ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

…… เมือฟ้ าสางต้วนเฉินเซวยี นกล็ ุกขึนตังแต่ยังเช้าตรู่ นนั ไม่ได้เป็น เพราะเรืองอนื ใดแต่เป็นเพราะวันนีเขาไม่อยากพาซเู หลยี นอวินเข้า วังจริงๆ เพราะสถานทอี ย่างเช่นวงั หลวง ขนาดคนเป็นฮ่องเต้อย่างลีหยวนตี ยงั พลังพลาดได้ ดงั นนั หากไม่ระวงั …เอาเป็นว่าในวงั หลวงนัน อนั ตรายเกนิ ไป เขาไม่อาจวางใจพาซเู หลยี นอวินเข้าไปในสถานที แห่งนนั ได้ “ต้วนเฉนิ เซวียน ทา่ นตืนเช้ายิง ฮ่าๆ” ในตอนทตี ้วนนเฉนิ เซวยี น เปลยี นเสอื ผ้าและเตรียมจะอาบนาํ สกั หน่อยแล้วออกไปข้าง นอกนนั เขากไ็ ด้ยินเสยี งหัวเราะของซเู หลยี นอวินดังขนึ จาก ด้านหลงั “อวนิ เออ๋ ร์…เจ้าตืนแล้วหรือ…” ต้วนเฉินเซวยี นหันตัวกลับไปอย่าง แขง็ ทอื นันเทา่ กบั ว่าทเี ขายอมตืนแต่เช้าเช่นนีถอื ว่าเสยี แรงเปล่า! “ตืนตงั นานแล้ว” ซเู หลียนอวินลกุ ขนึ นงั แล้วพยักเพยดิ หน้าขนึ เพือมองต้วนเฉินเซวียนทยี ืนอยู่ไม่ไกลนกั

เมือวานเกดิ เรืองใหญ่ขนาดนัน ทาํ ให้ซเู หลยี นอวินนอนไม่ค่อย หลบั อยู่เช่นนนั ทงั คนื ดังนันในตอนเช้าวันนีขณะทตี ้วนเฉินเซวียน ค่อยๆ ลุกขนึ จากเตียง ซเู หลยี นอวินกร็ ู้สกึ ตัวขนึ แต่ตอนทซี เู หลยี นอวนิ ตนื ขนึ มานัน นางยังคงไม่พูดอะไรแต่แกล้ง ทาํ เป็นหลับต่อเพือดูว่าทตี ้วนเฉินเซวียนพยายามเดนิ เบาๆ นัน เขาต้องการจะทาํ อะไรกนั แน่ และกเ็ ป็นอย่างทนี างเดาไว้ไม่มผี ดิ ! วันนีต้วนเฉินเซวยี นวางแผนจะทงิ นางและไม่พานางเข้าวงั นันเอง! ทงั ๆ ทเี มือวานตกลงกนั ไว้อย่างดิบดีแล้ว น่าไม่อายเลยจริงๆ “อวนิ เอ๋อร์” เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ สายตาเอาเรืองของซเู หลียนอ วนิ กเ็ กิดใจอ่อนขึนมา “เจ้ากเ็ หน็ แล้วว่าวงั หลวงเป็นอย่างไร สถานทอี ันตรายขนาดนัน ข้าจะวางใจพาเจ้าเข้าไปด้วยได้อย่างไร” “แล้วทา่ นจะดูแลข้าไม่ได้เชยี วหรือ” ซเู หลยี นอวินเบะปากแล้วใช้ สายตาน่าสงสารจบั จ้องไปทตี ้วนเฉินเซวียนอย่างไม่ยอมวางตา “ข้า…” “ท่านจะไม่ปกป้ องข้าหรือ”

“กไ็ ด้อวนิ เออ๋ ร์” เป็นอีกครังทตี ้วนเฉินเซวยี นจาํ เป็นต้องยอมนาง “อย่าว่นุ วายกแ็ ล้วกนั คอยตามข้ากพ็ อ” หากเขาไม่ยอมพาซู เหลยี นอวินเข้าไปด้วย นันแสดงว่าเขายอมรับคาํ พดู ของซูเหลยี นอ วนิ ทวี ่าเขาจะไม่ปกป้ องนาง! แต่เหตุใดเขาถงึ …! สายตาเช่นนันของซเู หลยี นอวิน อย่าว่าแต่จ้อง เขาอยู่ตลอดเวลาเลย สายตาเช่นนันแค่เขามองเพียงคราเดยี วกท็ าํ ให้ใจละลายได้แล้ว ยิงไม่ต้องพูดถงึ นาํ เสยี งน่าสงสารเช่นนันอกี ตอนนีเขาไม่อาจจะปฏเิ สธนางได้ลงจริงๆ “ตกลง” นาํ ตาของซเู หลยี นอวินไหลออกมานันออกมาอย่าง รวดเรว็ ดังนนั ตอนทหี ายไปย่อมหายไปเรว็ กว่า “ตอนทขี ้าเปลยี น ชุด ท่านห้ามแอบออกไปเดด็ ขาด หากทา่ นกล้าแอบออกไปอกี … ท่านกล็ องดูกแ็ ล้วกนั ” “ข้าจะกล้าได้อย่างไร…” ต้วนเฉินเซวียนกมุ หน้าผากตัวเอง เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าซูเหลยี นอวินแสร้งทาํ ทา่ ทางน่าสงสารอย่างนัน! แต่…เฮ้อ ช่างเถดิ ได้ยนิ มาว่าตอนทสี ตรตี ังครรภ์ คนเป็นแม่ต้อง พยายามทาํ อารมณใ์ ห้ดีอยู่ตลอดเวลา!

มแี ต่วิธกี ารเช่นนีเทา่ นนั ทจี ะทาํ ให้เดก็ ทเี กดิ ออกมาเป็นเดก็ อารมณ์ ดี ยิงโตยิงสวยได้ ดังนัน…ตอนนีขอเพยี งอวินเออ๋ ร์สบายใจก็ เพียงพอแล้ว “ไปเถิด” ไม่นานนกั ซเู หลยี นอวนิ กแ็ ต่งตวั เสรจ็ เรยี บร้อย เนอื งจากซเู หลียนอวินร้ตู ัวว่าตวั เองกาํ ลังตังครรภอ์ ยู่ ดงั นนั การ ออกไปข้างนอกครังนนี างจึงไม่ได้แต่งหน้า แต่เพียงประดับ เครืองประดบั ศีรษะทมี ีนาํ หนกั เบาเพือให้ตวั เองดูไม่จดื ชืด จนเกนิ ไปเทา่ นัน ณ วังหลวง หลงั จากทผี ่านการดมื ยาและฝงั เขม็ มาตลอดทงั คนื พิษทอี ยู่ในตัวลี หยวนตีกถ็ อื ว่าถูกควบคุมเอาไว้ได้แล้ว แม้ว่าตอนนจี ะยังไม่อาจลกุ ออกจากเตียงได้ แต่อย่างน้อยๆ เขากส็ ามารถพูดได้โดยทไี ม่ เหนอื ยมากนกั “เสดจ็ อา” “พวกเจ้ามากันแล้วหรือ” เมือคืนเกาอู่เตียไม่ได้นอนทงั คืน เพราะ

นางต้องช่วยหรงซ่ใู นการดูแลลีหยวนตีทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการเชด็ ตัว พลกิ ตัวหรอื ป้ อนยา ขอแค่เป็นงานอะไรทสี ามารถแบ่งเบาได้ เกาอู่เตียล้วนเป็นผู้รับผดิ ชอบทงั นัน “สหี น้าของเสดจ็ อาไม่ค่อยดีนักนะเพคะ…” ซูเหลยี นอวินเอ่ย ออกไปอย่างเป็นกงั วล เพราะนีเพิงผ่านไปเพียงหนึงวันเท่านนั แต่ รอยคลาํ ใต้ตาของเกาอ่เู ตียกลบั ปรากฏชัดเจนจนถึงขนั สามารถ มองเหน็ ได้แต่ไกล “ข้าไม่เป็นไร” เกาอู่เตียสายศีรษะ “แต่อวนิ เออ๋ รก์ าํ ลังท้องไส้ เหตุ ใดจงึ มาทนี ีอกี ตอนทกี าํ ลงั ตังครรภม์ ขี ้อห้ามตังมากมายทหี ้ามทาํ ” “หม่อมฉนั เป็นห่วงพระอาการของฝ่ าบาท…” เวลาทซี เู หลยี นอวิน ตืนเต้น นางมกั จะกมุ มอื ของตวั เองเอาไว้ “หากหม่อมฉนั ไม่ได้มาดู พระอาการของฝ่ าบาทว่าเป็นอย่างไรบ้าง หม่อมฉันคงไม่มที างทจี ะ วางใจได้เพคะ” “เจ้าเดก็ คนนี…” เกาอ่เู ตียถอนใจ “พระอาการของฝ่ าบาทดีขนึ มากแล้ว เจ้ามองเขาอยู่ตรงประตนู ีกพ็ อแล้ว ในนันอบอวลไปด้วย กลนิ ยา หากเจ้าสดู ดมมนั เข้าไป อาจทาํ ไม่สบายได้”

“เพคะ” “เสดจ็ อา” ต้วนเฉินเซวยี นเข้าไปดูอาการของลีหยวนตีก่อนแล้ว เมือเหน็ ว่าอาการของลหี ยวนตดี ขี นึ มากแล้ว เขาจงึ เดนิ ออกมา “อาการของเสดจ็ อาดีขึนมากแล้ว” “อมื ดขี นึ มากแล้ว เรืองนตี ้องขอบคุณซ่เู ออ๋ ร์” เกาอู่เตียยมิ ด้วย ใบหน้าขาวซีด อย่างน้อยๆ อาการของเขาตอนนกี ไ็ ม่ได้อยู่ในขนั อนั ตรายทุกย่างก้าวเช่นเดมิ แล้ว ดังนันตอนนเี กาอู่เตียจึงวางใจใน อาการของลหี ยวนตีแล้ว “พวกเราไม่เหมาะทจี ะอยู่ทนี ีนานนัก” ต้วนเฉนิ เซวียนดึงมือของซู เหลยี นอวิน “เช่นนนั พวกเราขอตัวก่อน” “กลบั ไปเถดิ ” เกาอู่เตียเตรียมจะลุกขนึ เพือไปส่งซเู หลยี นอวิน แต่ เป็นเพราะนางเหนือยล้ามากเกนิ ไป ตอนทนี างยืนขนึ มานันกลับ ต้องนังลงไปบนเก้าอีเช่นเดิม “เจ้าดูแลอวินเออ๋ ร์ให้ดกี แ็ ล้วกนั ทนี ี มพี วกเราคอยดูอยู่” “เช่อเออ๋ ร์?” ตอนทซี เู หลยี นอวนิ ออกจากตาํ หนักของเกาอ่เู ตียไป

ได้ไม่กีก้าวกเ็ หน็ หนานกงเช่อกาํ ลังแอบอยู่ทมี ุมๆ หนึงด้วยท่าทาง ทคี ล้ายว่ารออยู่ตรงนมี านานแล้ว “เจ้ามาอยู่ทนี ีได้อย่างไร” เมือคร่นู างเพิงบอกว่าตัวเองกาํ ลงั จะไป หาหนานกงเช่อ แต่เพียงนางเลียวออกมาได้ไม่เท่าไหร่กเ็ จอเขาอยู่ ตรงนเี สยี แล้ว

ตอนที หารอื เรืองสําคญั “ข้า…” ทา่ ทางของหนานกงเช่อนันชัดเจนว่า เขาคดิ ไม่ถงึ ว่าเพยี ง แค่จะโผล่หน้าออกไปเพือแอบดูกลับเจอเข้ากบั ซเู หลยี นอวินอย่าง น่าอนาถเช่นนี ตอนนันเองเขาจึงไม่รู้ว่าควรจะเริมเอย่ ออกไปว่า อย่างไรดี “เจ้าอยากมาพบฮองเฮาหรือ” เมือซเู หลียนอวินเหน็ หนานกงเช่อ เออ่ อ่าอย่นู านเช่นนีแต่กลบั พูดอะไรไม่ออก นางกเ็ ริมร้อนใจ จากนนั จงึ อดไม่ได้ทจี ะพูดแทนเขาออกมา “อมื ” หนานกงเช่อพยักหน้า “ข้าอยากมาพบเสดจ็ แม่ แต่ทาํ ไมเจ้า ถงึ มาอยู่ทนี ไี ด้” ตังแต่เมอื วานเป็นต้นมาทตี าํ หนักของเกาอูเ่ ตียก็ เตม็ ไปด้วยผู้คนห้อมล้อมไว้มากมายแน่นหนา เพยี งดูกร็ ้แู ล้วว่า จะต้องเกดิ เรืองร้ายแรงขนึ อย่างแน่นอน ดงั นนั เขาจึงไม่อยากทจี ะ เข้าไปด้านใน แต่ต่อให้เกดิ เรืองอะไรขึนกถ็ อื ว่าเป็นเรืองราวทเี กดิ ขึนในวงั อยู่ดี ไม่ว่าจะอย่างไรกค็ งไม่เกยี วข้องอะไรกับคนนอกอย่างซเู หลยี นอวิน ทจี ะสามารถเข้าไปได้

แต่ซเู หลยี นอวินกลบั เดินออกมาจากตาํ หนักอย่างไม่มอี ะไรเกดิ ขึน เช่นนนั ตอนนีเรืองทเี กิดขึนใช่เรืองใหญ่หรือไม่! แต่หากไม่เกดิ เรืองใหญ่ขึนทาํ ไมจะต้องมีคนมาเฝ้ าอย่างแน่นหนาเช่นนี ดงั นนั หากเกดิ เรืองใหญ่ขนึ จริง…นันแสดงว่าพวกเขาปล่อยคนเข้าไปง่าย เกนิ ไปหน่อยหรือไม่ “พวกเรา…” ซเู หลยี นอวนิ โน้มตัวลงเพือจ้องตาหนานกงเช่อ “บังเอิญเจอกนั เพราะโชคชะตากระมงั แต่ทนี ีไม่ใช่สถานทที พี วก เราจะมายนื คยุ กัน บังเอญิ อย่างยิงทขี ้าเองกม็ เี รืองอยากจะหารือ กบั เจ้า ไปคยุ กนั ทตี าํ หนักของเจ้าดีหรือไม่ หากเจ้าสงสยั อะไร ข้า จะเล่าให้เจ้าฟัง” เมือหนานกงเช่อได้ยินซเู หลยี นอวินเอ่ยเช่นนีกร็ แสดงอาการลงั เล ใจขนึ มา นันไม่ใช่เพราะเหตผุ ลอืนใดแต่เป็นเพราะตอนบ่ายวานนี เขาพยายามลองทจี ะเข้าไปในตาํ หนกั ของเกาอู่เตียเพือดูว่าเกดิ เรืองอะไรขนึ กนั แน่ แต่ผลสดุ ท้ายคือเขากลบั เจอสาวใช้คนสนทิ ของเกาอู่เตียทเี อาแต่ พดู ไร้สาระเพือบอกปัดเขา โดยบอกว่าตอนนีเกาอ่เู ตียไม่สบายจึง ไม่สามารถพบผู้ใดได้ ต่อให้เป็นองคช์ ายเก้ากต็ ้องรอให้ฮองเฮา

อาการดีขึนกอ่ นถงึ จะเข้าเฝ้ าได้ ดังนันความสงสยั ทอี ยู่ในใจของหนานกงเช่อจึงยิงมากขนึ ดังนัน เช้าวนั นีเขาจงึ มาแอบดูเพือจะหาล่ทู างทพี อจะแอบเข้าไปสอดแนม ได้ แต่เมอื เหน็ องครักษท์ รี ายล้อมอย่างแน่นหนาเช่นนนั คงจะ…แอบ เข้าไปไม่ได้กระมงั ! ดงั นนั ตอนนเี ขาจงึ มีช่องทางแล้ว โดยต้องเริม หาทางจากซเู หลียนอวินกอ่ น “เช่นนนั เจ้ากต็ ้องตามข้ามา” หนานกงเช่อยืนมอื ออกมาจับมอื ด้านขวาของซเู หลยี นอวินเอาไว้ ส่วนมืออกี ข้างของเขากช็ ีไปทตี ้วน เฉินเซวียนทยี ืนทาํ สหี น้าไร้อารมณ์โดยไม่พูดไม่จามาตังแต่ต้น “แต่เขาห้ามเข้าไป!” เขากบั ต้วนเฉินเซวยี นนันไม่ถกู กนั มาตังแต่เกิด ดงั นันเพือ หลกี เลยี งการใช้คาํ พูดถากถางและทะเลาะกนั จะเป็นการดที สี ดุ หากพวกเขาทงั สองคนจะไม่มองหน้ากนั “พดู อะไรของเจ้าน่ะ!” ต้วนเฉินเซวยี นก้าวขึนมาข้างหน้าแล้วดึง มือของหนานกงเช่อออกจากซเู หลยี นอวิน “หากเจ้าไม่ให้ข้าตามไป

ด้วยกอ็ ย่าหวงั จะได้ร้อู ะไรเลย เจ้าเลอื กเอาเองกแ็ ล้วกนั ” เจ้าตวั ก่อ เรือง วนั ๆ หนึงเอาแต่สร้างความว่นุ วายไม่หยุด! เมอื ครู่นที เี ขาจบั มอื ซเู หลียนอวินกอ็ ตุ สา่ ห์ไม่ถอื สาแล้วเพราะเหน็ ว่าเขาอายุยงั น้อย จึงพยายามใจกว้างไม่คิดแค้นอะไร แต่ตอนนีชัก หนกั ข้อขนึ แล้วถงึ ขนั กล้าจะพาซเู หลยี นอวินไปคยุ กนั ตามลาํ พัง! อย่าคดิ ว่าเขาไม่ร้วู ่าในหวั ของเจ้าเดก็ นีมีแผนร้ายอะไร ทาํ เป็นถาม ว่าเกดิ เรืองอะไรขนึ แต่พอคยุ เรืองนจี บกจ็ ะต่อว่านางว่านางขัดขวาง เขา นีต่างหากคือเรืองทจี ะเกดิ ขนึ ตามมา! อย่าเหน็ ว่าเจ้าเดก็ นีมหี น้าตาน่ารัก ดูคล้ายไม่มพี ิษสงใดๆ เพราะ เบอื งหลงั เขาสามารถสร้างความว่นุ วายได้ไม่น้อย ซึงกไ็ ม่ร้เู ช่นกนั ว่าไปเอานิสยั แบบนีมาจากใคร เนอื งจากในงานแต่งงานของต้วนเฉินเซวยี นในตอนนัน หนานกงเช่ อถือได้ว่าเป็นตัวป่ วนทรี ้ายกาจมากทสี ดุ คนหนึง แถมเขายังมี แผนการทจี ะปลุกห้องเจ้าสาวอกี ด้วย! แต่ว่ายงั ดที ตี ้วนเฉินเซวียน เตรยี มจัดคนรับมือเขาเอาไว้แล้วดังนันหนานกงเช่อจึงลงมอื ไม่ สาํ เรจ็

“ต้วนเฉนิ เซวยี น…” ซเู หลยี นอวินหรีตาแล้วหนั มามอง นางลาก นาํ เสยี งยาว ความหมายในแววตาของนางนันชดั เจน เมือคืนต้วนเฉินเซวียนพดู อะไรไว้จาํ ไม่ได้แล้วหรือไง ในเมอื ตังใจ จะให้หนานกงเช่อเป็นคนนังเก้าอตี วั นนั แล้วตอนนีกลบั มที า่ ทาง ไม่ได้เรืองเช่นนี นีไม่คดิ จะคยุ กนั อย่างสนั ติเลยหรือไง เมือหนานกงเช่อเหน็ ท่าทางเช่นนนั ของซเู หลยี นอวิน เขากม็ นั ใจได้ ทนั ทเี ลยว่าเรืองนีเป็นอย่างทเี ขาคิดว่า นันคือซเุ หลยี นอวนิ ไม่ได้ แต่งงานกับต้วนเฉินเซวียนอย่างเตม็ ใจ แต่คนผู้นีจะต้องใช้ แผนการบางอย่างบงั คบั ให้ซเู หลยี นอวินแต่งงานกบั เขา! มิเช่นนนั แล้วต่อให้เร่งด่วนมากแค่ไหนกไ็ ม่น่าจะยอมแต่งงานกับต้ วนเฉนิ เซวยี นได้ ผู้ชายในเมืองหลวงมีตังมากมาย ต่อให้เลอื กมา มัวๆ สกั คนอย่างไรกต็ ้องดีกว่าต้วนเฉินเซวยี นอย่างแน่นอน ซเู หลยี นอวิน พวกเราไปกนั เถดิ ไปตาํ หนกั ของข้า ทนี นั ไม่ใช่จวน ของเขาเสยี หน่อย” หนานกงเช่อจบั มอื ของซูเหลียนอวินอกี ครัง “ดังนันทาํ ไมจะต้องสนใจด้วยว่าเขาทาํ หน้าตาอย่างไร” ความรู้สกึ จากมอื ของซเู หลยี นอวินนนั ยงั คงไม่เปลียนแปลงไปจากตอนแรก

มือของนางยังคงนุ่มนิมเช่นเคย เฮ้อ แต่พอมานึกๆ ดูแล้วว่าเจ้าของมอื คู่นีแต่งงานกบั ต้วนเฉนิ เซ วียนไปแล้ว…ยิงทาํ ให้เขาร้สู กึ ว่าต้วนเฉินเซวยี นนันน่าชังยิง! “อมื พวกเราไปกนั เถดิ ” ซเู หลยี นอวินยืดตวั ขนึ ยอมให้หนานกงเช่ อจูงมอื นางไป เพราะเวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก พระอาทติ ย์ก็ ปรากฏออกมาเสยี แล้ว ขนื ไม่ยอมไปตอนนีอกี ไม่นานสถานทแี ห่ง นีคงมแี สงแดดแผดเผาอย่างแน่นอน ต้วนเฉนิ เซวยี นมองตามหลงั ของซเู หลียนอวินทเี ดนิ ไปอย่างไม่ ลงั เล เขากร็ ้สู กึ ตีบตันในหวั ใจขึนมา ตอนแรกเขากป็ วดใจมาก พอแล้ว เพราะทาํ ไมตอนนีนางยังทนฟังคาํ พูดถากถางเช่นนันของ หนานกงเช่อได้ แต่กลบั ไม่เชือฟังสามีของตัวเอง นีเป็นเรืองทนี ่าเจบ็ ใจมากสาํ หรับเขา! “ซูเหลยี นอวิน นงั ลงเถดิ ” หนานกงเช่อให้นางในนาํ เก้าอมี าให้ เพือทตี ัวเองจะได้นังตรงข้ามกบั ซูเหลยี นอวิน “เอาล่ะ ทนี ีไม่มงี าน อะไรให้พวกเจ้าทาํ แล้ว ออกไปเถิด”

“เพคะ” เหล่านางในไม่ลงั เลอะไรแล้วถอยออกไปอย่างพร้อม เพียง เพราะเมือเหน็ สหี น้าเคร่งขรึมเช่นนันขององคช์ าย พวกนางก็ มันใจได้เลยว่าเรืองทพี วกเขากาํ ลงั จะคุยกนั ต่อไปจะต้องไม่ใช่เรือง เลก็ อย่างแน่นอน ดังนันพวกนางขอไม่ร้เู หน็ อะไรเลยจะดีทสี ดุ เพราะต่อให้พวกนางฟัง พวกนางกไ็ ม่อยากร้อู ยู่ด!ี และตอนทพี วกนางออกไปแล้ว พวกนางยงั ไม่ลืมทจี ะปิ ดประตูให้ อย่างร้งู านอกี ด้วย และนันเองทที าํ ให้ต้วนเฉินเซวยี นทเี ดนิ ตามมา ข้างหลงั ต้องยืนเหม่อมองประตทู ปี ิ ดลงต่อหน้าต่อตาของเขา “เช่อเออ๋ ร์ เจ้าบอกความจริงข้าเถดิ ” ซเู หลยี นอวินโน้มตัวเข้าใกล้ “เจ้า…ร้สู กึ อย่างไรกบั การเป็นฮ่องเต้” ซเู หลยี นอวินกลัวว่าหากพูดอ้อมค้อมไปอาจจะทาํ ให้เขาไม่เข้าใจ เช่นนนั ส้เู อ่ยออกไปตามตรงจะดีกว่า เพราะในเวลาเช่นนี ทุกอย่างล้วนบีบคันไปหมด นางจึงไม่มเี วลาที จะมาเล่นเกมทายปรศิ นาอะไรกบั เขาอยู่ทนี ีอกี

ตอนที ความคิด “เหตใุ ดเจ้าจึงถามเช่นนี” หนานกงเช่อยืดหลงั ขึนอย่างไม่ร้ตู ัว “ซู เหลยี นอวินเจ้าถามคาํ ถามเช่นนี ถอื ว่าเสยี มารยาทไปหน่อย หรือไม่” ตอนนีลหี ยวนตียังแขง็ แรงดอี ยู่ หากมีคนมเี จตนาไม่ดีมา ได้ยินบทสนทนาระหว่างซเู หลียนอวินกบั เขาแล้วเอาคาํ พูดพวกนี ไปใส่ไฟอกี หน่อยตอนรานงานลีหยวนตีจะทาํ อย่างไร “คาํ ถามนีสาํ คัญมาก” นาํ เสยี งของซเู หลียนอวินจริงจังอย่างทไี ม่ เคยเป็นมาก่อน นางเอย่ ต่อไปว่า “เช่อเออ๋ ร์ เจ้าไม่ใช่คนโง่ ในทาง กลับกนั เจ้าเป็นเดก็ ฉลาดเสยี ด้วยซาํ ดังนันการทเี จ้าเหน็ ผู้คนมา ล้อมตาํ หนกั ของฮองเฮาเอาไว้เช่นนัน ข้าเดาว่า..เจ้าเองกค็ งพอเดา ได้กระมงั ” เมือหนานกงเช่อโดนสายตาทตี รงไปตรงมาเช่นนีของซเู หลยี นอวิน จ้อง ท่าทขี องเขากเ็ ริมอ่อนลง เพราะเขาเองกบ็ งั อาจเดาเช่นนัน เหมอื นกนั แต่คนทเี ขาเดานนั ไม่ใช่ลีหยวนตี เพราะหากเกดิ เรือง ขึนกบั ลีหยวนตี สถานทที ถี ูกล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนาเช่นนันน่าจะ ไม่ใช่ทพี ระราชวังหย่างซนิ ?

เหตใุ ดถงึ เป็นตาํ หนกั ของเกาอเู่ ตียได้ ซเู หลยี นอวินไม่ได้รอปฏกิ ริ ิยาจากหนานกงเช่อ นางเอย่ ต่อไปว่า “เจ้ามไิ ด้สงสยั หรอกหรือว่าทาํ ไมข้ากบั ต้วนเฉนิ เซวยี นถึงมา ปรากฏตัวอยู่ทนี ีได้ นนั เป็นเพราะเมือวานพวกเราเข้าวังเพือทาน อาหารเป็นเพือนฮ่องเต้ แต่ว่าในมืออาหารนันกลบั มคี นผู้หนึงลง มอื วางยาพิษ” “วางยาพษิ ?” นาํ เสยี งของหนานกงเช่อสงู ขึนเลก็ น้อย จากนันจงึ เดินไปหยิบถ้วยนาํ ชาขนึ ทว่าตอนนีไม่ใช่เวลาทเี ขาจะใส่ใจอยู่กบั เรืองนัน “เป็นไปได้อย่างไร ใครกนั ทคี ิดวิธกี ารเช่นนี” “เช่อเออ๋ ร์ เจ้านังลงก่อน” ซเู หลยี นอวนิ ดงึ หนานกงเช่อมาให้ยนื อยู่ตรงหน้าตน “ทุกเรืองย่อมเป็นไปได้ทงั นนั เพียงแค่โอกาสจะ ขึนมากน้อยแค่ไหนกเ็ ทา่ นัน ส่วนเรอื งทวี ่าใครเป็นคนลงมือ…” ซูเหลยี นอวินฝืนยมิ “คนผ้นู ีข้ากบั ทา่ นต่างร้จู ัก ถอื เป็นคนทที า่ น คุ้นเคยผู้หนึง” “คนทขี ้าคุ้นเคย?” หนานกงเช่อก้มหน้าแล้วกาํ มอื แน่นพลาง คร่นุ คดิ อยู่ครู่หนึงเพือนึกถึงคนรอบตัวว่าใครทมี คี วามเป็นไปได้ที

จะทาํ เรืองนี ไม่นานนกั หนานกงเช่อกเ็ อ่ยออกมาด้วยนาํ เสยี งหยังเชิงถามระคน เหลอื เชือ “ซูเหลยี นอวิน…เจ้า เจ้าบอกข้ามาว่าคนผู้นันใช่หนานกง หงหรอื ไม่” เมือเอ่ยจบหนานกงเช่อกห็ ยุดหายใจอตั โนมตั ิราวกบั ว่ากาํ ลังรอคาํ พพิ ากษา “ใช่” “จริงด้วย…” ราวกบั หนานกงเช่อกาํ ลงั ตกอยู่ในความร้สู กึ ระอายใจ ท่าทางของเขาดูไร้เรียวแรงขนึ มา “เช่อเออ๋ ร์ เหตุใดเจ้าถึงรู้ว่าเป็นเขา” เพราะในตอนแรก ต้วนเฉิน เซวียนกลบั คดิ ไมถ่ งึ ว่าคนผู้นีจะเป็นผู้ลงมือ แม้ว่าหนานกงเช่อจะอ ย่รู ่วมวังเดียวกบั หนานกงหง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรทกั ษะการมองคน ของหนานกงเช่อกค็ งไม่มีทางเหนอื กว่าต้วนเฉินเซวยี นอย่าง แน่นอน “ข้า เมอื หลายวันก่อน…ข้าเหน็ เขาเดินป้ วนเปี ยนอยู่แถวๆ ห้องครัวของฮองเฮา” แต่ว่าในตอนนนั เขาไม่ได้สงสยั อะไร เพราะ การกระทาํ นันของเขาอาจจะกาํ ลงั ทาํ ไปเพือเอาใจเกาอ่เู ตียอยู่

การลงมอื ทาํ อาหารด้วยตัวเองเพือมอบให้เกาอู่เตียนันฟังดูแล้ว คล้ายว่าคนผู้นนั มคี วามตังใจอย่างมาก ดงั นนั ในตอนนันหนานกง เช่อเพียงนึกดูถูกหนานกงหงทใี ช้วธิ กี ารเช่นนีในการ ประจบประแจง เขาจงึ ไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ในด้านอนื “อย่างนนี ีเอง…” ซเู หลียนอวินส่ายหน้าเลก็ น้อยแล้วถอนใจอย่าง หนักใจ นีคงเป็นลิขติ สวรรค์กระมงั ทงั ๆ ทมี ีคนเหน็ แต่กลับไม่โดนเปิ ด โปงในตอนนนั นีเป็นเรืองทที าํ ให้ไร้คาํ พูดอย่างแท้จริง “หากตอนนันข้าสงสยั และเอะใจสกั หน่อยกค็ งดี!” ไม่ว่าจะอย่างไร หนานกงเช่อกเ็ ป็นเดก็ คนหนึง ดงั นันเมอื ร้วู ่าการละเลยของตัวเอง ทาํ ให้เกิดผลลัพธท์ รี ้ายแรงเช่นนี เขาจงึ รู้สกึ ละอายใจขนึ มา “ไม่มใี ครรู้ทงั นันว่าจะเกิดเรืองอะไรขนึ ” เมือซูเหลยี นเหน็ ทา่ ทาง เช่นนนั ของหนานกงเช่อกร็ ้สู กึ สงสารจึงดึงเขาเข้ามากอดไว้ในอก “โชคดีทตี อนนันฝ่ าบาทกนิ อาหารพวกนันเข้าไปเพียงเลก็ น้อย ดงั นันตอนนีจึงควบคุมพิษได้แล้ว ขนั ตอนถอนพิษต่อจากนี…กค็ ง ไม่ยากเทา่ ไหร่แล้ว”

“จริงรึ…” “จริง” ซูเหลยี นอวินเอามอื ลูบหูของหนานกงเช่อ เรืองทเี ป็น ความผิดของผ้ใู หญ่ ไม่ว่าจะอย่างไรกไ็ ม่ควรเอามาลงทีเดก็ คนหนึง “อวนิ เออ๋ ร์ พวกเจ้า…” ด้านนอก ต้วนเฉนิ เซวยี นโดนแสงแดด แผดเผาจนเริมทนไม่ไหว ดงั นันเรืองการรักษาหน้านัน เขาขอโยน ทงิ เอาไว้ข้างหลังก่อน เขาขอเพยี งได้เข้าไปหลบแดดข้างในกพ็ อ แต่เมอื เข้ามากลับเหน็ ภาพทเี จ้าเดก็ เมือวานซนื อย่างหนานกงเช่อ กาํ ลังซกุ อย่ใู นอกของซเู หลียนอวิน หากอยากได้รับความรักจากแม่ ในวังหลังของลหี ยวนตีมคี นตังมากมาย เขาไปหาพระสนมสกั คน มากอดกย็ ังได้ เหตุใดต้องมากอดอวินเออ๋ ร์ของเขาเอาไว้แน่น เช่นนดี ้วย “อวนิ เออ๋ ร์ คยุ กนั ไปถึงไหนแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวียนจับหนานกงเช่ อดงึ ออกมาอย่างไร้เยือใย จากนันยงั ลากเก้าอีตวั หนึงมาเพือนงั ข้างๆ ซเู หลยี นอวินอย่างแนบชิด ความหมายในการกระทาํ ของเขา นันไม่จาํ เป็นต้องอธบิ ายอะไรมากนัก! การกระทาํ เช่นนันของต้วนเฉินเซวียนทาํ เอาความรู้สกึ เหน็ อกเหน็

ใจของซเู หลยี นอวินทมี อี ยใู่ นตอนแรกเหือดหายไปจนหมด นาง เพียงกรอกตาแล้วเอย่ ว่า “กด็ ี แต่ว่าพวกเรากาํ ลงั คุยกนั อยู่ ท่าน อย่ามาหาเรืองโดยใช่เหตุได้หรอื ไม่” ความร้สู กึ เหน็ อกเหน็ ใจนัน เป็นความรู้สกึ ทมี ที สี นิ สดุ เช่นกนั “หาเรือง?!” ต้วนเฉนิ เซวียนไม่ยอมรับ “ข้าทาํ เช่นนนั ทไี หน! ข้า กาํ ลงั ช่วยสอนให้เดก็ คนนรี ู้จกั โตกเ็ ทา่ นนั เขาโตขนาดนีแล้วยงั ทาํ ตวั ราวกบั ตวั เองเป็นเดก็ ยังไม่อย่านมอย่างไรอย่างนัน ควรพึงพา ตัวเองได้แล้ว!” เมือหนานกงเช่อเหน็ สายทแี สดงออกถึงการเยาะเย้ยและตักเตือน อย่างชดั เจนของต้วนเฉินเซวยี นกท็ าํ เอานาํ ตาของเขาทซี มึ ออกมา ในตอนแรกหายไปอย่างรวดเรว็ เพราะทา่ ทางเมือครู่นขี องเขากน็ ่า อายเตม็ ทนแล้ว ขนื ปล่อยให้ต้วนเฉินเซวียนเหน็ เขาร้องไห้อีกล่ะ ก…็ เรืองนีคงจะเป็นเรืองทตี ้วนเฉนิ เซวยี นใช้ล้อเลียนเขาไปตลอดชีวิต แน่! ซูเหลยี นอวินมองคนทงั สองตรงหน้านาง พวกเขาไร้วาจา เพยี งใช้

แววตาราวกับจะกนิ เลอื ดกนิ เนือมองกนั และกนั เช่นนัน นางกถ็ อน ใจ การทตี ้วนเฉินเซวียนว่าคนอืนว่ายังไม่อย่านม นันกแ็ สดงให้เหน็ อย่างชดั เจนแล้วว่าเขาต่างหากทเี ป็นเดก็ ยังไม่อย่านม ยังจะมหี น้า มาว่าผ้อู นื เช่นนอี กี ! เพราะพฤติกรรมของเขานันกแ็ สดงออกอย่าง ชัดเจนแล้วว่าอ่อนต่อโลกกว่ามาก “ช่างเถดิ ข้าไม่ถอื สาเดก็ เมือวานซนื คนนี” การใช้สายตาเชือด เฉือนกนั นันไม่มคี วามหมาย ลงมอื กนั จริงๆ ต่างหากทจี ะปลกุ ปัน ได้มากกว่า ต้วนเฉินเซวียนยกมือขนึ โอบไหล่ขวาของซเู หลยี นอวินแล้วเอย่ ว่า “เมอื คร่นู อี วนิ เออ๋ ร์คงถามเจ้าแล้วกระมงั ว่าเจ้าอยากเป็นฮ่องเต้ หรือไม่ แต่อวนิ เออ๋ ร์กค็ ืออวินเออ๋ ร์ ข้ากค็ อื ข้า ข้าจะไม่ถามเจ้า ข้า แค่จะมาแจ้งเจ้าเทา่ นันว่าใต้หล้าแห่งนี เจ้าจงเตรยี มตัวรับไม้ต่อ เอาไว้ให้ด”ี “เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเจ้ากเ็ ป็นสว่ นหนึงของราชวงศ์ กนิ ข้าวในวัง หลวงมากห็ ลายปี ตอนนีกถ็ งึ เวลาทเี จ้าต้องออกแรงบ้างแล้ว ถูก

หรือไม่” หนานกงเช่อไม่เอ่ยอะไร เขาเพียงจ้องเขมง็ ไปทตี ้วนเฉนิ เซวียน ท่าทางไร้ความรู้สกึ ของเขานนั ทาํ ให้ยากจะคาดเดาได้ว่าในใจของ เขาตอนนีกาํ ลังมคี วามคิดเช่นไร

ตอนที รวดเร็ว เมือซเู หลยี นอวินเหน็ ท่าทางเช่นนันของหนานกงเช่อกค็ ิดว่าแย่แล้ว แน่ๆ นางจงึ แอบเอามอื ข้างหนึงลงไปหยกิ ขาซ้ายของต้วนเฉนิ เซวยี นอย่างแรง จากนนั จงึ ใช้สายตาอาํ มหิตจ้องไปทตี ้วนเฉินเซวียนเพือ เป็ นการเตือนให้ เขาหยุดพูดได้ แล้ ว ต้วนเฉินเซวียนโดนหยิกขาเช่นนันเขากร็ ้สู กึ เจบ็ จนตวั ของเขาเริม สนั แต่ตดิ ตรงทวี ่าตอนนีหนานกงเช่อกาํ ลงั จ้องมาทเี ขาตาไม่ กระพริบ ดงั นนั เขาจึงต้องกลาํ กลืนความเจบ็ ปวดนันของตัวเองลง ไป “ตดั สนิ ใจได้หรือยงั ” คราวนตี ้วนเฉินเซวียนเอ่ยด้วยนาํ เสยี งที นุ่มนวลขึนมาก ซึงกถ็ กู ต้องแล้วเพราะการใช้กาํ ลังนันไม่ว่าจะใช้ เมือไหร่กท็ าํ ให้การเจรจาได้ผลทุกครัง “ได้” หนานหงเช่อหลบั ตาพลางเอ่ยขึน เมือลืมตาขึนมาอกี ครัง หนึง ความรู้สกึ ทบี บี คันอยู่รอบตวั เขากห็ ายไปอย่างไร้สาเหตุ “ได้?” ซูเหลยี นอวินเอยี งคอ และยืนยันกบั เขาอกี ครังหนงึ “เช่อ เออ๋ ร์…เจ้า….”

“ข้ารับปากพวกท่าน” หนานกงเช่อยิม รอยยิมของเขานันยังคงมี ความไร้เดียงสาอยู่ ราวกบั ว่าทคี นทมี ีแรงกดดนั แผ่ออกมารอบกาย เมือคร่นู ีไม่ใช่เขา “ถึงอย่างไรเรืองนีกไ็ ม่มผี ลเสยี อะไรกบั ข้ามใิ ช่ หรือ ดังนนั ข้าคิดว่าข้ารับปากได้” “ดี เช่นนันกต็ กลงตามนี” ต้วนเฉินเซวียนไม่เปิ ดโอกาสให้หนาน กงเช่อได้พูดอะไรอกี “แต่เจ้าควรเข้าใจด้วยว่า อนั ทจี ริงแล้วนีเป็น เพียงแผนทเี กดิ อย่างเร่งด่วนเท่านัน เนืองด้วยสถานการณข์ องฝ่ า บาทตอนนี…เป็นเช่นนี ส่วนความหมายทแี ท้จรงิ นันไม่อาจอธบิ าย ให้เจ้าฟังได้ง่ายนกั เจ้ารับปากง่ายๆ แต่วันหลงั หากเจ้าเสยี ใจ ขึนมากค็ งไม่ทนั แล้ว” “ข้ารู้ดีว่าตวั เองกาํ ลังพูดอะไรอยู่” หนานกงเช่อเชิดหน้าขึน คราวนี สายตาของเขาแสดงออกถงึ ความทะเยอทยานอย่างไม่ปิ ดบงั “ต่อ ให้ไม่มีโอกาสนี ข้ากจ็ ะพยายามอยู่ดี ดังนันตอนนีโอกาสดมี าถงึ ปากประตูเช่นนีแล้ว ข้าจะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร” หนานกงเช่อนันแตกต่างจากต้วนเฉนิ เซวยี น สาํ หรับต้วนเฉนิ เซ วียนแล้ว ตาํ แหน่งฮ่องเต้นันไม่มีแรงดึงดูดต่อเขาเลยแม้แต่น้อย นันเป็นเพราะเขาไม่เคยห่างจากสงิ นนั และกไ็ ม่มคี วามสนใจใดๆ

ต่อสงิ นนั จริงๆ เพราะแม้เขาจะไม่ได้ครอบครองสงิ นี คนอย่างต้วนเฉนิ เซวยี นกจ็ ะ ยงั คงใช้ชีวติ ได้อย่างมคี วามสขุ ดี และถึงขันใช้ชีวติ ได้มคี วามสขุ กว่า ด้วยซาํ เพราะเป็นการลดภาระของตวั เองไปได้มากมาย แต่หนานกงเช่อนันแตกต่าง ตอนทหี นานกงเช่อยังเดก็ ตอนทเี กา อ่เู ตียยังไม่เข้ามาในชีวิตของเขา เขานนั ใช้ชีวติ อย่างตาํ ต้อยไร้ อาํ นาจ เขาปรารถนาในอาํ นาจ เขาอยากให้คนเคารพนบั ถอื เขา เกรงกลัวเขาและเชือฟังเขา แม้ว่าภายหลงั หลงั จากทเี กาอ่เู ตียรับเขามาเลียงแล้ว สถานการณ์ ทุกอย่างของเขาจะดีขนึ มาก สายตาและการปฏบิ ัตติ วั ของคนรอบ ข้างจะเปลียนไปจากเดิมแล้ว แต่เขากย็ ังคงไม่เปลียนแปลง เขา ต้องการมากกว่านี เพราะเขาร้ดู ีว่าสถานการณท์ งั หมดของเขาตอนนีล้วนพึงพงิ กาํ ลงั ของผู้อนื รวมถงึ อาศัยกาํ ลงั ของเกาอ่เู ตียเขาถึงมีวันนี หากเกา อ่เู ตียไม่อยู่แล้วเขาจะทาํ อย่างไร หากเกาอเู่ ตียเกลยี ดเขาขึนมาเขา จะทาํ อย่างไรต่อไป

หากเวลานนั มาถงึ เขาจะต้องกลับไปส่จู ุดเดมิ กลายเป็นคนทโี ดน ผู้อนื รังแกเช่นเดิม? เขาไม่อยากเป็นเช่นนันอกี และจะไม่ยอมเป็น อย่างนนั เดด็ ขาด ดังนันการทหี นานกงเช่อมคี วามปรารถนาในอาํ นาจเช่นนีนัน นันก็ เกดิ มาจากการทเี ขาถูกกดขีมาตังแต่ยังเดก็ จนทุกอย่างฝังลกึ เข้าไป อยู่ในกระดกู ของเขากระมัง ฝงั ลกึ อยู่ในสายเลอื ดของเขา จนเขาไม่กล้าลมื เลอื นแม้เพียงเสียว นาที ต้วนเฉนิ เซวียนมองสายตาทมี คี วามทะเยอทยานของหนานกงเช่อ ในตอนนี เขากต็ กอยู่ในภวงั ค์ เพราะจะว่าไปกถ็ ูกต้องแล้ว คนที กล้าต่อกรกบั ต้วนเฉนิ เซวยี นกค็ งจะมแี ต่คนเช่นนีถงึ จะพอสสู กี ัน ไปได้ “วางใจเถดิ และไม่ต้องกดดนั ตวั เองมากนัก” เป็นเรืองยากมากนัก ทตี ้วนเฉนิ เซวียนจะเอ่ยปลอบใจหนานกงเช่อเช่นนี “แผ่นดนิ นี ไม่ได้มีเพียงเจ้าตวั คนเดียว เสนาบดีพวกนันกจ็ ะต้องไม่กินข้าว หลวงฟรี คนทจี ะช่วยเจ้านันมไี ม่น้อย”

“ใช่แล้ว” ซเู หลยี นอวนิ กล่าวเสริม “วนั หน้าหากเช่อเอ๋อร์ไม่เข้าใจ อะไรกถ็ ามข้าได้ หรือจะถามต้วนเฉินเซวยี นกไ็ ด้เช่นกนั หากไม่ คาํ นงึ ถงึ คนอืน พวกเราจะต้องเป็นคนแรกทชี ่วยเจ้าอย่างแน่นอน” “ไม่ต้อง” สหี น้าของหนานกงเช่อกลับมาไร้อารมณด์ งั เดมิ “คาํ พูด ของซเู หลยี นอวินโง่เขลานัก แต่กช็ ่างเถดิ ข้ากลัวว่าต้วนเฉนิ เซวีย นกลับไปแล้วจะตลบหลังข้ามากกว่า ดงั นันไม่ต้องหรอก” ต้วนเฉนิ เซวยี น: เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเดก็ นีไม่มที างพดู อะไรดีๆ ออกมาได้ เมือคร่นู เี ขาเกดิ ความร้สู กึ สงสารเดก็ คนนีขนึ มา นเี ขา สงสารไปทาํ ไมกนั ! ทาํ ตัวเองทงั นัน แม้ว่าซูเหลยี นอวินจะถูกเยาะเย้ยเช่นนันแต่ตอนนีนางคิดว่าที หนานกงเช่อทาํ ไปเพราะต้องการระบายความกดดันทอี ยู่ในใจของ ตวั เองออกมากเ็ ทา่ นนั ดงั นันนางจงึ ไม่คิดแค้นอะไรกบั หนานกง เช่อ แถมนางยังยืนมอื อกไปผลักต้วนเฉนิ เซวยี นทีอยู่ข้างๆ นางอกี “ทา่ นออกไปก่อนสกั ประเดียวได้หรือไม่ ข้ามเี รืองอยากจะพูดเช่อ เออ๋ ร์” ขนื ท่านยังอยู่ตรงนมี ีแต่จะทาํ ให้เรอื งว่นุ วายเปล่าๆ แถมทาํ ให้นางไม่มอี ารมณ์จะพูดในสิงทนี างอยากพดู อกี ด้วย

“ยังมีอกี หรอื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นเม้มปากแน่นแสดงถงึ ความไม่ พอใจของตัวเอง “เมือคร่นู กี พ็ ูดกันชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ ยังมเี รือง อะไรให้พดู กนั อกี ” แถมยังไล่เขาออกไปด้วย เรืองนีไม่ว่าจะคดิ อย่างไรเขากไ็ ม่อยากจะออกไป “จะออกหรือไม่ออก” ซูเหลียนอวนิ ขเี กยี จพดู มากจึงใช้สายตา สอื สารให้ต้วนเฉนิ เซวียนเข้าใจเอง “กไ็ ด้ เช่นนันกร็ ีบพูดเข้า” ฟ้ าดินกว้างใหญ่ แต่เมยี นันใหญ่ทสี ดุ อกี ทงั ตอนนเี มียของเขายังมีตวั น้อยอยู่ในนันอกี ดังนันยิงใหญ่มาก ขึนกว่าเดิม! ต้วนเฉนิ เซวียนลกุ ขนึ อย่างอ้อยองิ “ข้างนอกพระอาทติ ยด์ วงโต ขนาดนนั ร้อนจะแย่” ซเู หลยี นอวิน: เหตใุ ดผู้ชายถงึ ได้บอบบางเพยี งนี แค่ตากแดดนิด หน่อยทาํ เป็นเรืองใหญ่ไปได้! “ว่ามาซเู หลยี นอวิน เจ้าอยากพูดอะไรกบั ข้า” ต่อให้เดินออกไป อย่างนวยนาดเพยี งใดสดุ ท้ายเขากเ็ ดินลับตาไป ดังนนั เมอื ต้วนเฉนิ เซวยี นปิ ดประตสู นทิ แล้ว หนานกงเช่อกร็ บี เอ่ยกระตุ้น

“เช่อเออ๋ ร์” ซเู หลียนอวนิ โน้มตัวมาข้างหน้า แล้วใช้หน้าผากของ ตัวเองดนั ทศี ีรษะของหนานกงเช่อ “รีบโตหน่อย” แต่กห็ วังว่าเขาจะเตบิ โตอย่างช้าๆ เช่นกนั เรืองราวในราชสาํ นัก นางเองกเ็ ป็นเพยี งสตรีคนหนึงทแี ม้ว่าจะไม่ ค่อยร้เู รืองอะไรมากนกั แต่อย่างไรกม็ เี หตผุ ลข้อหนึงทไี ม่มีทาง ผดิ พลาด นันกค็ ือตอนนีหนานกงเช่อถอื ว่ายงั เดก็ มาก ดงั นันคนที ไม่เคารพในตัวเขานันหากให้ เขียนรายชือแล้ วคงจะยาวเป็ นหางว่าว รบี เติบโตขึน จะได้พึงพาตัวเองได้ด้วยตัวเองและจะได้ทาํ ให้คน พวกนันต้องเสยี ใจในการตัดสนิ ใจทไี ด้ทาํ ลงไป ส่วนการให้เติบโตอย่างช้าๆ นันเป็นเพียงความหวังดีอันบริสทุ ธิ ของซเู หลยี นอวินทมี ีต่อเดก็ อย่างหนานกงเช่อทีอยากเหน็ เขา เตบิ โตขึนโดยทไี ม่มคี วามปรารถนาทมี ากเกนิ พอดีจนทาํ ให้เขา สญู เสยี สงิ ทเี ดก็ กาํ ลงั โตควรจะมแี ละสญู เสยี โอกาสในการลอง เรียนร้เู รืองบางอย่าง “อย่าห่วงเลย นีย่อมแน่นอนอยู่แล้ว” หนานกงเช่อสมั ผัสได้ถงึ ความอบอ่นุ ทสี ่งมาจากหน้าผากของเขา เขายิมจนเหน็ ฟันนาํ นม

“ทกุ วนั นขี ้ากนิ ข้าวมือละสองจาน ดังนันจงึ ไม่ต้องกงั วลเรืองที อยากจะให้ข้าโตเรว็ ๆ” ไม่ต้องกังวลอะไรทงั นัน เรืองการโตเรว็ นันเขาไม่มที างแพ้ให้แก่ ผ้ใู ดอย่างแน่นอน

ตอนที ตอนจบ หนึงปี ผ่านไป “ฝ่ าบาท ตอนนีพระดาํ เนินสะดวกแล้วหรือไม่” “ดขี นึ มากแล้ว” มอื ทงั สองข้างของลีหยวนตจี บั โตะ๊ เอาไว้แล้วเดิน ช้าๆ ไปทลี ะก้าว เกาอู่เตียยืนอยู่ด้านหลังและมองเขาด้วยสายตา กงั วลทอี ยากจะเข้าไปประคองเขาแต่ไม่กล้าทีจะยืนมอื ออกไป “ฝ่ าบาท วันนีพระดาํ เนินมานานแล้วนะเพคะ” เมือเกาอู่เตียเหน็ ท่าทางเหนือยหอบของลีหยวนตีขนึ มากร็ บี เอ่ยปากออกไป “วนั นี เอาไว้เทา่ นกี ่อนดีหรือไม่ ซ่เู ออ๋ รแ์ ละหมอหลวงต่างกาํ ชับเอาไว้แล้ว ว่าทกุ อย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปจะรีบร้อนไม่ได้” “กจ็ ริง” ลีหยวนตียกมือขนึ เชด็ เหงอื ทซี มึ ออกมาเพราะใช้พลังงาน มากเกนิ ไปในวนั นี “ผ่านมาหนึงปี แล้ว นบั ว่าอาการดีขนึ เรือยๆ แล้ว” “ใช่เพคะ” เกาอ่เู ตียเข้าไปประคองลีหยวนตีไปนอนทเี ตียง ตังแต่วนั นันทลี หี ยวนตีโดนลอบวางยาพษิ จนถงึ วนั นี เวลากผ็ ่านมา

หนึงปี โดยไม่ทนั ร้ตู ัว เวลานันล่วงเลยไปอย่างรวดเรว็ นัก “วนั นเี ช่อเออ๋ ร์เป็นอย่างไรบ้าง” เมอื พกั ผ่อนไปได้ครู่หนึงแล้ว เรียวแรงของลีหยวนตีกก็ ลบั คืนมาดังเดิม “คงไม่มีข้อผดิ พลาด อะไรกระมงั ” หลงั จากทเี ขารู้ว่าผู้ทจี ะมาดูแลใต้หล้าต่อจากเขาเป็น หนานหงเช่อไม่ใช่ต้วนเฉนิ เซวยี น เขากห็ ัวเสยี ไปพักใหญ่ นันเป็นเพราะตวั ลหี ยวนตีเอง…ยังบอกว่าตวั เองไม่ค่อยเชือใน ตวั หนานกงเช่อ เพราะความสมั พนั ธร์ ะหว่างหนานกงเช่อกบั บิดา ของตนไม่ค่อยลกึ ซึงเท่าไหร่นกั ด้วยเหตนุ ีลีหยวนตีจงึ ไม่ค่อยมี ความเข้าใจในตัวหนานกงเช่อนัก ดงั นันในความคิดของลีหยวนตีนัน การให้เดก็ อายุเจด็ ขวบมา ปกครองแผ่นดนิ ถอื เป็นเรืองไร้สาระอย่างยิง ราวกบั กาํ ลังจะ ผลักต้าชัวทงั แผ่นดินตกลงไปอยู่ในเหว! แต่สงิ ทเี ศร้ากค็ ือ ไม่ว่าลีหยวนตีจะคดั ค้านอย่างไร หรือจะไม่เหน็ ด้วยแค่ไหน กด็ ูเหมือนว่า…เขากไ็ ม่อาจเปลยี นแปลงอะไรได้อยู่ดี เนอื งจากลีหยวนตีในตอนนนั พิษได้กระจายไปทัวร่าง แม้กระทงั ตัวเขายังไม่อาจยืนขนึ ได้เองด้วยซาํ ดังนนั ต่อให้เขาอยาลงมือทาํ

อะไรกท็ าํ ได้เพยี งจนิ ตนาการเทา่ นัน ส่วนหนานกงหงนัน ในช่วงเวลานีเขากไ็ ด้ทาํ ในสงิ ทคี นทวั ไปคาดไม่ ถึง หากตดั สงิ ทเี ขาลงมือทาํ ออกไปแล้วล่ะก็ เรืองนีกถ็ อื ว่าเป็นเรือง ทรี ้อนแรงมากเรืองหนงึ เรืองนันกค็ ือ หนานกงหงกดั ลนิ ตัวเองตายในคุก เรืองนีถอื เป็นเรืองทเี หนือความคาดหมายของทุกคน เพราะทุกคน ต่างร้ใู นความรักชีวติ ของหนานกงหง ดังนนั การฆ่าตวั ตายไม่ว่าจะ คดิ อย่างไรกด็ ูเหมือนว่าจะเป็นพฤติกรรมทไี ม่มที างเป็นไปได้ แต่ เรืองกลบั เกดิ ขึนเช่นนเี สยี แล้ว แต่การตายของหนานกงหงนีกลบั ทาํ ให้สถานการณต์ ึงเครยี ดมาก ยิงขึน นนั เป็นเพราะวิธกี ารถอนพิษรวมถงึ การทาํ ยาพิษขึนมานัน คล้ายว่ามเี พียงหนานกงหงเพยี งผ้เู ดยี วเท่านันทรี ู้ เมือเขาตายกค็ ล้ายวา่ เรืองราวนียงิ ไร้หนทางออก ดงั นนั เมอื ลองคดิ ไล่เรียงดูแล้ว…กท็ าํ ให้เข้าใจถงึ สาเหตกุ ารการฆ่าตัวตายของหนาน กงหง

ในเมือรู้ว่าอย่างไรตัวเองคงหลีกหนีความตายไม่พ้น ดงั นันหาก ต้องตายกข็ อลากผ้อู นื ไปตายด้วยกัน “ลูกของเซวียนเออ๋ ร์คลอดออกมาได้หลายวนั แล้วกระมงั ” เมอื ลี หยวนตนี ึกเรืองนีออกกเ็ อ่ยปากถาม “แต่ข้ายงั ไม่เคยได้เหน็ หน้า เลย เป็นชายหรือหญงิ ข้ากย็ ังไม่รู้ ไม่รู้ว่าเมอื ไหร่ถงึ จะพามาให้ข้า ได้เหน็ หน้าบ้าง …แค่กๆ ๆ” “ฝ่ าบาททรงพักผ่อนพระวรกายกอ่ นเถดิ ” เมือเหน็ ลีหยวนตีไอ ออกมาอกี ครัง เกาอ่เู ตียกร็ ีบยืนถ้วยนาํ ชาให้ “เดก็ คนนันเป็นผู้ชาย ก่อนหน้านนั หม่อมฉันกเ็ คยบอกพระองคแ์ ล้วมิใช่หรือ” “เดก็ ผู้ชายหรือ” แววตาของลีหยวนตีปรากฏความเลอื นลอย “คล้ายว่า…อ่เู ตยี เคยบอกข้าไปแล้วรอบหนึง ฮๆึ ไม่ยอมรับคง ไม่ได้แล้ว คนแก่กค็ ือคนแก่ต่อให้ถอนพษิ ได้แล้ว ข้ากย็ ังเป็นคน แก”่ แม้แต่เรืองเช่นนกี จ็ าํ ไม่ได้ “ฝ่ าบาทอย่ารับสงั เช่นนเี พคะ” เมือเกาอู่เตียเหน็ ความอ่อนแอที ปรากฏออกมาอย่างไม่ร้ตู ัว ใจของนางกห็ ่อเ**◌่ ยว เพราะในสายตาของเกาอ่เู ตีย ไม่ว่าลีหยวนตีจะเปลยี นไปเช่นไร

เขากย็ ังคงเป็นผู้ปกครองแผ่นดินนีอยู่ดี เขายังเป็นผู้ทยี ิงใหญ่ทสี ดุ ในแผ่นดิน ดงั นนั ท่าทางอ่อนแอเช่นนี…ไม่ควรทจี ะปรากฏอยู่บน ใบหน้าของลีหยวนตี “ช่างเถดิ ไม่พูดเรืองนีแล้ว” ลหี ยวนตเี หลอื บเหน็ อารมณ์เศร้า สร้อยของเกาอ่เู ตีย ตอนนันเองเขาแทบจะลืมไปสนิ ว่าเมอื ครู่นี ตัวเองเพิงจะพดู อะไรออกไป เขาอมยิมแล้วเอ่ยว่า “ข้าแก่แล้วกด็ ี เพราะการทขี ้าแก่นนั หมายความว่าพวกเดก็ ๆ กก็ าํ ลงั จะเตบิ โต ขึน” ช่วงเวลาหนงึ ปี ทเี ขานอนอยู่บนเตยี งทาํ ให้เขาตาสว่างแล้วว่าสงิ ของ มคี ่าในสายตาของเขา อาํ นาจทลี ้นฟ้ าตอนนัน เมอื ความตายเข้า ใกล้เขาเข้ามา…สงิ ของเหล่านเี ขาล้วนนาํ มนั ไปไม่ได้ และในช่วงเวลาทสี าํ คญั เช่นนเี ป็นช่วงเวลาทดี ที สี ดุ ทจี ะได้เหน็ จิตใจ ของคน คนทปี ฏบิ ตั กิ บั เขาราวกับเขาเป็นเทพเจ้าในตอนแรก ตอนนีเมือเหน็ ว่าเขาหมดหวังแล้วกค็ ่อยทยอยหายไปจากเขาทลี ะ คน แม้ว่าในตอนแรกลีหยวนตีจะหวั เสยี กลดั กลุ้มถงึ ขันอยากจะยอม

แพ้ เนืองจากในตอนแรกเขาล้วนดูแลคนพวกนันเป็นอย่างดีแล้ว ทาํ ไมเพียงเขาเปลยี นไปคนพวกนันถึงได้ทยอยทงิ เขาไปทลี ะคน แต่ในภายหลัง ลีหยวนตีกลับดีใจ ดใี จทเี ขา…ไม่ได้ล้มเหลวถงึ ขนั นัน ดีใจทสี ดุ ท้ายแล้วมคี นเลอื กทจี ะอยู่ข้างๆ เขา คนอนื จะทงิ เขาไปอย่างไรกใ็ ห้ทงิ ไปเถดิ ถึงอย่างไรกเ็ ป็นเพียงคนที ละโมบในอาํ นาจทงั นนั อกี อย่างการมอี ยู่ของคนพวกนีกไ็ ม่มคี วาม หายอะไรต่อเขาเลยสกั นดิ และการทจี ะเอาคืนคนพวกนันได้ เขาจาํ เป็นต้องดีขนึ โดยเรว็ มใิ ช่ หรือ นันไม่ใช่เพราะอะไรแต่เป็นเพราะนีจะได้เป็นการตบหน้าคน พวกนัน ดังนนั คนอย่างลีหยวนตจี าํ เป็นต้องใช้ชวี ติ ต่อไปอย่างมี ความสขุ ณ จวนจิงอนั โหว “ถวนถวนน่ารักจริงๆ เลย” เวลาหนึงปี ผ่านไป ซเู หลยี นอวินได้คลอดเดก็ ออกมาอย่าง ปลอดภยั และตังชือให้ว่าต้วนเชิงห้าว ความหมายกค็ อื หวงั ให้เขา

รุ่งโรจน์เปล่งประกายนันเอง เดก็ ทเี พิงเกดิ ออกมานนั มรี ูปร่างราวกับขนมไน่ถวนจึ82 ตวั น้อย แขนน้อยๆ ของเขาขาวอวบราวกบั รากบัว ไม่ว่าผ้ใู ดกต็ ามทไี ด้เหน็ ต่างชมกันอย่างไม่ขาดปากว่าเขาน่าตาน่ารัก แม้ว่าอายุจะยงั น้อย อยู่ แต่กเ็ หน็ ได้อย่างชดั เจนว่าจุดเด่นของทงั ต้วนเฉินเซวยี นและซู เหลยี นอวินได้รวมอยู่ในตัวเขา “อวนิ เออ๋ ร์ เจ้าปล่อยให้ลูกได้นอนหลบั บ้างเถิด อย่าเอาแต่อุ้มเขา ขึนมาเช่นน”ี เมือเหน็ ซเู หลยี นอวินอ้มุ ลูกชายไม่วางมอื เช่นนี ต้วน เฉนิ เซวียนกร็ ้สู กึ ตาร้อนและข่นุ เคอื งใจขึนมา เพราะลองคิดดู แต่กลางดึกเขาร้องแหกปากให้ซูเหลยี นอวินอุ้มก็ ว่าแย่แล้ว ตอนกลางวันเช่นนยี งั ให้ซูเหลียนอวินอุ้มอยู่ไม่ห่างมือ เช่นนอี ีก เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเขาจาํ ไม่ได้แล้วด้วยซาํ ว่าเขาได้ กอดซเู หลยี นอวินครังสดุ ท้ายคอื เมอื ไหร่ ทุกครังทมี กี ารเคลอื นไหว เจ้าเดก็ คนนจี ะเป็นคนแรกทรี ้องตะเบง็ เสยี งออกมา! 82 奶团子 ขนมไน่ถวนจึ ขนมดงั โงะ

ดังนันในสายตาของต้วนเฉนิ เซวียน ต้วนเชิงห้าวคล้ายว่าไม่ใช่ลูก ชายของเขาแต่เป็นคนทสี วรรคส์ ่งลงมาสร้างความว่นุ วายให้กบั เขา เสยี มากกว่า

ตอนที ตอนพิเศษ เรืองราวทีเกดิ ขึนในหนึงปี “ท่านจ้องเขาทาํ ไม” ต้วนเฉนิ เซวยี นยังไม่ทนั เกบ็ สายตาทนั ซู เหลยี นอวินกเ็ หน็ แววตาของเขาเข้าเสยี แล้ว นางจะเอย่ ออกมา อย่างไม่พอใจ ใช่แล้ว แม้ว่าทุกคนทเี หน็ ต้วนเชิงห้าวจะเอน็ ดเู ขา แต่บนโลกนีก็ ต้องมีคนทเี กลียดเขาอยู่อย่างแน่นอน นนั กค็ อื บิดาของเขาต้วนเฉนิ เซวียน ผู้ทไี ด้รับความเดือดร้อนจากเขา เป็นคนทเี กลยี ดเขามาก ทสี ดุ คนหนงึ ! “ข้าจ้องเขาตอนไหน” เขาแค่ใช้สายตาตกั เตือน นีมนั กีโมงแล้ว เจ้าเดก็ นียังมเี รียวแรงเตม็ เปี ยมไม่ยอมหลบั ไม่ยอมนอน “ให้มนั น้อยๆ หน่อย” ซเู หลยี นอวินลุกขนึ แล้วอ้มุ ลกู ออกห่าง จากต้วนเฉินเซวียน “นคี ดิ ว่าข้าไม่ร้จู ักทา่ นเลยหรอื แต่ทา่ นว่ามนั ไม่เกนิ ไปหน่อยหรือ เขายังเดก็ อยู่ ส่วนท่านโตเป็นผ้ใู หญ่ขนาดนี แล้ว ท่านจะถอื สาอะไรกบั ลูก! “หรือว่าเป็นตอนนันทที า่ นเปลียนเสอื ผ้าให้เขา และเขาฉีรดท่าน โดยไม่ตังใจ แต่เรืองนนั มนั ผ่านมาตังหลายวนั แล้ว ทา่ นกค็ วรมอง

ไปข้างหน้าได้แล้ว อกี อย่างลกู เพิงจะตัวแค่นี เขาจะไปร้เู รืองอะไร” มิผิด ความหมนั ไส้ของต้วนเฉนิ เซวยี นต่อลูกชายตวั เอง แน่นอนว่า ไม่ได้มเี พียงเรืองทเี ขาซกุ อยู่ในอกของซเู หลยี นอวินตังแต่เช้าจรด เยน็ เท่านัน เรืองอนื ๆ ยังมีอกี มากมาย! และเรืองทซี เู หลยี นอวนิ เอย่ ถงึ เมือครู่ทเี ขาฉีราดตอนเปลียนเสอื ผ้านัน ยงั ถอื เป็นเพยี งเรือง เลก็ ๆ เรืองหนึงเทา่ นนั ! ส่วนเรืองอนื ๆ นนั ล้วนเป็นเรืองทซี เู หลยี นอวนิ ไม่ได้เหน็ ด้วยตา ตวั เอง! อย่างเช่นเวลาทซี เู หลยี นอวินรีบจะออกไปข้างนอกนัน นาง จาํ เป็นต้องนาํ ลกู มาฝากไว้ให้ต้วนเฉนิ เซวยี นอุ้ม แต่กอ่ นทซี ู เหลยี นอวินจะออกไปเขายังหัวเราะคกิ คกั อยู่ แต่เมอื ซเู หลยี นอวิน ก้าวออกจากประตูไปเทา่ นัน เจ้าเดก็ คนนีกจ็ ะแหกปากร้องออกมา ทนั ที แต่เขาไม่ได้ทาํ อะไรเลยสกั อย่าง! อย่าว่าแต่จ้องเลย แค่เหลอื บตา มองเขายงั ไม่ทนั มองเลยด้วยซาํ ! แต่แน่นอนว่า คนอนื ๆ รวมทงั ซเู หลยี นอวินต่างไม่ได้คดิ เช่นนนั

เพราะเสยี งร้องดงั ลันเช่นนัน แน่นอนว่าย่อมทาํ ให้คนไม่ร้เู รืองที เดนิ ผ่านมาต่างต้องคิดว่าต้วนเฉินเซวียนทารณุ ลกู อย่างแน่นอน! เพราะคนทงั จวนแห่งนีต่างรู้เรืองทตี ้วนเฉินเซวียนชงั ลกู ตัวเอง ทงั นนั ดังนันหากบอกว่าต้วนเฉินเซวยี นลงมอื กบั ลกู ตัวเองตอนทีซู เหลยี นอวินออกไปข้างนอกนัน เรืองเรืองนีห่กพูดออกไป…คงไม่มี ใครเคลอื บแคลงใจอย่างแน่นอน! “แหะๆๆ” ในตอนนนั เองเป็นตอนทตี ้วนเชิงห้าวหัวเราะขนึ มา พอดี เสยี งทดี งั ออกมานนั สดใสน่าฟัง เพียงได้ยินกส็ ามารถจนิ ตนาการ ได้เลยว่าเดก็ คนนีจะต้องน่ารักมาก แต่เมอื ต้วนเฉนิ เซวียนได้ยนิ เขากลับคดิ ว่าเจ้าต้วนเชิงห้าวจะต้องรู้ ว่าแม่ของตวั เองกาํ ลังต่อว่าพ่ออยู่กเ็ ลยได้ใจและหัวเราะเยาะเขา “อวินเออ๋ ร์ เมือไหร่เจ้าจะนอน…” ต้วนเฉินเซวียนมองซเู หลยี นอ วนิ เดินนวยนาดอย่เู ช่นนันจนเกดิ ความปรารถนาอย่างร้อนแรง ขึนมา เพราะว่า…การต้องให้นมลกู นันทาํ ให้หน้าอกของซูเหลยี นอ

วนิ ดูอวบอมิ ขึนเป็นสองเทา่ อย่างทไี ม่เคยเหน็ มาก่อน แต่ต่อให้อวบอมิ ขนึ เป็นสองเท่า สถานทตี รงนันกถ็ กู ลูกชายของเขา ยึดเอาไว้ เขาจึงไม่อาจแตะต้องได้อกี แล้ว “ทา่ นพดู เองมิใช่หรอื ว่าให้ลกู ไม่ต้องนอนกลางวัน ตอนกลางคนื จะ ได้หลับ” เมือซูเหลยี นอวินเดนิ จนเหนือยแล้วกห็ ยุดนงั พกั “เดก็ หากไม่นอนกลางวนั กน็ อนกลางคนื หากตอนกลางคนื เขาไม่นอน ท่านยิงราํ คาญเขาไปใหญ่กระมัง เช่นนนั ตอนนีทลี กู ไม่ยอมนอนคง จะไม่ใช่ความปรารถนาของทา่ นกระมงั ” ต้วนเฉนิ เซวยี น “…” เขาเข้าใจเหตผุ ลดี แต่ว่า แต่ว่า…เหตุใดเจ้าลกู คนนีถึงหวั เราะขนึ มา อกี เล่า “เอาล่ะๆ แม่จะคยุ เป็นเพือนถวนถวนนะ ยิมหน่อยเรว็ ” “แหะๆๆๆ” “น่ารักจริงๆ ไม่มใี ครน่ารักเท่าถวนถวนของแม่อกี แล้ว”

“แล้วข้าล่ะ” ต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ชอบใจทตี ัวเองถูกละเลยเช่นนีจงึ รบี ยืนหน้าเข้าไป “อวนิ เอ๋อร์ ตอนแรกเจ้าเคยบอกข้าว่าข้าเป็นคน ทหี น้าตาดที สี ดุ บนโลกใบนี ตอนนเี จ้าไม่คดิ เช่นนันแล้วหรือ” “ข้าเคยพดู แบบนันตังแต่เมอื ไหร่” ซเู หลยี นอวินขมวดคิวแล้วทาํ สี หน้าราวกบั ว่า ‘ทา่ นหูฝาดไปแล้วกระมัง ข้าจะพูดคาํ พดู แบบนัน ออกไปได้อย่างไร’ “ตอนนันอวินเออ๋ รเ์ คยพูดจรงิ ๆ” เขากล้าสาบานได้ เขาไม่มที าง โกหกอย่างแน่นอน! อวินเออ๋ รเ์ คยพดู เช่นนีจริงๆ แต่พดู เอาไว้เมือ ชาติทแี ล้ว…ชาติน…ี นางไม่เคยพูดเลย “เช่นนนั ตอนนีท่านกไ็ ม่ใช่อนั ดับหนงึ อีกต่อไปแล้ว ตอนนีคนที น่ารักทสี ดุ หน้าตาดที สี ดุ คือลูกของข้าต่างหาก” ตอนนีทงั หัวใจ และสายตาของซเู หลยี นอวินมแี ต่เดก็ น้อยนุ่มนิมคนนีเท่านัน ดังนันไม่ว่าตอนนีต้วนเฉินเซวยี นจะเป็นอย่างไร นางกไ็ ม่สนใจ ทงั นนั …… “ศิษยน์ ้อง เจ้ามาหาข้าทนี ไี ด้อย่างไร” เนืองจากหรงซ่ตู ้องทาํ การ

รกั ษาและถอนพิษให้ลีหยวนตี เขาจึงต้องเข้าวงั บ่อยครัง ดงั นนั เขา จงึ เลือกทจี ะอาศยั อยู่ในเมืองหลวงไปก่อน แต่สงิ ทตี ามมาหลังจากนันกค็ ือ…? คนทไี ม่ว่าจะมเี รืองหรือไม่มี เรืองอะไรกแ็ วะมาหาศษิ ย์พีเสมออย่างต้วนเฉนิ เซวียน เขามาเพือ ปรบั ทุกขโ์ ดยเฉพาะตังแต่วนั ทซี เู หลยี นอวินคลอดต้วนเชิงห้าว ออกมา เขากย็ ิงมาทนี ีบ่อยขึน นีจงึ ทาํ ให้หรงซ่เู คยคิดว่า เขาควรจะย้ายเข้าไปอย่ใู นวังหลวงเลยดี หรือไม่ แต่เมือคิดทบทวนดูแล้วหากเขาทาํ เช่นนัน ต้วนเฉินเซวยี น กจ็ ะมาหาเขาได้ตลอดเวลา ดังนันอย่าให้เป็นอย่างนันเลย…ให้มนั เป็นเช่นนีต่อไปเถดิ … “ศิษยพ์ ี…ทา่ นว่าพอจะมวี ิธใี ดทจี ะไม่ทาํ ให้อวินเออ๋ รต์ ัวตดิ อย่กู ับ เจ้าเดก็ นันทงั วันได้หรือไม่” คนทจี ะตัวติดกับซูเหลยี นอวนิ ทงั วันมี เขาเพยี งคนเดียวกเ็ พียงพอแล้วกระมงั เหตใุ ดต้องมีคนอืนเพิม ขึนมาด้วย ต่อให้คนผู้นันเป็นลูกของเขากไ็ ม่ได้เช่นกนั ! “เรืองนีศิษย์พีคงไร้หนทางช่วยเจ้า” เฮ้อ นันเป็นเพราะแม้แต่ตวั เขาเองเวลาเหน็ เจ้าเดก็ ต้วนเชิงห้าวนัน กเ็ กดิ ความร้สู กึ อยากจะ

กอดเช่นกัน ดงั นันไม่ต้องพดู ถึงอวนิ เออ๋ ร์ทเี ป็นแม่แท้ๆ ของเขา เลย ดังนันหรงซู่เข้าใจพฤติกรรมทซี เู หลยี นอวินชอบกอดต้วนเชิง ห้ าวเอาไว้ เสมอเป็ นอย่างดี หากเขาสามารถกอดเดก็ น้อยนันได้ตลอดเวลา เขากค็ งจะกอด เอาไว้ไม่ยอมวางมืออย่างแน่นอน! “ออ่ ใช่สิ ศษิ ยพ์ ี” “ว่า?” “พษิ ทอี ยู่ในตวั ตาแก่นัน…กาํ จัดออกหมดแล้วหรือยัง” ต้วนเฉินเซ วียนเอามือลบู คางแล้วเอ่ยถามออกมา “อมื โดยส่วนใหญ่กก็ าํ จดั ออกหมดแล้ว สว่ นทเี หลอื อยู่ต้องรอให้ ร่างกายฟื นฟูขนึ อกี หน่อย หากฟื นฟูได้ดีกค็ งจะไม่มีปัญหาอะไรน่า กงั วล” “อ้อ…อย่างนเี อง” “ทาํ ไมหรือ เจ้าคดิ อะไรขึนมาอกี ” หรงซ่รู ้สู กึ ได้ถึงการ เปลยี นแปลงไปของนาํ เสยี งคลมุ เคลอื ของต้วนเฉินเซวยี น จงึ เกิด

สญั ญาณเตอื นให้เขาถอยหลังไปเลก็ น้อย “ข้าแค่อยากบอกว่า หากตาแก่นันร่างกายดีขนึ แล้ว…เรืองการ แต่งงานของท่านคงจะผลดั ออกไปไม่ได้อกี แล้วกระมัง” นันเป็น เพราะในตอนนันทลี หี ยวนตีอยากให้หรงซ่แู ต่งงานนัน เขาได้คดิ เหตผุ ลเอาไว้อย่างดีแล้ว โดยเขาบอกว่าหากตวั เองทนอยู่ไม่ไหวอีก ต่อไป ไม่ว่าจะอย่างไรเขากข็ อได้เหน็ งานแต่งงานของหรงซ่กู ่อน กอ่ นทเี ขาจะจากไป เนอื งจากเขาได้เหน็ งานแต่งงานของต้วนเฉินเซวียนไปแล้ว ดงั นัน ตอนนีคนทเี หลืออยู่กค็ งมเี พียงหรงซู่เท่านัน ทว่าหรงซ่คู ิดว่าในเมือฝ่าบาททรงคิดเช่นนี เขากย็ งิ แต่งงานไม่ได้ เข้าไปใหญ่ แต่ต้องรักษาเขาให้หายให้ได้! ดังนันจากวนั นนั จนถงึ ตอนนีหรงซู่ยังคงอย่คู นเดียวมาตลอด แต่ ตอนนีอาการป่ วยของลีหยวนตีใกล้จะหายแล้ว เช่นนนั หรงซ่…ู จะยัง มีข้ออ้างอะไรในการบอกปัดงานแต่งงานอกี

ตอนที ตอนพเิ ศษ บทสรุปของหรงซู่และมู่เสวีย (1) หรงซู่วางตาํ ราแพทยใ์ นมอื ลงแล้วเงยหน้ามอง “ศิษย์น้อง ศิษยพ์ ี คิดว่า…นีมันเรว็ เกนิ ไปหน่อยหรือไม่ เจ้าดูสิ ฝ่ าบาทของพวกเรายงั ไม่ทนั จะ…” “น้อยๆ หน่อย!” ต้วนเฉนิ เซวยี นกรอกตา “ข้าไม่ร้จู ักทา่ นหรอื ไง ข้าไม่ได้ว่าท่านนะ แต่ท่านทาํ เกนิ ไปหน่อยหรือไม่ ตอนนีหนาน กง…ทา่ นจะสงั สอนใครกค็ วรมขี ดี จาํ กดั บ้างกระมงั ผ่านมาตังหลาย ปี แล้ว ไหนท่านว่ามาซวิ ่าพวกทา่ นทงั สองกาํ ลงั เล่นอะไรกนั อยู่” ในฐานะทตี ้วนเฉนิ เซวียนเป็นคนนอก เขาร้สู กึ ร้อนใจแทนหรงซู่ ด้วยใจจริง เพราะไม่ว่าอย่างไร หรงซู่กบั หนานกงมู่เสวียล้วนเป็น ลกู ศษิ ยส์ าํ นกั เดยี วกนั และเป็นคนทมี คี วามผูกพันทเี ติบโตขึนมา ด้วยกนั ตังแต่ยังเลก็ อกี อย่างอายุของหรงซ่ตู อนน…ี นับได้ว่าไม่น้อยแล้ว แต่กลับยัง ไม่ได้แต่งงาน นมี ันเรืองอะไรกนั อกี อย่างหากบอกว่าหรงซ่กู ับหนานกงมู่เสวียไม่มคี วามรู้สกึ ใดๆ

ต่อกนั นนั กค็ งไม่มีประเดน็ อะไร แต่นีกเ็ หน็ ชัดๆ แล้วว่าไม่ใช่ พวก เขาทงั สองคนต่างฝ่ ายต่างยังไม่ได้แต่งงาน หรือว่าจะรอจนฟ้ าดินสลายไปเลยหรือ “ความสมั พันธข์ องข้ากบั หนานกงไม่ได้ง่ายอย่างทเี จ้าคดิ ” หรงซู่ ลกุ ขนึ แล้วเดนิ ไปยังโตะ๊ นาํ ชาเพือทจี ะรนิ ช้าให้ต้วนเฉินเซวยี นเพือ ดับร้อน เพราะดูจากท่าทางของต้วนเฉินเซวยี นในตอนนีแล้ว… คล้ายว่าบนหัวของเขามเี ปลวไฟลกุ โชนอยู่ “พวกเราสองคน…” หรงซ่เู ตรียมจอธบิ ายต่อ แต่เมอื คดิ ทบทวนดู อกี ทกี ลับคดิ ว่าช่างมนั เถิด เพราะเมือเวลาผ่านไปนานเข้า ความ ทรงจาํ ในตอนนัน…ราวกบั ว่าค่อยๆ เลอื นรางลงไปเรือยๆ แต่มีสงิ เดียวทยี ิงลกึ ซึงและยากต่อการลืมเลอื น นันกค็ ือความบาดหมางระหว่างพวกเขาทังสองทสี ะสมมาเรือยๆ ตามวันเวลาทแี ปรเปลยี น ทนี ับวนั กม็ แี ต่จะยิงซบั ซ้อนมากขนึ เรือยๆ ในหนงึ ปี ทผี ่านมานี หนานกงมู่เสวียมักจะมาเดินเล่นทนี ีโดยไม่มี ต้นสายปลายเหตุ แถมยังนาํ ของแทนความทรงจาํ หลายๆ อย่างมา

ด้วย… ของเล่นทพี วกเขาทงั สองเล่นด้วยกนั ตอนอยู่บนเขา ของกินทีพวก เขาเคยกินด้วยกัน ของทกุ อย่างล้วนเรียกความทรงจาํ ในตอนนัน ของเขากลับมา “เรืองในตอนนันเป็นความผดิ ของนางหรือ” เมอื ดืมชาลงท้องไป หนึงถ้วย ต้วนเฉนิ เซวียนกร็ ู้สกึ สดชืนขนึ มาไม่น้อย “เรืองราว เฮงซวยในตอนนัน เป็นเรืองราวพ่อของมู่เสวีย เหงิ ชินออ๋ งกระมงั เจ้าต้องเข้าใจเรืองนแี ละต้องหาตวั การให้ถูกคน ต้วนเฉนิ เซวยี นแอบคดิ ในใจว่า อย่างมากทสี ดุ มู่เสวียกเ็ ป็นเพียง คนทตี กอยู่ในสถานการณท์ รี ้เู รืองแต่ไม่อาจบอกความจริงกเ็ ท่านัน “ช่างเถิดๆ ข้าไม่คยุ เรืองนีกบั ท่านแล้ว” เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ สี หน้าเรียบเฉย ไร้ซงึ ความรู้สกึ ใดๆดงั เดิมของหรงซู่ เขากเ็ อ่ย ออกมาว่า “ทขี ้ามาในวันนี อนั ทจี ริงยงั มีอีกเรืองทอี ยากจะบอก ทา่ น” “เรืองอะไร”

ต้วนเฉนิ เซวียนกระแอม “คือว่า…ในตอนเดก็ ทา่ นยงั จาํ ลู่หยวนเชิง คนทเี ล่นอยู่กบั พวกเราได้หรือไม่” “ลู่หยวนเชิง?” หรงซ่ขู มวดคิวพลางราํ ลกึ อยู่ว่าคนผู้นีคือใคร “คล้ายว่าพอจาํ ได้อยู่บ้าง แต่เขาไม่ได้อยู่กบั พวกเรานานนักกระมัง ครอบครัวของเขาอยู่ทเี มอื งหลวงไม่นานกย็ ้ายไปทางด้านตะวนั ตก เฉียงใต้ ตอนนี…กค็ งอยู่ทนี นั กระมงั เหตใุ ดศษิ ยน์ ้องถงึ ถามถึงคน ผ้นู ีขนึ มา” “ข้าแค่อยากจะบอกท่านว่าเขากาํ ลงั จะเข้ามาในเมืองหลวงแล้ว” แววตาของต้วนเฉินเซวยี นเตม็ ไปด้วยความสะใจทเี หน็ ผู้อนื เป็น ทุกข์ “ส่วนจุดมุ่งหมายทเี ขาเข้ามานนั …เฮ้อ ว่ากันว่ามาเพือสขู่ อ เจ้าสาว ทา่ นว่าเขามาขอผู้ใด…” กล่าวได้ว่านาํ เสยี งของต้วนเฉนิ เซวียนในตอนนีร้ายกาจยิง โชคดีที หรงซ่อู ารมณ์ดี เพราะหากเขากาํ ลงั อารมณ์ไม่ดีและได้ยินนาํ เสยี งที เอย่ ออกมาอย่างลอยหน้าลอยตาเช่นนีคงจะต่อยปากต้วนเฉนิ เซ วยี นไปนานแล้ว “ไม่ร้”ู นาํ เสยี งของหรงซ่เู ริมแขง็ กระด้างขนึ มาเลก็ น้อย “ในปี นนั