สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2001-2500

ทงั้ หวั มันเต็มไปดว้ ยคําพดู ประโยคนัน้ “การแถลงขา่ วยอมรบั ความสมั พันธท์ างเครอื ญาตพิ รอ้ มกบั พธิ กี าร หมัน้ หมาย” พธิ กี ารหมนั้ หมาย… คสู่ มรสของฉนิ โมห่ าน ไมค่ วรจะเป็ นเธอหรอื ไง? ทําไมเธออยทู่ นี่ ่ี หยางชงิ โยวถงึ ไดอ้ ยใู่ นสถานทแ่ี หง่ นัน้ ? ในเวลาน้ี ดา้ นนอกก็มเี สยี งเคาะประตดู งั เขา้ มา เป็ นเสยี งทเี่ ยอื กเย็นของซงิ เฉนิ “หมา่ ม๊ ี เตรยี มรถเอาไวเ้ รยี บรอ้ ย แลว้ ” ซสู อื เยวก่ บั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตา่ งกช็ ะงกั กนั ไปตามๆกนั รถ? ซสู อื เยวเ่ งยี บอยนู่ าน จๆู่ ก็เหมอื นกบั วา่ จะนกึ อะไรขน้ึ มาไดไ้ มป่ าน เธอพงุ่ ตวั ออกไปเปิดประตเู หมอื นคนเสยี สตไิ ปแลว้ กไ็ มป่ าน “ซงิ เฉนิ หนูบอกวา่ เตรยี มรถเอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ …คอื ตอ้ งการจะไปสง่ หมา่ ม๊ไี ปทง่ี านแถลงขา่ วของแดด๊ ดขี้ องหนูใชม่ ัย้ ?”

“ไป พวกเราไปกนั ตอนนเี้ ลย!” เธอจะตอ้ งถามใหม้ ันชดั เจนไปเลย! ฉนิ โมห่ านเขาคดิ จะทําอะไรอยกู่ นั แน่? นกึ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะหมัน้ กบั หยางชงิ โยว? แตส่ ง่ิ ทท่ี ําใหซ้ สู อื เยวน่ กึ ไมถ่ งึ เลยกค็ อื ซงิ ฉนิ มองเธอมาดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ต็มไปดว้ ยความไมเ่ ขา้ ใจ “ไปงานแถลงขา่ วอะไรกนั ?” “ทผ่ี มบอกวา่ เตรยี มรถเอาไวพ้ รอ้ มแลว้ ก็คอื รถทจี่ ะไปสง่ หมา่ ม๊กี บั พช่ี ายยา้ ยออกไปไง” รา่ งของซสู อื เยวห่ ยดุ ชะงกั ไปทนั ที เธอหนั ไปมองซงิ เฉนิ ไปอยา่ งเลอ่ื นลอย “หนู…พดู อะไร?” “เมอ่ื เชา้ แดด๊ ดไ้ี ดบ้ อกเอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ วา่ พวกเราทงั้ สามคน ผม กบั ซงิ กวงตามแดด๊ ดไี้ ป พช่ี ายตามหมา่ ม๊ไี ป” “แลว้ แดด๊ ดยี้ ังบอกอกี วา่ หมา่ ม๊ตี อ้ งยา้ ยออกไปกอ่ นทเ่ี ขาจะกลบั มา ” พดู ไปแลว้ เดก็ นอ้ ยถงึ กบั ยังหนั ไปมองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “แลว้ ก็คณุ นา้ ฟ๋ ู แฟนของคณุ นา้ คงจะใกลม้ ารบั แลว้ เหมอื นกนั ”

“คณุ นา้ เองก็ยา้ ยออกไปดว้ ยเถอะ” “หลังจากทแี่ ดด๊ ดห้ี มนั้ หมายกบั คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นแลว้ ผหู ้ ญงิ อยทู่ บี่ า้ นเยอะเกนิ ไปมันจะไมด่ !ี ” คําพดู ของซงิ เฉนิ ทําใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นกบั ซสู อื เยวห่ นั ไปสบตากนั ทนั ที ในดวงตาของหญงิ สาวทงั้ สองคนนอกจากความชอ็ กแลว้ ก็ยังมคี วาม ชอ็ กอยู่ ทําไมถงึ … “หมา่ ม๊ ”ี ดา้ นลา่ ง มเี สยี งไพเราะของซงิ หยนุ ดงั ขน้ึ มา ซสู อื เยวก่ ม้ ลงไปมองทางชนั้ หนง่ึ ทนั ที ซงิ หยนุ ไดแ้ ตง่ ตวั เรยี บรอ้ ยแลว้ พรอ้ มกบั หว้ิ กระเป๋ าเดนิ ทางใบนอ้ ย ของเขา ยมิ้ ออกมาพรอ้ มกบั ยนื รอเธออยตู่ รงนัน้ “ผมจะอยกู่ บั หมา่ ม๊ ี ตลอดไปเลย” คําพดู ของเด็กนอ้ ย ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวห่ ยดุ นง่ิ ไปอยา่ งจังไป ชวั่ ขณะหนงึ่

เธอกดั รมิ ฝี ปาก หลบั ตาลง ไมก่ ลา้ ทจี่ ะยอมรับความเป็ นจรงิ ในตอนนี้ “น…่ี มันเกดิ เรอื่ งอะไรกนั แน่?” ทงั้ ๆทเี่ มอื่ เย็นวานฉนิ โมห่ านยงั พาเธอไปรว่ มงานเลย้ี งแลว้ ยงั คอย เฝ้ าอยดู่ า้ นนอกหอ้ งผปู ้ ่ วยของแมเ่ ป็ นเพอื่ นเธอ แลว้ ยังพาเธอมาดู ดาวตกดว้ ยกนั ตอนตหี นง่ึ กวา่ ๆดว้ ยอกี ทําไมพอตน่ื ขน้ึ มา โลกมนั ถงึ ไดเ้ ปลยี่ นไปแลว้ ? ทําไมเขาถงึ หมนั้ กบั หยางชงิ โยว แลว้ เธอกเ็ ป็ นคนสดุ ทา้ ยทรี่ ขู ้ า่ ว ทําไมเขาเพยี งคนเดยี วถงึ ไดว้ างแผนทกุ อยา่ งเอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ เวลาทเ่ี ธอออกไป เธอจะตอ้ งพาลกู คนไหนไป แลว้ ก็…ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเพอื่ นของเธอ “ฉันไมย่ อม” หญงิ สาวสดู จมกู สาวเทา้ ลงจากชนั้ บนไปควา้ มอื ของซงิ หยนุ เอาไว ้ “ไป พวกเราไปงานแถลงขา่ วกนั !” เธอจะตอ้ งถามไปใหช้ ดั เจนใหไ้ ด ้ ตกลงแลว้ ฉนิ โมห่ านเขาคดิ จะทํา อะไรกนั แน่!

ตอนที่ 248 ตอนนผ้ี มมเี ธอแลว้ ซงิ หยนุ ลงั เลไปชว่ั ขณะ เงยหนา้ ขน้ึ ไปอกี ครัง้ เขากเ็ ห็นความแน่วแน่ในดวงตาของซสู อื เยว่ ก็ ไดย้ น่ คว้ิ ออกมาจางๆ “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊แี น่ใจเหรอวา่ จะไปงานแถลง ขา่ วนั่นจรงิ ๆ?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ ออกมาอยา่ งแรง เธอจะตอ้ งไดย้ นิ คําอธบิ ายจากฉนิ โมห่ านมาดว้ ยตวั เองใหไ้ ด ้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ คําพดู ของคนอนื่ เธอจะไมฟ่ ังมันเลยสกั ประโยคเดยี ว! เห็นเธอแน่วแน่อยา่ งนแ้ี ลว้ ซงิ หยนุ ก็ถอนหายใจออกมา กมุ มอื เธอ ไปเงยี บๆ “งนั้ กไ็ ด ้ ผมไปเป็ นเพอ่ื นหมา่ ม๊เี อง” บรเิ วณราวบนั ไดตรงชนั้ สองซงิ เฉนิ กําลังมองรา่ งซงิ หยนุ ทกี่ ําลังเดนิ ออกไป อดไมไ่ ดท้ จี่ ะเรยี กเขาเอาไว ้ “พช่ี าย พ…ี่ ” ไมใ่ ชว่ า่ ปกตแิ ลว้ เขาจะเป็ นคนทเ่ี หน็ ใจหมา่ ม๊มี ากทสี่ ดุ หรอื ไง ? ทําไมในเวลาแบบนี้ เขากร็ อู ้ ยนู่ ว่ี า่ ใหห้ มา่ ม๊ไี ปงานแถงขา่ วมนั รังแต่ จะทําใหห้ มา่ ม๊ตี อ้ งเสยี ใจ แตก่ ลับยังจะไปเป็ นเพอื่ นเธออกี ? ซงิ หยนุ ชะงักฝี เทา้ ไปเล็กนอ้ ย

หลังจากทผี่ า่ นไปสกั พกั เขากห็ นั มายมิ้ ใหก้ บั ซงิ เฉนิ “ผหู ้ ญงิ มัย้ ละ่ กต็ อ้ งตามใจเธอหน่อย” “เธออยากทําอะไร แคส่ นับสนุนเธอกพ็ อ” ซงิ เฉนิ กลอกตาออกมา “แตจ่ ะหลบั หหู ลับตาตามใจกนั ไมไ่ ดน้ ะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยขู่ า้ งๆถลงึ ตาจอ้ งมองไปยังซงิ เฉนิ “หลบั หหู ลับตา อะไรกนั ?” “หมา่ ม๊ขี องเธอทําสงิ่ ทถ่ี กู ตอ้ งแลว้ !” พดู จบเธอกอ็ ดไมไ่ ดท้ ย่ี นื่ มอื ออกไปเขกหวั ซงิ เฉนิ “ปกตเิ หน็ เธอก็ เป็ นหว่ งหมา่ ม๊มี ากดว้ ยเหมอื นกนั นี่ ทําไมเวลานเี้ ธอกลับไมย่ อม แมแ้ ตจ่ ะใหห้ มา่ ม๊ขี องเธอเขาไปยนื ยันดว้ ยตวั เองเลยดว้ ยซํ้า ?” ซงิ เฉนิ ถกู เขกหวั จนเจ็บขนึ้ มา จงึ กมุ หวั เอาไวท้ นั ที “คณุ นา้ ไม่ เขา้ ใจ” ถงึ แมว้ า่ เขาจะรเู ้ หมอื นกนั วา่ หมา่ ม๊จี ะตอ้ งเจ็บปวดเสยี ใจไปสกั พักนึ งอยแู่ ลว้ แตเ่ ขาไมอ่ ยากเหน็ หมา่ ม๊โี ศกเศรา้ เสยี ใจเร็วขนาดนัน้

ถงึ ยงั ไง…มันก็จะสามารถยอ้ื เวลาเอาไวไ้ ดอ้ กี สกั นดิ ขออกี สกั นดิ เถอะ เพราะถงึ ยังไงเธอก็เป็ นผหู ้ ญงิ ทเี่ ขารกั ทส่ี ดุ ละ่ นะ แตซ่ งิ หยนุ กลบั ไมค่ ดิ อยา่ งนี้ เขาจับมอื ของซสู อื เยวเ่ อาไวแ้ น่น “วางใจเถอะ ไมว่ า่ เมอื่ ไหรก่ จ็ ะมี ผมอยดู่ ว้ ยเสมอ” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พยักหนา้ ออกมา กมุ มอื ของซงิ หยนุ เอาไว ้ สองแมล่ กู สาวเทา้ กา้ วใหญๆ่ เดนิ ออกจากตวั วลิ ลา่ ไป บนระเบยี งตรงชนั้ สอง ซงิ กวงมองรถของซสู อื เยวก่ บั ซงิ หยนุ แลว้ ไกลออกไป ก็ไดย้ กมอื ขนึ้ มานวดตรงระหวา่ งคว้ิ ไปดว้ ยความจนใจ “แดด๊ ด้ี แดด๊ ดจี้ ะตอ้ งทําอยา่ งนใ้ี หไ้ ดเ้ ลยเหรอ?” “อนั ทจี่ รงิ พวกเราสามารถลองคดิ หาวธิ อี น่ื กนั ได ”้ “แดด๊ ดไ้ี มก่ ลวั วา่ หลงั จากทเี่ รอื่ งมนั ผา่ นไปแลว้ หมา่ ม๊จี ะไมย่ อมยก โทษใหแ้ ดด๊ ดเ้ี หรอ?” ขอ้ ความสง่ ออกไป อกี ฝ่ ายไมไ่ ดต้ อบกลับมา เด็กนอ้ ยมองแทบ็ เล็ตทวี่ างอยบู่ นโตะ๊ ขา้ งหนา้ ไปดว้ ยความจนใจ

บนหนา้ จอ ฉนิ โมห่ านกําลังยนื อยดู่ ว้ ยกนั กบั หยางชงิ โยว ตอบ คําถามของพวกนักขา่ วเหลา่ นัน้ …… ในตอนทซี่ สู อื เยวก่ บั ซงิ หยนุ มาถงึ สถานทจ่ี ัดงานแถลงขา่ วนัน้ เอง ฉนิ โมห่ านกก็ ําลงั ประกาศวนั แตง่ งานของพวกเขาอยกู่ บั หยางชงิ โยว เป็ นชว่ งสบิ วนั หลังจากนี้ มันกะทนั หนั มาก ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั ยนื อยตู่ รงประตทู างเขา้ งานแถลงขา่ วไดม้ องดชู าย หนุ่มทก่ี ําลงั ถกู หยางชงิ โยวคลอ้ งแขนอยบู่ นเวที น้ําตามันกไ็ ดไ้ หล ออกมาอยา่ งกลนั้ เอาไวไ้ มอ่ ยู่ ระหวา่ งทางกอ่ นหนา้ นเี้ ธอเอาแตบ่ อกตวั เองวา่ จะตอ้ งเป็ นการเขา้ ใจ ผดิ มันจะตอ้ งไมใ่ ชอ่ ยา่ งทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นพดู ออกมาอยา่ งแน่นอน ฉนิ โมห่ านเขาจะตอ้ งมเี รอ่ื งทพ่ี ดู ออกมาไมไ่ ดแ้ น่ๆ เป็ นไปไมไ่ ด…้

แตว่ า่ ตอนนี้ เธอกําลงั ยนื อยใู่ นเหตกุ ารณ์ มองภาพชายคนนัน้ กําลัง ยมิ้ แลว้ พดู อะไรบางอยา่ งอยกู่ บั หยางชงิ โยวไปอยา่ งเลอื่ นลอย หวั ใจมันเจ็บเหมอื นกบั วา่ ถกู มดี คอยกรดี วนขนึ้ มาอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ เธอกดั รมิ ฝี ปากแน่น เดนิ ไปทางบนเวทตี รงจดุ ทจี่ ดั งานไปทลี ะกา้ วๆ มนี ักขา่ วกําลังถามออกมา “คณุ ฉนิ ทําไมคณุ ถงึ ไดป้ ระกาศเรอ่ื งงานแตง่ งานกบั คณุ หยางกนั กะทนั หนั อยา่ งนี้ มันเกย่ี วกบั วกิ ฤตขิ องตระกลู เจย่ี นหรอื เปลา่ คะ ?” “คณุ กเ็ หมอื นกบั สงั คมภายนอกดว้ ยเหมอื นกนั ใชม่ ัย้ ทคี่ ดิ วา่ คณุ หนู ใหญต่ ระกลู เจย่ี นแตง่ งานกบั คณุ ชายตระกลู จ้ี เป็ นทางรอดเดยี วของ ตระกลู เจย่ี น?” ฉนิ โมห่ านแสยะยม้ิ ออกมา “มนั ไมใ่ ชเ่ ลย” พดู ไปแลว้ เขาก็ไดม้ องหยางชงิ โยวไปดว้ ยความออ่ นโยน “สาเหตุ ทผี่ มหมนั้ กบั เธอรวดเร็วขนาดน้ี…” “อยา่ งแรกเป็ นเพราะวา่ การหมนั้ หมายนเ้ี ป็ นคําสญั ญาทผ่ี อู ้ าวโุ สของ ตระกลู เจยี่ นกบั ผอู ้ าวโุ สของตระกลู จไี้ ดต้ กลงกนั เมอื่ กอ่ น เป็ น มติ รภาพของผใู ้ หญท่ งั้ สองทา่ น เกดิ จากความนับถอื ทม่ี ตี อ่ ผใู ้ หญ่

พวกเราควรจะทําความตอ้ งการของพวกทา่ นใหเ้ สร็จสมหวงั โดยเร็ว ทส่ี ดุ ” “อยา่ งทส่ี องนัน้ เป็ นเพราะวา่ เพราะอยา่ งทที่ ราบกนั อยบู่ า้ งแลว้ การ หมัน้ หมายของผมกบั หยางชงิ โยวจะตอ้ งไดร้ ับการตอ่ ตา้ นจากพวก คนทไี่ มเ่ กยี่ วขอ้ งตา่ งๆอยา่ งแน่นอน ก็เลยยงิ่ ลงตวั เร็วเทา่ ไหรก่ จ็ ะ ยง่ิ ดี เพอ่ื หลกี เลย่ี งปัญหาทจ่ี ะแทรกเขา้ มา” “บคุ คลทไ่ี มเ่ กย่ี วขอ้ งตา่ งๆทจ่ี ะตอ่ ตา้ นพวกคณุ ทค่ี ณุ หมายถงึ คอื ฉัน หรอื เปลา่ ?” ทนั ทที เ่ี สยี งของชายหนุ่มหลดุ ออกไป ทางประตทู างเขา้ ของที่ ประชมุ แหง่ นัน้ กม็ เี สยี งเย็นชาของผหู ้ ญงิ เสยี งหนงึ่ ดงั ขนึ้ มา กลมุ่ คนทอ่ี ยใู่ นทแี่ หง่ นัน้ หนั มามองตามเสยี งนัน้ กนั ทนั ที ซสู อื เยวก่ มุ มอื ของซงิ หยนุ เอาไวแ้ น่น นํ้าตาไหลลงมาจากทกุ ทศิ ทาง รา่ งเรม่ิ จะสน่ั ออกมาเล็กนอ้ ย “ฉนิ โมห่ าน พวกคนทไี่ ม่ เกยี่ วขอ้ งน่ันทคี่ ณุ พดู ออกมาใชฉ่ ันหรอื เปลา่ ?” ชายหนุ่มทอ่ี ยบู่ นเวทยี น่ คว้ิ ออกมาแน่น เขามองไปยังซงิ หยนุ ทอี่ ยขู่ า้ งๆซสู อื เยวท่ นั ที สายตาของสองพอ่ ลกู แลกเปลยี่ นกนั

ฉนิ โมห่ านยน่ ควิ้ ออกมา สายตาเหมอื นกบั วา่ กําลงั ถามออกไปวา่ “ทําไมนายถงึ พาเธอมา?” ซงิ หยนุ สบตากบั เขาโดยทไี่ มม่ คี วามกลวั เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย สายตาเอง กก็ ําลงั ตอบกลับออกไปอยา่ งเยอื กเย็นเชน่ เดยี วกนั วา่ “ถงึ ยงั ไงไม่ ชา้ ก็เร็วเธอกต็ อ้ งรอู ้ ยดู่ ี” เหน็ ลกู ชายไมไ่ ดย้ นื อยทู่ างฝั่งตวั เองแลว้ ฉนิ โมห่ านไดส้ ดู หายใจ เขา้ ลกึ ๆ ควบคมุ อารมณ์เอาไว ้ สายตามองใบหนา้ ซสู อื เยวไ่ ปนงิ่ ๆ “ใช”่ “ตมู —!” ในหอ้ งประชมุ แหง่ นม้ี ันเหมอื นกบั หมอ้ ทไี่ ดร้ ะเบดิ ออกมาทนั ที เหลา่ นักขา่ วกเ็ รมิ่ ยกกลอ้ งขน้ึ มากนั อยา่ งบา้ คลั่ง พยายามถา่ ยไปทหี่ นา้ ของซสู อื เยวก่ นั สดุ ชวี ติ หวั ของซสู อื เยวม่ เี สยี งดงั กอ้ งไปหมด สดุ ทา้ ยเธอก็ไดร้ บั คําตอบของเขามาแลว้ ถงึ แมว้ า่ คําตอบนมี้ นั จะไมใ่ ชค่ ําตอบทเี่ ธอตอ้ งการ หญงิ สาวสดู จมกู น้ําตามันเรม่ิ ไหลออกมาอยา่ งควบคมุ ไมอ่ ยู่

“ฉนิ โมห่ าน ใหเ้ หตผุ ลกบั ฉันมาหน่อยไดม้ ัย้ ?” ทงั้ ๆท…่ี ทงั้ ๆทพ่ี วกเขารักกนั เสยี ขนาดนัน้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? “ไมม่ เี หตผุ ล” สายตาของชายหนุ่มนง่ิ เรยี บ “กแ็ คเ่ หนอื่ ยเทา่ นัน้ เอง” รา่ งของซสู อื เยวโ่ อนเอนขนึ้ มา “เหนอื่ ย?” “ใช”่ สายตาของชายหนุ่มเยอื กเย็นเสยี จนไมม่ คี วามรสู ้ กึ ใดๆเลยแมแ้ ต่ นอ้ ย “ตงั้ แตท่ คี่ ณุ กบั ผมคบกนั ผมก็รสู ้ กึ ผดิ ในใจตอ่ คณุ ปกป้องคณุ คอย จัดการเรอื่ งตา่ งๆแทนคณุ มาโดยตลอด” “ตงั้ แตเ่ รอื่ งเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ในตอนแรก จนถงึ เรอ่ื งของ ตระกลู ซกู บั ซโู มใ่ นชว่ งหลังจากนัน้ ตอ่ จากนัน้ มาอกี ก็เป็ นเรอ่ื ง ของเยเ่ ชยี นจว่ิ …”

“ทกุ ปัญหาทค่ี ณุ เจอลว้ นแลว้ แตจ่ ะพง่ึ พาผมคอยแกป้ ัญหาใหก้ บั คณุ ” รา่ งของซสู อื เยวส่ นั่ ออกมาอยา่ งควบคมุ ไมอ่ ยู่ หวั ใจก็เหมอื นกบั ถกู มอื ใหญท่ มี่ องไมเ่ ห็นขา้ งหนง่ึ บบี เขา้ มาอยา่ งแรง เธอกดั รมิ ฝี ปากเอาไว ้ “ฉันจําไมไ่ ด…้ ” ในดวงตาของฉนิ โมห่ านมคี วามเจ็บปวดทอดผา่ นออกมา เขาเบอื นหนา้ ออกไป ไมก่ ลา้ สบตากบั เธอ เขากลัววา่ เห็นภาพทเี่ ธอ โศกเศรา้ เสยี ใจเขา้ แลว้ ละครฉากนข้ี องเขาจะแสดงตอ่ ไปไมไ่ ดอ้ กี “คณุ จําไมไ่ ดไ้ มเ่ ป็ นไร ผมสามารถบอกคณุ ได”้ “ซสู อื เยว่ ตงั้ แตเ่ รม่ิ แรกคณุ กพ็ ง่ึ พาผม คอยใชป้ ระโยชนจ์ ากผม ” “ผมทําเพอื่ คณุ มาตงั้ มากมาย สดุ ทา้ ยคณุ กลับจําผมไมไ่ ดเ้ ลยสกั นดิ ” “ในใจของคณุ ผมไมใ่ ชค่ นทสี่ ําคญั ทสี่ ดุ ใชห่ รอื เปลา่ ?” “ไม่ ไมใ่ ช”่

ในดวงตาทร่ี อ้ งไหจ้ นพรา่ เลอื นออกมา เธอมองใบหนา้ เย็นชาของ เขา อยากจะเรยี กคนื เขากลับมาอยา่ งสดุ กําลัง “ฉันลมื คณุ ไป ไมใ่ ช่ เพราะวา่ คณุ ไมส่ ําคญั ” “ไมว่ า่ จะเป็ นฉันตอนกอ่ นทจ่ี ะเสยี ความทรงจําไป หรอื วา่ ฉันตอน หลังทเ่ี สยี ความทรงจําไปแลว้ ลว้ นแลว้ แตจ่ ะชอบคณุ ทงั้ นัน้ ” “คณุ กค็ วรจะเขา้ ใจน่ี…” ฉนิ โมห่ านหลับตาลง แน่นอนวา่ เขาจะตอ้ งเขา้ ใจอยแู่ ลว้ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะรักมาก จะลมื ไดย้ งั ไง? เหมอื นกบั เจยี่ นหมงิ จงพอ่ แทๆ้ ของซสู อื เยว่ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะรักมาก เกนิ ไป จะลมื หลวิ หรเู ยยี นไปเป็ นยสี่ บิ ปีไดย้ งั ไง… “ไมส่ ําคญั แลว้ ” เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จับแขนเสอื้ ของหยางชงิ โยวเอาไว ้ แสดง ทา่ ทที ดี่ สู นทิ สนมออกมา “ตอนนผี้ มมเี ธอแลว้ ” “พวกเรามฐี านะทค่ี คู่ วรกนั แลว้ กย็ ังหมนั้ หมายกนั มาตงั้ แตเ่ ด็ก ” “ในเมอ่ื คณุ มาแลว้ ผมก็ขอแจง้ ใหค้ ณุ รเู ้ อาไวเ้ ลย”

“พวกเราจบกนั แลว้ ” “สบิ วนั หลังจากนี้ ผมจะใชง้ านแตง่ งานทหี่ รหู ราทส่ี ดุ ในโลกมา แตง่ งานกบั คณุ หนูใหญท่ แ่ี ทจ้ รงิ ของตระกลู เจย่ี น ” ตอนท่ี 249 เหมอื นกบั มาถงึ บา้ นพอ่ แม่ ซสู อื เยวไ่ มร่ วู ้ า่ ตวั เองเดนิ ออกมาจากสถานทจ่ี ัดงานแถลงขา่ วแหง่ นัน้ ไดย้ ังไง บนฟ้าไดม้ ฝี นตกลงมาหา่ ใหญ่ เธอเดนิ อยทู่ า่ มกลางสายฝนไปอยา่ งไรจ้ ดุ หมาย ขา้ งหมู นั เต็มไป ดว้ ยคําพดู ทฉ่ี นิ โมห่ านออกมาในหอ้ งแถลงขา่ วเมอ่ื สกั ครเู่ หลา่ นัน้ ทงั้ นัน้ เลย “พวกเรามฐี านะทเ่ี หมาะสมกนั แลว้ กย็ งั หมัน้ หมายกนั มาตงั้ แตเ่ ดก็ ” “ในเมอื่ คณุ มาแลว้ ผมกข็ อแจง้ ใหค้ ณุ รเู ้ อาไวเ้ ลย” “พวกเราจบกนั แลว้ ” “สบิ วนั หลังจากนี้ ผมจะใชง้ านแตง่ งานทหี่ รหู ราทสี่ ดุ ในโลกแตง่ งาน กบั คณุ หนูใหญท่ แ่ี ทจ้ รงิ ของตระกลู เจย่ี น”

ทแี่ ท ้ คําพดู เมอื่ กอ่ นหนา้ นลี้ ว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นคําพดู หลอกลวงเธอ ทงั้ นัน้ ทแี่ ทห้ ยางชงิ โยวกเ็ ป็ นคณุ หนูใหญต่ วั จรงิ ของตระกลู เจยี่ นจรงิ ๆ สว่ นเธอ ไมใ่ ชอ่ ะไรทงั้ นัน้ เหมอื นกบั ในชว่ั พรบิ ตาเดยี ว เธอก็ไดส้ ญู สนิ้ สถานะคณุ หนูใหญข่ อง ตระกลู เจยี่ น สญู เสยี หลวิ หรเู ยยี นแมท่ ก่ี ําลังนอนอยบู่ นเตยี งผปู ้ ่ วย คนนัน้ แลว้ ก็ยงั สญู เสยี … ฉนิ โมห่ าน เธอจําไมไ่ ดว้ า่ ตวั เองเคยทําใหเ้ ขาเสยี ใจไปเทา่ ไหร่ ทําใหเ้ ขารสู ้ กึ วา่ การทมุ่ เทออกไปของตวั เขานัน้ มนั เป็ นสงิ่ ทไ่ี มไ่ ดอ้ ะไรกลบั คนื มา แตเ่ ธอจําไดว้ า่ หลังจากทเ่ี ธอสญู เสยี ความทรงจําไป เธอก็ชอบเขา ตงั้ แตต่ อนแรกทไ่ี มร่ วู ้ า่ เขาเป็ นสามขี องเธอ เธอก็ชอบเขาแลว้ คงจะเป็ นรักแรกพบละ่ มัง้ ในตอนหลงั มาเธอไดย้ นิ คนอน่ื เขาพดู วา่ เขาเป็ นสามขี องเธอ เป็ น หนง่ึ เดยี วในตอนทเ่ี ธอยังไมไ่ ดส้ ญู เสยี ความทรงจําไป

ในตอนนัน้ ในใจของเธอมันเกดิ ความรสู ้ กึ มคี วามสขุ ขนึ้ มา เพยี งแต่ ไมไ่ ดแ้ สดงออกไปกเ็ ทา่ นัน้ เธอมคี วามสขุ มาก ถงึ แมว้ า่ ตนจะสญู เสยี ความทรงจําไป แตก่ ย็ งั มี สามที ร่ี กั เธอ แลว้ ก็ยงั มลี กู ทงั้ สามคนทรี่ กั เธอ เธอเกอื บจะนกึ วา่ ตวั เธอนัน้ เป็ นผหู ้ ญงิ ทมี่ คี วามสขุ ทส่ี ดุ ในโลกแลว้ แตว่ า่ ตอนน้ี ความเป็ นจรงิ ไดต้ เี ธอมาอยา่ งแรง เธอเหน็ มนั อยา่ งชดั เจน โลกของเธอกําลงั แยกหา่ งออกไปทลี ะนดิ ๆ ครงึ่ หนงึ่ เป็ นความเจ็บปวดและความสนิ้ หวงั อกี ครง่ึ เป็ นความเสยี ใจและความหมองเศรา้ ในชว่ งเวลาทอี่ ยรู่ ว่ มกนั กบั ฉนิ โมห่ านในชว่ งนี้ เป็ นความทรงจําทม่ี ี ความสขุ ทม่ี เี พยี งนอ้ ยนดิ ของเธอ ไมร่ วู ้ า่ เดนิ อยทู่ า่ มกลางสายฝนมานานแคไ่ หน สดุ ทา้ ยกม็ รี ม่ สดี ําคนั หนง่ึ ปรากฏอยบู่ นหวั ของเธอ ชายหนุ่มทหี่ ลอ่ เหลาดมู ชี าตติ ระกลู กําลังยนื อยตู่ รงหนา้ เธอแลว้ ใช ้ รม่ มากนั ฝนบนหวั เอาไว ้

เขามองเธอในดวงตาไดป้ ระดบั ไปดว้ ยความไมใ่ หอ้ ภยั ออกมา เล็กนอ้ ย “ซสู อื เยว”่ “ถงึ แมว้ า่ เธอจะถกู ทอดทง้ิ ไปจรงิ ๆ ชวี ติ มันกย็ งั ตอ้ งดําเนนิ ตอ่ ไป อยา่ ทํารา้ ยตวั เองอยา่ งนเ้ี ลย” หญงิ สาวเงยหนา้ ขน้ึ ไปมองชายหนุ่มตรงหนา้ เขาดคู นุ ้ ตาอยบู่ า้ ง แตเ่ ธอจําไมไ่ ดว้ า่ ตวั เองไปเคยรจู ้ กั กบั ผชู ้ ายคนนม้ี าตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร่ เหมอื นกบั ไดม้ องทะลถุ งึ ขอ้ สงสยั ในแววตาเธอ ชายหนุ่มกระแอม ออกมาเบาๆ ยกมอื ขน้ึ มาดงึ หนา้ ของตวั เอง “ฉันคอื หลงิ ซอื ยู่ เธอจํา ไดห้ รอื เปลา่ ?” “เมอื่ ตอนม.ตน้ ฉันเคยเป็ นเพอื่ นรว่ มโตะ๊ เดยี วกนั กบั เธอมากอ่ น เมอื่ ตอนนัน้ ฉันเป็ นเดก็ อว้ นคนนงึ ” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป จากนัน้ กพ็ ยกั หนา้ ออกมา “ฉันจําได”้ คําพดู ของหญงิ สาวทําใหห้ ลงิ ซอื ยมู่ คี วามสขุ ขนึ้ มาทนั ที “เธอจําได ้ จรงิ ๆเหรอ?” “อมื ”

ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ ออกมา “คนทต่ี อนสอบมักจะโกงขอ้ สอบแลว้ ถกู จับไดอ้ ยเู่ ป็ นประจําคนนัน้ ” หลงิ ซอื ยู่ “…” ทําไมเธอก็เสยี ใจขนาดนแี้ ลว้ คําพดู ทพ่ี ดู ออกมา มันยังสามารถทมิ่ แทงโดนจดุ เจ็บของเขามาอยา่ งจังไดอ้ กี ? ชายหนุ่มกระแอมออกมา “ฉันพาเธอไปทที่ ฉี่ ันพกั อยเู่ อามยั้ ?” “เธออยอู่ ยา่ งนต้ี อ่ ไปอกี จะป่ วยเอาไดน้ ะ” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา พรอ้ มกบั สา่ ยหนา้ ออกมาทนั ที “ฉันไมอ่ ยาก ไป” เธอไมอ่ ยากไปทไ่ี หนทงั้ นัน้ คดิ เพยี งแคอ่ ยากจะสงบจติ สงบใจของ ตวั เองใหใ้ จเย็นลงสกั หน่อยทา่ มกลางฝนตกหนักน้ี “แตว่ า่ …” หลงิ ซอื ยมู่ องไปทางดา้ นหลังเธอไปแวบนงึ “ถงึ แมว้ า่ จะไมใ่ ชเ่ พอ่ื ตวั เธอเอง เพอ่ื เด็กคนน้ี เธอก็ไมอ่ าจจะมาเดนิ ตากฝนตอ่ ไปไดอ้ กี เหมอื นกนั ” ซสู อื เยวช่ ะงักไป จากนัน้ กห็ นั หนา้ ไปทนั ที

ดา้ นหลงั ของเธอ ซงิ หยนุ กําลังกอดกระเป๋ าหนังสอื ใบเล็กยนื อยไู่ ม่ ไกลจากเธอดว้ ยใบหนา้ ทส่ี งบนง่ิ รา่ งของเด็กนอ้ ยเปียกฝน แนบเขา้ กบั ลําตวั แน่น ทําใหเ้ ขาดู เปราะบางและผอมเล็กกวา่ ปกติ สภาพทเ่ี ขาตากฝน ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวม่ นั รสู ้ กึ เจ็บขนึ้ มาอยา่ ง เสยี ไมไ่ ด ้ เดก็ คนนค้ี งจะตามมาตงั้ แตห่ ลงั จากงานแถลงขา่ วแลว้ ละ่ มัง้ ? ปกตจิ ะฉลาดทงั้ ยงั เป็ นผใู ้ หญ่ ทําไมตอนนถ้ี งึ ไดย้ ังตามเธอมาอยา่ ง โงง่ มกนั ? เธอไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นอกี แลว้ ทงั้ ยังสญู สน้ิ สถานะภรรยา ของฉนิ โมห่ านไปแลว้ … เขาควรจะอยกู่ บั ฉนิ โมห่ านมันถงึ จะเป็ นตวั เลอื กทดี่ ที สี่ ดุ ผลสดุ ทา้ ยเขาไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมอ่ ยทู่ างนัน้ แตย่ ังเดนิ ตากฝนมา ตลอดทาง เดนิ ตามดา้ นหลงั เธออยเู่ งยี บๆ… หญงิ สาวถอนหายใจออกมา ยอ่ ตวั นั่งลง กอดรา่ งของซงิ หยนุ เขา้ เขา้ มาในออ้ มแขนแน่น “ทําไมถงึ ตามหมา่ ม๊มี า?”

“ตากฝนแลว้ จะป่ วยเอานะ!” ซงิ หยนุ เงยหนา้ ขน้ึ มา ผมทเี่ ปียกฝนแนบเขา้ กบั หนา้ ผากของเขา เป็ นกระจกุ ๆ ซงิ หยนุ ทปี่ กตแิ ลว้ จะมจี ติ ใจทหี่ นักแน่นม่ันคงมคี วามเป็ นผใู ้ หญ่ ได ้ แสดงทา่ ทที เ่ี ปราะบางออกมาเป็ นครงั้ แรก “เพราะวา่ คณุ เป็ นหมา่ ม๊ ี ของผม” “ไมว่ า่ แดด๊ ดจี้ ะเป็ นยังไง ผมกเ็ ป็ นลกู ของคณุ ” “สําหรบั เรอื่ งตากฝน…” เด็กนอ้ ยยม้ิ ออกมา “หมา่ ม๊ไี มก่ ลวั ผมกไ็ มก่ ลวั เหมอื นกนั ” “ถงึ แมว้ า่ จะป่ วย ผมกจ็ ะป่ วยเป็ นเพอื่ นหมา่ ม๊ดี ว้ ยเหมอื นกนั ! ” ทา่ มกลางฝนทเี่ ทลงมาอยา่ งหนักหน่วง คําพดู ของเด็กนอ้ ยทอ่ี ยใู่ น ออ้ มกอด ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวเ่ รมิ่ รสู ้ กึ อบอนุ่ ใจขนึ้ มาอยา่ ง อธบิ ายไมถ่ กู เขา… เป็ นลกู ชายของเธอ ไมว่ า่ จะเกดิ อะไรขน้ึ เขาก็ลว้ นแลว้ แตจ่ ะสนับสนุนเธอทงั้ นัน้

เธอเองกไ็ มค่ วรทจ่ี ะหมดอาลยั ตายอยากกบั ชวี ติ ตอ่ ไปอกี เพอ่ื ซงิ หยนุ ดว้ ยเหมอื นกนั สดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ เธอกอดรา่ งของเด็กนอ้ ยในออ้ มแขนแน่น หนั หนา้ ไปมองหลงิ ซอื ยู่ “นายบอกไมใ่ ชเ่ หรอวา่ จะพาพวกเราไปทบี่ า้ น ของนาย?” หลงิ ซอื ยเู่ ลกิ ควิ้ ออกมา จากนัน้ ก็ไดย้ อ่ ตวั นั่งลงยองๆ อมุ ้ ซงิ หยนุ ที่ เปียกโชกเขา้ มาในออ้ มแขน “ไปกนั เถอะ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปากออกมา เดนิ ตามหลงั เขาขน้ึ รถไปเงยี บๆ “อายยุ ังนอ้ ยๆ กม็ คี วามสามารถเยอะจงั เลยนะ” หลงิ ซอื ยกู่ ดเสยี งเบา กระซบิ ไปขา้ งๆใบหขู องซงิ หยนุ ซงิ หยนุ ทท่ี งั้ รา่ งถกู แชแ่ ขง็ จนหนาวสะทา้ นไปหมด เขาลอบเอาหวั เขา้ ไปประชดิ หขู องหลงิ ซอื ยู่ “ถา้ ไมม่ ผี มละ่ ก็ หมา่ ม๊ไี มม่ ที างตาม คณุ กลับบา้ นไปหรอก” “ชายหนุ่มยน่ ควิ้ ออกมา “กลยทุ ธเ์ จ็บกาย?” “อมื ”

เขายม้ิ เจอ่ื นๆออกมา “สมกบั ทเี่ ป็ นลกู ชายของฉนิ โมห่ าน” เหมอื นกบั ฉนิ โมห่ าน มักจะคดิ วธิ ที ท่ี ําใหค้ นอน่ื คาดเดาไมถ่ งึ อยู่ เสมอ อยา่ งเชน่ การยอมรับความสมั พนั ธท์ างเครอื ญาตแิ ละการหมัน้ หมาย ในครงั้ นี้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา วางซงิ หยนุ ลงบนรถ จากนัน้ ก็เขา้ ไป เปิดประตรู ถใหก้ บั ซสู อื เยวอ่ ยา่ งเป็ นสภุ าพบรุ ษุ เอามากๆ สดุ ทา้ ยแลว้ รถก็ไดแ้ ลน่ ออกไปทา่ มกลางสายฝน สถานทที่ หี่ ลงิ ซอื ยพู่ กั อยเู่ ป็ นวลิ ลา่ หลงั ใหญห่ รหู ราหลังหนงึ่ เขานําซสู อื เยวก่ บั ซงิ หยนุ ทเี่ ปียกโชกเขา้ ประตไู ป หลงิ หรานทร่ี ออยู่ ตรงหนา้ ประตอู ยกู่ อ่ นแลว้ ไดย้ น่ คว้ิ ออกมา แลว้ กล็ ากซสู อื เยวเ่ ขา้ มา “เธอดเู ธอสิ เพอื่ ผชู ้ ายเพยี งคนเดยี วมันคมุ ้ เหรอ?” “ไป พส่ี าวพาเธอไปอาบนํ้า!” ซสู อื เยวม่ องเธอไปอยา่ งงงงวยเล็กนอ้ ย “คณุ คอื …” “ฉันคอื หลงิ หราน”

หญงิ สาวยมิ้ ออกมา “ฉันเป็ นพส่ี าวของหลงิ ซอื ยู่ ไมใ่ ชพ่ สี่ าวแทๆ้ หรอก” “เขามักจะเอย่ ถงึ เธอใหฉ้ ันฟังอยเู่ ป็ นประจํา ถงึ แมว้ า่ พวกเราจะเจอ กนั ครงั้ แรก แตฉ่ ันก็คนุ ้ เคยกบั เธอเป็ นอยา่ งดเี ลยละ่ !” พดู จบ เธอกล็ ากซสู อื เยวข่ น้ึ ไปชนั้ บนทนั ที ซสู อื เยวห่ นั หนา้ ไปมองหลงิ ซอื ยดู่ ว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความ งงงวย ชายหนุ่มพยักหนา้ ใหเ้ ธอ “ไปเถอะ พห่ี รานเป็ นคนดมี าก” ซสู อื เยว่ “…” เธอมองออกวา่ พห่ี รานคนนเี้ ป็ นคนดจี รงิ ๆ แต…่ นเี่ พงิ่ จะเป็ นครงั้ แรกทเี่ จอเธอ ทําไมผหู ้ ญงิ คนนถ้ี งึ ไดใ้ หค้ วามรสู ้ กึ ที่ รจู ้ ักกนั มานาน? ตอนทผี่ หู ้ ญงิ ทงั้ สองคนขน้ึ ไปชนั้ บน เธอเหลอื บเหน็ ชายวยั กลางคน กําลงั ยนื อยตู่ รงบรเิ วณราวบนั ไดชนั้ สอง

สายตากระปรกี้ ระเปรา่ และหนา้ ตาทห่ี ลอ่ เหลาของชายคนนัน้ ถงึ แมว้ า่ อยใู่ นวยั กลางคนไปแลว้ แตใ่ หค้ วามรสู ้ กึ หยงิ่ และเขา้ ถงึ ยากออกมาจากรา่ ง แตท่ ําใหต้ อ้ งเหลอื บมองไปอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ ชายคนนัน้ กวาดสายตามองซสู อื เยวไ่ ปพรอ้ มกบั คําพดู ทพ่ี ดู ออกมา เหมอื นกบั ทหี่ ลงิ หรานพดู ออกมาไมม่ ผี ดิ เพยี้ น “ทําใหต้ วั เองตอ้ งมี สภาพอยา่ งนเี้ พยี งเพอ่ื ผชู ้ ายเพยี งคนเดยี ว!” “รบี ไปอาบน้ํา!” ซสู อื เยว่ “…” เดนิ จากหลงิ หรานไปยังผชู ้ ายคนนัน้ … บนใบหนา้ ของทกุ คนไดป้ ระดบั ไปดว้ ยความสงสารและความเจ็บใจ ทค่ี นทค่ี าดหวงั เอาไวท้ ําไมไ่ ดอ้ ยา่ งทห่ี วงั มาใหเ้ ธอ ทําไมจๆู่ เธอถงึ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองมาทบ่ี า้ นของหลงิ ซอื ยแู่ ลว้ เหมอื นกบั วา่ มาถงึ บา้ นพอ่ แมเ่ ลยไมม่ ผี ดิ ? ตอนท่ี 250 เธอสบายดี

ซสู อื เยวถ่ กู หลงิ หรานกดเขา้ ไปในอา่ งอาบน้ําทําความสะอาดไป อยา่ งดเุ ดอื ดซ้าํ แลว้ ซาํ้ เลา่ อาบน้ําเสร็จหลงิ หรานก็ใชเ้ ครอื่ งเป่ าผมมาเป่ าผมของซสู อื เยวใ่ ห ้ แหง้ อยา่ งเอาใจใสด่ ว้ ยอกี ที หลังจากทที่ ําทกุ สง่ิ อยา่ งไดเ้ สร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ซสู อื เยวก่ อดเขา่ นั่ง อยภู่ ายในหอ้ ง มองผนังสขี าวทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ไปนง่ิ ๆ เห็นสภาพเธอจติ ใจเลอ่ื นลอย หลงิ หรานก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เลยี นแบบทา่ น่ังของซสู อื เยวแ่ ลว้ นั่งลงไปขา้ งๆเธอ มองไปขา้ งหนา้ ดว้ ยกนั กบั เธอ “ฉันเองก็เคยถกู ผชู ้ ายทงิ้ มากอ่ นเหมอื นกนั ” ซสู อื เยวช่ ะงักไป พรอ้ มกบั หนั หนา้ ไปมองหลงิ หรานทนั ที ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ คนนม้ี องไปแลว้ ดทู า่ ทางจะอายมุ ากกวา่ เธอ เพยี งแคส่ ามสปี ีเทา่ นัน้ เอง แตก่ ลบั มปี ระสบการณ์โชกโชนและมี ความเป็ นผใู ้ หญเ่ หมอื นกบั คนทม่ี าจากอกี โลกนงึ เธอมองหลงิ หรานไปนง่ิ ในดวงตาบง่ บอกวา่ ยากทจ่ี ะเชอ่ื ออกมา “เธอ…กถ็ กู ผชู ้ ายทงิ้ มาดว้ ยเหมอื นกนั เหรอ?” “ใชแ่ ลว้ ”

หลงิ หรานเสยผมออกมา แสดงทา่ ทที ดี่ มู ปี ระสบการณแ์ ละดเู ขม้ แขง็ ออกมา ตอนทพี่ ดู ถงึ เรอ่ื งเมอ่ื ตอนอดตี ขนึ้ มา ในดวงตามคี วามจนใจ เผยออกมา “พวกเราโตมาดว้ ยกนั ตงั้ แตเ่ ดก็ มคี วามรสู ้ กึ ทล่ี กึ ซงึ้ ” “ฉันคดิ มาโดยตลอดวา่ ในอนาคตพวกเราทงั้ สองคนคงจะไดค้ บอยู่ ดว้ ยกนั ” “ขนาดพอ่ เลย้ี งทเ่ี ลย้ี งดฉู ันมาก็ยังบอกฉันเลยวา่ ในอนาคตฉัน จะตอ้ งแตง่ งานกบั เขา แตน่ ่าเสยี ดาย…” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป แลว้ ก็ไดม้ องเธอไปทนั ที “ตอ่ มาละ่ ?” ตอนนใี้ นสมองเธอมนั วา่ งเปลา่ ขอเพยี งแคว่ า่ งขน้ึ มากจ็ ะคดิ ถงึ ฉนิ โมห่ าน ยากทจ่ี ะไดย้ นิ หลงิ หรานเอย่ ถงึ เรอื่ งของตวั เองขนึ้ มา ซสู อื เยวอ่ ด ไมไ่ ดท้ จี่ ะฟังมนั ตอ่ ไป “ตอ่ มาเขากท็ งิ้ ฉัน” หลงิ หรานมองออกไปไกลๆ สายตาเหมอื นกบั มองทะลผุ นังทอี่ ยู่ ตรงหนา้ ไป ลอ่ งลอยไปยังทไ่ี กลๆ “ตอ่ มา เขาไปเรยี นทต่ี า่ งแดน ฉันกค็ อยมองเขาอยตู่ ลอด ”

“ฉันคดิ วา่ นเ่ี ป็ นวธิ ที ว่ี า่ ทภ่ี รรยาเฝ้ ามองดวู า่ ทสี่ ามอี ยา่ งนงึ ” “แตต่ อ่ มาฉันถงึ ไดร้ วู ้ า่ คนเขามองฉันเป็ นเพยี งแคพ่ ส่ี าวมาโดย ตลอด” “ตอนทเี่ ขาอยมู่ หาวทิ ยาลัย ฉันไปหาเขาทมี่ หาวทิ ยาลยั ของเขา เขาโอบเด็กผหู ้ ญงิ วยั รนุ่ หนา้ ตาสวยคนหนงึ่ แลว้ บอกกบั ฉันวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ คอื แฟนของเขา” “ฉันเป็ นเพยี งแคพ่ ส่ี าวของเขา” พดู จบ เธอกเ็ อยี งหนา้ หนั ไปมองซสู อื เยว่ “ดงั นัน้ แลว้ ฉันจงึ สามารถ เขา้ ใจความรสู ้ กึ ทถี่ กู ทงิ้ อะไรจําพวกนขี้ องเธอในตอนนไี้ ด ”้ “เพราะวา่ ฉันเองกเ็ ผชญิ กบั มนั มาตลอด” ซสู อื เยวช่ ะงักไป เธอเงยี บไปนาน กวา่ จะเอย่ ปากพดู ออกมาอยา่ งระมัดระวงั “คนท่ี เธอหมายถงึ …คนทท่ี อดทง้ิ เธอ…คอื หลงิ ซอื ยู่?” หลงิ หรานเงยี บไปสกั พกั นงึ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา “ฉันเองแหละ”

ทนั ใดนัน้ เอง ตรงประตดู า้ นหลังก็มเี สยี งหน่ายใจของผชู ้ ายเสยี ง หนง่ึ ดงั ขน้ึ มา หลงิ ซอื ยถู่ อื ผลไมจ้ านหนงึ่ เดนิ เขา้ มา วางผลไมล้ งไประหวา่ งหญงิ สาวทงั้ สองคนไปอยา่ งเพลยี ใจ “พห่ี ราน ชว่ ยอยา่ มาแตง่ เรอ่ื งสรา้ ง ใหผ้ มเสยี หายตอ่ หนา้ คนนอกเขาซซ้ี วั้ ไดม้ ัย้ ?” “หลายปีมาน้ี สถานะของผมทอี่ อกมาจากปากของพต่ี งั้ แต่ ลกู บญุ ธรรมของพมี่ าจนถงึ นอ้ งชายของพ่ี จนถงึ แฟนเกา่ ของพ่ี มา ตอนนกี้ ก็ ลายมาเป็ นคนทท่ี อดทง้ิ พเ่ี มอ่ื ตอนนัน้ อกี ” หลงิ หรานเหลอื บมองเขาไปอยา่ งเหยยี ดๆ กม้ หนา้ ลงหยบิ สตรอว์ เบอรร์ มี ากนิ “นฉี่ ันทําไปเพอื่ หาหวั ขอ้ สนทนาทจี่ ะมาแชรร์ ว่ มกนั กบั สอื เยวอ่ ยมู่ ัย้ ละ่ ?” พดู จบ หญงิ สาวกไ็ ดถ้ ลงึ ตามองเขาไปอยา่ งชว่ั รา้ ย “ฉันเป็ นพขี่ อง นาย แตง่ เรอ่ื งมาใสค่ วามนายสองสามคํามนั จะทําไม?” “แตน่ ายถา้ ไมม่ าขดั มันจะตายหรอื ไง?” ซสู อื เยว่ “…” เธอมองภาพสองพนี่ อ้ งทไี่ มม่ คี วามสมั พนั ธท์ างสายเลอื ดกนั สองคน ตรงหนา้ ทะเลาะกนั ไปอยา่ งเลอื่ นลอย

ผา่ นไปสกั พัก เธอจงึ ไดก้ ระแอมออกมา “เออ่ …มันเป็ นเรอื่ งโกหก?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” หลงิ ซอื ยสู่ า่ ยหนา้ ออกมาดว้ ยความเพลยี ใจ “เมอ่ื ตอนนัน้ ฉันเป็ นคน จบี เธอเอง เธอกค็ รา้ นจะมาสนใจฉัน” “พสี่ าวคนนถี้ า้ ใหโ้ อกาสฉันสกั ครัง้ นะ ตอนนค้ี นทค่ี นทเ่ี ลา่ เรอ่ื งทถ่ี กู ทอดทง้ิ ใหก้ บั เธอกค็ อื ฉันเอง” “นายอยากตาย!” หลงิ หรานกระทบื เทา้ เขาไปอยา่ งแรง จากนัน้ ก็หนั ไปยมิ้ ใหก้ บั ซสู อื เยว่ “อยา่ ไปใสใ่ จเรอื่ งปลกี ยอ่ ยอะไรพวกนเ้ี ลยนะ” “เธอรเู ้ พยี งแคว่ า่ ฉันสามารถเขา้ ใจความรสู ้ กึ เสยี ใจของเธอ เหมอื นกบั ไดป้ ระสบมาเองได ้ มนั ก็ถกู ตอ้ งแลว้ ละ่ !” ซสู อื เยว่ “…” ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เธอกไ็ ดก้ ดั รมิ ฝี ปากไปอยา่ งเบลอๆออกมา “ขอบคณุ …” ถงึ แมว้ า่ สงิ่ ทหี่ ลงิ หรานพดู มาเหลา่ นัน้ มนั จะไมม่ คี วามจรงิ เลยสกั คํา เดยี ว

แตค่ วามตงั้ ใจทเ่ี ธออยากใหเ้ ธอมคี วามสขุ นัน้ เป็ นของจรงิ ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา เงยหนา้ ขนึ้ ไปมองหลงิ ซอื ยู่ “ซงิ หยนุ เป็ นยังไงบา้ ง?” “ไมเ่ ป็ นไร” ในทส่ี ดุ หลงิ ซอื ยกู่ ็จรงิ จังขน้ึ มาไดส้ กั ที “คณุ สมบตั ขิ องรา่ งกายเด็ก นอ้ ยนั่นมนั ดกี วา่ ทฉี่ ันคดิ ไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมป่ ่ วย แตย่ งั แขง็ แรงมาก อกี ” “กแ็ คเ่ หนอื่ ยนดิ หน่อย อาบน้ําแลว้ กน็ อนหลบั ไปแลว้ ” พดู จบ เขาเลกิ สายตาขนึ้ มองซสู อื เยว่ “เธอละ่ อยากจะนอนหน่อย สกั พักมยั้ ?” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ พลางสา่ ยหวั ออกมา เธอหนั หนา้ มา มองทอ้ งฟ้าทเี่ ป็ นฟ้าหลงั ฝนดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง ทอ้ งฟ้าสฟี ้าครามสดใสราวกบั ไดร้ ับการชําระลา้ งมา สายรงุ ้ ทง่ี ดงาม กําลังพาดผา่ นอยบู่ นทอ้ งฟ้าในตอนบา่ ย เธอถอนหายใจออกมา “ฉันอยากออกไปเดนิ เลน่ สกั หน่อย” “ฉันไปเป็ นเพอื่ นเธอ”

คําพดู ของหญงิ สาวพดู ออกมาจบ หลงิ ซอื ยกู่ บั หลงิ หรานแทบจะเอย่ ออกมาพรอ้ มกนั เสยี งพดู หลดุ ออกไป ทงั้ สองคนกไ็ ดส้ บตากนั แทบจะพรอ้ มกนั พวก เขาถลงึ ตาใสอ่ กี ฝ่ าย “ฉันไปเป็ นเพอ่ื นเธอ ใหเ้ ขา (เธอ) อยทู่ บี่ า้ น” ซสู อื เยว่ “…” จรงิ ๆแลว้ พวกเขาไมเ่ หมอื นพสี่ าวนอ้ งชายกนั เลย เหมอื นครู่ กั กนั มากกวา่ เสยี อกี หรอื ครู่ ักทชี่ อบทะเลาะกนั อะไรจําพวกนัน้ ถอนหายใจออกมา เธอลงมาจากเตยี ง “ฉันไปเองเถอะ” “ฉันไปเป็ นเพอ่ื นหนู” ทนั ใดนัน้ เอง ตรงหนา้ ประตกู ็มเี สยี งของชายวยั กลางคนเสยี งหนง่ึ ดงั ขนึ้ มา ซสู อื เยวต่ ะลงึ งันไป จากนัน้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ ไปทนั ที คนทกี่ ําลังยนื อยตู่ รงหนา้ ประตเู ป็ นคนวยั กลางคนทมี่ หี นา้ ตาใจดคี น หนง่ึ

เมอื่ กตี้ อนทเ่ี ธอตามหลงิ ซอื ยเู่ ขา้ บา้ นมา ก็เคยเจอเขาทห่ี อ้ งรับแขก มาแลว้ ถงึ แมว้ า่ ตวั เขาจะอยใู่ นวยั กลางคนไปแลว้ แตค่ วามหยง่ิ เย็นชาและดู สงู สง่ มชี าตติ ระกลู ทแี่ ผอ่ อกมาจากรา่ ง มันไดท้ ําใหอ้ น่ื เขาอดไมไ่ ด ้ ทจ่ี ะตอ้ งเหลอื บมอง ซสู อื เยวม่ องเขาออกไปนงิ่ พรอ้ มกบั เงยี บไป “ใหค้ ณุ อาเจย่ี นไปเป็ นเพอื่ นเธอเถอะ” หลงิ หรานเอย่ ออกมาเบาๆดา้ นหลังของเธอ “คณุ อาเจย่ี นเป็ นคนดี เลยคนนงึ ” “เมอ่ื ฉันกบั หลงิ ซอื ยยู่ งั เด็กตา่ งก็ถกู เขาเกบ็ มาเลย้ี งดว้ ยกนั ทงั้ คู่” “ถา้ ไมเ่ พราะคณุ อาเจยี่ น พวกเราทงั้ สองคนไดก้ ลายเป็ นวญิ ญาณ เรร่ อ่ นอยทู่ ภ่ี เู ขาไปนานแลว้ ” “ใชแ่ ลว้ ” หลงิ ซอื ยเู่ หน็ สถานการณ์ทเี่ กดิ ขนึ้ แลว้ กร็ บี เขา้ มาแสดงความเห็น พอ้ งออกมาทนั ทเี หมอื นกนั “เธอลองพดู คยุ แลกเปลยี่ น ประสบการณก์ บั คณุ อาเจย่ี นดสู กั หน่อย คณุ อาเจยี่ นอายเุ ยอะแลว้ ประสบการณด์ า้ นความรกั นัน้ เยอะมาก”

เจย่ี นหมงิ จงยน่ ควิ้ ออกมา ถลงึ ตาใหก้ บั หลงิ ซอื ยไู่ ปอยา่ งเยอื กเย็น “งัน้ เหรอ?” “ทําไมฉันถงึ ไมร่ เู ้ ลยวา่ ประสบการณด์ า้ นความรักของฉันมนั เยอะ ?” หลงิ ซอื ยู่ “…” ซสู อื เยวย่ นื อยตู่ รงหนา้ ประตู ลังเลอยสู่ กั พักนงึ สดุ ทา้ ยก็ไดพ้ ยัก หนา้ ออกมา “งนั้ คณุ อาเจย่ี น…คณุ ลงุ ไปเดนิ เลน่ เป็ นเพอ่ื นฉันสกั หน่อยเถอะคะ่ ” เธอไมเ่ ชยี่ วชาญกบั ชว่ งชวี ติ ในตอนน้ี ตอ้ งการใครสกั คนมาเป็ นผู ้ ชน้ี ําจรงิ ๆนั่นแหละ เมอ่ื เทยี บกบั ทห่ี ลงิ ซอื ยกู่ บั หลงิ หรานแลว้ คณุ อาเจยี่ นทอี่ ยใู่ นวยั กลางคนทา่ นนแ้ี ทจ้ รงิ แลว้ เป็ นตวั เลอื กทดี่ มี ากเลย เพราะถงึ ยังไงก็ เชอื่ ถอื ไดก้ วา่ พวกเขาทงั้ สองคนอยแู่ ลว้ สง่ิ ทสี่ ําคญั ทส่ี ดุ เลยกค็ อื … ซสู อื เยวม่ องชายคนตรงหนา้ ไปอยา่ งจรงิ จงั เธอรสู ้ กึ วา่ คนุ ้ เคยกบั เขามาก เป็ นความคนุ ้ เคยท…่ี เหมอื นกบั ไดเ้ จอกบั ญาตอิ ะไรทํานองนัน้ เลย

ไดร้ ับการตอบกลับจากลกู สาว เจย่ี นหมงิ จงเบกิ บานใจขนึ้ มาทนั ที “ไดๆ้ !” “ฉัน… คณุ อาเจย่ี นจะไปเดนิ เลน่ เป็ นเพอื่ นหนูตอนนเี้ ลย!” พดู จบ เขาอยากจะยน่ื มอื ไปจงู มอื ของซสู อื เยว่ ทนั ทที ย่ี กมอื ขนึ้ มาก็ ตอ้ งวางมอื ลงไปอกี ครัง้ สดุ ทา้ ย ชายวยั กลางคนคนนัน้ กไ็ ดห้ นั หนา้ มายม้ิ อยา่ งอารมณด์ ี ออกมา “ฉันจะเดนิ นําทางอยขู่ า้ งหนา้ ไปกนั เถอะ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ตอบรับออกไป จากนัน้ ก็เดนิ ตามหลงั เขาเดนิ ลง ไปขา้ งลา่ งดว้ ยกนั เหน็ เงารา่ งของทงั้ สองคนทก่ี ําลงั เดนิ ออกไป หลงิ หรานก็ถอน หายใจออกมา “คณุ อาเจย่ี นในทส่ี ดุ กน็ ับไดว้ า่ สมดงั่ หวงั แลว้ สนิ ะ” สว่ นหลงิ ซอื ยกู่ ็ไดห้ ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาถา่ ยภาพนเ้ี อาไว ้ จากนัน้ ก็ สง่ ไปใหฉ้ นิ โมห่ าน “เธอสบายด”ี ตอนที่ 251 ฝนั รา้ ยหรอ

ซสู อื เยวเ่ ดนิ ตามหลงั เจยี่ นหมงิ จง วนอยใู่ นสวนดอกไมเ้ ล็กๆดา้ น นอกวลิ ลา่ ชายวยั กลางคนเลา่ เรอื่ งประวตั ดิ อกไมน้ านาชนดิ ในสวนดอกไมน้ ้ี อยา่ งคกึ คกั ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดต้ งั้ ใจฟังในสง่ิ ทเี่ ขาพดู และเดนิ ตามเขาอยา่ งคนไร ้ วญิ ญาณ หลังจากทที่ งั้ สองเดนิ อยนู่ านพอสมควร ในทสี่ ดุ เจยี่ นหมงิ จงกถ็ อน หายใจออกมา แลว้ เดนิ นําเธอไปยงั ศาลาเล็กๆในสวนดอกไม ้ “ปลอ่ ยวางฉนิ โมห่ านไมไ่ ดข้ นาดนัน้ เลย?” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ มา หลังจากทไ่ี ดย้ นิ เขาเอย่ ถงึ ฉนิ โมห่ าน ขอบ ตาของเธอก็เรม่ิ แดงขนึ้ มา เธอสดู หายใจเขา้ เตม็ ปอด เบยี่ งหนา้ หนแี ลว้ มองไปยังตน้ ไมใ้ บหญา้ ในสวนดอกไม ้ “ความจําของหนูน่าจะมนี อ้ ยเกนิ ไป” “ถา้ หนูมคี วามทรงจําทม่ี คี วามสขุ มากมาย หนูคงจะไมจ่ ดจําเพยี ง ความสขุ ทมี่ กี บั เขาอยา่ งเดยี ว” หลงั จากทคี่ วามจําเสอ่ื ม เธอจําเรอื่ งทม่ี คี วามสขุ ในอดตี ไมไ่ ดแ้ มแ้ ต่ นอ้ ย จําไดเ้ พยี งความทกุ ขท์ เ่ี คยเกดิ ขนึ้

หลังจากทเี่ ธอความจําเสอ่ื ม สง่ิ ทฉ่ี นิ โมห่ านมอบใหเ้ ธอนัน้ มแี ต่ ความสขุ แตต่ อนน้ี ความสขุ พวกนัน้ พอนกึ ยอ้ น กม็ แี ตค่ วามเจ็บปวดอยา่ งไร ้ ขดี จํากดั ทวี่ นกลับมาหาเธอ “อาเขา้ ใจความรสู ้ กึ ของเธอในตอนนี้” เจยี่ นหมงิ จงมองไปทางดา้ นหนา้ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งโทนตํา่ “หลงเหลอื แตค่ วามทรงจําทเ่ี จ็บปวด มนั ยากทกี่ า้ วผา่ นมนั ไปจรงิ ๆ ” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจ “คณุ อาเจยี่ น คําพดู ของอา พดู เหมอื นอาเคย ความจําเสอื่ มเลยคะ่ ” เจยี่ นหมงิ จงทดี่ งึ สตกิ ลับมาได ้ ใชส้ ายตาทน่ี งิ่ มองไปยงั ใบหนา้ ของ ซสู อื เยว่ “เธอรไู ้ ดไ้ ง อาไมเ่ คยความจําเสอื่ ม?” ทา่ มกลางสายตาทต่ี กใจของเธอ เจยี่ นหมงิ จงถอนหายใจออกมา “อาการของอา จรงิ ๆแลว้ แยก่ วา่ เธออกี ” “อาเคย……” เขามองไปทางขา้ งหนา้ ใชเ้ วลาอยสู่ กั พักกอ่ นทเ่ี ขาจะพดู ตอ่ “อา เคยลมื คนทอ่ี าเคยรัก ยสี่ บิ กวา่ ปี ”

ซสู อื เยวเ่ บกิ ตากวา้ ง ยส่ี บิ กวา่ ปี …… นานพอทจี่ ะมเี ธออกี หนง่ึ คนเลย! เธอกดั ปากลา่ งของตวั เอง “งนั้ คณุ อาเจย่ี นคะ ตอนนอี้ ายงั จําแกได ้ ไหมคะ?” เจยี่ นหมงิ จงพยกั หนา้ “เพยี งแตว่ า่ แกไมม่ โี อกาสดดู อกไมไ้ ฟกบั อา แลว้ ” พอไดย้ นิ เขาพดู ถงึ ดอกไมไ้ ฟ ซสู อื เยวก่ ็นกึ ถงึ หลวิ หรเู ยยี นแมข่ อง เธอ อยา่ งไรเ้ หตผุ ล ไม่ ดเู หมอื นวา่ ตอนนี้ หลวิ หรเู ยยี นก็ไมใ่ ชแ่ มข่ องเธอ ผชู ้ ายคนนัน้ ทปี่ ลอ่ ยดอกไมไ้ ฟทงั้ เมอื งใหห้ ลวิ หรเู ยยี น ก็คงจะ เสยี ใจมากสนิ ะ ทไี่ มม่ โี อกาสไดด้ ดู อกไมไ้ ปกบั เธออกี ? พอนกึ ไดเ้ ทา่ น้ี ซสู อื เยวก่ ็ถอนหายใจออกมา “โชคชะตาเลน่ ตลก จรงิ ๆนะคะ” “ใช”่

เจย่ี นหมงิ จงลกุ ขนึ้ ยนื มองไปยังสายรงุ ้ บนทอ้ งฟ้าทไี่ กลออกไป “ถา้ ความจําของอากลบั ไดเ้ ร็วกวา่ น้ี แกอาจจะไมเ่ ป็ นเหมอื นทเ่ี ขาเป็ น ในตอนนี้” พดู จบ เขาก็หวั เราะสมเพช “ถา้ เกดิ วา่ แกไมไ่ ดเ้ ผชญิ กบั ปัญหาพวก นัน้ อาอาจจะจําแกไมไ่ ดเ้ ลยกไ็ ด”้ สอื เยวไ่ มค่ อ่ ยเขา้ ใจ คําพดู ประโยคหลังของชายวยั กลางคน บรรยากาศเงยี บสงบลง เสยี งลมบรเิ วณรอบๆดงั ขน้ึ ทําใหจ้ ติ ใจของซสู อื เยวส่ งบลงในทส่ี ดุ หลังจากทเ่ี ธอลังเลอยสู่ กั พัก กเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองเจย่ี นหมงิ จง “งัน้ คณุ อาเจยี่ นคะ” “หนูอยากรู…้ …” “ความทรงจําของอากลับมาไดย้ งั ไงคะ?” เจย่ี นหมงิ จงรา่ งกระตกุ อยา่ งจงั เขาหนั หนา้ กลับไป แสงจาก เขามองใบหนา้ ของซสู อื เยวด่ ว้ ย สายตาเครง่ ขรมึ “รอความทรงจําของเธอกลับมา เธอกจ็ ะรเู ้ อง” ซสู อื เยวไ่ มร่ วู ้ า่ ควรตอ้ งแสดงอารมณ์ความรสู ้ กึ ยังไง

นถี่ อื วา่ เป็ นคําตอบยังไงกนั ? วธิ กี ารตามหาความทรงจําใหก้ ลับมานัน้ รอเธอตามหามันเจอ เธอก็ จะรเู ้ อง? พอรสู ้ กึ วา่ เจยี่ นหมงิ จงไมอ่ ยากบอกเธอ ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ เต็ม ปอดหลบั ตาลง กอ่ นจะเอนหลงั พงิ เสา แลว้ ดมื่ ดํา่ ลมออ่ นทพี่ ดั มา กลับกลน่ิ ของตน้ ไมท้ พี่ ัดโชยมา แมว้ า่ การมอี ยขู่ องเจย่ี นหมงิ จงไมไ่ ดท้ ําใหอ้ ารมณ์ของเธอดขี นึ้ แตส่ งิ่ ทเ่ี ขาบน่ มาในบา่ ยน้ี ทําใหค้ วามรสู ้ กึ ของเธอ เธอไมไ่ ดแ้ ย่ ขนาดนัน้ แลว้ น่าจะเป็ นเพราะวา่ เพลยี มาก ซสู อื เยวท่ เ่ี อนหลังพงิ เสาแลว้ หลับตา เพยี งไมน่ านกน็ อนหลับไป “สอื เยว?่ ” หลังจากทมี่ นั่ ใจวา่ เธอนอนแลว้ เจยี่ นหมงิ จงกถ็ อนหายใจออกมา ยน่ื มอื ออกมากอ่ นจะอมุ ้ เธอขน้ึ จะวา่ ไปกน็ ่าละอายใจ

เขาไมค่ ดิ วา่ ชาตนิ ื้ เขาจะไดอ้ มุ ้ ลกู สาวแทๆ้ ของตวั เองครัง้ แรก ใน ตอนทเ่ี ขาอายหุ า้ สบิ กวา่ ปี และลกู สาวของเขานัน้ ไดก้ ลายเป็ นสาวไปแลว้ เธอมลี กู สามคน มคี รอบครวั ของตวั เอง แลว้ ยงั แอบเสยี ใจเรอื่ ง ครอบครัวตวั เองเงยี บๆอกี สง่ิ ทเ่ี ขาพลาดไป ไมไ่ ดม้ เี พยี งวยั เดก็ ของซสู อื เยว่ แตค่ อื ชว่ งชวี ติ ยสี่ บิ กวา่ ปีของซสู อื เยว่ ชายวยั กลางคนอมุ ้ หญงิ สาวทเี่ บาราวกบั ขนนก ตอนนัน้ …… ถา้ เขาไมป่ ระสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตใ์ นครัง้ นัน้ เขากจ็ ะไมต่ กลงไป ในทะเล เขากจ็ ะไมโ่ ดนแกง๊ นัน้ จบั และเขากจ็ ะไม่…… ไมโ่ ดนแกง๊ นัน้ ป้อนยาความจําเสอื่ ม แลว้ หมกตวั อยใู่ นหมบู่ า้ นเล็กๆ บนภเู ขาเป็ นเวลามากกวา่ ยส่ี บิ ปี ถา้ ไมใ่ ชค่ นของฉนิ โมห่ านเจอตวั เขาเมอื่ ไมน่ านมานี้ ชาตนิ ขี้ องเขา คงไมม่ ที างจําได ้ วา่ ตวั เองเคยเป็ นหวั หนา้ ตระกลู เจย่ี น

และคงจําไมไ่ ดว้ า่ เขายังมภี รรยาคนหนงึ่ ทดี่ แู ลตระกลู เจย่ี นมาหลาย ปี แลว้ กล็ กู สาวทภ่ี รรยาของเขาปกป้องและไมก่ ลา้ เปิดเผย ความสมั พันธม์ าโดยตลอด ชายวยั กลางคนหรต่ี าลงอยา่ งเจ็บปวด ในไมช่ า้ ก็เร็ว เขาจะกําจัดคนพวกนัน้ ใหห้ มด! …… ซสู อื เยวน่ อนฝันอยา่ งยาวนาน ในความฝันนัน้ ฉนิ โมห่ านและหยางชงิ โยวควงแขนกนั และเดนิ เขา้ ไปในงานแตง่ งาน เธอยนื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งจดั งานแตง่ รอ้ งไหอ้ อกมาอยา่ งหนักหน่วง แตไ่ มว่ า่ เธอจะรอ้ งยังไง หรอื ตะโกนยังไง ชายในชดุ สทู ขาวขอบ ทองคนนัน้ ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะหนั กลับมามองเธอเลยสกั นดิ เธอโดนหลงิ ซอื ยแู่ ละหลงิ หรานจบั ตวั ไป พวกเขาบอกกบั เธอวา่ ชาตนิ ้ี ฉนิ โมห่ านจะไมม่ วี นั กลับมาหาเธออกี เธอรอ้ งไหจ้ นตน่ื ขน้ึ มา

“ฝันรา้ ยหรอ?” หลังจากทเี่ ห็นเธอตน่ื สภุ าพบรุ ษุ ตวั นอ้ ยในชดุ สขี าวกย็ นื่ มอื ออกมา แลว้ จดั ระเบยี บผา้ หม่ บนตวั เธอใหเ้ รยี บรอ้ ย “หมา่ ม๊ ี ตอนนส้ี องทมุ่ แลว้ ครบั ” “ม๊จี ะกนิ อะไรไหมครบั ?” “ผมไปอนุ่ อาหารใหห้ มา่ ม๊ไี ดน้ ะครบั ” ซสู อื เยวร่ า่ งกระตกุ กอ่ นจะควกั ซงิ หยนุ เขา้ มากอด “ลกู คงไมท่ งิ้ หมา่ ม๊ไี ปอกี คนใชไ่ หม?” ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ และเดาไดท้ นั ทวี า่ เธอฝันรา้ ยเรอื่ งอะไร สภุ าพบรุ ษุ ตวั นอ้ ยยนื่ มอื เล็กออกมา แลว้ ตบหลังเธอเบาๆ “สบายใจ ไดเ้ ลย” “หมา่ ม๊คี รับ ผมไมม่ ที างไปจากม๊ ี ซงิ เฉนิ กบั ซงิ กวางกจ็ ะไมไ่ ปจากม๊ ี เหมอื นกนั ครบั ” “แลว้ ก็……” เขาลังเลอยแู่ ป๊ ปหนงึ่ กอ่ นจะสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “พวกเราทกุ คน จะไมม่ ที างทงิ้ ม๊คี รับ”

“ม๊ตี อ้ งเชอ่ื วา่ ความเขบ็ ปวดในตอนนมี้ ันแคช่ ว่ั คราวครบั ” น้ําเสยี งเดก็ นอ้ ยของเขาพดู ปลอบใจเธออยา่ งเครง่ ขรมึ จนหวั ใจ ของซสู อื เยวส่ งบลง “ลกู กนิ อะไรหรอื ยังครบั ?” เด็กชายสา่ ยหวั “เราลงไปหาอะไรกนิ กนั ดกี วา่ !” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ อมุ ้ ซงิ หยนุ ขน้ึ แลว้ เดนิ ลงบนั ได ถงึ แมเ้ ด็กชายจะขดั ขนื มาตลอดทาง แตก่ ็ไมส่ ามารถสแู ้ รงของเธอ ได ้ หญงิ สาวอมุ ้ เขามาจนถงึ หอ้ งรับแขก สง่ิ ทที่ ําใหเ้ ธอแปลกใจมากทสี่ ดุ คอื ตอนทพ่ี วกเธอลงมา ภายใน หอ้ งรับแขกนัน้ แมบ่ า้ นไดเ้ ตรยี มอาหาร และวางไวบ้ นโตะ๊ เสร็จแลว้ “คณุ ซู คณุ ชายนอ้ ย เมอื่ สกั ครคู่ ณุ หลงิ ไดย้ นิ เสยี งจากชนั้ บน เลยรู ้ วา่ คณุ ตน่ื แลว้ คะ่ แกเลยใหพ้ วกดฉิ ันอนุ่ อาหารใหพ้ วกคณุ จะไดก้ นิ ตอนมันรอ้ นๆคะ่ ” ซสู อื เยวช่ ะงกั จากนัน้ กร็ บี กลา่ วขอบคณุ “ขอบคณุ คะ่ ”

“ไมต่ อ้ งขอบคณุ ดฉิ ันหรอกคะ่ ถา้ ขอบคณุ ก็ขอบคณุ คณุ หลงิ เถอะ คะ่ ” หลังจากทแ่ี มบ่ า้ นพดู จบ กห็ นั หลังแลว้ เดนิ ออกไป ซสู อื เยวท่ นี่ ่ังอยบู่ นโตะ๊ ทานขา้ ว ระหวา่ งกนิ ขา้ ว เธอก็นกึ เรอ่ื งท่ี เกดิ ขนึ้ ในวนั นไ้ี ปดว้ ย หลงิ ซอื ยู่ ตอนทชี่ ายคนนป้ี รากฏตวั ……แปลกประหลาดจรงิ ๆ อกี อยา่ ง ตอนทพี่ วกเธอเป็ นเพอื่ นรว่ มโตะ๊ กนั ความสมั พันธก์ ็ไมไ่ ด ้ ถอื วา่ ดมี าก หลงิ ซอื ยเู่ รยี นอยหู่ อ้ งเดยี วกบั เธอแคส่ องเดอื นกวา่ ทําไมตอนนเี้ ขาถงึ เป็ นหว่ งเธอขนาดนี้ ทําไมถงึ พยายามชว่ ยเธอ ขนาดน้ี? แลว้ กค็ ณุ อาเจย่ี นดว้ ย เขาเป็ นใครกนั ? เธอคดิ ยังก็คดิ ไมอ่ อก เลยลม้ เลกิ ความคดิ ทงั้ หมดไป

หลังจากทานขา้ วเสร็จ เธอน่ังดทู วี แี ละกอดซงิ หยนุ อยบู่ นโซฟาใน หอ้ งรบั แขก สงิ่ ทท่ี วี กี ําลังฉาย คอื ขา่ วการหมัน้ ของฉนิ โมห่ านและหยางชงิ โยว แมซ้ งิ หยนุ จะเกลย้ี กลอ่ มเธอใหข้ นึ้ หอ้ งอยหู่ ลายครัง้ แตเ่ ธอกย็ ัง หยดั วา่ จะดตู อ่ การหนไี มส่ ามารถแกป้ ัญหาได ้ “ลําดบั ตอ่ ไปขอเรยี นเชญิ อดตี หวั หนา้ ตระกลู เจย่ี น สามขี องหลวิ หรู เยยี นหวั หนา้ คนปัจจบุ นั เจย่ี นหมงิ จงดว้ ยครบั !” เสยี งประกาศทด่ี งั ออกมาจากทวี ี ทําใหค้ วามคดิ ของซสู อื เยวถ่ กู ดงึ กลบั มา เจย่ี นหมงิ จง? สามขี องหลวิ หรเู ยยี น พอ่ ของหยางชงิ โยว? เขาตายไปยสี่ บิ กวา่ ปีแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง? ดว้ ยความสงสยั เธอจงึ หนั หนา้ กลับมา แลว้ มองไปยงั จอทวี ี ในตอนทเี่ ธอเหน็ ใบหนา้ ของเจยี่ นหมงิ จงนัน้ รา่ งกายของเธอนง่ิ ไป เหมอื นถกู แชแ่ ข็ง

ตอนท่ี 252 นายเป็ นแฟนฉนั เถอะ ซสู อื เยวน่ ั่งมองจอทวี ตี รงหนา้ อยา่ งรสู ้ กึ องึ้ ในหวั ของเธอวา่ งเปลา่ “สวสั ดคี รบั ผมอดตี หวั หนา้ ตระกลู เจยี่ น เจยี่ นหมงิ จงครบั แลว้ ก็เป็ น สามขี องหลวิ หรเู ยยี นหวั หนา้ คนปัจจบุ นั ครับ” “สญั ญาการแตง่ งานของตระกลู เจย่ี นและตระกลู จ้ี คอื สง่ิ ทผี่ มกบั หวั หนา้ ตระกลู จต้ี กลงกนั มานานแลว้ ครบั ” “แมว้ า่ เพอ่ื นเกา่ ของผมจะไมอ่ ยแู่ ลว้ แตส่ ง่ิ ทเ่ี คยตกลงกนั ก็ยังคง อย”ู่ “ดงั นัน้ ผมขอเรยี นเชญิ ทกุ ทา่ นอยา่ งจรงิ ใจ มารว่ มงานแตง่ ของลกู สาวผมกบั ฉนิ โมห่ าน ในอกี สบิ วนั ดว้ ยนะครับ” “ขอบคณุ ทกุ คนครบั ” …… ในจอทวี นี ัน้ เจยี่ นหมงิ จงยนื ยม้ิ แยม้ อยขู่ า้ งหยางชงิ โยว และกําลัง ตอบคําถามของนักขา่ ว หนา้ ตาของเขา กบั หยางชงิ โยวคอ่ นขา้ งคลา้ ยกนั

ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ขาของเธอเรม่ิ ออ่ น ทําไมถงึ …… เป็ นไปไดย้ ังไง! คณุ อาเจยี่ นทอี่ ยเู่ ป็ นเพอ่ื นเธอทงั้ บา่ ย ปลอบเธอวา่ ไมต่ อ้ งเสยี ใจ บอกเธอวา่ ฉนิ โมห่ านไมค่ วรไดร้ ับมัน…… กลับเป็ นอดตี หวั หนา้ ตระกลู เจยี่ น พอ่ แทๆ้ ของหยางชงิ โยว! ใบหนา้ แดงกํา่ ของหญงิ สาว เรมิ่ ซดี ลง นมี่ นั อะไรกนั ? พอ่ ของคนๆหนงึ่ มาปลอบใจหญงิ สาวทมี่ าแยง่ ความรกั จากลกู สาว ตวั เอง บอกเธอวา่ ไมต่ อ้ งเสยี ใจ ผชู ้ ายคนนัน้ ไมค่ คู่ วร การกําจัดคนคนหนง่ึ โดยทไ่ี มต่ อ้ งลงมอื เป็ นแบบนนี้ เี่ อง มอื ทงั้ คขู่ องซสู อื เยว่ กําแน่นอยขู่ า้ งลําตวั “หมา่ ม๊ ”ี

พอเห็นสหี นา้ ของเธอไมค่ อ่ ยดี ซงิ หยนุ รบี ปิดทวี ี เด็กชายกมุ มอื ทก่ี ําไวข้ องซสู อื เยว่ “ม๊…ี …เป็ นอะไรครับ?” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง เงยี บอยนู่ านสองนาน ในเวลานน้ี ่ันเอง ประตวู ลิ ลา่ ถกู เปิดออก ชายวยั กลางคนทโ่ี ดนลมในตอนกลางคนื พัดผลักประตเู ขา้ มา “ฝนตกอกี แลว้ ” ระหวา่ งทเ่ี จย่ี นหมงิ จงถอดเสอ้ื กนั หนาว ก็หนั มายกยม้ิ ใหก้ บั ซสู อื เยว่ และซงิ หยนุ “คงจะเขา้ ฤดฝู นแลว้ สนิ ะ” “คณุ เจยี่ น” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ หนั หนา้ มา แลว้ มองจอ้ งมายังเขา “ขอบคณุ ทด่ี แู ลกบั ปลอบใจหนูวนั นน้ี ะคะ” “แตห่ นูสงสยั มากเลยคะ่ ” หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง ยกขอบตาทแ่ี ดงกํา่ ของเธอขนึ้ แลว้ จอ้ งเล็งไปยังใบหนา้ ของเจย่ี นหมงิ จง “เมอ่ื ตอนบา่ ย คณุ มาปลอบ หนูดว้ ยอารมณ์แบบไหนหรอคะ?”

“คณุ เห็นหนูเป็ นคนโง่ หรอื วา่ การปั่นหวั หนูนัน้ เป็ นเรอื่ งสนุก ?” เจย่ี นหมงิ จงชะงักอยา่ งรนุ แรง เขาขมวดคว้ิ พอจะคาดเดาความหมายของคําพดู ซสู อื เยว่ ชายวยั กลางคนถอนหายใจ แลว้ เดนิ มาคบบา่ ซสู อื เยวเ่ บาๆ “เธอ อยา่ คดิ วา่ คนจะชว่ั รา้ ยขนาดนัน้ สิ” “ทจี่ รงิ แลว้ ……” “ทจี่ รงิ แลว้ โลกนมี้ ันทงั้ โหดรา้ ยและเยอื กเย็น ไมใ่ ชห่ รอ?” เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ใชส้ ายตาทม่ี คี วามแกลยี ดชงั มองไป ยังเจย่ี นหมงิ จง “ถา้ วนั นหี้ นูไมไ่ ดด้ ทู วี ี หนูคงไมม่ วี นั รวู ้ า่ ……” “คนทปี่ ลอบหนู ดแู ลหนูมาตลอด แทจ้ รงิ แลว้ คอื พอ่ ของผหู ้ ญงิ ทที่ ํา ใหห้ นูเจ็บปวดทสี่ ดุ ” เธอกดั ฟันแน่น “คนตระกลู เจยี่ นพวกคณุ เกง่ จรงิ ๆนะคะ” เรม่ิ จากผดู ้ แู ลบา้ นเสนิ่ ของตระกลู เจย่ี น ทกุ คนกําลังป่ันหวั เธอ หลอกเธอ! บอกวา่ เธอคอื คณุ หนูใหญข่ องตระกลู เจยี่ น บอกวา่ เธอคคื นด!ี