ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

“เจ้าค่ะ…” ซเู หลยี นอวนิ พยักหน้า ในเมอื ท่านแม่ของนางบอกว่า ไม่เป็นไร กค็ งจะ…ไม่เป็นไรจริงๆ! “จริงสิ เมือคร่เู จ้าบอกว่าแบบนีไม่เลวใช่หรือไม่” อันเพ่ยองิ หยบิ แผ่นทซี เู หลยี นอวินบอกว่าชอบออกมา “ข้าเองกค็ ดิ ว่าอนั นีไม่เลว เช่นกนั เฉินเซวียน เยียเออ๋ ร์ พวกเจ้าทงั สองคนคดิ เหน็ เป็น อย่างไร” “ข้าย่อมตามใจท่านแม่กบั อวินเออ๋ รข์ อรับ” “น้องหญงิ ว่าอย่างไรกเ็ อาเช่นนัน น้องชอบคือสงิ ทสี าํ คัญทสี ดุ ” เมือเอย่ จบ ซมู วั เยยี กห็ ันไปมองต้วนเฉนิ เซวยี นอย่างรังเกยี จครา หนึง แววตาของเขาแสดงความหมายออกมาว่า ยงั จะกล้า ประจบประแจงมากกว่านีอกี รึ ต้วนเฉนิ เซวียนยิมกว้าง เขาไม่สนใจ เพราะพฤติกรรมของคนใน ตระกูลซนู ัน เขาเข้าใจอย่างลกึ ซึง ซมู ัวเยีย…อยากจะจ้องกจ็ ้องไป ถึงอย่างไรเขากค็ งไม่กล้าเอ่ยปากว่าตนอย่างแน่นอน! เขาเชอื มนั อย่างนัน!

“ดี เช่นนนั กเ็ อาอนั นกี แ็ ล้วกนั ” อนั เพ่ยองิ ยิมจนตาเป็นสระอิ “เดียวข้าจะรีบตามพ่อบ้านมาจะได้รีบเอาแบบนีไปพิมพเ์ ป็น จดหมายเชิญ ถอื ว่าจดั การไปได้อกี เรืองหนึงแล้ว ถอื ว่าค่อยๆ เสรจ็ ไปทลี ะอย่างแล้ว” ตอนนีไม่ใช่ค่อยๆ ทาํ ไปทลี ะอย่าง แต่เป็น การจัดการให้เสรจ็ ไปทลี ะเรือง นันหมายความว่าจะไม่เกดิ ความ ว่นุ วายขนึ !มิเช่นนันแล้วด้วยเวลาทเี ร่งรีบเช่นนี งานทตี ้องทาํ ยังมี อกี เยอะ…รบี ร้อนไปอาจจะทาํ ให้เสยี การใหญ่ได้ สตเิ ทา่ นันทเี ป็นสงิ สาํ คัญมากทสี ดุ ! “เรืองอนื ๆ ให้เป็นหน้าทขี องข้าเถดิ ” ต้วนเฉินเซวียนเอ่ยต่อ “ของ อนื ๆ จวนของข้าได้ตระเตรยี มเอาไว้หมดแล้ว” “เตรยี ม? หมดแล้ว?” จู่ๆ อนั เพ่ยองิ กร็ ้สู กึ ว่าตัวเองไม่เข้าใจ เรืองราวขนึ มา เพราะคาํ ว่า ‘ทงั หมด’ นัน มนั มคี วามหมายทกี ว้าง มาก! “ขอรับ เตรียมไว้หมดแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวียนพยกั หน้าเรียบๆ “ชุด เจ้าบ่าว เจ้าสาว เกียวและรถม้าและของทตี ้องใช้อนื ๆ พวกเราได้ เตรยี มเอาไว้หมดแล้ว หากจะขาด คงต้องถามท่านแม่ว่ามขี อง อะไรทอี ยากจะจดั เตรยี มตามประเพณีเป็นพเิ ศษหรือไม่”

“โอย๊ …” ซเู หลยี นอวนิ ร้สู กึ ปวดฟันขนึ มา นีมัน เรว็ เกนิ ไปหน่อย หรือไม่ “เพราะเราได้กาํ หนดวันเป็นช่วงต้นเดอื นของเดอื นหน้าแล้ว ดังนนั พวกเราต้องลงมือตระเตรยี มเรืองต่างๆ ให้เรว็ หน่อย” ต้วนเฉินเซ วยี นอธิบาย “ดี ดีมาก” แม้ว่าอนั เพ่ยอิงจะเป็นคนทผี ่านประสบการณม์ าไม่ น้อยแล้วกต็ าม แต่ตอนนนี างยงั ตกใจในความมีประสทิ ธภิ าพของต้ วนเฉนิ เซวยี นได้ เพราะตงั แต่วนั ทแี ม่ของเขากาํ หนดวนั แต่งมา จนถึงวนั นีกเ็ พิงจะผ่านไปแค่ครึงเดือนเท่านัน? นีถอื ว่า…ช่วยลดความวุ่นวายไปได้มากเลยทเี ดียว! “ชุดแต่งงานกเ็ ตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหรือ” ซมู ัวเยยี ขมวดคิวแล้ว เอย่ ถามอย่างไร้อารมณใ์ ดๆ “แต่เจ้าได้วัดตัวไปแล้วหรอื ไม่ เพราะ ของเช่นนีคงไม่ใช่ของแบบทที าํ เอาไว้ทวั ๆ ไปกระมัง” “พีใหญ่วางใจได้ เรืองนีข้าได้คิดเผือเอาไว้แล้ว” ต้วนเฉินเซวยี น หันไปยิมตอบ “ข้าเคยถามเสดจ็ อาเอาไว้บ้างแล้ว เสดจ็ อาย่อม ทราบขนาดตัวของอวนิ เออ๋ ร์แน่นอน ในเมอื ข้าถาม นางย่อมต้อง

ยอมบอกข้าอยู่แล้ว”“อ้อ อ่เู ตียเองหรือ” อนั เพ่ยองิ พยักหน้าอย่าง เข้าอกเข้าใจ “นางย่อมร้แู น่นอน” นันเป็นเพราะในวังหลวงไม่เคยขาดของบรรณาการจาํ พวกผ้าทีหา ได้ยากจากต่างเมอื ง ดงั นนั ทุกครังทไี ด้รับของประเภทนีมากๆ แน่นอนว่าเกาอ่เู ตียย่อมเกบ็ เอาไว้ให้ซเู หลียนอวินด้วย และ บางครังยงั ถอื โอกาสนาํ เสอื ผ้าเหล่านนั ตัดเยบ็ อย่างเรียบร้อยก่อน จะสง่ มาให้อกี ด้วย อกี อย่างช่างตดั เยบ็ ทอี ยู่ในวังหลวง ไม่ว่าจะอย่างไรกย็ ่อมมฝี ีมือ มากกว่าช่างข้างนอกเป็นร้อยเท่า ดงั นันเหตุผลนีของต้วนเฉินเซ วยี นถอื ว่ามีเหตุผลฟังได้ แต่ในความเป็นจริงนนั …? แน่นอนว่าต้วนเฉนิ เซวยี นย่อมไม่ได้ไป ถามเกาอู่เตียตรงๆ เช่นนนั ! เพราะหากเกาอ่เู ตียร้เู ข้า แน่นอนว่า นางจะต้องล้อเลียนและหัวเราะเยาะเขาอย่างแน่นอน! แล้วเขาร้ขู นาดเสอื ผ้าของนางได้อย่างไร? นนั เป็นเพราะว่าเขา ขโมยชุดของซเู หลยี นอวินออกมาแล้วแอบวดั เอาอย่างไรเล่า! “ทางพวกเรากค็ งไม่มเี รืองอนื แล้ว หากยังต้องการอย่างอนื อกี

พวกเราจะส่งคนไปแจ้งเจ้าเองกแ็ ล้วกนั ” “ขอรับ เช่นนันพวกเราจะรอฟังข่าวดีกแ็ ล้วกนั ” ต้วนเฉินเซียนทาํ ความเคารพ “พีใหญ่ ท่านแม่ อวินเออ๋ ร์ วนั นขี อตวั ลาก่อน” อนั เพ่ยองิ พยกั เพยดิ หน้า “ไปเถิด ฝากทกั ทายทา่ นแม่ของเจ้า ด้วย” …… “คุณหนู ตืนได้แล้วเจ้าค่ะ!” “เอะ๊ ?” ซเู หลยี นอวนิ ยงั คงงัวเงยี อยู่ “วนั นีไม่มีเรืองอะไรไม่ใช่ หรือ” หรือจะกล่าวอกี อย่างหนึงว่าช่วงนีไม่ค่อยมเี รืองอะไรเท่าไหร่… เพราะวนั เวลากเ็ ขยบิ เข้ามาใกล้เรือยๆ นางจงึ เริมไม่ออกไปไหน หากไม่มธี รุ ะอะไร! ดงั นนั …วันนีหลมี ่มู าเรียกตนแต่เช้านันเพอื อะไรกนั “ลมื แล้วหรอื เจ้าคะ!” หลมี ู่เอ่ยเตือน “เนืองจากจดหมายเชิญทาํ การพิมพ์เสรจ็ เรยี บร้อยแล้ว ดงั นันไม่ว่าจะเป็นคนทสี นทิ สนมด้วย หรือไม่กต็ าม กเ็ ริมทยอยได้รับจดหมายเชญิ และร้ขู ่าวกัน

หมดแล้ว!ทว่าตดิ อย่ทู วี ่าตอนนีซเู หลยี นอวนิ กบั คนอนื ๆ ยังรู้สกึ ว่า ทุกอย่างเรว็ เกินไปจนยังไม่ทนั มสี ญั ญาณเตือนอะไรล่วงหน้ามา ก่อน ดังนันข่าวนีจึงเปรยี บเสมือนหินก้อนเลก็ ๆ ทที าํ ให้เกดิ คลนื พันชนั ขนึ มา บรรดาบุรุษทงั หลายต่างเสยี ดายทตี ้วนเฉินเซวยี นลงมอื ได้เรว็ มาก! แถมยงั ไม่มขี ่าวคราวอะไรเลด็ ลอดออกมาล่วงหน้าอกี ด้วย ช่างน่า หมนั ไส้ยิงนัก! เพราะไม่พูดไม่จาอะไรกส็ ่ขู อสตรที กี าํ ลังมีชือเสยี ง โด่งดังทวั ทงั เมอื งหลวงอย่างซเู หลยี นอวนิ ไปได้? ส่วนเหล่าสตรีนันลาํ พังแค่อจิ ฉาทซี เู หลยี นอวนิ โดดเด่นเกนิ หน้า เกนิ ตาในงานเลียงในวังหลวงกแ็ ย่พอแล้ว ต่อมายงั มขี ่าวออกมา ว่าซเู หลยี นอวินจะแต่งงานไปอยู่ทเี มืองเยยี ลีว์และไปอยู่ต่างบ้าน ต่างเมือง ทาํ ให้พวกนางรู้สกึ สะใจได้พักหนึง แต่ตอนนกี ลบั มขี ่าว ออกมาอกี ว่านางเตรยี มจะแต่งงานแล้ว?! แถมยงั แต่งงานกบั ต้วนเฉินเซวียนเสยี ด้วย! คราวนีไม่เพียงแต่ไม่ ต้องแต่งออกไปอย่ทู อี นื เท่านัน แต่กลบั ได้แต่งกับตระกูลทดี ีเช่นนี อกี ? นีนางทาํ บุญมาด้วยอะไรกนั !

แต่ไม่ว่าภายนอกข่าวลอื จะลอื ออกไปว่าอย่างไร พูดกนั ว่าอย่างไร หรือเดากนั ไปในแง่ร้ายขนาดไหน ทงั ตระกูลต้วนและซลู ้วน เตรียมการต่างๆ ตามแผนการเดมิ อย่างไม่มขี ้อบกพร่อง เพราะคนพันคนย่อมมพี นั ปาก พวกเขาจะพูดอะไรกย็ ่อมไม่ส่งผล กระทบอะไร อกี อย่างต่อให้พวกเขาจะต่อว่าลบั หลังกนั สนุกปากสกั แค่ไหน หรือกล่าวคาํ พูดเสยี ดหูกันสกั เท่าไหร่ แต่ความจริงเมือ พวกเขามาถงึ ต่อหน้าคนของทงั สองตระกูล ล้วนมีแต่การกล่าวอวย พรและการแสดงความยินดีให้ทงั คู่อยู่คู่กนั เป็นร้อยๆ ปี ตามเดมิ ?

ตอนที ชุดแต่งงาน “ซเู หลยี นอวิน!” “เอะ๊ ” เมือซเู หลยี นอวนิ อาบนาํ และเปลยี นเสอื ผ้าเรียบร้อยแล้ว และกาํ ลังเตรยี มจะไปทเี รอื นหน้าอย่นู ัน กลบั ม…ี คนทไี ม่อาจทนรอ นางได้อกี ต่อไปพ่งุ ตวั เข้ามาหานางถึงในห้อง “เหวินเสยี ว?” ซูเหลยี นอวินส่ายหน้าเบาๆ “เจ้ามาหาข้ามเี รือง… ด่วนหรอื ดูเจ้าร้อนใจขนาดน…ี ” หลนิ เหวนิ เสยี วไม่ได้สนใจอะไรมากนกั นางก้าวเข้ามาแล้วคว้าไหล่ ทงั สองของซเู หลยี นอวินเอาไว้จากนันจงึ เอย่ ว่า เหลยี นอวิน เจ้า เจ้าจะแต่งงานแล้วหรอื ” ซเู หลยี นอวินพยักหน้า “อมื ” “คุณพระ!” หลินเหวนิ เสยี วทาํ ราวกับรบั เรืองนีไม่ได้จึงยกมอื ขึน กมุ หน้าอกแล้วถอยไปข้างหลงั สองสามก้าว “นีมนั กะทนั หันเกนิ ไป หรือไม่! อกี อย่าง…ก่อนหน้านีไม่เหน็ มวี ีแววอะไรออกมาเลย! นี พวกเรายังเป็นเพือนกนั อย่หู รือไม่! เจ้าใจดาํ เกนิ ไปแล้ว!”

ซเู หลยี นอวินโบกมอื ปฏเิ สธ “เรืองนีมันเกดิ กะทนั หนั เข้ามาคุยกนั ก่อนเถิด ด้านนอกร้อนจะแย่” “อมื ๆ” หลนิ เหวนิ เสยี วโวยวายอย่พู ักหนึง แต่เมอื เข้าไปด้านใน ห้องแล้วกส็ งบลงแล้วเอ่ยถามต่อไปว่า “อย่างนันเจ้าคิดอะไรอยู่ หากแต่งงานไปแล้ว การทขี ้าจะแวะมาหาเจ้านันคงไม่ง่ายแล้ว” เนอื งด้วยตอนนีมีคนจากเมอื งเยียลีวอ์ ย่ทู ตี ้าชัว ดงั นันหลายๆ ชมรม ไม่ว่าจะเป็นชมรมบทกลอนหรือว่าการละเล่นหลายๆ อย่าง จงึ ไม่มีการจัดขึน และเมอื ได้ยินว่าคนกล่มุ นีจากเมอื งเยียลวี ์กาํ ลังจะกลบั ไปและเมือง หลวงจะกลบั มาคกึ ครืนเช่นเดมิ แล้ว ผลสดุ ท้ายกลบั มีข่าวการ แต่งงานของซเู หลยี นอวินออกมาอกี ? นีมัน…หลินเหวินเสยี วเศร้า ใจ แต่แน่นอนว่าไม่อาจหลกี เลียงได้ เนอื งจากผ้ทู เี ป็นเพือนเล่นกบั นางในเมอื งหลวงแห่งนีนันมไี ม่มาก นัก แต่งงานไปคนหนึงกเ็ ท่ากบั ว่าลดไปคนหนึง อีกอย่างพอ แต่งงานไปแล้ว แม้จะบอกว่ายังอยู่ทเี มืองหลวง แต่เวลาส่วนใหญ่ แล้ว…กค็ งจะได้แต่อยู่ในเรือนของตัวเองและไม่สามารถออกมา เทยี วเลน่ ได้ เพราะการเป็นนายหญิงจะต้องคอยดแู ลความ

เรียบร้อยตลอดเวลา และเรืองทนี างจะต้องทาํ กค็ งจะมมี ากทเี ดยี ว “วางใจเถดิ อยากจะมาหาข้าเมือไหร่กม็ าได้เลย” ซเู หลียนอวินรนิ ชาดับร้อนให้หลินเหวินเสยี วแก้วหนึง “ถงึ อย่างไรกย็ งั อยู่ในเมอื ง หลวง ไม่ได้แต่งไปอยู่ทไี หนไกล กแ็ ค่จากเดิมทเี จ้าต้องมาตระกูลซู กเ็ ปลียนเป็นไปทจี วนจิงอนั โหวแทนกเ็ ท่านัน จาํ ทางให้ได้ก็ พอแล้ว” “กไ็ ด้…” หลนิ เหวนิ เสยี วอ้าปากค้างสดุ ท้ายกลบั เอ่ยออกมาได้ เพียงสองคาํ นี อนั ทจี ริงแล้วสงิ ทนี างอยากจะพดู คอื หากเป็นจวน ของทา่ นโหว…กฏระเบยี บต่างๆ คงจะเยอะมากกว่ามิใช่หรอื หาก เป็นเช่นนัน เหลียนอวิน เจ้าจะยังออกมาเทยี วเล่นได้อกี หรือ แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนี แต่สดุ ท้ายแล้วกไ็ ม่อาจพดู ออกมาได้ เพราะ เพือนตนยังไม่ได้แต่งงานเลย ควรพูดคาํ พดู น่าเศร้าใจเช่นนีแล้ว หรือ นันจะทาํ ให้ไม่เป็นมงคลเสยี เปล่าๆ! จากนนั คนทงั สองกค็ ุยเล่นกนั อยู่สกั พักจนกระทงั ฟ้ าเริมมืดลง หลนิ เหวนิ เสยี วจงึ ลกุ ขนึ อย่างเสยี ไม่ได้เพือเตรียมจะกลบั ไป “เช่นนนั ข้าขอกลบั กอ่ นนะ!”

“อมื ๆ อย่าคิดมากนะ!” ซเู หลยี นอวินเกบ็ โตะ๊ จากนันจงึ เงยหน้า ขึนมายิม “ตวั ข้ายังอยู่ทเี มืองหลวง! ดังนันเจ้ารีบยมิ ให้ข้าเดียวนี มิ เช่นนนั แล้วถงึ ตอนทขี ้าแต่งงานจริง หากเจ้ายังมที ่าทางไม่มี ความสขุ เช่นนีอกี ข้าจะไม่ต้อนรับเจ้า!” “อมื กถ็ ูกของเจ้า!” หลนิ เหวนิ เสยี วพยกั เพยดิ “แต่เหลยี นอวิน เจ้าจะต้องจาํ เอาไว้ให้ดวี ่าต่อให้เจ้าแต่งงานเข้าจวนท่านโหวแล้ว อะไรทคี วรจะเป็นกค็ วรเป็น อย่าได้ทาํ ให้ตวั เองต้องลาํ บากใจก็ พอ! ทเี มืองหลวงแห่งนียังมขี ้าอยู่ทงั คน” ซเู หลยี นอวินร้ดู ีว่าคาํ พดู นีของหลนิ เหวนิ เสยี วเป็นการคิดแทนตวั นางด้วยความจริงใจ เนืองจากมารดาแท้ๆ ของหลนิ เหวนิ เสยี วเป็น ผ้หู นึงทหี ลงั จากแต่งงานไปแล้วกก็ ลายเป็นคนทียอมโอนอ่อนผ่อน ตามทุกอย่าง และกป็ ล่อยให้ตัวเองมชี ีวติ อย่างไร้ความสขุ จนเป็น เช่นนนั ไป ดังนันการทหี ลินเหวนิ เสยี วเอ่ยเช่นนีนันคงจะเป็นเพราะว่าต้องการ จะเตือนนางเป็นนัยๆ กเ็ ท่านัน “ข้าร้อู ยู่แล้ว” ซูเหลียนอวินสดู จมูก นางเริมร้สู กึ ว่านางคัดจมูกของ

ตัวเอง “มคี นอย่างพวกเจ้าคอยสนับสนุนข้าอยู่ ข้ายังจะต้องกลวั อะไรอีกเล่า” “กด็ ี พบกนั ครังหน้ากค็ งจะเป็นวนั แต่งงานของเจ้าแล้วกระมงั ” หลนิ เหวนิ เสยี วไม่ชาํ นาญการพูดคาํ พูดซึงตรึงอารมณแ์ ต่อย่างใด ดงั นันเมอื นางเหน็ ซเู หลยี นอวินเป็นเช่นนีแล้ว นางกเ็ รมิ ร้สู ึกว่า อยากจะจากไปจากตรงนีโดยเรว็ “เช่นนนั ข้าขอตัวก่อน” ซเู หลยี นอวินโบกมอื ลา จากนันจงึ เริมเกบ็ ของทตี นกบั หลนิ เหวนิ เสยี วเล่นไว้เกลือนกราดให้เป็นระเบียบ “แม่นางคนนีซุกซนยิง” มือของซเู หลียนอวนิ ทเี กบ็ ของอยู่หยุดชะงัก แต่นางกลบั ไม่ได้เงย หน้าขนึ มาพลางกล่าวว่า “ไหนว่าก่อนแต่งงานไม่ควรเจอหน้ากนั อกี แล้วเหตใุ ดทา่ นจงึ มา” ตอนนซี เู หลียนอวินเรมิ ค้นุ ชินกบั การ ปรากฏตัวอย่างลบั ๆ ล่อๆ อยากจะมากม็ าอยากจะไปกไ็ ปของต้วน เฉินเซวียนเสยี แล้ว และดูเหมือนว่าคนทอี ยู่เรอื นแห่งนีโดยมากแล้วกค็ งคุ้นชินแล้ว เช่นกัน! เดิมทเี วลาทตี ้วนเฉินเซวียนมา ทุกคนจะพดู ปฏเิ สธอย่าง

อ้อมๆ โดยบอกว่าตนกาํ ลงั พักผ่อนอยู่ เพือให้เขาไม่เข้ามาข้างใน แต่พอถงึ ตอนนเี ล่า? แต่ตอนนนี ่ะหรือกลบั บอกต้วนเฉินเซวียนว่าคุณหนูกาํ ลงั นอนหลบั พกั ผ่อนอยู่ ทา่ นเข้าไปนางกไ็ ม่ร้ตู วั หรอก พวกทรยศทงั นัน! “ตอนนียังไม่ถงึ เวลาทหี ้ามไม่ให้พวกเราเจอหน้ากนั ” ใบหน้าของต้ วนเฉินเซวยี นเตม็ ไปด้วยรอยยิม “อกี อย่างทขี ้ามาครังนเี พราะข้ามี ธุระ!” “เมอื วานท่านกพ็ ดู เช่นนี” เมือเกบ็ โต๊ะเสรจ็ ซเู หลียนอวินกถ็ อนใจ อย่างเหลอื อด ราวกบั ว่าเหนือยจะเจรจากบั ต้วนเฉินเซวยี นเสยี แล้ว เพราะหากพูดถงึ ฝีปาก นางตอบโต้ส้คู นผู้นีไม่ได้จริงๆ อกี อย่างคาํ ว่ามีธรุ ะของต้วนเฉนิ เซวียนนัน ซือของมาให้กเ็ รียกว่ามธี ุระเช่นกนั แถมยงั เรียกว่ามีเรืองใหญ่อีกด้วย ดงั นันตอนนเี มอื ซเู หลียนอวินได้ ยินคาํ ว่ามเี รืองใหญ่สองคาํ นี นางกลับร้สู กึ ชนิ ชาไปเสยี แล้ว “ชดุ เจ้าสาวเยบ็ เสรจ็ แล้ว เจ้าอยากลองดูหรอื ไม่ว่าเป็นอย่างไร”

“ได้ส”ิ ซเู หลยี นอวนิ พยกั หน้าแล้วเอ่ยตอบ “แล้วชุดอยู่ไหนเล่า” เนอื งจากสตรีทุกคนย่อมสนใจเรืองเสอื ผ้าอยู่แล้วเป็นเรืองปกติ โดยเฉพาะชุดเจ้าสาวยิงเป็นเรืองทจี ะไม่ใสใ่ จไม่ได้เลย ดงั นันซเู หลียนอวินรอมานานแล้วเช่นกนั ว่าชดุ เจ้าสาวตดั ออก มาแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง นางจะได้ลองใส่ดู หากมจี ุดไหนทีนางไม่ พอใจ นางจะได้รีบสงั แก้ได้ทนั ที “ข้าไม่ได้เอามา” ต้วนเฉนิ เซวียนแบมือออก “เพราะชดุ เจ้าสาวชุด หนึงนนั มตี ังหลายอย่าง ตังแต่หัวจรดเท้า ของตังมากมายขนาดนัน หากให้ข้าถอื มาคนเดยี วทังหมดคงไม่ไหว” “แล้วอย่างไรเล่า…?” ซเู หลยี นอวินหรีตาแล้วมองเขาอย่าง ระแวดระวังพลางถอยหลงั ไปสองสามก้าว “ท่านคดิ จะพดู ว่าอะไร” ทา่ ทางของต้วนเฉินเซวยี นตอนนีมองแล้วคล้ายมเี จตนาร้าย บางอย่าง! นางรู้สกึ คุ้นเคยเป็นอย่างยิง ดงั นันนางจงึ อดไม่ได้ทจี ะ ระแวดระวังเอาไว้ก่อน! “ดงั นันเจ้ากต็ ้องไปกับข้าอย่างไรเล่า มิเช่นนันเจ้าจะลองใส่ได้ อย่างไร”

“แล้วทาํ ไมท่านไม่หอบชุดมาด้วยเล่า ข้าจะได้ลองทนี ีเลย ถงึ อย่างไรถึงเวลานันกต็ ้องใส่จากทบี ้านข้าแล้วค่อยเดนิ ทางออกไป ไม่ใช่หรอื ” “กว็ นั นเี พิงทาํ เสรจ็ อย่างไรเล่า ข้ากลวั ว่าเจ้าจะรอไม่ไหวกเ็ ลยรีบมา หาเจ้า ข้าจึงลมื ไป” ซเู หลยี นอวินรู้สกึ หงดุ หงดิ ใจ เพราะใจหนึงนางกอ็ ยากลองชุด เจ้าสาวทเี พิงตัดเสรจ็ ! ใจหนงึ ทนี ันกเ็ ป็นพืนทขี องต้วนเฉินเซวียน ชาตทิ แี ล้วนางกเ็ คยไปทนี ัน… ดงั นนั นางจึงร้สู กึ หวันใจอย่างบอกไม่ ถูก

ตอนที ลองชดุ “ข้าไม่ทาํ อะไรเจ้าอยู่แล้ว” ต้วนเฉนิ เซวียนเอ่ยต่ออย่างไม่รีบร้อน “อกี อย่างเจ้าจะพาคนของเจ้าไปด้วยกไ็ ด้ พาองครักษห์ ้าคนของ เจ้าไปด้วยอย่างไรเล่า เท่านเี จ้ากว็ างใจได้แล้วกระมัง” “อมื …ได้!” หากไม่ได้ไปคนเดียว ความน่ากลัวและโอกาสทจี ะ ทะเลาะกนั กจ็ ะลดลงน้อยไปมากทเี ดยี ว! “อย่างนนั กไ็ ปกนั เถดิ ” ซูเหลยี นอวินออกจากห้องไป พร้อมกระซบิ บอกผูหลิวและคนที เหลอื ว่านางกาํ ลงั จะไปไหน จากนนั จึงถามว่าจะมผี ้ใู ดไปกบั นาง บ้าง หากไม่อยากไปกอ็ ยู่ทนี เี ฝ้ าเรอื นกบั หลมี ู่ไปกไ็ ด้! กลายเป็นว่าทุกคนต่างพร้อมใจกนั หมด ทกุ คนต่างพูดออกมาเป็น เสยี งเดยี วกนั ว่า ทุกคนเป็นห่วงคุณหนู! ทุกคนขอไปด้วย! ซูเหลยี นอวินมองแววตาทมี ีประกายความตืนเต้นของทุกคนแล้วก็ เบอื นหน้าหนี เหน็ ชดั ๆ ว่าพวกเขาไม่อยากปฏเิ สธเรืองราวสนุกๆ ทนี านๆ ทจี ะเกดิ ขนึ ต่างหาก! จะมาเป็นห่วงนางอะไรกนั ! เหตุผล

ไร้สาระ! ระหว่างทางต้วนเฉินเซวียนพยายามเกลียกล่อมซเู หลยี นอวินว่าวชิ า ตัวเบาของนางไม่ดีนกั หากให้นางเดนิ ไปเองเช่นนีจะพลอยทาํ ให้ ผู้อนื ช้าไปด้วย ดังนันตลอดทางต้วนเฉินเซวยี นจึงอ้มุ ซเู หลยี นอวิน ไปยงั จวนจิงอนั โหว แน่นอนว่าซเู หลยี นอวนิ ต้องพยายามขดั ขนื เพราะถงึ อย่างไร ด้านหลงั กย็ ังมีคนจับตามองอยู่! นางกย็ ัง…ต้องรักษาหน้าตัวเองอยู่ เหมอื นกนั ! ทว่าทา่ ทขี องหยาเออ่ ร์แสดงอย่างชัดเจนว่า พวกเขานันป่ วยเป็น โรคตาพร่ามัวทจี ู่ๆ กเ็ กดิ ขึนมาเองจงึ ทาํ ให้มองอะไรไม่เหน็ ทงั นัน! ดงั นันคุณหนูไม่ต้องกงั วล! พวกเรามองไม่เหน็ ทา่ นแม้แต่น้อย! ต้วนเฉินเซวยี นแอบชืนชมทา่ ทขี องหยาเอ่อร์ทแี สร้งทาํ เป็นไม่ร้ไู ม่ เหน็ อะไรทงั สนิ องค์รักษเ์ ช่นนีของนาง นบั ว่าเป็นองครักษ์ทมี ี คุณสมบัติทคี วรม!ี หากเปรียบเทยี บกบั หลิวจอื แล้ว…เฮ้ออ! “ถงึ แล้ว” ต้วนเฉินเซวยี นวางซเู หลยี นอวินลง จากนันจึงรีบถอย หลงั ไปสองสามก้าว “เจ้าเข้าไปเองเถิด พวกเราจะรออยู่ข้างนอก”

คงชินแล้ว ต้วนเฉนิ เซวียนคงร้มู านานแล้วว่าซเู หลยี นอวินในเวลานี อย่าเข้าใกล้จะดที สี ดุ ! เพราะหากเข้าใกล้แล้วมคี วามเป็นไปได้สงู มากทเี ขาจะโดนถีบจนกระเดน็ ออกมา เมือซูเหลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉินเซวยี นถอยหลงั ไปเช่นนันกอ็ ดไม่ได้ ทจี ะรู้สกึ ตลก เพราะวรยุทธข์ องต้วนเฉินเซวียนเป็นอย่างไร นาง เข้าใจแจ่มแจ้งดี แต่ทุกครังเขากม็ กั จะยอมโดนนางถบี เช่นนัน ตอนนีเขาเลยมคี วามเคยชินกับปฏกิ ริ ยิ าเช่นนีแล้ว ถอื ว่าเป็นภาพที เหนือความคาดหมายของนางเช่นกนั ! ซูเหลยี นอวินไม่ได้เอย่ อะไรอกี นางเพียงเดนิ เข้าไปในห้องอย่าง อารมณ์ดี จากนันเมอื นางเข้าไปในห้องแล้วสงิ แรกทนี างเหน็ คือชุด อนั แสนงดงามทเี ปล่งประกายอยู่บนเตียง “สวยจงั …” ซูเหลียนอวินเอ่ยเบาๆ กบั ตัวเอง แล้วหยิบชุดขึนมา อย่างระมดั ระวงั เพือมองดูใกล้ๆ อย่างละเอียด สแี ดงเป็นสที นี างชอบมากทสี ดุ อกี อย่างสแี ดงแบบชุดเจ้าสาวนี เป็นสแี ดงทแี ดงอย่างแท้จริงทสี ดุ ทาํ ให้นางเหน็ เพียงคราเดียวกไ็ ม่ อาจทาํ ใจวางลงได้

“ต้วนเฉินเซวียน ในห้องนีไม่มีกระจกหรอื ” ผ่านไปพักใหญ่ใน ขณะทตี ้วนเฉินเซวยี นรู้สกึ แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนัน เสยี งของซู เหลยี นอวินกด็ ังออกมาจากด้านใน “กระจก?” ต้วนเฉนิ เซวยี นครุ่นคิด “คล้ายว่าไม่มี” “อ้อ…” “เป็นอะไรไป มปี ัญหาอะไรหรือ” ต้วนเฉนิ เซวยี นเข้าไปแนบใกล้ๆ ประตู แล้วตะเบง็ ถามออกไปจนลกู กระเดอื กสนั หากเขาไม่มสี ติ สมั ปะชญั ญะอยู่มคี วามเป็นไปได้สงู มากทเี ขาจะพังประตูเข้าไปโดย ไม่เอย่ ถามอะไรทงั นนั “คือข้า…” ซเู หลียนอวนิ จัดแจงของทอี ยู่ในมอื ของตน นางไม่ร้วู ่า จะอธบิ ายสถานการณต์ อนนีอย่างไรดี “ช่างเถิด ทา่ นเข้ามาด้านใน เถดิ ” ต้วนเฉินเซวยี นรอประโยคนีมานานแล้ว ดังนันยังไม่ทนั สนิ เสยี ง ของซเู หลยี นอวิน เขากย็ นื มอื ออกไปผลกั ประตูเข้าไปทนั ที ด้านในห้อง ซเู หลียนอวินกาํ ลังนังอนู่บนเตยี ง นางกาํ ลงั กลดั กล้มุ

อยู่ในชุดเจ้าสาวทมี สี แี ดงราวเปลวเพลงิ ทชี ่วยเสริมให้ผิวของนางยิง ขาวราวหิมะ ริมฝีปากของนางแดงมเี ลอื ดฝาด แม้ว่าตอนนีนางจะ ไม่ได้แต่งหน้าอยู่ แต่ความงามโดยธรรมชาติของนางนัน ไม่ จาํ เป็นต้องแต่งแต้มอะไรกโ็ ดดเด่นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติได้ เมือต้วนเฉินเซวียนเข้ามา ซเู หลียนอวินกม็ องเขาอย่างไร้เดยี งสา นางยกมงกฎุ หงสท์ อี ยู่ในมอื ของตนขนึ มาทาํ ทา่ จัดแจง เนืองจาก นางไม่ร้วู ่าจะจดั การกบั มนั อย่างไรดี เพราะทผี ่านมาการทาํ ผม ต่างๆ นางจะมหี ลมี ู่คอยช่วย ดังนันการตดิ มงกุฎนี นางจนปัญญา จริงๆ “ทา่ นเป็นอะไรไป” ซเู หลียนอวินขมวดคิว “เหตใุ ดถงึ ไม่พูดอะไร เลย ข้าไม่ร้จู ะตดิ มงกุฎหงสอ์ ย่างไรดี…ข้าติดไม่เป็น” “ข้า….” ต้วนเฉินเซวียนหลดุ ออกจากภวังค์ จากนนั จงึ กระแอม ออกมาด้วยสหี น้าแดงกาํ “เรืองนีง่ายมาก ข้าช่วยเจ้าติดกแ็ ล้วกนั ” วนั แต่งงานเหตุใดจงึ เหลืออกี หลายวนั ยิง! ต้วนเฉนิ เซวียนเดินเข้า ไปแล้วสมั ผัสกบั ผมทดี าํ ขบั เป็นประกายราวผ้าไหมทอ จากนนั จงึ แอบร้สู กึ ปวดใจ นีเขา…รู้สกึ ว่าวิธขี องตวั เองในวันนีทเี ขาคดิ ขนึ เป็น การทาํ ให้ตวั เองตกลงไปในหลมุ ดาํ แท้ๆ!

เพราะตอนนีในหัวของเขาไม่มคี วามคดิ อนื ใดอีกแล้ว ตอนนีเขาคดิ เพียงว่าเขาอยากจะแต่งงานซะเดียวนี เขาจะทาํ อย่างไรดี! “เอาล่ะ นีคงพอได้แล้วกระมัง” แน่นอนว่าต้วนเฉินเซวียนเองกท็ าํ ผมไม่เป็นเช่นกนั แต่หากให้เขาช่วยตดิ มงกุฎหงส์ เขากพ็ อทาํ ได้ ซเู หลยี นอวินเอามือของตัวเองลองจบั ดู “อมื กค็ งจะประมาณนี ติดได้โดยไม่หลดุ กถ็ อื ว่าใช้ได้” “อมื …” “ชุดนีไม่สวยหรือ” ซเู หลยี นอวินมองต้วนเฉินเซวียนทหี นั หน้าหนี นางไปทางอนื ตอนนนั เองทนี างเกดิ นกึ สนุกขนึ มา “เหตุใดท่านถึง ไม่มองข้า! หรือว่าข้าสวมชุดนีแล้วทาํ ให้ท่านรู้สกึ ว่าข้าน่าเกลียดจน ทนมองไม่ได้อีกต่อไปอกี แล้ว เฮ้อ น่าเสยี ใจยิงนัก” “เจ้าอย่าป่ วนได้หรือไม่!” ต้วนเฉินเซวียนทาํ หน้ายักษใ์ ส่ “หากยัง ป่ วนอยู่อกี …ข้าจะทาํ โทษเจ้า เจ้าจะเชือหรือไม่กต็ าม” การควบคุม ตวั เองของผู้ชาย ตอนนีเขาทาํ ได้ดีมากแล้ว! เพราะไม่ว่าใครๆ ก็ ตามทเี หน็ คนทตี ัวเองชอบสวมใส่ชุดทสี วยงามไร้ทตี เิ ช่นนีอ้อยองิ อยู่ตรงหน้าตนแล้วจะไม่มีปฏกิ ริ ิยาใดๆ เลยบ้าง อกี อย่างชุดทซี ู

เหลยี นอวินใส่อยู่ตอนนีคือชุดเจ้าสาว ดงั นันเขาจึงโดนยัวเย้าโดยที ไม่ทนั ร้ตู วั เมือซูเหลยี นอวินเหน็ ความจริงจงั ทอี ยู่ในแววตาของต้วนเฉินเซ วยี นแล้ว นางกร็ ีบหุบยิมทนั ทแี ล้วหันไปเอ่ยกบั เขาว่า “ข้าเชือท่าน! ข้าไม่ล้อเล่นกบั ท่านแล้ว!” แม้ว่านางจะเชือในการควบคมุ ตัวเอง ของต้วนเฉินเซวียน แต่…นางอย่าลองของเลยจะดกี ว่า! เพราะอกี สกั พกั ..อาจจะไม่สนุกแล้วกไ็ ด้! “อย่างนนั จะให้ข้าใส่ชุดแบบนีกลับไปหรือ” ซูเหลียนอวินถกแขน เสอื ขนึ แล้วมองตัวเองอย่างละเอยี ด เพราะชดุ ๆ นีสวมงามมาก นางไม่สามารถหาข้อบกพร่องของชดุ นีได้เลย แต่ตอนนีนางเพิงใส่ ไปเป็นระยะเวลาสนั ๆ เท่านันจะให้นางเปลยี นกลับแล้วหรอื นาง ยังใส่ไม่สมใจเลย! “งนั กใ็ สก่ ลบั ไปอย่างนีเถิด” ต้วนเฉนิ เซวียนเอ่ย “ถงึ อย่างไร ตอนนีท้องฟ้ ากม็ ืดแล้ว ข้าอุ้มเจ้ากลบั ไปกเ็ รว็ อยู่แล้วคงจะไม่มใี คร สงั เกตเหน็ แน่” แน่นอนว่าเขาเองกอ็ ยากมองนางใสช่ ุดนีนานๆ หน่อย!

“กด็ ี” ซเู หลยี นอวนิ ยิมอย่างสดใส ตอนนีแม้ต้วนเฉินเซวียนบอก ว่าจะอุ้มนางกลับไปนางกไ็ ม่ขดั ขืนใดๆ “เช่นนันพวกเรากลบั กนั เถิด” นางอยากรบี กลบั ไปให้หลมี ู่ได้เหน็ หากหลมี ู่เหน็ นางจะต้อง ซาบซึงจนนาํ ตาไหลแน่ๆ

ตอนที พธิ ีแต่งงาน ( ) และกเ็ ป็นไปตามทคี าดเอาไว้ ตอนทหี ลมี ู่เหน็ ซเู หลยี อวินใส่ชดุ นี เข้ามายนื อยู่ตรงหน้า นอกจากหลมี ู่จะไม่บ่นอะไรซเู หลยี นอวินแล้ว นางกลบั ยิงตืนเต้นจนไม่รู้จะทาํ อย่างไร “คุณหนูเจ้าคะ วนั นีมาถึงเรว็ นกั !” หลมี ู่แอบมองความครืนเครงที อยู่ด้านนอกกอ็ ดไม่ได้ทจี ะอ้าปากค้าง ภายในห้อง ซเู หลยี นอวินได้ยนิ เสยี งปะทดั ดงั สนันรวมทงั เสยี งของ หลมี ู่ มอื ของนางกเ็ ริมกาํ หมัดแน่นจากนนั นางจึงสดู หายใจเข้า เฮือกใหญ่ “เหลยี นอวิน เจ้าตืนเต้นหรอื ไม่” ยังไม่ทนั ให้ซเู หลียนอวินเอ่ย ตอบ หลนิ เหวนิ เสยี วทเี อ่ยด้วยนาํ เสยี งซกุ ซนกเ็ ดินเข้ามา ”อย่าแกล้งนางส!ิ ” หนานกงม่เู สวยี เอ่ยขนึ “เกบ็ แรงเอาไว้ให้เจ้า เฉนิ เซวียนนันจะดีกว่า อย่างแกล้งอวินเออ๋ ร์เลย” ซูเหลยี นอวินได้ยินบทสนทนาของคนนู้นทคี นนันทเี ข้าหูนาง ทาํ ให้ ความตืนเต้นของนางค่อยๆ ลดน้อยลง เพราะสดุ ท้ายวันนีกด็ าํ เนนิ

มาถงึ จนได้! การแต่งงานครังแรกทเี ชือมโลกทงั สองโลกเข้าด้วยกนั ภาพที เกดิ ขนึ ซาํ แล้วซาํ เล่าในฝันเมอื ชาติก่อน ส่วนตอนนีภาพนไี ด้ ปรากฏขึนจริงๆ อยู่ตรงหน้าของนางแล้ว “เจ้าบ่าวมาถึงแล้ว!” มเี สยี งความวุ่นวายดังแทรกจากด้านนอก เสยี งนีเกดิ ขนึ อย่างชดั เจนโดดเด่นทะลอุ อกมาเหนือทุกสรรพเสยี ง “นี เพือนเจ้าบ่าวจะเข้าไปง่ายๆ แบบนีไม่ได้” หลนิ เหวินเสยี ว ขวางประตเู อาไว้ด้วยใบหน้ายิมแย้ม “เคยได้ยนิ มาว่า ความสามารถของเพือนเจ้าบ่าวครบด้าน เช่นนนั ช่วยแต่งกลอนสกั บทให้พวกเราฟังหน่อยได้หรอื ไม่ หากทาํ ได้ดี พวกเราถงึ จะยอม เปิ ดประตู! “คุณหนูหลนิ !” ต้วนเฉินเซวยี นยงั ไม่ทนั จะเอ่ยอะไร หันชงิ อวีที เป็นผู้นาํ ทางอยู่ข้างๆ กท็ นไม่ไหว เพราะระหว่างทางทผี ่านมานี ต้องพชิ ิตด่านทยี ากลาํ บากต่างๆ มามายมายแล้ว ระหว่างทางทผี ่านมา ทงั ต้องจ่ายเงนิ ทงั ต้องจ่ายขนม ยังดที ตี ้วน เฉนิ เซวียนยงั อดทนผ่านมาได้ อ้อไม่ใช่สิ เขาต่างหากทมี หี น้าที

เปิ ดทางให้ ดงั นันต้วนเฉินเซวยี นจึงมหี น้าทเี พียงซมึ ซบั บรรยากาศ เทา่ นันไม่ได้ต้องออกแรงแต่อย่างใด! ต้วนเฉนิ เซวยี นใส่ชุดเจ้าบ่าวสแี ดงเข้ม ตังแต่ทเี ขาก้าวเข้ามาใน จวนนเี ขายังไม่ได้หุบยิมเลย เพราะไม่ว่าหนทางกอ่ นหน้านีจะมี อปุ สรรคมากแค่ไหน ตอนนเี ขาเหลอื อกี เพยี งด่านเดยี วเทา่ นัน ดงั นันสาํ หรับเขาแล้วด่านของหลนิ เหวินเสยี วไม่ถือว่าหนักหนา อะไร เพราะทุกอย่างเหล่านีล้วนนับเป็นประเพณอี ย่างหนึง การกลัน แกล้งเจ้าบ่าวเพือสร้างบรรยากาศแห่งความสนุกสนาน ดังนัน ตอนนีกจิ กรรมอะไรกต็ าม ขอแค่ไม่แกล้งอะไรทเี กนิ เลยจนเกนิ ไป และสามารถสร้างบรรยากาศความสนุกสนานได้ ในความคิดของต้ วนเฉนิ เซวียนนันไม่นบั ว่าเป็นปัญหาอะไร! “หากเพือนเจ้าบ่าวเหนือยแล้ว คนอืนกเ็ ป็นตัวแทนได้นี!” ในช่วง เวลาสาํ คัญตอนนนั เอง หนานกงมู่เสวียกเ็ อ่ยปากออกมา เพราะ หนานกงม่เู สวยี คร่นุ คดิ อยู่พักหนึงแล้ว ตามทนี างกะเวลาเอาไว้ ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นน่าจะมาถงึ ได้แล้ว

แต่มาถึงช้าเอาป่ านนี…? ก่อนหน้านีคงผ่านมาหลายด่านกระมงั ! ตอนนีมาถงึ ด่านสาํ คัญแล้วจะให้เขาจ่ายแค่อังเปาและปล่อยเขาไป คงไม่ได้แน่ๆ “พีสาวทุกคน! พวกท่านช่วยเปิ ดประตกู ่อนได้หรือไม่ เดียวข้า เอาองั เปาให้ได้หรือไม่!” ตอนนใี นมอื ของหนั ชงิ อวีถอื ซององั เปา ไว้เตม็ มือไปหมด เอาองั เปาไปแล้วให้พวกเขาเข้าไปกพ็ อแล้ว! เพราะระหว่างทาง ทมี านี นอกจากยงิ ห่านป่ าทตี ้วนเฉินเซวยี นลงมือยงิ เองแล้ว เรือง อนื …ล้วนเป็นเขาจัดการทงั นนั ! ดงั นันการแต่งกลอนเช่นนี…ตามประเพณแี ล้วกง็ คงจะต้องเป็นพวก เพือนเจ้าบ่าวช่วยกนั แต่งอีก! “มไิ ด้!” หลนิ เหวนิ เสยี วคล้ายยงั ป่ วนไม่พอ “ยงั ไม่ได้ยินกลอนเลย จะเปิ ดประตูให้พวกท่านได้อย่างไร! พวกเราต้องแน่ใจว่าอวินเอ๋อร์ ของพวกเรากาํ ลงั จะแต่งงานกบั ผ้ทู เี พียบพร้อมทงั บุน๊ และบู๊ หาก ไม่ยอมแต่งกลอนกค็ งเปิ ดประตใู ห้ไปไม่ได้จริงๆ!” “เฉนิ เซวยี น…” หันชิงอวีไม่ยอมแล้ว หากเจ้าให้คนทไี ม่เคยมีความ

สนใจในด้านบทกลอนมาก่อนมาแต่งกลอน? แถมยังต้องแต่งต่อ หน้าผ้คู นมากมายขนาดนีอกี นมี ันฝืนใจกนั มากไปหน่อย! “ข้าเอง เจ้าถอยไป!” ต้วนเฉินเซวยี นกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ แลก้อนเมฆชมผกาคะนงึ หน้านงคราญ นาํ ค้างแขง็ ล้อมผกาขับ เสน่ห์ ความงามนีแดนสขุ าวดีจึงได้พบผกาขาวผุดผ่องมเิ คยต้อง โลกีย์ มิทราบว่ากลอนบทนีเป็นอย่างไรบ้าง” หากร้แู ต่แรกว่าจะมีด่านทดสอบการแต่งกลอนเช่นนี เมือคืนเขาคง ให้เจ้าหนั ชิงอวีฝึกทอ่ งมาก่อนเป็นร้อยๆ รอบ เพราะหากเขาคิดไม่ ออกขนึ มา ตอนนคี งจะน่าขายหน้ามากทเี ดียว! แต่กย็ ังดีอยู่บ้าง ในด้านการแต่งกลอนนี แม้ว่าเขาจะไม่โดดเด่นนกั แต่กไ็ ม่ถอื ว่ายาํ แย่นกั “ตกลง” เสยี งชืนชมของหลนิ เหวินเสยี วดังมาจากด้านในห้อง “ด่านของพวกเราไม่ขวางพวกท่านอีกแล้ว พวกเรายอม เปิ ดประตู ได้” ซเู หลยี นอวินนังอยู่ตรงหน้าโตะ๊ เครืองแป้ ง บนศีรษะของนางมผี ้าสี แดงคลมุ ไว้จึงไม่มผี ู้ใดเหน็ สหี น้าของนางตอนนี ดงั นันจงึ มีแต่ตัว

นางเทา่ นันทรี ้วู ่าตอนนีตัวเองกาํ ลังยิมอยู่แถมยงั เป็นรอยยิมทมี า จากข้างในอย่างแท้จริง เพราะบรรยากาศเช่นนีเป็นภาพทนี าง จินตนาการเอาไว้ไม่รู้กคี รังต่อกคี รังแล้ว แม้ว่านางจะไม่สามารถทาํ ตามความปรารถนานีได้มาตังแต่แรก แต่ว่าตอนน…ี กถ็ อื วา่ ไม่ใช่ความฝนั อกี ต่อไปแล้ว “มา น้องหญิง” ซมู วั เยยี ยืนมอื ออกมารับ “พีจะแบกเจ้าออกไป” เขากาํ ลังจะแบกนางขนึ เกยี วดอกไม้ ปกติแล้วเรืองแบบนีพีชาย แท้ๆ หรือพีชายลูกพีลูกน้องจะเป็นคนแบกเจ้าสาวขนึ ไป แต่ บงั เอิญซเู หลยี นอวินมีพีชายแท้ ดงั นนั แน่นอนว่าเรืองนีต้องเป็น หน้าทขี องซมู วั เยยี อย่างไม่มขี ้อยกเว้น “น้องหญิง ตอนนีเจ้ามีความสขุ หรือไม่” ท่ามกลางเสยี งปะทดั ดัง สนนั ซูมัวเยยี เอ่ยถามเบาๆ ราวกบั ไม่ใช่เรืองสาํ คัญ แต่ซเู หลยี นอ วนิ ยังคงได้ยินอยู่ กล่าวได้ว่านาํ เสยี งของซมู ัวเยียนนั ไม่ได้เข้าไปในหูของนาง แต่เข้า ไปในใจของนาง เขาใช้ใจถามนางว่านางมีความสขุ หรอื ไม่ “ท่านพีข้าไม่ร้สู กึ เสยี ใจ” ซเู หลยี นอวินเอ่ย “ข้ามคี วามสขุ มาก”

ภาพเหตกุ ารณท์ นี างฝนั ถึงไม่รู้กีครังต่อกคี รัง ตอนนไี ด้ปรากฏขึน จริงอยู่ตรงหน้านาง นางจึงมีความสขุ เพราะหากละเลยเรืองราวบาง เรืองไปบ้าง เจ้าบ่าวอย่างต้วนเฉินเซวียนกถ็ อื ว่าดอี ย่างยิงและไม่ได้ หาได้ง่ายๆ ดงั นันจะมีความสขุ หรือไม่มนี ันขนึ อยู่กบั ว่าเราจะมองเรืองนี อย่างไร อย่างน้อยๆ ตอนนี ความสขุ และความตืนเต้น ของนาง ไม่ใช่เรืองโกหก “อย่างนนั กด็ ี” สดุ ท้ายซมู ัวเยยี กว็ างเรืองราวหนักองึ ทอี ยู่ในใจของ ตนเองมาโดยตลอดลงได้ในวันนี “พีส่งเจ้าได้ถึงเพยี งตรงนีแล้ว แต่…แม้ว่าเส้นทางต่อจากนีเจ้าจะต้องเดนิ หน้าด้วยตัวเองแล้ว เจ้าก็ ไม่ต้องกลวั ” เดินมาจนสดุ ทาง ถงึ เวลาทเี จ้าสาวต้องขนึ เกยี ว หนทางนีทแี ท้แล้วกลับสนั เพยี งเทา่ นี “เจ้าเดก็ นีพดู อะไรอยู่ได้!” อนั เพ่ยอิงทอี ยู่ข้างๆรับอาหารมาจาก สาวใช้เอ่ยขนึ พลางตเี บาๆ ทไี หล่ของซมู วั เยยี “ถอยไปสิ ถงึ เวลาที ข้าต้องป้ อนข้าวอวนิ เออ๋ รแ์ ล้ว” แม้ว่านางจะเอ่ยปากด้วยคาํ พูด เสยี ดสแี ละรังเกียจเช่นนี แต่ในความเป็นจริงแล้ว ตาบวมแดงและ นาํ เสยี งสะอกึ สะอืนของอนั เพ่ยองิ นันเป็นเครืองพิสจู น์ได้ถึงความ

จริงทุกอย่าง เนอื งจากซเู หลยี นอวินมผี ้าคลุมศรี ษะอยู่ ตอนนีนางจึงมองไม่เหน็ สหี น้าของอนั เพ่ยองิ และคนอนื ๆ แต่เมอื ช้อนป้ อนข้าวยนื มาอยู่ที ปากของนางแล้ว ความรู้สกึ ทปี ิ ดบังเอาไว้ตังแต่แรก ในเวลานีกลบั มิอาจสกดั กนั เอาไว้ได้อกี แล้ว

ตอนที พธิ ีแต่งงาน ( ) “อวนิ เอ๋อร์มติ ้องร้องไห้” อนั เพ่ยองิ ป้ อนข้าวพลางเอ่ย “ร้องไห้จะ ทาํ ให้หน้าทแี ต่งเอาไว้หมดสวย! วนั นีช่างแต่งหน้ากบ็ อกแล้วไม่ใช่ หรือว่าอวนิ เออ๋ รเ์ ป็นสตรีทสี วยทสี ดุ ตังแต่ทนี างเคยเหน็ มา! หาก ร้องไห้จนเครืองสาํ อางเลอะเทอะหมดสวย คงไม่ดีแน่ๆ!” “เจ้าค่ะ” ซเู หลยี นอวนิ ทอี ยู่ใต้ผ้าคลมุ ศรี ษะสดุ ท้ายกอ็ ดกลันไม่อยู่ อกี ต่อไป นางจงึ ร้องไห้อยู่ในมมุ ทไี ม่มีผู้ใดมองเหน็ หยดนาํ ตา ค่อยๆ ล่วงหล่นลงบนพืนและกร็ ะเหยไปโดยไม่เหลือร่องรอย “ใช่แล้ว วนั มหามงคลเช่นนี ต้องดีใจจงึ จะถกู มา ขึนเกยี วได้แล้ว” อนั เพ่ยองิ พยุงแขนของซเู หลยี นอวินเอาไว้แล้วค่อยๆ เดนิ ทลี ะก้าว ไปส่งนางขนึ เกยี ว ช่วงเวลาทมี ่านปิ ดลงนัน แม้ว่าคนทคี วบคุมตัวเองได้ดีด้วยสหี น้า ทา่ ทางไร้ความรู้สกึ มากทสี ดุ อย่างซปู ัวชวน สดุ ท้ายเขากท็ นไม่ไหว อกี ต่อไปแล้วหลังนาํ ตาลกู ผู้ชายออกมา อวนิ เออ๋ ร์ของพวกเขาคล้ายว่าเพิงจะออดอ้อนเขาอยู่เมือวานอยู่ เลย แต่ตอนนีราวกบั ว่าพวกเขาเพียงหมุนตัวนางกเ็ ตบิ โตเป็นสาว

สะพรังพร้อมแต่งงานไปแล้ว บนเกียว ซเู หลยี นอวินค่อยๆ เคียวข้าวช้อนนันทอี นั เพ่ยองิ เพิงจะ ป้ อนนางไป เดิมทขี ้าวนันนุ่มและมีรสหวาน แต่ตอนนหี ลงั จากทซี ู เหลยี นอวินได้ชมิ เข้าไปแล้วกลับรู้สกึ ว่าในปากของนางเหลอื เพียง รสชาตขิ องนาํ ตาเพียงอย่างเดียวเทา่ นัน “คุณหนูเจ้าคะ” บนเกยี ว หลีมู่เอ่ยเรยี กนางเบาๆ “อยากเชด็ นาํ ตา หน่อยหรอื ไม่” ตอนนีเส้นทางกว่าจะไปถึงจวนจงิ อันโหวนันยังอกี ห่างไกลนกั ขบวนเกยี วยังต้องอ้อมผ่านไปตามเส้นทางอกี เกอื บ ครึงเมืองถงึ จะไปถึงจวนจิงอันโหวได้ กว่าจะผ่านตามเส้นทางจนครบกใ็ ช้เวลาไปกว่าครึงชัวยามแล้ว หาก ภายในระยะเวลาครึงชวั ยามนี คุณหนูของนางนังร้องไห้ไปตลอด ล่ะก็ ตอนเข้าห้องหอใต้แสงเทยี นนัน ตาของนางคงจะปดู โปนเป็น เมด็ ถวั แน่! “อมื เอามาส”ิ ซเู หลยี นอวินยนื มอื ออกมารับไว้ แล้วเชด็ นาํ ตาทอี ยู่ ตามขอบตาเบาๆ “คณุ หนูเจ้าคะ ยังดที คี ุณชายต้วนเตรียมนาํ แขง็ ไว้บนเกียวเยอะ

เช่นน”ี หากไม่เอ่ยอะไรเลยกไ็ ม่ถือว่าไม่ดอี ะไร เพราะการไม่พดู อะไร บางทอี าจจะ…ผู้ใดจะรู้ว่าอกี ประเดียวคุณหนูของตนจะคดิ ฟ้ งุ ซ่านอะไรขนึ มาอกี ดังนันนางจึงเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาเพือทาํ ลาย บรรยากาศเองดกี ว่า ไม่ว่าจะคุยเรืองอะไรกข็ อให้พดู ออกมาก่อน! อย่างน้อยๆ กเ็ ป็นการเบียงเบนความสนใจของนางไปด้วย “อมื กถ็ อื ว่าไม่ร้อนมากนกั ” เดมิ ทนี างได้เตรียมตวั ว่าจะต้องทน ร้อนตลอดเวลาครึงชัวยามนี แต่ผลสดุ ท้ายกลับคิดไม่ถงึ ว่าบนเกียว นีจะเยน็ อย่างไม่คาดฝันเช่นนี จริงๆ หากเป็นไปได้ซเู หลียนอวินคงอยากจะแต่งงานในฤดูหนาว มากกว่า! เพราะชดุ แต่งงานนันมหี ลายชัน ทุกชันล้วนหนาแถมยัง ต้องนังอยู่บนเกียวเช่นนันโดยไม่ขยับเขยือน อนั ทจี ริงแล้วนีกถ็ อื ว่า เป็นบททดสอบหนึงเช่นกนั ! แต่ยังดที ชี ดุ เจ้าสาวทตี ้วนเฉินเซวียนเลือกให้นางนันแม้ว่าเมือมอง ครังแรกแล้วจะร้สู กึ ว่าค่อนข้างหนาไม่ได้แตกต่างจากชดุ เจ้าสาว ทวั ๆ ไป แต่เมือได้ใส่แล้วจงึ จะรู้ว่าวัสดดุ ้านในใช้ผ้าใยบวั อกี ทงั วัสดุด้านในแต่ละชันยังใช้ด้ายทบี างเบาทสี ดุ ตัดเยบ็ ขนึ มา ดังนัน แม้ว่าจะดูหนาเป็นชันๆ แต่ในความเป็นจรงิ นันเมอื สวมใส่ดูแล้ว

กลบั ไม่ร้สู กึ หนกั แต่อย่างใด เพราะผ้าใยบัวนนั มคี ณุ สมบัตขิ จดั ความร้อนในตัวเองอยู่แล้ว เมือ รวมกบั อากาศบนเกียวทมี นี าํ แขง็ อยู่ด้วยนัน ต่อให้อากาศภายนอก จะร้อนแค่ไหนกไ็ ม่มีผลอะไร เพราะอากาศด้านในเกยี วนันเยน็ สบาย แต่เมอื คดิ เช่นนีแล้ว…จู่ๆ ซเู หลยี นอวินกเ็ กดิ ความรู้สกึ สงสารต้วน เฉินเซวียนขึนมา! เพราะต้วนเฉินเซวียนต้องขีม้าเป็นเวลานานเช่นนัน! ด้านนอกดวง อาทติ ย์ลอยสงู แถมยังไม่มอี ะไรทสี ามารถใช้มาบังเป็นร่มเงาเพือ หลบร้อนได้ เมือคดิ ดังนีแล้ว นอกจากนางจะไม่โดนแดดแล้ว นาง ยังอย่ใู นเกยี วทมี นี าํ แขง็ ทสี บายกว่ามากนัก! เวลาครึงชัวยามอาจจะฟังดูนานแต่ระหว่างทางนี ซเู หลียนอวินกับ หลมี ู่พูดคุยหยอกล้อแก้เบือกนั ไปตลอดทาง สดุ ท้ายจึงไม่ร้สู กึ ว่า เวลาผ่านไปนานเทา่ ไหร่นักกถ็ ึงจวนจิงอนั โหวแล้ว เมือเกยี วหยุดลง ซเู หลยี นอวินกร็ ู้ว่าถึงทหี มายแล้ว ไม่นานนกั กม็ ี มืออวบๆ ขาวๆ ยืนเข้ามาเพือเปิดม่าน นีคือสาวน้อยเปิ ดเกียว

นันเอง สาวน้อยเปิ ดเกยี วผู้นีคือใคร ตอนนีซเู หลยี นอวินยงั ไม่ร้จู กั เช่นกนั เนอื งจากทจี วนของนางเองกไ็ ม่มหี ญิงใดทเี หมาะสม ดังนันจึงไม่ อาจเลอื กใครมาทาํ หน้าทนี ีได้ ส่วนทางด้านต้วนเฉินเซวียนนัน หากจะหาคนทเี ป็นสายเลือด โดยตรงกค็ ล้ายว่าจะไม่เคยได้ยนิ มาก่อนว่ามี ส่วนสายเลอื ด ทางอ้อมนัน…หากจะเลอื กลกู สาวอนุภรรยา แน่นอนว่าฐานะย่อม ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก ดังนันเรืองการเลือกสาวน้อยเปิ ดเกยี วผ้นู ีทาํ ให้ทงั สองตระกูลต่างปวดหัวอยู่ไม่น้อยเช่นกนั ! แต่หลังจากนันกค็ ล้ายว่าต้วนเฉินเซวียนหาตัวเลอื กทีเหมาะสมได้ แต่ยงั ปิ ดบังเป็นความลับอยู่ทาํ เอาซเู หลยี นอวินสงสยั ใคร่รู้อย่าง มาก แต่เพือรักษาหน้าของตัวเองนางจึงทาํ เป็นไม่ถามอะไร! ดังนันเมอื เหน็ มือขาวอวบของสาวน้อยเปิ ดเกียว ความคลางแคลง ใจของนางในตอนแรกกก็ ลับมาอกี ครัง รูปร่างขาวอวบเช่นนี…เหน็ ชดั ๆ ว่าต้องมิใช่ลกู สาวอนุภรรยาอย่าง แน่นอน! แต่ลูกสาวคนโตในเมอื งหลวงแห่งนีมีบ้านไหนทมี ลี กู สาว

ร่นุ ราวคราวเดียวกนั เช่นนีอกี แถมยงั มคี วามสมั พนั ธอ์ นั ดีกับต้วน เฉินเซวียนถงึ ขันทวี ่าเพียงเขาเอ่ยปากขอกส็ ่งตัวมาให้ทนั ทอี กี ? แม้ว่าสมองของซเู หลยี นอวินจะคิดว่นุ วายไปต่างๆ นานา แต่นางก็ ยงั ไม่ลืมว่าจะต้องปฏบิ ัติตวั เช่นไรบ้าง เช่น การเดินข้ามตะเกยี ง และประเพณอี นื ๆ นางกย็ ังคงปฏบิ ตั ิได้อย่างสมบรู ณแ์ บบ พิธกี ารด้านนอกต่างดาํ เนนิ มาถงึ จุดเสรจ็ สนิ ตอนนีสงิ ทนี างต้องทาํ ต่อกค็ ือการเข้าห้องหอ รอให้ต้วนเฉินเซวยี นดืมสรุ าเลยี งฉลองกนั ให้เสรจ็ สนิ ก่อนแล้วค่อยกลบั มาดืมสรุ าจอกสดุ ท้าย นันคอื สรุ า มงคล! “คุณหนูเหนือยแย่เลยกระมงั ” หลีมู่เปิดผ้าคลมุ หน้าออกอย่าง ระมดั ระวังแล้วสาํ รวจมองใบหน้าของซเู หลยี นอวินอย่างละเอยี ด เมือพบว่าไม่มคี ราบเครืองสาํ อางกถ็ อนใจอย่างโล่งอก “คุณหนูเจ้า คะ นายท่านบอกว่า คณุ หนูไม่ได้กนิ อะไรตังแต่เช้า เช่นนนั รีบกิน เสยี ตอนนเี ถดิ เจ้าค่ะ” หลมี ู่เปิ ดกล่องอาหาร แล้วนาํ ของด้านในออกมาวางทลี ะอย่าง ตรงหน้าของซเู หลยี นอวิน

ซูเหลยี นอวินยกตะเกยี บขนึ แล้วเริมกนิ อาหาร “ใช้ได้” นางคดิ ไม่ ถึงว่าอาหารในกล่องนีแม้ว่ารสชาตจิ ะจดื ไปหน่อยแต่ล้วนเป็น อาหารประเภททนี างชอบกนิ เป็นทสี ดุ นางไม่เคยร้เู ลยว่าต้วนเฉนิ เซวียนจะจดจาํ เรืองราวเหล่านเี อาไว้ด้วย “เป็นอาหารทคี ุณหนูชอบกนิ ทงั นนั เลยเจ้าค่ะ” หลีมู่จดั แจงพลาง เอย่ ออกมาอย่างประทบั ใจ “นายท่านใส่ใจรายละเอยี ดนักถึงได้รู้ว่า ช่วงนีคุณหนูชอบทานอาหารรสชาติอ่อนๆ หากกนิ อาหารมนั ๆ เข้า ไปมหี วงั คงทาํ ให้ลาํ ไส้ปันป่ วน และอาหารพวกนีมใิ ช่เป็นเพยี ง อาหารรสจดื แต่ยงั เป็นอาหารทคี ุณหนูชอบอกี ด้วย!” “บางทอี าจจะเป็นเรืองบงั เอญิ กไ็ ด้!” แม้ว่าจะพูดออกมาเช่นนีแต่ซู เหลยี นอวินกลบั ยิมไม่ยอมหุบแล้วคบี อาหารเข้าปาก แม้ว่ารสชาติ จะจดื แต่ถอื ว่าเป็นอาหารรสชาติเลศิ รส

ตอนที เมือพธิ แี ต่งงานสินสุดและตอ้ งเขา้ หอ หลังจากกนิ อิมเรยี บร้อยแล้ว หลมี ู่กไ็ ม่สามารถอยู่เป็นเพือนซู เหลยี นอวินได้อีกต่อไป นางเพียงฝืนอยู่เป็นเพือนกบั ซเู หลยี นอวิน ต่ออกี คร่หู นึง จากนนั หลมี ู่กจ็ าํ เป็นต้องออกไปข้างนอก เพราะอกี ครู่หนึงทเี จ้าบ่าวกลบั มา อย่างน้อยๆ กจ็ ะต้องมกี ลิน เหล้าติดตวั มาด้วย ถงึ ตอนนันหากคนนอกยังอยู่ในห้องด้วยล่ะก…็ นันคงจะไม่เหมาะสมสกั เท่าไหร่ อกี อย่างพวกนางกย็ นื อย่ขู ้างนอก หากเกดิ เรืองอะไรขนึ ขอเพียงด้านในตะโกนออกมา พวกนางทอี ยู่ ด้านนอกจะต้องได้ยนิ อย่างแน่นอน และในขณะทซี เู หลยี นอวินนังอยู่บนเตยี งและกาํ ลงั มองเลบ็ ของ ตวั เองใต้แสงเทยี นอยู่นัน ต้วนเฉินเซวยี นกเ็ ดินเข้ามาในทสี ดุ ประตูสง่ เสยี งขึน ซูเหลียนอวินจึงเงยหน้าขนึ นางเงยหน้าขึนมา อย่างกล้าๆ กลวั ๆ ด้วยสายตาทเี ตม็ ไปด้วยความใสซือ และ บงั เอญิ สบสายตาเข้ากบั ต้วนเฉินเซวียนทมี องมาทนี างพอดีเช่นกัน “ท่าน ท่านกนิ เสรจ็ แล้วหรอื …” ซเู หลยี นอวินไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยว่า อย่างไรตอนนี เมอื คิดอย่นู านว่าจะเอ่ยอย่างไรได้แล้วจงึ เอ่ย

ประโยคนีออกมา “อมื …” ต้วนเฉินเซวยี นอึกอกั ครู่หนึง แล้วหนั ไปปิ ดประตูเบาๆ แล้วเอ่ยต่อว่า “เจ้าร้หู รือไม่ว่าตอนนีควรทาํ อะไร” “คอื ว่า…” เมือซูเหลยี นอวินถกู ต้วนเฉินเซวียนถามขนึ มาอย่างไม่มี หัวมหี างเช่นนกี ช็ ะงักไป “ต้องดืมสรุ าหรือ” ซูเหลยี นอวนิ เหม่อ มองไปยังสรุ าทตี ังอยู่บนโต๊ะตังแต่นางเข้ามา “เอ่อ…? เจ้าไม่ร้จู รงิ หรือ” เมอื ต้วนเฉินเซวียนปิดประตแู ล้วกห็ ัน กลับมาแล้วเอ่ยช้าๆ พลางยิมให้ซเู หลียนอวนิ “ท่าน ท่านจะทาํ อะไร…?” ซเู หลียนอวนิ มองแววตาของต้วนเฉินเซ วียนแล้วตกใจจนเอาตวั เองเข้าไปแอบอยู่ตรงมุมห้อง เพราะสายตาของต้วนเฉินเซวียนในตอนนีทาํ ให้นางตกใจจริงๆ ทา่ ทางของเขาอย่างกบั จะกนิ นางเข้าไปอย่างไรอย่างนัน! หากบอก ว่าสายตาของเขาปรากฏแสงสเี ขียวข้างในกไ็ ม่ถือว่าเกนิ จริงแต่ อย่างใด! ”ท่านทา่ น ท่านคงมิได้จะใช้ฝ่ ามอื สงั หารกบั ข้าหรอกนะ” ไม่ร้วู ่า

เพราะเหตใุ ด ในหวั ของซเู หลยี นอวินจงึ ปรากฏคาํ พดู ประโยคนีขนึ และพูดออกมาอย่างไม่คดิ หน้าคิดหลังอะไรทงั สนิ “โธ่เมียของข้า เจ้าคดิ อะไรอยู่” ต้วนเฉนิ เซวียนถอดเสอื คลมุ ออก แล้วก้าวเท้าเข้ามาหาซเู หลยี นอวิน เหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าต้วนเฉิน เซวียนไม่ได้โดนคนในงานมอมเหล้าสกั เท่าไหร่ แม้ว่าตอนทเี ดิน เข้ามากลนิ เหล้าจะเตะจมูก แต่เมือถอดเสอื คลมุ ออกแล้ว เสอื ที เหลอื กลบั ไม่มกี ลินเหล้าเลยแม้แต่น้อย “เมยี รึ ท่านอย่าพูดเหลวไหล” ซูเหลยี นอวินมองต้วนเฉนิ เซวียนทเี ข้าใกล้นางมากขนึ เรือยๆ ตอน นันนางจึงอบั จนถ้อยคาํ เพราะไม่ร้วู ่าควรจะเอ่ยอย่างไรและควร จดั แจงร่างกายของตวั เองอย่างไร! “ดืมสรุ าอะไรไม่สาํ คญั ทงั นนั สงิ ทสี าํ คญั คอื วนั นีเป็นวนั แต่งงาน ของพวกเรา เจ้าว่าตอนนีควรทาํ อย่างไร” เขารอวนั นีมาไม่รู้ว่านาน เท่าไหร่แล้ว แม้ว่าเมอื ชาตทิ แี ล้วขาจะแอบวางแผนเงยี บๆ อย่ใู นใจ แต่ติดอยู่ทวี ่าตอนนนั เขาเป็นพวกปากไม่ตรงกบั ใจ แม้ว่าในใจเขา จะคดิ ไปไกลถึงไหนต่อไหน แต่เขากลบั ไม่แสดงอาการออกมาให้

เหน็ แม้แต่น้อย และยิงไม่ต้องพูดถึงเมือสองสามวนั ก่อนทซี เู หลียนอวนิ ลองชุด เจ้าสาวมายืนอยู่ตรงหน้าเขา แม้ว่าตอนนนั นางจะยงั ไม่แต่งหน้าก็ สามารถทาํ ให้เขาหลงไหลได้มากเพียงนันแล้ว ส่วนตอนนีนาง แต่งตัวครบชดุ และทสี าํ คัญไปยิงกว่านันคือ ตอนนีถือว่าเขามสี ทิ ธิ อย่างเตม็ ทแี ล้ว และเขาจะอดทนอยู่ได้อย่างไร ดังนันตอนนีไม่ว่าซเู หลยี นอวินจะส่งสายตาน่าสงสารอ้อนวอนเขา อย่างไร หรอื ว่าพดู อะไรทเี อาอกเอาใจมากปานไหนกค็ งจะไม่มี ประโยชนอ์ ะไรแล้ว กว่าเนือจะมาจ่ออยู่ทปี ากเช่นนีได้นันไม่ง่าย ไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้อง กลนื นางลงไปทงั ตัวถงึ จะถูกต้อง “ทา่ น ท่านไม่กลัวว่าอกี ประเดียวจะมคี นมาปลกุ ห้องเจ้าสาวหรอื ” ซเู หลยี นอวินเอย่ อย่างตะกุกตะกกั เพราะนางไม่ร้วู ่ามอื อนั ว่องไว ของต้วนเฉินเซวียนถอดเอาชุดชันนอกของนางออกไปตังแต่ เมือไหร่ ตอนนีนางจงึ เหลือเพียงชุดด้านในเพยี งชันเดยี วเทา่ นัน! “ไม่กลวั ” มือของต้วนเฉินเซวยี นเริมเคลอื นไหวช้าลง เขาเอ่ยอย่าง

ช้าๆ ว่า “ข้าไม่เชือว่าใครหน้าไหนจะกล้ามากวนพวกเราถงึ ทหี ้อง หอนี” ตอนนีรอบๆ ห้องนมี คี นของเขาล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา ทงั นอกใน ผ้ใู ดทกี ล้าไม่เชอื ฟังคาํ สงั และอยากจะลองฝืนเข้ามาดลู ่ะก็ แน่นอน ว่าจะต้องทาํ ให้คนผู้นันเหน็ ว่าจุดจบของตัวเองจะเป็นอย่างไร! “เช่นนนั พวกเรามาคุยกนั ก่อนดหี รอื ไม่!” การลงมอื ของทา่ น รวดเรว็ เกินไปหรือไม่! นาง นางยงั ไม่ได้เตรยี มใจเอาไว้เลย นางยงั ไม่ได้เตรียมตัวอะไรทังสนิ ! แม้ว่าก่อนหน้านีนางจะเคยคิดถึงปัญหานีมาบ้างแล้ว แต่ใน จนิ ตนาการกบั ความเป็นจริงนันช่างห่างไกลกนั มากนกั ! ทกุ อย่าง เกดิ ขนึ อย่างรวดเรว็ เกนิ ไป นางขอเวลาบ้างได้หรือไม่ “ได้ พร่งุ นเี ช้า เจ้าจะคุยอะไรกบั ข้าเรืองอะไรกไ็ ด้” เวลาเพียงชัว ครู่ แม้ว่าซเู หลยี นอวินจะพยายามต้านทานเขาเทา่ ไหร่ แต่เมือ เทยี บกบั แรงของต้วนเฉนิ เซวียนในตอนนีทเี หมือนหมาป่ าหิวโหย แล้ว นางออกแรงไปกเ็ หมอื นจักจีเขาเท่านัน ตัวของซเู หลียนอวนิ ในตอนนีเปรียบเหมือนไข่ไก่ทถี ูกแกะเปลอื ก

ออกเผยให้เหน็ ผวิ พรรณด้านในของนางทขี าวและอ่อนนุ่ม ผิวของ นางแม้ว่าจะขาวแต่ด้วยความอายระคนโกรธจึงทาํ ให้ผิวของนางมสี ี แดงระเรือผสมอยู่ด้วย ซเู หลยี นอวินทตี ้องแสงเทยี นในสายตาของต้วนเฉินเซวียนนัน เปรียบเสมอื นนางมารทมี าปรากฏตวั บนโลกมนุษย์ ทว่ งทขี องนาง หรือแม้แต่การส่งสายตาของนางกส็ ามารถทาํ ให้เลอื ดของเขาสบู ฉดี ไปทวั ร่างได้แล้ว “เอาล่ะ หลบั ตา” ต้วนเฉนิ เซวียนเอามอื ข้างหนึงปิ ดตาของซู เหลยี นอวิน และใช้อีกมือหนึงโบกให้เทยี นดับลงเหลอื ไว้เพียง ความมดื สนิท ไม่นานนกั หลีมู่ทยี ืนอยู่ด้านนอกกไ็ ด้ยนิ เสยี งทที าํ ให้นางหน้าแดง และใจเต้นระรัว ดวงตาทงั สองของนางจดจ้องอยู่ทรี องเท้าของ ตวั เองนิง ตอนนันนางรู้สกึ เกลียดตัวเองทไี ม่สามารถหาก้อนสาํ ลี สกั สองก้อนมาอดุ หขู องตวั เองได้! แต่เมอื นางหนั หน้าไปมองคนอืนๆ ทอี ยู่รอบๆ ซึงกค็ อื เหล่า องครักษท์ ใี สช่ ุดดาํ พวกเขายนื นิงไม่ไหวติงราวกาํ เพง สหี น้าของ

พวกเขาไร้ซึงความร้สู กึ ใดๆ หลีมู่จึงแอบคดิ ว่าหรือว่าตัวนาง ผดิ ปกตอิ ะไรบางอย่าง หรือนางคิดมากเกนิ ไป มเิ ช่นนนั แล้วทาํ ไม นางกบั พวกเขาถงึ ได้แตกต่างกนั มากขนาดนี! ตอนนีหน้าของนางร้อนผ่าวจนแทบต้มกุ้งให้สกุ ได้ แต่พวกเขากลับ ทาํ ราวกับว่าไม่มเี รืองอะไรเกดิ ขึนอย่างไรอย่างนนั …เหน็ ชัดๆ ว่า แตกต่างกนั มากเหลอื เกนิ ! แต่จะว่าไปแล้ว คณุ หนูของตนร่างกายบอบบางขนาดนัน ตอนนีจะ เป็นอย่างไรบ้าง นางร้ดู วี ่าคุณหนูของตนเป็นคนสวยอยู่แล้ว แต่ วนั นีแต่งหน้าจดั เตม็ ขนาดนัน ความเปล่งประกายของนางคงจะ เพิมขนึ อกี ไมน่ ้อย! หากวันนีคณุ ชายควบคุมตวั เองไม่ไหว…นีเป็นครังแรกของคุณหนู ของนางนะ! หากร่างกายของคุณหนูรบั ไม่ไหวจะทาํ อย่างไร เพราะก่อนจะแต่งงาน อนั เพ่ยองิ ได้แอบเรียกหลมี ู่ไปกาํ ชับหลาย เรือง เพราะนางร้วู ่าซเู หลยี นอวินหน้าบางเกรงว่าจะไม่ยอมฟัง ดังนันจงึ ต้องแอบกาํ ชบั หลมี ู่ โดยบอกว่าครังแรกห้าม… แต่จากสถานการณต์ อนนี…หลมี ู่คิดว่า นางคงทาํ ให้อนั เพ่ยองิ

ผดิ หวงั เสยี แล้ว!

ตอนที คารวะนาํ ชา “อวนิ เออ๋ ร์ ตืนได้แล้ว” เมือเวลาช่วงคาํ คนื ผ่านพ้นไป ต้วนเฉนิ เซ วียนกจ็ ดั แจงเสอื ผ้าของตัวเอง เขามองคนทซี กุ ตัวอยู่ในผ่าห่มโดย ไม่ยอมโผล่หวั ออกมาอย่างขบขัน “หากยงั ไม่ยอมออกมาอกี เดียว กห็ ายใจไม่ออกหรอก อวินเอ๋อร์เจ้าไม่อดึ อดั หรอื ” “ทา่ นออกไปก่อน…” เสยี งของซเู หลยี นอวินยงั คงแหบแห้งอยู่ อย่างชดั เจน แต่จะว่าไปแล้ว…เมือคืนกเ็ ป็นครังแรกทตี ้วนเฉินเซวยี นได้ลิม รสชาตเิ ช่นนัน จะบอกว่าไม่ตืนเต้นเลยกค็ งไม่ได้ ดังนันในด้านการ ควบคุมและแยกแยะ เขาอาจจะควบคมุ ได้ไม่ดเี ท่าไหร่นกั ! ด้วยเหตนุ เี สยี งของซเู หลียนอวินในตอนนจี ึงแหบแห้งเตม็ ท!ี อกี อย่างพอนางลองขยบั ร่างกายดู ซเู หลยี นอวินรู้สกึ ว่า เรียวแรงของ นางแทบจะไม่หลงเหลอื อยู่แล้ว! นางในตอนนีแค่ยกมอื ขนึ ชศี ีรษะ ยังรู้สกึ ราวกบั ว่าตัวเองต้องออกแรงอย่างมากถงึ จะทาํ ได้ “นไี ม่ใช่ครังแรกหรอกหรือ” เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ ท่าทางไร้ เรียวแรงของซเู หลยี นอวนิ กร็ ้สู กึ หนักใจอย่างยิง หัวใจของเขากาํ ลงั

จมดิง “คืนนีข้าจะปล่อยให้เจ้าได้พักผ่อนอย่างเตม็ ที เจ้าจะต้องดี ขึนแน่นอน!” “ทา่ นอย่าพดู ไร้สาระได้หรือไม่!” ซเู หลยี นอวินเปิ ดผ้าห่มแล้วโผล่ หัวออกมา “หากคืนนที า่ นกล้าทาํ อะไรอกี ข้าคงจะ…ทา่ นจะนอน ห้องรบั แขกหรือให้ข้าไปนอนเอง” “อย่าหาเรืองอยู่เลย” ต้วนเฉินเซวียนไม่สนใจคาํ พดู ประโยคหลัง ของซเู หลยี นอวิน “เมอื คนื ทผี ่านมาเป็นความผิดของข้าเอง แต่เจ้า กล็ ุกขนึ มาเถดิ พวกเราควรไปเข้าเฝ้ าเสดจ็ พ่อเสดจ็ แม่แล้ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นหันไปหยิบเสือผ้าให้ซูเหลียนอวิน และดึงผ้าห่ม ออก เมือเหน็ ร่องรอยทปี รากฏอย่เู ตม็ ตัวซเู หลยี นอวิน เขากเ็ ริม หายใจแรงขนึ อกี ครัง เพราะร่องรอยเหล่านี แม้ว่าดูแล้วอาจจะไม่สวยงามอยู่บ้าง แต่ ทงั หมดล้วนเป็นฝีมอื ของเขา! เมือเหน็ แล้วจงึ ทาํ ให้เกดิ ความร้สู กึ ภาคภมู ใิ จบางอย่าง! “ท่านเอาเสอื ผ้ามาให้ข้ากพ็ อ! ข้าจะใส่เอง!” ระหว่างทเี อ่ยซู เหลยี นอวินกด็ ึงผ้าห่มขนึ เพือบงั เรอื นร่างของตัวเองไว้ จากนนั จึง

ค่อยๆ เขยิบเข้าไปตรงมุมแล้วหดตวั อยู่ตรงนัน เพราะเมอื ผ่านประสบการณ์อย่างว่ามาทงั คนื การเปลยี นแปลงของ แววตาและการหายใจหนักๆ ของต้วนเฉนิ เซวยี นนัน ซเู หลยี นอวิน ย่อมสมั ผัสได้อย่างรวดเรว็ ! แต่ตอนนยี ังเป็นตอนกลางวนั แสกๆ ! กลางวนั ไม่ควรทาํ เรืองบัดสี นีคอื กฎทบี รรพบุรษุ ตังเอาไว้มใิ ช่หรือ พวกเขาทงั สองไม่ควร ทาํ ลายกฎข้อนี! เมือถูกจบั ได้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจเช่นนี ต้วนเฉินเซวยี นกเ็ ริมควบคมุ ตวั เองไม่ได้อย่บู ้าง แต่เมือคิดทบทวนดูแล้ว เรืองนีจะโทษเขาฝ่ าย เดียวไม่ได้กระมงั ในเมอื …ช่างเถิดช่างเถดิ เวลากล็ ่วงเลยไปมาก แล้ว! พวกเขาทงั สองควรไปคารวะท่านพ่อท่านแม่ได้แล้ว! ถงึ อย่างไรคนกอ็ ยู่ในมือแล้ว ชาตนิ ีชีวติ นีของเขา ของบางอย่าง เวลากส็ ามารถเปลยี นแปลงได้ “เสดจ็ พ่อ เสดจ็ แม่” ในช่วงเวลาใกล้เทยี งซเู หลียนอวินและคน อนื ๆ กเ็ พิงจะนวยนาดมาถงึ ทเี รือนหน้าและกาํ ลงั จะคารวะนาํ ชา เพราะตอนแต่งตวั พวกเขาทงั สองคนมัวแต่หยอกล้อกนั อยู่ครู่หนึง

กว่าจะแต่งตวั เสรจ็ ได้! “อมื ดๆี ๆ มากด็ ีแล้ว มากด็ ีแล้ว” แม้ว่าหากดเู วลาแล้ว ทังสองจะ มาสาย แต่จางเจาหวาคล้ายไม่สนใจเรืองนี ตังแต่ทซี เู หลียนอวิน ก้าวเข้าประตูมา สายตาของนางกจ็ ับจ้องไปแต่ทซี เู หลยี นอวนิ เทา่ นัน “วันนีอวนิ เออ๋ ร์ดูสวยขนึ อีกนะ ทา่ นพีคดิ เช่นข้าหรือไม่” จางเจา หวารับถ้วยนาํ ชาทซี เู หลยี นอวินสง่ ให้แล้วจบิ ไปอกึ หนึงแล้วค่อย วางกลบั ไปในสาํ รับนาํ ชา จากนนั จงึ หยิบเอาซองสแี ดงซองใหญ่ที เตรยี มเอาไว้แต่เนินๆ ออกมา แล้ววางไปทจี านรองถ้วยนาํ ชาทซี ู เหลยี นอวินถืออยู่ จากนนั จึงหันไปมองคนทอี ยู่ด้านข้างทนี ิงเงยี บ ไม่เอ่ยวาจาและกาํ ลังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ค้นุ เคยตังแต่ ตอนทซี ูเหลียนอวินเดนิ เข้ามาอย่างต้วนหงอวี “อมื ” ต้วนหงอวจี บิ นาํ ชาเลก็ น้อยแล้วค่อยๆ วางแก้วนาํ ชาลงไว้ ด้านข้าง เขาไม่ได้เอย่ อย่างอนื อีก แต่แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยอะไร แต่ สดุ ท้ายเขากย็ งั หยบิ ซองออกมาเป็นพิธใี นการพบหน้าแล้ววางลง บนจานรองถ้วยนาํ ชา