา้ ผาก คณุ หญงิ ใหญข่ องตระกลู จรี้ ักสาวนอ้ ยคนนข้ี นาดไหน เขาเองกเ็ คย เห็นอยู่ ตอนแรก……

เพราะวา่ จซ้ี งิ กวงอยากกนิ สตอเบอรร์ ี่ คณุ หญงิ ใหญใ่ หซ้ อื้ สตอเบอร่ี จากทว่ั ทกุ มมุ โลกมาใหเ้ ธอเลอื ก เพราะวา่ จซี้ งิ กวงอยากเลน่ สกี คณุ หญงิ ใหญก่ ็ทมุ่ เงนิ หลายสบิ ลา้ น เพอื่ สรา้ งสกรี สี อรต์ ใหเ้ ธอกลางฤดรู อ้ น เพราะวา่ จซี้ งิ กวงรสู ้ กึ วา่ ชอื่ ตวั เองเป็ นเหมอื นดวงดาว ก็เลยชอบ แหงนมองทอ้ งฟ้าทเี่ ตม็ ไปดว้ ยดาว คณุ หญงิ ใหญก่ ็ซอ้ื ดาวเคราะห์ ในอวกาศใหเ้ ธอดวงหนงึ่ และตงั้ ชอื่ วา่ ซงิ กวงนอ้ ย …… คนในสงั คมชนั้ สงู ของยโุ รปตา่ งก็พดู วา่ ถงึ แมว้ า่ จซ้ี งิ กวงจะเป็ นเด็ก ทถ่ี กู เก็บมาเลย้ี ง แตว่ า่ คณุ หญงิ ใหญจ่ ปี้ ฏบิ ตั กิ บั เธอนัน้ เชน่ เดยี วกบั ทป่ี ฏบิ ตั กิ บั เจา้ บา้ นตระกลู จใ้ี นขณะนัน้ ทงั้ โอท๋ งั้ ให ้ ความสําคญั แมแ้ ตม่ คี นบอกวา่ เมอื่ อยตู่ อ่ หนา้ คณุ หญงิ ใหญจ่ นี้ ัน้ เด็กนอ้ ยคนน้ี ยังเป็ นทโี่ ปรดปรานมากกวา่ คนรบั เลย้ี งเธออยา่ งจหี้ นานเฟิงอกี ยงิ่ คดิ เหงอื่ ของผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ยง่ิ ออกมาก คนๆ นคี้ อื ปีศาจตวั นอ้ ยทเี่ ขาไมส่ ามารถทําใหค้ บั ขอ้ งใจไดจ้ รงิ ๆ! ถา้ เกดิ วา่ เขาบงั คบั ใหซ้ สู อื เยวห่ ยา่ กบั ฉนิ โมห่ านและแตง่ งานกบั จ้ี หนานเฟิงจรงิ ๆละ่ ก็ สาวนอ้ ยคนนต้ี อ้ งไปนนิ ทาวา่ รา้ ยกบั คณุ ห�ฺง ใหญจ่ อี้ ยา่ งแน่นอน

สว่ นเรอื่ งทต่ี ระกลู จจ้ี ะชว่ ยเหลอื ตระกลู เจย่ี นในอนาคตนัน้ ถงึ มี อปุ สรรคมากมายโดยแน่ ถงึ แมเ้ ขาจะไมค่ ดิ วา่ คณุ หญงิ ใหญจ่ จี้ ะไมม่ สี ตเิ พราะวา่ เดก็ คนน้ี แต…่ …ถา้ เกดิ วา่ ใชล่ ะ่ ? พอคดิ ไดแ้ บบนี้ เขาก็เชด็ เหงอ่ื ทห่ี นา้ ผากของตวั เอง กโ็ นม้ ตวั ลงไป มองซงิ กวงตวั นอ้ ยทตี่ วั ไมส่ งู เทา่ ไหรแ่ ตก่ ลบั ดมู พี ลงั อํานาจเป็ น อยา่ งมาก “ถา้ ยงั งนั้ หนูอยากใหท้ ํายงั ไงละ่ ? ” ซงิ กวงโบกมอื “คยุ เรอื่ งเงอ่ื นไขกบั แดด๊ ด!้ี ” ในเมอื่ พดู มาขนาดนแ้ี ลว้ ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ถอนหายใจออกมา แลว้ ก็ เงยหนา้ ขนึ้ มองฉนิ โมห่ าน “ถา้ งนั้ ……คยุ กไ็ ด”้ …… ณ เมอื งหรง จหี้ นานเฟิงกําลงั นั่งดมื่ คลายทกุ ขอ์ ยใู่ นบาร์ เขากลับมาเมอื งหรงหลายวนั แลว้ ตอนแรกนัน้ เขาตรวจสอบสถานทใี่ นวนั ทซ่ี สู อื เยวห่ ายตวั ไปซ้ําแลว้ ซา้ํ อกี

แตว่ า่ กไ็ มเ่ จอเบาะแสอะไรเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว หลังจากนัน้ เขาก็พบวา่ ไมเ่ พยี งแตซ่ สู อื เยวห่ ายตวั ไป ฉนิ โมห่ านก็ ยังพาลกู ทงั้ สามคนไปดว้ ย ซงิ กวงไมไ่ ดต้ ดิ ตอ่ เขา แคท่ ง้ิ เจง้ิ เจงิ ไว ้ แลว้ บอกเขาวา่ เธอ กบั แดด๊ ดแ้ี ละพช่ี ายอกี สองคนจะไปตามหาหมา่ ม๊ ี “คณุ อาจี้ หนูจะคดิ ถงึ คณุ อา! รอใหห้ นูหาหมา่ ม๊เี จอเมอื่ ไหร่ หนูจะ กลบั มานะคะ!” เขาหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา แลว้ ก็ฟังคําพดู ทส่ี าวนอ้ ยทงิ้ ไวใ้ หเ้ ขาครงั้ แลว้ ครงั้ เลา่ สดุ ทา้ ย ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอยา่ งหนักหน่วง ซสู อื เยว…่ … เธอหายไปไหนกนั แน่? “คณุ จ？้ี ” เหลยี งหยซู นิ ทก่ี ําลังมากนิ ขา้ วกบั เพอ่ื นนัน้ ผลกั ประตเู ขา้ มา แลว้ ก็ จําเขาทนี่ ่ังอยตู่ รงมมุ ไดใ้ นทนั ที

หญงิ สาวทกั ทายเพอื่ นๆ ของเธอ แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ มาน่ังลงขา้ งๆ เขา “ยังไมม่ ขี า่ วคราวของซสู อื เยวเ่ ลยเหรอ? ” จหี้ นานเฟิงหนั ไปมองเธอ แลว้ กส็ า่ ยหวั อยา่ งขมขนื่ “คอ่ ยๆ แลว้ กนั ” เหลยี งหยซู นิ ถอนหายใจ แลว้ กส็ ง่ั เหลา้ มาสองแกว้ แลว้ ก็น่ังพงิ บาร์ อยา่ งสบายๆ “ทน่ี ายกลับไปในครงั้ นี้ เพราะจะไปยกเลกิ สญั ญาหมนั้ กบั ตระกลู เจยี่ นอะไรน่ันไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “ไดย้ นิ มาวา่ ตระกลู เจยี่ นคนนัน้ ถกู พบแลว้ ? ” “ฉันไมไ่ ดเ้ จอเธอ” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ แลว้ กห็ ยบิ แกว้ ขนึ้ มาดมื่ “ฉันไมไ่ ดส้ นใจในตวั เธอ” “ตระกลู เจย่ี นเรง่ รบี จะใหเ้ ธอแตง่ งานกบั ฉัน ก็เพราะวา่ ตอ้ งการจะให ้ ตระกลู จช้ี ว่ ยเหลอื ตระกลู เจย่ี น” “ฉันไมต่ อ้ งการใหก้ ารแตง่ งานของฉันกลายเป็ นเครอื่ งมอื ทางธรุ กจิ ของทงั้ สองครอบครัว” “ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ”

ชายหนุ่มวางแกว้ ลง “คนทตี่ ระกลู เจยี่ นพากลับมานัน้ กไ็ มแ่ น่วา่ จะ เป็ นคณุ หนูของตระกลู เจยี่ นจรงิ ๆ ” เหลยี งหยซู นิ พยักหนา้ “ตระกลู ของพวกเราเป็ นญาตหิ า่ งๆ ของตระกลู เจยี่ น ” “พอ่ ฉันกเ็ คยชว่ ยตระกลู เจย่ี นตามหาคณุ หนูเหมอื นกนั ” “คณุ หนูของตระกลู เจยี่ นมเี อกลักษณเ์ ฉพาะอยสู่ องอยา่ ง อยา่ งแรก คอื มปี านรปู หวั ใจทเี่ อว สว่ นอยา่ งทส่ี อง……เธอสวมจห้ี ยกของหลวิ หรเู ยยี น” พอพดู จบ เธอกว็ างรปู ปานและจหี้ ยกลงบนโตะ๊ “ตอนนส้ี ถานการณ์ ของตระกลู เจยี่ นคอ่ นขา้ งจะเขา้ ขนั้ วกิ ฤต ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ มคี วาม เป็ นไปไดอ้ ยา่ งมากวา่ จะเอาตวั ปลอมมา หลกั ฐานสองอยา่ งนี้ …… ถอื วา่ ฉันชว่ ยนายแลว้ กนั ” จห้ี นานเฟิงมองเธอนง่ิ ๆ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เหลยี งหยซู นิ ยังอยากจะพดู อะไรบางอยา่ ง แตว่ า่ เพอื่ นเธอทอ่ี ยชู่ นั้ บนก็เรม่ิ เรยี กหาเธอแลว้ เธอบอกลาจห้ี นานเฟิงแลว้ กเ็ ดนิ ออกไป

หลังจากทเี่ หลยี งหยซู นิ ไปแลว้ จหี้ นานเฟิงกม็ องดรู ปู บนโตะ๊ แลว้ ก็ หวั เราะอยา่ งเย็นชา เขาหยบิ เหลา้ ทอี่ ยบู่ นโตะ๊ ขนึ้ มาดมื่ แลว้ ก็เดนิ ออกไป หลังจากทชี่ ายหนุ่มออกไปแลว้ บารเ์ ทนเดอรก์ ็ขมวดคว้ิ กําลงั อยากจะหยบิ สองรปู นัน้ ขน้ึ มาเพอื่ เอาไปทงิ้ ทนั ใดนัน้ ก็มมี อื ของ ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ยนื่ เขา้ มาแยง่ รปู นัน้ ไป หยางชงิ โยวหยบิ รปู นัน้ มา “ขอโทษทคี ะ่ พอดวี า่ คนเมอ่ื กคี้ อื เพอ่ื น ฉันเอง เดย๋ี วฉันเกบ็ ไวใ้ หเ้ ขาเอง” เพราะวา่ กลวั วา่ จะเกดิ เรอื่ งขนึ้ กบั จห้ี นานเฟิง หลายวนั มาน้ี เธอก็ ตามเขาไปทกุ ยา่ งกา้ ว พอออกจากบารม์ าแลว้ เธอกเ็ หลอื บมองรปู ภาพในมอื ของเธอ ทนั ใดนัน้ เธอก็อง้ึ ไปในทนั ที จหี้ ยกน…ี้ … หญงิ สาวกร็ บี เรยี กรถกลับบา้ น แลว้ ก็หยบิ จห้ี ยกทเี่ หมอื นกบั ในรปู เป๊ ะๆ ออกมาจากลน้ิ ชกั ขา้ งหกู ็มเี สยี งทเ่ี ยเ่ ชยี นจวิ่ พดู กบั เธอดงั แวว่ ขนึ้ มา

“นคี่ อื สงิ่ ทน่ี อ้ งสาวของซสู อื เยว่ ซโู มใ่ หฉ้ ันเอาไว ้ วา่ กนั วา่ เป็ นสง่ิ ที่ แมข่ องซสู อื เยวท่ งิ้ ไวใ้ ห ้ แพงมาก” “แตว่ า่ ฉันใหค้ นมาประเมนิ แลว้ ถงึ แมว้ า่ จะเป็ นหยกแท ้ แตฝ่ ี มอื ไม่ ละเอยี ด ลายก็ไมส่ วย ราคาก็เลยอยทู่ แี่ คแ่ สนหยวนเทา่ นัน้ ” “มนั ไมม่ คี า่ เทยี บเทา่ ชดุ ราตรขี องฉันดว้ ยซ้าํ ฉันใหเ้ ธอแลว้ กนั ” หยางชงิ โยวหรต่ี า แลว้ กก็ ําจห้ี ยกในมอื แน่น ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอก็ลงไปเรยี กแท็กซี่ “ไปโรงพยาบาลจติ เวชใน เมอื งคะ่ ” ตอนที่ 207 ฉนั ตา่ งหากทเ่ี ป็ นคณุ หนูของตระกลู เจยี่ น ทโ่ี รงพยาบาล ซสู อื เยวย่ นื อยใู่ นหอ้ งผปู ้ ่ วย มองดผู หู ้ ญงิ ทอ่ี ยบู่ นเตยี ง และก็เกดิ ความเศรา้ ขนึ้ มาในหวั ใจ เธอนอนอยบู่ นนัน้ ดว้ ยใบหนา้ ทซี่ ดี เซยี ว หลบั ตาราวกบั วา่ เธอกําลัง นอนหลับอยอู่ ยา่ งเงยี บๆ เธอเดนิ เขา้ ไปอยา่ งไมต่ งั้ ใจ

“ทา่ นเจา้ บา้ นถกู วางแผนทํารา้ ยครบั ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ยนื อยหู่ นา้ ประตพู รอ้ มกบั ถอนหายใจยาวออกมา “อกี ฝ่ ายหนงึ่ วางยาเธอ อยากจะพรากชวี ติ เธอไป ” “แตโ่ ชคดที เ่ี จอเร็ว ก็เลยชว่ ยเหลอื ไดท้ นั เวลา” “ผมหลอกคนอนื่ ๆ ในตระกลู เจยี่ น บอกวา่ ชว่ งนค้ี ณุ ผหู ้ ญงิ รา่ งกาย ออ่ นแอเลยไมอ่ ยากพบแขก” “ตอนนผ้ี า่ นไปเดอื นกวา่ แลว้ ความอดทนของคนอน่ื ๆ เกอื บจะหมด ลงแลว้ ” พอพดู จบ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ กถ็ อนหายใจยาว แลว้ ก็หนั หนา้ ไปมองฉนิ โมห่ านทอ่ี ยขู่ า้ งๆ “คณุ ฉนิ ในเมอื่ ตอนนพ้ี วกคณุ กไ็ ดเ้ ห็นเธอแลว้ ก็ แน่ใจไดแ้ ลว้ วา่ ทา่ นเจา้ บา้ นไดถ้ กู วางแผนรา้ ยจนนอนเป็ นผกั อยู่ แบบน้ี” “ตอนนบ้ี อกไดร้ ยึ งั วา่ คณุ มแี ผนจะชว่ ยตระกลู เจย่ี นยังไง ? ” กอ่ นหนา้ นต้ี อนทอ่ี ยทู่ ค่ี ฤหาสนน์ ัน้ ซงิ กวงใหผ้ ดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ รับปาก วา่ จะคยุ เรอื่ งเงอื่ นไขกบั ฉนิ โมห่ าน และเงอ่ื นไขขอ้ แรกทฉี่ นิ โมห่ านเรยี กรอ้ ง ก็คอื พาซสู อื เยวม่ าเยยี่ ม หลวิ หรเู ยยี นทโี่ รงพยาบาล

ชายหนุ่มคอ่ ยๆ เงยหนข้ นึ้ แลว้ กเ็ หลอื บมองหลวิ หรเู ยยี นทน่ี อนอยู่ บนเตยี ง “ผมมเี รอื่ งบางเรอื่ งทอี่ ยากจะคยุ กบั เธอเป็ นการสว่ นตวั ” ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ เหลอื บมองหลวิ หรเู ยยี นทน่ี อนอยใู่ นหอ้ งอยา่ งลังเล ผา่ นไปนาน เขาก็ถอนหายใจออกมา แลว้ กเ็ ดนิ ออกจากหอ้ งผปู ้ ่ วย ไปพรอ้ มกบั ปิดประตู บรรยากาศในหอ้ งผปู ้ ่ วยก็เงยี บลงอกี ครัง้ ฉนิ โมห่ านเดนิ ไปหยดุ อยขู่ า้ งๆ ซสู อื เยว่ หญงิ สาวยงั คงยนื อยขู่ า้ งเตยี ง มองดหู ลวิ หรเู ยยี นทน่ี อนหลับอยู่ อยา่ งเงยี บๆ “เธอ……คอื แมข่ องฉันเหรอ? ” ตอนเด็กๆ ทเ่ี ธอสลบั ตวั กบั ซโู มน่ ัน้ เธอนกึ วา่ เฉนิ ฟางคอื แมข่ องเธอ เธอก็เลยมอบความรักและความเคารพทงั้ หมดใหก้ บั เฉนิ ฟาง แลว้ หลังจากนัน้ เธอก็นกึ วา่ ตลอดชวี ติ นจ้ี ะไมไ่ ดเ้ จอแมอ่ กี แลว้ เมอื่ กอ่ นเจยี่ นเฉงิ เคยบอกเธอ วา่ แมข่ องเธอมคี วามยากลําบากมาก แถมยงั บอกวา่ แมช่ อบเธอมากอกี ตา่ งหาก

แตว่ า่ เธอไมเ่ ขา้ ใจ ในเมอ่ื ชอบเธอ แลว้ ทําไม20กวา่ ปีมานไ้ี มต่ ามหา เธอเลย หลังจากมลี กู เธอกย็ ง่ิ สามารถเขา้ ใจความคดิ ถงึ ทแ่ี มค่ นหนงึ่ มตี อ่ ลกู อยา่ งดี และเธอก็ไมเ่ ขา้ ใจ วา่ ทําไมการทเี่ ป็ นแมเ่ หมอื นกนั …… ตอนทเ่ี ธอหาลกู ทงั้ สามคนของตวั เองไมเ่ จอ เธอรสู ้ กึ วา่ ชวี ติ นไี้ มไ่ ด ้ มคี วามสนุกสนานอกี ตอ่ ไปแลว้ แตแ่ มข่ องเธอนัน้ หลงั จากทเี่ ธอหายตวั ไปนานกวา่ 20กวา่ ปี ก็กลบั เมนิ เฉย แมแ้ ต่ ซสู อื เยวย่ งั รสู ้ กึ อกี วา่ ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ตอนนเ้ี ธอ กลายเป็ นคนผกั ไมร่ จู ้ ะเป็ นหรอื จะตาย ตลอดชวี ติ นี้ เธอคงไมร่ วู ้ า่ แม่ ของตวั เองความจรงิ แลว้ นัน้ หนา้ ตาเป็ นยงั ไง เธอเดนิ ไปหยดุ อยตู่ รงหนา้ เตยี งของหลวิ หรเู ยยี น ยนื่ มอื ออกไป แลว้ ก็ลบู ใบหนา้ ทซี่ ดี เซยี วอยา่ งแผว่ เบา “อยากใหเ้ ธอฟื้นขนึ้ มาเหรอ？” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ เดนิ ไปหยดุ อยขู่ า้ งๆ เธอ แลว้ กถ็ ามดว้ ยเสยี งเบา

หญงิ สาวเงยี บอยนู่ าน แลว้ กพ็ ยกั หนา้ “อยากจะใหเ้ ธอฟ้ืนขนึ้ มา แลว้ กถ็ ามเธอ วา่ มนั เป็ นเพราะอะไรกนั แน่” “ทําไมตอนแรกถงึ ไดท้ งิ้ เถอะ ทําไมหลายปีขนาดนแ้ี ลว้ ถงึ ไมเ่ คย ตามหาเธอเลย” “ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ บอกวา่ ตระกลู เจยี่ นตามหาฉันอยตู่ ลอด แตว่ า่ ทกุ ครัง้ ทเ่ี จอนัน้ กลบั ไมใ่ ชต่ วั จรงิ ” “แตว่ า่ ฉันไปคน้ ขอ้ มลู มาแลว้ คนทต่ี ระกลู เจย่ี นสง่ ออกไปตามหาฉัน นัน้ ……ไมเ่ คยออกจากเมอื งนเ้ี ลย” “ทกุ ครงั้ ทม่ี คี นโกหกวา่ เป็ นฉัน ตระกลู เจยี่ นกจ็ ะพาคนคนนัน้ กลบั มา แลว้ ก็ตรวจสอบตวั ตน” พอพดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ ขนึ้ มา สายตาของเธอดงู นุ งงและเปราะบาง “นายวา่ ทําไมเธอถงึ ไมต่ อ้ งการฉันเหรอ” ความลังเลและสบั สนในสายตาของเธอ กระแทกหวั ใจของฉนิ โม่ หานอยา่ งรนุ แรง ชายหนุ่มอดไมไ่ หวทจ่ี ะดงึ เธอเขา้ มากอด “เธอน่าจะมเี รอ่ื งลําบากใจ แหละ”

“ตอ่ ใหเ้ ธอจะไมต่ อ้ งการเธอจรงิ ๆ เธอกย็ ังมฉี ันกบั ลกู ๆ นะ ” ออ้ มกอดของเขาอบอนุ่ และแน่นหนา ทําใหเ้ ธอไดส้ มั ผสั ถงึ ความรสู ้ กึ ปลอดภยั ทคี่ นุ ้ เคย ถงึ แมว้ า่ เธอกบั เขาจะพงึ่ เจอกนั แคไ่ มก่ ชี่ วั่ โมง แตว่ า่ เขาในตอนนนี้ ัน้ ไดท้ ําใหเ้ ธอรสู ้ กึ สบายใจและเงยี บสงบ อยา่ งทไี่ มม่ ใี ครทําได ้ แมแ้ ตท่ ําใหเ้ ธอรสู ้ กึ เชอื่ เลยวา่ ตอนทตี่ วั เองยงั ไมไ่ ดส้ ญู เสยี ความ ทรงจําไปนัน้ ตอ้ งรักกบั เขามากอยา่ งแน่นอน พอคดิ ไดแ้ บบนแี้ ลว้ เธอก็คอ่ ยๆ เออ้ื มมอื ไปโอบรอบเอวทแ่ี ขง็ แรง ของเขา ตอนทม่ี อื ของหญงิ สาวโอบรอบเอวของเขานัน้ ฉนิ โมห่ านกห็ ลับตา ลง แลว้ ก็ดมกลนิ่ ผมของเธออยา่ งแผว่ เบา “พวกเราคอื บา้ นของเธอ ตลอดไป” “อมื ” หญงิ สาวแนบอยกู่ บั ออ้ มอกของเขา แลว้ กต็ อบดว้ ยเสยี งทเ่ี ศรา้ หมอง ฉนิ โมห่ านกอดเธอแน่นขน้ึ อยา่ งตน่ื เตน้

ตอ่ ใหเ้ ธอจะความจําเสอ่ื ม หรอื วา่ นสิ ยั เปลยี่ นไป แตว่ า่ เธอก็ยังเป็ นผหู ้ ญงิ ทช่ี อบพง่ึ พาเขา และกซ็ อ่ นเขาไวใ้ นหวั ใจ อยเู่ สมอ ทงั้ สองคนกอดกนั อยคู่ รหู่ นงึ่ ฉนิ โมห่ านถงึ ไดห้ ายใจเขา้ ลกึ ๆ และ ปลอ่ ยเธอ “ตอนนฉ้ี ันอยากจะถามเธอคําถามหนง่ึ ” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ มองเขา “อะไรเหรอ? ” “เธออยากจะชว่ ยตระกลู เจยี่ นไหม? ” เขามองเธอดว้ ยแววตาทจี่ รงิ จงั “ไมม่ ใี ครเกดิ มาเพอื่ รับผดิ ชอบ หรอก เธอก็เหมอื นกนั ” “ถงึ แมว้ า่ เธอจะเป็ นสายเลอื ดของตระกลู เจย่ี น แตว่ า่ เธอกลับไมเ่ คย ไดร้ บั ประโยชนอ์ ะไรจากตระกลู เจยี่ นเลยสกั วนั เดยี ว” “ดงั นัน้ ” ชายหนุ่มดงึ เธอมาไวต้ รงหนา้ และจบู ลงไปอยา่ งแผว่ เบา “ฉันให ้ อํานาจเธอในการเลอื ก”

“ถา้ เกดิ วา่ เธอยนิ ยอมทจ่ี ะรับผดิ ชอบหนา้ ทข่ี องตระกลู เจยี่ น ฉันก็จะ ชว่ ยแกป้ ัญหาทตี่ ระกลู เจยี่ นเจออยตู่ อนนท้ี งั้ หมด และคน้ หาวา่ ใคร เป็ นคนวางยาแมข่ องเธอดว้ ย” “แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ เธอไมอ่ ยากจะกลายเป็ นหนุ่ เชดิ ของตระกลู เจยี่ น ฉัน จะพาเธอออกไปจากทแ่ี หง่ น้ี กลับไปใชช้ วี ติ ทเ่ี มอื งหรง ดแู ลใหเ้ ธอ ใชช้ วี ติ อยา่ งปราศจากความกงั วล” ตอนทพ่ี ดู ถงึ ความเจรญิ รงุ่ เรอื งนัน้ เขามองมาทเี่ ธอดว้ ยสายตาท่ี จรงิ ใจและรกั ใคร่ เมอ่ื มองตาของเขา หวั ใจของซสู อื เยวก่ อ็ บอนุ่ ขน้ึ ในทนั ที เขาบอกวา่ ใหอ้ ํานาจเธอในการตดั สนิ ใจ เขาไมไ่ ดเ้ หมอื นผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ทบี่ งั คบั ใหเ้ ธอตอ้ งรับผดิ ชอบ ภาระหนา้ ทข่ี องตระกลู เจยี่ น และก็ไมไ่ ดเ้ รยี กรอ้ งใหเ้ ธอไปกบั เขาให ้ ได ้ แตเ่ ขาแคป่ ลอ่ ยใหเ้ ธอเลอื ก แมแ้ ตว่ า่ ไมว่ า่ เธอจะเลอื กอะไร เขาก็จะสนับสนุนเธอ หวั ใจของผหู ้ ญงิ คนนกี้ ําลงั ลกุ ไหม ้ ฝ่ ามอื ของเธอกําลังไหม ้ และ แกม้ ของเธอก็เรม่ิ จะไหม ้

หลังจากนัน้ ไมน่ าน เธอก็ดงึ มอื ของเธอกลับ “ฉัน……” เธอหนั กลบั ไปมองหลวิ หรเู ยยี นทน่ี อนอยบู่ นเตยี งอกี ครัง้ “ถา้ เกดิ วา่ ฉันเลอื กไปกบั นาย……ฉันจะไมไ่ ดเ้ จอเธออกี แลว้ ใชไ่ หม? ” ฉนิ โมห่ านหรต่ี า “ถา้ เกดิ วา่ เธออยากเจอ กส็ ามารถเจอได”้ “แต…่ …เธอไดอ้ ทุ ศิ ทงั้ ชวี ติ ใหก้ บั กจิ การของตระกลู เจยี่ นไปแลว้ ” หญงิ สาวหลับตาลงและถอนหายใจออกมา “ถา้ เกดิ วา่ ตอนนฉ้ี ันหนี ออกไป ตอ่ ใหเ้ ธอฟื้นขน้ึ มา ก็คงไมต่ อ้ งการฉันแลว้ ใชไ่ หม ?” ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ซสู อื เยวห่ นั หนา้ ไปมองหลวิ หรเู ยยี นอยนู่ าน สดุ ทา้ ย มอื ของเธอก็กําหมัดแน่น “ฉัน……เลอื กทจ่ี ะอยตู่ อ่ ” “เผอื่ ตอ่ จากนเี้ ธอฟ้ืนขนึ้ มา……” “ฉันหวงั วา่ เธอจะเสยี ใจในสง่ิ ทเี่ ธอไดต้ ดั สนิ ใจไป”

ฉนิ โมห่ านชะงกั ไป หลังจากนัน้ กพ็ ยกั หนา้ “ได”้ ในเมอื่ นค่ี อื สง่ิ ทเ่ี ธอเลอื ก เขาก็ตอ้ งอยกู่ บั เธอ ผา่ นรอ้ นผา่ นหนาวกบั เธอ ใครใหเ้ ธอเป็ นผหู ้ ญงิ คนเดยี วในชวี ติ เขากนั ละ่ …… …… นอกหอ้ งผปู ้ ่ วย ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ มองดเู วลาในโทรศพั ท์ ฉนิ โมห่ านกบั ซสู อื เยวเ่ ขา้ ไปในหอ้ งผปู ้ ่ วยไดค้ รง่ึ ชวั่ โมงแลว้ ใบหนา้ ของเขามเี หงอ่ื ออกเพราะความวติ กกงั วล ครงึ่ ชวั่ โมงแลว้ สองคนนัน้ คงไมไ่ ดแ้ อบฆา่ ทา่ นเจา้ บา้ นทนี่ หี่ รอกใชไ่ หม ? ตอนทเ่ี ขากําลงั เครยี ดมากอยนู่ ัน้ โทรศพั ทข์ องเขากด็ งั ขนึ้ เขาขมวดควิ้ พรอ้ มกบั รบั สาย “ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ใชไ่ หม？”

เสยี งทเ่ี ย็นชาของผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ ดงั ขนึ้ มาจากปลายสาย “พวกคณุ หาคนผดิ แลว้ ” ”ฉันตา่ งหากทเ่ี ป็ นคณุ หนูของตระกลู เจยี่ น” ตอนที่ 208 ชว่ ยแดด๊ ดหี้ นอ่ ย ตอนทฉ่ี นิ โมห่ านกบั ซสู อื เยวอ่ อกมาจากหอ้ งผปู ้ ่ วยนัน้ ดา้ นนอกนัน้ ก็ ไรเ้ งาของผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ ผคู ้ มุ ้ กนั ยนื เฝ้ าอยหู่ นา้ ประตดู ว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา “ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ บอกวา่ มเี รอื่ งดว่ นใหต้ อ้ งจดั การ กเ็ ลยไปสนามบนิ แลว้ ครับ ” เขามองซสู อื เยวอ่ ยา่ ดถู กู “กอ่ นผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ จะไปนัน้ ไดใ้ หฝ้ าก บอกวา่ วา่ ถา้ เกดิ วา่ คณุ หนูไมอ่ ยากจะกลับตระกลู เจยี่ นกบั พวกเราละ่ ก็ ก็อยกู่ บั คณุ ฉนิ ตอ่ ไปก็ไดค้ รับ” “คณุ ไมอ่ ยากจะแยกจากลกู ทงั้ สามคนของคณุ เขาเองกเ็ ขา้ ใจ ” พอพดู จบ ผคู ้ มุ ้ กนั กเ็ ดนิ ออกไป ซสู อื เยวย่ น่ื อง้ึ อยกู่ บั ท่ี แลว้ ก็ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั แน่น

ผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ คนน้ี ตอนทเ่ี ธออยทู่ ตี่ ระกลู เจยี่ นนัน้ เขาทําทกุ วถิ ที างเพอ่ื หาคนมาเฝ้ าเธอ ไมอ่ นุญาตใหเ้ ธอหนอี อกไปได ้ หลังจากนัน้ พอเธอถกู ฉนิ โมห่ านพาตวั มา เขาก็รบี ตามมาเพอ่ื ตอ้ งการใหเ้ ธอกลบั ไปทตี่ ระกลู เจย่ี น แลว้ ทําไมแคเ่ ธอเขา้ ไปเยย่ี มหลวิ หรเู ยยี น ใชเ้ วลาก็ไมน่ านเทา่ ไหร่ นัก นสิ ยั เขาถงึ เปลยี่ นไปไดล้ ะ่ ? ไมใ่ ชแ่ คไ่ มส่ นใจเรอ่ื งทเ่ี ธอไมก่ ลบั บา้ น แถมผคู ้ มุ ้ กนั ดา้ นนอกกไ็ ป หมดแลว้ เหลอื แคผ่ คู ้ มุ ้ กนั คนเดยี วทเี่ อาไวใ้ หร้ ายงานเรอื่ งนกี้ บั พวก เขาเนยี่ นะ? “ไปกนั เถอะ” เสยี งทอี่ บอนุ่ ของฉนิ โมห่ านดงั ขนึ้ ดา้ นหลังของเธอ ชายหนุ่มโอบเธอไว ้ พรอ้ มกบั ยมิ้ และเดนิ ไปดา้ นหนา้ “หายากนะ กวา่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ จะหาจติ สํานกึ เจอ แลว้ ก็ปลอ่ ยใหเ้ ธอกบั ฉันได ้ อยดู่ ว้ ยกนั ดๆี ” พอพดู จบ เขาก็คลย่ี ม้ิ ออก “ตอนเย็นอยากกนิ อะไร? ” ความคดิ ของซสู อื เยวถ่ กู ดงึ กลบั มาดว้ ยคําพดู ของเขา

เธอเมม้ ปาก “อยากกนิ ปลา” ฉนิ โมห่ านชะงักไป “โอเค” เขายงั จําไดว้ า่ ตอนทแี่ ตง่ งานกนั ใหมๆ่ นัน้ เธอถามผดู ้ แู ลบา้ นวา่ เขาชอบกนิ อะไร ผดู ้ แู ลบา้ นก็บอกเธอวา่ เขาชอบกนิ ปลา ถงึ แมว้ า่ เธอจะถกู โจมตใี นกองถา่ ย และไดร้ บั บาดเจ็บ แตว่ า่ เธอกจ็ ะ ไปตลาดเพอ่ื ซอ้ื ปลามาใหเ้ ขากนิ แตว่ า่ ตงั้ แตไ่ หนแตไ่ รเขายังไมเ่ คยถามเลยวา่ เธอชอบกนิ อะไร พอคดิ ไดแ้ บบนแ้ี ลว้ เขากค็ อ่ ยๆ พดู ออกมา “ทแ่ี ทแ้ ลว้ เธอชอบกนิ ปลาเหรอ? ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ก็พยายามคดิ อยา่ งละเอยี ด “เมอื่ กอ่ นฉันก็ น่าจะไมไ่ ดช้ อบกนิ เทา่ ไหรน่ ะ” “แตว่ า่ กไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ มาชอบตอนไหน” “พอนายถามวา่ ฉันชอบกนิ อะไร สงิ่ เดยี วทข่ี นึ้ มาในหวั ของฉันกค็ อื ปลา”

พอพดู จบ เธอก็ยกั ไหล่ “บางทอี าจจะชอบตอนทฉ่ี ันสญู เสยี ความ ทรงจําไปกไ็ ด”้ ฉนิ โมห่ านโอบแขนของเธอไว ้ และก็ชะงักไปเล็กนอ้ ย หลังจากผา่ นไปครหู่ นงึ่ เขากห็ วั เราะเบาๆ “น่าจะใช”่ “พอเธอไดค้ วามทรงจํากลบั มาเมอื่ ไหรก่ ็จําไดเ้ องแหละ ” หลังจากทงั้ สองคนออกจากโรงพยาบาลแลว้ นัน้ ฉนิ โมห่ านก็ให ้ ไป๋ ลั่วขบั รถไปตลาดของสด เขาเลอื กปลาไมเ่ ป็ น ซสู อื เยวห่ วั เราะเยาะเขา แลว้ ก็เลอื กซอื้ ปลาไปอยา่ งตงั้ ใจ ฉนิ โมห่ านยนื อยขู่ า้ งๆ เธอ พรอ้ มกบั มองดทู า่ ทางทจี่ รงิ จงั ของเธอ แลว้ เขากข็ มวดคว้ิ เขา้ หากนั “สอื เยว”่ “เธอ……ความจําเสอ่ื มจรงิ ๆ เหรอ? ” ตอนทเ่ี ขาไดพ้ บเธออกี ครัง้ นัน้ นสิ ยั ของเธอชา่ งไมเ่ หมอื นกบั กอ่ น หนา้ นเ้ี ลย

แตว่ า่ พอไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั วนั หนงึ่ เขากลบั พบวา่ …… เธอในตอนนก้ี บั เธอในเมอ่ื กอ่ นนัน้ ยง่ิ เหมอื นกนั ขนึ้ เรอ่ื ยๆ ทา่ ทางของเธอในตอนนี้ ถา้ บอกวา่ เธอไมไ่ ดค้ วามจําเสอ่ื ม นสิ ยั ไมไ่ ดเ้ ปลยี่ นไป เขากเ็ ชอ่ื อยา่ งหมดใจ “แน่นอนสิ ไมง่ นั้ ฉันจะเสแสรง้ ใหน้ ายดรู ไึ งกนั ? ” ซสู อื เยวเ่ ลอื กปลาสง่ ใหเ้ จา้ ของรา้ นจัดการใหพ้ รอ้ มกบั กลอกตาใส่ เขา “คณุ ผชู ้ าย ฉันไมไ่ ดม้ อี ารมณ์สนุกสนานอะไรขนาดนัน้ หรอกนะ ” ฉนิ โมห่ านมองเธอแลว้ ก็ยมิ้ แตก่ ไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไร พอออกมาจากตลาดสด หญงิ สาวก็พงิ เบาะหลังอยา่ งเหนอ่ื ยลา้ หลับตาลงแลว้ พดู วา่ “กอ่ นหนา้ นตี้ อนทอ่ี ยใู่ นหอ้ งผปู ้ ่ วย นายแคถ่ าม วา่ ฉันยนิ ยอมจะชว่ ยตระกลู เจย่ี นรเึ ปลา่ ” “แตว่ า่ นายยงั ไมไ่ ดบ้ อกฉันเลยวา่ นายกะจะชว่ ยตระกลู เจย่ี นยังไง ? ” ฉนิ โมห่ านหนั ออกไปมองนอกหนา้ ตา่ งรถ แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยเสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ “รไู ้ หมวา่ ศตั รทู ใี่ หญท่ ส่ี ดุ ของตระกลู เจย่ี นคอื ใคร ? ”

ซสู อื เยวเ่ บะปาก “LYกร๊ปุ ไง ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ พดู กรอกหจู นฉันเอยี น ไปหมดแลว้ ” “เขาบอกวา่ LYกร๊ปุ พยายามโจมตตี ระกลู เจย่ี น” “เมอื่ หกปีกอ่ นหลงั จากทบ่ี รษิ ัทนกี้ อ่ ตงั้ ขน้ึ ก็เป็ นคแู่ ขง่ กบั ตระกลู เจย่ี นมาโดยตลอด แมแ้ ตย่ อมสญู เสยี ทางฝ่ังของตวั เองได ้ เหมอื นกนั ” “ฉันยังเคยถามผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ อยเู่ ลย วา่ LYกร๊ปุ เป็ นของศตั รพู อ่ กบั แมฉ่ ันในเมอื่ กอ่ นรเึ ปลา่ แตว่ า่ ผดู ้ แู ลบา้ นเสน่ิ บอกวา่ ไมใ่ ช่” “ถงึ แมว้ า่ พอ่ กบั แมข่ องฉันจะเคยทําเรอ่ื งทไ่ี รค้ ณุ ธรรม แตว่ า่ อกี ฝ่ าย กม็ ชี อื่ มนี ามสกลุ มรี อ่ งรอยใหต้ ดิ ตามได”้ “แตว่ า่ เจา้ ของของLYกรปุ๊ นัน้ ไดย้ นิ มาวา่ ลกึ ลบั มาก ทอี่ ยนู่ ัน้ ไมแ่ น่ ชดั ” “เบาะแสเดยี ว เหมอื นกบั วา่ เจา้ ของคนนนี้ ่าจะเป็ นทหารผา่ นศกึ มัง้ ? ” ฉนิ โมห่ านคลยี่ ม้ิ จางๆ “ฉันรจู ้ ักคนคนหนงึ่ เขาก็เป็ นทหารผา่ นศกึ เหมอื นกนั ” “ชอื่ ยอ่ ของเขา คอื LY”

ทจ่ี รงิ แลว้ เกยี่ วกบั LYกร๊ปุ ของฉนิ หลงิ ยนี่ ัน้ ฉนิ โมห่ านรตู ้ งั้ นานแลว้ LYกร๊ปุ กบั ชวงซงิ กรปุ๊ กก็ ําลังเจรจาเรอ่ื งธรุ กจิ อยใู่ นยโุ รปเหมอื นกนั ความเป็ นศตั รหู รอื ความสนสิ นมในวงการการคา้ นัน้ มันเป็ นเรอื่ งท่ี ตอ้ งมอี ยแู่ ลว้ ตงั้ แตค่ รัง้ แรกทีL่ Yกรปุ๊ แยง่ กจิ การของตระกลู เจย่ี นครงั้ แรกนัน้ ฉนิ โม่ หานก็ไดร้ บั รถู ้ งึ การมอี ยขู่ องบรษิ ัทนี้ แลว้ ก็ไดร้ ชู ้ อื่ ของเจา้ ของทอ่ี ยู่ เบอื้ งหลังดว้ ย ดงั นัน้ หลายปีมาน้ี เขากเ็ ลยใหช้ วงซงิ กร๊ปุ ในตา่ งประเทศถา้ ตอ้ งเจอ กบั LYกรปุ๊ นัน้ หลกี ไดก้ ็หลกี หลบไดก้ ็หลบ เพราะวา่ ตอนนัน้ ฉนิ โมห่ านคดิ วา่ พรี่ องก็คงเหมอื นกบั เขา แคช่ อบ การทําธรุ กจิ แคน่ ัน้ เอง จงใจแขง่ ขนั ทางดา้ นธรุ กจิ ของตระกลู อนั ดบั สองของยโุ รป ถงึ แมว้ า่ มนั ไมไ่ ดเ้ ปิดเผยอยา่ งตรงไปตรงมา แตก่ ็ถอื วา่ เป็ นวธิ กี ารแขง่ ขนั ที่ สมเหตสุ มผล เขาไมอ่ ยากเปิดเผยตวั เอง แลว้ ก็ไมอ่ ยากยงุ่ ดว้ ย และเพราะวา่ การทช่ี วงซงิ กรปุ๊ ปลอ่ ยLYกร๊ปุ ไป เลยทําใหใ้ นเวลา สนั้ ๆ หา้ ปีนี้ LYกร๊ปุ ไดพ้ ฒั นากลายมาเป็ นบรษิ ัททางดา้ นการเงนิ อนั ดบั สองรองจากชวงซงิ กร๊ปุ

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็หนั ไปมองฉนิ โมห่ าน “นายหมายความวา่ ยังไง? ” “นายรจู ้ ักเจา้ ของของLYกร๊ปุ เหรอ? ” “ไมใ่ ชแ่ คร่ จู ้ กั แตม่ คี วามสมั พันธท์ ไ่ี มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก ” เรอื่ งของเยเ่ ชยี นจว่ิ ในครัง้ น้ี ในทส่ี ดุ ฉนิ โมห่ านกเ็ ขา้ ใจ…… ฉนิ หลงิ ยที่ เี่ ดมิ ทที โี่ อเ๋ ขามาตงั้ แตเ่ ด็กจนโต และมอบความอบอนุ่ เพยี งหนงึ่ เดยี วจากตระกลู ฉนิ ใหก้ บั เขานัน้ ทจี่ รงิ แลว้ กเ็ หมอื นกบั พี่ ใหญน่ ่ันแหละ ไมช่ อบเขา ดถู กู เขา พใ่ี หญฉ่ นิ เจย้ี นอานไมช่ อบเขา มนั เขยี นอยบู่ นใบหนา้ อยา่ งชดั เจน แตว่ า่ พรี่ องฉนิ หลงิ ย่ี กลับเผยใหเ้ ห็นทา่ ทางเหมอื นคนดเี สมอ ทจี่ รงิ แลว้ เจตนารา้ ยทเี่ ห็นไดช้ ดั ของฉนิ เจย้ี นอาน ยังดจู รงิ ใจกวา่ ความจอมปลอมของฉนิ หลงิ ยเี่ ยอะเลย ฉนิ โมห่ านหลับตาลง สง่ิ ทเี่ ยเ่ ชยี นจวิ่ ทํากบั ซสู อื เยวท่ งั้ หมดนัน้ กเ็ พราะวา่ มฉี นิ หลงิ ยคี่ อย ใหท้ า้ ย

กลา่ วอกี นัยหนงึ่ กค็ อื ทกุ ครัง้ ทเี่ ยเ่ ชยี นจวิ่ ทําใหซ้ สู อื เยวต่ อ้ งไดร้ บั บาดเจ็บนัน้ ตอ้ งมฉี นิ หลงิ ยเ่ี กยี่ วขอ้ งดว้ ย เมอื่ กอ่ นเขากไ็ มร่ หู ้ รอก แตว่ า่ ตอนน้ี…… ในเมอ่ื ซสู อื เยวค่ อื ลกู ของตระกลู เจยี่ น แลว้ เธอก็ตอ้ งการชว่ ยให ้ ตระกลู เจยี่ นเอาชนะความยากลําบากน้ี เขากไ็ มไ่ ดจ้ ําเป็ นตอ้ งไวห้ นา้ ฉนิ หลงิ ยอ่ี กี แลว้ ตอนทเ่ี ขากําลังรสู ้ กึ ทอดถอนใจอยนู่ ัน้ โทรศพั ทข์ องชายหนุ่มกด็ งั ขนึ้ ฉนิ หนานเซงิ โทรมา “อาเล็ก” นํ้าเสยี งของฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ รอ้ นรนมาก “อารองหาท่ี ทขี่ งั เยเ่ ชยี นจว่ิ ไวเ้ จอแลว้ แถมยงั ยัดเงนิ ใหพ้ อ่ กบั แมผ่ มอกี ตอนนี้ พวกเขาทงั้ สามคนกําลังพาคนมาวนุ่ วายทน่ี ่ี จะใหป้ ลอ่ ยเยเ่ ชยี นจว่ิ อ อกไป” “ทํายังไงดี ผมจะยอ้ื ไมไ่ หวแลว้ !” คว้ิ ของชายหนุ่มขมวดเขา้ หากนั อยา่ งรนุ แรง

สถานทที่ ขี่ งั เยเ่ ชยี นจวิ่ ไวน้ ัน้ ปกปิดอยา่ งแน่นหนามาก แตย่ งั ไงฉนิ หลงิ ยก่ี ็เคยเป็ นทหารมากอ่ น ไมว่ า่ จะเป็ นสถานที่ หา่ งไกลความเจรญิ แคไ่ หนกห็ าเจอ “พวกเขาพาคนมาเทา่ ไหร่？” ฉนิ หนานเซงิ ขมวดคว้ิ “หลายสบิ คนเลย” “ทํายงั ไงด？ี ” “อยา่ พง่ึ ตน่ื ตระหนก” ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันจะสง่ กําลังเสรมิ ไปให”้ ฉนิ หนานเซงิ ขมวดควิ้ “อาเล็ก อาพาคนของอาไปตามหาสอื เยว่ หมดแลว้ แลว้ จะไปหากําลังเสรมิ มาจากไหนกนั เลา่ ? ” “คนรจู ้ กั ของผมอาก็รจู ้ ัก สว่ นใหญก่ เ็ อาแตฟ่ ังพอ่ ของผม มเี พยี งไมก่ ่ี คนทหี่ รอกทจ่ี ะคอยปกป้องผมน่ะ…” “วางใจเถอะ” พอพดู สองคํานเ้ี สร็จ ชายหนุ่มกต็ ดั สาย แลว้ กโ็ ทรออกหาซงิ กวง “ชว่ ยอะไรแดด๊ ดห้ี น่อยส”ิ

ตอนท่ี 209 ฉนิ โมห่ านไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ในคฤหาสน์ ซงิ กวงน่ังอยบ่ นโซฟา เธอกนิ สตอเบอรไี่ ปดว้ ย พรอ้ ม กบั ถอื โทรศพั ทค์ ยุ ไปดว้ ย “แดด๊ ด้ี อยากใหซ้ งิ กวงชว่ ยเรอ่ื งอะไร เหรอคะ? ” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แลว้ กก็ ระซบิ เลา่ เรอื่ งลําบากทฉ่ี นิ หนานเซงิ ในตอนนใี้ หเ้ ธอฟัง “จง้ิ เจงิ ทเี่ ป็ นลกู นอ้ งของจห้ี นานเฟิงกบั ลกู กอ่ น หนา้ นย้ี งั อยทู่ เ่ี มอื งหรงรเึ ปลา่ ? ” ซงิ กวงทําปากมยุ่ เงยี บๆ “แดด๊ ด้ี ใจรา้ ยจังเลยนะคะเนย่ี ” “แดด๊ ดไี้ มใ่ หห้ นูบอกคณุ อาจว้ี า่ แดด๊ ดต้ี ามหาหมา่ ม๊เี จอแลว้ แถมยัง จะใชค้ ณุ อาจเ้ี ป็ นเครอื่ งมอื อกี !” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ หนั ไปมองผหู ้ ญงิ ทนี่ ่ังอยขู่ า้ งๆ ตวั เอง แลว้ ก็คลยี่ มิ้ ออกมา “รอใหห้ มา่ ม๊ขี องหนูรอื้ ฟื้นความทรงจําไดเ้ มอื่ ไหร่ แดด๊ ดถี้ งึ จะใหจ้ ห้ี นานเฟิงรวู ้ า่ เธออยทู่ ไี่ หน” ซงิ กวงทําปากมยุ่ ทเี่ ขาไมย่ อมใหค้ ณุ อาจรี้ วู ้ า่ หมา่ ม๊อี ยทู่ ไ่ี หน ก็เพราะวา่ กลัวคณุ อาจี้ จะอาศยั ชว่ งเวลาทห่ี มา่ ม๊คี วามจําเสอ่ื มนท้ี ําคะแนนยงั ไงเลา่ !

ถา้ เกดิ วา่ ความทรงจําของหมา่ ม๊กี ลับมาเมอื่ ไหร่ คณุ อาจกี้ ็จะไมม่ ี โอกาสแลว้ จนถงึ ตอนนัน้ เขาถงึ จะใหค้ ณุ อาจไี้ ดเ้ จอกบั หมา่ ม๊ ี แดด๊ ดค้ี นนขี้ องเธอเนยี่ ใจดํากวา่ เธอเยอะเลย! เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พรอ้ มกบั ทําปากมยุ่ “แตว่ า่ แดด๊ ดี้ หนูจะบอก คณุ อาจวี้ า่ ยังไงดลี ะ่ ? ” “เลา่ ตามความจรงิ ไง” ชายหนุ่มหรตี่ าลง “เลา่ เรอื่ งทเ่ี ยเ่ ชยี นจวิ่ ทํากบั หมา่ ม๊ขี องหนูใหเ้ ขา ฟัง เขาตอ้ งไปอยา่ งแน่นอน” ซงิ กวงเงยี บอยคู่ รหู่ นงึ่ แลว้ ก็ตดั สายไป …… ณ โรงพยาบาลจติ เวชในเมอื งหรง ฉนิ หนานเซงิ ยนื อยหู่ นา้ หอ้ งผปู ้ ่ วย มอื ทงั้ สองของเขาพยายาม ปกป้องลกู บดิ ประตดู า้ นหลังสดุ ชวี ติ “อารอง อาเล็กใหผ้ มเฝ้ าคณุ อา หญงิ เยไ่ วใ้ หด้ ๆี อาอยา่ ทําใหผ้ มลําบากเลยนะ”

ฉนิ หลงิ ยค่ี อ่ ยๆ เดนิ เขา้ มา เขาหรตี่ า พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเยอื ก เย็นและโหดรา้ ย “หนานเซงิ ทําไมแกตอ้ งไปฟังสตั วเ์ ดรจั ฉานแบบ นัน้ ดว้ ยละ่ ? ” ฉนิ หนานเซงิ เงยหนา้ ขนึ้ มาทนั ที “อารอง ทําไม……ถงึ พดู ถงึ อาเล็กแบบนัน้ ? ” “เขาคอื นอ้ งแทๆ้ ของอา เป็ นอาแทๆ้ ของผม!” “มันไมใ่ ชส่ กั หน่อย” ฉนิ หลงิ ยห่ี วั เราะเยาะ หยบิ บหุ รข่ี น้ึ มาจดุ แลว้ ก็พงิ กําแพงดา้ นหนา้ ดว้ ยทา่ ทที สี่ งา่ งาม พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทเี่ ย็นชา “แกคดิ วา่ ไอ ้ สตั วเ์ ดรัจฉานอยา่ งมนั คอื เมล็ดพนั ธจุ์ ากตระกลู ฉนิ ของเรายงั งนั้ เหรอ? ” เขาสดู บบหุ รเ่ี ขา้ ไป พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยน้ําเสยี งทเี่ ย็นชาและหยงิ่ ผยอง “ตอนนัน้ แกยงั ไมเ่ กดิ แตว่ า่ ฉันกบั พอ่ ของแกเหน็ อยา่ งชดั เจน ” “ทา่ นป่ ไู ปอยยู่ โุ รปมาปีหนงึ่ แลว้ ก็พาผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ กลับมา บอกวา่ จะแตง่ งานกบั เธอ”

“แตว่ า่ ยังจดทะเบยี นสมรสไดไ้ มถ่ งึ แปดเดอื น ผหู ้ ญงิ คนนัน้ กค็ ลอด ฉนิ โมห่ านออกมา ทา่ นป่ ยู ังบอกเลยวา่ คลอดกอ่ นกําหนดเร็วขนาดนี้ เลยเหรอ? ” ฉนิ หนานเซงิ เหมอื นถกู ฟ้าผา่ ไมส่ ามารถขยบั ได ้ อาเล็กเขา…… ไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ยังงนั้ เหรอ? ฉนิ หลงิ ยย่ี นื พงิ กําแพง สบู บหุ รจ่ี นเสร็จ แลว้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มองฉนิ หนานเซงิ ดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ย็นชา “มคี วามเป็ นไปไดส้ งู มากวา่ ฉนิ โม่ หานไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ” “แตว่ า่ แกกบั ฉัน ตา่ งก็เป็ นคนของตระกลู ฉนิ ” “ใครเป็ นญาติ ใครไมใ่ ช่ ใครใกลใ้ ครไกล หนานเซงิ แกตอ้ งแยกใหด้ ี นะ” พอพดู จบ เขาก็ตอ้ งฉนิ หนานเซงิ ดว้ ยแววตาทเี่ ยอื กเย็น “ถอยไป!” ฉนิ หนานเซงิ กดั ปากแน่น แตเ่ ขาก็ยังคงเฝ้ าประตดู า้ นหลังของเขา ไมย่ อมหลกี หนไี ปไหน “ตอ่ ใหอ้ าเล็กจะไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ แตเ่ ขาก็ดแู ลผมเป็ นอยา่ งดี”

“แลว้ อกี อยา่ ง เยเ่ ชยี นจวิ่ เป็ นคนวางแผนทํารา้ ยซสู อื เยว่ เธอไมไ่ ด ้ เป็ นแคอ่ าสะใภเ้ ล็กของผม แตว่ า่ เธอยงั เป็ นเพอ่ื นรักของลว่ั เยยี นอกี ดว้ ย!” เขายงั จําวนั นัน้ ทเี่ กดิ เรอ่ื งขนึ้ กบั ลั่วเยยี นได ้ ทา่ ทางของซสู อื เยวท่ ี่ วติ กกงั วลและเอาแตโ่ ทษตวั เอง ถา้ เกดิ วา่ ลว่ั เยยี นฟื้นขน้ึ มา แลว้ รวู ้ า่ เขาปลอ่ ยเยเ่ ชยี นจว่ิ ทว่ี างแผน ทํารา้ ยซสู อื เยวไ่ ป เธอตอ้ งไมม่ คี วามสขุ อยา่ งแน่นอน! ฉนิ หลงิ ยข่ี มวดคว้ิ แน่น เขายกมอื ขน้ึ แลว้ กพ็ งุ่ เขา้ ไปทใ่ี บหนา้ ของ ฉนิ หนานเซงิ อยา่ งดเุ ดอื ด “เขา้ ขา้ งคนอน่ื !” แตว่ า่ มอื ของเขายังไมท่ นั ตบเขา้ ทใี่ บหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ แขน ของเขาก็ถกู มอื หนงึ่ จับไวแ้ น่น สว่ นมอื ทจี่ บั แขนของเขาไวก้ ไ็ มใ่ ชใ่ ครอน่ื ก็คอื มอื ของฉนิ หนานเซงิ ทเี่ ขากําลังจะตบนั่นแหละ ฉนิ หนานเซงิ จอ้ งเขาดว้ ยแววตาทเ่ี ยอื กเย็น “อารอง ผมโตแลว้ ไมใ่ ชเ่ ด็กนอ้ ยทอี่ าอยากจะตกี ็ตี อยากจะดา่ กด็ า่ ไดอ้ กี ตอ่ ไป ” เขามองไปทฉี่ นิ หลงิ ยอ่ี ยา่ งไมเ่ กรงกลวั “ผมรผู ้ ดิ รถู ้ กู ”

“ตอนนัน้ เพราะวา่ ผมซกุ ซน พอ่ ไมส่ นใจผม แมก่ ็เอาแตต่ ามใจผม ป่ ู กเ็ ลยมอบหนา้ ทอ่ี ากบั อาเล็กใหเ้ ป็ นคนสงั่ สอนผมแทน” “อาเอาแตด่ ดุ า่ ตบตผี ม แตท่ กุ ครงั้ อาเล็กกจ็ ะเป็ นคนปกป้องผม ให ้ กําลงั ใจผม อยเู่ ป็ นเพอื่ นผม” “ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ อี าเล็กอยา่ งฉนิ โมห่ าน ก็ไมม่ ผี มในวนั นหี้ รอก ” “เขาเป็ นญาตขิ องผม ตอ่ ใหเ้ ลอื ดทไี่ หลเวยี นอยใู่ นรา่ งกายของเขา ไมใ่ ชส่ ายเลอื ดของตระกลู ฉนิ แตว่ า่ ในใจของผม ยังไงเขากย็ ังคง เป็ นอาเล็กของผมอยวู่ นั ยังคํา่ ” พอพดู จบ เขากห็ วั เราะเยาะพลางสะบดั มอื ของฉนิ หลงิ ยี่ “ตอนนัน้ อาเป็ นทหารหน่วยพเิ ศษ สมรรถภาพทางกายดี สว่ นผมก็เป็ นแค่ วยั รนุ่ อายสุ บิ กวา่ ๆ แน่นอนวา่ ผมสอู ้ าไมไ่ ดห้ รอก ทกุ ครัง้ อากจ็ ะสงั่ สอนผมเหมอื นกบั สง่ั สอนทหารในกอง” “แตว่ า่ อารอง ตอนนยี้ คุ สมัยมันเปลย่ี นไปแลว้ นะ” “อาอายุ40แลว้ สว่ นผมก็ยังอยใู่ นวยั ทก่ี ําลงั รงุ่ โรจน์” “อาอยา่ เป็ นเหมอื นเมอื่ กอ่ น ทค่ี ดิ วา่ จะดา่ จะตอี ะไรผมก็ได!้ ”

คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหฉ้ นิ หลงิ ยห่ี วั เราะออกมาอยา่ งเย็นชา “อายยุ ังนอ้ ยและรวดเร็วกถ็ อื วา่ เป็ นเรอื่ งทด่ี ี แตว่ า่ แกอยา่ ประเมนิ ความสามารถของอารองแกตํา่ ไป!” พอพดู จบ สหี นา้ ของเขากด็ ดู รุ า้ ย เขาจับไหลข่ องฉนิ หนานเซงิ ไว ้ แลว้ ก็ตอ่ สกู ้ บั เขา ฉนิ หนานเซงิ ขมวดควิ้ แน่น ผชู ้ ายคนนแ้ี รงเยอะมากเลย ตอ่ ใหต้ อนนเ้ี ขาอายุ40กวา่ แลว้ แตว่ า่ สมรรถภาพทางรา่ งกายของ เขายงั รับมอื ไดย้ าก! ทางฝ่ังน้ี ชายสองคนกําลงั ตอ่ สกู ้ นั อยา่ งใจจดใจจอ่ สว่ นอกี ดา้ นหนง่ึ คนของฉนิ หนานเซงิ กบั ฉนิ หลงิ ยกี่ ก็ ําลงั เผชญิ หนา้ กนั อยู่ ทงั้ สองฝ่ ายตา่ งก็ไมร่ วู ้ า่ ควรจะเขา้ ไปชว่ ย หรอื วา่ ควรจะคอยเฝ้ าอกี ฝ่ ายอยแู่ บบน้ี “ทกุ คนหยดุ เดย๋ี วน้ี！” ทนั ใดนัน้ กม็ เี สยี งหนง่ึ ดงั ขนึ้ ทท่ี ําใหท้ งั้ ทางเดนิ เงยี บลงทนั ที ฉนิ หนานเซงิ กบั ฉนิ หลงิ ยห่ี ยดุ ลงพรอ้ มกนั แลว้ กห็ นั ไปมอง—

สดุ ทางเดนิ นัน้ ผดู ้ แู ลบา้ นกําลังพยงุ ทา่ นป่ อู ยู่ แลว้ กค็ อ่ ยๆ เดนิ เขา้ มาทลี ะกา้ ว แถมดา้ นขา้ งของเขายงั มจี หี้ นานเฟิงและกลมุ่ ผคู ้ มุ ้ กนั ของอยอู่ กี ดว้ ย คนกลมุ่ หนงึ่ เดนิ เขา้ มาอยา่ งยงิ่ ใหญ่ ทา่ นป่ พู งุ่ เขา้ มา แลว้ กต็ บหนา้ ฉนิ หลงิ ยดี่ ว้ ยความโมโห “ไอส้ ตั ว์ เดรจั ฉาน!” “ไมว่ า่ จะยังไง แกก็หา้ มแตะตอ้ งหนานเซงิ เดด็ ขาด! ” ฉนิ หลงิ ยโ่ี ดนตบจนหนา้ หนั หลังจากผา่ นไปครหู่ นง่ึ เขากห็ วั เราะเยาะ พรอ้ มกบั หนั หนา้ กลบั มา สายตาเต็มไปดว้ ยความเกลยี ดชงั “ถา้ ผมเป็ นสตั วเ์ ดรัจฉาน แลว้ พอ่ ละ่ เป็ นอะไร? ” ทา่ นป่ ฉู นิ ถงึ ตาใสเ่ ขา ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร “คณุ ฉนิ ครับ” จหี้ นานเฟิงหนั หลงั แลว้ เดนิ ไปนั่งลงทเ่ี กา้ อข้ี า้ งๆ แลว้ ก็กอดอก “ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งในนี้ ผมจะพาไปดว้ ย คงไมม่ ขี อ้ โตแ้ ยง้ อะไรใช่ ไหม? ”

ฉนิ หลงิ ยถ่ี งึ ไดส้ งั เกตเห็นจหี้ นานเฟิง เขาขมวดควิ้ “คณุ ชายใหญต่ ระกลู จ?้ี ” “ดเู หมอื นวา่ จะรจู ้ กั ผมนะ” พอพดู จบ จหี้ นานเฟิงก็หวั เราะออกมาเบาๆ “ไดย้ นิ มาวา่ ผหู ้ ญงิ ทถี่ กู ขงั อยขู่ า้ งใน คอื คนทเ่ี คยวางแผนทํารา้ ยซสู อื เยวย่ ังงนั้ เหรอ ? ” “ผมรสู ้ กึ สนใจคนประเภทนม้ี ากเลยแหละ” ฉนิ หลงิ ยห่ี วั เราะอยา่ งเย็นชา “ออกหนา้ ใหซ้ สู อื เยวเ่ หรอ? ” “ในใจของซสู อื เยวม่ แี ตฉ่ นิ โมห่ าน ไมว่ า่ นายจะทําเพอ่ื เธอขนาด ไหน เธอก็ไมม่ วี นั ชายตามองหรอก!” “เหรอ？” จห้ี นานเฟิงคลย่ี ม้ิ แลว้ กม้ หนา้ แลว้ กค็ อ่ ยๆ หกั นว้ิ ของตวั เอง “แตว่ า่ ฉนิ โมห่ าน คอื คนของตระกลู ฉนิ ” “ผมไมไ่ ดซ้ สู อื เยวม่ า ก็เลยเกลยี ดฉนิ โมห่ าน” “แตว่ า่ ตอนนฉ้ี นิ โมห่ านก็ไมอ่ ยู่ ผมกเ็ ลยทําไดแ้ คม่ าแกแ้ คน้ ครอบครวั ของเขาเทา่ นัน้ ”

“เพราะฉะนัน้ ผมเลอื กคณุ แลว้ กนั ขอแคค่ ณุ ไมม่ คี วามสขุ ผมกม็ ี ความสขุ แลว้ ” ฉนิ หลงิ ยค่ี ลยี่ มิ้ ทโ่ี หดรา้ ย “ความคดิ ดนี ิ” “แตว่ า่ คณุ จี้ เคยมคี นบอกนายรเึ ปลา่ ” “ฉนิ โมห่ าน……ไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ !” ตอนที่ 210 ถา้ เกดิ วา่ ผมมพี ช่ี ายละ่ คําพดู ของฉนิ หลงิ ยี่ ทําใหท้ งั้ ทางเดนิ นัน้ เงยี บลงทนั ท!ี สหี นา้ ของทา่ นป่ ฉู นิ ดแู ยอ่ ยา่ งมาก! ตอนนท้ี นี่ ไ่ี มไ่ ดม้ แี คค่ นของตระกลู ฉนิ แตว่ า่ ยังมจี ห้ี นานเฟิงจาก ตระกลู จอี้ ยดู่ ว้ ย! แตว่ า่ ไอส้ ตั วเ์ ดรจั ฉานนก้ี ลับเอาเรอื่ งในครอบครวั มาพดู ! ชายชราเคาะไมเ้ ทา้ อยา่ งแรง “หบุ ปากเดย๋ี วน!ี้ ” “แลว้ ผมพดู ผดิ เหรอ? ”

ฉนิ หลงิ ยหี่ วั เราะอยา่ งเย็นชา “ผมกบั พใี่ หญไ่ ปแอบตรวจDNA มาแลว้ เขาไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ ” “หลายปีมานี้ พอ่ ทําเพอ่ื มนั แลว้ เมนิ เฉยลกู แทๆ้ ของตวั เองมามาก แคไ่ หนแลว้ ? ” “หกปีกอ่ น พอ่ ยกฉนิ ซอื่ กร๊ปุ ใหม้ ันดแู ล บอกวา่ พใี่ หญท่ ําไดแ้ คร่ ะดบั รากหญา้ บอกวา่ ผมเป็ นทหารจะไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งธรุ กจิ ” “พใ่ี หญน่ ัน้ ก็เห็นแกเ่ งนิ ฉนิ โมห่ านใหผ้ ลประโยชนเ์ ขาแคเ่ ล็กนอ้ ย ยกบรษิ ัทเล็กๆ ใหบ้ รษิ ัทหนงึ่ เขาก็ดใี จไมไ่ ปตดิ ใจเอาความอะไร แลว้ ” “แตว่ า่ กบั ผมไมไ่ ดห้ รอกนะ” ฉนิ หลงิ ยเี่ งยหนา้ ขนึ้ มา แลว้ กจ็ อ้ งหนา้ ทา่ นป่ ฉู นิ เขม็ง “ตอนผมอายุ 20 พอ่ บอกวา่ ผมยงั เด็กยังตอ้ งการประสบการณ์ ” “ผมกเ็ ชอ่ื ฟังพอ่ เลยไปเป็ นทหาร” “แตห่ ลงั จากผมออกจากกองทพั มา พอ่ ก็บอกวา่ ผมไมเ่ หมาะกบั การ ทําธรุ กจิ ใหเ้ งนิ ผมมาแลว้ บอกใหผ้ มไปทําในเรอื่ งทผี่ มชอบ ” “ผมตงั้ ใจเรยี นเกยี่ วกบั ธรุ กจิ เพราะอยากจะเป็ นผสู ้ บื ตอ่ ตระกลู ฉนิ อยา่ งแทจ้ รงิ ”

“แตว่ า่ สดุ ทา้ ยแลว้ พอ่ ก็ยกกจิ การของตระกลู ฉนิ ใหค้ นนอกคน หนงึ่ !” ไหนๆ ตอนนกี้ ็ฉกี หนา้ กนั ไปแลว้ ฉนิ หลงิ ยกี่ ร็ ะบายความไมพ่ อใจใน ใจหลายปีออกมาอยา่ งไมล่ งั เลเลย! คําพดู ของผชู ้ ายคนน้ี ทําใหท้ า่ นป่ ฉู นิ โกรธจนหนา้ แดง สดุ ทา้ ยก็ กระอกั เลอื กออกมา “คณุ ป่ ！ู ” ฉนิ หนานเซงิ ก็ไมไ่ ดส้ นใจทจ่ี ะปกป้องประตดู า้ นหลังเขาอกี ตอ่ ไป เขาพงุ่ เขา้ ไปขา้ งหนา้ เหมอื นะนู แลว้ ก็รบี จับมอื ของทา่ นป่ ฉู นิ เอาไว ้ “ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หมครับ? ” ทา่ นป่ เู อามอื กมุ ปากของตวั เอง เลอื ดก็ไหลออกมาจากนวิ้ มอื ของ เขา “ไม…่ …ไมเ่ ป็ นไร!” “มนั ไมเ่ ป็ นอะไรทไ่ี หนกนั ?!” ฉนิ หนานเซงิ กดั ฟันแน่น แลว้ ก็กอดรา่ งของทา่ นป่ เู อาไว ้ “หมอ มาน่ี เร็วหมอ!” แมว้ า่ ทน่ี จี่ ะเป็ นโรงพยาบาลจติ เวช แตแ่ พทยย์ ังสามารถรับมอื กบั เหตฉุ ุกเฉนิ ประเภทนไี้ ด ้

ตรงทางเดนิ นัน้ หมอก็รบี วงิ่ เขา้ มา ฉนิ หนานเซงิ กร็ บี ประคองทา่ นป่ ู ขน้ึ เตยี งผปู ้ ่ วย แลว้ ก็เขา้ หอ้ งฉุกเฉนิ ไป สว่ นประตหู อ้ งของเยเ่ ชยี นจว่ิ ฉนิ หลงิ ยเ่ี ห็นวา่ ในทส่ี ดุ ฉนิ หนานเซงิ ก็ไปแลว้ กร็ บี พาคนพงั เขา้ ไป “คณุ ฉนิ ” จห้ี นานเฟิงหวั เราะอยา่ งเยอื กเย็น แลว้ กส็ ง่ สายตาใหเ้ จงิ้ เจงิ เจง้ิ เจงิ กพ็ งุ่ เขา้ ไป แลว้ ก็ขวางตรงหนา้ ประตขู องเยเ่ ชยี นจว่ิ เอาไว ้ “คณุ คนนี้ ถา้ อยากจะเขา้ ไป กต็ อ้ งถามหมดั ของผมกอ่ นนะ ” ฉนิ หลงิ ยขี่ มวดคิ้ แลว้ ก็สกู ้ บั เจงิ้ เจงิ “คนของตระกลู เจยี่ นเหรอ？” หลังจากตอ่ สกู ้ นั ไปหลายรอบ ฉนิ หลงิ ยกี่ ็ตกเป็ นรอง เขาขมวดคว้ิ พรอ้ มกบั มองเจง้ิ เจงิ ดว้ ยสายตาทเ่ี ยอื กยเ◌น็ “ไมค่ ดิ เลยวา่ ในเมอื งหรงนยี้ ังมคี นรเู ้ ทคนคิ ของตระกลู เจยี่ นดว้ ย ” เจงิ้ เจงิ หวั เราะเบาๆ “อาจารยข์ องผมเคยเป็ นหวั หนา้ หน่วยคมุ ้ กนั ตระกลู เจยี่ น และกเ็ คยเป็ นบอดก้ี ารด์ ใหต้ ระกลู เจย่ี นจรงิ ๆ ”

แตว่ า่ หลงั จากนัน้ ตอนทไ่ี ปพบตระกลู จก้ี บั คนของตระกลู เจยี่ นนัน้ จ้ี หนานเฟิงกเ็ กดิ ชอบพอเขาขนึ้ มา ดงั นัน้ เขาก็เลยอยกู่ บั จห้ี นานเฟิง เป็ นบอดก้ี ารด์ ใหจ้ ห้ี นานเฟิงแทน “ตระกลู เจย่ี น ตระกลู จี้” ฉนิ หลงิ ยหี่ วั เระาเยาะ “ฉันจะจําไว”้ พอพดู จบ เขาก็โบกมอื เรยี กคนของเขา “แยก” พอไดย้ นิ วา่ พวกเขาจะกลับแลว้ ชายหนุ่มคนหนง่ึ ก็เกดิ ไมพ่ อใจ “คณุ ฉนิ พวกเรายังไมไ่ ดร้ ับคนกลบั ไปเลยนะครบั ” “เมอื่ กพี้ วกเรากลัวคณุ ทา่ นจะเจ็บตวั กเ็ ลยไมก่ ลา้ ลงมอื แลว้ ทําไม ตอนนี้……” ฉนิ หลงิ ยจี่ อ้ งเขาดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา “สไู ้ มช่ นะไมก่ ลับแลว้ จะใหอ้ ยู่ ทําอะไร?!” ชายหนุ่มนัน้ องึ้ ไป แลว้ กร็ บี ตามหลังฉนิ หลงิ ยไี่ ปอยา่ งรวดเร็ว ”จ๊ๆุ ” จหี้ นานเฟิงมองดทู างทพ่ี วกเขาจากไป แลว้ กส็ ง่ รปู ใหซ้ งิ กวง “วางใจได!้ ”

พอเก็บโทรศพั ทแ์ ลว้ เขากม็ องเจง้ิ เจงิ “นายเฝ้ าอยทู่ นี่ ตี่ อ่ ไปนะ ป้องกนั ไมใ่ หพ้ วกมันมาอกี ฉันจะไปดทู า่ นป่ ฉู นิ หน่อย ” พอพดู จบ เจง้ิ เจงิ กย็ งั คงมองไปยังไกลๆ ไมไ่ ดต้ อบรบั จห้ี นานเฟิงขมวดคว้ิ แลว้ กย็ น่ื มอื ไปสะกดิ เจง้ิ เจงิ “มองอะไรน่ะ? ” เจงิ้ เจงิ ขมวดควิ้ “ผมรสู ้ กึ วา่ ……ฉนิ หลงิ ยค่ี นนเี้ นยี่ คอ่ นขา้ งคนุ ้ ตา……” “เมอ่ื กตี้ อนทเี่ ขาพดู ถงึ ตระกลู เจยี่ น แววตาดนู ่ากลัวมาก ” เหมอื นกบั พดู ถงึ ศตั รยู งั ไงยงั งัน้ แตว่ า่ เจง้ิ เจงิ กอ็ ยกู่ บั ตระกลู เจยี่ นมาตงั้ หลายปี แตว่ า่ ไมเ่ คยไดย้ นิ เลยวา่ ตระกลู เจย่ี นทยี่ โุ รปมคี วามสมั พนั ธอ์ ะไรกบั ตระกลู ฉนิ ในเมอื ง หรง…… จหี้ นานเฟิงพดู ซํา้ ในสง่ิ ทพี่ ดู เมอื่ กอ้ี กี ครงั้ หนงึ่ เมอื่ แน่ใจวา่ เจงิ้ เจงิ ฟัง ชดั เจนแลว้ ถงึ ไดเ้ ดนิ ไปยังหอ้ งฉุกเฉนิ ทพี่ าตวั ทา่ นป่ ฉู นิ ไปเมอื่ กน้ี ้ี ทา่ นป่ ฉู นิ ใชเ้ วลารกั ษากวา่ ชว่ั โมงกวา่