ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

ตอนกลับไปแทนทจี ะเล่าว่าตนถูกเบียดออกมาจนต้องไปต่อแถว ใหม่ มสิ ้ปู ิ ดบังเอาไว้แล้วบอกว่าตัวเองซอื กลบั มาไม่ได้จะดกี ว่า! ดังนันต่อให้เป็นต้วนเฉนิ เซวียนกเ็ ริมเกดิ ความรู้สกึ ทรมานใจขึนมา เสยี แล้ว! เพราะถงึ อย่างไรเขากค็ งไม่สามารถใช้พลังฝ่ ามอื ของเขากนั ทุกคน ออกไปให้พ้นทางได้ เพราะหากเขากล้าทาํ เช่นนัน เขาคงจะกลบั มา มีชือเสยี งในเมืองหลวงอกี ครัง! “ต้วน พีต้วน?” ท่ามกลางความโกลาหลนี ต้วนเฉินเซวียนคล้าย ได้ยนิ เสยี งอนั คุ้นเคยดังขึน วันไหนสภาพดีไมเ่ คยเจอ วันไหนสภาพแย่เจอทุกอย่าง! ตอนนเี ขา มีสภาพยาํ แย่เพียงนี กลบั ต้องเจอคนร้จู ักอกี ?! รู้แต่แรกเขาพก หมวกงอบออกมาด้วย! แต่จะอย่างไรกค็ งไม่ดีอยู่ดีกระมงั เพราะฤดรู ้อนทแี ล้งฝนเช่นนีจะ ให้เขาใสห่ มวกงอบดาํ ออกมาหรือ เขาไม่ได้กลวั ความร้อนสกั นดิ ! อกี อย่างเขาเป็นผู้ชาย หากใสห่ มวกนันมาเกรงว่าจะยิงดึงดูดสายตา คนมากขึนไปอกี

หรืออีกอย่างหนึงคอื ตอนนีคนแต่ละคนตวั เนอื สมั ผัสกนั หากสวม หมวกงอบอกี ….ดูท่าแล้วคงไม่ค่อยเข้ากบั สถานการณเ์ ทา่ ไหร่นกั ! เพราะอาจถูกเบยี ดจนหลุดแถวออกไปได้ตลอดเวลา! ”พีต้วน เป็นท่านจรงิ ๆ ด้วย!” หานชิงอวีเดิมทกี าํ ลังดืมชาอยู่บน ชันสองของโรงเตียมฝงั ตรงกนั ข้าม ผลสดุ ท้ายพอกวาดตาลงมา มองเบืองล่างกลับเหน็ ผู้คนทกี าํ ลงั เข้าแถวเบยี ดกนั และมคี นผู้หนึง ทเี ขารู้สกึ ค้นุ ตาขึนมา! ยังไม่ต้องพูดถงึ เรืองอนื แค่มองเพียงเสอื ผ้าทตี ้วนเฉนิ เซวียนสวม ใสก่ แ็ ตกต่างจากคนรอบๆ แล้ว ดังนันทา่ มกลางฝงู ชนนี เมือเขานัง มองจากชนั สอง เขาจงึ เหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นได้อย่างรวดเรว็ ภายใน แวบแรก “พีต้วน นีทา่ น…” หานชิงอวีกางพัดออกมาแล้วเอาขึนมาบดบงั ใบหน้าด้านล่างของตนแล้วเลกิ คิวเขาเอ่ยถามด้วยความข้องใจ “นี ทา่ นอยากลองสมั ผสั ความลาํ บากของคนทวั ๆ ไปหรอื ” ในฐานะที เขาเป็นคนหนึงทคี ่อนข้างรู้ใจต้วนเฉนิ เซวยี น หานชงิ อวีจึงร้เู รือง ทตี ้วนเฉนิ เซวียนเป็นเจ้าของร้านอเู่ ซยี งเกอ๋

ดงั นันไม่ว่าเขาจะพยายามขบคิดมากเทา่ ไหร่ เขากไ็ ม่เข้าใจอยู่ดี! นีต้วนเฉินเซวียนกาํ ลงั ทาํ อะไรอยู่ ตวั เองเป็นเถ้าแก่ร้านนีแท้ๆ ถ้า อยากได้จรงิ ๆ เหตใุ ดไม่เดินเข้าไปเอาเลยเล่า ทาํ ไมต้องมาเข้าแถว เบยี ดไปเบยี ดมากบั ชายร่างกายกาํ ยาํ พวกนีด้วย นีคงไม่ได้นึก…สนุกขนึ มาหรอกกระมัง? แต่ทาํ ไมเขาถงึ ไม่รู้สกึ เช่นนันนะ! เขาเพียงรู้สกึ ว่ากลนิ เหงอื ของคน ทเี ยอะมดื ฟ้ ามัวดนิ เช่นนีกาํ ลังจะทาํ ให้เขาเป็นลมไปแล้ว! “หยุดไร้สาระเสียท!ี ” ต้วนเฉนิ เซวยี นกัดฟัน สายตาของเขาเตม็ ไป ด้วยความคุกคาม “ไม่มเี รืองอะไรกไ็ สหวั ไปซะ! อย่ามาขดั หูขดั ตา ข้าตรงนี!” เพราะหากมีใครเหน็ เจ้าปัญญาอ่อนหานชิงอวีอยู่ตรงนี แล้วกค็ งเดาได้ไม่ยากว่าเขาคงอยู่ตรงนีด้วยเช่นกัน! และเขาไม่ อยากตะโกนอธบิ ายว่าเขามาทนี ีเพือซอื ของ “ไม่ไป!” หานชงิ อวีหัวเราะไหล่โยน เพราะช่วงนเี ขาเริมรู้สกึ ว่าได้ เหน็ ด้านทเี ขาไม่เคยเหน็ ของต้วนเฉินเซวียนมากขึนเรอื ยๆ แล้ว เขาเดาไม่ถูกจรงิ ๆ ว่าวินาทตี ่อไปต้วนเฉินเซวยี นจะทาํ อะไรที แปลกประหลาดกว่าปกตอิ กี หรอื ไม่!

เรืองราวน่าสนุกเช่นนีจะให้เขาก้มหวั จากไปเพราะคาํ พูดข่มข่เู พียง ประโยคสองประโยคได้อย่างไร เขากล้ารับประกนั เลยว่าต้วนเฉนิ เซ วยี นไม่มีทางเดินออกมาต่อยเขาอย่างแน่นอน! เพราะตอนนีต้วนเฉินเซวยี นยงั คงสบั สนอยู่ว่าจะทาํ อย่างไรให้ ตวั เองยืนอยู่ในแถวได้โดยทไี ม่กระเดน็ ออกมา และในความเป็นจริงแล้ว ตอนนตี ้วนเฉินเซวยี นอยากจะออกไปตบ หัวหานชงิ อวีเพือสงั สอนเขาสกั ยก แต่ตอนนเี ขาออกไปไม่ได้ จริงๆ! เพราะเขากาํ ลงั เข้าแถวอยู่ และเข้ามานานขนาดนีแล้วด้วย ช่วงเวลาทยี ากลาํ บากทสี ดุ เขาได้ผ่านมาแล้ว! คนจาํ นวนหนึงในสามถูกเบยี ดออกจากแถวไปแล้ว แต่เขายังคงฝืน ยืนอยู่ในแถวได้ เช่นนันแล้วจะให้เขายอมแพ้ได้อย่างไร ดังนันเมอื ต้วนเฉินเซวยี นเหน็ สายตาของหันชงิ อวี สายตาของเขาก็ เริมคมปราด สายตาของเขาคล้ายมีใบมดี อยู่ในนัน สายตาทจี ับจ้อง หันชงิ อวีนนั ราวกบั กาํ ลงั จะเอามดี เฉือนเขาเป็นหมืนๆ ครัง! ……

“น้องหญงิ ตอนไปถึงร้านตัดชดุ เจ้ากเ็ ลอื กๆ มาเถิด ถึงอย่างไร เสอื ผ้าทเี จ้ามอี ยู่ล้วนเป็นเสอื ผ้าทเี กา่ แล้วทงั นัน ถอื เป็นการ…ใช้ โอกาสนเี ปลียนเสอื ผ้าใหม่กแ็ ล้วกนั เพราะพวกเราคงยอมให้ผู้อนื มาดูถกู พวกเราไม่ได้ใช่หรอื ไม่” เช่นการนนิ ทาว่าตระกลู ซจู ะ แต่งงานทงั ทยี ังใช้เอาชุดเก่าๆ มาใส่! ”อมื กไ็ ด้เจ้าค่ะ” รมิ ฝีปากของซเู หลยี นอวินเริมปรากฏรอยยมิ “ท่านพีเอย่ อย่างนีแล้ว เช่นนนั ท่านกต็ ้องระวงั เงนิ ในกระเป๋ าท่าน ให้ด!ี น้องจะไม่มที างเหน็ ใจท่านพีแล้วช่วยประหยดั เงนิ ของทา่ นพี อย่างแน่นอน!” ไม่ว่านางจะยนิ ดหี รือไม่กต็ าม ต่อหน้านางต้อง แสดงให้เหน็ ว่าตนมคี วามสขุ ! นีคอื บทสรปุ ทซี ูเหลยี นอวินคิด ออกมาได้ เพราะนีไม่ใช่ช่วงเวลาปกติ ช่วงเวลาทเี ป็นช่วงหัวเลียวหัวต่อเช่นนี นางเกรงว่าหากนางแสดงทา่ ทไี ม่สบายใจออกไปหรอื ทาํ หน้านิวคิว ขมวด นนั จะทาํ ให้อนั เพ่ยองิ ไม่รู้ว่าจะจดั การเรืองนีอย่างไรต่อไป! เพราะสาเหตุทที าํ ให้นางไม่สบายใจกค็ ือ การทนี างจะต้องแต่งงาน ออกไปอย่างรีบร้อนเช่นนี

แต่จะว่าไปกไ็ ม่ใช่เสยี ทเี ดยี ว! เพราะผู้ใดจะคิดเรืองนีทงั วันทงั คนื ได้เล่า! อกี อย่างบางครังนางกแ็ ค่ขมวดคิวขนึ มากเ็ ทา่ นนั โดยที ไม่ได้มีเรืองอะไรไม่สบายใจเลย! ทว่ารายละเอยี ดบางอย่างนางกข็ ีเกยี จจะอธบิ าย เพราะบางทกี าร อธบิ ายมนั หมายถึงการปิ ดบงั บางอย่าง? ดังนนั ตอนนสี งิ ทนี างพอ ทาํ ได้คอื พยายามมีความสขุ ไปวันๆ แม้ว่ารอยยิมของนางจะแขง็ กระด้างกต็ าม!

ตอนที ชุดสําเร็จ “น้องหญงิ ด้านหน้ากถ็ งึ ร้านอ่เู ซยี งเก๋อแล้ว เจ้าอยากกนิ อะไร หรือไม่” ซมู วั เยียเลกิ ม่านขนึ แล้วชะเง้อออกไปมองร้านอู่เซียงเก๋อ ทตี ังอยู่ด้านหน้า “อวนิ เอ๋อรห์ ากเจ้าอยากกินอะไร ข้าจะได้สง่ คน ไปเข้าแถวทนี นั หากมวั แต่รอเจ้าเลอื กของอยู่แถวคงยาวมาถึงตรง นีแน่” “เอ่อ…” ซเู หลยี นอวนิ ใช้โอกาสทซี มู วั เยยี เปิ ดม่านชะเง้อหน้า ออกไปมองด้านนอก ทว่าหลังจากมองเสรจ็ แล้ว นางกท็ าํ ได้เพียง กลนื คาํ พดู ทนี างเตรยี มอยากจะพดู ลงไป เพราะตอนแรกนางคดิ จะตอบออกไปว่ากนิ อะไรกไ็ ด้ แต่หาก ต้องการจะซือจริงๆ กซ็ ือขนมเปี ยะไส้ชาเขยี วถัวแดงกแ็ ล้วกนั เพราะแม้ว่าขนมชนดิ นีอาจจะเป็นขนมธรรมดาๆ แต่หากเป็นฝีมือ ของพ่อครัวของร้านอ่เู ซียงเก๋อแล้ว ขนมธรรมดาๆ กลบั จะ กลายเป็นขนมทนี างโปรดปราณขนึ มาทนั ที แต่…แม้ว่านางอยากจะกินสกั เทา่ ไร พอเหน็ แถวแล้วนางคดิ ว่ายอม แพ้จะดกี ว่า นางลมื ไปได้อย่างไรว่าวนั นีเป็นวนั ทรี ้านอู่เซยี งเกอ๋ เปิ ด

ขายชุดขนมบัวหมิ ะ! หากร้แู ต่แรกนางคงสง่ คนมาเข้าแถวจองแต่ เช้าแล้ว พอมาถึงมาเวลานี…เกรงว่าไม่ว่าขนมบวั หมิ ะชุดใดกค็ งขาย ไปหมดแล้วกระมงั “น้องหญิง เจ้าดูคนผู้นันส…ิ ” ซมู วั เยียหรีตาพลางขมวดคิว เลก็ น้อย “นันใช่…? ค้นุ ตายิงนัก! “ ตอนนีซเู หลยี นอวนิ กาํ ลังคิดวนเวียนเพราะรู้สกึ เซง็ เรืองทตี วั เองไม่ ยอมให้คนมาต่อแถวเพือซือขนมตังแต่แรก เมือซมู ัวเยยี ขดั จังหวะ ขึนกท็ าํ ให้อารมณข์ องนางหนั เหไม่คดิ เรืองนันอกี ซึงกถ็ อื ว่าดกี ับ นางเหมอื นกนั “คนไหน?” ซูเหลยี นอวินมองตามมอื ของพีชายตัวเองไป สดุ ท้าย ผู้ทนี างมองเหน็ กลับเป็นต้วนเฉินเซวียนทกี าํ ลังเบยี ดเข้าแถวอยู่ใน ฝงู ชน! “ท่านพี” ซเู หลียนอวนิ พยายามหายใจเอาอากาศเข้าไป “ข้าคดิ ว่า พวกเราคงมิได้มองผิดหรอกเจ้าค่ะ” นันคอื ต้วนเฉนิ เซวียนไม่ผิด อย่างแน่นอน “เขาจะเป็นท่านโหวแล้วแท้ๆ จาํ เป็นต้องมาต่อแถวซือขนมด้วย

ตวั เองหรอื ” ซูมัวเยยี ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าต้วนเฉินเซวยี นคดิ อะไรอยู่ กนั แน่ “ช่วงนจี วนจิงอนั โหวกไ็ ม่มีอะไรน…ี ?” คงไม่ถึงกบั หาคนมา ต่อแถวแทนไม่ได้กระมงั ! ซูเหลยี นอวินไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะตอนนีสายตาของนางกาํ ลังจด จ้องไปยังทศิ ทางของต้วนเฉินเซวียนอย่างไม่กระพรบิ ตา “น้องหญิง?” เมือซมู ัวเยยี เหน็ ว่าซเู หลยี นอวินกาํ ลังเหม่อลอยกไ็ ม่ ร้จู ะเอ่ยเตือนนางว่าอย่างไรดจี ึงพดู เบาๆ ขนึ ว่า “เช่นนนั พวกเราจะ ไปทรี ้านตดั เสอื เลยหรือว่า…?” เมือเหน็ ท่าทางของน้องสาวตัวเองตอนนีแล้ว กไ็ ม่แน่ใจว่าต่อให้ไป ถึงร้านตัดเสอื แล้วจะสงบจติ สงบใจเลือกชุดได้หรือไม่ จติ ใจของนางคงจะลอยมาอยู่ทนี ีและตกอยู่ตรงนีไม่ยอมไปไหน! “ไปเถิด” ซเู หลียนอวินปิ ดม่านลง “ข้ากแ็ ค่ดูเพราะความแปลกใจ เท่านัน ดูจบแล้วกพ็ อ ไปเถดิ ไปร้านตดั ชุดกนั เจ้าค่ะ หากไปถงึ ช้า เสอื ผ้าคงจะถกู คนอืนเลือกไปหมดแล้ว” เมือซมู ัวเยยี ได้ยินซเู หลียอวินเอ่ยเช่นนีกไ็ ม่ว่าอะไร เขาเพียงยืนมอื

ออกมาลบู ผมของซเู หลยี นอวิน และมองทซี เู หลยี อวินเงยี บๆ ด้วย สายตาออ่ นโยน ซเู หลยี นอวินซมึ ซับความอบอุ่นจากมอื ของซมู ัวเยียอยู่เงยี บๆ นาง รู้ว่าพีชายของตนไม่อยากบบี คันนาง ความใสใ่ จของซมู ัวเยียทาํ ให้ นางร้สู กึ ผ่อนคลายลงได้ เพราะตอนนีในหัวสมองของนางกาํ ลงั คิด เรืองๆ อืนอยู่ เรืองนันกค็ อื ทตี ้วนเฉนิ เซวียนทาํ เช่นนีเพือต้องการจะพิสจู น์อะไร อยู่หรอื ซุเหลยี อวนิ คร่นุ คิดในใจ เพราะนางเองกไ็ ม่แน่ใจ เหมอื นกนั ว่าต้วนเฉินเซวยี นคิดจะทาํ อะไรกนั แน่ หรือว่าเขาจะเข้าใจความหมายของนางในวนั นันแล้ว? แต่นางยงั มิได้พูดอะไรออกไปเลย? แต่แม้ว่าจะไม่พดู ออกไปเป็นคาํ พดู แต่ ในใจของนางร้สู กึ เช่นนันอย่างแน่นอน! “น้องหญงิ ถงึ แล้ว” ไม่นานนกั ซมู ัวเยยี จึงเลิกม่านรถม้าขนึ แล้ว ก้าวลงจากรถม้าไปก่อนจากนันจึงยืนมอื ออกมารับ “ลงมาเถิด” “อมื เจ้าค่ะ” ซูเหลียนอวินเมอื ได้สตจิ ึงพยักหน้าแล้วจับมอื ของซู มัวเยีย จากนันจึงค่อยๆ เดนิ ลงจากรถไป

“น้องหญิงชอบตวั ไหนกเ็ ดนิ ออกมาบอกพีกแ็ ล้วกนั เอาทเี จ้า ชอบน่ะ” ซูมวั เยยี พาซูเหลยี นอวินเดินไปมาอยู่ในร้านมารอบหนึง แล้ว แต่กลบั ยงั ไม่สามารถหาชุดทนี างชอบได้จริงๆ หรือชุดที เหมาะสมกบั นาง เลยสกั ชดุ สดุ ท้ายเขาจงึ ต้องยอมแพ้แล้วให้ซเู หลี ยอวนิ เป็นคนเลอื กเอง เพราะในความคิดของซมู ัวเยียนัน เสอื ผ้าทจี ดั วางอย่ใู นร้านนีล้วน เป็นเสอื ผ้าสาํ เรจ็ แม้ว่าจะเป็นแบบใหม่ และดูดี ทว่าสดุ ท้ายแล้ว… มันกย็ งั คงเป็นเสอื ผ้าสาํ เรจ็ เทา่ นัน! ไม่ใช่ชุดทถี ูกสงั ตดั ขนึ มาเพียง ชุดเดยี ว จึงทาํ ให้คุณภาพของมนั ดูลดตาํ ลง ด้วยเหตุนีไม่ว่าจะดูอย่างไรล้วนรู้สกึ ว่าตรงนันตรงนู้นมีตาํ หนิหรือ มีข้อบกพร่องอย่างละเลก็ ละน้อย อกี อย่างไม่ว่าจะลองอย่างไรกไ็ ม่ เข้ากบั ซเู หลยี นอวินเลยสกั นดิ ส่วนซเู หลยี นอวินนันกลับไม่ได้พิถีพิถนั ขนาดนัน เสอื ผ้าสาํ เรจ็ แล้ว อย่างไร เพราะหากเปลียนมุมมองคดิ เสอื ผ้าสาํ เรจ็ ต่างหากที สามารถสวมใส่ได้เลย ไม่ต้องเสยี เวลารอ ดงั นันหากเปรยี บเทยี บ กบั เสอื ผ้าทสี งั ทาํ พิเศษแล้วนนั เสอื ผ้าแบบนีไม่ต้องเสยี เวลารอ ซึง กถ็ ือว่าดมี ากไม่ใช่หรอื

“เถ้าแก่เนยี เอาตัวนีและกต็ ัวนีห่อกลบั ให้ข้า” ซเู หลียนอวนิ ยกมอื ขึนแล้วชีไปทชี ดุ สองชุดอย่างไม่ใส่ใจ “ได้เจ้าค่ะ คุณหนู” เถ้าแก่เนียผู้นีปากหวาน จากนนั จงึ หยิบชุดทซี ู เหลยี นอวินชีสองชดุ ไปห่ออย่างคล่องแคล่ว เนืองจากคนค้าขาย หากไม่ปากหวานหรือพดู เก่งๆ หน่อย จะทาํ ให้ลกู ค้าชอบใจจน ควักเงนิ ออกจากกระเป๋ าอย่างเตม็ ใจได้อย่างไร “น้องหญงิ ไม่เอาอย่างอนื เพิมแล้วหรือ” เมือซมู ัวเยยี เหน็ ทา่ ทางซู เหลยี นอวินไร้อารมณเ์ ช่นนีจงึ เริมขมวดคิว “ทนี ีน่าจะยังมขี องอกี ไม่น้อยทพี วกเรายงั ดูไม่หมดกระมัง เหตใุ ดเจ้าจึงเลอื กสองชดุ นี” “กไ็ ด้…” ซูเหลยี นอวนิ พยายามฝืนยิมรอยยิมแขง็ ทอื อกมา “อย่าง นันพวกเราดูกนั ใหม่กไ็ ด้” เสอื ผ้าทเี รือนมเี ยอะแยะจนนางใสไ่ ม่ หมดแล้ว ต่อให้จวนแม่ทพั ของเราจะไม่ขาดแคลนเงนิ ทองแต่เรา จะใช้เงนิ แบบนีไม่ได้! เมือนางเหน็ พีชายของตัวเองควกั ถุงเงนิ ออกมาอย่างไม่ลงั เลเช่นนี นางจึงรู้สกึ เจบ็ ปวดหัวใจขึนมา! แน่นอน ทาํ ไมคุณหนูทองพนั ชัง อย่างนางต้องรู้สกึ ปวดใจกบั เรืองอย่างนีด้วย นันเป็นผลทเี กดิ สบื

เนอื งมาจากเมอื ชาติทแี ล้วนนั เอง! เนอื งจากเมือชาติกอ่ น อนั เพ่ยอิงต้องการทจี ะจาํ กดั การหนีออกไป เทยี วของซเู หลยี นอวิน นางจงึ จาํ กดั การใช้เงนิ แต่ละเดอื นของซู เหลยี นอวินอย่างเข้มงวด! เพราะหากนางออกไปเทยี วโดยไม่มเี งนิ แล้วนางจะเทยี วได้อย่างไร! ดงั นันเงินเดือนของซเู หลยี อวินในตอนนนั จึงได้รับเพยี งหนึงตาํ ลึง เท่านัน หนึงตาํ ลึง คณุ หนูเรอื นไหนจะได้เงนิ เดือนน้อยเพยี งนีอกี ? เรืองนี หากพดู ออกไปคงไม่มผี ู้ใดเชือแน่! แต่แน่นอนว่าเรืองนีเกดิ ขนึ ที จวนซูจริงๆ! เนอื งจากผ้ทู คี วบคุมทรัพย์สนิ ของบ้านหลงั นีจริงๆ คอื อันเพ่ยองิ ดงั นันต่อให้ซปู ัวชวนกบั ซูมวั เยียจะอยากช่วยเหลือทางการเงนิ ซู เหลยี นอวินมากแค่ไหนกเ็ กรงว่าคงทาํ ได้เพียงแค่คดิ แต่จนปัญญา จะลงมอื ! ยิงไปกว่านนั ซเู หลียนอวนิ ในตอนนันจะกล้าเอาหน้าที ไหนไปอ้อนวอนขอความช่วยเหลอื จากพวกซปู ัวชวน

ตอนที เอานาํ ไปให้ ซเู หลยี นอวินรือชุดออกมากองเอาไว้ นางพลิกไปพลิกมาอยู่ตรงนี สามสรี อบแล้ว จนสดุ ท้ายตัวเองเริมหงดุ หงดิ เสียแล้ว “ท่านพี พวกเรากลบั กนั ดีหรอื ไม่” อนั ทจี ริงแล้วตังแต่ตอนทซี เู หลี ยอวนิ เข้ามา นางกร็ ้สู กึ ว่นุ วายใจจิตใจไม่อยู่ทนี ีมาตังแต่แรกแล้ว แม้ว่าจะพยายามอย่างยิงให้สายตาของตัวเองหยุดอยู่ทเี สอื ผ้า แต่ สดุ ท้ายกลบั หยุดได้เพียงสายตาเอาไว้ทนี เี ทา่ นัน แต่จติ ใจของนาง ไม่ได้อยู่ทนี ดี ้วย แล้วการหยุดสายตาเอาไว้ทนี มี นั จะมีประโยชน์ อะไรเล่า “เช่นนนั พวกเราไปทรี ้านเป่ าหวาไจกนั ดีหรือไม่” ร้านเป่ าหวาไจ กบั ร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ตังอยู่ตดิ กนั ดงั นนั การทซี มู ัวเยียเอ่ยขนึ มาเช่นนี อนั ทจี ริงแล้วเขามเี ป้ าหมายเพือทจี ะลองหยังเชิงดูเท่านันเอง แม้ว่าซเู หลยี นอวินจะร้วู ่าในคาํ ถามนีมคี วามหมายซ่อนอยู่ แต่ สดุ ท้ายแล้วกลบั ยมิ ออกมาอย่างเขนิ ๆ แล้วพยักหน้า “ตกลงเจ้า ค่ะ”

อนั ทจี ริงนางอยากพดู ว่าจะไปดูต้วนเฉนิ เซวียน เนืองจากอากาศ ร้อนเช่นนี การให้ออกไปเผชญิ กบั ความร้อนเช่นนีคงจะ…ถงึ อย่างไรเมอื ครู่นนี างกเ็ หน็ แล้วว่าต้วนเฉนิ เซวยี นสภาพยาํ แย่ขนาด ไหน ซึงกเ็ พียงพอสาํ หรบั นางแล้ว หากเขาต้องเจบ็ ตวั เพราะเรืองนี ล่ะก็ จะถอื เป็นเรืองหนงึ ทนี างคิดไม่ถึงมาก่อน นีเหมอื นกับการวางแผนจะแกล้งผู้ใดสกั คนหนึง โดยคดิ เพียงแค่ ว่าต้องการทจี ะแกล้งเขาเท่านันและไม่ได้คิดเอาไว้ก่อนว่าหากเกดิ เรืองอะไรขนึ มาจะเลวร้ายถงึ ขันไหน! ตอนนีซเู หลยี นอวนิ จึงหวงั ว่า จะรีบมุ่งกลบั ไปยังร้านอ่เู ซียงเกอ๋ เพือดวู ่าต้วนเฉินเซวยี นยงั อยู่ที นันหรือไม่ หากเขายงั อยู่อกี ล่ะก…็ อนั ทจี ริงนางสมความปรารถนา ของตัวเองแล้ว ดังนันเขาคงไม่ต้องเข้าแถวต่อไปอกี แล้ว! “เช่นนนั กไ็ ปกนั เถดิ ” ซูมวั เยยี จูงมอื ซเู หลยี นอวินไป มืออนั ใหญ่ ของเขากมุ มอื น้อยๆ นุ่มนิมของซเู หลยี นอวนิ เอาไว้แน่น ความ อบอนุ่ และหนาของฝ่ ามอื กไ็ ม่ต่างอะไรจากตัวเขาเอง การกระทาํ นันสามารถเอาชนะคาํ พดู ได้อย่างขาดลอย อกี ด้านหนงึ ด้านข้างร้านอเู่ ซียงเกอ๋

“พีต้วน ทา่ นคดิ จะต่อแถวอยู่ทนี ีอีกนานแค่ไหน” คราวนพี ัดของ หันชงิ อวีถอื ว่าได้ใช้งานจริงๆ แล้ว แต่พดั กลับมีแค่อนั เดยี ว ดังนนั จะเอาพัดออกมาพดั คลายร้อนหรอื จะเอามาบงั แดดดี? การทตี ้อง เลือกกเ็ ป็นปัญหาอย่างหนึงเช่นกนั ! ตอนนีช่วงทดี เุ ดือดทสี ดุ ได้ผ่านไปแล้ว ตอนนยี ังมคี นต่อแถวอยู่ กลุ่มหนึงคนทยี ังฝืนอยู่ต่อนัน ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้ทรี ออกี ไม่กี คนกถ็ ึงคราวของตัวเองซือแล้ว? เนอื งจากคนงานของร้านอ่เู ซียงเกอ๋ ทาํ งานรวดเรว็ คล่องแคล่ว เขา จงึ เชือมนั ทจี ะรออยู่! เมือหันชิงอวีเหน็ ต้วนเฉินเซวยี นไม่สนใจตน แถมยังไม่มที ที า่ จะ สนใจคาํ พดู ของเขาเลยแม้แต่น้อย เขากเ็ ริมไม่สบอารมณข์ ึนมา จงึ เอย่ ออกไปว่า “พีต้วน ข้ากาํ ลงั พดู กบั ท่านอยู่นะ” “อมื ” ต้วนเฉนิ เซวียนเหล่ตาไปมองหันชิงอวีเลก็ น้อย แล้วถลึงตา ใส่เขาเพือเป็นการเตือนบางอย่าง หลังจากนันจงึ หันกลับไปแล้ว มองแถวด้านหน้าทคี ่อยๆ สนั ไปทลี ะคนอย่างไม่กระพริบตาพร้อม นับไปพลางๆ ว่าเมอื ไหร่จะถงึ ตนเสยี ที

“ไหนพีต้วนลองบอกข้าสวิ ่าท่านจะซือขนมนีไปให้ผู้ใด” แม้ว่า ตอนนีหันชิงอวีจะร้อนจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่กย็ ังฝืนทน ความร้อนทสี มั ผสั อยู่บนผวิ ของตนแล้วพยายามทจี ะเข้าไปใกล้ๆ ต้ วนเฉนิ เซวียน แต่น่าเสยี ดายตรงที แม้ว่าตวเขาเองจะไม่ได้มีเจตนาเข้ามาเพือ แทรกแถวเลยแม้แต่น้อย ทว่าคนทอี ยู่รอบๆ ต้วนเฉนิ เซวียนนันจะ มองอย่างไรเล่า แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้คดิ เช่นนนั ! เพราะใน สายตาของพวกเขา ตอนนไี ม่ว่าผ้ใู ดกต็ ามทพี ยายามจะแทรกตัวเข้า มาใกล้ๆ กบั แถวนันจะมีเหตุให้ถูกสงสยั อย่างทนั ทวี ่าเข้ามาเพือ แทรกแถว! ด้วยเหตนุ ี เมอื หันชงิ อวีเขยิบเข้ามาใกล้แถว คนทตี ่อแถวอยู่ ด้านหลงั กจ็ ะเริมเบยี ดขนึ มาข้างหน้าอย่างวุ่นวาย ซึงนนั ทาํ ให้ผู้ที เข้าแถวอย่ดู ้านหน้าทไี ม่ได้ทนั ระวงั ตวั โดนเบียดจนหลดุ ออกจาก แถวไปหลายคน เมือหันชิงอวีเหน็ สภาพเหตุการณเ์ ป็นเช่นนี เท้าของเขาจงึ ติดหนบึ อยู่บนพืนไม่ว่าจะขยับอย่างไรกข็ ยบั ไม่ได้

เพือเรืองกินให้ทาํ อะไรกย็ อมทาํ ทงั นัน! บนโลกใบนีสนิ ค้าจาํ พวก อาหารเป็นสงิ ทปี ระมาทไม่ได้จรงิ ๆ! เมือต้วนเฉินเซวยี นถูกเบยี ดเข้ามาอย่างกะทนั หนั เช่นนีกเ็ กอื บจะ กระเดน็ ออกไปเช่นกนั ! ตอนนันเขาจงึ ไม่ได้คิดอะไรมากอกี เขา เพียงหยบิ ของทลี กั ษณะคล้ายๆ ไข่มุกขนึ มาเลง็ แล้วเขวียงใส่ไป ทางหนั ชิงอวี ในเมือพูดกนั ไม่รูเรืองกต็ ้องใช้กาํ ลงั แก้ปัญหาเสยี แล้ว! บริเวณทหี นั ชิงอวีถูกเขวียงใสน่ ันปรากฏรอยแดงขนึ มา เมอื หันไป มองกท็ าํ ให้คนร้สู กึ ว่าน่าขนั เป็นอย่างยิง แต่แม้ว่าเขาจะเจบ็ ศรี ษะ ของเขา แต่หนั ชิงอวีกลบั ไม่กล้าทจี ะตอบโต้ต้วนเฉินเซวียนกลบั ไป เนอื งจากเมือเทยี บกับปกติแล้ว เวลาทตี ้วนเฉินเซวียนโมโหขึนมา การกระทาํ เช่นเมอื ครู่นีถอื ว่าออมมือให้มากแล้ว! มิเช่นนนั แล้ว ตอนทเี ขวยี งใสค่ งจะไม่ได้มีเพียงรอยแดงเทา่ นัน แต่จะต้องมีหลมุ สแี ดงปรากฏขึนแน่นอน “พีต้วน เช่นนันข้าขอขอร้องท่านอกี สกั เรืองหนึงได้หรอื ไม่” เนอื งจากหันชิงอวีไม่กล้าเข้าไปใกล้ๆ ดงั นนั เขาจึงทาํ ได้เพียงไม่

สนใจหน้าตาของตวั เองแล้วฝ่ าเข้าไปเพือตะโกนเรียก เนอื งจากตาํ แหน่งการเข้าแถวของต้วนเฉนิ เซวียนนันขยับขึนไป ข้างหน้ามากพอสมควรแล้ว หากเขายงั คงใช้ระดับเสยี งทเี ขาพดู กบั ต้วนเฉนิ เซวยี นเมอื คร่นู ี ภายใต้สถานการณ์ทวี ุ่นวายเช่นนีหากต้ วนเฉินเซวียนได้ยินคงจะแปลก ตอนนีต้วนเฉนิ เซวยี นกาํ ลงั เสยี ใจ เสยี ใจมากๆ ทไี ข่มุกเมอื ครู่นี ของเขากระแทกโดนหัวของหนั ชิงอวีแทนทจี ะโดนปากของหนั ชิ งอวนี นีหากต้วนเฉินเซวียนได้ยนิ คงจะแปลกมากทเี ดียวงคงใช้ ระดับเสยี งทเี ขาพูดกบั ต้วนเฉนิ เซวี นีสมองของเขาโดนกระแทกจนเสอื มไปแล้วหรือ สายตาของคน รอบด้านทคี มปราบราวกบั มดี จ้องมองมายงั เขา เขายังไม่รู้สกึ ร้สู า อกี ! คนทมึ อย่างหนั ชิงอวีไม่เคยคดิ เอาไว้ก่อนเลยหรือว่าเวลาทาํ อะไรไปแล้วผลทตี ามมาจะเป็นอย่างไร ตอนนีเขาไม่อยากจะร้จู กั หนั ชิงอวีเลยสกั นดิ เพราะว่า…ในความ เข้าใจของคนทวั ไป ระดับสตปิ ัญญาของคนเป็นเพือนกนั สว่ นใหญ่ จะอยู่ในระดับทใี กล้เคยี งกนั !

“น้องหญงิ คนผู้นันยังเข้าแถวอยู่เลย” ตอนทซี ูมวั เยียกบั คนอืนๆ ไปถงึ ร้านเป่ าหวาไจ กถ็ อื โอกาสเหลอื บไปมองร้านอู่เซยี งเก๋อทอี ยู่ ด้านข้าง ภาพทเี หน็ กย็ งั เป็นภาพของต้วนเฉินเซวียนทยี ังคงเข้าแถว อยู่ “หลมี ่…ู ” เมือซเู หลียนอวินเหน็ เช่นนันกพ็ ลนั เกดิ ความร้สู กึ ทนไม่ ไหวอกี แม้แต่ตัวนางเองในชาติทแี ล้ว ตอนทนี างมาซอื ขนมให้ต้วนเฉินเซ วยี น นางกย็ ังให้เดก็ รบั ใช้ทบี ้านเป็นคนไปต่อแถว สว่ นนางนันยนื รออยู่ในโรงแรมด้านข้างเท่านัน ไม่ว่าจะอย่างไร นางกย็ งั คงไม่เคย ลงมือลงแรงด้วยตวั เองถงึ ขึนนี ดงั นันเมอื นางเหน็ ต้วนเฉินเซวียนลงมอื ทาํ ถึงขันนี ในใจของนาง กลบั มีความรู้สกึ บางอย่างทแี ม้แต่ตวั นางเองกย็ ังบรรยายออกมา ไม่ได้ “คณุ หนูเรียกข้าหรือ” หลมี ู่ทอี ยู่ด้านหลังคล้ายได้ยนิ ซูเหลยี นอวิน เรียกตน นางจึงชะโงกหน้าออกมาแสดงให้เหน็ ว่าตนอยู่ตรงนี “เจ้าเอานาํ ไปให้เขาเถดิ ” ซูเหลยี นอวินยกมอื ชีไปยังทศิ ทางของต้

วนเฉนิ เซวยี น โดยทีไม่ได้พูดออกมาว่าให้ส่งให้ผ้ใู ด หลมี ู่รับกานาํ ชามาแล้วมองไปยงั ด้านนัน จากนันจึงพยกั หน้าแล้ว เอ่ยว่า “เจ้าค่ะคณุ หนู ส่งให้บ่าวเถดิ ”

ตอนที ของโปรด “สวสั ดี ขอทางหน่อยได้หรือไม่” หลมี ู่เดนิ เข้าไปยงั แถวทอี ยู่ใกล้ๆ ตนเองแล้วใช้นาํ เสยี งอ่อนโยนเออื นเอ่ยเผือจะมีโอกาสให้นางได้ เบียดเข้าไปและเอานาํ ชาเข้าไปส่งได้ คนทยี ังสามารถเข้าแถวอยู่ตรงนีได้ล้วนเป็นชายกาํ ยาํ บกึ บนึ ทงั สนิ ดังนันเมอื มสี ตรีรูปร่างอรชรทแี ต่งกายด้วยเครืองแต่งตัวไม่เหมอื น อย่างทวั ๆ ไปเดินมาเช่นนี คนกล่มุ นีจึงไม่อยากพยายามเบยี ดนาง ออกไปให้พ้นๆ เช่นเดยี วกับชายทพี ยายามเข้ามาใกล้ๆ แถวพวก นัน เมือเงอื มมือขนึ แต่เหน็ ใบหน้าแย้มยิมจึงไม่อยากลงมอื นาํ เสยี งของสตรีนางนใี นการเจรจานนั อ่อนโยนเป็นอย่างยิง ดงั นัน เมือคดิ ๆ ดูแล้ว สตรีนางนีคงจะไม่ใช่คนทตี ังใจเข้ามาแซงแถว กระมัง เช่นนนั กใ็ ห้นางไปเถิด! “ขอบใจจ้ะ” หลีมู่เอ่ยขอบคณุ คนทยี อมหลบทางให้ตนอย่าง อ่อนโยน ดังนนั เดินไปไม่กีก้าวนางกเ็ ดินไปจนถึงตัวของต้วนเฉินเซ วียน

ต้วนเฉินเซวียนร้สู กึ ว่าด้านหลังของตนมีคนๆ หนึงกาํ ลงั มุ่งเข้ามา หาเขา เขาจึงเข้าใจว่าเป็นหนั ชิงอวีทหี ายเจบ็ แผลแล้วและกล้า กลับมาเพือเอาคืนเขา! ตอนนันเองจงึ หันหน้าไปข้างหลงั แล้วยก หมดั ขนึ เตรียมจะต่อสู้ “หลี แม่นางหลีมู่?” เมือต้วนเฉินเซวียนเหน็ หลีมู่มาปรากฏอยู่ ด้านหลงั ตัวเองเช่นนี ตอนนันเขากเ็ ริมรู้ตัวขึนมาลางๆ เพราะหลีมู่ อยู่ทนี ี นันกห็ มายความว่าซูเหลยี นอวินจะต้องอยู่ไม่ไกลอย่าง แน่นอน หลมี ่เู บิกตากว้างแล้วมองอย่างฉงนไปทกี าํ ปันของต้วนเฉินเซวยี นที ยกขนึ ตอนนนั เองทนี างไม่เข้าใจว่าต้วนเฉินเซวียนกาํ ลังจะทาํ อะไร เพราะทา่ ทางของเขาดูแล้วน่าจะอยาก…แต่คงจะไม่ได้เป็นเช่นนัน กระมัง ต้วนเฉนิ เซวียนดึงมือของตัวเองกลับอย่างนิงสงบแล้วเอามือมาเกา ศีรษะ ราวกบั ว่ามอื ของตนทยี กขนึ เมือครู่นีไม่ได้มเี จตนาอนื ใดแค่ อยากจะยกขนึ มาเพือเกาศรี ษะเทา่ นนั ! “นคี อื นาํ ทคี ณุ หนูให้บ่าวเอามาให้คุณชายเจ้าค่ะ” หลมี ู่เองกไ็ ม่ได้

ซักไซร้อะไรมากนกั ในเมอื ต้วนเฉินเซวียนตอบกลับเช่นนี นางก็ ต้องใช้บนั ไดนีในการเดินต่อไปโดยทไี ม่เอย่ อะไรมากนัก นางส่ง กานาํ ทซี เู หลยี นอวินให้นางมาให้เขา ต้วนเฉินเซวียนรับกานาํ มาอย่างไม่เชือสายตาตวั เอง ตอนนันเขาจงึ ไร้คาํ พูดเพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรออกไปดี เพราะว่า…นีซเู หลียนอ วนิ ให้คนเอากานาํ มาให้เขาเชยี วหรอื ! นันแสดงว่าการเดินหมาก ของเขาครงั นีมาถกู ทางแล้ว! จริงอย่างทเี ขาว่ากนั ไว้ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณเ์ ช่นไร วิธกี ารทาํ ให้ ตวั เองน่าเหน็ ใจเป็นวิธที ไี ด้ผลมากทสี ดุ ! “เช่นนนั บ่าวขอตวั ลาก่อนนะเจ้าคะ” หลีมู่ค้อมตัวเพือจะถอย หลังจากไป “อมื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นได้สติกลับมา ตอนนนั เองทเี ขาร้สู กึ ว่า แสงแดดทแี ผดเผาอยู่บนตัวของเขานนั ไม่ร้อนอกี ต่อไป! แม้แต่ สถานทที เี บยี ดเสยี ดเช่นนียังมเี สน่ห์เฉพาะตัวทแี ตกต่างไปจาก ธรรมดา! “อกี ไม่นานแถวกจ็ ะถงึ ข้าแล้ว!” ต้วนเฉินเซวียนชีไปยังแถว

ข้างหน้า “ให้คุณหนูของเจ้าวางใจได้เลย ครังนจี ะต้องซอื มาได้ อย่างแน่นอน!” น่าจะซือได้นะ….? ไม่รู้แหละ ถงึ อย่างไรเขากเ็ ป็นเจ้าของร้าน หาก เขาบอกว่าซือได้กต็ ้องซอื ได้! “เจ้าค่ะ…” หลมี ู่พยักหน้าช้าๆ ทแี ท้คุณชายต้วนมาต่อแถวเพือ คุณหนูของตนหรือ นางกน็ ึกว่ามาต่อแถวให้ฮูหยินจางเสยี อกี ! “รอเดียวๆ เจ้าอย่าเพิงไป!” ทนั ใดนันเอง จู่ๆ ต้วนเฉินเซวยี นก็ นึกบางอย่างขนึ มาได้ จึงดงึ แขนเสอื ของหลีมู่เอาไว้เบาๆ เพือให้ นางรู้ว่าด้านหลงั มีคนดงึ นางเอาไว้แล้วปล่อยมอื “มารดาของอวิน เออ๋ ร์ชอบกนิ อะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ทา่ นย่าของอวินเออ๋ ร์ด้วย พวกนางชอบกนิ อะไร” ถงึ อย่างไรกเ็ ข้าแถวแล้ว เช่นนนั กใ็ ช้โอกาส นีซอื ของทอี นั เพ่ยองิ และคนอนื ๆ ชอบไปด้วยเลย! หากเป็นเช่นนีแล้ว เมือเขาส่งขนมไปให้กเ็ ป็นการแสดงให้เหน็ อย่างชดั เจนไปเลยว่าต่อจากนีเขาจะเข้าตามตรอกออกตามประตู อย่างถกู ต้อง ไม่ต้องแอบปี นกาํ แพงเข้าไปในจวนตระกูลซอู ีกต่อไป แถมยงั เป็นการเอาใจอนาคตแม่ยายของตัวเองอกี ด้วย! ปาหิน

ก้อนเดียวได้นกสองตวั ชดั ๆ! “คุณชายต้วนอยากร้เู รืองนีเองหรือ” หลีม่หู ัวเราะ จากนนั จึงตอบ ออกไปว่า “ฮหู ยนิ ของพวกเราชอบกนิ ขนมดอกฝหู ลงของทนี ี สว่ น ฮหู ยนิ ใหญ่ชอบกนิ ขนมถัวทอง นายท่านกบั คุณชายใหญ่ไม่ค่อย สนใจขนมพวกนีมากนกั ดงั นนั จึงไม่ทราบว่าชอบทานอะไรเจ้าค่ะ” “อย่างนเี อง” ต้วนเฉนิ เซวยี นรีบจาํ ชือของทงั สองไว้อย่างรวดเรว็ จากนนั จึงพยักหน้า “ขอบคุณเจ้ามาก” “ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ” ในฐานะทนี างเป็นสาวใช้คนสนทิ ของซู เหลยี นอวิน และเป็นสาวใช้คนเดยี วทคี อยดูแลชีวติ ความเป็นอยู่ ประจาํ วันของซเู หลยี นอวิน เรืองราวใดกต็ ามของซเู หลยี นอวิน นาง ล้วนรู้ทงั สนิ ! ส่วนต้วนเฉนิ เซวียน? ในสายตาของหลีมู่เขาเป็นอนาคตนายท่าน ของตน และจะต้องเป็นผู้ทกี ุมมือคุณหนูของตนไปจนเฒ่าจนแก่ ดงั นันเมอื เหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นใสใ่ จซเู หลยี นอวินเช่นนี ทงั ยงั ใสใ่ จ คนในตระกูลซดู ้วย ตวั นางจงึ ร้สู กึ สขุ ใจอย่างมาก! “อ้อ คุณชายต้วน” จู่ๆ หลมี ู่กน็ ึกถงึ คาํ พูดทซี เู หลยี นอวินเอ่ยบน

รถม้าประโยคนัน “ขนมทคี ุณหนูชอบคือขนมเปี ยะชาเขยี วไส้ถัว แดง ท่านลองดูเถดิ หากขนมยงั เหลอื อยู่กอ็ าจติดมอื กลบั มาด้วยเจ้า ค่ะ” “ได้ ข้าร้แู ล้ว” ชอบขนมนีด้วยหรือ …ทนั ใดนันความร้สู กึ ของต้วน เฉนิ เซวียนกเ็ ริมเปลยี นไป เมือตัวเองร้สู งิ ทซี ูเหลยี นอวินชอบ เขาก็ ร้สู ึกภมู ิใจในตัวเองขนึ มา! “หลีมู่ เหตุใดเจ้าจึงกลบั มาช้าขนาดน”ี เมือซเู หลียนอวนิ เหน็ หลมี ู่ หายไปนานกว่าจะกลบั มา นางกว็ างชาดทนี างหยิบขนึ มาดูกลับลง ไปบนชันวางเช่นเดิม แล้วมุ่งหน้าเดินรุดเข้าไปหาหลีมู่ “คณุ หนูใหญ่!” หลมี ู่เองกต็ ืนเต้นเช่นเดียวกนั เพราะตอนนเี อง นางอยากจะเอาคาํ พดู ดๆี เหล่านันทตี ้วนเฉนิ เซวียนพูดกบั ตนมา เล่าให้คณุ หนูของตนฟังจะแย่อยู่แล้ว! “เอะ๊ ?” ซเู หลยี นอวนิ หยุดฝีเท้าลง นีหลมี ่เู ป็นอะไรไป? นางกแ็ ค่… ให้หลีม่เู อานาํ ออกไปให้เขาเทา่ นันเองมใิ ช่หรือ ไม่ได้ให้นางไปทาํ อย่างอนื ด้วย ทาํ ไมถึงยิมหน้าบานกลบั มาเช่นนี หรือว่าระหว่างทางทนี างกลบั มา หลมี ู่ไปเกบ็ เงนิ ใครมา หรอื ไม่ก็

ได้โชคลาภอะไรมาสกั อย่าง? มเิ ช่นนันแล้วเหตใุ ดถงึ ต้องดีใจขนาด นีด้วย! ยิมจนตาทงั สองแทบจะปิดเข้าด้วยกนั อยู่แล้ว! “คุณหนูใหญ่!” หลมี ู่ยนื อยู่ข้างหน้าซเู หลยี นอวิน “ข้าอยู่น!ี ” ซูเหลยี นอวินตอบรับ หลงั จากทนี างตอบรับแล้วนางก็ กลืนนาํ ลายแล้วเหลอื บไปมองซมู วั เยยี ซูมัวเยยี เองกไ็ ม่เข้าใจท่าทางดีอกดใี จเช่นนีของหลมี ู่เช่นกนั แต่เขา กย็ ังพยายามเอ่ยถามออกไปอย่างนุ่มนวลว่า “เกดิ อะไรขนึ หรือ เป็นเรืองทเี กยี วกบั อวินเออ๋ ร์หรือไม่ ไหนลองเล่ามาให้ข้าฟังซิ” “กค็ ณุ ชายต้วน” หลมี ่ลู ดเสยี งเบาลง เพราะตอนนจี ดหมายเชิญ งานแต่งงานยังพมิ พ์ไม่เสรจ็ ดงั นนั คนในเมอื งหลวงส่วนใหญ่จึงยัง ไม่รู้เรืองนี หลมี ู่มองไปรอบๆ ด้าน เมอื เหน็ ว่าไม่มผี ้ใู ดสงั เกตมายังพวกตนก็ เอ่ยต่อไปว่า “คุณชายต้วนมใี จให้คุณหนูจรงิ ๆ เจ้าค่ะ! ต่อจากนี คณุ หนูกส็ บายใจได้เลย!”











ตอนที เรยี กชือ “คณุ หนูใหญ่ คุณชายใหญ่ พวกท่านกลับมาแล้วหรือ” เพียงก้าว เข้าประตูบ้าน บรรดาบ่าวรับใช้ในบ้านกพ็ ่งุ ตัวเข้ามา “ฮหู ยินบอก ว่า หากทงั สองกลับมาถึงจวนแล้ว ขออย่าเพิงกลับไปทเี รือนของ ตวั เอง แต่ให้ไปทเี รือนของฮูหยินกอ่ นเจ้าค่ะ” สายตาของซเู หลยี นอวินมองไปยังซมู ัวเยียทยี ืนอยู่ด้านข้างด้วย ความลังเล และกพ็ บว่าซมู ัวเยยี เองกม็ สี หี น้าทไี ม่รู้อิโหน่อเิ หน่ เช่นกัน ฉับพลนั นนั กป็ รากฏความสงสยั เกดิ ขึน เพราะ…เรืองราว เร่งด่วนนนั จะเป็นเรืองอะไรได้ “อวนิ เอ๋อร์ พวกเจ้ากลับมาจนได้” ในขณะทเี ปิ ดม่านเข้ามากไ็ ด้ยิน เสยี งโดนหยอกจนหวั เราะของอนั เพ่ยองิ ทไี ม่ได้ยินมานาน “เหตุถงึ กลับมาช้าเช่นนี เฉนิ เซวยี นบอกว่าระหว่างทางพบพวกเจ้าด้วย แต่ สดุ ท้ายเขากลบั มาถงึ แล้ว พวกเจ้ากลับมวั โอ้เอ้อยู่” ถึงแม้ว่าคาํ พดู ของอนั เพ่ยองิ จะเป็นเชิงตาํ หนิ แต่ฟังออกได้ไม่ยาก เลยว่าอนั เพ่ยอิงในตอนนีอารมณด์ ีไม่เลวเลยทเี ดียว “ข้ากแ็ ค่ออกไปซือขนมกเ็ ท่านนั ” ต้วนเฉนิ เซวียนยิม “อวนิ เอ๋อร์

กบั พีใหญ่คงจะไม่ได้ไปซือของเพียงทเี ดียวกระมงั ถึงได้กลบั มาช้า กว่าเลก็ น้อย” ยังดีทกี ่อนทตี ้วนเฉินเซวียนจะเอ่ยประโยคนีออกมา ซมู วั เยียได้นัง ลงไปแล้ว เพราะ…หากเขายังยนื อยู่ ยากทจี ะรบั ประกนั ได้ว่าซู มัวเยียจะไม่ตกใจจนหงายหลงั ไป! ผ้ใู ดกนั คือพีใหญ่ของเจ้า! นีมนั นับญาติกนั มัวๆ นีนา นเี ป็นอกี ครังทซี มู วั เยยี ถูกพฤติกรรมไม่รกั ษาหน้าของเขาทาํ เอาต้องจาํ ยอม ไปโดยปริยาย ตดิ ตรงทวี ่าตอนนเี ขาไม่สามารถพูดอะไรได้! เพราะหากพดู ออกไป อนั เพ่ยองิ อาจจะว่าเขาได้ว่าเขาเป็นคนใจแคบคิดเลก็ คิดน้อย! และ สงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ อกี เรืองหนงึ กค็ ือตอนนอี ันเพ่ยองิ มีท่าทเี ช่นนีไป แล้ว ซมู วั เยยี จึงทาํ ได้เพียงถลึงตาใส่ต้วนเฉินเซวยี นและไม่แสดง ปฏกิ ริ ยิ าใดๆ ออกมา แน่นอนว่าต้วนเฉินเซวียนย่อมรับร้ไู ด้ถงึ สายตาอาฆาตของซมู ัวเยยี เขาจงึ ใช้โอกาสนยี ิมกลบั ไปเพือแสดงว่าตัวเขาไม่สนใจอะไรทงั สนิ นันเป็นเพราะว่า…เขาไม่สนใจจริงๆ! เพราะผู้ทดี แู ลตระกูลซูไม่ใช่ซู

มัวเยีย และคนทเี ขาจะแต่งงานด้วยกไ็ ม่ใช่ซมู ัวเยยี อกี เช่นกนั ดงั นัน…ปฏกิ ริ ิยาเลก็ ๆ น้อยของซูมัวเยยี ตอนนี สาํ หรบั เขาแล้วถอื ว่าไม่ได้ทาํ ให้ตนร้สู กึ รู้สาอะไรได้เลย “อ่อใช่สิ เฉินเซวยี น” ถงึ ตอนนีอนั เพ่ยองิ ถงึ จะเริมนกึ เรืองสาํ คญั เรืองหนงึ ขนึ มาได้ นางจงึ เดินเข้าไปด้านในห้อง ไม่นานนักกเ็ ดิน ออกมาใหม่ ทว่าตอนทกี ลบั มาในครานี ในมือของนางได้ถอื จดหมายเชญิ ทสี ลกั ด้วยทองหลายแบบออกมา เหน็ ได้ชดั เจนว่าเป็นเรืองว่นุ วายใจทยี ัง ไม่ร้วู ่าจะเลือกจดหมายเชญิ แบบไหนดีนันเอง “ท่านแม่อยากจะถามข้าใช่หรอื ไม่ว่าแบบไหนสวยกว่ากนั ” ต้วน เฉนิ เซวียนรบี ลุกขึนแล้วเดนิ เข้าไปเพือรับแบบจดหมายเชิญมาจาก มือของอนั เพ่ยองิ “แค่กๆๆๆ “ “น้องหญงิ เจ้าเป็นอะไรไป” ซูมวั เยยี วางของในมอื ตวั เองลง แล้ว พยายามลบู ซเู หลียนอวินพลางบ่นด้วยความกงั วลปนโมโหว่า “เกดิ อะไรขึน กนิ นาํ ยังสาํ ลักได้ ระวังหน่อยสิ อาการสาํ ลกั นันไม่ดเี อา

เสยี เลย! “ ส่วนซเู หลยี นอวินในตอนนีกาํ ลงั ไออยู่ นางไม่สามารถใช้ปากพูด เพือสอื สารอะไรออกมาได้ ด้วยเหตนุ ีจงึ ทาํ ได้เพียงโบกมอื ไปมา เพือสง่ สญั ญาณให้ร้วู ่านางไม่ได้เป็นอะไรมาก เพราะนางไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ! เมือครู่นีนางกเ็ พียงแค่รีบดืม นาํ เข้าไปจนสาํ ลกั กเ็ ท่านัน! อกี เรืองหนงึ คอื …ซเู หลยี นอวนิ ตกใจทตี ้วนเฉินเซวยี นเอ่ยเรียก ‘ท่านแม่’ ออกมาเช่นนัน! “อวนิ เอ๋อร์ เหตุใดยิงโตกย็ ิงเหมอื นเดก็ ๆ เช่นนี! “ นาํ เสยี งของ อนั เพ่ยองิ แฝงความรู้สกึ เหลืออดอยู่ในนันด้วย “ค่อยๆ ดืมสิ มิ ต้องรบี ” แน่นอนว่าต้วนเฉินเซวียนเองกส็ งั เกตเหน็ เหตกุ ารณท์ เี กดิ ขึนเมอื คร่นู ดี ้วยเช่นกนั ดวงตาคู่งามของเขาจึงปรากฏแววขบขันขึน จากนนั เขาจงึ เอ่ยว่า “ทา่ นแม่ ท่านอย่าว่าอวนิ เออ๋ รเ์ ลย ด้านนอก อากาศร้อนขนาดนัน นางเพิงกลบั เข้ามาเมือคร่นู ีเอง ดูท่าแล้วนาง ต้องกระหายนาํ อย่างมากแน่นอน”

“ต่อให้กระหายนาํ แค่ไหนกไ็ ม่ควรดืมนาํ เช่นนี! “ อนั เพ่ยองิ หัวเราะพลางสา่ ยหน้าอย่างอบั จนหนทาง “การดืมนาํ เช่นนีมติ ่าง อะไรกับวัวดืมนาํ ! แถมยงั ไม่ดีต่อร่างกายอกี ด้วย” ซูเหลยี นอวินไร้วาจา เพราะตอนนีในหัวของนาง…กาํ ลงั ตกตะลงึ อยู่ กบั คาํ ว่า ‘ท่านแม่’ ทตี ้วนเฉนิ เซวียนเรียกอนั เพ่ยอิง! และสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ คืออนั เพ่ยองิ เองกย็ อมรับการเรียกเช่นนันด้วย อย่างไม่ลังเล…แถมยังคล้ายว่ารู้สกึ ชินกบั การเรียกแบบนีเสยี แล้ว? นีมนั นีมนั เหตใุ ดนางจึงยอมรับให้ต้วนเฉนิ เซวยี นเรียกนางว่าแม่ ได้? เพราะหากเป็นเช่นนีแล้ว นางเองมใิ ช่ต้องเรยี กจางเจาหวาว่าทา่ น แม่ด้วยเช่นกนั หรือ แต่นีมนั จะไม่เรว็ เกนิ ไปหรือ ความก้าวหน้าเช่นนเี รว็ เกนิ ไปหรอื ไม่! ต้วนเฉินเซวียนย่อมร้คู วามคิดของซเู หลยี นอวินดี แต่อนั เพ่ยองิ กลับไม่ใช่เช่นนัน แม้ว่าตอนแรกเริมนางจะยังไม่ค่อยค้นุ ชนิ กบั การเรียกของต้วนเฉิน

เซวยี นเช่นนี แต่ต้วนเฉนิ เซวียนได้ใช้ใบหน้าทสี ามารถเอาอกเอาใจ สตรีทมี ีอายุเป็นหมนื ๆ ปี ไปจนถึงแปดสบิ หรือจะเพยี งแค่สบิ ห้า ขวบนันกบั นาง ดังนนั การจะทาํ ให้อนั เพ่ยองิ มีความรู้สกึ ดๆี กับเขา แน่นอนว่าหวงั ผลอย่างไรกไ็ ด้อย่างนันแน่นอน ดงั นันอนั เพ่ยองิ ในตอนนีจึงร้สู กึ ว่า หากต้วนเฉินเซวียนอยากจะ เรียกนางกใ็ ห้เขาเรียกไปเถิด! เพราะไม่ใช่เรืองใหญ่โตอะไร ถงึ อย่างไรในภายภาคหน้ากต็ ้องเรยี กอย่างนีไม่ใช่หรือ ดงั นนั ไม่ว่าจะ ช้าหรือเรว็ กค็ งจะไม่แตกต่างกนั สกั เท่าไหร่ เมือซเู หลยี นอวินไม่เหน็ ทา่ ทเี หน็ อกเหน็ ใจจากมารดาของตนเองจงึ หันหน้าไปทางซมู ัวเยียทอี ยู่ข้างๆ เพือพยายามหาการปลอบใจสกั เลก็ น้อยจากพีชายของตัวเอง หรือไม่กห็ ันไปด่าทอต้วนเฉนิ เซวีย นอย่างไม่ไว้หน้ากไ็ ด้เช่นกนั ! แต่น่าเสยี ดายทตี อนนีสายตาของซมู ัวเยียนนั …ถูกจดหมายเชญิ สลกั สีทองทอี ยู่ในมอื ของอนั เพ่ยองิ ดึงดดู ความสนใจไปหมดแล้ว จงึ น่าเสยี ดายเป็นอย่างยิงทเี ขาไม่ได้เหน็ สายตาของซเู หลยี นอวิน “เฉนิ เซวียน อนั ทจี ริงทขี ้าชอบคืออนั นี แต่ไม่รู้ว่าเดก็ ๆ อย่างพวก

เจ้าเหน็ เป็นเช่นเดยี วกบั พวกเราหรอื ไม่” อนั เพ่ยองิ พดู พลางเลอื ก จดหมายเชิญทดี ูแล้วสวยงามหรหู ราทสี ดุ ออกมาแล้วส่งให้ต้วนเฉนิ เซวยี นกบั ซูมัวเยียดู “ทา่ นแม่แก่ทไี หนกนั เล่า” หลังจากทตี ้วนเฉนิ เซวยี นกวาดตาดแู ล้ว รอบหนึงกส็ ่งจดหมายเชิญนันให้ซมู วั เยียอย่างนอบน้อม จากนนั ก็ ยิมอย่างเบิกบานพลางเอ่ยว่า “ท่านแม่ ท่านกับท่านแม่ของข้ามี นสิ ยั เหมอื นกนั ไม่มผี ดิ ! ไม่มเี รืองอะไรกช็ อบว่าว่าตัวเองแก่ จริงๆ แก่ทไี หนกันเล่า! หากเดินไปข้างนอกแล้วบอกว่าท่านเป็นพีสาว ของข้า ข้าเชอื ว่าต้องไม่มีผู้ใดสงสยั อย่างแน่นอน!” อกี ด้านหนงึ ซเู หลียนอวนิ พยายามฝืนตัวเองไม่ให้พ่งุ ตวั ไปดูว่า จดหมายเชิญเป็นแบบใดกนั แน่ นางทาํ เพียงฝืนนังตวั แขง็ อยู่บน เก้าอี แล้วฟังต้วนเฉนิ เซวยี นเอ่ยคาํ พูดไพเราะพวกนียกยอปอปัน อนั เพ่ยองิ ว่าดีอย่างนนั ดีอย่างนี นางเพียงสงสยั ว่า…ความสามารถในการพดู เจือยแจ้วของต้วนเฉิน เซวยี นผ้นู ีเพิมขึนมาตังแต่เมือไหร่กนั แม้ว่าแม่ของนางจะดูวยั ร่นุ อยู่จริงๆ แต่กไ็ ม่ถงึ ขันเดินออกไปข้าง

นอกแล้วจะบอกใครๆ ว่าเป็นพีสาวได้! ประจบประแจงเก่งขนาดนี แต่กลับไม่แสดงสหี น้าออกมาเลยสกั นิด หนาํ ซาํ ยงั พูดได้อย่างเป็น ธรรมชาติเช่นนี? นีมนั ไม่ใช่ความสามารถทคี นธรรมดาจะทาํ ได้! “อวนิ เออ๋ ร์ เจ้ามาดดู ้วยกนั ส”ิ ต้วนเฉนิ เซวยี นยกมือขนึ แล้วกวัก มือเรียกซเู หลยี นอวนิ เข้ามาอย่างร่าเริง “เจ้านังไกลเสยี ขนาดนันจะ มองเหน็ ชดั ได้อย่างไร!”

ตอนที สีหนา้ “เฮอะ” ซูเหลยี นอวนิ พ่นลมเบาๆ ออกจากปลายจมูก จากนันจึง เดนิ ช้าๆ โดยไม่มที า่ ทางรีบร้อนไปด้านข้างอนั เพ่ยองิ เพือดใู ห้ ชดั เจน”เจ้ายนื ดูอยู่ตรงนันจะเหน็ ชัดหรอื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นยกมอื ขึนแล้วดึงแขนซเู หลยี นอวินเข้ามาข้างๆ ตัวเอง “เจ้าต้องมาดูตรงนี ถงึ จะมองเหน็ !” “ท่าน!” ซูเหลียนอวินตกใจจนสะดุ้งแต่กไ็ ม่กล้าแสดงทา่ ทอี ะไร ออกไปมากนัก เพราะสถานการณ์ตอนนี ต้วนเฉินเซวยี นแทบจะโอบซเู หลยี นอวิน เอาไว้ในอกของเขาอยู่แล้ว เพยี งขยับตัวเลก็ น้อยหรือไม่กเ็ งยหน้า ขึนกจ็ ะสบตากบั ต้วนเฉินเซวียนอย่างจงั อกี อย่างตอนนียังอยู่ต่อ หน้าอันเพ่ยอิงอกี ด้วย นางย่อมไม่อาจมที ่าทางปฏเิ สธออกไปได้ เพราะหากนางแสดงความรังเกยี จหรือไม่ชอบต้วนเฉินเซวียนมาก เกนิ ไป นางมนั ใจอยู่ถงึ แปดสว่ นว่าอนั เพ่ยองิ จะต้องเข้าใจว่านางไม่ แยแสการแต่งงานครังนีอย่างแน่นอน! มิเช่นนนั แล้วนางคงไม่ปฏเิ สธเช่นนี? จากนนั เหตกุ ารณท์ เี กดิ ขนึ

ต่อจากนี…เกรงว่าคงยุ่งยากกว่านีอย่างแน่นอน แต่เรืองมาถงึ ขนั นี แล้ว ทกุ อย่างกต็ ้องปล่อยให้เป็นเช่นนีไป ดังนันต่อให้นางงอนกค็ ง จะไม่มปี ระโยชนอ์ ะไรกระมงั ด้วยเหตุนีซูเหลียนอวนิ จึงขดั ขืนอยู่ อยู่เพียงพักหนงึ จากนนั จงึ ล้มเลกิ การขดั ขนื นันและใช้นาํ เสยี งทไี ด้ ยินเพียงพวกเขาสองคนเอ่ยว่า “ท่านปล่อยข้าเดียวนี มิเช่นนนั แล้ว ข้าจะกระทบื ท่าน” “ไม่ปล่อย” ต้วนเฉนิ เซวยี นไม่เพียงไม่ยอมแพ้ แต่เขายิงเอาแขน ของตนดึงนางเข้ามากระชับตวั มากขึนอีก “หากเจ้าอยากกระทบื ข้า กท็ าํ เลย ไม่ต้องมาบอกข้า อกี อย่างหากเจ้าจะกระทบื ข้า ข้ากห็ วงั ว่า เจ้าจะกระทบื อย่างเตม็ แรงทีสดุ ข้าจะได้อยู่รักษาอาการบาดเจบ็ ที จวนตระกูลซตู ่อ ดยี ิง!” ซเู หลยี นอวิน “…” นางร้อู ยู่แล้วเชียว! หากเอ่ยถงึ ความกวนประสาทและหนังหน้า หนาๆ นัน ผู้ใดจะส้กู บั คนทยี นื อยู่ด้านหลงั นางผู้นีได้ นางไม่ควร พูดหรือเจรจาอะไรกบั เขาทงั นัน! อยากทาํ อะไรกค็ วรลงมือเลย นัน คงจะดีกว่ามาก!

อนั เพ่ยองิ สงั เกตปฏิกิรยิ าของซูเหลยี นอวินกบั เขาอย่างเงยี บๆ พลางอมยิมเลก็ น้อย เพราะในสายตาของนางนัน แบบนีแหละดี แล้ว! ในตอนนตี ้วนเฉนิ เซวียนคือคนทจี ะอยู่เคยี งข้างกบั ลกู สาวสดุ รักสดุ หวงของตนไปตลอดชีวติ อกี ทงั ชีวิตของคนเรากย็ าวไกลนัก หาก ไม่มคี วามร้สู กึ รักและผูกพันเลยแม้เพยี งสกั เลก็ น้อย นันคงจะเป็น ชีวติ ทนี ่าเบอื และโดดเดียวมากทเี ดียว ดังนันการทตี ้วนเฉินเซวยี นกบั ซเู หลยี นอวินมคี วามร้สู กึ ต่อกนั หรือ ว่ากาํ ลังฟูมฟักความผูกพนั ระหว่างกนั อยู่นัน แน่นอนว่าตนย่อม อยากเหน็ ภาพเช่นนี “ซดี !” ต้วนเฉนิ เซวยี นสดู หายใจเอาลมเยน็ ๆ เข้าไป ทว่าแขนของ เขายงั คงไม่ยอมปล่อย “เจ้ากล้าทาํ ข้าจริงๆ !” และการกระทบื นี ยงั ไม่มีการออมแรงไว้เลยเสยี ด้วย! เมือออกแรงโดยรวบรวมมา จากภายในเช่นนีทาํ ให้เขารู้สกึ เจบ็ ไม่น้อย ซเู หลยี นอวินไม่ใส่ใจนาํ เสยี งโอดครวญของต้วนเฉนิ เซวยี นแล้วเอ่ย ออกมาว่า “ยังไม่ยอมปล่อยอกี รึ ขนื ยงั ไม่ยอมปล่อยข้าอกี ข้าจะ

กระทบื ท่านอีกท”ี “อวินเออ๋ ร์…” ตอนนีนาํ เสยี งของต้วนเฉินเซวยี นเหนือยหน่าย อย่างยิง “ข้าเจบ็ เท้าพอแล้ว…และเจบ็ มากด้วย!” “สมนาํ หน้านกั !” ซเู หลยี นอวนิ พยายามใจเยน็ ลง นางห้ามพลาด ทา่ อย่างเดด็ ขาด เนืองจาก…ต้วนเฉินเซวยี นเป็นคนทฝี ึกฝนเรือง เช่นนมี าตังแต่เดก็ จนไม่มผี ู้ใดส้ไู ด้! ดงั นันเมอื ต้องเผชิญหน้ากบั ต้ วนเฉินเซวยี นเช่นนี นางต้องพยายามเตอื นตวั เองให้รอบคอบมาก อย่างยิง! “วนั นตี อนทขี ้าไปต่อแถวซอื ขนมให้เจ้า ข้าโดนคนทเี ข้าแถวอยู่ ข้างหน้าเหยียบเท้ามาแล้ว ดังนนั การทเี จ้ากระทบื ซาํ อกี จะยงิ ทาํ ให้ อาการหนกั เข้าไปใหญ่ ตอนนีข้า…” ต้วนเฉนิ เซวยี นไม่พยายาม บอกว่าตัวเองเจบ็ ปวด แต่เล่าเหตุการณท์ เี กดิ ขนึ ทรี ้านอ่เู ซยี งเกอ๋ วันนีให้ ฟังแทนเป็ นฉากๆ ในเมือซเู หลยี นอวินเข้าใจเขา เช่นนนั เขากบ็ อกได้เช่นกนั ว่าเขาเอง กเ็ ข้าใจซเู หลยี นอวินเช่นกนั ! คนอย่างซเู หลียอวนิ ต้องใช้ไม้อ่อน ห้ามใช้ไม้แขง็ หากอยากให้นางมที า่ ทอี ่อนลงคงต้องใช้ไม้อ่อน

เทา่ นัน! และกเ็ ป็นจริงตามคาด เมือซเู หลียนอวินได้ยินต้วนเฉินเซวยี นเอย่ เช่นนี ร่างกายของนางกค็ ล้ายอ่อนแรงลง เนอื งจาก…บาดแผลทงั สองครังนลี ้วนเกียวข้องกบั นางทงั คู่! เพราะ หากนางไม่เกดิ ความคิดพเิ รนทร์บอกว่าอยากให้ต้วนเฉินเซวียนไป ต่อแถวแล้วล่ะก…็ ต้วนเฉินเซวยี นกค็ งส่งคนในจวนของตนสกั คนไป ต่อแถวแทน คงไม่ถงึ ขนาดต้องไปคอยเบยี ดเสยี ดกบั คนทนี นั เช่นนนั …แถมยัง…เฮ้อ… “อวนิ เออ๋ ร์เจ้าลองดูสวิ ่ามีแบบไหนทเี จ้าชอบหรือไม่ หากไม่มี ข้า จะได้สงั ให้คนออกแบบเพิมให้” ต้วนเฉนิ เซวียนเหน็ ว่าสบโอกาสดี กไ็ ม่เอาแต่เอ่ยเรืองเท้าเจบ็ อะไรอกี ต่อไป และแน่นอนว่าเขายงั คง ไม่ปล่อยซเู หลยี นอวินออก! ความสนใจของซเู หลยี นอวินถูกเบียงเบนไปเพยี งชัวครู่จึงไม่ได้ สนใจเรืองอนื อีกและมุ่งความสนใจไปยังจดหมายเชิญเหล่านัน พลางเทยี บดูทลี ะอนั ตอนนีซูมวั เยยี ได้ดูจดหมายเชิญทตี ้วนเฉินเซวยี นสง่ มาให้เหล่านัน

อย่างคร่าวๆ แล้ว เขาจึงเตรียมจะเงยหน้าขึนมาเพือบอกเล่าความ คิดเหน็ ของตัวเอง แต่เมอื เขาเงยหน้าขึนมา ภาพแรกทเี ขาเหน็ คือต้วนเฉนิ เซวยี นกาํ ลงั กอดน้องสาวของเขาอยู่! ซมู ัวเยยี โมโหจนเลอื ดพุ่งพล่านไปทวั ! เพราะนีคอื ทจี วนตระกูลซู! ตอนนียงั อยู่ในสายตาของเขาอยู่เลย แต่ยังกล้า กล้าทาํ อวดดีถึง ขนาดนดี ้วยการปฏบิ ตั ิกับน้องสาวของเขาตนเช่นนี?! นมี นั ช่าง ช่างกล้าดเี กนิ ไป! “ต้วน…” ซูมวั เยยี เอ่ยกระฟัดกระเฟี ยดออกมาเพยี งหนึงพยางค์ และวางแผนว่าจะเข้าไปจับสองคนนีแยกออกจากกนั แต่คาํ พูดที เตรยี มจะพูดนันกลับถูกขัดขวางกะทนั หัน เนอื งจากตอนทเี ขาเพิงจะตะโกนคาํ นันออกไป สายตาทคี มปราด ราวมดี ของอนั เพ่ยองิ กจ็ ้องเขมง็ มายงั เขา ความหมายในสายตาของอนั เพ่ยองิ คอื หากเจ้ายังกล้าปากมาก ออกมาแม้แต่คาํ เดียว รอดแู ล้วกนั ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร ตอนนีซูมวั เยยี ร้สู กึ ว่าตัวเองน้อยเนือตาํ ใจอย่างมาก! เรืองนีเขาทาํ อะไรผิดหรือ! เหน็ ชัดๆ ว่าไอ้ต้วนเฉินเซวยี นนนันคดิ ไม่ซือ ไม่

เพียงแต่แตะเนือต้องตัวน้องสาวสดุ ทรี ักของเขาเท่านัน แต่แม่แท้ๆ ของเขายังโดนซือตัวไปด้วยเลย เหน็ ชัดๆ ว่าตอนนีเขาอ่อนต่อโลกเกินไป! ซมู ัวเยยี ได้ข้อสรปุ ออกมาด้วยตัวเองว่า ความสามารถของเขายัง น้อยเกนิ ไป! เพราะหากเปรียบเทยี บกบั วาทศลิ ป์ และความสามารถ ในการยกยอชืนชมสตรีของต้วนเฉินเซวยี นแล้ว คนทไี ม่ชอบเจรจา เช่นเขาถือว่ายังห่างไกลอยู่มาก! ดังนันตอนนีอย่าเพิงลงมอื อะไรเพิมเลยจะดกี ว่า เพราะหากลงมือ… จะไม่มีอะไรรบั ประกันได้เลยว่าเมือถึงเวลานันมารดาของตนจะไม่ ผลกั ไสเขาไปอยู่ทคี ่ายทหารทไี กลออกไปอกี ! ดงั นันตอนนคี อยดู ลาดเลาห่างๆ ก่อนดีกว่า รอให้ซปู ัวชวนกลับมาก่อน พวกเขาสอง คนค่อยปรกึ ษากนั ว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี! เพราะซมู ัวเยยี มันใจเป็นอย่างยิงว่าคาํ พดู ของซปู ัวชวนจะต้องยนื อยู่ฝงั เดยี วกบั เขาอย่างแน่นอน เขาจะต้องไม่โดนต้วนเฉินเซวียน ซอื ตัวไปได้อกี คนอย่างแน่นอน! “ลกู ว่าเอาสองสามแบบนีกแ็ ล้วกนั ” ซเู หลียนอวินเลือกสองสาม

แบบทตี วั เองร้สู กึ ว่าไม่เลวออกมา “ลกู ร้สู กึ ว่าสองสามแบบนีใช้ได้ หากมองจากรปู แบบและตัวอกั ษร” ซูเหลยี นอวินเอยี วตัวเตรียมจะสง่ จดหมายแบบทตี วั เองต้องการให้ อนั เพ่ยองิ ดูเพือตัดสนิ ใจ ทว่าระหว่างทนี างเอยี วตวั นันกห็ ันไปเหน็ ใบหน้าของซูมวั เยีย! “ท่านพีเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรไป เหตใุ ดสหี น้าจงึ ดูไม่ได้เช่นนี”

ตอนที แสดงความยินดี “ข้า…” ซมู ัวเยียสดู หายใจเข้าลกึ “จู่ๆ พกี ร็ ู้สกึ ว่าหายใจไม่ค่อย สะดวก ร่างกายพี…ต้องพักสกั หน่อยคงหาย” ตอนนเี ขาร้สู กึ เริมมึน หัวขึนมา “อย่างนเี องหรือ?” ซเู หลยี นอวินเอยี งคอและพยายามเดินเข้าไป ใกล้ๆ ซมู วั เยียเพือมองว่าเขาเป็นอะไรกนั แน่ เพราะปกติแล้วคน อย่างซมู ัวเยียอย่าว่าแต่เวียนหวั เลยแค่เป็นไข้เขายังไม่เคยเป็นเลย สกั ครัง! คนทรี ่างกายแขง็ แรงอย่างกบั ลูกวัวอย่างเขา ตอนนกี ลบั บอกว่า ร่างกายของตัวเองแปรปรวน? ขออย่าให้เขาเป็นโรคอะไรร้ายแรง เลย เพราะโดยปกติแล้วโรคอะไรทรี ้ายแรงมกั จะมาอย่างไม่ทนั ตัง ตัวเช่นนเี สมอ! “อวนิ เอ๋อร์” อนั เพ่ยองิ เอ่ยขัดขนึ “พีชายของเจ้าไม่เป็นอะไรหรอก วางใจเถดิ ” ตอนนนั ทตี นแต่งงานกับซปู ัวชวน พีชายแท้ๆ ของตน กม็ อี าการไม่ต่างจากนีมากนัก ดงั นันคนทมี ปี ระสบการณม์ าก่อน อย่างนาง ย่อมรู้ดีว่ากาํ ลงั เกดิ อะไรขึน!