ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

แต่เมอื ดูๆ แล้ว…กย็ ังไม่ร้อู ยู่ดวี ่าสะใภ้ใหม่อย่างซเู หลยี นอวินนัน ยินดีหรือว่าไม่ยินดี หลังจากคารวะนาํ ชาเรียบร้อยแล้ว ซเู หลยี นอวินจงึ ลกุ ขึน นางรู้สกึ วางตัวไม่ถูกอย่างยิง เพราะการแต่งงานระหว่างนางกบั ต้วนเฉินเซ วยี นนนั ..ถือเป็นการแต่งงานทถี ูกกาํ หนดขนึ มาอย่างเร่งรีบ ดงั นัน สาํ หรับบดิ าของต้วนเฉินเซวยี นอย่างต้วนหงอวีแล้ว ซเู หลยี นอวิน ร้สู ึกว่าตัวเองร้สู กึ ไม่คุ้นเคยกบั เขาอย่างยิง! เพราะตังแต่ชาตทิ แี ล้ว นางกแ็ ทบจะไม่ค่อยเหน็ เขาสกั เท่าไหร่ อาจจะเคยเหน็ เพียงครังสองครัง นางเองกเ็ พียงทาํ ความเคารพ อย่างรบี ร้อนแล้วกจ็ ากไปเท่านนั นันไม่ใช่เพราะเหตุผลอนื ใด แต่เป็นเพราะรศั มขี องคนผู้นี สาํ หรับ นางแล้ว ทาํ ให้นางร้สู กึ ถงึ ความมืดหม่นและเยน็ ชาไปหน่อย ถึง อย่างไรนางกร็ ้สู กึ เพียงว่านางไม่สามารถอยู่ร่วมกับคนผู้นีได้! ต้วนเฉนิ เซวียนทอี ยู่ด้านข้างสมั ผัสได้ถงึ ความผิดปกติของซู เหลยี นอวิน เขาจึงยืนมือออกไปกมุ มือขวาของซูเหลยี นอวินเอาไว้ แล้วยิมกว้างพลางเอ่ยว่า “แน่นอนอยู่แล้ว สะใภ้ทลี กู เป็นคนเลอื ก

ย่อมต้องเป็นคนทดี ที สี ดุ ในแผ่นดินนีอย่แู ล้ว!” บรรยากาศความอดึ อดั เมอื ครู่นี ตอนนีถูกการคุยโวของต้วนเฉนิ เซ วยี นทาํ ให้บรรยากาศดอู บอุ่นขนึ ไม่น้อย “เจ้าเดก็ หน้าเหมน็ !” จางเจาหวาสา่ ยหน้าอย่างเหลอื อด “ข้ารู้ว่า ตอนนีเจ้ากาํ ลังมคี วามสขุ สมใจ แต่เจ้ากช็ ่วยเกบ็ อาการหน่อยได้ หรือไม่! นางยงั เป็นเดก็ อยู่เลย หากเจ้ารงั แกนาง แม่ของเจ้าจะเป็น คนแรกทไี ม่ปล่อยเจ้า” ตังแต่ตอนทอี วนิ เออ๋ ร์ก้าวเท้าเข้ามาใน ตอนแรก นางกส็ งั เกตเหน็ อะไรบางอย่างแล้ว บรเิ วณคอนัน ไหยจะยงั มตี อนทนี างยกถ้วยนาํ ชาทาํ ให้ร่องรอย เลก็ ๆ ใต้ร่มผ้าของนางบริเวณแขนปรากฎออกมาอกี ทุกอย่างนาง ล้วนสงั เกตเหน็ ทงั สนิ เซวียนเออ๋ รก์ ช็ ่างไม่ร้จู กั แยกแยะหนกั เบาเอาเสยี เลย! “ข้าจะไปกล้าได้อย่างไร!” ต้วนเฉินเซวียนทาํ ปากจู๋ เขาร้สู กึ ว่า ตัวเองไม่ได้รบั ความเป็นธรรม “ข้าจะกล้ารงั แกนางได้อย่างไร” ตอนนีซเู หลยี นอวนิ เองยงั กล้าวางทา่ ขึงขงั กับเขา หากท่านแม่ยัง ปกป้ องซเู หลียนอวินอกี คน ต่อไปภายภาคหน้าเขาจะทาํ อย่างไร

เพราะตอนนีซเู หลียนอวินเพิงจะแต่งงานเข้ามาเป็นวันแรก นางก็ กล้าจะไล่เขาไปนอนทหี ้องรับแขกแล้ว! นเี พิงจะวนั แรกเองนะ! แถมตัวเขาเองกไ็ ม่หอื ออื กบั นางด้วย…นีมัน…อะไรกนั ! “เอาล่ะๆ” จางเจาหวาโบกมอื แสดงให้เหน็ อย่างชดั เจนว่าไม่ตก หลมุ ของต้วนเฉินเซวียน เพราะการใช้แผนการตกุ ติกอาจจะได้ผล แต่หากใช้มาเป็นสบิ ๆ ปี แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้องเกดิ การต่อต้าน กนั ขนึ มาบ้าง! “เจ้าอย่ามาเล่นลนิ กบั ข้าอยู่ทนี เี ลย! เวลาล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว พวกเจ้ากค็ วรรบี ไปหาฮองเฮาได้แล้ว” จางเจาหวายิม “ตังแต่วนั ที ฮองเฮาได้รับจดหมายเชิญของพวกเจ้า กเ็ อาแต่บ่นถงึ พวกเจ้า! ตอนนีคงนงั ไม่ตดิ อยู่ในวังแล้วกระมัง!” เมือซเู หลยี นอวินเหน็ ใบหน้ายิมแย้มของจางเจาหวา แน่นอนว่านาง กย็ ิมตามนางไปด้วย แต่ในตอนนันเองนางกลบั สงั เกตเหน็ ต้วน หงอวที ไี ม่ร้สู กึ ร้สู าอะไร หน้าของนางกเ็ ริมแขง็ ทอื ขนึ มาอกี ซูเหลยี อวินร้สู กึ ว่ารอยยมิ ของตนมีปัญหาอะไรผดิ ปกตหิ รอื ไม่ มิ เช่นนนั ทาํ ไมถึง…ถงึ ได้คล้ายว่าตนทาํ อะไรผดิ ขนึ มาอย่างไรอย่าง

นัน

ตอนที ซบั ซอ้ น “เอาล่ะทา่ นแม่” ต้วนเฉินเซวียนจบั มือซเู หลยี นอวินยืนขนึ เตรียมที จะออกไปข้างนอก “เช่นนนั พวกเราขอตัวกลบั ไปเตรียมตัวก่อน อกี ประเดียวจะได้เข้าวงั หลวง” “ดี” จางเจาหวายิมพลางหยกั หน้า “ไปเถดิ ” จนกระทงั เดินออกจากห้องมาไกลแล้ว ซเู หลียนอวนิ ยงั คงร้สู กึ ได้ ถงึ การสอดสอ่ งของบดิ าต้วนเฉินเซวียนอยู่ นางจงึ ควบคุมร่างกาย ของตวั เองไม่ให้สนั เทาไม่ได้ “เป็นอะไรหรือ” ต้วนเฉนิ เซวยี นหยุดเดิน “หนาวร”ึ แต่ตอนนี เป็นตอนกลางวันทพี ระอาทติ ย์ลอยเด่นอยู่เหนอื ศีรษะ อยู่ ทา่ มกลางพระอาทติ ย์ทรี ้อนแรงเช่นนียังตวั สนั ได้…ไม่ว่าจะคิด อย่างไรกร็ ู้สกึ ว่าออกจะแปลกไปสกั หน่อย “ต้วนเฉนิ เซวยี น บดิ าของท่านไม่ชอบข้าหรือ” ซูเหลยี นอวินไม่ได้ คิดจะปิ ดบังอะไร เพราะตอนนีนางเพิงจะแต่งงานเข้ามาเป็นวัน แรก! แต่กลบั ร้สู กึ ได้ถึงความไม่ชอบใจแล้ว มนั เป็นไปได้อย่างไร!

การทนี างแต่งงานเข้ามาแม้ว่าวตั ถุประสงค์หลกั อาจจะไม่ได้แต่ง เข้ามาเพอื ใช้ชีวิตอย่างมคี วามสขุ แต่นางกไ็ ม่ได้คดิ เลยสกั นิดว่าจะ เข้ามาเพอื เป็นทรี องรับอารมณข์ องใคร! “เรืองนีเอง” ต้วนเฉินเซวียนคดิ ไม่ถึงว่าซเู หลยี นอวินจะเอย่ ปาก เรืองนี “พดู ไปเดนิ ไปกไ็ ด้ พ่อของข้ากเ็ ป็นเช่นนันนนั แหละ กบั ข้า กเ็ ป็นเหมือนกนั อย่าไปสนใจเขากพ็ อ ขอเพยี งเอาหน้ารอดไปได้ที เหลอื กแ็ ล้วแต่เจ้าเลย แน่นอนว่าหากเจ้าไม่ชอบเขาจริงๆ เจ้าจะไม่ สนใจเขาและสนใจแต่ข้ากไ็ ด้!” “ง่ายขนาดนนั เชยี ว?” คาํ ตอบนีทาํ เอาซเู หลียนอวินตกใจ เพราะ นางคดิ ว่าจะอย่างไรต้วนเฉินเซวียนกค็ วรจะอธบิ ายให้นางฟังดๆี ว่าพ่อของเขาเป็นอย่างไร หรอื ไม่กอ็ ธบิ ายถงึ แนวทางว่าต่อไปนาง ควรจะปฏบิ ตั อิ ย่างไรกบั คนผู้นีดี แต่นางกลับคดิ ไม่ถงึ ว่าต้วนเฉิน เซวียนจะตอบกลับมาแค่นีว่าไม่อยากยุ่งกไ็ ม่ต้องยุ่ง แต่คนผู้นันคอื พ่อของเขานะ! ปล่อยไปแบบนีจะดหี รือ อกี อย่างตอนนีนางแต่งเข้ามาแล้ว ต่อไปไม่ว่านางจะเงยหน้าหรือ ก้มหน้ากค็ งจะต้องเจอเขาทุกวัน

“ข้าย่อมพูดจริงอยู่แล้ว” รถม้าเตรียมไว้เรยี บร้อยแล้วตังแต่ตอนทที งั คู่ไปทาํ ความเคารพ จางเจาหวาแล้ว ตอนนีรอแค่ทงั คู่เข้าไปนงั ข้างในเท่านัน ต้วนเฉนิ เซวยี นเปิ ดม่านออกแล้วจับมือซเู หลียนอวินเพือส่งให้นาง ขึนไปบนรถก่อน จนกระทงั ซเู หลยี นอวินนังเรียบร้อยแล้ว ต้วนเฉนิ เซวยี นถงึ จะก้าวขึนรถตามไป เดก็ รับใช้ทบี งั คับรถม้าเมอื เหน็ ภาพดังนีกต็ กใจเป็นอย่างมาก เพราะคุณชายของเขาเคยดูแลผู้ใดเสยี ทไี หน นี…ถือเป็นครังแรกใน ประวัตศิ าสตร์เลยกระมัง แต่สดุ ท้ายด้วยความอิจฉาของคน ข่าวทแี ผ่ออกไปข้างนอกกลับ กลายเป็นข่าวทบี ดิ เบอื น โดยบอกว่าคุณชายจาํ เป็นต้องแต่งกบั คุณหนูบ้านนันอย่างเสยี ไม่ได้ ดูจากท่าทางของคุณชายแล้ว เหน็ ชัดๆ ว่ากลาํ กลนื ฝืนทนขนาดไหน! “พ่อของข้านอกจากออกไปว่าราชการและกลับจวนแล้ว ธุระอืนๆ ของเขากม็ เี พียงการออกไปงานเลียงสาํ คัญๆ เทา่ นัน นอกนันเขาก็ ไม่ออกไปไหน” สหี น้าของต้วนเฉินเซวียนเรียบเฉย “ดังนนั หากอ

วนิ เออ๋ ร์ไม่อยากเหน็ หน้าเขากพ็ ยายามหลีกเลียงช่วงเวลาทขี ้าบอก เพียงแค่นีกร็ บั ประกนั ได้แล้วว่าเจ้าจะไม่ได้พบเขา” “อย่างนเี อง…” นีจึงเป็นครังแรกทซี เู หลียนอวินร้สู กึ ว่า ตระกลู ต้ วน…ดูจะค่อนข้างซับซ้อนไปสกั หน่อย แม้ว่าเรือนหลงั ของต้วนหงอวีจะมีมารดาของต้วนเฉนิ เซวยี นคือ จางเจาหวาเพยี งคนเดียวและไม่มเี รือนเลก็ สกั เรอื น ถ้าคดิ ตามเหตุ ตามผลแล้วแสดงให้เหน็ ว่าเขามีความรกั อย่างลกึ ซึงและจริงใจต่อ มารดาอย่างจางเจาหวามาก มเิ ช่นนันแล้วเหตุใดถงึ ได้แต่งงานกบั นางเพียงคนเดียว เพราะเรืองเช่นนีสาํ หรบั ผ้ชู ายในตระกูลใหญ่ แล้วถอื ว่าเป็นเรืองทเี ป็นไปได้ยากอย่างยิง แต่เช้าวนั นนี างได้มโี อกาสเหน็ ตวั เป็นๆ ของต้วนหงอวีและสายตา ทเี ขาใช้มองจางเจาหวา นอกจากจะเป็นสายตาทไี ร้ซงึ ความร้สู กึ ใดๆ แล้ว ยงั ไม่มีความอ่อนโยนแสดงออกมาด้วย สายตานนั …คล้ายกาํ ลังมองคนแปลกหน้า หรอื เป็นคนแปลกหน้าที คุ้นหน้าคุ้นตากนั เลก็ น้อยเทา่ นัน “เอาล่ะ ไม่ต้องคดิ แล้ว” ต้วนเฉินเซวียนยืนนิวออกมาเคาะ

หน้าผากของต้วนเฉินเซวยี น “เจ้าอยากร้อู ะไรถามข้ามากส็ นิ เรือง ข้านังอย่ขู ้างเจ้าตัวเป็นๆ เจ้ายังไม่สนใจอกี อกี อย่างเขาว่ากนั ว่า หากสตรีคดิ มากจะทาํ ให้แก่เรว็ !” คาํ พูดของต้วนเฉนิ เซวยี นทาํ ให้จิตใจของซเู หลยี นอวินหวนั ไหวได้ เพราะหากพูดเช่นนี ขอเพยี งนางหนั ไปมองด้านข้างนางกจ็ ะเหน็ คนทอี ยู่ข้างๆ นางและสามารถเป็นทพี ึงพงิ ให้นางได้ ซึงทาํ ให้นาง รู้สกึ ดมี าก ยิงไปกว่านันตอนนนี างเพิงจะหลดุ พ้นจากอ้อมอกของ ตระกูลซมู า นางจงึ ยังไม่ร้ทู ศิ ทางทคี วรจะเดนิ คาํ พดู ของต้วนเฉนิ เซวยี นทาํ ให้นางรู้สึกได้ถึงคนทกี าํ ลงั ปลอบโยนนางอยู่ แม้ว่าในใจนางจะร้สู กึ เช่นนี แต่นางจะแสดงความอ่อนแอออกไป ให้เหน็ ไม่ได้! ซเู หลยี อวินถอนใจเสยี งดังแล้วเอ่ยว่า “อะไรนะ นีเพิงจะวันแรก ท่านกก็ ลัวว่าข้าจะแก่แล้วหรือ” จากนนั นางจึงยืนมอื ออกไปหยิกที เนอื บริเวณเอวทงั สองข้างของต้วนเฉนิ เซวยี น เพราะเมอื วานนาง เพิงจะสงั เกตได้ว่า สองจุดนบี นร่างกายของเขาเป็นจุดทอี ่อนไหว ทสี ดุ ! เพียงสมั ผสั นิดเดียว ร่างกายของเขากแ็ ทบจะทนไม่ได้แล้ว!

“เจ้ากล้าดีเกินไปแล้ว!” เนือทบี นรถม้าเดิมทกี แ็ คบอยู่แล้ว ดังนันต้วนเฉินเซวยี นเพยี งหลบซ้ายหลบขวาอยู่ครู่เดียวหลังของ เขากต็ ิดผนงั ของรถม้าอย่างไม่สามารถขยับเขยือนไปไหนได้แล้ว ต้วนเฉินเซวยี นมองมอื ทเี กายุกหยิกอยู่ทเี อวของตัวเอง ตอน นันเองทเี ขากร็ ้สู กึ ไร้เรียวแรง! เนอื งจาก…เขากลวั การโดนจักจีเป็น ทสี ดุ แต่เมอื เหน็ ซเู หลยี นอวินหวั เราะอย่างมีความสขุ เช่นนี ตอน นันเขาจึงร้สู กึ ว่าหากเรืองนสี ามารถทาํ ให้ซเู หลยี นอวินมคี วามสขุ ได้ บางทจี ุดอ่อนนอี าจจะไม่ถอื เป็นจุดอ่อนกไ็ ด้ คาํ พูดเช่นนีอย่าว่าแต่ต้วนเฉนิ เซวยี นเคยคิดจะพดู ออกมาเลย ต่อ ให้ความคดิ ทผี ่านเข้ามาในหัวของเขายังไม่มเี ลยด้วยซาํ ! จุดอ่อน เดียวทเี ขาไม่ชอบมันมาตลอด วันหนึงเขากลับรู้สกึ ชอบมนั ขึนมา เสยี อย่างนัน หรือว่านีจะ… ซูเหลยี นอวินจกั จีเขาอย่คู รู่หนึงจนร้สู ึกว่าตัวเองหมดแรงแล้ว นาง กเ็ บะปากและเอ่ยออกมาว่า “ไม่สนุก ไม่เล่นแล้ว” ไม่ยุตธิ รรมเอาเสยี เลย! ทงั ๆ ทเี มือคืนวาน…ทงั คู่ต่างกเ็ จบ็ ตัวกนั ทงั คู่ ทาํ ไมตอนนีต้วนเฉนิ เซวยี นจงึ ทาํ เหมือนไม่ร้สู กึ อะไร สว่ นนาง

ทเี ป็นฝ่ ายแกล้งเขากลับรู้สกึ เหนือยไปเองได้? โลกนีมนั ช่างไม่ยุตธรรมเอาเสยี เลย! คนบังคบั รถเมือได้ยินเสยี งหวั เราะคิกคักของคนทงั สองดังมาจาก ด้านในรถม้า กอ็ ดไม่ได้ทจี ะเฆียนม้าแรงๆ หนึงที จากนนั จงึ ถอน ใจ เฮ้อ นแี หละคือวัยหนุ่มสาว “หากเจ้าอยากเล่นอะไร ข้าสามารถเล่นเป็นเพือนเจ้าได้ทุกเมือ” ต้ วนเฉนิ เซวยี นยืนมอื ออกมาเพือจดั ปิ นปักผมทเี มอื คร่ซู เู หลียอวิน เขยบิ ตวั จนทาํ ผมเผ้ายุ่งเหยงิ ขอเพยี งเจ้ามีความสขุ เช่นนี เจ้าจะ เล่นอะไรกไ็ ม่เหน็ จะเป็นอะไร คงต้องเอ่ยว่าต้วนเฉนิ เซวยี นในตอนนี ได้กลายเป็นเจ้าชายทหี น้า มืดตามวั ล่มุ หลงในผู้หญิงไปแล้ว! ตอนนีต่อให้ซเู หลยี นอวนิ ต้องการดาวบนท้องฟ้ า เขากจ็ ะไปเกบ็ มาให้โดยทไี ม่อารมณ์ เสยี เลยสกั นิด “ได้” ซูเหลียนอวินก้มหน้าแล้วปล่อยให้ต้วนเฉินเซวียนเล่นผม

ของนางต่อไป “ท่านพดู เองนะ” นางจาํ เอาไว้หมดแล้ว! หากครัง หน้ากล้าหลอกนางอีก…เหอะๆ แม้ว่านางไม่ได้ต้องการคนทจี ะมาอยู่เป็นเพือนเล่นกบั ตน เพราะ นางโตแล้ว! แต่นางต้องแสดงออกให้เหน็ ว่านางจะไม่ยอมโดนผู้ใด รังแกได้! “ใช่ ข้าพูดเอง”

ตอนที มอบของขวญั “อวนิ เอ๋อร์ พวกเจ้ามากนั เสยี ท”ี สงิ แรกทซี เู หลยี นอวินทาํ เมอื ไป ถงึ วงั หลวงคอื มุ่งตรงไปยงั พระราชวังของเกาอเู๋ ตียโดยไม่ได้เถล ไถลไปไหน และกเ็ หน็ ได้ชดั เจนว่าเกาอ๋เู ตียเองกร็ อพวกเขามานาน แล้วเช่นกนั “เสดจ็ อา มีข้าอยู่ตัวเป็นๆ ทงั คนนะ อย่าทาํ เหมือนมองไม่เหน็ กนั ได้หรือไม่” แม้ต้วนเฉินเซวยี นจะเอ่ยเช่นนีแต่รอยยิมบนใบหน้า ของเขาไม่ได้เลือนหายไปเลย แถมยังถือโอกาสคว้ามือของซู เหลยี นอวินมาจับไว้แน่นยิงขนึ อกี ด้วย “ปล่อยมือ…” ซเู หลยี นอวินพยายามทจี ะดงึ มอื ของตัวเองออกมา เพราะหากเขาจะหยอกเช่นนีทจี วนของตัวเองคงไม่เป็นไร แต่ทนี …ี ทนี คี อื วังหลวง ต้วนเฉินเซวียนกลบั ไม่ร้วู ่าอะไรคือการเบามอื อะไรคือการเกบ็ อาการ! “ข้าเหน็ แค่อวินเออ๋ รข์ องข้าเท่านัน” เกาอู่เตียลุกขนึ ยนื แล้วจบั มอื อกี ข้างหนึงของซูเหลยี นอวิน “เอาล่ะๆ มาถึงทนี แี ล้วยงั จะเป็นห่วง

อะไรอกี ถึงไม่ยอมปล่อยมอื เจ้ากลวั ข้าจะแย่งตัวภรรยาของเจ้าไป รึ” เมือต้วนเฉินเซวยี นได้ยนิ ดงั นัน สายตาของเขาพลนั หม่นลงครู่หนึง โดยไม่มใี ครเหน็ และเพียงคร่เู ดียวเขากก็ ลบั มายิมแย้มดังเดิมแล้ว เอย่ ว่า “นันมันแน่นอนอยู่แล้ว! อวินเออ๋ ร์มเี สน่หข์ นาดนี แม้ว่า นางจะแต่งงานแล้วแต่กค็ งจะมีพวกทชี อบสร้างความว่นุ วายคอย ตามนางอยู่ข้างนอกมากมาย ดงั นนั ข้าจงึ ต้องจับตาดูนางให้ดี หน่อย!” เมือซูเหลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นพดู จาหยอกล้อแต่สายตาของ เขากลบั ไม่ปรากฏอารมณข์ นั ตอนนันเองทนี างร้สู กึ ว่าตัวเองเริม เข้าใจอะไรขนึ มาบางอย่าง เมือครู่ยังจะบอกให้นางไม่ต้องสนใจอยู่ เลย นจี ะให้ไม่สนใจและให้นางวางใจได้อย่างไร เหน็ ได้อย่างชัดเจนว่าทนี คี อื วังหลวง เมือคร่จู งึ ไม่ได้แสดงพิษสง ของตวั เองออกมาอย่างเตม็ ที ”ทาํ ไมรึ เกิดอะไรขนึ ” เกาอู่เตียทจี บั มอื ซเู หลยี นอวินอยู่อกี ด้าน หนึงเอ่ยถามอย่างสงบ “ไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนี ไหนเจ้าว่ามาสวิ ่า

คนผู้นันคอื ใครกนั แน่” “ไม่มใี ครหรอก เสดจ็ อาพดู อะไรกไ็ ม่ร้!ู ” เรืองทคี ้างคาอยู่ในใจมี เพียงคนสองคนเทา่ นันทรี ู้ และไม่ว่าจะอย่างไรเขากไ็ ม่ต้องการยืม มอื ของเกาอ่เู ตียมาใช้จัดการใคร เขาลงมอื เองกเ็ พียงพอแล้ว “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าพูดมาเถดิ ” เกาอู่เตียเองกไ็ ม่ได้คดิ ว่าจะได้คาํ ตอบ อะไรจากต้วนเฉินเซวยี น เพราะนสิ ยั ของต้วนเฉนิ เซวียนนันต่อให้ โดนต่อยจนฟันร่วงกจ็ ะยังคงกลาํ กลนื ทุกอย่างลงท้องไป! หากผู้อนื อยากรู้ว่าในใจของเขาคิดอะไรอยู่นันเกรงว่าคงจะไมส่ ามารถล่วงรู้ ได้ง่ายๆ นกั “เอ่อ?” ซเู หลียนอวนิ สบั สน เมือครู่นีไม่ได้กาํ ลังคุยกนั อย่าง สนุกสนาน โดยไม่มเี รืองอะไรเกยี วข้องกบั นางมิใช่หรือ เหตใุ ดใน ชัวพริบตาเดียวกลบั ดึงนางเข้าไปเกียวด้วยเสยี แล้ว! อกี อย่าง ตอนนีท่าทางของฮองเฮาเตม็ ไปด้วยรัศมแี ห่งความเป็นเจ้าของวัง หลงั ซงึ นางเพิงเคยเหน็ เป็นครังแรก! ซึงทาํ ให้นางไม่กล้าโกหกอะไรออกไปเลย! “คือว่า ระหว่างทางทมี า…เราเจอองคช์ ายสามเพคะ” ซเู หลยี นอวิน

ก้มหน้าแล้วเหลอื บมองต้วนเฉินเซวยี นทกี าํ ลังจบิ นาํ ชาอยู่ จึงเหน็ เขาสง่ ท่าทางมาว่าเจ้าอยากพดู กพ็ ูดไม่ได้เป็นเรืองใหญ่อะไร นาง จงึ เล่าเรืองราวทงั หมดออกมา นางเข้าใจมาตลอดว่าต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ต้องการให้คนรู้เรืองนี คดิ ไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ จะปล่อยให้นางพูดออกมา “เจ้าสาม?” เกาอ่เู ตียขมวดคิว “หนานกงหง? เขาทาํ เรืองโง่ๆ อะไรอีกเล่า” เพียงเอ่ยชือหนานกงหง ในใจของเกาอ่เู ตียกเ็ กิดความร้สู กึ ไม่สบ อารมณข์ ึนมาทนั ที เพราะเจ้าสามยงั ไม่ยอมถอดใจอกี หรอื ถึงกล้า สนใจในตวั อวนิ เออ๋ ร์ได้ ลกู ไม่รักดี! อวินเออ๋ ร์แต่งงานแล้วเจ้ายังกล้า! อย่าคดิ ว่าคนในวงั หลวงทกุ คนจะเป็นคนโง่ ความคิดเจ้าเล่ห์ เพทุบายของหนานกงหงเช่นนัน แม้แต่นางทไี ม่เคยไปว่าราชการ เลยยังพอเดาออก เขาคดิ จะปิ ดบงั ใครหรอื เหน็ ชัดๆ ว่าเขาเป็นคน ทใี ช้ชีวิตเรือยเปื อยไปวนั ๆ เทา่ นัน

เมือซูเหลยี นอวินเหน็ สหี น้าของเกาอ่เู ตียเยน็ ชามากขนึ เรอื ยๆ นาง กแ็ ทบจะหยุดหายใจไปครู่หนึง เพราะว่า…หากถามว่านาํ ทไี หนลกึ สดุ แน่นอนว่าต้องเป็นนาํ ในวังหลวงอย่างแน่นอน นีเพิงจะเป็นวนั แรกของนางเอง วนั แรกเท่านนั ! นนี างคงจะไม่ได้ก่อเรืองใหญ่ อะไรขึนหรอกกระมัง ผ่านไปครู่หนึงหลังจากทเี กาอ่เู ตียรับรู้ได้ว่าซเู หลียนอวินกาํ ลังนัง ตัวแขง็ อยู่ นางกเ็ ริมร้สู กึ ตวั ขนึ มาว่าตวั เองอาจจะทาํ เกนิ ไป…เพราะ ถึงอย่างไรนีกเ็ พิงจะแต่งงานกนั นางเป็นหญิงสาวทเี พิงจะห่างจาก อ้อมอกของบิดามารดามา นางจะไปตัดสนิ ใจอะไรได้ “เจ้าสามพูดอะไรกบั พวกเจ้า” “ไม่ได้พดู อะไร” ต้วนเฉินเซวียนแย่งตอบก่อน “ทเี ขาพดู คร่าวๆ ….กค็ ือว่าบอกว่าตัวข้าดวงดยี ิงนัก! มเิ ช่นนันแล้วจะได้แต่งงานกับ ภรรยาทดี เี ช่นนีได้อย่างไร” ซเู หลยี นอวินหลุบตาตาํ นางไม่พดู อะไรอกี เพราะหากพิจารณา เพียงความหมายตามอักษรเพียงอย่างเดียวแล้ว หนานกงหง หมายความอย่างนจี ริงๆ

แต่ความหมายทแี ท้จรงิ เล่า? สายตาคู่นนั ของหนานกงหงแสดง ออกมาอย่างชัดเจน ทเี ขาบอกว่าดวงดยี ิงนกั และขอแสดงความ ยนิ ดดี ้วยอะไรพวกนัน เหน็ ได้ชัดๆ เลยว่าเขาอยากเหน็ พวกตนเลกิ กนั เรว็ ทสี ดุ ! รวมถงึ สายตาอาฆาตแค้นทจี ้องต้วนเฉนิ เซวียนเขมง็ นัน แม้ว่านางจะเป็นคนนอกแต่กร็ บั รู้ได้! แค่นึกถงึ สายตาของหนานกงหงเมือครู่ ซูเหลียนอวินอดไม่ได้ทจี ะ ร้สู กึ ขยะแขยงขึนมา เพราะหนานกงหงเองกถ็ ือว่าเพิงจะแต่งงาน กบั สาวงามสะพรังได้เพยี งไม่กวี ันเอง ไม่ว่าเยยี ลีว์เยียนจะเป็นคน อย่างไรกต็ าม นางกถ็ อื ว่าเป็นคนทสี วยงามได้มาตรฐานคนหนึง เขาอยู่กบั โฉมงามไปเพียงไม่กีวันเทา่ นัน เขายงั ทาํ ตวั น่าขยะแขยง เช่นนกี บั ตนและต้วนเฉินเซวยี นได้ องค์ชายสาม คงจะไม่ปกติจรงิ ๆ! “อ้อ อย่างนเี อง” ในแววตาของเกาอ่เู ตียปรากฏบางอย่างขนึ “แต่ การแสดงความยินดีกบั บ่าวสาวโดยไม่มอบของขวัญอะไรสกั หน่อย จะไปถูกต้องได้อย่างไร การเอ่ยปากเพียงอย่างเดียวเกรงว่าจะให้ ความสาํ คัญน้อยเกนิ ไปหน่อย เซวยี นเออ๋ ร์ เดียวข้าจะไปพูดกบั ฝ่ า บาทเองว่าไม่ว่าผู้ใดกห็ ้ามละเลยประเพณนี ีทงั นัน!”

“พะย่ะค่ะ” ต้วนเฉินเซวียนเงยหน้าแล้วเหลอื บมองสายตาของเกา อ่เู ตียด้วยรอยยิม “เอาล่ะ อย่าไปพดู เรืองทนี ่าราํ คาญใจเช่นนนั เลย” เกาอู่เตียยกมอื ขึนเพือบอกนางในทเี ตรียมของเสรจ็ แล้วให้ยกเข้ามา “อวนิ เอ๋อร์ ลองดูว่าเจ้าชอบหรอื ไม่ ข้าอายุเยอะแล้ว อาจจะไม่ค่อยร้วู ่าเดก็ ๆ อย่างพวกเจ้าชอบอะไร หากมีสงิ ใดทเี จ้าไม่ชอบ บอกน้ามาได้เลย น้าจะหาของมาเตมิ เข้าไปแทนให้” ซูเหลยี นอวินมองไปยังกล่องทขี นั ทแี ละนางในยกเข้ามาแต่ละกล่อง และกร็ ้สู กึ ว่า…นีฮองเฮามองต้วนเฉนิ เซวียนเป็นลกู ชายแท้ๆ ของ ตวั เองเสยี แล้วกระมงั เพราะต่อให้เป็นคนทไี ม่ร้เู รืองรู้ราวอะไร เมือได้เหน็ ของทที าํ ให้ตาพร่ามัวเช่นนีกค็ งจะพอเดาได้แล้วว่าของ ด้านในจะต้องเป็นของทยี ากจะตีราคาอย่างแน่นอน! “ผู้ใหญ่ให้ของ หม่อมฉันไม่กล้าปฏเิ สธ” ซเู หลยี อวินเบือนหน้าไป ทางอนื เพือบงั คบั ไม่ให้ตัวเองจ้องกล่องใบนัน เพราะของเช่นนี… หากมองไปนานๆ อาจจะเป็นอนั ตรายต่อดวงตาได้! “ของทฮี องเฮาทรงพระราชทานให้ล้วนเป็นของทรี ้อยลีจะมีสกั หนึง

ชิน เหตใุ ดจงึ มาอยู่ทผี ้นู ้อยอย่างพวกเราได้” “โธ่!” เกาอ่เู ตียหน้าบึง “ยังจะเรียกฮองเฮาอยู่อกี ? ของพวกนี ไม่ได้เตรียมไว้ให้คนทเี รียกข้าว่าฮองเฮาเสยี หน่อย!” “เสดจ็ อาเพคะ ผู้ใหญ่ให้ของหม่อมฉนั ไม่กล้าปฏเิ สธ เช่นนันอวนิ เออ๋ รข์ อรับไว้เพคะ”

ตอนที เป็ นลม เมือซูเหลยี นอวินเหน็ เกาอ่เู ตียทาํ ท่าโมโหกร็ ้สู กึ ขาํ อยู่ในใจ เพราะ ทา่ ทางเช่นนีคล้ายกบั ต้วนเฉนิ เซวียนมากทเี ดยี ว มนิ ่าเล่าคนถึง ชอบพูดกนั ว่าคนทตี ้วนเฉนิ เซวยี นคล้ายมากทสี ดุ คอื ไม่ใช่จางเจา หวาแต่เป็นเกาอ่เู ตีย น้าของเขาต่างหาก “โธ่ นีกถ็ ูกแล้วน!ี ” เกาอู่เตียยืนมอื ออกมาแล้วลบู ผมดาํ ขลบั ของซู เหลยี นอวิน “จะว่าไปแล้วพวกเจ้าคงยังไม่ได้กนิ อาหารกลางวันใช่ หรือไม่ อยู่กนิ กันทนี ีกนั เลยกแ็ ล้วกนั กนิ เสรจ็ แล้วค่อยกลับกนั ก็ ได้” “ไม่ดีกว่าเสดจ็ อา” ต้วนเฉินเซวยี นลุกขนึ “วันนีข้าว่าจะพาซู เหลยี นอวินไปเดนิ เล่น ส่วนเรืองอาหารพวกเราค่อยไปหากนิ กนั ข้างนอกกไ็ ด้” เมือเกาอู่เตียได้ยินต้วนเฉินเซวียนเอ่ยเช่นนี นางกลับไม่โกรธ นาง เพียงเอ่ยว่า “กด็ ี พวกเจ้าทงั สองคนกาํ ลังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลา มันกนั อยู่ ข้าเป็นคนนอกคงไม่ดหี ากจะไปยุ่งกบั พวกเจ้า พวกเจ้า สองคนอยากไปกนิ ข้าวข้างนอกกนั ตามลาํ พังกไ็ ปกนั เถิด เดียวข้า

จะให้คนเอาของพวกนีไปสง่ ให้ทจี วนพวกเจ้ากแ็ ล้วกนั ” “ขอบพระทยั เสดจ็ อาทเี ข้าใจ” “อมื ไปเถดิ ” เมือออกพ้นประตูวังมาแล้ว ซหู ลยี อวินกเ็ อ่ยถามคาํ ถามทคี ังค้าง อยู่ในใจของนางมาเป็นเวลานานออกไปว่า “ต้วนเฉินเซวยี น ความหมายขององค์ชายสามคืออะไร” นางร้สู กึ ว่าอันทจี ริงแล้วสายตานันไม่ได้โจมตีมาทนี างเพียงเท่านัน แต่ความไม่พอใจทแี ฝงอยู่สว่ นมากนันเป็นเพราะต้วนเฉินเซวียน ด้วย แต่กบั ต้วนเฉินเซวียน…? พวกเขาทงั สองคล้ายว่าจะมีความ เกยี วข้องกนั อยู่บ้างเลก็ น้อยกระมงั ความสมั พันธน์ นั คล้ายว่าจะมี ความข้องเกยี วกบั เกาอู่เตียทเี ป็นอาของพวกเขาอยู่บ้าง ความสมั พันธเ์ ลก็ น้อยนีกลายเป็นความแค้นทลี ึกซึงไปได้อย่างไร “ไม่ต้องสนใจเขา” บนรถม้า ต้วนเฉนิ เซวยี นโอบซเู หลียนอวินเข้า มาไว้ทอี กแล้วกระซิบข้างๆ หูว่า “กแ็ ค่คนไม่สาํ คญั คนหนึงทไี ม่

ค่อยข้องเกยี วอะไรกบั พวกเราเท่านัน จะไปสนใจเขาทาํ ไมกนั ” อมื ! การกอด ก้อนนุ่มๆ อย่างอ วนิ เออ๋ รเ์ อาไว้เป็นท่าทางทสี บาย ทสี ดุ แล้วจริงๆ เช่นนีแม้ว่าตอนนีจะเป็นฤดูร้อน อาจทาํ ให้รู้สกึ ร้อนอยู่บ้าง แต่โชค ดีทนี าํ แขง็ ทเี อาใสไ่ ว้บนรถค่อนข้างมากจงึ ทาํ ให้พอทนได้! “นี จะคุยกค็ ุยกันดๆี ปล่อยข้าได้หรือไม่” ซเู หลยี นอวินพยายาม ใช้ข้อศอกของตัวเองกระทุ้งไปทเี อวของต้วนเฉนิ เซวียน นีเขาเป็น โรคอะไรกัน เหตใุ ดถงึ ชอบถงึ เนือถงึ ตัวเช่นนี อกี อย่างนีมันฤดู ร้อน…ความร้อนในตัวนางเพยี งคนเดยี วกพ็ อแล้ว นางไม่อยากให้มี เตาร้อนๆ อกี อนั มากอดนางเอาไว้อกี ! “ไม่ได้ ข้ากอดเจ้าเช่นนีไม่สบายหรอกหรอื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นรู้ ตังแต่ตอนทซี ูเหลียนอวนิ ขยับแขนตอนแรกแล้วว่านางจะทาํ อะไร ในตอนนนั เขาจงึ ยิงกอดซเู หลียนอวินเอาไว้แน่นมากยิงขนึ “ต้วนเฉนิ เซวยี น” ซเู หลียนอวินถอนใจ “หืม ว่ามาส”ิ เสยี งงวั เงยี ของเขาทคี ่อนข้างทุม่ ลกึ ดังขนึ ข้างหูนาง

นันทาํ ให้นางร้สู กึ หวันไหวแทบทนไม่ได้จนนางอาจยอมแพ้ได้ทุก อย่าง “ข้ารู้สกึ ว่าท่านน่าราํ คาญนกั !” ความแตกต่างระหว่างตอนนีกบั เมือชาติทแี ล้วมนั ช่างต่างกนั มาก มากเกนิ ไปแล้ว! เมอื ชาติก่อน อย่าว่าแต่ต้วนเฉนิ เซวียนจะเข้ามากอดนางทุกทที กุ เวลาเช่นนเี ลย แม้แต่ตอนทนี างเข้าใกล้เพยี งแค่ครึงเมตร ร่างกายของเขากจ็ ะมี สญั ญาณเตือนบางอย่างทบี อกว่าให้ออกไปไกลๆ นางกว่านหี น่อย! “นนั แสดงว่าเจ้ายังไม่ค้นพบบางอย่าง แต่ค้นพบตอนนีกไ็ ม่สาย นะ” เขาเองกย็ ังไม่ได้ค้นพบในตอนแรกเหมอื นกนั ว่าทแี ท้แล้ว การกอดใครสกั คนหนึงมนั ร้สู กึ ดขี นาดไหน ความร้สู กึ ดีเช่นนีมนั ทาํ ให้เขาคดิ ถงึ หน้าหนาวเสยี แล้ว! หากกอดตอนหน้าหนาวคงจะ สบายกว่านีแน่! “แต่ข้าร้อน…” ซเู หลยี นอวินเงยหน้ามองหลงั คารถม้า “ทา่ นโหวต้ วน ทา่ นไม่ร้อนรึ” นางเริมร้สู กึ หลังของนางทมี เี หงอื ซึมออกมา! “อมื …” จะฝืนใจพูดออกไปหรือว่าไม่ร้อน? แต่คาํ พดู นมี ันฝืนใจ เขาเกนิ ไปหน่อย ฝืนใจถงึ ขนาดทวี ่าคนอย่างต้วนเฉินเซวียนไม่

สามารถเอ่ยออกมาได้ทนั ท!ี “กอดอกี หน่อยเดียวกช็ ินไปเอง” ต้วนเฉนิ เซวยี นยืนมอื เข้าไปใน ลนิ ชกั ทอี ยู่ข้างๆ แล้วหยบิ นยิ ายเรืองสพั เพเหระทวั ไปออกมา “ข้า จะเล่าเรืองให้เจ้าฟังกไ็ ด้ เจ้าตังใจฟัง อกี ประเดียวกค็ งหายร้อน” “ดี…” ซเู หลยี นอวินยกแขนเสอื ขนึ มาแล้วเชด็ เหงอื ทซี ึมออกมาที หน้าผาก เมือไหร่จะถงึ ทหี มายเสยี ทนี ะ ไม่ใช่ว่ายังไม่ทนั จะถึง ข้าว กย็ ังไม่ได้กนิ แต่นางกลับเป็นลมแดดไปเสยี ก่อนนะ! จวนองคช์ ายสาม “องคช์ าย มขี ่าวมาจากสายสบื ของเราพะย่ะค่ะ” หนานกงหงเอามอื ไพล่หลงั พลางเดนิ วนเวียนอยู่ในห้อง คิวของเขา ขมวดแน่น ใบหน้าขอเขาหมองหม่น เหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าเขา อารมณ์ไม่ดีอย่างยิง เมือได้ยินว่ามีข่าวใหม่มา หนานกงหงกเ็ ริมกลับมามชี ีวิตชวี าอกี ครังราวกบั มีรังสแี ห่งความตืนเต้นฉายออกมาจากตัวของเขา “รีบ ให้เขาเข้ามา” ข่าวนีสาํ คญั อย่างยิง เขาไม่อาจทนรอได้ต่อไปอกี

แม้แต่วนิ าทเี ดยี ว การรอนัน เขารอมานานเกนิ ไปแล้ว! หากรอต่อไปเกรงว่าทุกอย่าง คงจะสายเกนิ ไปแล้ว! “องคช์ ายสาม เป็นอย่างทที า่ นเดาไว้เป็นส่วนใหญ่” ผ้ทู สี วมใสช่ ุดสี ดาํ กาํ ลงั ประสานมอื คารวะ หลังจากคารวะหนานกงหงแล้วถึงจะ เอย่ ออกมา “เรืองทเี กิดขนึ ในตอนนัน มีประเดน็ ทนี ่าสงสยั อยู่ จริงๆ บ่าวเจอตัวหมอตาํ แยทที าํ คลอดให้ฮองเฮาในปี นันแล้ว เพียงแต่ตอนนหี มอตาํ แยผ้นู ันปากแขง็ อย่างยิง นางไม่ยอม สารภาพอะไรสกั เรือง” “เช่นนนั คงจะต้องใช้วิธกี ารอนื เพอื เปิดปากของนางให้ได้” การ สอบสวนนกั โทษนัน แต่ไหนแต่ไรการจะทาํ ให้สารภาพได้ต้องข่มขู่ ให้เกดิ ความหวาดกลัวซึงจะได้ผลกว่าการทรมานแต่เพยี งร่างกาย มากนกั ดังนันในเมือการทรมานทางร่างกายใช้ไม่ได้ผลกบั หมอตาํ แยผู้นี เช่นนนั พวกเขาคงต้องเปลยี นไปใช้วธิ อี นื แทนแล้ว เมือหนานกงหงได้ยินว่ามเี รืองราวลึกลบั ซ่อนอยู่ ร่างกายของเขาก็

เริมโคลงเคลงเลก็ น้อยถงึ ขนั ทาํ ให้ไขมนั ทอี ยู่บนร่างกระเพือม “ภารกจิ คือต้องให้นางสารภาพความจริงออกมาให้ข้าร้ใู ห้ได้!” เขา จะได้มเี วลาเตรียมการทุกอย่างแต่เนินๆ “พะย่ะค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว” “น่าเสยี ดายตระกลู หยางนัก…” สายตาของหนานกงหงปรากฏ ความชัวร้ายออกมา แม้ว่ามดี อย่างตระกลู หยางจะอนั ตรายไป หน่อย แต่อย่างไรกเ็ ป็นมีดทคี มปราด หากใช้ดีๆ การจะเฉือนเนือ ลงไปสกั สามนิวกค็ งไม่ยากอะไร น่าเสยี ดายทพี วกโง่อย่างตระกูลหยางไม่ร้จู ักซ่อนจุดอ่อนของ ตวั เองให้ดี เสดจ็ พ่อของเขาถงึ จดั การได้อย่างง่ายดายเช่นนี! แต่จะ ว่าไปกถ็ ูกแล้ว เพราะต่อให้เสดจ็ พ่อของเขาไม่ลงมอื เขาเองกค็ งไม่ มีทางไว้ชีวติ กบฏพวกนีอย่างแน่นอน การทพี วกเขามเี พียงสนมกุ้ยเหรินทตี ังท้องแถมยังไม่รู้ด้วยซาํ ว่า เป็นเดก็ ชายหรือหญิง กท็ าํ ให้พวกเขาเพ้อฝนั ว่าตัวเองจะก่อการทุก อย่าง แถมยงั คิดจะทงิ เขาด้วย? คิดจะเสรจ็ กจิ ฆ่าลาหรือ น่าขันยิง นกั !

สดุ ท้ายแล้วผู้ใดกนั แน่คือลาทตี ายแล้วตัวนัน กาํ ลังจะฆ่าตวั เองให้ ตายแท้ๆ ยงั ไม่ร้ตู ัว “คนตระกูลหยางสมควรตายแล้ว” เมือคนทอี ยู่ตรงหน้าหนานกง หงยนื ขนึ เขากเ็ อ่ยออกมา “คดิ จะควบคมุ ข้า เป็นพวกเขาเองทเี ดนิ หมากโง่ๆ เช่นนี” อกี อย่างตอนสาํ คญั ทสี ดุ ยงั คดิ จะทงิ องค์ชาย อย่างเขาแล้วไปหาคนทมี ีตาํ แหน่งคนอนื เฮอะ ไม่รู้อะไรเสยี แล้วว่าผู้ใดกันแน่ทเี ป็นฝ่ ายโดนทงิ

ตอนที เรียกเขา้ เฝ้ า ชีวติ หลงั การแต่งงาน ซเู หลียนอวินเพยี งร้สู กึ ว่าตัวเองเปลียนรังที อยู่ นางอ่านหนังสอื และเล่นหมากล้อมอะไรไปเรือยเปื อย เพราะ ในแต่ละวันของนางนันมเี วลาว่างเหลือเฟื อ! งานบ้านอะไรต่างๆ ตระกูลต้วนถือเป็นเจ้าของทแี ท้จริง ดงั นนั เมือ รวมนางเข้าไปอีกคนกเ็ ทา่ กบั ว่ามสี มาชิกเพยี งสีคนเท่านัน ดงั นัน หากให้นางต้องดูแลจริงๆ กค็ งง่ายเสยี จนมบี ญั ชีเพียงแค่เล่มเดียว อกี อย่างตอนนีถอื ว่านางเป็นสะใภ้มอื ใหม่ นางจึงยังไม่ต้อง รบั ผดิ ชอบงานบ้านต่างๆ โดยมีจางเจาหวาเป็นคนจดั การไปก่อน แน่นอนว่าจางเจาหวาไม่ได้บอกว่าตัวเองจะยึดอาํ นาจการดูแลจวน โดยไม่ยอมวางมือเช่นนีไปตลอด ซึงกห็ มายถงึ ไม่ยอมวางมือให้ซู เหลยี นอวิน เพียงแต่ตอนนีอาํ นาจของซเู หลยี อวินยงั ไม่มากพอจึง ยงั ต้องหลบเลยี งไปเท่านนั ในเมอื นางเป็นคนเลือกทจี ะใช้ชีวติ อย่างไรเอง ดังนันอยากใช้ชีวติ สบายๆ แค่ไหนกย็ ่อมทาํ ได้ ส่วนการควบคุมพฤติกรรมของบ่าวในจวนนัน หากเทยี บบ่าวใน จวนโหวกบั จวนอนื ๆ แล้ว พวกเขาล้วนเคร่งครัดในกฎระเบยี บกว่า

มากนัก ดงั นนั จึงไม่มปี ัญหาการดูถูกนางเรืองทนี างเพิงแต่งเข้ามา และยังไม่มีบารมมี ากพอ เนอื งจากการแสดงความรักของต้วนเฉนิ เซวยี นกับความโปรด ปราณของจางเจาหวานันกเ็ ป็นสงิ ทอี ธบิ ายได้ดที สี ดุ แล้วว่าลกู สะใภ้ อย่างซเู หลยี นอวินผู้นีเป็นทรี ักของทกุ คน ดงั นนั จึงไม่ต้องสนใจว่า คนอนื ๆ จะคดิ กบั นางว่าอย่างไร ส่วนบดิ าของต้วนเฉินเซวยี นนัน แม้คล้ายว่าเขาจะเป็นคนทีสาํ คญั ทสี ดุ ในบ้าน แต่ตังแต่วันทซี เู หลยี นอวนิ แต่งเข้ามาเขากท็ าํ ตัว เหมือนไม่มตี วั ตนมาตลอด ดงั นนั เขาจะร้สู กึ อย่างไรกไ็ ม่สาํ คัญ แต่สดุ ท้ายเมือเวลาผา่ นไปได้หนึงเดอื น ซเู หลยี นอวินถงึ จะค่อยๆ ค้นพบว่า ต้วนเฉนิ เซวียน…เป็นคนทลี กึ ลบั เป็นอย่างยิง เพราะหากคิดดูดๆี แล้ว เขาน่าจะเป็นคนทมี เี วลาว่างคนหนึง เพราะเขาเป็นคนทไี ม่มตี าํ แหน่งใดๆ แต่ตอนนีกลายเป็นว่าทุกวนั เขากลบั ดูเป็นคนทยี ่งุ ว่นุ วายตลอดเวลา แต่แม้ว่าซเู หลยี นอวินจะ สงสยั เพียงใด นางกเ็ พียงเกบ็ ความสงสยั เอาไว้ในใจไม่ได้เอ่ยถาม ออกไป

นางคิดว่าหากต้วนเฉินเซวยี นไม่ได้เป็นฝ่ ายถามนางเอง นางกไ็ ม่มี ความจาํ เป็นต้องถาม เพราะหากเขาไม่เป็นฝ่ ายบอกนางก่อน นันก็ แสดงว่าเขาไม่อยากให้นางรู้ หากไปไล่ต้อนถามเขา นางจะได้ คาํ ตอบอะไร? อาจจะได้คาํ ตอบทตี อบออกมาอย่างเสยี ไม่ได้ หรืออาจจะเป็นคาํ โกหกทผี ่านการพิจารณามาแล้ว ดงั นนั การร้คู รึงไม่รู้ครึงเช่นนี นาง เลือกทจี ะไม่ร้ทู งั หมดเลยสกั นิดจะดีกว่า! ในหลายๆ ครังเราต้องไม่รบี ร้อนจนเกนิ ไป ไม่ว่าจะมเี รืองอะไร ล้วนต้องทาํ อย่างค่อยเป็นค่อยไป “คณุ …อ้อ ไม่ใช่สิ ฮูหยนิ เจ้าคะ!” แม้ว่าตอนนจี ะผ่านไปหนึงเดือน แล้วแต่บางครังหลมี ู่กย็ ังคงไม่สามารถเปลียนวธิ กี ารเรยี กทตี นคุ้น ชนิ มากว่าสบิ กว่าปี ได้ โดยเฉพาะเวลาทนี างรบี ! “ทาํ ไมรึ มเี รืองด่วนอะไร” ตอนนนั ซเู หลียนอวินกาํ ลังนงั เอนกาย อยู่บนเก้าอพี ลางเปิ ดนยิ ายสพั เพเหระในมอื จากนนั จงึ เอ่ยออกมา อย่างเชืองช้า ทา่ ทางการนังของนางหากคนทวั ไปเหน็ เข้าจะต้องพดู ว่านางไม่มมี ารยาทอย่างแน่นอนทไี ม่ยอมนังให้ดี

แต่ตอนนีไม่มคี นไม่ใช่หรือ อกี อย่างต่อให้เป็นต้วนเฉนิ เซวียนเอง เขากไ็ ม่มีปัญหาอะไรกบั ทา่ ทางการนังอย่างเกยี จคร้านของนาง เช่นนี เขาเพยี งบอกว่าปกติแล้วนางทาํ ตัวอย่างไรทตี ระกูลซู อยู่ทนี ี กใ็ ห้ทาํ ตัวเช่นเดิมกพ็ อ ขอเพียงนางสบายทสี ดุ อกี อย่างในเรือน แห่งนกี ไ็ ม่มีคนปากมากอยู่ด้วย “ในวังหลวงมคี าํ สงั ออกมาว่าให้ฮูหยินเข้าวงั เจ้าค่ะ” หลมี ู่พยายาม เอย่ อย่างใจเยน็ “เป็นคนของฝ่ าบาทมาบอกเอง ดังนนั น่าจะเป็นฝ่ า บาททอี ยากพบฮหู ยิน” “ฝ่ าบาท?” ซูเหลยี นอวินค่อยๆ วางหนังสอื ลงข้างกาย “หลมี ู่ เจ้า แน่ใจนะว่าเป็นฝ่ าบาทไม่ใช่ฮองเฮา” เพราะ…ฝ่ าบาท? อย่าว่าแต่ นางเคยมคี วามเกยี วข้องใดๆ กบั ฝ่ าบาทเลย แม้แต่เจอตัวเป็นๆ สกั ครังนางยังไม่มโี อกาส หากเป็นฮองเฮาอยากพบนาง นางยงั พอเดาได้บ้างว่าเป็นเรือง อะไร! “ไม่ใช่เจ้าค่ะ” หลมี ู่สายหน้า “บ่าวแน่ใจว่าเป็นฝ่าบาท” เพราะนาง เองกเ็ คยตามซเู หลยี นอวินเข้าวัง ขันทปี ระจาํ ตัวของฮองเฮาคือใคร

นางย่อมจาํ ได้ ส่วนขนั ทขี องลีหยวนตคี ือใครนางกจ็ าํ ได้อย่าง ชดั เจนเช่นกนั “กไ็ ด้” ซูเหลยี นอวนิ ลกุ ขนึ “ช่วยข้าเปลียนชุดหน่อย” ทหารมาก็ ใช้ขนุ พลต้าน นาํ มากใ็ ช้ดนิ รับ อย่ามวั แต่คิดเรือยเปือยไปเองเลย ส้รู บี ไปพบหน้าเขาจะได้รู้ไปเลยว่าความจรงิ เป็นอย่างไร “หลกี งกง” เวลาผ่านไปหนึงถ้วยนาํ ชา ซูเหลยี นอวนิ กร็ บี เดนิ ออกไปยังเรอื นหน้า เมือเหน็ หลกี งกงกาํ ลงั นังดมื นาํ ชาอยู่บนเก้าอี นางกเ็ ชือในสงิ ทหี ลมี ู่บอกนางเมอื ครู่ คนผ้นู ีคือขนั ทขี ้างกายของลีหยวนตีอย่างแนน่ อน นันคือหลีมัวหรื อหลกี งกง แต่ว่าเพราะเรืองอะไรกนั ถึงทาํ ให้เขาต้องออกจากวงั หลวงมาด้วย ตัวเอง แค่ถ่ายทอดคาํ สงั ให้นางเข้าวังกไ็ ด้แล้วไม่ใช่หรอื นีมนั …ใช้ คนไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่กระมงั หรอื อาจจะกล่าวได้ว่าจริงจัง มากเกนิ ไปหน่อย อกี อย่างจากคาํ พดู ทหี ลมี ู่ถ่ายทอดให้นางฟังเมือคร่นู ี การเข้าวัง ครังนี คล้ายว่า…ต้องการจะเรยี กนางเข้าไปเพยี งคนเดยี วเท่านนั

เพราะไม่ได้กล่าวถึงต้วนเฉนิ เซวียนเลย แต่จะว่าไปตอนนีต้วนเฉินเซวยี นอยู่ทคี ่ายทหาร ดงั นนั จึงเป็นไปได้ ทตี ้องการจะเลียงไม่ให้ต้วนเฉินเซวยี นร้เู พือจะเรียกตัวนางไปเพียง ลาํ พัง “หลกี งกงรอนานแล้วเพคะ” “ทไี หนกนั ” หลกี งกงลุกขนึ แล้วคาํ นบั พลางเอ่ยว่า “ฮหู ยนิ โหว บ่าวเพียงรับคาํ สงั จากฝ่ าบาททอี ยากให้ฮูหยินเข้าเฝ้ าเท่านันเอง” “อมื …” ซเู หลยี นอวินพยกั หน้าสองที จากนนั จงึ เงยหน้าขึนแล้ว เหลอื บมองไปยังจางเจาหวาทนี ังอยู่ข้างๆ จึงเหน็ ว่านางไม่มอี ะไรที อยากจะกล่าวกบั ตน เมือจางเจาหวาเหน็ สายตาเคลือบแคลงใจของซเู หลยี นอวิน นางก็ เพียงส่ายหน้าเลก็ น้อยเพอื เป็นการบอกว่านางเองกไ็ ม่รู้เรืองเช่นกนั จากนนั จงึ ยิมเพือเป็นการให้กาํ ลงั ใจนางและเพือให้นางวาง ตวั อย่างผ่อนคลาย ”หลกี งกง มทิ ราบว่าพอจะบอกได้สกั หน่อยหรอื ไม่ว่าคราวนีทฝี ่ า

บาททรงรับสงั เรียกตัวข้านันด้วยเรืองอนั ใด” เมือขนึ รถม้าไปแล้ว ซูเหลยี นอวินกล็ องถามออกไป เพราะระยะทางจากจวนจิงอนั โหว ไปวงั หลวงต้องใช้เวลาอย่างน้อยประมาณเกอื บครึงชัวยาว ระหว่างทางนีหากนางไม่ร้สู ถานการณ์เลยสกั เลก็ น้อย เช่นนัน ระยะทางเกอื บครึงชัวยามนคี งจะทาํ ให้นางร้อนใจมากเกินไปหน่อย “ตอบฮหู ยนิ โหว” หลกี งกงยิงก้มตัวลงตาํ ไปอกี “คือว่า…อนั ทจี ริง แล้วบ่าวเองกไ็ ม่ร้เู หมอื นกนั ว่าเกดิ เรืองอะไรขึนแน่ หากฮูหยินโหว อยากรู้จริงๆ คงจะต้องถามฝ่ าบาทเองแล้ว ความคดิ อ่านของฝ่ า บาท คนอย่างบ่าวมิกล้าเดาส่งเดช” อนั ทจี ริงแล้วหลกี งกงกอ็ ยากรู้ เช่นกัน! เพราะเช่นเดียวกบั ทซี เู หลยี นอวนิ คิด แค่เรืองถ่ายทอดคาํ สงั เหตใุ ด จะต้องให้เขาออกมาด้วยตวั เอง ทว่าหากคิดอกี มุมหนึง การทตี ังใจ ส่งเขาออกมานัน นันถอื เป็นเครืองยนื ยันได้ว่าเรืองนีจะต้องเป็น เรืองทสี าํ คญั มาก! ดงั นันคาํ ถามของซเู หลยี นอวินข้อนี เขาไม่กล้าตอบไปส่งๆ อย่าง เดด็ ขาด เพราะหากไม่ระวงั ตัวแล้วเขาถา่ ยทอดคาํ พูดผดิ ๆ ไปล่ะก็

ความหมายผดิ ๆ นันจะก่อเรอื งว่นุ วายใหญ่โตได้! เมือซเู หลยี นอวินไม่ได้คาํ ตอบอะไรจากหลีกงกง ตอนนันนางก็ หมดหวัง ขณะเดียวกนั กเ็ กดิ ความร้สู ึกกงั วลขึนมาแทน นางเพียงร้สู กึ ว่า การไปเข้าเฝ้ าครังนีคงจะไม่ได้ผ่านไปง่ายๆ อย่าง แน่นอน!

ตอนที ตวั อกั ษรจีน นอกตาํ หนักหย่างซิน ซเู หลยี นอวินกาํ มอื ทงั สองข้างเอาไว้แน่น เพือให้กาํ ลังใจตัวเอง กลัวอะไรกนั กแ็ ค่เข้าเฝ้ าฝ่ าบาทเท่านัน! มใิ ช่ ว่าไม่เคยเจอเสยี หน่อย…ผ่อนคลายหน่อย… “ฝ่ าบาท ฮหู ยินโหวมาแล้วพะย่ะค่ะ” หลกี งกงเข้าไปในตาํ หนัก หย่างซนิ แล้วรายงาน “เข้ามาเถิด” “พะย่ะค่ะ” เมือได้ยนิ ว่าให้เข้าไป ซูเหลยี นอวินจงึ คลายหมัดทงั สองของตนแล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปด้านใน ในตาํ หนัก ลีหยวนตกี าํ ลงั ฝึกเขยี นอกั ษรจีนอยู่ เมือเขาเหน็ ซู เหลยี นอวินเข้ามาและมที า่ ทางกล้าๆ กลวั ๆ ไม่ยอมพูดคุยกบั เขา เช่นนนั เขาจึงค่อยๆ วางพู่กนั ในมอื ลงแล้วเอย่ ว่า “แม่นางอวนิ เจ้าช่วยเข้ามาดูหน่อยว่าตัวอกั ษรตัวนีของข้าเขยี นเป็นอย่างไรบ้าง” “เพคะ” ซูเหลยี นอวนิ พยกั หน้าแล้วก้าวเท้าไปข้างหน้าพลาง พจิ ารณาตัวอักษรทลี หี ยวนตีเขียนอย่างละเอียด ‘ เบืองบนกาํ หนด

ชะตา จึงต้องเคารพลขิ ติ แห่งสวรรค์’ “เป็ นอย่างไร” “อมื …สวยมากเพคะ!” ซูเหลียนอวินขยับคอของตัวเองทแี ขง็ ทอื ไป แล้วเพือพยักหน้า “ตวั อกั ษรของฝ่ าบาท สวยมากจริงๆ!” ตัวอกั ษรของลีหยวนตีนันสวยเป็นอย่างยิง ดูมีชีวติ และมคี วาม ทะนง อกี ทงั นาํ หนกั ในการจรดปลายพ่กู นั นันจะต้องได้รับการ ฝึกฝนมาเป็นสบิ ๆ ปี ถึงจะเขยี นออกมาได้เช่นนี ดงั นนั คาํ พูดของซู เหลยี นอวินไม่ได้เอ่ยออกมาเพือประจบประแจงแต่อย่างใด ทว่า…ตัวอักษรนันไม่เลว แต่อักษรพวกนเี มือเอามาเขยี นรวมเข้า ด้วยกนั แล้ว ความหมายของมนั … นีต่างหากทเี ป็นจุดสาํ คญั ของ คาํ ถามของลีหยวนตี ทว่าตอนนีซเู หลยี นอวินแสร้งทาํ เป็นโง่ ไม่เข้าใจในสิงทตี ัวเองได้ยิน ได้เหน็ เพราะคาํ ว่าชะตาชีวิตและลขิ ิตสวรรค์นัน หากลองพิจารณาดูให้ดี ความหมายแฝงของมันนันมากมายยิง

“แม่นางอวนิ เจ้าแต่งงานกบั เจ้าต้วนมาได้พักหนึงแล้วกระมงั ” เมือลีหยวนตีได้ยินซเู หลยี นอวินเอ่ยเช่นนี เขากไ็ ม่ได้แปลกใจหรอื รู้สกึ เหนอื ความคาดหมายแต่อย่างใดจงึ เอ่ยต่อไปว่า “แต่งงานกับ เจ้าต้วนแล้ว เจ้ารู้สกึ อย่างไรบ้าง” นีกาํ ลงั พยายามเข้าใจนางจรงิ ๆ หรือถึงได้ถามนางว่านางรู้สกึ อย่างไร ซูเหลยี นอวินแอบบ่นในใจ แม้ว่าจะร้วู ่าการแต่งงานครังนเี ป็นตัว ของเขาเองทอี อกพระราชโองการออกมา ทว่า…การทาํ เช่นนีถอื ว่า เป็ นห่วงนางมากไปหรือไม่ “หม่อมฉันกบั ต้วนเฉินเซวียนไปกนั ได้ดมี ากเพคะ” ซเู หลยี นอวิน ทาํ เป็นเขนิ อายจนก้มหน้างดุ เพือซ่อนความคิดของนางทอี ยู่ในแวว ตาไว้ นางตังใจไม่เรยี กว่าท่านโหวเพือเป็นการแสดงออกอย่าง อ้อมๆ ว่าความสมั พนั ธร์ ะหว่างต้วนเฉนิ เซวียนกบั นางนันดมี าก และไม่ใช่ดจี ากภายนอกเทา่ นัน เพราะความคุ้นเคยนันส่วนมากจะ เริมต้นจากจุดเลก็ ๆ “เช่นนเี อง” ลีหยวนตีพยักหน้าราวกบั กาํ ลงั ใช้ความคิดบางอย่าง

“เช่นนนั มิทราบว่าแม่นางอวินร้หู รือไม่ว่าอะไรคือสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ ในการการแต่งงาน” “อะไรนะเพคะ” ซเู หลยี นอวนิ ไม่ค่อยเข้าใจความหมายทอี ยู่ใน คาํ พูดของเขานกั จงึ เงยหน้าขนึ มาแล้วกระพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้ ต้นสายปลายเหตุ “เรืองนนั …ไม่แน่ใจเพคะ…” เมือลีหยวนตีเหน็ ทา่ ทางไม่ร้ตู ้นสายปลายเหตุของซเู หลยี นอวิน เช่นนนั และไม่คล้ายคนทกี าํ ลงั ปิ ดบงั อะไรไว้ อารมณข์ องเขากเ็ ริมดี ขึน เพราะการแสแสร้งในวังหลวงนันมมี ากมายนกั ดงั นันการ แสดงออกอย่างจริงใจและเปิ ดเผยเช่นนีถอื ว่าเป็นสงิ ทลี าํ ค่าอย่าง มาก ดงั นันแม้ว่าซเู หลียนอวินกาํ ลงั แสร้งทาํ แต่หากหลอกเขาได้สาํ เรจ็ ก็ ถือว่าฝีมอื การแสดงของนางนันดีมาก! “แต่งงานแล้วต้องเชือฟังสามอี ย่างไรเล่า” ซเู หลยี อวิน ? ต้วนเฉินเซวยี นเป็นแค่หลานของท่านมใิ ช่หรือ นีทา่ นยุ่งวุ่นวายมาก

เกนิ ไปหน่อยหรือไม่ อกี อย่างการแต่งงานแล้วต้องเชือฟังสามนี ันหมายความว่าไม่ว่า เรืองอะไรนางล้วนต้องฟังต้วนเฉินเซวียนใช่หรือไม่ แต่เรืองนีคล้าย ว่าเป็นเรืองส่วนตัวระหว่างนางกบั ต้วนเฉนิ เซวียนกระมงั หรือว่า… ในความหมายตอนนียังมีอะไรบางอย่างทลี กึ ซึงโดยทนี างยังไม่ เข้าใจอกี “เจ้าเซวียนเป็นสามขี องเจ้า เจ้าเป็นภรรยาของเขา เวลาทีสาํ คัญ…” “เสดจ็ อา ท่านกาํ ลงั คุยอะไรกบั อวินเออ๋ รข์ องข้าหรือ” ลีหยวนตียงั ไม่ทนั เอ่ยจบกม็ ีเสยี งดงั โผงผางเข้ามาจากด้านหน้าประตู จากนัน เสยี งทตี ามมากเ็ ป็นเสยี งผลกั ประตูและฝีเท้าทกี าํ ลงั ก้าวเข้ามา “เสดจ็ น้า ท่านตามอวินเออ๋ ร์มาด้วยเรืองใดหรือพะย่ะค่ะ” ต้วน เฉินเซวียนยิมพลางเดนิ เข้ามาใกล้ จากนนั กย็ นื มอื เพือดึงซู เหลยี นอวินไปอยู่ข้างกายเขาอย่างไม่ทนั ได้ตังตัว “อนั ทจี ริงเสดจ็ อาตรัสกบั กระหม่อมกเ็ หมอื นกัน เพราะอวนิ เอ๋อร์ไม่ค่อยกล้าพูด เท่าไหร่นัก อกี อย่างเสดจ็ น้ายงั เป็นฮ่องเต้ หากเอย่ ถามจนทาํ ให้ นางตกใจไปจะทาํ อย่างไร”

“ตัวก่อเรือง!” ลหี ยวนตีเบิกตาจ้องเขมง็ แต่ยากทจี ะแยกแยะว่า โกรธจริงหรือว่าแสร้งโกรธ “ตอนเข้ามาเหตุใดจึงไม่ร้จู กั เคาะประตู กอ่ น อกี อย่างเจ้าเข้ามาทวี งั หลวงตังแต่เมือไหร่กนั ” “เรืองนี…” ทา่ ทางของต้วนเฉินเซวยี นคล้ายว่าไม่ได้ตกใจทา่ ทาง ของลหี ยวนตีเลยแม้แต่น้อย “กระหม่อมลมื พอกลบั บ้านไปไม่เจอ ตวั ภรรยาจงึ ไปสอบถามดเู มอื ร้วู ่ามาหาพระองค์ กระหม่อมจงึ รบี ตะบงึ ม้ามาทนี ีทนั ท”ี แน่นอนว่าลีหยวนตีไม่เชือคาํ พดู เหลวไหลเช่นนีของเขา จึงเพยี ง แค่นยิมแล้วเอ่ยว่า “ช่างเถิด น่าเสยี ดายยิง เดิมทขี ้าตามอวินเอ๋อร์ มาเข้าเฝ้ าเพราะต้องการให้นางช่วยดูว่าฝีมือการเขยี นตัวอกั ษรของ ข้าเป็นอย่างไรบ้าง สดุ ท้ายพอเจ้าโผล่มา ข้ากห็ มดอารมณ์” “อ้อ เขยี นอกั ษรนเี อง” ต้วนเฉนิ เซวยี นเอียงศรี ษะแล้วมองไปยัง ตวั อกั ารทเี พิงเขยี นเสรจ็ และยังไม่ได้เกบ็ ทวี างไว้บนโตะ๊ เมือมอง เสรจ็ ตาทงั สองข้างของเขากห็ รีลง ทว่าปากของเขายังคงพูดล้อเล่น ต่อ “เสดจ็ น้ามีพัฒนาการดมี าก ไม่เลวเลย!” “ปากของพวกเจ้าทงั สองไม่ต่างกนั เลย” ลหี ยวนตียิม “เมือครู่แม่

นางอวินกเ็ อ่ยเช่นนกี บั ข้า” “แน่นอนอยู่แล้ว มิเช่นนันแล้วพวกเราจะอยู่ด้วยกนั ได้อย่างไร” ต้ วนเฉนิ เซวียนเอามือขนึ มาโอบไหล่ซูเหลียนอวนิ “ในเมอื ดู ตวั อกั ษรกนั เสรจ็ แล้ว พระองค์กค็ งไม่มเี รืองอนื แล้วกระมัง หากไม่ มเี รืองอนื แล้ว เช่นนันพวกเราขอตัวลา” “ไปเถิดๆ” ลีหยวนตยี กมอื ขึนนวดบรเิ วณขมบั “เหน็ ลงกงั อย่าง เจ้าแล้ว ข้ากป็ วดหวั เจ้ารีบไปให้พ้นสายตาของข้าเถดิ !” “พะย่ะค่ะ เช่นนันพวกเราไม่อยู่ขวางหูขวางตาแล้ว” ทว่าเมอื ออกพ้นจากประตตู าํ หนักหย่างซนิ ไปแล้ว ใบหน้าทเี ตม็ ไป ด้วยรอยยิมของต้วนเฉินเซวียนกพ็ ลนั หายกลายเป็นความ เคร่งเครียดทนั ที “ตาแก่นนั พูดอะไรกบั เจ้าบ้าง” “ท่านหมายถึงฝ่ าบาทหรือ” ซเู หลยี นอวนิ ร้สู กึ ได้ถึงความผดิ ปกติ ของอารมณต์ ้วนเฉินเซวียนทเี ปลยี นแปลงไปจงึ จบั แขนของต้วน เฉินเซวียนเอาไว้เพือพยายามปลอบใจเขา “ยังไม่ได้พดู อะไร เพียง

แค่ให้ข้าดูตัวอกั ษรจีนและกใ็ ห้ข้าช่วยวิจารณเ์ ทา่ นัน” เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ ว่าซเู หลยี นอวินเป็นฝ่ ายเริมลงมือกบั เขา ก่อนบ้าง อารมณ์ของเขากด็ ขี ึนมาทนั ที “จริงหรอื ” เหตใุ ดเขาจงึ ไม่ค่อยเชือนกั เพราะถึงขนั ตงั ใจแยกเขา ออกเพือเรียกซเู หลยี นอวินเข้าพบตามลาํ พัง เพียงเพราะต้องการ จะพูดแค่นีน่ะหรอื หรือว่าเขามาถึงได้จงั หวะพอดี ตาแก่นนั จึงยงั ไม่ได้พูดในสงิ ทอี ยากจะพดู ออกมา? “จริง” ซเู หลยี นอวินยมิ “อมื …ส่วนเรืองราวทนี อกเหนือจากนีก็ เป็นเรืองทเี ขาบอกว่าต่อไปให้ข้าเชือฟังทา่ นมากๆ” พอพดู ถงึ ตรง นีซเู หลียนอวินกเ็ ริมร้สู กึ อยากจะขาํ เพราะหากลหี ยวนตีเหน็ เวลาที นางพูดคุยกับต้วนเฉินเซวียนเกรงวา่ คงจะยิงบอกให้นางยิงต้องเชือ ฟังเขายิงกว่านี และจะต้องกาํ ชับเพิมว่าอย่ารงั แกต้วนเฉินเซวยี น ด้วย “กไ็ ด้” ต้วนเฉนิ เซวยี นเองกม็ ใิ ช่ว่าจะไม่เชือใจซเู หลยี นอวิน แต่ ว่า…กย็ ังดี เพราะดูทา่ แล้วเขาจะยังไม่ได้พดู อะไรจริงๆ “ไม่ว่าตาแก่นนั จะพูดอะไร เจ้ากไ็ ม่จาํ เป็นต้องฟังกพ็ อแล้ว ถงึ

อย่างไรกค็ งไมม่ ีอะไรน่าฟังนกั ”

ตอนที เรืองราวชีวติ “ทาํ ไมถงึ ไม่ให้ฟังเล่า” ซเู หลียนอวินย้อนถาม “ทาํ ไม มอี ะไรทไี ม่ อยากให้ข้ารู้รึ” “ไม่ม”ี “น”ี ซเู หลยี นอวินก้าวไปข้างหน้าเพือไปหยุดยืนอยู่ข้างหน้าต้วน เฉินเซวียน จากนันจงึ เงยหน้ามองด้วยสายตาทะเล้น “คุณชายต้วน ท่านคงไม่รู้ตัวกระมังว่าตัวเองผิดปกติ” “ฮะ หมายความว่าอะไร” ต้วนเฉินเซวยี นอดไม่ได้ทจี ะเอนตัวไป ข้างหลงั เลก็ น้อย “อะไรผิดปกติรึ” “คอื ว่าเวลาทที า่ นต้องการให้คนเชือในสงิ ทที า่ นพูดมากเป็นพเิ ศษ ท่านจะพดู เรว็ มากและพดู อย่างแน่วแน่!” ซูเหลียนอวินยืดตัวขนึ “แต่โดยปกติแล้วคาํ พดู เวลาทอี ยากให้คนเชือมากเป็นพเิ ศษนนั ความน่าเชือถอื ของคาํ พดู เหล่านีคงต้องพจิ ารณาดูดีๆ อกี ท”ี “จริงหรือ ข้ามีอาการเช่นนีด้วย?” เขาไม่ร้จู ริงๆ ว่าตวั เองมีอาการ เช่นนดี ้วย เช่นนนั แล้ววนั หน้าคงต้องพยายามปรับตัวในด้านนีใหม่

เสยี แล้ว! “ท่านคดิ จะแก้หรอื คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก” ซูเหลยี นอวินดึงมอื ของต้วนเฉนิ เซวียนให้มุ่งหน้าไปยังประตูวังหลวง เพราะคงไม่อาจ ยืนคุยกนั อย่ตู รงนีตลอดได้และทนี ีไม่ใช่สถานทที จี ะเหมาะกบั การ พดู คุยกนั ด้วย “อาการเช่นนีของท่านคงมีมานานหลายสบิ ปี แล้วกระมงั หาก อยากจะแก้ตอนน…ี เกรงว่าคงจะยากเสยี แล้ว!” “เอาล่ะๆ ข้าเถยี งไม่ชนะเจ้า” ต้วนเฉนิ เซวยี นยอมแพ้ “ใช่ มเี รือง นดิ หน่อย แต่…เรืองนนั มนั ค่อนข้างซับซ้อน หากเจ้าอยากรู้ ข้าจะ พดู กับเจ้า แต่หากเจ้าไม่อยากรู้ ก…็ ” “ข้าอยากรู้!” ซูเหลยี นอวินเอ่ยขดั ขนึ มา “เรืองราวของราชวงศ์มีผู้ ใดบ้างไม่อยากรู้ พดู มา ข้าอยากร้มู าก” ดูรูปการณเ์ รืองนีจะต้อง เกยี วข้องกบั ต้วนเฉินเซวยี นมากทเี ดียว เพราะจากนิสยั ของต้วน เฉนิ เซวียนแล้ว คนอนื จะเป็นจะตายอย่างไรมนั จะเกยี วข้องอะไร กบั เขา แต่ตอนนเี ขากลับทาํ ท่ากลนื ไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี ดูทา่ แล้วส่วนที

เกยี วข้องกบั เขาจะต้องไม่น้อยแน่! “ตกลง” บนรถม้า ต้วนเฉินเซียนเอยี งตัวไปจ้องหน้าซเู หลยี นอวิน “เจ้าอยากถามอะไร เจ้าถามข้า ข้ากจ็ ะตอบ” เพราะหากให้เขาเป็น คนรับสารภาพทุกอย่างออกมาเองเกรงว่าคงจะเล่าหลายๆ เรืองทซี ู เหลยี นอวินไม่รู้ออกมาด้วย เช่นนนั กผ็ ลกั ภาระออกไปเช่นนีกแ็ ล้ว กนั “ตกลง!” ซเู หลยี นอวินนงั ยืดตวั ขึนแล้วเอ่ยถามว่า “พูดมาว่าท่าน กบั ลีหยวนตีมคี วามสมั พันธอ์ ย่างไรกันแน่…” อนั ทจี ริงแล้วคาํ ถาม นีเป็นคาํ ถามทนี างอยากจะถามมาตังแต่เมอื ชาตกิ ่อนแล้วแต่ติด ตรงทวี ่า ไม่มีคนให้ถามและไม่มโี อกาสทเี หมาะสม ตอนนีได้โอกาสดีขนาดนี นางจาํ เป็นต้องถามให้ร้แู ล้วรู้รอดไปเสยี ที เพราะเรอื งนีไม่อาจคิดเรือยเปื อยไปเองได้…เรืองราวมากมาย คล้ายนาํ นางมาทางนีทงั หมดแล้ว คนอย่างต้วนเฉินเซวียนไม่ว่าจะคิดอย่างไรกไ็ ม่น่าจะเป็นเพยี ง หลานของเกาอ่เู ตียและคงไม่มที างทจี ะไม่มคี วามสมั พนั ธข์ ้อง เกยี วกับตระกูลหนานกงอย่างแน่นอน! มิเช่นนันแล้วทาํ ไมลี

หยวนตีถงึ มักจะอภยั ให้ต้วนเฉินเซวยี นในทุกเรืองทเี ขาก่อ เพราะไม่ว่าเขาจะได้รับความเมตตาจากเกาอู่เตียอย่างไร คนทตี ้วน เฉินเซวียนกาํ ลังท้าทายอยู่กม็ ีอาํ นาจของโอรสสวรรค์ การทไี ม่ใส่ใจ และท้าทายอาํ นาจแห่งโอรสสวรรคน์ ัน ไม่ว่าจะอย่างไรกถ็ อื ว่าเป็น เรืองใหญ่อยู่ด!ี และยังมอี ีกเรืองทสี าํ คัญกค็ ือ รปู ร่างหน้าตาของต้วนเฉินเซวียนที หากมองให้ละเอยี ดแล้วจะพบว่าเขามใี บหน้าทคี ล้ายคลึงกับเกา อู่เตียมาก เพยี งแต่ต้วนเฉนิ เซวียนเป็นผู้ชายมนี ิสยั ดือรัน จึง แตกต่างจากเกาอเู่ ตียทเี ป็นเจ้าแห่งวังหลังผู้มจี ริยวตั รงดงาม มิ เช่นนนั แล้วหากปรับเปลียนนสิ ยั สกั หน่อย รวมถงึ เปลียนเพศและ การแต่งตัวอกี นิด กจ็ ะเหน็ ได้ว่าต้วนเฉินเซวยี นนันถอดแบบ ออกมาจากเกาอู่เตียไม่มีผิด! “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” ต้วนเฉนิ เซวยี นได้ยนิ คาํ ถามนีของซู เหลยี นอวิน แม้ว่าเขาจะแปลกใจแต่กแ็ ปลกใจเพียงคร่เู ดยี วเท่านัน จากนนั จงึ ร้สู กึ สนใจในคาํ ถามนีของซเู หลียนอวินขนึ มา “ไหนลอง พูดความคดิ ของเจ้าออกมาก่อน แล้วพวกเราค่อยเปรียบเทยี บ คาํ ตอบกนั อีกท”ี

“เอ่อ…ฮองเฮา…คือ มารดาทแี ท้จริงของท่าน?” ซูเหลียนอวินก้ม หน้า มอื ของนางอยู่ไม่สขุ แล้วเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกกั เพราะ เรืองมารดาผู้ให้กาํ เนดิ นี หากพูดออกไปกอ็ าจจะเป็นการสะกดิ ปม ในใจของเขา “เดาง่ายขนาดนันเชียวหรือ” ผ่านไปคร่หู นึง ต้วนเฉินเซวยี นจึงเลกิ คิวแล้วดึงซูเหลียนอวินเข้าไปในอ้อมอกของเขาพลางเอ่ยขึน “คิด ไม่ถึงเลยว่าอวินเออ๋ ร์ของข้าจะฉลาดขนาดนี ใช้เวลาเพียงแค่ครู่ เดยี วกล็ ่วงรู้ความลับขนั สดุ ยอดของข้าได้” “ข้าพดู กบั ท่านดีๆ นะ!” “ข้ากพ็ ดู ดีเช่นกนั ” ต้วนเฉนิ เวียนเอย่ “แต่เจ้ารู้ได้อย่างไร หาก เรืองนีสามารถเดาได้ง่ายขนาดนี ข้าคงว่นุ วายอย่างแน่นอน” ทงั ๆ ทเี รืองนเี ป็นเรืองสาํ คญั ขนาดนี แต่ทา่ ทางการพูดจาของต้วน เฉนิ เซวียนตอนนีคล้ายว่ากาํ ลังคุยเรืองอาหารเช้าของซเู หลียนอวิน เช้านไี ม่ใช่ฮะเกา๋ แต่เป็นหมันโถวทอดอย่างไรอย่างนัน เขาเพียงประหลาดใจนิดหน่อย จากนันจงึ รู้สกึ ว่าเรืองนีไม่สาํ คัญ เลยสกั นดิ เพราะไม่ใช่เรืองทมี คี ่ามากพอทจี ะทาํ ให้เขาวุ่นวายใจได้