ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

ครอบครัวของเขาถูกมอบหมายไปดูแลทางด้านทศิ ตะวนั ตกเฉยี ง ใต้มใิ ช่หรือ แล้วเขาจะทงิ ด่านมาทงั ๆ ทไี ม่มธี ุระอะไรโดยพลการ ได้อย่างไร” “ใครว่าไม่มธี ุระเล่า” ต้วนเฉินเซวียนเอ่ยอย่างตืนเต้น “พิธแี ต่งตัง เจ้าเดก็ หนานหงเช่อเป็นองค์รัชทายาทใกล้เข้ามาเตม็ ทแี ล้ว เรือง ใหญ่ขนาดนี ใครบ้างจะกล้าไม่มา” 。ใครให้เจ้าตีหน้าซือ! ตอนนีในใจของต้วนเฉนิ เซวียนลงิ โลดเป็นอย่างยิง เพราะเมอื ครู่นเี ขายังบอกอยู่เลยว่าระหว่างเขากบั หนานกงมู่เสวีย นันเป็นไปไม่ได้ เพราะความสมั พนั ธท์ ซี บั ซ้อน ตอนนีพอได้ยนิ เรืองนีเข้า สหี น้ากลบั หมองหม่นถงึ เพยี งนี! “หนานกงกเ็ ป็นจวินจู่…” หรงซ่รู ู้สกึ ว่าตวั เองจะต้องทาํ อะไรขนั ไป ก่อน เมอื คร่นู เี ขารู้สกึ ดีขนึ มาเลก็ น้อย ดังนันเขาจงึ หนั หลังให้ต้วน เฉินเซวียนแล้วหยิบตาํ ราแพทย์เล่มนันขนึ มาอกี “อนั ทจี รงิ แล้ว สงิ ทสี าํ คญั ของเรืองนีขนึ อยู่กบั หนานกงกระมงั ” “ศษิ ยพ์ ีมู่เสวยี ตอบตกลงแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นลากเก้าอีมาจากอกี ด้านจากนันนังไขว่ห้าง “ศษิ ย์พีกร็ ้นู ีว่าศษิ ยพ์ ีม่เู สวยี ตอนนีอายุตัง

เทา่ ไหร่แล้ว นางอายุสบิ เก้าปี แล้ว! ผู้หญงิ ทอี ายุสบิ เก้าในเมืองนมี ี ผู้ใดบ้างยังไม่แต่งงาน” “อกี อย่างล่หู ยวนเชิงกเ็ ตบิ โตมาพร้อมๆ กบั พวกเราตังแต่เดก็ ความผูกพันจงึ พอมีต่อกนั บ้าง และสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ คอื หากได้ แต่งงานกบั เขา วันหน้านางกจ็ ะได้ออกไปจากเมอื งหลวงแห่งนี ออกจากกฏระเบยี บทกุ อย่างทพี นั ธนาการนางไว้ เรืองนเี ป็นเรืองที น่าสนใจยิงนกั เพราะท่านเองกค็ งรู้นิสยั ของศิษย์พีมู่เสวยี ดี นางไม่ ชอบกฎระเบยี บพวกนีเป็นทสี ดุ นางอาจจะปฏบิ ัติตวั ได้อย่าง เหมาะสม แต่ความจริงเป็นอย่างไรพวกเรากร็ ้ดู ี” ดมู อื ของเขาสิ ต้วนเฉินเซวยี นค่อยๆ แหงนหน้าขึนมอง ผ่านไป นานขนาดนีแล้วยงั มัวแต่อ่านหนังสอื อยู่อกี ท่านไม่ได้พลกิ เปลยี น หน้าเลยสักหน้า ยังทาํ เป็นไม่ใสใ่ จอยู่อกี ดทู า่ แล้วยังคงโจมตีไม่รุนแรงพอ! ต้วนเฉินเซวยี นมองสหี น้าของ หรงซ่ทู ยี ังคงไม่ทกุ ข์ไม่ร้อนอะไรเช่นนีกก็ ดั ฟันกรอดแล้วงดั ไม้ตาย สดุ ท้ายออกมา “หากดูเวลาแล้วตอนนีเขาคงมาถงึ แล้ว เพียงแค่ไม่ รู้ว่าทแี รกทเี ขาจะไปใช่จวนของเหิงชนิ ออ๋ งหรอื ไม่”

ณ จวนเหิงชนิ อ๋อง หนานกงมู่เสวยี กาํ ลงั ฝึกเขยี นตัวอกั ษรอยู่ในห้องของตัวเอง แต่ เมือได้ยินว่ามีแขกมาทจี วนจึงจาํ ต้องหยุดเขยี นตัวอกั ษรทีเขียนไป ได้เพียงครึงตัวและวางพ่กู นั ลง จากนนั จงึ เปลียนชุดอย่างลาํ บากใจ แล้วเดนิ ไปยังเรือนหน้า “เสยี วมู่เสวีย?” หนานกงมู่เสวยี เงยหน้าแล้วมองไปยงั คนทนี ังดืมนาํ ชาอยู่บนเก้าอี ด้วยความสงสยั บุรุษผู้นันดูเป็นคนทมี คี วามกระตือรือร้น เพียงดูกร็ ้แู ล้วว่าไม่ใช่คน ทนี ่าเบอื แล้วว่าง่ายเช่นนัน และยิงเหน็ ป้ ายหยกทแี ขวนอยู่บนตัว เขากย็ ิงทาํ ให้มองออกขนึ และทงั ๆ ทเี ขาใส่ชุดสฟี ้ าทงั ตัวแต่บริเวณ ของเขากลับมเี ครืองประดับทที าํ จากหนิ โมราสแี ดงสด แม้ว่าดูแล้วจะเป็นการจับคู่ทไี ม่เลว แต่จะอย่างไรก…็ ไม่ใช่พิมพ์ นิยมเหมอื นอย่างทวั ๆ ไปนัก “ข้าเอง เจ้าจาํ ข้าไม่ได้แล้วหรือ” ล่หู ยวนเชิงยืนขแึ ล้วชีไปทใี บหน้า

ของตัวเอง “ข้าเอง ล่หู ยวนเชิง เสยี วมู่เสวียลมื ข้าเสยี แล้ว น่า น้อยใจนกั !” “อ้อ..ทา่ นนเี อง” หนานกงมู่เสวียจ้องผ้ชู ายทอี ยู่ตรงหน้าอยู่เป็น เวลานาน ถึงจะพอนกึ ออกขนึ มาบางส่วน “ไม่ได้เจอกนั มานานแล้ว ทาํ ไม…จู่ๆ ทา่ นถงึ มาทเี มืองหลวงได้”

ตอนที ตอนพิเศษ บทสรุปของหรงซู่และมู่เสวีย (2) “แน่นอนว่าข้าต้องคิดถึงเสยี วม่เู สวยี อยู่แล้ว” ล่หู ยวนเจอ๋ ยกนิว ของตัวเองชขู นึ “ร้สู กึ อย่างไรบ้าง ดีใจหรือไม่” “ฮ่าๆๆๆ…” แม้ว่าหนานกงม่เู สวียจะเป็นคนทมี คี วามคดิ รอบคอบ คนหนึง แต่เวลานที า่ ทางสนทิ สนมของลู่หยวนเชิงทาํ เอานางตกใจ จนพดู ไม่ออก ในตอนนนั นางจึงทาํ ได้เพียงยนื ตัวแขง็ ทอื อยู่ไกลๆ เขาเช่นนนั “เสยี วมู่เสวียยังเป็นคนมีอารมณข์ ันอย่างเช่นเมือก่อน” เมือลู่ หยวนเชิงเหน็ ทา่ ทางลาํ บากใจเช่นนันของหนานกงมู่เสวียก็ ตดั สนิ ใจว่าจะไม่อาํ นางอกี เขายนื นวิ มอื ออกมาแล้วเคาะเบาๆ ไป ทหี น้าผากของหนานกงมู่เสวยี “ตอนนีใกล้จะถึงพธิ แี ต่งตังองคร์ ัช ทายาทแล้ว ข้าจะไม่มาได้อย่างไร” “แค่เรืองนีหรือ” หนานกงมู่เสวียสงสยั จึงเอ่ยถามออกมา เพราะ นางคงไม่ได้คิดมากไปเองกระมงั เพราะหากมาทเี มอื งหลวงเพือ มาร่วมพธิ แี ต่งตังหนานกงเช่อเป็นองคร์ ัชทายาทเพียงอย่างเดียวล่ะ

ก…็ เหตุใดเมอื มาถงึ เมืองหลวงแล้วสงิ ทแี รกทลี งมือทาํ คอื มาเยียม พวกนาง เรืองนีไม่ว่าจะอย่างไร…กต็ ้องทาํ ให้คนอนื เข้าใจเจตนาผิดได้อย่าง แน่นอน “เอ่อ…” เมือลู่หยวนเชิงโดนสายตาสอดสอ่ งของหนานกงมู่เสวีย เช่นนกี เ็ ริมตืนตระหนกจึงเบือนหน้าหนีไปไม่ให้สบตากบั หนาน กงมู่เสวีย จากนันจงึ เอ่ยออกมาอย่างตะกกุ ตะกกั ว่า “แน่นอน แน่นอนว่ามเี รืองอนื ด้วย…” แต่เรืองอนื ทวี ่านนั …เขาต้องขอโทษด้วย เพราะเขาไม่ร้จู ะเอ่ย ออกไปอย่างไรและไม่กล้าพดู ด้วย! มิผดิ ครังนีทเี ขามาทเี มอื งหลวงอย่างกะทนั หนั นัน แน่นอนว่าไม่ ได้มาด้วยเรืองแต่งตังองคร์ ัชทายาทแต่เพียงอย่างเดยี ว เพราะกว่า จะถึงวนั แต่งตังองค์รัชทายาทนันยังต้องรออีกสามเดือน ต่อให้ต้องมาถงึ ล่วงหน้า แต่การมาถึงของเขาในครังนีถอื ว่า ล่วงหน้าเกนิ ไปหน่อยหรือไม่

“เรืองอนื …?” หนานกงมู่เสวยี หรีตาอย่างเคลือบแคลงและกดดนั “เกยี วกับข้าด้วยหรือไม่ ว่ามาเถิดว่าท่านมาทนี ีด้วยเรืองอะไร” แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามาด้วยเรืองอะไร แต่เมอื เหน็ ท่าทางของลู่หยวนเชิง กส็ งั เกตได้อย่างชดั เจนว่าจะต้องไม่ใช่มาเพราะถูกใจนางและอยาก ส่ขู อนางอย่างแน่นอน เพราะไม่ว่าจะอย่างไร หนานกงมู่เสวียกเ็ คยเหน็ ผู้ชายทแี สดงออก ว่าชอบตนมาไม่น้อยแล้ว สายตาทคี นพวกนนั มองนางกบั สายตา ของล่หู ยวนเชิงในตอนนนี ันแตกต่างกนั โดยสนิ เชิง ดงั นัน…วัตถุประสงค์ใดทที าํ ให้ลู่หยวนเชิงมาหานางทนี ีนนั ถือเป็น เรืองทนี ่าสนใจมาก “ไม่ใช่หรอก” เมือล่หู ยวนเชิงได้ยินดงั นนั เขากท็ าํ ท่าราวกบั โดน เหยียบหางอย่างไรอย่างนัน “ไม่มีๆ ไม่มอี ะไรเกยี วข้องกบั เสยี วมู่ เสวียเลย อ้อไม่ใช่สิ เกยี วข้องกบั เจ้าด้วย” เขาได้เปิดเผยอะไร ออกไปหรือไม่ แต่ว่า…กไ็ ม่น่าจะใช่? เพราะตามทตี ้วนเฉินเซวียน เตรียมการไว้ให้เขา เขาไม่น่าจะท่องอะไรผดิ อย่างแน่นอน วธิ ใี นการจบี ผู้หญิง…ไม่ใช่อย่างนหี รอกหรือ

“ข้า ข้า ข้าอยากจะขอเจ้าแต่งงานน่ะเสยี วม่เู สวีย!” เมอื ล่หู ยวนเชิง เอย่ จบกห็ ยุดยนื แขง็ ทอื ราวกบั ทหารยนื ทาํ ความเคารพ ทว่าสายตา ของเขา…คล้ายว่าไม่ได้อยู่บนร่างกายของเขา เพราะมองไปทวั อย่าง ควบคุมไม่ได้ราวกับว่าไม่กล้าสบตากบั ใคร “เรืองนีเอง” หนานกงม่เู สวยี เลกิ คิวขนึ ริมฝีปากของนางปรากฏ รอยยิมทแี ทบจะมองไม่เหน็ “ได้ ข้าตกลง” “อะไรนะ?” คราวนีล่หู ยวนเชิงกล้าก้มหน้าลงแล้ว แต่กลับก้มมอง หนานกงม่เู สวยี อย่างไม่เชือสายตาตัวเอง “มู่ มู่เสวีย เมือกีเจ้าว่า อย่างไรนะ” ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่ๆ เรืองนีไม่ว่าอย่างไรกไ็ ม่ถูกต้อง ทาํ ไมถึงตอบตก ลงเขาอย่างง่ายดายเช่นนี “ทา่ นได้ยินไม่ชัดหรือ” หนานกงมู่เสวียเอยี งคอแล้วยิมตาหยี “ข้า บอกท่านว่า ข้าตกลง พวกเราจะแต่งงานกันเมือไหร่ดี” แม้ว่าจะไม่ รู้ว่าคนเป็นหรอื ตายส่งเขามา แต่ทา่ ทางเงอะงะของเขากม็ ขี ้อดี เหมือนกนั อย่างน้อยๆ…กน็ ่าจะพอมปี ระโยชน์อยู่บ้างกระมงั “งานแต่งงาน?” แย่แน่ แย่แน่ ขาของล่หู ยวนเชิงถอยไปข้างหลัง

อย่างไม่รู้ตัว ควรจะจดั การเรืองนีอย่างไรดี “ทาํ ไมรึ อย่าบอกนะว่าทา่ นไม่เอาด้วยแล้ว” “เปล่า” ลู่หยวนเชิงไม่อยากจะเชือ “คือว่า…เสยี วม่เู สวยี ไม่รู้สกึ หรือว่าพวกเรารีบร้อนกนั เกินไป เพราะพวกเราเพิงจะได้พบหน้า กนั เองมใิ ช่หรอื …” “แต่แม้ว่าจะเพิงเจอหน้ากนั ท่านกข็ อข้าแต่งงานแล้วมใิ ช่หรือ” หนานกงมู่เสวยี หันกลบั ไปนังลงบนเก้าออี กี ครังแล้วหยิบถ้วยนาํ ชา ทยี งั ไม่ได้ถูกแตะต้องเลยขนึ มา “ท่านกล้าเอ่ยเรืองนขี นึ มาแล้ว ทาํ ไมรึ ไม่ได้เตรียมตัวไว้หรอื หากข้าตอบตกลง” “ข้า…” “หากยังไม่ได้พิจารณาดๆี ล่ะก็ ทา่ นกลบั ไปคดิ ดูให้ดกี อ่ นเถิด” เมือหนานกงม่เู สวียเหน็ ว่าตัวเองทดสอบอะไรไปได้มากสมควร แล้วกค็ ิดว่าควรหยุดแต่เพียงเท่านีก่อน “แน่นอนว่า คาํ ตอบของข้า คอื ตกลง ข้าจะรอทา่ น” ลู่หยวนเชิงไม่ร้วู ่าตวั เองเดินออกมาจากจวนเหิงชินออ๋ งได้อย่างไร

เขารู้เพียงว่าตอนทเี ขามาถงึ จวนจิงอนั โหวนัน ฝีเท้าของเขายงั คง ล่องลอยคล้ายคนทกี าํ ลงั มึนงง …… “เฉินเซวียน ทา่ นว่าแผนของทา่ นจะได้ผลจริงหรือ” นานๆ ทที ตี ้ วนเชิงห้าวจะหลบั ไปได้โดยทไี ม่พัวพนั อยู่กบั ซเู หลยี นอวิน ดงั นนั แน่นอนว่าต้วนเฉินเซวียนย่อมไม่ปล่อยโอกาสนีให้ผ่านไปเพราะไม่ ค่อยได้อยู่กบั ซเู หลยี นอวนิ ลาํ พงั สองต่อสองเช่นนี “น่าจะไม่มีปัญหาอะไร” ต้วนเฉนิ เซวยี นนังอยู่บนโตะ๊ เพือมองดูซู เหลยี นอวินประดบั เครืองประดับทอี ยู่บนโตะ๊ เครืองแป้ งของตัวเอง อยู่ เพราะหลงั จากทคี ลอดลกู ซูเหลยี นอวินกแ็ ทบจะไม่มีโอกาสได้ ใสเ่ ครืองประดับพวกนีเลย การได้มองสาวงามแต่งตัวนัน ช่างเป็นโอกาสทหี ายากอย่างยิง “เจ้าลู่หยวนเชิงเคยรบั ประกนั กบั ข้าเอาไว้ว่าตอนทีเขาอยู่ทแี ดน ตะวันตกเฉียงใต้นัน เขา…” เขาบอกว่าอย่างไรนะ… ตอนนนั ต้วน เฉินเซวียนเกดิ นึกไม่ออกขึนมาว่าเนือหาทเี ขาเขยี นมาในจดหมาย นันเขยี นว่าอย่างไร จึงเอ่ยไปมัวๆ ว่า “เขาเป็นคนทจี บี ผ้หู ญิงเก่ง

อย่างมาก!” “เอะ๊ ” เมือซูเหลียนอวนิ ได้ยินต้วนเฉินเซวยี นเอ่ยเช่นนัน นางก็ ประหลาดใจจนแทบทาํ ดินสอเขยี นคิวในมอื ของตัวเองหัก เพราะว่า…จากคาํ พูดทตี ้วนเฉนิ เซวียนเคยพดู เขาน่าจะเป็นผู้ชาย เจ้าสาํ อางทอี ยู่ในตระกูลราํ รวยและมชี ีวติ อย่างไม่ทุกข์ร้อนไปวนั ๆ คนเช่นนีตสี นิทกบั หนานกงมู่เสวีย คุณพระ! เช่นนันตอนนีมู่เสวีย คงไม่เป็ นไรกระมงั “นายทา่ น มีแขกรอท่านอยู่ทเี รือนหน้าขอรับ” ซูเหลยี นอวินยังไม่ ทนั จะได้เดาเหตุการณต์ ่อ เสยี งทแี ฝงความเสยี ดายระคน ระมดั ระวังของหลวิ จอื กด็ งั เข้ามาจากด้านนอก “นายท่าน…คนผู้นีดู ทา่ ทางมีเรืองด่วน เขาบอกว่าเขาเป็นเพือนท่าน” ต้วนเฉินเซวยี นนังเหม่ออย่างไร้อารมณอ์ ยู่ครู่หนึง ดูแล้วคล้ายว่า เขาไม่มีความรู้สกึ ใดๆ แน่นอนว่าเพียงร่างกายครึงท่อนบนเทา่ นัน! เพราะเท้าของเขาเมือได้ยินว่ามีคนมาหาเขาตอนนีกเ็ ตะโตะ๊ ตวั นนั จนหกั โดยไม่ร้ตู ัว “อย่าใช้อารมณ”์ เมือซเู หลยี นอวินวาดควิ เสรจ็ กส็ อ่ งกระจกดคู วาม

เรยี บร้อยก่อนทจี ะเอยี งตัวหนั ไปพูดว่า “มคี นรอท่านอยู่ ท่านกร็ ีบ ไปเข้า รบี ไปรบี กลบั กไ็ ด้” เพราะจะช้าจะเรว็ ท่านกต็ ้องไปอยู่ดี “ได้…” เขาต้องไปดูสกั หน่อยว่าใครกนั ทเี ป็น ‘คนร้กู าละเทศะ’คน นัน ถึงขนั กล้ามาหาเขาทนี ีในเวลานี “พีต้วน!” ต้วนเฉนิ เซวียนเพิงจะเลกิ ม่านขนึ เขายังไม่ทนั จะ ออกไปยนื ตังหลักดีๆ เลยกม็ ีคนผู้หนึงเสนอหน้าเข้ามาหยุดอยู่ ตรงหน้าเขา “พีต้วน เรืองนีไม่เหมอื นอย่างทที า่ นบอกข้าเอาไว้ใน จดหมาย” “ลู่หยวนเชิง?” ต้วนเฉนิ เซวยี นใช้นิวผลักผ้ทู มี ที ่าทางร้อนรน ตรงหน้าให้ออกห่าง “ทา่ นมาอยู่ทนี ีได้อย่างไร” เวลานลี ู่หยวนเชิง ควรจะอยู่ทจี วนเหิงชนิ อ่องไม่ใช่หรือ “ข้า…คล้ายว่าข้าทาํ ความแตกเสยี แล้ว…” ล่หู ยวนเชิงพยายามสงบ อารมณ์ของตัวเองลงก่อนทจี ะเอ่ยขึน “ว่าอย่างไรนะ” ต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขา นัก “ทาํ ความแตก…ทาํ อะไรแตก ท่าน ท่านบอกว่าท่านเป็น…ไม่ใช่ ร!ึ ” คาํ คาํ นันเรียกว่าอะไรนะ จู่ๆ เขาพลนั นกึ ไม่ออกขึนมา

“ข้าพดู ไม่ผดิ นะ ข้ามเี สน่หเ์ วลาอยู่ต่อหน้าสตรีจรงิ ๆ!” แต่คาํ พูด พวกนีล้วนมาจากสาวใช้ของเขาทงั นัน ดังนันไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ ไม่ได้โกหก “แล้วอย่างไร ท่านไปทาํ อะไรมา” ตอนนตี ้วนเฉินเซวยี นรู้สกึ ว่าฟัน กรามของตวั เองเริมปวดขนึ มา เนอื งจากคนในเมอื งหลวงแห่งนีล้วนคุ้นเคยกับหรงซ่แู ละหนาน กงมู่เสวียดี ดงั นนั เขาจึงพยายามหากคนทไี ม่ได้อยู่ในวงั หลวงแต่มี ความข้องเกยี วกบั หรงซ่แู ละหนานกงม่เู สวีย คนอย่างนีไม่ได้หากนั ง่ายๆ เฮ้อ เป็นอย่างทวี ่าไว้จริงๆ เขาไม่ควรเชือคนทเี ขยี นบรรยายตัวเอง อย่างมนั ใจในตวั เองเสยี เตม็ ประดาทเี อาแต่พูดแต่ข้อดีของตัวเอง แบบนนั แต่เขาควรเชือเพยี งครึงเดยี วเท่านัน ลู่หยวนเชิงกลนื นาํ ลายแล้วค่อยๆ ถ่ายทอดเรอื งราวทเี กดิ ขึนใน จวนเหิงชนิ ออ๋ งให้ต้วนเฉนิ เซวยี นฟัง เมือเล่าจบแล้วกเ็ อ่ยเสริมอกี ประโยคหนึงว่า “พตี ้วน เสยี วมู่เสวียคงไม่ได้พดู เรืองจริงกระมัง นาง นางตัดสนิ ใจจะแต่งงานกบั ข้าจริงหรอื ”

แม้ว่าเสยี วมู่เสวียจะเป็นคนทสี วยงาม สวยมาตังแต่เดก็ ๆ พอโตขนึ แล้วกย็ ิงสวย แต่หัวใจของเขามคี นจบั จองอยู่ทแี ดนตะวนั ตกเฉียง ใต้เสยี แล้ว เพยี งแต่มเี รืองอนื ๆ ต้องจัดการ…เขาเลยยังไม่ได้ไปสู่ ขอ ดังนันแล้วการจะให้เขาแต่งงานกบั หนานกงมู่เสวียนัน เขาไม่ยอม… อย่างแน่นอน! “ปัญญาอ่อน…” ต้วนเฉนิ เซวยี นถลึงตาจ้องล่หู ยวนเชิงอย่างไม่สบ อารมณ์ “มิผดิ นางคงเหน็ ว่าเจ้าหล่อเหลาเลยอยากแต่งงานกบั เจ้า เจ้าไปแอบหัวเราะอยู่ใต้ผ้าห่มคนเดียวกแ็ ล้วกนั !” ความแตกแล้วจริงๆ! เขาน่าจะคิดได้ตังแต่แรกแล้ว…หนานกงมู่ เสวียจะติดกับลูกไม้ตืนๆ นีได้อย่างไร เฮ้อแต่บางทอี าจจะเกยี วกบั ล่หู ยวนเชิงเองด้วยทไี ม่มีความสามารถทางการแสดง! “หัวเราะอะไรกนั ” ลู่หยวนเชิงรู้สกึ ว่าตัวเองกาํ ลังโงนเงน “ข้าไม่ สนอะไรทงั นนั เรืองนีท่านเป็นคนให้ข้าทาํ ข้าไม่ได้อยากจะ แต่งงานกบั เสยี วมู่เสวีย หากท่านคิดจะทงิ ข้าไว้เช่นนีล่ะก…็ ข้าจะไป หาเสยี วมู่เสวียแล้วเล่าเรืองทงั หมดให้นางฟัง” สรปุ แล้วอย่าคดิ จะ

ใช้เขาเดด็ ขาด ณ จวนเหิงชินออ๋ ง “จวนิ จู่” “กลับมาแล้วหรือ” หนานกงมู่เสวยี วางพู่กนั ในมอื ลงแล้วเป่ า ตัวอกั ษรทตี นเพิงจะเขียนเสรจ็ “อมื คราวนีเขยี นคล่องขึนมาก แล้ว” เมือเป็นเช่นนีแล้วคงจะได้ข่าวดีจากการแข่งขนั บ้าง “บ่าวตามคุณชายล่ไู ปจงึ พบว่าสถานทที คี ณุ ชายลู่ไปกค็ ือจวนจิงอนั โหว แต่องครักษ์ของจวนจิงอันโหวนนั ขนึ ชือว่าแน่นหนา…ดงั นัน บ่าวจงึ …ตามไปได้ถึงหน้าประตูจวนเท่านัน…” “เข้าใจแล้ว” หนานกงม่เู สวยี พยกั หน้า “เอาล่ะ ไม่มีเรืองอะไรแล้ว หากมีเรืองอะไรข้าจะเรียกเจ้ามาเอง” “ขอรับ จวินจู่” สดุ ท้ายแล้วกเ็ ป็นไปตามทนี างคดิ เอาไว้ หนานกงมู่เสวียจงึ หัวเราะ ออกมาเบาๆ เพราะในเมอื งหลวงแห่งนีคนทจี ะใช้ลูกไม้ตืนๆ เช่นน…ี กค็ งจะมแี ต่ต้วนเฉินเซวยี นและอกี คนกค็ อื …

ช่างเถดิ หนานกงม่เู สวยี สา่ ยหน้าแล้วพยายามสลดั ความคดิ ทไี ม่มี ทางเป็นจริงนันออกไป ด้วยเหตุการณใ์ นตอนนี…อย่างไรกค็ งต้อง ให้ เป็ นเช่นนีไปก่อน “ศิษยพ์ ี…” “โธเ่ อย๊ เฉินเซวยี นมาหานีเอง” เมือหนานกงมู่เสวยี เหน็ สหี น้า กงั วลของต้วนเฉินเซวียนกย็ ิมออกมา “เป็นอะไรหรอื ทาํ ไมสหี น้า… จึงเป็นเช่นนี เมือคนื ไม่ค่อยได้นอนหรอื อ้อ ข้ารู้แล้ว จะต้องโดน เชิงห้าวกวนมาแน่ๆ” “แต่อย่าหาว่าข้าว่าเจ้าเลย เจ้าโตขนาดนีแล้ว ทาํ ไมยังทะเลาะกบั เดก็ อยู่อกี ให้อวนิ เออ๋ รอ์ ยู่กบั เขาเยอะๆ หน่อยกด็ แี ล้ว เจ้าจะได้ไม่ ต้องเหนือยทุกวันเช่นนีและจะได้มเี วลาพักผ่อนด้วย อย่างน้อยๆ ตอนกลางคืนจะได้หลบั สนิท อกี อย่างยงั เป็นวธิ ที ดี ตี ่อพวกเจ้าทงั สามคนอกี ด้วย หากเทยี บระหว่างเชิงห้าวกบั เจ้าแล้ว อวนิ เอ๋อรค์ ง อยากอยู่กบั เชิงห้าวมากกว่า” เมือต้วนเฉินเซวยี นได้ยินหนานกงม่เู สวียตังใจเอ่ยคาํ พูดทกุ คาํ ออกมาเพอื แทงใจเขาเช่นนี เขากย็ ิงมนั ใจขนึ ว่าหนานกงมู่เสวีย

จะต้องเดาแผนการของเขาออกอย่างทะลปุ รุโปร่งหมดแล้ว “ศิษย์พี…เรืองนีข้าผดิ เอง…”ต้วนเฉินเซวยี นกาํ หมัดแน่นและ ตัดสนิ ใจจะสารภาพความจริงออกมา เพราะเขาไม่อยากได้ยนิ คาํ พดู เสยี ดสจี ากหนานกงมู่เสวียอกี แล้ว เพราะหากพิจารณาระดับการทาํ ลายล้างผู้อืนของหนานกงม่เู สวีย แล้ว อนั ทจี ริงนางกไ็ ม่ได้ต่างอะไรไปจากต้วนเฉินเซวียนเลย “อมื แต่เจ้ากไ็ ม่ได้ทาํ อะไรผดิ ” “เอะ๊ ?” “ให้ข้ายมื ตัวคนผู้นันสกั หน่อยเถดิ ” หนานกงมู่เสวียวางมอื ข้าง หนึงลงบนโตะ๊ เพือเท้าคาง “ผ่านมากห็ ลายปี แล้วควรจะทาํ ให้เรือง มนั จบเสยี ท”ี หากมวั แต่ปล่อยไปเรือยๆ เช่นนกี ค็ งจะไม่ได้เรือง อะไรขึนมา หากข่าวการแต่งงานของนางยงั ไม่สามารถทาํ ให้หรงซ่เู กดิ ความรู้สกึ ใดๆ ได้ เช่นนนั นางก…็ หวั ใจของคนนันกค็ ือเนือก้อน หนึง นางควรยอมแพ้ได้แล้ว

หนานกงจวินจู่จะแต่งงานแล้ว ข่าวเกดิ ขนึ อย่างกะทนั หัน ทุกคนล้วนคิดไม่ถึงว่าวนั หนึงจะเกดิ ข่าว นีขนึ อย่างรวดเรว็ เช่นนี เพราะหนานกงจวนิ จู่…อยู่เช่นนมี าหลายปี เหตใุ ดถงึ เตรียมจะแต่งงานขึนมาอย่างกะทนั หนั ได้ “ศิษยพ์ ี ทา่ นไม่ไปดูหน่อยหรอื ” ช่วงเทยี ง ต้วนเฉนิ เซวียนเดนิ ทาง ไปทพี ักของหรงซ่อู ย่างค้นุ เคย และกจ็ ริงตามคาด เขากาํ ลังย่งุ อยู่ กบั การทาํ งานในมอื ‘อย่างสงบ’ “ดูอะไร” หรงซ่แู สร้งโง่ “โธเ่ อย๊ ทา่ นไม่ร้หู รือ” ต้วนเฉินเซวียนเอามอื ปิ ดปากด้วยท่าทางที เยอะเกนิ จริง “วนั นีด้านนอกวุ่นวายเสยี ขนาดนี เสยี งประทดั ดัง ขนาดนี ทา่ นไม่ได้ยนิ เลยหรอื ” “ไม่ได้ยิน” “ไม่เป็นไร ท่านไม่ร้ไู ม่เหน็ กไ็ ม่เป็นไร เรืองนียังมขี ้าอยู่” ต้วนเฉนิ เซวียนเข้าไปประชิดข้างๆ หรงซู่ แล้วดึงสมุนไพรทอี ยู่ในมอื ของ เขาออกอย่างรังเกียจ

“วนั นเี ป็นวนั แต่งงานของศิษย์พีมู่เสวยี แล้ว ข้าจาํ ได้ว่าข้าเคยบอก ทา่ นไปเมือครึงเดือนก่อน ทาํ ไมศษิ ยพ์ ีถงึ ลมื ได้ นีไม่ถูกต้องนะ ที ผ่านมาศษิ ย์พเี ป็นผู้ทมี คี วามจาํ ดีทสี ดุ ” หรงซ่เู ม้มปากแล้วกาํ มอื แน่นอย่างไม่รู้ตัว “เรืองไร้สาระ ทาํ ไมข้า ต้องจาํ ด้วย” “เรืองไรสาระ…?” ต้วนเฉินเซวยี นหัวเราะเยาะ “ได้ ปากของทา่ น แขง็ นัก หากผ่านคนื นี ทา่ นพูดอะไรกค็ งไม่มีความหมายอกี ต่อไป แล้ว”

ตอนที ตอนพเิ ศษ ตอนจบของหรงซู่และมูเ่ สวีย ณ จวนเหิงชินออ๋ ง หนานกงม่เู สวยี นังอยู่บนเตียงสมรสเพียงลาํ พังมานานไม่ร้เู ท่าไหร่ ต่อเทา่ ไหร่แล้ว เรืองราวในวนั นีถือเป็นการเดมิ พันครังใหญ่ หากชนะ…ทุกอย่างล้วนราบรืน แต่หากแพ้…กค็ งทาํ ได้เพยี งยอมรับ ความจริงเท่านัน เทยี นเล่มแดงค่อยๆ มอดลงเรือยๆ ค่อยๆ มอดไหม้ไปทลี ะนดิ เทยี นทเี ดมิ มีขนาดใหญ่เท่าแขนเดก็ กล็ ดเหลอื เพียงครึงเดียว เท่านัน…เนืองมาจากเวลาล่วงเลยไปนาน เหน็ ได้ชัดเจนว่าตอนนี เป็ นเวลายามใดแล้ ว …… “พีต้วน พวกเราทาํ เช่นนจี ะดีหรือ” “เจ้าว่าอย่างไรเล่า” เนืองจากตอนนตี ้วนเฉนิ เซวยี นกาํ ลงั แบกคนผู้ หนึงอยู่แถมยังต้องหลบองครักษอ์ กี กล่มุ หนึง ตอนนีเขาจงึ เหนอื ย ล้าทงั กายทงั ใจ ดังนันแน่นอนว่าตอนนีเขาต้องรบี ร้อนมาก ซึงทาํ

ให้นาํ เสยี งของเขาร้อนรนตามไปด้วยเช่นนัน “หากเจ้าคิดว่าไม่ดี เจ้ากร็ ีบกลบั ไปซะ คืนเข้าห้องหอของบ่าวสาวเช่นนี ท่านจะอยู่กับ ข้าทนี ไี ปเพืออะไร” “จู่ๆ ข้ากร็ ู้สกึ ว่าทา่ นกาํ ลงั ทาํ เรืองทถี ูกต้องทสี ดุ ” ลู่หยวนเชิงพยัก หน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย จากนันจงึ เอ่ยขนึ ด้วยท่าทหี นกั แน่น “พวกเรากาํ ลัง…พรากคู่รัก?” “เจ้าพูดไม่เป็นเอาเสยี เลย!” ต้วนเฉนิ เซวียนหนั ไปค้อน “นี เรียกว่าอวยพรให้คนรกั ได้สมความปรารถนาต่างหาก” มิผดิ คนทอี ยู่บนหลงั ของต้วนเฉนิ เซวียนตอนนีกค็ ือหรงซู่ไม่ผดิ แน่ เพราะใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผลกต็ ้องใช้ไม้แขง็ ! ถึงอย่างไรข้าวสารกต็ ้องกลายเป็นข้าวสวยอยู่แล้ว เมือถงึ ตอน สดุ ท้ายแล้ว เขาไม่เชือว่าคนทงั สองคนนีจะเป็นอย่างอนื กันไปได้ “ทางด้านเสยี วมู่เสวยี ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” เมือลู่หยวนเชิงเงย หน้าขนึ กเ็ หน็ สญั ลักษณท์ คี ุ้นเคยถกู ยิงขึน “ได้ เช่นนนั กข็ าดแต่เพียงพวกเราแล้ว ไปกนั เถดิ ”

วันร่งุ ขึน “จวนิ จู่ นายทา่ น ตืนได้แล้วเพคะ” หนานกงมู่เสวยี เป็นคนตืนเช้าอย่แู ล้ว ดังนันตอนนีเมอื ได้ยินเสยี ง แปลกประหลาดดังเข้ามาจากด้านนอก นางกต็ ืนขนึ ทนั ที “โอย๊ …” หนานกงม่เู สวยี เตรียมจะลุกขึน แต่นางกลบั พบว่านาง ร้สู กึ เจบ็ ร่างกายของนาง…โดยเฉพาะทอ่ นล่างทแี ม้นางจะขยบั เพียง เลก็ น้อย ไหนจะบรเิ วณแขนของนางทไี ม่เหลอื เรียวแรงให้นาง ยกขนึ แถมนางยงั รู้สกึ มนึ หัวอกี ต่างหาก เมือคนื นเี กดิ เรืองอะไรขนึ กนั แน่ นางเพียงร้สู กึ ว่าตัวเองง่วงนอน…จากนนั …จากนนั ล่ะ คงไม่ได้มีใคร…หนานกงม่เู สวียหายใจเข้าลกึ พยายามให้ตัวเองใจ เยน็ ลง เพราะบางทกี อ็ าจจะเป็นไปได้ทนี างจะคิดไปเอง “ออื …” เสยี งขมุกขมวั ดงั ขนึ จากข้างกายนาง ตอนนันเองทหี นาน กงมู่เสวียเพิงจะสงั เกตเหน็ ว่าบนเตียงของนาง…มคี นอนื อยู่อกี คน! “อาอาอาอา อาซู่?!” ความตืนตะหนกทาํ ให้หนานกงมู่เสวียพดู ติด อา่ ง “ท่าน…ทา่ น ทา่ นอยู่ทนี ีได้อย่างไร” พระเจ้าช่วย! หรือว่า…คน

เมือคืนนจี ะเป็นหรงซู่··? แต่ ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง นางจาํ อะไรไม่ได้เลยสกั นิด นีมนั … “หนานกง?” หรงซ่ยู กมอื ขนึ บังแสง เมือเริมปรับสายตาได้จึงจะ วางมอื ลงแล้วลกุ ขึนมามองรอบๆ แล้วเอ่ยอย่างงนุ งง “พวกเรา…” “ไม่มีอะไรเกดิ ขึนกบั พวกเราทงั นัน” หนานกงมู่เสวียจกิ นิวของ ตวั เองลงกลางฝ่ ามือพยายามให้ตวั เองเอ่ยอย่างสงบ “ไม่มอี ะไร เกดิ ขนึ ไม่ใช่หรือ” ดรู ูปการณแ์ ล้วเรืองนีจะต้องเป็นฝีมอื ของต้วน เฉนิ เซวียนแน่! แต่ตอนนีไม่ใช่เวลาทจี ะมาราํ ลึกเรืองใดๆ ทงั สนิ เพราะหากใช้ วิธกี ารเช่นนี นันกค็ อื จบั หรงซู่มามดั ไว้กบั นางล่ะก็ นางกลบั ร้สู ึกดู ถูกตัวเองด้วยซาํ “ข้าว่าไม่ใช่กระมงั ” ผ่านไปคร่ใู หญ่ หรงซ่จู งึ ค่อยๆ เอ่ยขนึ ช้าๆ “เรืองเกิดขนึ แล้ว ดังนนั ..ดังนันตอนนีพวกเราได้ลงเรือลาํ เดียวกนั แล้ว” มือของม่เู สวียคลายออกเลก็ น้อย จากนันจงึ หนั ไปมองหรงซ่อู ย่าง

ไม่เชือสายตา เพราะคาํ พดู นีของหรงซู่หมายความว่า… “ท่านไม่จาํ เป็นต้องรู้สกึ ละอายใจ” หนานกงม่เู สวียกระพริบตาแล้ว เอ่ยอย่างเยน็ ชา “ข้าเป็นจวนิ จู่..ดังนัน…” “ดงั นันข้ายิงไปไหนไม่ได้” หรงซ่เู อ่ย “อกี อย่างก่อนหน้านีเจ้าเคย บอกว่ารู้สกึ ผดิ ต่อข้าและอยากจะชดใช้ให้ไม่ใช่หรอื ข้าคดิ ว่าตอนนี เหมาะสมอย่างยิง เพราะอย่างไรกล็ งเรือลาํ เดียวกนั แล้ว คงจะ แยกกันไม่ได้แล้วกระมงั เช่นนันกใ็ ห้เป็นเช่นนีเถิด เวลาหลงั จาก นี…เจ้ากล็ องคดิ ดีๆ เถิดว่าจะชดใช้และขอโทษข้าอย่างไร “มเี วลาทงั ชีวติ ไม่ว่าจะอย่างไร กค็ งพอกระมัง” อนั ทจี ริงคาํ พูดของหรงซ่ใู นตอนนีถอื ว่าเขาได้พูดออกไปอย่างหมด เปลอื กแล้ว เพราะในสถานการณเ์ ช่นนีไม่ว่าจะพูดอะไรกด็ ู เหมอื นว่าเขาโดนบงั คับ แต่หากไม่พดู … ด้วยนิสยั ของหนานกงมู่ เสวียแล้ว เขาอาจจะไม่ได้เจอหน้านางไปอกี ตลอดชีวติ เพราะนิสยั ของหนานกงมู่เสวียดือดึงแค่ไหน เขานันรู้ดีกว่าใคร อกี อย่างเหตุการณม์ าถงึ ตอนนี หรงซ่กู ลับรู้สกึ ดใี จด้วยซาํ ดใี จท…ี สดุ ท้ายเขากห็ าเหตผุ ลดีๆ ได้แล้ว?

เนอื งจากตอนทตี ้วนเฉนิ เซวยี นตเี ขาจนสลบในตอนนัน อนั ทจี ริง แล้วหรงซู่สามารถหลบได้ แต่เขากลับไม่หลบ เพราะเขารู้จักกบั ต้ วนเฉนิ เซวียนมาหลายต่อหลายปี ขนาดนีมีหรือทตี ้วนเฉนิ เซวียนคดิ จะทาํ อะไรแล้วเขาจะไม่ร้เู ลยสกั นดิ ดงั นันในตอนนันหรงซ่จู งึ ยอมให้เป็นไปตามแผนการของต้วนเฉนิ เซวียน อกี อย่างหากเขาหมดสตไิ ปโดยสนิ เชิงและไม่รู้สกึ ตวั เลย แม้แต่น้อย แล้วเรืองราวหลงั จากนันเขาจะอธบิ ายอย่างไร “หรงซ่…ู ท่านรู้หรือไม่ว่าตัวเองกาํ ลงั พูดอะไรอยู่” ความเข้าใจของ หนานกงมู่เสวยี ทมี ตี ่อหรงซู่แน่นอนว่ากไ็ ม่น้อยไปกว่าตัวของหรงซู่ เอง ดงั นันความหมายในคาํ พูดของหรงซ่…ู นางคงไม่ได้คิดไปเอง ใช่หรือไม่ “ข้ารู้” หรงซ่ยู ิมกว้าง “ถงึ อย่างไรพวกเราสองคนไม่ว่าจะหลบเลียง กนั มากเท่าไหร่กค็ งหาจุดจบไม่ได้กระมัง มสิ ้…ู ให้มนั เป็นแบบนี?” เหตกุ ารณเ์ ช่นนีน่าจะเป็นบทสรปุ ทดี ที สี ดุ แล้ว “ท่านไม่เสยี ใจ? ไม่โกรธ?” “ไม่เสยี ใจ ไม่โกรธ” โกรธอะไรกนั ถงึ อย่างไรกถ็ อื ได้ว่าเขาเป็น

ผู้เข้าร่วมแล้ว คาํ ว่าเสยี ใจ..เรืองนีเอาไว้พดู กนั ทหี ลังจะดีกว่า “อ้อ” “อ้อ?” หรงซ่คู ล้ายไม่พอใจ “หมายความว่าอย่างไร” “กห็ มายความว่า กใ็ ห้เป็นเช่นนี” หนานกงม่เู สวียก้มมองผ้าห่มที ยบั อยู่คามือของนาง “ตอนนเี สยี ใจกค็ งไม่ทนั แล้ว?” “เจ้าเสยี ใจมากเลยหรือ!” คราวนเี ป็นหรงซ่บู ้างทตี กใจ ความหมายของหนานกงมู่เสวียคอื อะไร เสยี ใจทนี างกบั เขา…? หรือว่าช่วงเวลาทไี ม่มเี ขาอย่ดู ้วย หนานกงมู่เสวียกบั เจ้าล่หู ยวน เชิง…! “ข้าหมายความว่า นีคอื บทสรปุ ทดี ีทสี ดุ ทขี ้าพอจะนกึ ออก” หนาน กงมู่เสวียยมิ จนเหน็ ฟันครบแทบทุกซกี “หากนเี ป็นจุดเริมต้นครัง ใหม่ของพวกเรา เป็นเช่นนี…กถ็ ือว่าไม่เลวเลย” ความสมั พันธร์ ะหว่างนางกับหรงซู่ หากให้เปรียบเทยี บแล้วก็ เปรยี บเสมือนเชือกทีผูกเข้าเป็นปม ยิงอยากจะคลายออกทลี ะปม เท่าไหร่กม็ ีแต่จะยิงทาํ ให้พันกนั วุ่นวายมากกว่าเดมิ ดงั นนั หาก

ต้องการจะแก้ปมออกทงั หมด มสิ ้ตู ัดทุกอย่างทงิ อย่างไม่มเี ยือใย เช่นนี และให้ทุกอย่าง…เริมต้นใหม่ทงั หมด “อมื ” หรงซ่ยู ิมแล้วตอบรับ ไม่ว่าจะอย่างไร การแยกจากคงไม่มที างเป็นไปได้แล้ว ดังนันกใ็ ห้ เป็นเช่นนี ให้ทงั ชีวติ นีผกู กนั เช่นนีไปตลอด เขากย็ อมรับอย่างเตม็ ใจ (จบบริบูรณ)์