ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

มากนัก ทว่าผู้ใดจะรู้เล่าว่าคณุ ชายผู้ทดี ดู ือรันและไม่สนใจเรืองราวรอบกาย เช่นนจี ะถอื เป็นผ้ทู มี ีทรัพย์สนิ บรรจุอย่ใู นกระเป๋ าของตัวเอง มากมายคนหนึงในเมอื งหลวงแห่งนี? ทแี ท้แล้วนาํ ใต้เมอื งหลวงแห่งนีลกึ ยากหยังถงึ ยิง ผู้ใดจะอา่ นคน อนื ได้จากภายนอกว่าแท้จริงแล้วภายในใจของเขาเป็นอย่างไรได้ เล่า ทว่า…ตอนนอี นั เพ่ยองิ เพียงไม่ร้วู ่าตวั เองควรจัดการกับเรืองนี อย่างไรดี เนืองจากคาํ พดู ของจางเจาหวาเมือครู่นี หากจะให้พดู จริงๆ แล้วถอื เป็นคาํ พดู ทนี ับว่าเป็นเรืองส่วนตวั อย่างมาก แต่กลบั เอามาพูดกบั นางเช่นนี? แน่นอนว่าหากตอนนีพวกเขาทงั สองครัว กลายเป็นครัวเดียวกนั หรือแต่งงานกันไปแล้ว การพูดเช่นนีกไ็ ม่ นบั ว่ามีปัญหาอะไร แต่ตอนน…ี ไม่ใช่ยงั ไปไม่ถึงขนั นันเพียงอย่างเดยี ว แต่เรืองราว ทงั หมดยังไม่ได้เจรจากนั อย่างเป็นทางการเลยด้วยซาํ แต่พวกเขา กลับเอาเรืองทรพั ย์สมบัตขิ องตัวเองออกมาพดู ให้พวกนางฟังเสยี

แล้ว? เรืองนีคล้ายว่าจะจัดการไม่ง่ายเท่าไหร่นกั … “คุณชาย…อายุน้อยแต่เก่งกาจนกั มิอาจดูเพียงภายนอกแต่อย่าง เดยี วได้” อนั เพ่ยองิ ฝืนหัวเราะเลก็ น้อยและคิดว่าจะไม่เอ่ยเรืองนี ต่ออีก แต่ในอกี ด้านหนึง จางเจาหวากลบั ไม่ลืมจุดประสงคข์ องตัวเองใน การมาครังนี ดงั นันต่อให้อนั เพ่ยอิงจะพยายามเลียงไม่พูดถงึ พวก เขากต็ ้องพยายามเอ่ยปากพดู เรืองนขี นึ มาใหม่อย่ดู ี “ฮูหยินซู ให้ข้าเรียกท่านว่าพีสาวกไ็ ม่มปี ัญหาอะไร” จางเจาหวา ลกุ ขนึ ย้ายไปนังด้านข้างอนั เพ่ยอิง พลางใช้สายตาวงิ วอนและเอา มอื ของตนกุมมอื ซ้ายของอนั เพ่ยองิ ทถี อื รายการสนิ สอดเอาไว้ “เดิมทเี รืองนีควรจะเป็นเรืองของเดก็ ๆ ปล่อยให้พวกเขาได้คดิ ทบทวนด้วยตัวเอง แต่สดุ ท้ายแล้วคนเป็นพ่อแม่อย่างพวกเรา… “เฮ้อ ข้ากม็ เี ซวียนเออ๋ ร์เพยี งคนเดยี ว สงิ ทเี ขาชอบ สงิ ทเี ขาอยาก ได้ ข้ากห็ วงั ว่าเขาจะได้ตามความปรารถนา ดังนันแล้ว…หากให้พดู ตามตรง ข้าเองกร็ ้สู กึ ว่าเซวียนเออ๋ รข์ องพวกเรามิได้มอี ะไรไม่ดี เจ้าเหน็ ด้วยหรือไม่ รูปลกั ษณ์ภายนอกกถ็ อื ว่าใช้ได้ อกี ทงั หากถาม

ถงึ ความก้าวหน้าแล้ว…เขากส็ มัครใจเข้ารับการฝึกทคี ่ายทหารด้วย ตวั เอง เจ้าจึงมิต้องเป็นกังวลเรืองอนาคต “อกี อย่างเรืองของอวินเออ๋ รเ์ รืองนี…ลูกชายของข้ามิเคยขอเรืองอนื กบั ข้ามาก่อน ครังนถี งึ กบั ยอมแบกหน้ามาขอร้องข้า ดงั นัน ความร้สู กึ ทเี ขามตี ่ออวินเออ๋ ร์ ในฐานะทขี ้าเป็นแม่ ข้ากล้า รบั ประกนั ว่าความรู้สกึ ของเขาออกมาจากใจจริง! แม้ว่าก่อนหน้านี เดก็ ทงั สองจะมเี รืองเข้าใจผดิ ต่อกนั แต่เรืองราวพวกนันกเ็ ป็นเรือง ในอดตี ไปแล้ว ตอนนีพวกเราควรมองไปข้างหน้าอย่างเดยี วจะ ดีกว่าใช่หรอื ไม่” อนั เพ่ยองิ ก้มหน้าฟังเงียบๆ ไม่เอย่ สงิ ใด เนืองจากสงิ ทจี างเจาหวา พดู นนั นางเข้าใจชดั เจนแจ่มแจ้ง มเิ ช่นนันแล้วตอนแรกคงไม่ เลือกต้วนเฉินเซวยี นมาเป็นค่หู มนั ในตระกลู ต้วน ต้วนเฉนิ เซวียนถือเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวใน ตระกูล ไร้พนี ้องต่างมารดา ดังนันหากไม่มเี รืองราวอะไรทเี หนือ ความคาดหมายแล้ว ตาํ แหน่งทา่ นโหวคงหนไี ม่พ้นมอื เขาอย่าง แน่นอน อกี ทงั ตระกูลต้วนยังมที พี ึงพิงทคี อยช่วยเหลอื อย่าง ฮองเฮาอยู่ในวังหลวง อกี ทงั จวนจงิ อนั โหวยงั เป็นจวนท่านโหวทอี ยู่

มาแล้วหลายยุคหลายสมัย หากกล่าวในแง่ของฐานะและความ มันคงแล้วถอื ว่าหาได้ยากเป็นอย่างยิงในเมืองหลวงแห่งนี หากอวินเออ๋ รข์ องนางได้แต่งเข้าไปอยู่แล้วกค็ งจะได้จดั การเพยี ง งานในเรอื นเลก็ ๆ น้อยๆเท่านนั แถมยังไม่มญี าตพิ ีน้องของเขาที น่าราํ คาญใจมาขวางหขู วางตาอกี นีจงึ ถอื เป็นเรืองทนี ่าเบาใจนกั ทว่า…เรืองราวอย่างเรืองการแต่งงานนี แต่ไหนแต่ไรมากเ็ ป็นเรือง ทมี อิ าจมองเพยี งภายนอกแต่เพียงอย่างเดียวได้ อกี อย่างคาํ พดู ของจางเจาหวาเมือคร่นู ี แม้ว่าจะทาํ ให้อนั เพ่ยองิ เกดิ ใจอ่อนแต่ก็ ทาํ ให้ความคิดของอนั เพ่ยองิ เปลียนแปลงไปด้วย ต้วนเฉนิ เซวียนอายุน้อยเพียงเท่านีแต่กลบั คดิ วิธกี ารเช่นนีได้ แถม ยงั สามารถซ่อนเรืองราวไว้ได้อย่างลกึ ซึงเช่นน…ี ความคิดอ่านระดับ นี อวินเอ๋อร์ของนางจะรับมือได้หรือ ซูเหลยี นอวินเป็นคนอย่างไร คนเป็นแม่อย่างอนั เพ่ยองิ ย่อม กระจ่างแจ้งอยู่ในใจ หากวนั หนึงต้วนเฉินเซวียนใช้วิธกี ารในแบบ ของเขากบั นาง เกรงว่าไม่ต้องรอถงึ สามยก ซเู หลียนอวนิ กค็ งจะแพ้ เขาอย่างยบั เยินแน่นอน

“ข้าเข้าใจเจตนาของจวนท่านโหวดี” อนั เพ่ยองิ พับรายการสนิ สอด อย่างระมดั ระวงั “แต่เรืองเช่นนีอย่างไรข้ากต็ ้องปรกึ ษากบั สามีของ ข้าก่อน เพราะข้ามกิ ล้าตัดสนิ ใจเรืองใหญ่เช่นนีด้วยตัวเอง”

ตอนที ทรพั ยส์ ิน “ตกลง ไม่เป็นไร” คราวนีจางเจาหวาไม่ร้อนใจแล้ว นางเพียงก้ม หยบิ ถ้วยนาํ ชาขนึ มาจิบอกึ หนึงก่อนจะเอ่ยขึน “แต่กห็ วงั ว่าฮหู ยนิ ซู จะรีบตัดสนิ ใจแต่เนินๆ เพราะตอนนเี วลากค็ ่อนข้างบบี กระชัน ต่อ ให้กาํ หนดเวลาได้แล้ว…พวกเรากต็ ้องเตรียมของต่างๆ แต่เนินๆ ด้วยถูกหรือไม่” มือของอนั เพ่ยองิ กาํ เอาไว้แน่น เพราะจางเจาหวาเอ่ยได้ถูกต้อง ต่อให้กาํ หนดวนั ได้แล้ว พวกเขายังต้องเตรียมชดุ แต่งงานและงาน เยบ็ ปักถักร้อยต่างๆ … ต่อให้เริมลงมอื เยบ็ ปักตอนนีกแ็ ทบจะไม่ ทนั การอยู่แล้ว อย่างนนั ขนื ยังชกั ช้าอยู่? กค็ งจะ… เมือจางเจาหวาเหน็ ว่าอนั เพ่ยองิ เริมเข้าใจความหมายในคาํ พดู ของ นางแล้ว นางกไ็ ม่ราดนาํ มันไปบนกองเพลิงอีกเพยี งแค่หนั ไปพยกั หน้าให้ต้วนเฉินเซวียนเพือแสดงให้รู้ว่าพวกเขากลับได้แล้ว ตังแต่ต้วนเฉินเซวยี นเข้ามาในเรอื น เขากไ็ ม่ได้เอ่ยอะไรสกั คาํ นัน ไม่ได้เป็นเพราะว่าเขาตังใจไม่พดู แต่เป็นเพราะว่าระหว่างการ สนทนาของสตรีนัน…เป็นเรืองยากทเี ขาจะเข้าไปร่วมวงด้วย ดังนนั

ตอนนีแม้ว่าเขาอยากจะเสนอออกไปว่าให้เรียกซเู หลียนอวินออก มาคุยด้วยกนั เลย พวกเราจะได้คุยกนั ให้ร้เู รืองทเี ดยี วกต็ าม แต่เมอื เหน็ เจตนาของจางเจาหวาแล้ว…ช่างเถดิ คืนนีค่อยมาใหม่ก็ ได้ ต้วนเฉินเซวยี นลูบคาง อย่างไรเสยี เขากค็ ุ้นเคยถนนหนทางใน จวนซูเป็นอย่างดีตังนานแล้ว คุ้นเคยเสยี ยิงกว่าความคุ้นเคยทเี ขามี ต่อจวนของตัวเองในปัจจุบนั เสยี อกี “เช่นนนั ขอให้คุณชายกบั ฮูหยินโหวเดินระวังด้วย” อนั เพ่ยองิ ยืน ขึนแล้วแล้วยิมให้ด้วยใบหน้าทซี ีดขาวเพือส่งพวกเขา “มเิ ป็นไรๆ” จางเจาหวาดันตัวอนั เพ่ยองิ ให้นังลง “ตอนนีเจ้ามี เรืองตังมากมาย อย่าเหน็ พวกเราเป็นคนอืนแลย อกี อย่างต่อให้มี เรืองราวมากมายกไ็ ม่สาํ คัญเท่าสขุ ภาพร่างกายอย่ดู ี” “ดูสหี น้าของทา่ นตอนนี ขาวซดี อย่างกบั อะไรแล้ว! หรือจะพดู อกี อย่างหนึงคือท่านต้องให้ความสาํ คัญกับการพักผ่อนด้วย พวกเรา ขอตวั ลาแล้ว”

“ต้องขออภยั ด้วยทขี ้ามไิ ด้ไปส่งให้ไกลกว่านี” อนั เพ่ยอิงแสดงออก ทางสหี น้าแล้วใช้สายตาสง่ พวกเขาทงั สองคนเงียบๆ “ฮูหยิน” ชือฉิงทอี ยู่ด้านข้างเอ่ยปากอย่างลังเล “ฮหู ยนิ เช่นนัน พวกเรา…?” ”ไปเชญิ อวินเอ๋อร์ ท่านพีและเยียเออ๋ ร์ไปรวมตัวกนั ทเี รือนของ ท่านแม่” พวกเขากต็ ้องมีสว่ นในการตดั สนิ ใจนีเช่นกนั เวลา ล่วงเลยไปทุกเมือ พวกเขาไม่สามารถผลัดวนั ไปได้อกี แล้ว ดังนนั ยิงตัดสนิ ใจเรว็ เท่าไหร่กย็ ิงดตี ่อพวกเราทุกคนมากขึนเทา่ นนั ตอนนีซูปัวชวนกาํ ลงั ไปทาํ ความสะอาดปัดกวาดกจิ การร้านค้าของ ตระกูลซอู ยู่ เพราะบรรดาร้านรวงเหล่านี เขาตังใจว่าจะให้อวิน เออ๋ รเ์ ป็นสมบัตติ ิดตัวเจ้าสาวไปด้วย ดังนนั เมอื เขาได้ยินคาํ เชิญ ของอนั เพ่ยองิ เขากไ็ ม่สนใจเรืองการปัดกวาดใดๆ แล้วรีบตะบึงม้า ไปโดยไม่หยุดฝี เท้า “ฮูหยิน ทา่ นแม่” พกั ใหญ่เมอื ซปู ัวชวนเปลียนเสอื ผ้าเรยี บร้อย แล้ว เขากร็ ีบผลักประตูเข้ามา หลงั จากทาํ ความเคารพหวังฉือหวน แล้ว เขากเ็ อ่ยขึนว่า “เกดิ อะไรขนึ เมอื ครู่นีเกดิ ปัญหาอะไรขึน”

”ไม่มอี ะไร…” เสยี งของอนั เพ่ยองิ ทุ้มลึก “คอื ว่า…ข้าเล่าเรืองของอ วนิ เออ๋ ร์ให้ท่านแม่ฟังแล้ว” “หะ๊ ?” ซปู ัวชวนแปลกใจ เพราะจนถึงตอนนีทเี รืองเรืองนียังปิ ดบงั หวังฉอื หวนอย่เู ป็นเพราะว่าพวกเขาเชือว่าบางทอี าจจะมีวธิ ีการอนื ทจี ะช่วยให้ซเู หลยี นอวินไม่ต้องแต่งงาน ดงั นันจึงคล้ายว่าพวกเขาได้นดั เรืองนีกนั ไว้ในใจแล้วจึงไม่มผี ู้ใด เคยเอ่ยเรืองนีกบั หวังฉือหวน “เหลวไหล!” หวงั ฉอื หวนตบโตะ๊ “หากวันนีเพ่ยองิ มไิ ด้เอย่ ปาก บอกข้า พวกเจ้าคิดจะปิ ดบังข้าไปจนถึงเมือไหร่กนั แน่! นีพวกเจ้า ยงั เหน็ ข้าเป็นส่วนหนึงของครอบครัวนีอยู่หรือไม่ เรืองใหญ่ขนาดนี ยังกล้าปิ ดบงั ไม่เอ่ยกบั ข้า!” ”ทา่ นแม่…” ซปู ัวชวนพยายามอธบิ าย “ข้าเพียงกลวั ว่า…” “กลวั อะไร กลัวว่าข้าจะรับเรืองนีไม่ไหวจนต้องยกขาถีบเจ้าหรือ หรือว่าเจ้ากลวั ว่าข้าจะสร้างความวุ่นวายให้แก่พวกเจ้าและเพิม ความยุ่งยากให้กบั อวินเออ๋ ร์”

ตอนนีในใจของหวังฉอื หวนเดอื ดพล่านอย่างยิง แม้ว่านางจะเข้าใจ ว่าซปู ัวชวนปิ ดบงั นางด้วยเหตุผลอะไร แต่นางกย็ ังไม่สบายใจอยู่ดี เพราะผู้ใดเล่าจะอยากจะเป็นคนคนเดียวทถี ูกตดั ออกจากบ้าน? เรืองทคี นทงั บ้านร้แู ต่มนี างคนเดยี วเท่านันทไี ม่รู้ รสชาติของ ความรู้สกึ นีเป็นความอดึ อดั ใจนัก “ช่างเถดิ ตอนนีไม่ใช่เวลาจะมาพูดอะไรเรืองนี” หวงั ฉอื หวนจบั ไม้ เท้าแล้วถอนใจยาว เมือคร่นู นี างอยากจะยกมนั ขนึ มาทุบซูปัวชวนสกั ที ทว่าอนั เพ่ยอิงที นังอยู่ข้างๆ รู้ถึงจุดประสงค์ของท่านแม่จึงพยายามกระตุกชายเสือ ของหวังฉือหวนเบาๆ นีจงึ ทาํ ให้หวังฉือหวนไม่ถึงขันควบคุม ตวั เองไม่อยู่จนต้องยกไม้เท้าขึนมาฝาดคน “แล้วพวกเจ้าวางแผนจะทาํ อย่างไรกนั ต่อ” “ข้าคดิ ว่าไม่สามารถผดั วันได้อกี ต่อไปแล้ว” อนั เพ่ยองิ เงยหน้าขนึ ด้วยสหี น้าแน่วแน่ “ผลัดไปวันหนงึ กย็ ิงเหลือเวลาน้อยลงไปอีกวัน หนึง อกี อย่างตอนนีพวกเรากไ็ ม่เหลอื หนทางอืนแล้วมใิ ช่หรือ ดังนันรีบกาํ หนดวันให้ได้โดยเรว็ เถดิ …เพราะหากกาํ หนดเวลาช้าไป

วันหนึง กจ็ ะเหลอื เวลาให้ทงั ฝ่ ายหญิงและฝ่ ายชายต้องเตรียม น้อยลงไปอกี หนึงวนั ” หวงั ฉอื หวนมไิ ด้เอย่ สงิ ใด นางเพียงก้มหน้ามองกระเบืองปูพืนอยู่ พกั หนึงก่อนจะเงยหน้าขึนช้าๆ พร้อมเอ่ยว่า “ทเี จ้าพูดกม็ เี หตุผล สรุปเรืองน…ี ลกู พี หากเจ้าไม่มคี วามเหน็ อนื กเ็ อาเช่นนีดีหรือไม่” ซปู ัวชวนกาํ หมัดแน่นไร้วาจา เพราะจะให้เขาพูดอะไรได้เล่า ถงึ อย่างไรก…็ ทาํ อะไรไม่ได้อยู่แล้ว? “ลูกพีนีเป็นรายการสนิ สอดทคี นจากจวนจิงอนั โหวมอบให้ไว้ตอน ทเี จ้าไม่อยู่” หวงั ฉือหวนหยิบกระดาษแผ่นนันขนึ มาแล้วส่งให้เขา “เจ้าดกู ่อนเถิด หากดูเพยี งกระดาษแผ่นนี…ความจรงิ ใจของจวนจิง อนั โหวถือว่าใช้ได้แล้ว” ไม่ใช่ทกุ ตระกูลจะใจกว้างเช่นนี ยิงไปกว่านนั ทรัพย์สนิ จาํ นวนมาก จะยิงทาํ ให้มคี วามมนั ใจมากยิงขึน เพราะหากอยากจะเปิ ดทางก็ ต้องใช้เงนิ อกี อย่างหากฝ่ ายหญิงได้ทรพั ย์สนิ มากจะเจรจาตกลง อะไรกจ็ ะมคี วามมันใจมากขึน ซูปัวชวนรบั กระดาษมาแล้วกวาดตาอ่านเงยี บๆ ของทอี ยู่ใน

รายการล้วนเป็นของทลี าํ ค่า มูลค่ามากเป็นพนั ชัง แต่หากจะให้ เทยี บกนั แล้ว หากจะต้องเอามาแลกกบั ลูกสาวของเขาล่ะก…็ ของพวกนียังไม่นบั ว่ามคี ุณค่าอะไร “ถามความเหน็ ของอวินเออ๋ รด์ ูอกี ทหี นึงเถดิ ” ซูปัวชวนเอ่ย “เพราะเวลาเช่นนีกค็ งทาํ ได้…เพยี งเทา่ นีกระมัง” กค็ งต้องเป็น เช่นนี ต่อให้คนอนื ๆ พยายามส้กู ค็ งส้คู นอย่างต้วนเฉินเซวยี นไม่ ไหว อกี อย่างด้วยเวลาทบี บี กระชัน ตระกูลซเู องกค็ งไม่มีความอดทน มากเพยี งพอทจี ะไล่ตามหาว่าผู้ใดทมี ีความจริงใจแท้จริง ไล่ตามหา คนทเี อาแต่พดู ว่าตระกูลของตนไม่มเี งนิ แต่กล้าสาบานได้ว่าหากซู เหลยี นอวินแต่งด้วยแล้วจะต้องไม่มปี ัญหากบั สภาพครอบครัวที แท้จริงของพวกเขาอย่างแน่นอน สามีภรรยาทยี ากจนจะลาํ บากยากแค้น ใช้ชีวติ อย่างขดั สนเงนิ ทอง สดุ ท้ายแล้วกค็ งต้องพบเจอกับจุดจบทนี ่าอนาถใจ อกี อย่างหนึงคอื ต่อให้พวกเขาพดู จาสวยหรดู ูดเี พียงใด กนิ ใจแค่ไหน แต่…ไม่มี ทรัพยส์ นิ มาวาง แล้วพวกตนจะเชือใจได้อย่างไร?

ตอนที การตดั สินใจสุดทา้ ย “เช่นนนั กเ็ อาอย่างนีแล้วกนั ” หวังฉอื หวนหลับตาลงทงั สองข้าง “กาํ ลงั ของพวกเราเดินมาได้ถงึ แต่เพียงเท่านีแล้ว ทเี หลอื …พวกเรา ต้องดูว่าฟ้ าจะลิขติ อย่างไรต่อ” ฟ้ าจะลิขติ อย่างไร…อนั เพ่ยองิ ยิมอย่างขมขนื คงจะต้องเอาตามนี จริงๆ แล้ว ณ สวนสาลี”คุณหนูใหญ่จะลกุ ขึนมาเดนิ หน่อยดหี รอื ไม่ ให้บ่าว เป็นเพือนเล่นโยนถงุ ทรายด้วยกไ็ ด้นะเจ้าคะ” เมอื หลีมู่เหน็ ซู เหลยี นอวินกร็ ้สู กึ ร้อนใจ นีมนั ผ่านมาตังกวี นั แล้วทคี ณุ หนูมที ่าทาง ตายอกตายอยากเช่นนี คณุ หนูใหญ่ในอดตี ไม่เคยเป็นเช่นนีมาก่อน ต่อให้ไม่สบายก็ อยากจะออกไปวิงเล่นข้างนอกทุกวันอยู่ดี! ป่ วยหรือ จริงด้วย! หลมี ่ตู บมือ ตอนนคี ณุ หนูใหญ่อาจป่ วยอยู่กไ็ ด้กระมงั เพราะการจะ ดวู ่าป่ วยหรือไม่นันจะใช้แค่มอื เตะหน้าผากว่าร้อนเพียงอย่างเดียว คงไม่ได้!”คณุ หนูใหญ่ไม่สบายใช่หรอื ไม่เจ้าคะ ให้บ่าวตามหมอ เฝิ งมาดูอาการดีหรือไม่”

“หลมี ู่ เจ้าคดิ มากเกนิ ไปแล้ว” ซเู หลยี นอวินพลิกตวั เพือปรับทา่ ให้ สบายขนึ “ตอนนีข้าไม่เป็นอะไร อย่างน้อยๆ ร่างกายข้ากป็ กติดี” ตอนนใี จของนางป่ วยอยู่ต่างหาก! ช่วงนนี างคดิ มากทุกวัน อกี อย่างแค่นึกว่าตัวเองใกล้จะต้องแต่งงาน แค่นีกท็ าํ ให้นางนอนไม่ หลบั ได้แล้ว! การนอนไม่หลับทุกคืน ทาํ ให้อารมณค์ วามรู้สกึ ตอนกลางวันนัน แปลกประหลาดมากทเี ดยี ว! “อวนิ เอ๋อร์” มีเสยี งเคาะประตเู บาๆ ดงั มาเข้ามาจากด้านนอก “ทา่ นพี?” ซเู หลยี นอวินขมวดคิวแล้วลกุ ขนึ นงั เหตุใดซมู ัวเยียจึง มาหานางตอนนี งานทคี ่ายทหารจัดการเรียบร้อยแล้วหรอื หรือ ว่า…มเี รืองด่วนกบั นาง?! “ท่านพี มอี ะไรหรือเจ้าคะ” ซเู หลียนอวินลงจากเตยี งแล้วไปเปิ ด ประตู “เข้ามาคุยกนั ด้านในเถดิ ” “น้องหญงิ ” “เจ้าค่ะ” ซเู หลยี นอวนิ พยกั หน้า “น้องอยู่นี” ดูท่าแล้วคงจะไม่ใช่

เรืองดีอะไร มเิ ช่นนันแล้วท่านพีคงไม่ต้องเอย่ อย่างหนกั ใจเช่นนี! “น้องหญงิ จะ…แต่งงานแล้วหรือ” ซมู ัวเยยี ปลุกความกล้าในตัวเอง ใบหน้าของเขาปรากฏสแี ดงอ่อนๆ”ดเู หมอื นว่าจะเป็นเช่นนัน?” ซู เหลยี นอวินเกาศีรษะอย่างไม่ใส่ใจนกั “มีอะไรหรือเจ้าคะ” กอ่ นทซี ูมวั เยียจะมาหาซเู หลยี นอวินทนี ี อนั ทจี ริงแล้วเขาได้แวะไป หาอันเพ่ยองิ มาก่อนแล้ว ดังนันในใจของเขาจงึ ร้ดู ีว่าตอนนีเกดิ เรืองอะไรขนึ แม้ว่าตอนแรกเขาจะรู้สกึ ร้อนใจและไม่พอใจว่าเพราะเหตุใดเรือง แบบนีถงึ ต้องมาเกดิ ขนึ กบั น้องสาวของเขาด ทงั ยังพยายามหาทาง ออกอนื เพือแก้ปัญหานีให้ได้ ทว่าเมอื เขาถามคาํ ถามออกไปทลี ะข้อ คาํ ตอบทอี นั เพ่ยองิ พยายาม อธบิ ายให้เขาฟังอย่างอดทนทลี ะข้อนันทาํ ให้คนอย่างเขาต้อง ยอมรับความจรงิ ของเรืองนีไปอย่างเสยี ไม่ได้ ดงั นันการทเี ขามาหาซเู หลยี นอวินตอนนี อนั ทจี ริงแล้วสว่ นหนึงก็ เป็นความตังใจของอนั เพ่ยองิ ให้เขามาเพือสงั เกตทา่ ทางของนาง อกี สกั ครังหนงึ ว่าซเู หลยี นอวินมคี วามรู้สกึ อย่างไรบ้าง

เพราะตอนนีหากในใจของซเู หลียนอวนิ ไม่มคี วามคิดเหน็ เป็นอนื แล้ว…เรืองนีกค็ งถึงเวลาต้องตบโตะ๊ ว่าไปตามนีแล้ว “พีจงึ อยากรู้ว่าเจ้า…”“อยากร้วู ่าข้ามคี วามเหน็ อืนหรือไม่ ดีใจ หรือไม่ เศร้าใจมากขนาดไหนหรอื ว่าอยากถามข้าว่าข้ามองการ แต่งงานครังนวี ่าอย่างไร” ซูเหลยี นอวินกระพรบิ ตาปริบๆ แววตา ของนางปรากฏรอยยิมซกุ ซน “ทา่ นพีอย่างไรกต็ ้องมวี ันนนั เจ้าค่ะ เพียงแค่วนั นันของน้องมาถงึ เรว็ กว่าคนอืนกเ็ ทา่ นัน ส่วนเรืองที เหลอื …จะมอี ะไรได้อกี เล่า “ถงึ อย่างไรทา่ นพ่อ ทา่ นแม่รวมทงั ท่านกค็ งไม่มที างประสงคร์ ้าย กบั น้องแน่?” ซูมัวเยยี มองดวงตาทแี สดงออกอย่างชดั เจนว่าเข้าใจ รู้ทุกเรอื งและ ยอมรับในโชคชะตาทุกอย่าง ของซเู หลียนอวิน ชัวเวลาเพียงครู่ เดียว ทาํ ให้เขาทเี ตรยี มคาํ พดู ทุกอย่างเอาไว้อย่างดีแล้วเพือจะ สร้างความมนั ใจและปลอบใจนาง…ไร้คาํ พดู ไปในทนั ที “พวกเราเพียงหวังว่าเจ้าจะใช้ชีวิตอย่างมคี วามสขุ ” ตอนนนั ซู มัวเยียเพียงร้สู กึ ว่าดวงตาของตนเองเริมเคืองขึนมา ส่วนลาํ คอของ

เขากร็ ้สู กึ คล้ายกบั ว่ามอี ะไรบางอย่างตดิ อยู่ในนัน เขาจึงเอ่ยว่า “น้องหญงิ ตอนนีหากเจ้ามอี ะไรอยากจะพูด ยังไม่ถือว่าสาย เกนิ ไป” หากรอให้เขาพ้นจากประตูห้องนีไปแล้ว ทกุ อย่างคงบบี คันเกนิ ไปหมดแล้ว หรืออาจจะกล่าวได้ว่า…สายเกนิ ไป! หากจะนกึ เสยี ใจภายหลงั กค็ งไม่ทนั เสยี แล้ว! เมือซูเหลยี นอวินได้ยนิ คาํ พูดของซูมัวเยียดังนีกร็ ้สู กึ คุ้นหูขนึ มา คล้ายว่านางเคยได้ยนิ มาก่อน นางร้สู กึ ราวกบั ว่าความรู้สกึ ของ นาง…ถกู ดึงกลบั เข้าไปในอดตี อย่างไรอย่างนัน เมือก่อนกค็ ล้ายว่าซมู ัวเยยี เคยถามคาํ ถามเช่นนีกบั นางมากอ่ น ซู มัวเยียเคยถามนางว่า “น้องหญงิ เจ้าทาํ ถงึ ขึนนีแล้ว เจ้าจะเสยี ที หลงั หรือไม่” ตอนนนั นางตอบไปว่าอย่างไรนะ คล้ายว่านางเอ่ย อย่างมนั ใจว่า นางไม่เสยี ใจแน่ นางไม่มที างเสยี ใจกับสงิ ทนี างได้ ตัดสนิ ใจลงมอื ทาํ ไปทุกอย่าง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก นางจะทาํ เพียงกดั ฟันแล้วเดินหน้าต่อไป และจะไม่มวี นั ทจี ะมานังนึกย้อนเสยี ใจ เกยี วกบั เรืองราวทผี ่านพ้นไปแล้วว่าเคยเป็นอย่างไร ดังนันหากถามคาํ ถามประเภทนีกบั นางตอนนี? ถามนางว่า ภายหลัง…จะเสยี ใจหรือไม่

“ทา่ นพี” ซเู หลยี นอวนิ กลืนนาํ ลาย จากนันจึงยิมมมุ ปาก “น้องไม่ เสยี ใจ ให้เป็นแบบนีเถดิ เจ้าค่ะ” เส้นทางดาํ เนนิ มาถงึ ตอนนีแล้วก็ ควรเดนิ ไปตามทางสายนีไปจนมดื มดิ เถดิ ถงึ อย่างไรนางกเ็ ชือว่า การเดินทางของนางครังนจี ะสามารถพบเจอกบั แสงสว่างได้อย่าง แน่นอน ในเมือเส้นทางทมี ดื ดาํ และมองไม่เหน็ ปลายทางยิงกว่านียังเคยเดิน มาแล้ว นางไมเ่ คยหวาดกลวั และร้สู กึ เสยี ใจมาก่อน อกี ทงั ชาตนิ ี นางยงั มีคนอย่างเช่นทา่ นพ่อ ท่านแม่และท่านพีคอยเดนิ เป็นเพือน นาง เช่นนีแล้วนางยงั จะต้องกังวลหรือกลวั อะไรอกี เล่า “น่าเสยี ดายจริงๆ “ ซูมัวเยียเงยี บไปคร่ใู หญ่ จากนันจึงยืนมอื ออกไปลบู ผมซเู หลยี นอวินอย่างสดุ แรงจนผมของนางลงมาปรก หน้าจนมองไม่เหน็ สหี น้าอกี เขาจึงเอ่ยว่า “เวลาผ่านไปเรว็ ยิงนัก เพียงพริบตาเดียวเจ้าก…็ ช่างเถิดข้าคงพูดได้เพียงว่าเจ้าเดก็ ต้วน เฉินเซวียนนันไม่คู่ควรกบั เจ้าเลยจริงๆ” จู่ๆ กม็ าฉกเอาคนดีๆ อย่างน้อยสาวตนไปได้! ช่างโชคดี เหลอื เกนิ ?

“พีขอตัวก่อนแล้ว น้องหญงิ พกั ผ่อนเถดิ ” หากไม่ไปตอนนีเขา เกรงว่าเขาคงจะ… ซเู หลยี นอวินก้มหน้างดุ เพราะการเปลียนแปลงในนาํ เสยี งของซู มัวเยียเป็นอย่างไรนัน ไม่ต้องเหน็ นางกฟ็ ังออก ในเมือท่านพีไม่ อยากให้นางมองเหน็ เช่นนนั นางกจ็ ะทาํ เหมอื นว่าไม่เหน็ อะไร ทงั นนั “ท่านพีเดินระวังเจ้าค่ะ…” หลงั จากนันเสยี งปิ ดประตเู บาๆ กด็ ังขึน ตอนนนั เองทซี เู หลยี นอวิน เงยหน้าขนึ มาแล้วเดินช้าๆ ไปทหี น้าต่าง จากนนั จึงค่อยๆ ปล่อย วางอารมณข์ องตวั เองให้สงบลง “แต่งงานหรือ…” ซูเหลยี นอวินพมึ พาํ ออกมา เดิมทนี างคิดเอาไว้ ว่าชาตนิ ชี วี ิตนีนางจะไม่ต้องพบเจอกบั เรืองราวเช่นนีแล้ว สดุ ท้าย แล้วผ้ใู ดจะคดิ ว่าเหตุการณน์ ีจะดาํ เนินมาถึงภายในชัวพริบตาเดยี ว “ช่างเถิดๆ “ ซูเหลยี นอวินนอนพักผ่อนอย่คู รู่หนึง จากนันเมอื เริม ร้สู กึ ว่าเมือยแล้วจึงค่อยๆ พลิกตัวช้าๆ

“ถงึ อย่างไรทกุ คนย่อมต้องมที างออกให้เดนิ ทุกอย่างจะต้องมวี ธิ ี จัดการอย่างแน่นอน!” แต่งงานกแ็ ต่งงาน! ซเู หลยี นอวินฝืน ปลอบใจตัวเอง ต้วนเฉนิ เซวียน…จะอย่างไรกถ็ อื ว่าเป็นคนคุ้นเคยกันใช่หรือไม่! อย่างน้อยๆ กค็ งดีกว่าแต่งกบั คนทเี คยเจอหน้ากนั เพียงครังเดียว หรือไม่เคยร้จู กั กนั มาก่อนมากแล้ว! มากแล้วจริงๆ!

ตอนที รูปโฉม กลางดกึ เสยี งเคาะประตเู บาๆ อนั คุ้นเคยดงั ขึน พร้อมเสยี งหัวเราะ เบาๆ ดงั แทรกขนึ มาพร้อมกนั ด้วย ภายในห้อง มอื ของซเู หลยี นอวินทจี บั ตู้หนังสอื อยู่กาํ แน่นขึน เหตุ ใดนางถึงได้รู้สกึ ว่าเรืองนียิงแปลกประหลาดมากขึนเรือยๆ ? เนอื งจากเรืองนีคล้ายว่าจะตรงกบั ในนยิ ายทเี รยี กว่า…ชุมนุมลับ กลางราตรี?ต้วนเฉนิ เซวียนทอี ย่ดู ้านนอกกไ็ ม่ได้คาดหวงั ว่าซู เหลยี นอวินจะตอบดีๆ หรือเชญิ ให้เขาเข้าไป เพราะในตอนนี…ขอ แค่นางไม่สง่ คนออกมาไล่เขากลบั ไปกถ็ อื ว่าไม่เลวแล้ว! ดังนันแล้ว บางครังขดี จาํ กดั ของคนกน็ ้อยเพียงนี หลังจากทเี คยลมิ รสของไม้ตะพดมาแล้ว เมอื เหน็ ท่าทางนิงเงยี บไร้วาจาของซู เหลยี นอวินตอนนี เขาจึงรู้สกึ ว่าท่าทางของนางเช่นนีดีมากแล้ว! “ดูทา่ แล้วใจของพวกเราคล้ายจะสอื ถงึ กนั ได้นะ” ต้วนเฉินเซวียน ผลกั ประตเู ข้ามาอย่างค้นุ เคยแล้วเอ่ยทกั ขึน “หรือว่าอวนิ เออ๋ ร์ชนิ เสยี แล้ว ชนิ ทขี ้าชอบมาหาเจ้าตอนดึกๆ เช่นนี มเิ ช่นนนั แล้วเหตุ ใดดึกขนาดนเี จ้าถงึ ยังอ่านหนงั สอื อยู่อกี เล่า”

ต้วนเฉินเซวียนกวาดตามองไปรอบๆ ครังหนงึ เมือเหน็ ว่าไม่มีทที ี สามารถนังได้จึงย้ายก้นของตัวเองไปนังลงบนทนี งั ด้านข้างซู เหลยี นอวินทยี ังพอเหลอื อยู่ในความเป็นจริงห้องของซเู หลยี นอวิน ไม่ถือว่าเลก็ ดังนันแล้วจะไม่มเี ก้าอวี ่างเหลอื อยู่ได้อย่างไร ทว่าใน สายตาของต้วนเฉินเซวยี นเก้าอเี หล่านนั ถือว่าห่างไกลเกนิ ไปนกั ! ตอนนีหูของเขาไม่ค่อยดีเทา่ ไหร่นัก เขาจงึ จาํ เป็นต้องเข้าไปนัง เผชิญหน้าใกล้ๆ กบั ซเู หลยี นอวินถึงจะฟังได้อย่างถนดั ! “ท่านฟ้ ุงซ่านเกนิ ไปแล้ว!” ซเู หลยี นอวินเอย่ เสยี งเยน็ เฉยี บ จากนนั จึงปิ ดตาํ ราทอี ยู่ในมอื ของตนเสยี งดัง ‘ปัง’ “ข้าเคยขอให้ทา่ นมารึ ทุกครังทที ่านมากไ็ ม่เคยได้รับเชิญมาสกั ครัง แต่มากด็ ีแล้ว ข้าเองกม็ ีเรืองอยากถามท่านเช่นกนั ” ซู เหลยี นอวินเอ่ยพลางขยับตวั ออกมาด้านข้างเลก็ น้อย ด้วยสถานะของทงั คู่ในตอนนดี ูเหมอื นว่าจะยังไม่ค่อยเหมาะทจี ะ ใกล้ชดิ กันขนาดนีกระมัง คาํ พูดทวี ่าระยะห่างจะทาํ ให้เกดิ ความ สวยงามเกรงว่าคงจะไม่ใช่คาํ พดู ไร้เหตผุ ล เนอื งจากท่าทขี องต้วนเฉินเซวยี นทมี กั จะชอบเข้ามาใกล้ชิดกบั นาง

นัน…ไม่ว่าจะดูอย่างไรกท็ าํ ให้ซูเหลยี นอวินร้สู กึ กระอกั กระอ่วนใจ และไม่ค้นุ ชินอย่างมากจนขนของนางลุกซ่ทู งั ตวั ต้วนเฉนิ เซวียนเลิกคิวแล้วมองดูซเู หลยี นอวินทคี ่อยๆ เขยิบตัวเอง ออกไปอย่างขบขัน ทว่าคราวนีเขากลับไม่ได้เขยิบตามเข้าไป ประชดิ อีก นันเป็นเพราะจู่ๆ เขากร็ ้สู กึ ว่า…มสี ายตาจ้องเขมง็ ลงมาจากบนคาน ห้อง สายตานนั กาํ ลังจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา! เมือมคี นหลายคนกาํ ลงั จ้องมองอยู่ ดังนันต่อให้หน้าของต้วนเฉิน เซวยี นหนามากเพียงใดกค็ งไม่กล้าลงมอื ทาํ เช่นกนั ! “ทงี านหมนั พังเป็นเพราะฝีมือของท่านใช่หรอื ไม่” ซเู หลียนอวิน สดู หายใจเข้าลกึ พยายามให้ตัวเองหนั ไปมอต้วนเฉนิ เซวียนด้วย สายตาดูแคลนไร้ความรู้สกึ “ทใี ดกนั เล่า!” ต้วนเฉินเซวียนเหน็ สายตาดูแคลนตนจากซู เหลยี นอวินดังนันกลบั ไม่รู้สกึ ว่าซเู หลยี นอวินกาํ ลังรงั เกยี จตน หนาํ ซาํ ยังรู้สกึ ว่า…นางเล่นหเู ล่นตาให้ตนอกี ต่างหาก!คาํ พูดทบี อกเอาไว้ ว่าไม่ว่าคนทเี รารักจะทาํ อะไรกด็ ูดีไปหมดนันเป็นเช่นนนี ีเอง! คน

กลอกตาให้ยังเหน็ ว่าเขาเล่นหูเลน่ ตาให้! ดงั นันต้วนเฉนิ เซวียนจงึ ตอบรับสายตาของซเู หลียนอวินด้วยท่าที เล่นๆ ด้วยการหยักคิวหลวิ ตากลบั ไป เพือเป็นการเอาคืน จากนัน ถงึ จะเอ่ยว่า “อวนิ เอ๋อร์ ตอนนเี จ้ายังอยากจะหมันอยู่อกี หรือ”ซู เหลยี นอวินก้มหน้าแล้วเม้มปากแน่น นางไม่เอ่ยตอบ จากนันจงึ แอบลบู แขนของตนเองโดยหวังว่าจะช่วยขจัดความหนาวได้ นนั เป็นเพราะสายตาของต้วนเฉินเซวยี นทมี ีต่อนางนันช่างน่า… คนมีรปู โฉมดี ดวงตามกั จะมเี สน่หด์ ึงดูดตามไปด้วยนางช่างอ่อน หัดเสยี จริง! ให้สายตาเพียงเท่านีมาทาํ ให้เกราะทนี างเตรยี มเอาไว้ ป้ องกันพังทลายหายไปไม่เหลือซาก! ดงั นนั หากเอาตนไปเทยี บ กบั ต้วนเฉินเซวยี นแล้ว แม้ว่านางจะอย่มู านานกว่าหนึงชาติกไ็ ม่ใช่ ค่ตู ่อส้ขู องคนผู้นีอยู่ดกี ระมงั “ฮ่าๆ ไม่ต้องหมันแล้ว” ซเู หลยี นอวนิ ตดั สนิ ใจว่าจะก้มหน้าไว้ อย่างนไี ม่มองไปทสี ายตาของต้วนเฉินเซวียนอกี เพราะหากตนไป หลงเสน่หเ์ ขาขนึ มาอกี จะทาํ อย่างไร “เพราะเจ้าต้องแต่งงานแทน” ต้วนเฉินเซวยี นพดู อกี ครึงประโยค

หลงั ทเี หลืออยู่ในใจแทนซเู หลยี นอวิน “และคู่แต่งงานของเจ้าคงมี แต่ข้าเพียงคนเดยี วเทา่ นัน” “ทา่ นโหวช่างมันใจในตัวเองเสยี จริง” เดมิ ทซี เู หลยี นอวินตังใจว่า จะเงยี บต่อไปเรือยๆ ทว่าทนนาํ เสยี งของต้วนเฉินเซวียนไม่ไหว เพราะทนั ทที เี สยี งเข้าหนู าง นางกร็ ้สู กึ เพียงว่าฟังแล้วระคายหูนกั ! จงึ อดไม่ได้ทจี ะเอ่ยปากกดั จิกเขากลับไปสกั ประโยคสองประโยค! “นมี ใิ ช่ความมนั ใจ แต่เป็นความจริงต่างหาก” “จริงสทิ า่ นโหว ข้าน้อยขอถามท่านสกั ข้อหนึงได้หรือไม่” ซู เหลยี นอวินตังใจว่าจะไม่พดู ถึงคาํ ถามเมือคร่นู อี กี แล้ว เพราะใน ตอนแรกคล้ายว่านางเป็นผู้กุมอาํ นาจต่อรองทงั หมดเอาไว้ ทว่าเหตุ ใดในตอนท้ายนางถึงถกู ต้วนเฉินเซวียนต้อนจนมมุ จนไร้เรียวแรง ตอบโต้กลบั ได้เล่า เมือเป็นอย่างนีกค็ วรเปลียนเรืองพดู เถดิ ! “ได้แน่นอน คาํ ถามทอี วินเออ๋ ร์ถาม หากข้ารู้ข้าจะตอบเจ้าอย่าง หมดเปลอื ก” ต้วนเฉินเซวียนกระพริบตาปริบๆ เพือให้แววตาของ ตัวเองดงึ ดูดคนอนื มากขึนกว่าเดิมหน่อย

“เอ่อ คือว่า…ท่านโหวร้คู าํ สอนของตระกูลซหู รอื ไม่” ซเู หลยี นอวิน กาํ ลังแอบคดิ ทบทวนในใจว่า บางทคี นอย่างต้วนเฉนิ เซวียนอาจจะ มบี คุ ลกิ อีกอย่างซ่อนอยู่กเ็ ป็นได้ หรอื อาจจะกล่าวได้ว่า เขาเป็นผู้ที มีความร้แู ตกฉานในศาสตร์การพูดเชงิ วาทศลิ ป์ มาตังนานแล้ว? เมือชาติทแี ล้วต้วนเฉินเซวยี นไม่ได้พดู มากเช่นนี! เหตใุ ดในตอนนี คาํ พดู ของเขาถงึ ได้พรังพรูออกมาเป็นชดุ ๆ ได้ หากตอนนใี นใจของนางไม่ได้กาํ ลังพยายามเตอื นตัวเองถงึ เรืองราว ทเี กดิ ขนึ เมือชาตทิ แี ล้ว เพือทาํ ให้ตนหตู าสว่างขึนมานัน เกรงว่า ตอนนีนางอาจจะตกหลุมรักคนผู้นีหวั ปักหวั ปํ าจนถอนตวั ไม่ขึนอีก “คาํ สอนของตระกูลซูร”ึ ต้วนเฉินเซวยี นหลุบตาคร่นุ คดิ อยู่พักหนึง “อ้อ เรอื งนันกระมัง ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว” คาํ สอนของตระกูลซนู นั บุรษุ ทอี ยู่ในตระกูลจะต้องเลอื กคู่แต่งงาน อย่างระมัดระวงั เนืองจากบุรษุ ของตระกูลซูมโี อกาสแต่งงานเพียง ครังเดยี วเทา่ นนั ในชวี ิต รวมทงั เรืองราวหลงั บ้านต่างๆ กไ็ ม่ อนุญาตให้มบี ้านเลก็ บ้านน้อยไว้ดูแล! แต่แน่นอนว่าหากมอี ายุ จนถงึ สสี บิ ปี แล้วแต่ยังไม่มีทายาทเป็นผู้ชายเลยสกั คน หากเป็น เช่นนนั ถงึ จะอนุญาตให้มอี นุภรรยาได้ ภรรยามีได้เพยี งคนเดียว

ตลอดไป ส่วนอนุภรรยานันไม่มวี ันทเี รืองนีจะเป็นทยี อมรับได้ อย่างเดด็ ขาด ดังนันด้วยคาํ สอนของตระกลู ทเี ป็นเช่นนี ตวั เลือกทจี ะมาเป็นสะใภ้ ในตระกลู ซกู ไ็ ม่จาํ เป็นต้องมีชาตกิ าํ เนิดทสี งู สง่ นกั ขอเพยี งคนผู้นนั เป็นคนดแี ละขอให้ทงั สองฝ่ ายรักกนั การแต่งงานกจ็ ะลงเอยกนั ได้ แต่หากแม้แต่การดูภรรยายงั ดูไม่เป็นว่ามนี สิ ยั ใจคอดจี รงิ หรือไม่ หรือยงั มองไม่ออกว่าคนผู้นีมคี วามจริงใจหรอื ไม่แล้วด่วนแต่งงาน ไป สดุ ท้ายแล้วกต็ ้องไปนังเสยี ใจภายหลัง หากไปถงึ ตอนนันแล้ว สนิ ค้ากไ็ ม่อาจคืนได้แล้ว!นันเป็นเพราะตนเป็นคนเลือกค่คู รองเอง ดงั นันไม่ว่าจะเป็นอย่างไรกค็ งทาํ ได้เพียงอดทนไว้เท่านัน! เพราะ เรืองนีหากจะโทษกค็ งโทษได้เพียงตวั เองคนเดียวเท่านันทมี ตี าหามี แววไม่! คาํ พดู ทกี ล่าวมาทงั หมดนีล้วนเป็นกฎทบี รรพบรุ ุษตระกูลซูเอ่ย ออกมาด้วยปากของตัวเองทงั นัน ดงั นนั จึงกล่าวได้เพียงว่านิสยั หัวแขง็ ทฝี ังอยู่ในกระดูกของคนตระกูลซนู ัน อนั ทจี ริงแล้วครึงหนงึ นันสามารถสนั นิษฐานได้ว่ามาจากบรรพบรุ ษุ ผ้นู ีนันเอง

ตอนที รูปงาม “ทา่ นรู้ด้วยหรือ” ซเู หลยี นอวินเลกิ ควิ ถาม “ข้าต้องร้อู ยู่แล้ว” ต้วนเฉินเซวยี นตอบอย่างมันใจ “กฎระเบียบ ของตระกูลซโู ด่งดังเสยี ขนาดนนั ข้าจะไม่ร้ไู ด้อย่างไร” “อมื รู้กด็ ีแล้ว” ซูเหลยี นอวินพยักหน้า “เพราะถงึ อย่างไรข้ากแ็ ซ่ซู ข้าเองกเ็ ป็นส่วนหนึงของตระกูลซู” แต่กฎระเบียบทเี กยี วข้องกับ ผู้หญิงมีอะไรบ้างนัน… ประเดน็ นีกลับมไิ ด้ระบุไว้! “กฎระเบยี บของตระกูลซมู เี รืองใดทขี ้องเกยี วกบั สตรีบ้างหรือไม่” คราวนถี งึ ตาทตี ้วนเฉนิ เซวียนเป็นฝ่ ายทตี ้องขมวดคิวบ้างแล้ว เพราะเรืองนเี ป็นเรืองทเี ขาไม่ร้เู ลย”อมื …กค็ งต่างจากของบุรุษไม่ มากนัก” ซูเหลียนอวนิ ตอบอย่างคลุมเครือ “กค็ ือว่า…สตรี…กม็ ิ อาจแต่งงานกบั ผู้ทมี อี นุภรรยาได้ แล้วกห็ ากอายุสสี บิ แล้วยงั ไม่มี ลกู กใ็ ห้เป็นฝ่ ายขอหย่า ประมาณนี” “กฎนียังมอี ีกข้อใช่หรอื ไม่ นันกค็ อื หลงั จากแต่งงานไปแล้วและมี อนุภรรยา…สตรีกจ็ ะเป็นฝ่ ายขอหย่า?”

“อ่าใช่ มิผิด!” ซูเหลียนอวินพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เมือ หันหน้าไปมองต้วนเฉนิ เซวยี นสายตาของนางกป็ ะทะพอดเี ข้า ให้กบั สายตาเตม็ ไปด้วยความขบขนั ของเขา… เอาล่ะ ข้ออ้างทซี ือบือแบบนี หากต้วนเฉินเซวยี นเชือกค็ งแปลก! แต่แม้ว่าจะถูกจับได้เช่นนี ซเู หลยี นอวนิ กไ็ ม่กลัวอะไร แต่กลบั ยืด ตัวขนึ แล้วหันไปสบตาพร้อมพูดว่า “มกี ฎเช่นนจี ริงๆ ท่านจะเชือ หรือไม่กต็ ามใจ” ถึงอย่างไรบรรพบุรษุ ของนางกเ็ ป็นคนธรรมดา ดังนันกฎต่างๆ กถ็ ูกกาํ หนดขนึ โดยคนธรรมดา อกี สกั หนึงร้อยปี ผ่านไป นางกจ็ ะกลายเป็นบรรพบรุ ุษของตระกูลซู ด้วยเช่นกนั มใิ ช่หรือ อีกอย่างนางกแ็ ซ่ซเู ช่นกนั ดงั นันจะว่าไปแล้ว กฎสองสามข้อนีกส็ ามารถพดู ได้ว่าเป็นกฎทถี กู กาํ หนดขนึ มาใหม่ก็ ไม่ผิดอะไร เพราะหากซปู ัวชวนร้เู รืองนีกค็ งจะสนับสนุนความคิด ของนางเช่นกัน “กฎข้อนีกม็ เิ หน็ มอี ะไรเลย” ต้วนเฉินเซวียนไม่ร้สู กึ ว่ามีอะไรผิด แปลกจึงยังคงยิมอย่างเก่าแล้วเอ่ยว่า “กแ็ ค่ไม่แต่งอนุเข้ามามใิ ช่ หรือ อย่างไรชวี ิตนีข้ากไ็ ม่เคยคิดจะแต่งอนุเข้ามาอยู่แล้ว เรือนหลงั

ของจวนจงิ อนั โหวมเี พยี งสองคนกเ็ พียงพอแล้ว” ตอนทไี ด้ยนิ ครึงประโยคแรก ซเู หลยี นอวินอยากจะบอกว่าไม่ว่า คาํ พูดนีจะเป็นความจริงหรือไม่ นางกร็ ้สู กึ ปลืมและตืนตนั ใจทงั สนิ แต่ครึงประโยคหลงั นนั หมายความว่าอย่างไร สองคน? นอกจากนางแล้วจะยังมผี ู้ใดได้อกี ทบี อกว่าจะไม่แต่งอนุเข้ามานัน หมายความว่าตังใจจะรับเมียน้อยเข้ามากนิ มานอนกบั นางเลยใช่ หรือไม่! โอ้โห ช่างปากดแี ละอาจหาญมาก! สหี น้าของซเู หลยี นอวินไม่ แสดงออกอะไรมากนกั ทว่ามอื ของนางกลบั กาํ หมัดเอาไว้แน่น นีนางยังมไิ ด้แต่งงานกบั เขาเลยนะ ต้วนเฉนิ เซวยี นกลบั กล้าคิดจะมี เมยี น้อยเสยี แล้ว! คงรักกนั ลกึ ซึงน่าดู อย่างนนั นางจะเข้าไปยุ่ง วุ่นวายด้วยสถานะอะไร พรุ่งนีกแ็ ล้วกนั พอฟ้ าสว่างนางจะไปหา อนั เพ่ยองิ เสยี หน่อย การแต่งงานครังนีผู้ใดอยากจะแต่งกแ็ ต่งไปเถดิ แต่ให้ตายอย่างไร

นางกไ็ ม่แต่ง! หากเป็นอย่างทนี างคดิ เอาไว้ไม่ผิดล่ะก็ นางกจ็ ะ ตัดสนิ ใจเช่นนี! “ซเู หลยี นอวิน เจ้าเข้าใจผดิ แล้ว…ข้ามิได้เป็นอย่างทเี จ้าเข้าใจ! เจ้า อย่าคดิ มากส!ิ ” ต้วนเฉนิ เซวยี นกลนื นาํ ลาย เมือคร่นู เี ขาเพียง อยากจะเล่นมุขนดิ ๆ หน่อยๆ เพือให้บรรยากาศผ่อนคลายขึน แต่ เขากลับคิดไม่ถึงเลยว่า…อุณหภมู จิ ะลดลงเรือยๆ เช่นนี เพราะแม้ว่าสหี น้าของซเู หลยี นอวินจะไม่แสดงสหี น้าหรือปฏกิ ริ ิยา อะไรออกมา ทว่าบรรยากาศและความกดดันรอบๆ ตัว คล้ายว่าจะ ลดลงเข้าส่คู วามหนาวยะเยอื กหลงั จากทเี ขากล่าวประโยคนันจบ ลง! “ข้าเข้าใจอะไรผิดหรือ” รมิ ฝีปากของซเู หลียนอวินแสยะยมิ “อกี อย่าง ท่านร้ไู ด้อย่างไรว่าข้าคดิ อะไรอยู่” โมโหอย่างแรงจริงๆ ด้วย… ต้วนเฉนิ เซวยี นอยากจะให้เวลาย้อนกลบั ได้ เขาจะได้กลบั ไปตบ หน้าตวั เองสกั สองท!ี เพราะคาํ พดู ดๆี ไม่ร้จู กั พูด! อนั ทจี รงิ แล้ว ความหมายของคาํ พดู นันเหมาะสมและน่าอบอุ่นยิง แต่เมือเปลียน

วิธกี ารพดู กส็ ามารถทาํ ให้คนเข้าใจความหมายผิดไปได้! “ความหมายของคาํ พูดเมือคร่นู คี อื เรือนหลงั ของจวนเราจะมเี พียง เจ้ากบั ทา่ นแม่ของข้าสองคนเทา่ นัน ข้าไม่มที างแต่งหรือรับอนุเข้า มาอยู่ด้วยอยู่แล้ว” พวั พันกบั สาวน้อยอย่างเจ้าเพยี งคนเดยี วก็ แทบเอาชีวิตของข้าไปครึงหนงึ แล้ว หากข้ามอี ีกคนหนงึ ข้ากค็ งมิ ต้องมชี ีวิตอยู่แล้ว! ดงั นันเพือให้ตนมีอายุทยี นื ยาว ชีวติ นีของเขาคงจะมเี พียงซู เหลยี นอวินเป็นผู้หญงิ ของเขาได้เพียงคนเดยี วเท่านนั “อ้อ เช่นนีเองหรือ” สหี น้าเยน็ ชาของซเู หลยี นอวินค่อยๆ ดขี นึ แต่ ยงั คงตีสีหน้าเอาไว้เช่นเดมิ แล้วเอย่ ว่า “อนั ทจี ริงท่านอยากจะแต่ง อนุเข้ามากม็ เิ ป็นไร ข้ามไิ ด้ขหี ึงถงึ ขนาดจะมใิ ห้ท่านรับ เรืองนีก็ มิใช่เรืองใหญ่อะไร” กแ็ ค่รับอนุเข้ามามใิ ช่รึ มเี รืองใหญ่กว่านีเยอะ รบั กร็ ับเถดิ รับมาเยอะๆ ต่างหากถงึ จะดี! ถงึ ตอนนันพอรับเข้ามา เยอะๆ เข้า ตระกลู ซกู จ็ ะมขี ้ออ้างในการขอหย่า? “เจ้าไม่หึงจริงๆ หรอื ” ต้วนเฉินเซวยี นคล้ายคิดอะไรบางอย่าง ขึนมา ดวงตาของเขาจึงปรากฏรอยยิม

เมือซเู หลยี นอวินเหน็ สาสน์ ทสี ่งมาทางสายตาของต้วนเฉนิ เซวียน เช่นนนั หน้าของนางพลนั แดงกาํ กไ็ ด้ หากเป็นเมอื ก่อน…นางไม่ เพียงเป็นคนทขี หี ึงหวงเทา่ นัน แต่นางยังเป็นผู้หญงิ ทรี ้ายกาจมาก คนหนึง เมือชาติก่อน เหตผุ ลทรี อบกายของต้วนเฉินเซวยี นไม่มสี ตรผี ้อู ืน กล้าเข้าใกล้นอกจากนางนัน…นอกจากความเยน็ ชาของตัวเขาเอง และสายตาทมี องสตรีทุกคนอย่างรังเกยี จจนทาํ ให้ทกุ คนต้องเผ่น กลบั จวนแล้ว อกี เหตผุ ลหนงึ ทสี าํ คญั กเ็ ป็นเพราะนางด้วย! เนอื งจากในตอนนันกม็ คี นทคี ดิ เช่นเดยี วกับนาง เกบ็ ความไม่ใส่ใจ ของต้วนเฉินเซวียนเอาไว้แล้วลิมรสกบั ความไม่ยอมแพ้ แต่ในตอนนันเหตุใดซเู หลยี นอวินถึงมีความคดิ แบบเดียวกบั คน พวกนัน? ในตอนนันหากนางร้สู กึ ว่าผู้ใดมคี วามคดิ ในทางนัน นาง จะพยายามอย่ใู กล้ๆ กบั ต้วนเฉินเซวยี นตลอดเวลาเมืออยู่ต่อหน้า คนพวกนัน เพือให้เป็นทบี าดตาบาดใจ ถงึ อย่างไรต้วนเฉนิ เซวยี น จะไล่นางไปกต็ ่อเพยี งเมือร้สู กึ ว่านางยุ่งกบั เขามากเกนิ ไปเท่านัน แต่ขอบเขตมากน้อยเพยี งใด เวลาทลี งมอื ทาํ นัน นางย่อมเป็นคนที

ร้ดู ีเรืองนีมากทสี ดุ ดังนันในสายตาของคนนอกทไี ม่ค้นุ เคยกบั พวกเขาสองคน จะ เข้าใจภาพนวี ่า คนหน้าตาดีคู่นีมคี วามรู้สกึ ทลี กึ ซึงต่อกนั มาก! ดู ความรักทแี ม่นางผู้นีมตี ่อหนุ่มคนนสี ิ แม้ว่าหนุ่มคนนีจะไม่ค่อย แสดงออกอะไร แต่กด็ ูเหมอื นรู้สกึ เอน็ ดูมากทเี ดียว! แต่ความจริงทซี ่อนอยู่ในนันเป็นอย่างไร มีเพียงซเู หลียนอวิน เทา่ นันทรี ้!ู “นนั เป็นเรอื งราวในอดตี ไปแล้ว” ซเู หลียนอวินกระแอมแล้วเอ่ย ขึนพลางเลกิ คิว “ปัจจุบนั ไม่เหมือนอย่างในอดตี ทงั หมดได้ เปลยี นแปลงไปหมดแล้วท่านว่าจริงหรอื ไม่” “ทเี จ้าพูดนันมิผิด” ต้วนเฉินเซวยี นพยักหน้า “หลายๆ เรืองได้ เปลยี นแปลงไปแล้วจริงๆ” เพราะหากไม่เกดิ การเปลียนแปลงขึน แล้วจะเกดิ เหตุการณท์ ซี เู หลยี นอวนิ ยอมแต่งงานกับเขาได้อย่างไร ซูเหลยี นอวินถูกสายตาอนั เร่าร้อนของต้วนเฉนิ เซวยี นมองจนหน้า ของนางเริมร้อนผ่าว เพยี งคร่เู ดียวเทา่ นันคาํ พดู ทนี างเตรียมเอาไว้ อย่างดีแล้ว พอมาถึงตอนนีกลบั พดู อะไรไม่ออกสกั อย่าง! เพราะ

ยิงเปิ ดปากพูดมากเทา่ ไหร่กม็ ีแต่จะทาํ ให้เขารู้สกึ ว่า…นางกาํ ลงั เย้า แหย่เขาอยู่! เพราะความหมายทแี ฝงอยู่ในแววตานนั มากมาย คาํ พดู หลายๆ อย่างจงึ ไม่จาํ เป็นต้องเอ่ยออกมา แต่สามารถอ่านทุกอย่างออกได้ ผ่านทางสายตาทงั หมด

ตอนที ขนมบวั หิมะ “ต้วนเฉินเซวยี น จู่ๆ ข้ากอ็ ยากกนิ ขนมบัวหิมะไส้กุหลาบของร้านอู่ เซียงเกอ๋ ” จู่ๆ ซเู หลยี นอวินพลนั เอย่ ประโยคนีขนึ มา “จะทาํ อย่างไรดี” ขนมชนิดนีเป็นขนมทตี ้วนเฉินเซวยี นชอบกนิ มากทสี ดุ อย่างหนึง แน่นอนว่านางเองกช็ อบกนิ มากเช่นกนั ดังนนั เมือชาตทิ แี ล้วเพือ เอาอกเอาใจต้วนเฉินเซวยี นมากขนึ นางถงึ กับไปต่อแถวทรี ้านอู่ เซียงเกอ๋ หลายครังต่อหลายครังเพือซอื ขนมชนดิ นีโดยเฉพาะ แต่ด้วยความซือยากของขนมชนดิ นี ต่อให้ซเู หลียนอวินชอบกิน มากขนาดไหน แต่เมอื นบั จาํ นวนครังทนี างเคยได้กนิ คล้ายว่าจะนบั นิวมือเพียงสองนิวกค็ รบแล้ว เนอื งจากร้านอู่เซียงเกอ๋ นันเป็นร้านเก่าแก่ทโี ด่งดงั ในเมอื งหลวง แห่งนีหรืออาจจะทงั เมืองต้าชัวเลยด้วยซาํ อกี เรืองหนงึ กค็ ือขนม บวั หิมะร้านนีคือทสี ดุ ของความเป็นกลาง ราคาทแี พงของมนั นนั ไม่ใช่ปัญหา แต่ประเดน็ ทสี าํ คญั ทสี ดุ กค็ ือ…ความยากในการซือ! ไส้ของขนมบวั หิมะร้านอู่เซยี งเกอ๋ เป็นไส้ผลไม้ผสมเกลด็ นาํ แขง็

ดังนันขนมชนดิ นีจึงเป็นขนมทนี ิยมกนิ กันในช่วงฤดูร้อนโดยเฉพาะ และในช่วงระยะเวลาหนึงเดอื นนีกจ็ ะมีขนมชนิดนีออกมาวางขาย ไม่ถึงยีสบิ กล่องเท่านนั เนอื งจากมีเหล่าองค์หญงิ องคช์ ายจากตระกลู ใหญ่ๆ มากมายที อยากซอื ขนมชนิดนี ดงั นนั ร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ จึงเคยประกาศออกมา ด้วยตัวเองว่าต่อให้เป็นฝ่ าบาท หากอยากกนิ ขนมทรี ้านของพวก เขากต็ ้องยดึ ตามกฎระเบยี บของร้านด้วย นันกค็ อื ต่อแถว! นันเป็นเพราะผู้ทอี ยากจะซือขนมของร้านมีมากยงิ นัก ด้วยเหตุนจี งึ ไม่สามารถเอาใจทุกคนได้และทาํ ได้เพียงหาวิธอี ืนมาใช้แทนเท่านนั นันกค็ ือพยายามจัดการอย่างถูกต้องทุกอย่าง หรือถงึ แม้จะทาํ ผดิ ไปบ้างกต็ ้องเป็นไปอย่างมีศลิ ปะ คอื ผดิ พลาดโดยยังให้เกยี รติทกุ คนอยู่ เนอื งจากการออกมาช้าจนทาํ ให้เข้าแถวอยู่ด้านหลงั สดุ ท้ายจงึ ไม่ สามารถซอื ขนมบวั หิมะกลับไปได้ย่อมดีกว่าเหตผุ ลทรี ะหว่างการ เข้าแถวปรากฏคนของบางตระกลู มาแทรกแล้วปล้นเอาความสาํ เรจ็ ไป! เพราะไม่ว่าจะเป็นตระกูลใดกไ็ ม่ขดั สนเงนิ ทอง ตาํ แหน่งก็ ใหญ่โตพอๆ กนั ดงั นนั การทรี ้านอเู่ ซยี งเกอ๋ ออกกฎมาเช่นนีถือว่า

มเี หตผุ ลทพี อเข้าใจได้ “อยากกนิ หรอื ” ต้วนเฉนิ เซวียนเอ่ยพลางอมยิม “ใช่แล้ว ข้าอยากกนิ ขนมอนั นี!” ตอนนซี เู หลยี นอวนิ ร้สู กึ ว่าตน อยากจะหาเรืองใส่ตวั มิผิด หาเรืองใส่ตัว! เนอื งจากหากไม่รีบคว้าโอกาสนีเอาไว้ เดียวนางกจ็ ะต้องแต่งงาน กบั เขาแล้ว! พอถงึ ตอนนัน สถานทแี ปลกใหม่ทนี างไม่ค้นุ เคย แล้ว นางจะไปแสดงอทิ ธฤิ ทธทิ มี อี ย่เู ตม็ หัวใจของนางเพือกลนั แกล้งต้ วนเฉนิ เซวยี นได้อย่างไร อกี อย่างตระกูลต้วนกม็ ตี ้วนเฉนิ เซวียนเป็นลูกชายเพียงคนเดยี ว เมือถึงตอนนนั อย่าว่าแต่จะใช้งานต้วนเฉนิ เซวยี นเลย แต่นาง อาจจะต้องคอยตามรับใช้ต้วนเฉินเซวียนไปทุกทตี ่างหาก เพราะ ครอบครัวทมี ลี กู ชายเพียงคนเดียวส่วนใหญ่แล้วกม็ กั จะเลียงดู เช่นนี เนอื งจากเป็นคนโปรดคนเดียวของบ้าน ดงั นนั เขาจะต้องได้รับการ ทะนุถนอมอย่างมาก! ทว่านางเองกไ็ ด้รับการเลียงดูเหมอื นไข่ใน หินจากบดิ ามารดามาตังแต่ยังเลก็ บทเรยี นจากชาติทแี ล้วนางได้

ลมิ รสเพียงพอแล้ว ดงั นนั ชาตนิ ี…การปรณนิบตั ิต้วนเฉนิ เซวยี น? ไม่มีทางอย่างแน่นอน! อกี อย่างคนื นันในวงั หลวง ต้วนเฉนิ เซวียนกไ็ ด้ลันวาจาเอาไว้แล้ว ไม่ใช่หรือว่าชวี ิตนีจะให้พวกเขาสองคนสลับสถานะกนั หากเป็น เช่นนนั กด็ ีเช่นกัน ตอนนีโอกาสแรกได้มาถงึ แล้ว เพราะคาํ พูดนัน ไร้นาํ หนกั เรืองอะไรกต็ ามล้วนต้องลงมือกระทาํ ให้เหน็ จริงๆ ถงึ จะถกู ต้อง! ดังนันตอนน…ี นางจงึ อยากกนิ ขนมบัวหิมะไส้กุหลาบ กแ็ ค่อยากกนิ ขึนมา จะให้ทาํ อย่างไรได้! “อยากกนิ กไ็ ม่เหน็ ยาก ข้าไปซือมาให้เจ้ากจ็ บแล้ว” สาํ หรับซู เหลยี นอวินผู้ทมี ีคาํ ร้องขอไม่บ่อยนกั ในความคิดของต้วนเฉนิ เซ วียนนอกจากจะไม่ร้สู กึ ว่าเป็นเรืองว่นุ วายอะไรแล้ว เขากลับยังรู้สกึ ว่าซเู หลยี นอวินกาํ ลงั ให้โอกาสเขาอยู่? เพือให้เขาได้ใช้ความพยายามเพือลบล้างความผดิ ? ความรู้สกึ ต่อ กนั จะได้ดขี นึ อกี อย่างกแ็ ค่ซือของกนิ เท่านัน อย่าว่าแต่รอบเดยี ว เลย ต่อให้เป็นสบิ รอบสาํ หรับเขาแล้วกไ็ ม่เป็นปัญหาอะไร

เพราะว่า…”แต่ว่าข้าอยากกนิ ตอนเทยี ง” ซเู หลยี นอวินยกแขนขนึ แล้วชีไปนอกหน้าต่าง “หากตอนก่อนเทยี งทา่ นยังซือมาไม่ได้ล่ะก็ ทา่ นกไ็ ม่ต้องพยายามอกี เพราะตอนเทยี งเป็นช่วงเวลาทรี ้อนทสี ดุ การได้กนิ ขนมอันนใี นตอนเทยี งถงึ จะเป็นเวลาทดี ีทสี ดุ อกี อย่าง หากปล่อยเอาไว้นานเกนิ ไปเกรงว่าเกลด็ นาํ แขง็ ทอี ย่ใู นขนมคงจะ ละลายหมดไม่เหลอื แน่” แน่นอนว่าเมือชาตกิ ่อนซเู หลยี นอวินเคยซือขนมชนดิ นมี าก่อน ดังนันหนทางการไปซือขนมบัวหิมะกุหลาบเป็นอย่างไรนัน นาง ย่อมค้นุ เคยเป็นอย่างด!ี อย่าว่าแต่ตอนเทยี งเลย ต่อให้เป็นตอนนีกเ็ กรงว่าคงจะมีคน มากมายมารอต่อแถวซือตังแต่เช้ามืดแล้ว! เพราะการต่อแถวซือ ของทนี ีถือเป็นเรืองยาก ดังนันตอนทรี ้านอ่เู ซยี งเกอ๋ เปิ ดร้านใน ตอนเช้า เพยี งแค่ประตูร้านถูกเปิ ดออกขนมชนดิ นีกจ็ ะถูกแย่งซือ ไปจนไม่เหลอื ดังนนั การทซี เู หลยี นอวินเสนอความต้องการนี อนั ที จริงแล้วคอื ไม่มีทางทจี ะสามารถทาํ สาํ เรจ็ ได้แน่ อกี อย่างนางยัง ต้องการกนิ ตอนเทยี งโดยทไี ม่ให้เกลด็ นาํ แขง็ ทอี ยู่ในไส้ละลาย ซึงนี ยิงทาํ ให้ภารกจิ นียากขนึ ไปใหญ่!

เพราะแค่ตอนเช้าขนมนีกจ็ ะถูกแย่งซือไปจนหมดแล้ว ยก เว้นเสยี แต่ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะบากหน้าตนไปขอซือจากคนทซี อื ได้ เรยี บร้อยแล้ว มิเช่นนันแล้ว…ซูเหลยี นอวินกย็ งั นกึ ไม่ออกว่าจะมวี ิธี ใดทจี ะทาํ ให้เขาซอื ขนมกลับมาได้ “ของทเี จ้าอยากได้ อย่าว่าแต่ขนมหนึงจานเลย ต่อให้เป็นดาวบน ท้องฟ้ า หากเจ้าต้องการข้ากจ็ ะหามาให้” อย่างนนั กไ็ ปเอามาส?ิ ข้าเองกอ็ ยากได้ดาวบนท้องฟ้ าเหมอื นกนั ! ทาํ อย่างไรดนี ะ ซเู หลยี นอวินแอบบ่นในใจ พดู จาแต่ละคาํ นันน่าฟัง ยิง รอให้ทาํ ให้ได้กอ่ นแล้วค่อยมาพูดจาเลอะเทอะกบั นางกแ็ ล้ว กนั ! “ทา่ นยังไม่ไปอกี รึ” ซเู หลียนอวินเลกิ คิว “เอาล่ะ จะไปเดียวนีแล้ว แต่ก่อนทจี ะไป…เจ้าต้องให้ของบางอย่าง กบั ข้าก่อน ข้าถึงจะสบายใจ” ต้วนเฉินเซวยี นเอานิวชีไปชีทแี ก้ม ขวาของตัวเอง แววตาของเขาเตม็ ไปด้วยการหยังเชิงและรอคอย “ท่านอยากโดนตบรึ” ซเู หลยี นอวินยนื มอื ออกมา “ข้าย่อมสนอง ความต้องการของทา่ นได้อย่างแน่นอน” สหี น้าเศร้าใจใดๆ นางไม่

สนใจทงั นนั ! นางรู้เพยี งว่าการชีไปทแี ก้มขวาของตวั เองนัน หมายความว่าอยากโดนตบ! อย่าพยายามอธบิ ายความหมายอืนให้ นางฟังเลย นางไม่อยากรู้และไม่สนใจสกั นดิ !ต้วนเฉินเซวียนลดมอื ลงอย่างสนิ หวงั กไ็ ด้ เดิมทเี ขาเองกไ็ ม่ได้คาดหวงั ว่าจะได้อยู่แล้ว ทว่าความจรงิ ทรี ้อู ยู่แก่ใจหากเปรียบเทยี บกับความรู้สกึ ทโี ดน ปฏเิ สธจริงๆ แล้ว ถอื ว่าแย่กว่ากนั เยอะ! “ผหู ลวิ !” ต้วนเฉนิ เซวยี นเพิงจะก้าวเท้าออกไป ซเู หลยี นอวินกร็ ีบ เรยี กพวกผูหลวิ ลงมา “คุณหนูใหญ่เรียกข้าหรือ!” แกร่กๆๆ เพียงชัวคร่คู นทงั ห้าก็ กระโดดลงมาจากคานด้านบน “อมื ข้ามเี รืองอยากให้พวกเจ้าช่วย” เวลาผ่านมานานแล้ว ซู เหลยี นอวินชนิ ชากบั การปรากฏตัวพรวดพลาดออกมาอย่าง รวดเรว็ ของพวกเขาแล้ว “เหน็ พวกเจ้าบอกว่าช่วงนีไม่ค่อยมีอะไร ให้ทาํ ตอนนขี ้ามีงานทจี ะให้พวกเจ้าทาํ แล้ว นนั กค็ ือพวกเจ้าสกั คน หนึงรีบสะกดรอยตามต้วนเฉนิ เซวยี นไป ไปดูว่าคราวน…ี เขาใช้ ลกู ไม้อะไรอกี ” เพราะก่อนทตี ้วนเฉินเซวียนจะออกไป แววตาของ เขานนั แน่วแน่จริงจงั มาก ทาํ ให้ซเู หลยี นอวนิ รู้สกึ ว่า ภารกจิ ทนี าง

คดิ ออกมาในครังน…ี ไม่ยากสาํ หรับเขาเลยแม้แต่น้อย?

ตอนที คู่ต่อสู้ “คณุ หนูให้บ่าวไปกไ็ ด้ขอรับ” ซูเหลียนเงยหน้าขึนจงึ เหน็ ว่าอวซี าง เป็นผู้สมคั รใจไปเอง “ได้ ผ้ใู ดไปกไ็ ด้ทงั นัน ขอแค่ตามเขาไปให้ดี กแ็ ล้วกนั ” นางไม่ได้อยากจะให้ความสาํ คญั กบั ต้วนเฉินเซวียน นางเพียงคดิ ว่า…ทงั หมดควรจะระมัดระวงั ให้มากหน่อยจะได้ไม่ ผิดพลาด! “ขอรับ คุณหนูใหญ่ บ่าวเข้าใจแล้ว” อวีซางเอ่ยปากรบั ประกนั อย่างเป็นมนั เป็นเหมาะ “อมื ๆๆ” ซเู หลยี นอวนิ ตอบอย่างไม่ใส่ใจนกั ในใจของนางเพียง หวงั ว่าขออย่าให้อวีซางประมาทเกนิ ไปจนปล่อยเขาหลดุ มอื นันจะ ยิงว่นุ วายกนั ไปใหญ่! “นายทา่ นขอรับ คล้ายว่ามคี นสะกดรอยตามเราอยู่ด้านหลงั ” หลังจากทอี วีซางตามไปได้สกั พัก หลิวจอื กเ็ ริมร้สู กึ ได้ถึงฝีเท้าของ เขา ต้วนเฉนิ เซวียนเลิกคิวเลก็ น้อย นาํ หนกั หนักเบาของฝีเท้านี เขานึก ไม่ออกเลยจรงิ ๆ ว่าเป็นฝีเท้าของผู้ใด แต่…ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดกช็ ่าง

เถดิ ! เนอื งจากตอนนีเขามภี ารกจิ สาํ คัญทตี ้องจดั การก่อน! ดังนนั องครักษท์ เี ขาไม่ร้วู ่ามาจากจวนไหน ข้าคงต้องขออภยั ด้วย ตอนนี ข้าไม่มเี วลาเล่นเป็นเพือนเจ้า “หลวิ จอื ไปขวางไว้กพ็ อ ตรงหัวมุมด้านหน้าข้าจะเลียวไปทางขวา” ร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ตอนนีคงจะเปิ ดร้านเรยี บร้อยแล้วกระมัง ดังนนั เกรงว่าเขาต้องเร่งฝีเท้าเรว็ ขึนมากหน่อย “รบั คาํ สงั ขอรับ นายทา่ น” อวีซางสะกดรอยตามต้วนเฉินเซวยี นอย่างสบายใจ เนืองจากงาน เช่นการสะกดรอยตามนี สาํ หรับผู้เป็นองครกั ษ์นันถอื ว่าเป็นทกั ษะ พนื ฐานทสี ดุ เป็นภารกจิ ทพี วกเขาเริมทาํ เป็นตังแต่แรกเริม ดังนันแน่นอนว่าตอนนีในใจของอวีซางมิได้ใส่ใจคาํ พดู ทซี เู หลยี นอ วนิ กาํ ชบั เขาก่อนออกมาเลย ดังนันจงึ ทาํ ให้…ชัวขณะทผี ่านหัวเลียว ตรงมุมถนน เขาก…็ พลัดหลงกับพวกเขาแล้ว! บรเิ วณนีเป็นทางแยกซ้ายขวาสองด้าน

อวีซางมองซ้ายมองขวา สดุ ท้ายจึงตดั สนิ ใจจะเลียวไปทางขวากแ็ ล้ว กนั ! ด้านขวาเป็นทางทที ะลไุ ปถงึ ร้านอู่เซยี งเกอ๋ แม้ว่าการไปร้านอู่ เซยี งเกอ๋ ในครังนี ต้วนเฉินเซวยี นอาจจะแวะไปทอี นื ก่อน แต่ ตอนนีเขาพลัดหลงกบั พวกนันแล้ว! ดังนันเขาจงึ ต้องเชอื สญั ชาตญาณของตัวเอง ดังนันไปทางด้านขวากแ็ ล้วกัน! เมือตัดสนิ ใจได้แล้ว อวีซางกเ็ ตรยี มจะก้าวเท้าเพือมุ่งไปยงั ถนน ด้านขวามอื “พ่อหนุ่ม เจ้ากาํ ลงั ตามหาคนอยู่หรือ” อวีซางรู้สกึ ได้ถึงความ แปลกประหลาดทอี ยู่ด้านหลงั ยังไม่ทนั จะหนั ตัวกร็ ีบกระโดดไป ด้านหลังเพือรักษาระยะห่าง เมือหลิวจือเหน็ อวีซางหันตวั หลบอย่างมีฝีมอื เช่นนีจงึ พยักหน้า แสดงการชืนชม จากนนั จงึ เอ่ยว่า “ไม่เลว เคลอื นไหวใช้ได้!” เพียงแค่ฉลาดน้อยเกนิ ไปหน่อยเท่านัน เพราะเขาตามคนผ้นู ีมา จนถึงด้านหลังแล้ว แต่คนผู้นียังไม่ร้ตู ัว ดังนันหากเขาไม่เอ่ยปาก ทกั ขนึ ก่อน คนผ้นู กี ค็ งยงั ไม่ร้สู กึ ตัวกระมัง “ทา่ นคอื …?” อวีซางหรีตาลง “หน้าตาของท่านคุ้นตานัก!” จ้อง

อยู่เป็ นเวลานานกว่าอวีซางจะเอ่ยประโยคนีออกมา เนอื งจากครังทแี ล้วทหี ลวิ จอื โดนจับตัว เขามไิ ด้เป็นคนลงมือจบั ด้วยตัวเอง อกี ทงั ตอนทหี ลวิ จอื โดนสอบปากคาํ ใบหน้าของ หลิวจือกถ็ ูกต่อยเสยี จนสภาพเป็นเช่นนันเสยี แล้ว ดงั นนั ตอนนี ทอี วีซางบอกว่าคุ้นตานันเป็นเพียงเพราะสายตาของอวีซางเอง เทา่ นัน…ทรี ้สู กึ ว่าคุ้นตา! ทว่าในมุมอืนๆ นนั ? เขาคงจะยังไม่เคยเหน็ คนผู้นีมาก่อนกระมัง แล้วทาํ ไมเขาถงึ ต้องมาขวางตนเอาไว้ด้วย ทว่าหลวิ จือนันแตกต่างจากอวีซาง ในตอนนนั อวซี างไม่ได้ถูกทาํ ร้าย! อกี อย่างอวีซางในตอนนีกม็ ิได้ปลอมตัวมาด้วย ดังนนั เพียง แค่หลวิ จือสังเกตใบหน้าของอวีซางไม่นานกส็ ามารถจาํ หน้าเขาได้ คนผ้นู ีมใิ ช่องครักษป์ ระจาํ ตัวของคุณหนูซหู รอกหรือ! หลิวจอื แอบ โวยในใจ อย่างนที า่ จะไม่ดีแน่? เพราะหากเป็นคนของบ้านอืน จะสงั สอนกไ็ ม่เป็นไร เพราะถงึ อย่างไรพวกเขากส็ ่งคนมาสะกดรอยตามเจ้านายของเขาก่อน ดงั นันหากลงไม้ลงมือกค็ งไม่เป็นไร

แต่พอเป็นคนของคณุ หนูซูกย็ ่อมทาํ แบบนันไม่ได้แล้ว…? เรืองนี หากนายท่านรู้เข้าว่าคุณหนูซสู ง่ คนมาสะกดรอยตามเขาเช่นนี เขา คงจะไม่มีทางชอบใจแน่! เนืองจาก…พอฟังดูแล้วคล้ายกบั ว่า คณุ หนูซูไม่ไว้ใจเขาจงึ ตังใจสง่ คนออกมาสะกดรอยตาม เฮ้อ อย่างนีกย็ ากจะจดั การเสยี แล้ว! เพราะจะลงไม้ลงมือกท็ าํ ไม่ได้! หากเจ้าเดก็ หนุ่มผู้นีกลับไปเพราะโดนเขาลงไม้ลงมือหรือแตะเนือ ต้องตวั เขาแม้เพียงเลก็ น้อยแล้วไปฟ้ องซเู หลยี นอวินขนึ มา หาก เป็นเช่นนันหลวิ จอื กล้ารับประกนั เลยว่า หากเขาโดนสอบสวน ขึนมา เขาจะต้องเป็นเป้ าหมายแรกทจี ะโดนจดั การก่อนอย่าง แน่นอน! เพราะหลวิ จือมองออกแล้วว่าเจ้านายของเขาตอนนี เมืออยู่ทเี รือน ของคุณหนูใหญ่ซกู ไ็ ม่มมี าตรฐานอะไรทงั นัน? เพราะเรืองราว มากมายทเี กดิ ขนึ เมอื ไม่กวี นั ทผี ่านมานีได้ทาํ ลายความอดกลนั ของ หลวิ จอื ไปมากทเี ดยี ว! ซึงกท็ าํ ให้หลิวจอื ได้เหน็ ว่าเจ้านายของตนก็ มดี ้านแบบนเี ช่นกนั !

ดงั นันในสถานการณ์ตอนนี…ช่างเถิด คงต้องถ่วงเวลาคนผู้นีไว้ก่อน กแ็ ล้วกนั ! เมอื อวซี างเหน็ ว่าคนผู้นันเอ่ยเพียงเท่านันแล้วกไ็ ม่ได้เคลือนไหว ใดๆ ต่อ แถมยังเริมไม่พูดไม่จาและเหม่อลอยเช่นนี ตอนแรกเขา มที า่ ทางระมดั ระวงั ตวั อย่างมาก เพราะอวีซางคดิ มาตลอดว่าทา่ ทาง ของหลิวจือคล้ายกาํ ลังเตรียมตัวจะออกกระบวนท่าทอี นั ตราย บางอย่าง สดุ ท้ายพอผ่านไปพักใหญ่ อวีซางกลบั พบว่า สมองของ เขาคงจะมีปัญหาไปแล้ว! เหน็ ชัดๆ ว่าคนผู้นกี าํ ลังเลือนลอยคดิ บางอย่างอยู่! มกี ระบวนท่า โจมตหี รอื การรวบรวมกาํ ลังทไี หนกนั สมองของเขาเองกค็ งมี ปัญหาด้วยเช่นกนั ! ถงึ คดิ แต่เรืองฟ้ ุงซ่านเช่นนีได้ เฮ้อ ดทู ่าแล้วช่วงนีคงเป็นเพราะเขาอ่านตาํ นานตามคุณหนูจนเป็น เช่นนีแล้วกระมัง เพราะในยุทธภพนีหากผู้ใดมีวรยุทธเ์ ช่นนัน หาก คดิ จะครองอาํ นาจทวั ทงั ยุทธภพนีกค็ งจะไม่เป็นปัญหา! จากนนั อกี เพียงชัวครู่ อวซี างจงึ ใช้สายตาไม่ขอข้องเกยี วกบั เจ้ามอง เหยียดไปทหี ลิวจอื จากนันจึงเดนิ จากไปอย่างโอหัง

คณุ หนูของเขาเคยพูดเอาไว้แล้วว่า ในสถานการณเ์ ช่นนี เราจะ สญู เสยี อะไรกไ็ ด้ แต่อย่าสญู เสยี จุดแขง็ อย่างเดด็ ขาด! อวซี างเองก็ รู้สกึ เหน็ ด้วยเช่นกนั ! เมือคร่นู ใี นตอนเริมกค็ ล้ายว่าเขาได้สญู เสยี โอกาสไปแล้ว ดังนนั ตอนนเี ขาจะต้องตตี ืนกลับมาให้ได้! “ลาก่อน!” อวีซางหันตัวไปอยา่ งไม่แยแสแล้ววิงหนีไปไกลลบิ “เจ้ากลับมาเดียวนี!” หลวิ จอื ร้อนใจตามไป ข้าให้เจ้าไปแล้วหรอื ! อย่าคิดว่าจะใช้โอกาสทเี ขาไม่กล้าลงมอื แล้วจะทาํ ตามใจเช่นนีได้ แม้ว่าจะไม่สามารถลงไม้ลงมือได้ แต่การถ่วงเวลานันมวี ิธกี ารตัง หลายอย่าง อวีซางได้ยนิ เสยี งของหลิวจือดังขึน เขารู้สกึ ว่าเสยี งนันระคายหูยิง! ยังมีอะไรทเี พิงคดิ ได้ขึนมาหรือ คนผู้นีคงจะเพียนจริงๆ กระมัง เมือครู่นยี ืนเฉยอยู่ตังนานไม่ร้จู ักพูด เขากค็ ดิ ว่าไม่มเี รืองอะไรแล้ว สดุ ท้ายพอเขาขยบั ตัวกลับตามเขามาเช่นนีอกี คนผู้นีคอื ผู้ใดกนั แน่… หรือว่าจะเป็นคนทเี ขาควรรู้จัก แต่เขาจาํ อะไรไม่ได้เลยสกั นดิ ! หากว่ากนั ด้วยคุณสมบตั แิ ล้ว หลิวจอื นนั มปี ระสบการณ์