ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

“ข้า…เพิงสงั เกตได้ตอนทแี ต่งงานเข้ามาแล้ว…” ซเู หลยี นอวินพยา ยามจดั ท่าทางของตวั เองให้ดีแล้วพยายามซกุ อยู่ในมุมทนี างรู้สกึ สบายทสี ดุ จากนนั จึงเอ่ยต่อไปว่า “ข้ารู้สกึ ว่าความสมั พันธร์ ะหว่าง พ่อแม่ของทา่ น…แปลกประหลาด ไม่ว่าจะอย่างไรก…็ เป็นความรู้สกึ ทยี ากจะบรรยายออกมา” นางสงั เกตเหน็ ถึงความรกั ของจางเจาหวาทมี ีต่อต้วนหงอวีแถมยัง เป็นความรักทลี กึ ซึงอกี ต่างหาก สว่ นความรู้สกึ ของอกี ฝ่ ายหนึง อย่างต้วนหงอวีนนั …? นางกลบั ไม่ร้สู กึ ถึงความรักของเขาเลยสกั นิด! อกี อย่างเมอื ผ่านไปนานเข้า พอนางได้สมั ผสั กบั ตัวเอง ซเู หลยี นอ วนิ กย็ งิ ร้สู กึ ว่า ต้วนหงอวีผ้นู ีเป็นคนแปลกประหลาดนกั ! ทงั ๆ ที เขาเป็นห่วงต้วนเฉินเซวยี น แต่กท็ าํ เหมือนไม่สนใจและคล้ายมี อารมณค์ วามนกึ คิดอย่างอนื ด้วย ราวกบั สนุ ัขทจี นตรอกทตี ัวเองร้สู กึ บบี คันขนึ มาเอง! ดงั นนั สงิ ทนี าง สงสยั ในนิสยั ทดี ลู กึ ลับของต้วนเฉินเซวยี นในตอนนันคงได้ ถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาถึงต้วนหงอวีแล้วกระมงั

ดังนันเวลาทนี างรู้สกึ เบือหน่ายไม่มอี ะไรทาํ นางจงึ เริมศึกษาผงั ลาํ ดบั ครอบครวั ของตระกูลต้วน เมือศกึ ษาดๆี นางจึงค้นพบว่าต้ วนหงอวกี บั ฮองเฮาเกาอู่เตียในปัจจุบนั มอี ายุร่นุ ราวคราวเดียวกนั และเติบโตมาด้วยกนั ตังแต่เดก็ แล้วนีจะไม่ให้ซูเหลยี นอวินสงสยั ได้อย่างไร! อกี อย่าง…คล้ายว่าทุก เรืองกม็ คี าํ อธบิ ายของมนั ? หากต้วนเฉนิ เซวยี นเป็นลูกชายของเกาอู่เตียจรงิ เช่นนนั …พ่อของ เขากค็ งจะเป็นลีหยวนตีกระมงั เพราะถึงอย่างไรกเ็ ติบโตด้วยกนั มา ตังแต่เดก็ หากรักกนั จริงๆ กน็ ่าจะคบกนั มาตังนานแล้ว ดังนันความร้สู กึ ของต้วนหงอวีทมี ีต่อต้วนเฉินเซวียนจะต้องเป็น ความรู้สกึ ทซี ับซ้อนมากอย่างแน่นอน! เพราะครึงหนงึ ต้วนเฉินเซ วยี นมสี ายเลอื ดของน้องสาวทตี วั เองรักมากทสี ดุ และเป็นผู้หญิงที ตนรักมากทสี ดุ ส่วนอกี ครึงหนึงกม็ สี ายเลอื ดของศตั รูหวั ใจของเขา อยู่ในนันด้วย เป็นความร้สู กึ ทงั รักทงั ชังอย่างแท้จริง! “อมื …ข้าไม่ใช่ลกู ของต้วนหงอวีจริงๆ” ต้วนเฉนิ เซวยี นยิม ทว่า

นาํ เสยี งของเขากลับเยน็ ชาราวกบั ไม่ได้พูดถงึ เรืองราวของตวั เองอยู่ “ความรู้สกึ ของเขาทมี ตี ่อเสดจ็ อา ข้าร้ตู ังแต่อายุได้เจด็ ขวบแล้ว” เขายังจาํ ได้ว่าในตอนทเี ขายังเป็นเดก็ อยู่นนั เนืองจากความซนของ เขาในตอนทเี ขากาํ ลงั เล่นซ่อนแอบอยู่กบั คนรับใช้นัน เขาจงึ ได้เข้า ไปแอบในห้องหนงั สอื ของต้วนหงอวี เพราะว่าในห้องหนงั สอื ของต้วนหงอวีนนั ไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้า ไป แม้แต่ต้วนเฉนิ เซวยี นเองกไ็ ม่ได้! แต่ต้วนเฉินเซียนในวัยเดก็ ที สนใจแต่ผลแพ้ชนะในการเล่นนนั จะคิดอะไรมากนกั เมือเหน็ ว่ามี ประตูเปิ ดอยู่เขากเ็ ดนิ เข้าไปโดยทีไม่คดิ อะไรทงั สนิ

ตอนที อํานาจทางทหาร เมือเปิ ดประตเู ข้าไปและไม่มีคนอยู่ด้านใน บรรยากาศกว็ งั เวงเป็น อย่างยิง ทว่าเดก็ น้อยย่อมไม่สนใจอะไร มอื น้อยๆ ของต้วนเฉินเซวยี นจับ นู่นขยับนี ทกุ อย่างในห้องนีล้วนน่าสนใจไปหมดสาํ หรบั เขา “ผ้หู ญงิ คนนีสวยจัง” ต้วนเฉินเซวยี นปี นขึนไปบนเก้าอีแล้วมองไป ยงั ภาพวาดทมี คี นกางเอาไว้บนโตะ๊ และออกจากห้องไปด้วย ความเร่งรีบจงึ ยังไม่ได้เกบ็ ภาพนัน ในภาพเป็นรปู ของสตรีวัยแรกรุ่น แต่กลับไม่ใช่จางเจาหวา ทว่า… เป็นคนคนหนึงทเี ขาร้สู กึ คุ้นตา ต้วนเฉนิ เซวยี นเอยี งศีรษะแล้วเอา มอื สมั ผสั กบั รปู วาดเพือพยายามนึกให้ออกว่าคนในภาพผ้นู ีคือใคร “เจ้าทาํ อะไรอยู่ทนี ี!” ตอนนันต้วนเฉินเซวียนยังไม่ทนั รู้ว่าคนผ้นู ัน คอื ใคร กม็ ีเสยี งฝีเท้าและนาํ เสยี งตาํ หนดิ ังเข้ามาในห้องทนั ทใี น ตอนนัน “ใครให้เจ้าเข้ามา!” สายตาของต้วนหงอวีแดงกาํ ราวกบั กาํ ลงั

ควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองอยู่ “รบี ออกไปเดียวนี! ทนี ีไม่ใช่ที ทเี จ้าควรเข้ามา!” “ขอรับ…ท่านพ่อ” ต้วนเฉินเซวยี นในวยั เดก็ แม้จะยงั ไม่เข้าใจว่า เกดิ อะไรขนึ แต่เขาเพยี งร้วู ่า บดิ าขอเขาทไี ม่เคยโมโหและไม่เคย แสดงอารมณใ์ ดๆ ออกมาก่อน ทแี ท้แล้ว…กม็ ดี ้านทนี ่ากลัวเช่นนี ด้วยเหมอื นกนั เพียงสบตากบั เขากท็ าํ ให้ร้สู กึ สยดสยองขนึ มาได้ แต่ตอนนเี มือต้วนเฉินเซวียนลองมานึกย้อนคดิ ดูอกี ครัง ตอนนัน ทตี ้วนหงอวีโกรธกถ็ อื ว่าเป็นเรืองทสี มควรแล้ว เพราะเขาปล่อยให้ เดก็ เมอื วานซืนมาล่วงรู้สงิ ทนี ่าอายทสี ดุ ของตน ความลับทไี ม่อาจ ให้ผู้ใดล่วงร้มู ากทสี ดุ ของตน เรืองนีหากพดู ออกไปจะต้องเป็นเรืองทนี ่าขายหน้านกั “แล้วหลงั จากนันเล่า” ซูเหลยี นอวินฟังจบเงยี บๆ แล้วหนั หน้าไป มองต้วนเฉินเซวยี น “ต่อจากนันเกดิ อะไรขนึ พ่อของทา่ น…ไม่เอา เรืองทา่ นหรือ” เหตกุ ารณท์ เี กิดจากการลงมือเพราะความอบั อายที กลายเป็นความโกรธนันมตี ัวอย่างมากมาย! นางหวงั ว่าต้วนหงอวี

คงไม่ใจร้ายกบั ต้วนเฉนิ เซวียนด้วยเรืองเลก็ ๆ เพียงเทา่ นี เนอื งจากหากดูจากลักษณะท่าทางของต้วนหงอวีแล้ว…ในด้าน จติ ใจของเขานัน ซเู หลียนอวินอดไม่ได้ทจี ะมองเขาไปในแง่ร้าย! “ไม่ได้ทาํ อะไร” ต้วนเฉินเซวยี นโอบซเู หลยี นอวินแน่นขนึ โดยไม่ ร้ตู ัว “เพยี งแค่ในคนื นัน เขามาทหี ้องของข้าเพือถามว่าข้าเหน็ อะไร ไปบ้าง ร้อู ะไรไปบ้างกเ็ ทา่ นัน” เหตุการณใ์ นครังนันเขาไม่มีทางลมื ได้แน่! ดวงตาแดงกาํ ของของต้ วนหงอวจี ้องเขมง็ มาทเี ขา มอื ทงั สองข้างของต้วนหงอวีออกแรง ทงั หมดบบี คอของเขาเอาไว้แน่น แล้วเค้นถามเขาให้ยอมพดู ออกมาทงั หมดและถามว่าเขารู้เรืองมากน้อยเพียงใด แต่สดุ ท้ายแล้ว ในขณะทเี ขาคดิ ว่าตวั เองกาํ ลังจะตายอยู่นัน จางเจา หวากป็ รากฏตัวเข้ามา นางพยายามผลกั ต้วนหงอวีออก แล้วโอบต้ วนเฉนิ เซวยี นเข้าไปกอดอยู่ในอกของนาง นางปลอบเขาเหมอื นเป็นลกู แมวตัวหนึงและบอกเขาว่าไม่ต้องกลัว และตอนนนั เองทตี ้วนเฉนิ เซวยี นมองทุกอย่างออกว่าคนเป็นบิดา

อย่างต้วนหงอวีนนั เป็นคนอย่างไรกนั แน่ รวมทงั มีความคดิ อ่านใน ด้านทยี ากจะได้เหน็ เป็นอย่างไร ส่วนจางเจาหวานันแน่นอนว่านาง ได้เดนิ เข้ามาในใจของเขาแล้วตอนนี “ไม่เป็นไร ทุกอย่างผ่านไปแล้ว” ซูเหลยี นอวินเอาศรี ษะของตัวเอง ซกุ เข้าไปในอกของต้วนเฉนิ เซวยี นจงึ สมั ผัสถึงเสยี งหวั ใจของต้วน เฉนิ เซวียนทเี ต้นระสาํ อย่างรนุ แรง แม้ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะ พยายามพูดทุกอย่างอย่างสบายอารมณ์ แต่…ช่างเถดิ เรืองบาง เรืองกเ็ ป็นอย่างทนี างพูด นันกค็ ือผ่านไปแล้ว การจมปลักนันไม่มปี ระโยชนอ์ ะไร “อมื ทกุ อย่างผ่านไปแล้ว” ต้วนเฉินเซวยี นก้มหัวให้คางของตัวเอง เกยอยู่บนศรี ษะของซเู หลียนอวิน แต่ไหนแต่ไรมาเขากไ็ ม่เคยอยู่ตวั คนเดียว เมอื ก่อนไม่เคย ใน อนาคตกย็ ิงไม่มีทาง …… “องคช์ ายสาม หมอตาํ แยยอมสารภาพแล้วพะย่ะค่ะ” “เพิงจะมาพูดเอาป่ านนีรึ” หนานกงหงแค่นหวั เราะ “แต่ว่ากถ็ ือว่า

ไม่เลวทยี อมทนมาจนถงึ ตอนนีได้” อปุ กรณท์ ใี ช้ในการลงทณั ฑ์ ของเขาเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจเป็นอย่างดี เพราะเขาเป็น คนออกแบบทุกอย่างขนึ มาเอง ดงั นันสตรีอายุหกสบิ กว่าคนหนึงยอมทนมาได้หลายวนั เช่นนีกว่า จะยอมเปิ ดปากออกมา เรืองนีถือเป็นเรืองทที าํ ให้หนานกงหง แปลกใจเป็ นอย่างมาก “พะย่ะค่ะ” คนผู้นันขานตอบ “หมอตาํ แยผู้นีกระดูกแขง็ ยิงนกั ” แต่ไม่ว่ากระดกู จะแขง็ อย่างไร มนั กเ็ ป็นได้เพยี งกระดูกเทา่ นัน เมอื ถึงเวลาทตี ้องหักมนั กต็ ้องหกั ! “หมอตาํ แยผู้นันพูดอะไรออกมาบ้าง” “คุณชายต้วนเป็นอย่างทพี วกเราเดาไว้ไม่มีผดิ หากไม่มีอะไร ผดิ พลาด เขากค็ อื ลูกชายของฮองเฮาทลี อื กนั ว่าเสยี ชีวติ ไปแล้วใน ตอนนัน” ผ้ทู รี ายงานเมอื เอ่ยถึงตรงนี ขาทงั สองของเขากก็ ้าวถอย ไปข้างหลงั โดยอตั โนมตั ิ เพราะเขากลัวว่าหนานกงหกงจะระบาย ความโกรธใสเ่ ขา และกเ็ ป็นอย่างทคี าด เมอื เขาได้ยนิ ข่าวนี หนานกงหงกถ็ ีบโตะ๊ ไม้สี

แดงทอี ยู่ข้างๆ ตวั ลอยกระเดน็ ไปไกลลิบ “เป็นไปตามคาด!” เขารู้สกึ ได้ถึงความผดิ ปกตมิ านานแล้ว เพราะ เจ้าเดก็ ต้วนเฉนิ เซวยี นนัน ไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้องไม่ใช่คนต่าง นามสกุลกบั เขาอย่างแน่นอน เพราะเสดจ็ พ่อของเขาจะดกี บั คนต่าง ตระกูลเกนิ ไปหรือไม่ สดุ ท้ายเพราะสบื ออกมา กพ็ บความลับทถี กู ซ่อนเอาไว้ในนัน มากมาย! “จาํ เอาไว้ว่าต้องปิดเรืองนีเอาไว้ให้ดี หากได้ยนิ ว่ามใี ครทมี ีความ สงสยั เหมอื นพวกเราและตังทา่ จะสบื เรืองนีล่ะก็ ไม่ต้องเกบ็ พวก เขาเอาไว้” เรืองนีหากกลายเป็นเรืองใหญ่ขนึ มาจะไม่ส่งผลดกี บั เขา เลยแม้แต่น้อย ดังนันเรืองนคี วรหยุดเอาไว้ทเี ขาเทา่ นี “พะย่ะค่ะ องค์ชายสาม” คนทนี งั คุกเข่าผู้นันตอบรับ ทว่าสหี น้า ของเขากลับยังมคี วามลงั เลปรากฏอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าควรรายงาน เรืองทไี ด้ยินมาเมือคร่นู ีดหี รือไม่ เพราะ…เรืองทไี ด้ยนิ มาเมอื คร่นู ี คล้ายว่าจะเป็นเรืองสาํ คญั และ เรืองทไี ม่สาํ คญั

“ทาํ ไมรึ ยังมเี รืองอะไรทอี ยากจะพูดอกี ” หนานกงหงสดุ หายใจลกึ “พดู ออกมาทเี ดยี วให้จบเลยเถดิ ” พูดออกมาให้หมด เขาจะได้หา วธิ วี ่าจะรับมอื กบั ต้วนเฉนิ เซวยี นอย่างไรต่อไปดี เพราะตาํ แหน่งฮ่องเต้นนั จะผดิ พลาดสกั นดิ เดยี วกไ็ ม่ได้ ดงั นันจึง ประมาทไม่ได้เลยแม้แต่นดิ เดียวเช่นกนั ! “เมอื ช่วงต้นชัวยามก่อนหน้านี ฝ่ าบาททรงเรียกฮหู ยนิ โหวไปเข้า เฝ้ าพะย่ะค่ะ” คนผู้นันพูดพลางก้มหน้าตาํ ลงอกี “ส่วนพดู คุยกัน เรืองอะไรนัน บ่าวยังไม่ได้ข่าวกลบั มาพะย่ะค่ะ” “ฮหู ยินโหว…ซูเหลียนอวิน?” หนานกงหงหนั ขวับกลับมา “เจ้า กาํ ลงั บอกว่าเสดจ็ พ่อเรยี กซูเหลยี นอวินไปคุยตามลาํ พังหรอื ” การแต่งงานระหว่างซเู หลยี นอวินกบั ต้วนเฉินเซวยี นถอื เป็นเรือง กวนใจเขามาโดยตลอด แต่นันไม่ได้เป็นเพราะเขาชอบซเู หลยี นอ วนิ แต่เป็นเพราะว่าซเู หลยี นอวินเป็นตวั แทนของอะไร แน่นอนว่า เป็นบุตรสาวเพียงคนเดยี วของตระกูลซู ดังนนั จึงเป็นตัวแทนของ ซูปัวชวน ส่วนซูปัวชวนนันเป็นตวั แทนของอะไร แม่ทพั ผู้ปกป้ องแผ่นดนิ

ย่อมหมายถงึ อาํ นาจทางการทหาร! ดงั นันสถานการณ์ทงั หมดในตอนนีนันชดั เจน หนานกงหงไม่อาจ ไม่ร้อนใจได้ และตอนทมี ขี ่าวออกมาว่าซเู หลียนอวินกาํ ลังจะ แต่งงานในตอนนัน เขาเองกไ็ ปเข้าเฝ้ าลีหยวนตีมาเช่นกนั โดยเขา บอกว่าเขาจะแต่งตังซเู หลยี นอวินเป็นชายารองของเขา ทว่าคาํ ตอบของลีหยวนตนี ันคืออะไร ลีหยวนตีปฏเิ สธเขา ส่วน เหตผุ ลนันกง็ ่ายมากนันคอื บอกว่าเยียลีวเ์ พิงจะแต่งงานกบั เขา เจ้า กลบั อยากจะแต่งงานกบั คนอนื แล้วหรือ นีเจ้ากาํ ลงั ตบหน้าเยียลวี เยยี นหรือไม่ ดังนันจึงไม่อนุญาต

ตอนที ตําแหนง่ ดังนันแม้ว่าหนานกงหงจะไม่ยนิ ดีแต่กท็ าํ อะไรไม่ได้ เขาทาํ ได้เพียง มองซเู หลียนอวินแต่งงานกบั คนอนื ๆ ตาปริบๆ ซึงคนอืนคนนันก็ คือต้วนเฉินเซวียน แต่ตอนนเี มือมานกึ ๆ ดูแล้ว…นีคงจะเป็นเจตนาของเสดจ็ พ่อตวั ดี ของเขากระมงั เสดจ็ พ่อลงมอื เรว็ นัก ถึงกบั ปทู างให้ต้วนเฉินเซวียนโดยการเลอื ก ภรรยาให้ต้วนเฉินเซวียน และสตรีคนนันกค็ อื ซเู หลยี นอวิน เป็น การเดนิ เกมหมากทดี ตี ัวหนึง! “มติ ้องไปสบื หรอกว่าวันนีเสดจ็ พ่อเรยี กซเู หลียนอวินเข้าพบด้วย เรืองอะไร” ไม่ว่าจะพูดเรืองอะไรกค็ งไม่สาํ คัญ เพราะนนั คงเป็น เพียงกระบวนการหนึงเท่านัน ดงั นนั จะไปลงแรงและความคดิ ให้ สนิ เปลืองทาํ ไม เพราะนกี เ็ ป็นเพียงขันตอนหนงึ คนอย่างหนานกง หงสนใจเพยี งผลลพั ธเ์ ท่านัน! “เตรยี มของไปถงึ ไหนแล้ว” หนานกงหงยืนย้อนแสงอยู่จึงทาํ ให้ มองไม่ออกว่าอารมณข์ องเขาเป็นอย่างไรกนั แน่ในตอนนี “หาก

เตรียมของเสรจ็ เรยี บร้อยแล้วกร็ ายงานข้าด้วย” เสดจ็ พ่อ ในเมือท่านไม่มเี มตตา เช่นนันกอ็ ย่าว่าข้าว่าไม่มคี ุณธรรม กแ็ ล้วกนั ! “นายท่าน…อนั ทจี ริงของเตรียมไว้พร้อมตังนานแล้ว” แต่หมากตัว นีของทา่ นหากให้เดินหน้าจรงิ กถ็ อื ว่าเป็นการเดนิ เกมทเี สยี งมาก ทเี ดยี ว! อย่างทวี ่ากนั ว่าหากอยากราํ รวยต้องลองเสยี งสกั ตงั แต่หากไม่ได้ ตามปรารถนาเล่า เกรงว่าจะต้องแหลกสลายไม่เหลอื ชินดีอย่าง แน่นอน! “ลงมอื ตอนนยี ังทนั เช่นนันกล็ งมอื เลยเถิด” หากยังไม่ลงมอื เขา เกรงว่าทุกอย่างจะสายเกนิ ไป! …… ณ จวนจิงอนั โหว ในขณะทซี เู หลียนอวนิ กาํ ลงั เอียงคอสอ่ งดูเครืองประดับอญั มณที ี อยู่บนศรี ษะอยู่นัน นางกอ็ ดไม่ได้ทจี ะคร่นุ คดิ พลางเอย่ ออกมาว่า “ต้วนเฉนิ เซวียน ทา่ นว่า…ทาํ ไมข้าถงึ รู้สกึ ว่นุ วายใจแปลกๆ

เช่นน!ี ” “ว่นุ วายใจ?” ต้วนเฉนิ เซวยี นเปลยี นเสอื คลมุ แล้วเดนิ ไป ด้านหลงั ซเู หลยี นอวนิ จากนันจึงหยบิ ผมของซูเหลยี นอวินขึนมา พนั ทนี ิวมือของตัวเองพลางเอ่ยว่า “ว่นุ วายใจเรืองอะไร” “เมอื ข้านกึ ถึงสายตาขององคช์ ายสามทมี องท่านในวนั นัน ข้ามกั จะ ร้สู กึ ว่าเขาจะต้องมแี ผนการอะไรบางอย่างอีก” ตังแต่นางกลบั มา เกดิ ใหม่ ยงั ไม่ต้องพดู ถึงเรืองอนื แต่นางกล้ารบั ประกนั ความร้สู กึ ของตวั เองในด้านนวี ่ามคี วามแม่นยาํ เป็นอย่างยิง! “หนานกงหง?” ในหวั ของต้วนเฉนิ เซวยี นปรากฏภาพเหตกุ ารณ์ที เกดิ ขนึ ในวันนันโดยไม่ร้วู ่ามาได้อย่างไร จากนนั เขาจึงอดไม่ได้ทจี ะ กรอกตา “เจ้าหมายถงึ เจ้าหมูนันน่ะรึ เขาน่ะหรอื ข้าไม่เชือว่าคน อย่างเขาจะทาํ อะไรสาํ เรจ็ ได้” เพราะหลายปี ทผี ่านมานี ในสายตาของคนภายนอกมักจะมองว่า องคช์ ายสามเป็นเพยี งองค์ชายร่างอ้วนทหี ลงไหลในการกนิ ดืมและ เสเพลไปวนั ๆ เท่านัน เขาไม่เคยแสดงความสนใจในเรืองราวของ บ้านเมอื งมาก่อน ดงั นันจึงโทษต้วนเฉนิ เซวียนไม่ได้ทเี ขาจะดูถูก

และไม่เคยใส่ใจองคช์ ายสาม “ข้าว่าไม่น่าจะใช่” ซูเหลียนอวินจบั ผมหน้าม้าของตัวเองเล่นพลาง เอย่ ขนึ “คนผู้นีจะต้องเป็นคนทลี กึ ซึงยากเข้าถึงมากๆ ท่านอย่าได้ มองข้ามเขาอย่างเดด็ ขาด ไม่งนั ถงึ เวลาทา่ นจะโดนเขากดั โดยไม่ ร้ตู ัว!” “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นรบั ปาก แต่สายตาของเขานัน กลบั ไม่ได้จรงิ จงั เลยสกั นดิ เมือซเู หลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นไม่สนใจเรืองนี ตอนนันนาง เองกเ็ ริมไม่สนใจเรอื งนีขนึ มาเช่นกนั เพราะหากมองทา่ ทางเช่นนี ของต้วนเฉินเซวียน เขาคงจะมวี ิธกี ารรับมอื เอาไว้แล้วกระมัง หรือ อาจจะมนั ใจแล้วจริงๆ ว่าหนานกงหงไม่ได้เรืองจริงๆ เอาเช่นนนั กไ็ ด้ “จริงส…ิ อวนิ เออ๋ ร์…เรืองนัน…” “หืม” เมือจดั การลบเครืองสาํ อางและถอดเครืองประดับออก หมดแล้ว สดุ ท้ายซูเหลียนอวินกเ็ ตรียมจะพักผ่อน นางเดินไปที

เตยี งแล้วนังลงด้วยทา่ ทางสบายๆ กอ่ นจะเอย่ ว่า “มีอะไรหรือ มี อะไรจะพดู กบั ข้า” “เรืองเลก็ น้อย…” ต้วนเฉินเซวยี นเดินเข้ามาใกล้ แล้วกล็ ากเอา เบาะทซี เู หลยี นอวินนังทบั ออกไปครึงหนึงเสยี ดือๆ “เรืองเลก็ รึ” ซูเหลยี นอวินเลกิ คิวขนึ อย่างคบขนั “เชือกไ็ ด้ ว่ามา ว่าเรืองเลก็ อะไร” “คอื ว่าหลงั จากทเี จ้ารู้เรืองทขี ้าบอกเจ้าในวนั นีแล้ว เจ้ามคี วาม คิดเหน็ เป็นอย่างไร” ต้วนเฉนิ เซวยี นกระพริบตาปริบๆ มองซู เหลยี นอวิน ราวกบั เดก็ ทกี าํ ลังรอการประกาศผลคะแนนของ อาจารยอ์ ย่างกระตอื รือร้นและเตม็ ไปด้วยความคาดหวังและความ วุ่นวายใจ เพราะลีหยวนตีคิดอย่างไร เขาย่อมรู้ดี ทว่าตอนแรกเขาร้สู กึ ว่าไม่มี อะไร เพราะ…การมอี าํ จาจสงู สดุ เช่นนนั ย่อมไม่มผี ู้ใดกล้าปฏเิ สธ เขา แต่ตอนนเี ล่า? ต้วนเฉนิ เซวยี นร้สู กึ ว่าคนอนื จะว่าเขาว่าเขากาํ ลัง เสอื มถอย ไม่มีความก้าวหน้ากไ็ ม่เป็นไร ถงึ อย่างไรเขากอ็ ยากดูแล

เพียงทดี นิ พนื น้อยนีและดูแลคนทเี ป็นคนของเขาจาํ นวนแค่นีและ ใช้ชีวติ อย่างสบายใจไปวนั ๆ กเ็ ท่านัน เพราะหากเขาได้นังเก้าอตี วั นันเข้าจรงิ ๆ การใช้ชีวติ อย่างสบายใจ สบายอารมณ์และมีความมังคงของเขาเกรงว่าคงจะค่อยๆ ห่างจาก เขาไปเรือยๆกระมัง มไี ด้กต็ ้องมเี สยี บนโลกใบนี ไม่มที างออกแบบชีวติ ทสี มบูรณ์แบบ ไว้สาํ หรับใครคนใดคนหนึงอย่างแน่นอน ซเู หลยี นอวินอ่านสายตาของต้วนเฉนิ เซวยี นออก ริมฝีปากของนาง จงึ แยกออกเป็นรอยยิมทเี หน็ ฟันเขยี วสองซีกของนาง “เอาตามที ท่านต้องการกพ็ อ การตัดสนิ ใจทุกอย่างเอาตามท่านเลย เพราะ อย่างไรทา่ นกเ็ ป็นผู้เลือก” ซเู หลยี นอวินไม่ได้โกหก ตอนนีนางคดิ เช่นนีจริงๆ หากต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ได้เป็นฮ่องเต้ แล้วทาํ งานเช้ายันเยน็ เพือ ดูแลนาง และใช้ชีวติ ล่องลอยไปตามอารมณ์เช่นนีทุกวันกย็ ่อมดี แต่เพราะชีวิตเช่นนีมนั ดีเกนิ ไป บางครังจงึ ทาํ ให้ซเู หลยี นอวินอด ไม่ได้ทจี ะรู้สกึ กงั วลใจขนึ มา

เพราะหากหวั ใจโดนโจมตไี ปเช่นนี ถอื เป็นเรืองยากเกนิ กว่าจะ ควบคุม นางเองกก็ ลัว กลัวว่าหากนางไม่ระวัง นางจะยาํ ส้เู ส้นทางแห่งความ ผดิ พลาดแบบเดมิ เหมอื นชาตทิ ีแล้วอกี ทนี างรกั โดยไม่ระวังตัว ทุ่มเทมากเกนิ ไป มอบความรักของตวั เองให้คนอืนมากเกนิ กว่า ความรักทนี างให้ตัวเอง อนั ทจี ริงแล้วแม้ว่าจะอยู่ด้วยกนั มาหลายวันแล้ว และนางเองกด็ ู เหมือนจะค่อยๆ ถอดเกราะของตัวเองออกทลี ะชันราวกบั นางกาํ ลงั แสดงออกแต่ความจริงใจเทา่ นัน แต่อนั ทจี ริงแล้วความจริงเป็น อย่างไรมีเพยี งนางคนเดยี วเท่านันทรี ู้ ตัวนางในตอนนียังคงมีเกราะป้ องกนั ต้วนเฉนิ เซวียนอยู่ เพราะว่า การถอดเกราะบนร่างกายออกนันง่ายแต่การถอดเกราะทใี จนัน หากลองได้สวมมนั ดูแล้วกย็ ากทจี ะถอดมนั ออกได้ ไม่ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะทาํ เรืองอะไรกต็ าม ตอนนีนางยังคงเชือครึง ไม่เชือครึงอยู่เท่านัน เพราะมเี พยี งวิธนี ีเทา่ นันทจี ะทาํ ให้เวลาทนี าง จาํ เป็นต้องถอนตวั ออกมาจรงิ ๆ จะยังทาํ ให้นางหันหลงั ออกมาได้

อย่างสง่างามและไม่มีอะไรให้นางต้องคิดถึงอกี ดงั นันการทตี ้วนเฉนิ เซวยี นได้เป็นฮ่องเต้นัน เรืองนีถือเป็นเรืองดี สาํ หรบั นาง! เพราะเขาคงไม่ทอดทงิ ภรรยาทรี ่วมทุกข์ร่วมสขุ มา ด้วยกนั แน่ นางเป็นภรรยาทถี กู ต้องคนแรกของต้วนเฉินเซวียนเป็น ชายาเอก ตามหลกั แล้วหากวนั นันมาถงึ จรงิ ๆ ตาํ แหน่งฮองเฮากจ็ ะ เป็นของนางทนั ที ตาํ แหน่งฮองเฮานัน อยู่ใต้คนเพียงคนเดียว สว่ นคนทเี หลอื ล้วน ต้องเคารพนาง ดงั นันจึงเป็นตาํ แหน่งทยี ัวกเิ ลสเป็นอย่างยิง ทว่า แม้ว่าจะยวั กเิ ลสอย่างไรแต่หากพิจารณาดูเกาอู่เตียตอนนี ความ สนใจของซเู หลยี นอวินพลันมอดไปทนั ที เพราะว่านางไม่เคยได้ยินว่าวังหลงั ของฮ่องเต้คนใดจะมีสตรีเพยี ง คนเดียว ดงั นันต่อให้เป็นต้วนเฉนิ เซวยี นเอง…กค็ งจะไม่มี ข้อยกเว้นเช่นกนั ทว่าน่าเสยี ดายตรงทีว่าไม่ว่าจะอย่างไรนางกเ็ ป็นเพียงคนขีหวงคน หนึงเท่านัน ตลอดมาของของนาง นางมักต้องการครอบครองมนั เพียงผู้เดยี วเท่านัน ของทนี างไม่อาจครอบครองได้เพียงคนเดยี ว

นางเลือกทจี ะไม่ครอบครองมนั เลยดีกว่า ดังนันหากถึงวันทนี างจาํ เป็นต้องแบ่งต้วนเฉนิ เซวยี นให้คนอนื จริงๆ นางไม่จาํ เป็นต้องฟังคาํ พูดของใคร เพราะนางจะเป็นคนที ยอมแพ้ไปเอง ดังนันคาํ พูดเช่นนถี อื เป็นคาํ พูดทที าํ ให้นางมีสติอยู่ ตลอดเวลาได้

ตอนที ยานอนหลบั “ดี” ต้วนเฉนิ เซวียนยิม จากนนั จงึ ยกมือขึนมาลบู หวั ซเู หลียนอวิน “เช่นนนั กเ็ ชือฟังข้า” แต่ข้าต่างหากทฟี ังเจ้า “แต่อย่างไรข้ากร็ ้สู กึ ว่า ไม่ว่าจะเกดิ อะไรขึน กค็ งไม่มอี ะไรทสี บาย ไปกว่าตอนนีอีกแล้ว” “เอ่อ” ซูเหลยี นอวนิ เลิกคิวแล้วเหลอื บมองต้วนเฉินเซวียนอย่าง เคลือบแคลงใจ เพราะเขาจะตดั สนิ ใจง่ายๆ เช่นนีเลยหรือ “อมื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นพยักหน้า “ทกุ วันนี ข้ากใ็ ช้ชีวติ มคี วามสขุ เหมอื นเทวดาอยู่แล้ว ดังนันสาํ หรับข้า จึงไม่มคี วามต้องการของ อย่างอนื อกี แล้ว” “อมื ข้าเข้าใจ” ซูเหลยี นอวินก้มหน้าตอบรับ จากนันนางจงึ หยบิ นยิ ายในมือขึนมาเปิ ดอา่ น คาํ พูดทบี ุรุษเอ่ยออกมานันเชือได้เพยี งครึงเดยี วเทา่ นัน! นีเป็น คาํ พูดทอี นั เพ่ยองิ กาํ ชับนางกอ่ นทนี างจะออกเรือน ซเู หลียนอวิน

ร้สู กึ ว่านีเป็นคาํ พดู ทมี ีเหตุผลอย่างยิง! เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ ปฏกิ ริ ิยาเช่นนีของซูเหลยี นอวิน เขากร็ ้สู กึ หมดกาํ ลงั ใจขึนมา เพราะซูเหลยี นอวินในตอนนีทาํ ให้เขาร้สู กึ ว่า ไม่ว่าเขาจะพดู จาน่าฟังแค่ไหนหรือพยายามทาํ อะไรเพือให้นาง ประทบั ใจกเ็ หมอื นเขากาํ ลงั ทุบลงไปบนนุ่นหนาๆ เท่านัน ออกแรงไปแล้วแต่ได้ผลกลับมามากน้อยแค่ไหนนัน กลับไม่อาจ ล่วงร้ไู ด้ ตอนนีเขาเพยี งร้สู กึ ว่าหากเขาทาํ พลาดอะไรไปแม้แต่นิดเดยี ว ซู เหลยี นอวินกพ็ ร้อมทจี ะถอนตัวไปจากเขาทนั ทโี ดยไม่เหลอื เยือใย อะไรทงั นนั ! แล้วจะให้เขาทนรับความร้สู กึ เช่นนีได้อย่างไร “อวนิ เออ๋ ร์ ไม่ต้องอา่ นหนังสอื แล้ว คุยเป็นเพือนข้าก่อน” ผ่านไป พกั ใหญ่ต้วนเฉินเซวียนกเ็ ป็นฝ่ ายทนไม่ได้จึงเอ่ยออกมาก่อน เพราะการทเี ขาอดั อนั ความร้สู กึ ของตวั เองไว้ข้างในเป็นเวลานาน เช่นนี และจ้องมองซเู หลยี นอวินอ่านหนงั สอื จนแก้มของเขาเริม เต้นตบุ ๆ เขาพยายามจ้องนางจนดอกไม้แทบจะงอกออกมา ซู เหลยี นอวินกย็ ังคงไม่มีทา่ ทางจะปลอบใจเขาสกั นดิ แล้วอย่างนีจะ

ให้เขาทนต่อได้อย่างไร “คยุ กบั ข้า!” ต้วนเฉินเซวยี นยืนมอื ออกไปเพือคว้าหนังสอื ทบี ดบงั ใบหน้าของซูเหลยี นอวนิ ออก ซเู หลยี นอวินกรอกตา จากนันจึงถอนหายใจแรงๆ นางรู้สกึ อบั จน หนทาง เพราะนางรู้ดีว่านิสยั เดก็ ๆ ของคุณชายต้วนกาํ ลังกลบั มา อกี แล้ว หากตอนนีนางไม่ยอมปลอบเขา อกี ประเดียวเขาคงทาํ ลาย เรือนทงั เรอื นทงิ แต่เมอื ครู่นนี างเพิงจะอ่านถึงจุดหักมุมของเรืองนีเอง ให้นางอา่ น ให้จบก่อนแล้วค่อยคยุ ได้หรือไม่ “เป็นอะไรอกี คุณชายต้วน” ซเู หลยี นอวนิ วางหนงั สอื ไว้อกี ด้านเพือ ทาํ ให้เขาเหน็ ว่านางไม่ได้สนใจเรืองอนื แล้วในตอนนี ทนี ตี ้วนเฉิน เซวียนกร็ ีบพดู ออกมาเสยี ที รีบพูดให้จบๆ นางจะได้รบี กลับไป อา่ นต่อ “ข้า…” อมื คราวนีเป็นต้วนเฉินเซวยี นบ้างแล้วทพี ดู ไม่ออก! เพราะเมอื คร่นู เี ขาเพยี งรู้สกึ ว่าตัวเองคดิ เรือยเปื อยอยู่เพียงคน

เดยี ว สว่ นซูเหลียนอวินนนั กลับอ่านหนงั สอื อย่างมีสมาธโิ ดยไม่ สนใจอะไรเลยแม้แต่น้อย นันทาํ ให้เขารู้สกึ ว่าไม่เป็นธรรมเท่าไหร่ นกั ! ดังนนั ตอนนีพอซเู หลยี นอวินถามเขาว่าเขาอยากคยุ เรืองอะไร นันกลับทาํ ให้เขาไม่มคี าํ ตอบเสยี แล้ว! ซเู หลยี นอวินทาํ ปากจู๋แล้วเอามือข้างหนึงยกขนึ มาปิ ดตาของตัวเอง เอาไว้พลางเอ่ยว่า “คุณชายต้วน…ท่านเป็นแบบนีเพราะว่างเกนิ ไป ใช่หรือไม่กเ็ ลยไม่ชิน” เพราะเมือไม่กวี ันก่อนต้วนเฉินเซวยี นยุ่งจน แทบจะแยกร่าง แต่ตอนนกี ลับว่างจนไม่มอี ะไรจะทาํ น่าจะเป็นเพราะแตกต่างจากตอนนันมากเกนิ ไป ดังนนั จงึ … พยายามหาเรืองทาํ กระมัง “กด็ ี” ต้วนเฉินเซวยี นกระพรบิ ตา “พวกเรามาเล่นหมากล้อมกนั ดี หรือไม่” อยู่ด้วยกนั กส็ ามารถหาอะไรเล่นด้วยกันได้ เขาจะได้ไม่ ต้องคดิ อะไรมากนกั “ไม่เอา” ซูเหลียนอวนิ ปฏเิ สธ เพราะฝีมอื การเดินหมากของต้วน เฉินเซวียนเป็นอย่างไร นางอาจเดาไม่ถกู ทงั หมด แต่หากเขาอยาก เอาชนะนาง นนั จะต้องเป็นเรืองหมูๆ สาํ หรับเขาอย่างแน่นอน!

ดังนันนางเลยบอกว่านางไม่อยากเล่น! เพราะเมือมคี นมายืนความ พ่ายแพ้ให้ตัวเองถึงหน้าประตู เราจะหาเรืองใส่ตวั ทาํ ไมกนั “เช่นนนั พวกเรา…” “เช่นนนั ท่านอ่านหนงั สอื ให้ข้าฟังต่อได้หรอื ไม่” ซูเหลียนอวินเอยี ง คอเพือมองสขี องท้องฟ้ าด้านนอก หากนอนตอนนกี ไ็ ม่ถึงว่าเรว็ เกนิ ไปกระมัง นันเป็นเพราะครังทแี ล้วตอนทตี ้วนเฉินเซวยี นอา่ นหนังสอื ให้นาง ฟัง นางกค็ ้นพบอะไรบางอย่าง! นันคอื การอ่านหนังสอื ของต้วน เฉินเซวียน…เป็นยานอนหลบั ขนานดี เขาอ่านเพยี งคร่เู ดยี วก็ สามารถทาํ ให้นางหลบั ไปได้ทนั ท!ี “ได้!” ต้วนเฉินเซวียนดใี จจนหน้าตาเบกิ บาน เพราะเรืองทใี ห้เขาทาํ จะเป็นเรืองอะไรกไ็ ม่สาํ คัญ สงิ ทสี าํ คญั กค็ อื ตอนนีเขามอี ะไรให้ทาํ แล้ว แถมเรืองนียังเป็นเรืองทซี เู หลยี นอวิ นขอให้เขาทาํ อกี ด้วย อมื การทนี างพูดเช่นนีแสดงว่าซูเหลยี นอวิน ชอบให้เขาอ่านหนงั สอื ให้ฟังใช่หรือไม่

จริงอย่างทวี ่าไว้ว่าเรืองบางเรือง หากลงมอื ทาํ ไปแล้วครังหนึง ครัง หน้ากจ็ ะทาํ ให้คนรู้สกึ อยากพึงพาเราในเรืองนนั ได้ง่ายๆ ดูสิ อย่าง ตัวอย่างการให้เขาอ่านหนังสอื นีกเ็ ป็นตัวอย่างทดี ที สี ดุ อนั หนงึ ไม่ใช่ หรือ เมือเป็นเช่นนีแล้ววันหน้าเขาคงจะต้องเฟ้ นหาความสามารถที เขามีในตัวเองออกมาเพิมแล้ว ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นร้สู กึ ว่าตวั เขานันยงั มคี วามสามารถมากมายที เขายังไม่ร้แู ละรอให้เขาค้นพบอยู่! ยงั ดีทคี รังนีเบาะค่อนข้างใหญ่ ตวั ซเู หลยี นอวินกเ็ ลก็ นดิ เดยี ว ดงั นันเมอื เอาขางอขึนมาด้านบนแล้ว กย็ ังเพียงพอให้นางนอนเอน ตัวได้ ซูเหลยี นอวินนอนเอนกายอยู่บนขาของต้วนเฉินเซวียน สายตาของ นางมองไปยังคนทกี าํ ลังมที ่าทางตืนเต้นอย่างน่าพิศวงทอี ยู่ข้างบน จากนนั นางจงึ อดไม่ได้ทจี ะแสดงสหี น้าพิศวงออกไปเช่นกนั กเ็ พราะ…ช่างเถดิ ๆ ซเู หลยี นอวินพยายามหยุดความคิดของตัวเอง เพราะความคิดอา่ นของต้วนเฉินเซวยี นเป็นอย่างไร ตอนนอี ย่าเพิง คดิ มากจะดีกว่า เพราะหากมัวแต่คิดอยู่เช่นนี นางกอ็ ย่าหวงั จะได้

นอนเลย! ตอนนกี ารนอนเป็นสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ ! ต้วนเฉินเซวียนรู้สกึ ได้ถงึ สายตาของซเู หลยี นอวินทจี ้องเขาตาไม่ กระพริบ เขาจงึ นังยดื ตัวขนึ อีกเลก็ น้อย ดทู า่ แล้วครังนีจะต้อง แสดงความสามารถด้านทดี ที สี ดุ ออกไปให้นางเหน็ เสยี แล้ว แต่ในความเป็นจริงนันน่าเสยี ดายนกั ! เพราะตอนนีต่อให้ต้วนเฉิน เซวียนแสดงความสามารถได้ดมี ากเพียงใด เสยี งทอี ่านจะไพเราะ มากแค่ไหน ในสายตาของซเู หลยี นอวินแล้วเพียงนางเริมได้เหน็ และได้ยนิ กถ็ อื ว่าจบเห่ไปแล้ว! เพราะวนิ าทตี ่อมานางกร็ ้สู กึ ว่าหนงั ตาของนางหนกั อึง! จากนนั อีก วนิ าทถี ดั มานางพลนั หลบั ไหลไปอย่างไม่ได้สติ! หลงั จากทตี ้วนเฉนิ เซวยี นอ่านอย่างออกรสออกชาดจบไปแล้วหนึง ทอ่ น เดิมทเี ขาตังใจจะแอบมองว่าซเู หลยี นอวินจะมีปฏกิ ริ ิยา อย่างไร จะได้ให้นางเอย่ ปากชมเขาเสยี หน่อย เพราะเรืองราว ประเภทนยิ ายเช่นนี ไม่ใช่ว่าทกุ คนจะสามารถอ่านได้อย่างถึง อารมณ์เช่นนี ทว่าในตอนทเี ขาก้มหน้าลงไปมองนัน ซเู หลยี นอวินกาํ ลังพูดอยู่

จริงๆ แต่ทนี างพูดนนั คือการละเมอ! นางกาํ ลงั พึมพาํ อะไรบางอย่าง จากนันคล้ายว่านางร้สู กึ ไม่สบายตวั ขึนมาจึงพลกิ ตัวเปลียนท่า เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ ซเู หลยี นอวินพลิกตัวไปมาเช่นนีกอ็ ดไม่ได้ ทจี ะร้สู กึ ขาํ ขึนมา เขารู้สกึ ว่าเสยี งของเขามีประสทิ ธภิ าพเช่นนีเชียว หรือ อ่านไปได้เพียงครู่เดียวกท็ าํ ให้นางหลบั ไปได้แล้ว แถมยงั หลบั สบายจนละเมอความฝนั ออกมาเช่นนีอกี ! แต่ว่า…ช่างเถดิ ต้วนเฉนิ เซวียนขยับขาของตัวเองเพือพยายามให้ซู เหลยี นอวินหลับสบายยิงกว่าเดมิ เพราะวนั นีนางได้รับร้เู รืองน่า ปวดหวั ไปมากมายเช่นนัน พอมาคิดๆ ดูแล้วทซี ูเหลียนอวนิ แสดงออกอย่างไม่ใสใ่ จเช่นนัน บางทใี นใจของนางอาจกาํ ลงั อยู่ ในช่วงตกผลกึ ทางความคดิ อย่กู ระมงั ในเมือเป็นเช่นนัน การหลับลกึ เช่นนีกถ็ อื เป็นเรืองดีแล้ว เพราะ ตอนนียิงนางหลับสนิทและนอนเยอะมากเท่าไหร่ ตกดึกนางกไ็ ม่ ต้องนอนแล้วใช่หรือไม่ ตอนกลางคืนนางกค็ งไม่มเี หตุผลอะไร ยับยังการทาํ เรืองอย่างว่ากบั เขาได้อีก!

ตอนที เทียวเลน่ วันเวลาหลังจากนันหนงึ เดือนกผ็ ่านไปอย่างสขุ สงบเช่นนี ในหนึง เดอื นทผี ่านไปนนั ต้วนเฉินเซวียนอยู่ในจวนทกุ วัน ในแต่ละวนั หาก เขาไมเ่ ล่นหมากล้อมเป็นเพือนซเู หลยี นอวินกฝ็ ึกกระบีกบั นาง ส่วนบางวันทไี ม่อย่ใู นเรือนนนั กเ็ ป็นการพาซเู หลยี นอวินออกไป เดนิ เล่น พวกเขาทงั ไปเทยี วเล่นและตามไปกนิ ร้านอาหารต่างๆ ทงั ทมี ชี ือเสยี งและร้านเลก็ ๆ ทไี ม่มชี ือเสยี งทวั ทงั เมอื ง นนั หมายความ ว่าพวกเขาทงั สองต้องการทจี ะเทยี วให้ทวั ทงั เมอื งหลวงนี “ต้วนเฉนิ เซวียนทาํ ไมช่วงนีทา่ นว่างจงั …” ซเู หลยี นอวนิ นอนอยู่ใต้ ผ้าห่มแล้วโผล่ออกมาเพียงศรี ษะ “ช่วงนีฝ่ าบาทไม่ได้มอบหมาย ภารกจิ ให้ท่านบ้างเลยหรือ” แม้ว่าการดืมกนิ เทยี วเลน่ เช่นนีจะดีไม่ น้อย แต่กม็ กั จะทาํ ให้ร้สู ึก…ไม่สบายใจอยู่หน่อยๆ เพราะผ้ใู ดจะรู้ว่าลหี ยวนตีจะลงมือตอนไหน อกี อย่างคนเช่นลี หยวนตีหากเริมลงมือขนึ มาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน! “ไม่มี” ต้วนเฉนิ เซวยี นตอบ “วางใจเถดิ ช่วงนีข้าว่าง” พอ ตดั สนิ ใจสถานการณไ์ ด้แล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมไม่มอี ะไรให้ทาํ

แล้ว! เมือไม่ต้องแย่งชิงตาํ แหน่งนันแล้ว เรืองราวต่างๆ… ใครอยากจะมา จดั การกต็ ามใจเถิด ถงึ อย่างไรเขากไ็ ม่สนใจอยู่แล้ว! “มา ลกุ ขนึ มาดืมนาํ หน่อยเถดิ ” ต้วนเฉินเซวียนรินนาํ แล้วให้ซู เหลยี นอวินลุกขึนมา เพราะเมือคร่นู ีซูเหลียนอวินบอกว่าตัวเอง กระหายนาํ “อ้อ” ซูเหลยี นอวินรับแก้วนาํ มาจบิ คาํ หนึง “ร้อนจงั !” แม้ว่าจะไม่ ร้อนมาก แต่ตอนนคี ือฤดูร้อน นางจงึ ไม่อยากดืมอะไรทมี อี ุณหภมู ิ ร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว นางอยากกนิ เพียงของเยน็ ๆ เท่านัน “ร้อน?” ต้วนเฉนิ เซวยี นขมวดคิวแล้วยืนมอื ไปหยิบแก้วจากมือซู เหลยี นอวินมาแล้วลองดืมเอง จากนันจงึ เอย่ ว่า “อย่ามาหลอกข้า นีไม่เหน็ จะร้อนเลยสกั นดิ !” เหน็ ชัดๆ ว่าอ่นุ อยู่! มคี วามร้อนอยู่ เพียงเลก็ น้อยแค่นีซูเหลยี นอวินกบ็ อกว่าร้อนเสยี แล้ว เฮ้อ อย่าคดิ ว่าเขาไม่ร้วู ่าซเู หลยี นอวินกาํ ลังคดิ อะไรอยู่ ตอนนนี าํ ทซี เู หลยี นอวินอยากดืมนนั จะต้องเป็นนาํ เยน็ ยิงเยน็ เทา่ ไหร่กย็ ิงดี อกี อย่างช่วงนีนาํ แขง็ ใสกไ็ ม่เคยห่างมือของนางเลย แต่นาํ ยิงเยน็

เท่าไหร่กย็ ิงไม่ดตี ่อร่างกายมากเท่านัน โดยเฉพาะร่างกายของสตรี ทวี ่ากนั ว่าหากกนิ ของเยน็ ๆ จะทาํ ให้ปวดท้อง ซูเหลยี นอวินลกุ ขนึ มานังตวั ตรงแล้วพึมพาํ ออกมาว่า “อนั ทจี ริงข้า คดิ ว่าหากพวกเราสองคนยงั เป็นอย่างนีต่อไปจะต้องไม่ดอี ย่าง แน่นอน” “ไม่ดีอย่างไร” “หมายความว่าพวกเราไม่อาจอยู่แต่ในจวนแบบนีอย่างไรเล่า เพราะมนั ทาํ ให้ข้าร้สู กึ เหมอื นพวกเราหายใจทงิ ไปวนั ๆ เท่านัน” ซู เหลยี นอวินถอนใจ “เพราะทา่ นว่าหากวนั หนึงพวกเรากนิ ใช้ทุก อย่างจนหมดแล้ว พวกเราจะทาํ อย่างไร” ประเดน็ หลกั คือการที ท่านอยู่แต่ทบี ้านนนั มันทาํ ให้นางไม่สามารถทาํ เรืองต่างๆ ตามใจ ตวั เองได้! ตอนนีซเู หลยี นอวนิ คิดถงึ ฝีมอื การทาํ นาํ แขง็ ใสของหลมี ู่เอามากๆ “วางใจเถดิ ” ต้วนเฉนิ เซวียนหันมาเหล่มองซเู หลยี นอวิน เวลา เพียงครู่เดยี วกท็ าํ ให้ต้วนเฉินเซวยี นเดาได้แล้วว่าในใจของซู เหลยี นอวินมีแผนการอะไร “ทรัพย์สมบตั ิของจวนจิงอนั โหว ต่อ

ให้มพี วกเราสบิ คู่ ชาตนิ กี ค็ งกนิ ใช้ไม่หมดอยู่ดี อย่าห่วงเลย” “อกี อย่างต่อให้ทรัพยส์ มบตั ิของจวนจิงอันโหวหมดแล้ว พวกเราก็ ยังมที ่านพ่อทา่ นแม่ของเจ้าทตี ระกูลซอู กี มใิ ช่หรือ ไม่ว่าจะอย่างไร ตระกูลซคู งไม่ปล่อยให้เจ้าหิวโหยหรอกกระมัง อ้อ ต่อให้ตระกูลซู ไม่มี ข้ากย็ ังมีทรัพย์สนิ ส่วนตัวอกี ข้ามกี จิ การต่างๆ มากมาย อวิน เออ๋ ร์กล็ องดูกแ็ ล้วกนั ว่าชาตนิ ีจะใช้หมดหรือไม่” “อ้อ!” การคุยเรืองทรัพย์สมบัติกบั คนทมี ที รัพย์สนิ ทวั ทงั เมอื ง เช่นนถี ือว่าไม่ฉลาดนัก! “เอาล่ะ อย่าอาํ ข้าอีกเลย” ต้วนเฉินเซวยี นโน้มตัวลงแล้วยืนมอื เข้า ไปในผ้าห่มเพือจกั จีซเู หลียนอวิน “รบี ลกุ ขนึ เถิด วนั นีพวกเราต้อง ออกไปข้างนอกอกี นะ” ”ไปข้างนอก?” ซูเหลยี นอวินหาว “ยังจะไปไหนอีก” ในเมอื งนียัง มสี ถานทแี ห่งใดทพี วกเขาทงั สองยงั ไม่ได้เทยี วอกี บ้าง นางร้สู กึ ว่า เดือนนีพวกเขาได้ไปเทยี วมาจนหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสถานทใี หญ่ๆ อย่างโรงเตียมต่างๆ หรอื สถานทเี ลก็ ๆ อย่างร้านข้างทาง ซเู หลยี นอวินร้สู กึ คล้ายว่าตัวเองกาํ ลังทาํ ความรู้

จักเมืองนอี กี รอบหนึง! “วันนีไม่ได้ออกไปเทยี ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นลูบผมดาํ ขลบั ของซู เหลยี นอวิน “วันนพี วกเราจะเข้าวังหลวง” เวลาทเี อามือลบู ผม ของซเู หลยี นอวินทาํ ให้นนั ร้สู กึ ดีชะมดั ! รู้สกึ ราวกบั ว่ายิงลบู กย็ ิงลืน อย่างไรอย่างนนั ! ทาํ ให้เขาร้สู กึ ว่าไม่อาจหยุดมอื ของตวั เองได้! “เข้าวงั อกี แล้วหรือ” เพราะสองครังล่าสดุ ทนี างเข้าวัง ครังแรกซู เหลยี นอวินกเ็ จอเข้ากบั หนานกงหง ส่วนอกี ครังกเ็ ข้าไปเพราะลี หยวนตเี ป็นคนเรียกนางเข้าไป ดงั นนั คาํ ว่าเข้าวังสองคาํ นีถือเป็นคาํ ทไี ม่ค่อยน่าฟังเทา่ ไหร่นักสาํ หรับซเู หลยี นอวิน “เสดจ็ อาบอกว่าไม่ได้พบพวกเรานานแล้ว จึงอยากทานข้าวร่วมกบั เราสกั มือ” “ไปพบแค่ฮองเฮาใช่หรือไม่” ซเู หลยี นอวินขมวดคิวเพือยนื ยนั ให้ มันใจอีกรอบ “อมื …” ต้วนเฉินเซวียนพยักหน้าเกรง็ ๆ แต่ในใจของเขากลับแอบ เพิมคาํ ว่า ‘น่าจะ’ มาอกี สองคาํ

“เช่นนนั กไ็ ม่มอี ะไรน่ากงั วลแล้ว” เมือได้ยินว่าคนทอี ยากพบพวก เขามเี พียงเกาอ่เู ตีย ซเู หลียนอวนิ กร็ ้สู กึ หายใจหายคอโล่งขนึ เยอะ เพราะหากเทยี บเกาอ่เู ตียกบั กบั ลีหยวนตีแล้ว นางถอื ว่าใจดีและน่า เข้าใกล้มากกว่าไม่รู้กเี ท่าต่อกเี ท่า ณ วังหลวง “อวนิ เอ๋อร์ เซวยี นเออ๋ ร์ พวกเจ้ามากนั เสยี ท”ี ในตอนนนั เกาอ่เู ตยี กาํ ลังถอื หยกหรูอ8ี 0 อยู่ในมอื แต่เมือเหน็ ทงั สองคนเข้ามา นางก็ วางหยกหรอู ไี ว้อกี ด้านแล้วลกุ ขึนไปต้อนรบั ทงั สอง “อ่เู ตีย เจ้าไม่ต้องรบี ร้อนเช่นนัน” ลีหยวนตีทนี ังอยู่บนพระทนี ัง ด้านบนของอกี ฝังหนงึ เมือเหน็ เกาอเู่ ตียดีใจจนออกนอกหน้า เช่นนนั กไ็ ม่รู้ว่าจะพดู อะไรออกไปดี “พวกเขากม็ าถงึ แล้วมใิ ช่หรือ เจ้านังรออกี หน่อยกไ็ ด้” ในทางตรงกันข้าม ตอนแรกซูเหลยี นอวินดใี จทไี ด้พบเกาอ่เู ตีย แต่ ในอกี นาทตี ่อมารอยยิมทเี บกิ บานของนางกก็ ลายเป็นรอยยิมทแี ขง็ 80 หยกหรูอี เป็นวตั ถุตกแต่งรปู โค้งทที าํ หน้าทเี ป็นทงั คทาพิธที างศาสนาใน พระพุทธศาสนาของจนี เป็นสญั ลกั ษณข์ องอาํ นาจและโชคลาภในนทิ านพืนบ้านจีน ลักษณะแบบดงั เดมิ มีด้ามยาวรูปตัวเอส และหัวแบบรูปคล้ายกาํ ปัน เมฆหรอื เหด็

กระด้างอยู่บนใบหน้า เพราะไม่ใช่เกาอู่เตียเพยี งคนเดียวหรอื ทอี ยากพบนาง เหตใุ ดลี หยวนตีถงึ อยู่ทนี ีด้วย เมือต้วนเฉินเซวียนได้รับสายตาเชิงสงสยั และตังคาํ ถามจากซู เหลยี นอวิน เขากค็ ่อยๆ หนั หน้าไปอกี ทาง เพราะอย่าถามเขาเลย เขาเองกไ็ ม่ร้เู รืองเช่นกัน! “ได้ยินมาว่าช่วงนีพวกเจ้าทงั สองคนตระเวนเทยี วทวั เมืองหลวง เป็นอย่างไรบ้าง สนุกหรือไม่” เกาอ่เู ตียจับมอื ของซเู หลยี นอวิน เอาไว้แล้วเดนิ ไปอกี ด้าน ไม่รู้ว่ามเี จตนาหรือไม่มเี จตนา แต่นางได้ นังลงในตาํ แหน่งทคี ่อนข้างห่างจากลีหยวนตีพอสมควร “เอ่อ…เพคะ…สนุกมากเพคะ” ซเู หลยี นอวินไม่กล้าเงยหน้ามองเกา อ่เู ตีย เนอื งจากพฤติกรรมเช่นนีหากพูดให้น่าฟังหน่อยกค็ อื ออกไป เทยี ว แต่หากจะพูดให้ไม่น่าฟังกค็ ือ…วนั ๆ ไม่ยอมทาํ งานทาํ การ เอาแต่เทยี วเล่น! “สนุกกด็ ีแล้ว” ซเู หลียนอวินลบู มือของซเู หลียนอวนิ เบาๆ “ใช้ โอกาสตอนยังเดก็ ออกไปเปิ ดหูเปิ ดตาให้มากๆ หน่อย มิเช่นนัน

หากรอจนอายุเทา่ ข้าแล้ว ต่อให้อยากออกไปกค็ งเป็นไปไม่ได้แล้ว” ประเดน็ สาํ คัญคือท่านต้องออกไปให้ได้ก่อน…ซเู หลียนอวินแอบ บ่นเพิมอยู่ในใจ เฮ้อ นคี อื ความน่าสงสารของผู้หญิงทเี ข้าวงั มาแล้ว พวกนางเข้ามาได้แต่ออกไปไม่ได้อีก นีถือเป็นบทลงโทษทโี หดร้าย มากอกี แบบหนึง ทว่าคาํ พดู เช่นนนี างคงกล้าบ่นในใจเทา่ นัน เพราะต่อให้ลีหยวนตี ไม่อยู่ทนี ี แต่ในวังหลงั นันเป็นสถานทที มี ีหูตามากมาย คาํ พูดเช่นนี แค่นางคิดในใจยังรู้สกึ ไม่สบายใจเลย!

ตอนที อาเจียน เมือเกาอ่เู ตียพาซเู หลียนอวินเดินไปพดู คุยอกี ด้าน แน่นอนว่า ตอนนีกจ็ ะเหลือเพียงต้วนเฉินเซวียนกบั ลีหยวนตีเพยี งลาํ พัง “เซวียนเออ๋ ร์” คาํ พูดของเกาอเู่ ตียเมอื ครู่นี ลหี ยวนตีได้ยนิ และได้ ยนิ เข้าไปถึงหัวใจของเขา ไม่สามารถออกไปไหนได้ตามใจ ครึงชีวติ ถกู ขังเอาไว้ในกรงทอง แห่งนี สาํ หรบั เกาอ่เู ตียแล้วนคี งจะเป็นเรืองทเี จบ็ ปวดใจทสี ดุ ของ นางแล้วกระมงั แต่จะให้ทาํ อย่างไรได้ นีเป็นกฎระเบยี บทบี รรพ บุรษุ ตังขนึ มา นีไม่ใช่เพียงกฎระเบยี บเทา่ นัน แต่เป็นกฎเหลก็ ต่างหาก! “ฝ่ าบาทเรียกข้าหรือ” ต้วนเฉนิ เซวียนนังอยู่ทนี งั ด้านล่าง เขาจึง เงยหน้าขนึ แล้วเอ่ยตอบว่า “ฝ่ าบาทมเี รืองอะไรอยากกาํ ชบั กระหม่อมหรอื ” “เทยี วเล่นมาหนึงเดอื นแล้ว ตอนนกี ค็ วรกลบั มาจริงจังได้แล้ว” ลี หยวนตดี ึงสายตากลับมาจากเอาอู่เตียแล้วเอ่ยขึนอย่างเรยี บๆ

“ข้ากไ็ ม่เคยไม่จริงจัง” ต้วนเฉนิ เซวียนยิมพลางเอ่ยตอบ “อกี อย่าง เพิงจะผ่านไปเพียงหนึงเดือนเทา่ นัน พวกเรายังเทยี วไม่หมดเลย” “เซวยี นเออ๋ ร์ เจ้า!” ลีหยวนตขี มวดคิว “เจ้าควรร้วู ่าตัวเจ้าเองมี หน้าทคี วามรับผดิ ชอบ!” “ข้ามีภาระความรับผิดชอบอะไรหรือ” ต้วนเฉนิ เซวยี นเลิกคิว แล้ว หันไปมองซเู หลยี นอวินจากนันกห็ ันกลบั มามองลีหยวนตีพลางเอย่ ว่า “ข้าแซ่ต้วน อย่าพูดถงึ ภาระหน้าทเี ลย เรืองใดๆ กต็ ามใน แผ่นดนิ นี อนั ทจี ริงแล้วไม่เกียวข้องอะไรกบั ข้าเลย” “เซวยี นเออ๋ ร์ เจ้า…” เดมิ ทลี ีหยวนตตี ังใจจะพดู คุยอย่างมีเหตมุ ผี ล จงึ ใช้นาํ เสยี งจรงิ จงั เพือพูดคุยกบั ต้วนเฉินเซวียน แต่เมอื เหน็ ว่าต้วนเฉินเซวยี นคล้ายไม่สนใจ และไม่ใส่ใจเรืองใดๆ เลย และ คล้ายว่าไม่ได้พดู โกหกด้วย นาํ เสยี งของเขาจงึ อ่อนลงแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเกลียดข้าหรือ…เจ้าไม่พอใจทขี ้าให้เจ้าใช้แซ่ต้วนหรือ” “เกลยี ด?” ต้วนเฉินเซวยี นเลิกคิวขนึ อย่างสนเท่หค์ ล้ายว่าตัวเอง ได้ยินเรืองคาดไม่ถงึ มาก่อน “ข้าเปล่า” ตรงกนั ข้าม ข้าต้อง ขอบคุณทา่ นด้วยซาํ ทที ่านให้ข้าใช้แซ่ต้วน!

เพราะหากไม่ได้เป็นเพราะว่าเขาใช้แซ่ต้วนแต่ใช้แซ่หนานกง อย่า ว่าแต่ชาตินเี ลย ต่อให้เป็นชาติทแี ล้วซเู หลยี นอวินกค็ งทาํ ได้เพียง มองเขาอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เขาแม้แต่ก้าวเดยี ว! เพราะคนทแี ต่งงานกับคนแซ่หนานกง ชีวิตนีคงจะต้องบอกลากบั คาํ ว่าสงบและมันคงไปได้เลย “เช่นนนั ทาํ ไมเซวยี นเออ๋ ร์ถึง…” ลหี ยวนตีไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจ จริงๆ เพราะในมุมมองของลีหยวนตีแล้ว บนโลกใบนคี งไม่มใี ครขดั ขวาง พลงั ดึงดดู ของอาํ นาจตาํ แหน่งฮ่องเต้ได้ เพราะอาํ นาจนนั คล้ายเป็น โคมไฟสว่างไสวชันดี ส่วนพวกเขานันกเ็ ปรยี บเสมอื นแมงเม่าทโี บย บนิ ล้อมรอบโคมไฟนัน ทงั ๆ ทรี ู้ว่ามคี วามเป็นไปได้ทจี ะเป็นแมงเม่าบนิ เข้ากองไฟ จนทาํ ให้ร่างกายแหลกสลายไปในเปลวไฟได้ แต่แสงไฟทสี ว่างไสวนัน กลับทาํ ให้พวกเขาทนไม่ได้อยากจะบนิ เข้ากองไฟนันเรว็ ๆ แม้ว่า จะต้องลองเสยี งดูสกั ตงั “เอาล่ะ” เกาอ่เู ตียลุกขนึ แล้วจับมอื ซเู หลยี นอวินพลางเอ่ยว่า

“พวกเรารีบไปกนิ ข้าวกนั เถดิ มัวแต่คุยกนั เรือยเปื อยเช่นนี ข้า หัวเราะจนปวดท้องไปหมดเพราะเดก็ ซนอย่างเจ้าแล้ว แถมยงั จะ ทาํ ให้ข้ากนิ ไม่ลงอีกต่างหาก!” “เสวยอาหารกนั ก่อนเถดิ พะย่ะค่ะ” ต้วนเฉนิ เซวียนยิมให้ลหี ยวนตี เพราะเขารู้ดวี ่าพวกเขาทงั สองคนมีมุมมองความคิดและคาํ ถาม ต่างๆ ทแี ตกต่างกันมากเกนิ ไป! ดงั นนั เวลาในตอนนีหากยงั คยุ กนั ต่อไปเกรงวา่ คงหาคาํ ตอบออกมาไม่ได้อยู่ดี อกี อย่างหากยังคุยกนั ต่อไปเกรงว่าตอนจบอาจจะไม่สวยอย่างแน่นนอน อกี อย่างทเี ขาพาซเู หลยี นอวินมาทนี ีในวนั นีกเ็ ป็นเพราะตอบรับคาํ เชญิ ของเกาอู่เตียกเ็ ท่านัน ไม่ได้มาเพือพูดคุยเรืองน่าเบือและไร้ สาระกบั ตาแก่ลีหยวนตผี ู้นี หากอยากจะพูดคุยกนั เรืองนีจริงๆ ก็ เอาไว้วนั หลงั ค่อยคุยกนั เพียงลาํ พงั จะดกี ว่า! เขาไม่อยากให้ซูเหลยี นอวนิ รู้เรืองหรือเหน็ อะไรเข้า บรรดาสาวใช้ในวงั รบี ยกอาหารออกมาจัดโต๊ะอย่างรวดเรว็ ด้วย ปฏกิ ริ ิยาทวี ่องไวเช่นนี ไม่นานนักอาหารกถ็ ูกนาํ มาจดั วางไว้เตม็ โต๊ะแล้ว

แต่จะว่าไปกถ็ กู ต้องแล้ว อาหารพวกนีน่าจะถูกเตรียมเอาไว้ตังแต่ แรกแล้วกระมงั เพราะในฤดูร้อนเช่นนีอุณหภมู ขิ องอาหารควรจะ อ่นุ ถงึ จะดีทสี ดุ หากร้อนเกนิ ไปเกรงว่าคงจะสง่ ผลให้ภาพไม่สวย อย่างแน่นอน! “มา อวนิ เออ๋ ร์” เกาอู่เตียคีบอาหารเอาไปวางไว้ให้ในจานของซุ เหลยี นอวิน “ลองชมิ นีสิ นเี ป็นอาหารทมี ีชือเสยี งของพวกเรามาก ทสี ดุ แล้ว ทะเลนาํ แดง มา ลองชมิ ดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง” ซูเหลยี นอวินกลนื นาํ ลายและรู้สกึ ว่าคิวของตัวเองขมวดแน่นขนึ และเริมแสบคอ เพราะช่วงนไี ม่ร้วู ่าเกดิ อะไรขนึ กับความอยากอาหารของนาง นาง รู้สึกไม่อยากกนิ เนือสตั ว์เอามากๆ รวมถงึ อาหารทมี นั และเคม็ จดั เช่นนี นางกลับไม่ค่อยชอบกนิ ด้วยเช่นกนั แต่เมอื ซเู หลยี นเงยหน้าขึนมากม็ องเหน็ แววตาทเี ตม็ ไปด้วยความ คาดหวังและรอคอยของเกาอ่เู ตียทมี องมาทนี าง คาํ พูดทนี าง เตรียมจะพูดออกไปว่า ช่วงนนี างไม่อยากอาหารจาํ พวกนีพลนั กลนื หายลงคอไปทนั ท…ี

ช่างเถดิ ๆ กแ็ ค่เนือเพียงแค่คาํ เดียวเอง! ซูเหลียนอวินหลบั ตาลง แล้วเอามันเข้าปากแล้วกลืนลงไป ไม่ต้องเคียวกค็ งไม่เป็นไรแล้ว กระมัง “เกาอ่เู ตียอาหารของเจ้าอร่อยทสี ดุ แล้ว” ลหี ยวนตยี ืนมอื ออกมา คบี อาหารจานเดยี วกบั ทเี กาอเู่ ตียคีบให้ซเู หลยี นอวนิ “ทอี นื ไม่ว่า จะปรงุ อย่างไรกค็ งให้รสชาติแบบของเกาอ่เู ตียไม่ได้” “แหวะ…แค่กๆๆ แค่กๆๆ” “อวนิ เอ๋อร์ เป็นอะไรไป” เดมิ ทตี ้วนเฉนิ เซวยี นกาํ ลังดูอยู่ว่าจะคีบ อาหารจานไหนให้ซเู หลียนอวินกนิ ดี เพราะช่วงนอี าการของซเู หลยี นอวนิ เป็นอย่างไร เขาเองย่อมร้ดู ี! แต่เนือชินเมอื คร่นู ีเขาเหน็ ว่าเป็นเพียงเนือแค่ชินเดยี วแถมเกา อ่เู ตียยังเป็นคนคบี ให้อกี ดังนนั ต่อให้เป็นเขากค็ งไม่กล้าถึงขนั คบี ออกมาไว้ในจานของตนอย่างแน่นอน เพราะนสิ ยั ของเกาอ่เู ตียนัน หากเขาแย่งเนือชนิ นันไปกนิ อกี ประเดียวนางกค็ งคบี ชินใหม่มาให้ซเู หลยี นอวนิ ชิมอยู่ดี ไม่ว่าจะ อย่างไรนางกต็ ้องเอาให้ซเู หลียนอวินชมิ ให้ได้

“อวนิ เอ๋อร์ เป็นอะไรไป อาหารนีมนั …” เกาอู่เตียขมวดคิว นางไม่ กล้าเอ่ยประโยคหลงั ออกมา หรือว่าอาหารจะมปี ัญหาหรือไม่ก…็ มีพิษกระมัง เพราะตอนนีลหี ยวนตีกอ็ ยู่ตรงนีด้วย หากอาหารของนางมปี ัญหา อะไรขึนมา นางจะเป็นคนแรกทตี ้องรบั ผดิ ชอบเรืองนี! “ใช่แล้ว เจ้าเป็นอะไรไปอวินเออ๋ ร์” ลีหยวนตีวางตะเกียบเมอื ครู่ที ตนเพิงใช้คีบอาหารลงแล้วขมวดคิว “เจ้าไม่สบายหรือ” หลงั จากทหี ายใจหอบอยู่สกั พัก อาการคลนื ไส้ของนางเมอื กกี ด็ ขี นึ มากทเี ดียว ซูเหลียนอวินขมวดคิวแล้วสา่ ยหน้า “ขอบพระทยั ฮองเฮาและฝ่ าบาททเี ป็นห่วง…หม่อมฉนั หม่อมฉนั ไม่เป็นไร…” ความคลนื ไส้เมอื ครู่นีมาอย่างรวดเรว็ เกนิ ไป แม้ว่านางจะพยายาม ทนแต่กท็ นไม่ไหวอยู่ดี! คงจะเป็นเพราะ…เมอื ครู่นนี างกลืนลงท้องอย่างรวดเรว็ เกนิ ไป กระมงั เฮ้อ ถ้าร้แู ต่แรกนางขอเคียวให้ละเอียดแล้วค่อยๆ กลนื จะ ดีกว่า นีมันน่าขายหน้าเกนิ ไปแล้ว！

“อวนิ เอ๋อร์ เจ้าดืมนาํ ก่อนเถิด” ต้วนเฉนิ เซวยี นลูบหลังของซู เหลยี นอวิน “เสดจ็ อา ช่วงนอี วินเออ๋ ร์ไม่ค่อยกนิ เนือสตั ว์ ดังนัน คดิ ว่าอาหารจานนีคงไม่มีปัญหาอะไร แต่เป็นอวินเอ๋อร์ทไี ม่ระวัง เอง” “อ้อๆ เช่นนีเอง” มอื ทกี าํ เอาไว้แน่นของเกาอเู่ ตียค่อยๆ คลาย ออก “ทแี ท้เป็นอย่างนีนีเอง ทาํ ไมอวินเออ๋ ร์ไม่บอกข้าก่อนเล่า ไม่ เป็นไร ไม่อยากกินเนือสตั ว์ อาหารทที าํ จากผกั ของอากไ็ ม่อร่อยไม่ แพ้กนั !

ตอนที ตงั ครรภ์ “เพคะ” ซเู หลยี นอวนิ พยกั หน้าอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่ว่า เหตกุ ารณเ์ มอื คร่นู ีจึงทาํ ให้นางไม่อยากกนิ อะไรเลยแม้แต่อาหาร จาํ พวกผักกต็ าม! แต่หากนางไม่ยอมกนิ ลงไป นางกร็ ้สู กึ คล้ายว่าตวั เองไม่ให้เกียรติ เกาอู่เตียสกั เทา่ ไหร่! เพราะเมอื คร่นู ใี ห้กนิ เนือสัตว์ เจ้ากบ็ อกว่า ท้องไส้ไม่ดีกเ็ ลยกนิ ไม่ลงจนอาเจียนออกมา ให้กนิ ผกั หากยังไม่ ยอมกนิ อกี นนั จะถอื ว่าไร้เหตผุ ลเกนิ ไปหรอื ไม่ “จริงสิ อวนิ เออ๋ ร์” เกดิ ความคิดบางอย่างขึนในหัวของเกาอ่เู ตีย นางคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึนมาจงึ เอ่ยว่า “อวินเอ๋อร์ เจ้า ยังไม่ต้องกนิ ข้าขอถามอะไรเจ้าสกั สองสามคาํ ถามก่อน” “อ่า เพคะ” ซูเหลียนอวินเอามอื ทงั สองจบั เข่าของตัวเองเอาไว้แล้ว พยกั หน้า นางไม่ต้องกนิ แล้วใช่หรือไม่ นางรู้สกึ ดีขึนเยอะเลย “อาการเช่นนีของเจ้า…เริมเป็นตังแต่เมือไหร่” เกาอ่เู ตียร้สู กึ ว่าลม หายใจของนางเบาลง นางกลวั ว่านจี ะเป็นเพยี งความฝันแล้วมนั จะ สลายหายไปในพรบิ ตา

“คือว่า…” ซเู หลียนอวนิ พยายามราํ ลกึ “ประมาณสองสปั ดาห์แล้ว เพคะ” น่าจะประมาณสองสปั ดาหแ์ ล้วกระมัง อันทจี ริงแล้วเวลา แบบแน่นอน นางจาํ ไม่ค่อยได้นัก! “มอี ะไรหรอื เสดจ็ อา มอี ะไรผิดปกตหิ รือ” เมือต้วนเฉนิ เซวียนเหน็ ท่าทางกงั วลของเกาอ่เู ตียกไ็ ม่สนใจการเลือกอาหารอกี ต่อไป เขา วางตะเกยี บลงแล้วกุมมือของซเู หลยี นอวินเอาไว้แล้วมองไปทเี กา อู่เตียอย่างกงั วลเช่นกัน “เดก็ หนอเดก็ !” เกาอ่เู ตียหวังว่าสงิ ทนี างหวังจะไมไ่ ด้เป็นเพียง ความหวังลมๆ แล้งๆ เทา่ นนั มิเช่นนนั แล้ว เพราะความร้สู กึ ของ การตกลงมาจากทสี งู นนั ทาํ ให้คนเจบ็ ปวดนกั “ซิงหยวน ถอื ป้ ายคาํ สงั ของข้าไปเชิญหมอหลวงมา” เกาอ่เู ตียกวัก มือเรียกสาวใช้คนสนทิ ของตัวเอง “จาํ เอาไว้ ต้องมาให้เร็วทสี ดุ แล้วถ้าให้ดใี ห้เชิญหมอด้านสตรีมาด้วย” ซิงหยวนถอนสายบวั แล้วเอ่ยว่า “เพคะ” “เสดจ็ อา ทา่ นหมายความว่า…” ต้วนเฉนิ เซวยี นนันไม่โง่ เพียงแต่ เมือคร่นู เี รืองเกดิ ขึนเรว็ เกนิ ไปเทา่ นันจงึ ทาํ ให้เขาไม่ได้คดิ ไปใน

ด้านนัน แต่ตอนนเี มือเกาอ่เู ตียเป็นคนจุดประเดน็ ขนึ มา เขาจงึ ร้สู กึ ว่าลมหายใจของตัวเองแรงขึนเรือยๆ เพราะหากว่าเรืองราวเป็นไปอย่างทพี วกเขาคดิ แล้วล่ะก…็ ซู เหลยี นอวินกค็ ง… “ทาํ ไมพวกท่านถึงมองข้าแบบนัน” ซูเหลยี นอวินเหน็ สายเช่นนัน ของต้วนเฉินเซวียนจ้องมาทนี างกร็ ้สู กึ ขนลกุ ขนึ มา เพราะสายตา เช่นนนั ให้ความรู้สกึ คล้ายว่าเขากาํ ลงั มองบางอย่างทแี ปลก ประหลาดแต่ไม่รู้ว่าจะลงมอื กบั มนั อย่างไรดีและรู้สกึ ราวกบั ทรมาน ใจอะไรบางอย่าง นีมนั เกิดเรืองอะไรขนึ กันแน่ ไม่นานนกั หมอหลวงกร็ ีบร้อนเข้ามา เพราะคาํ สงั ของเกาอ่เู ตียนัน บอกให้รีบมาอย่างด่วนทสี ดุ ไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้องแบ่งคนมาให้ นางให้ได้ เพราะตอนนีไม่ใช่เวลาทจี ะมาขดั ลขิ ติ สวรรค์หรอื ขวางทางอะไรทงั นนั “หมอหลวงสวี เป็นท่านเองร”ึ เกาอู่เตียพยักหน้า

“ถวายบังคมฝ่ าบาท ฮองเฮา คุณชายต้วนและฮหู ยินโหวพะย่ะค่ะ” หมอหลวงสวคี ้อมตวั ลงแล้วเอ่ยประโยคยาวเช่นนีก่อนทจี ะลกุ ขึน ยืน “เอาล่ะ เอาล่ะ” ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นร้อนใจยิง ดังนันในตอนนีต้ วนเฉนิ เซวียนร้สู กึ อยากจะจบั หมอหลวงสวผี ู้คราํ ครึผู้นโี ยนทงิ ออกไปทางหน้าต่างเสยี ให้ร้แู ล้วร้รู อด! เพราะการทาํ ความเคารพ เช่นนี เจ้าตรวจให้เสรจ็ ก่อนแล้วค่อยทาํ ความเคารพกไ็ ด้ เพราะหากสถานทแี ห่งนีไม่ได้มเี พียงพวกเขาสคี นจะทาํ อย่างไรเล่า จะต้องรอทา่ นทาํ ความเคารพให้เสรจ็ ก่อนแล้วค่อยตรวจหรือ อย่างไร คราํ ครึยงิ นัก ไม่ร้จู กั การเปลียนแปลง! เกาอ่เู ตียเองกร็ ู้สกึ ราํ คาญใจทหี มอหลวงสวีเป็นเช่นนเี หมอื นกนั จงึ รีบเอ่ยขึนว่า “ซิงหยวน รีบพยุงหมอหลวงสวขี ึนมาเรว็ เข้า หมอ หลวงสวี พิธรี ีตองพวกนีไม่ต้องสนใจมากนกั กไ็ ด้ ท่านรีบตรวจอ วนิ เออ๋ ร์เรว็ เข้า อวนิ เอ๋อร์…ข้ากลัวว่าข้าจะมองอาการนางผดิ ไป” “พะย่ะค่ะ” หมอหลวงสวีคว้าแขนของซิงหยวนเอาไว้แล้วยนื ขนึ จากนนั จงึ เดินไปทซี เู หลียนอวินพลางเอ่ยว่า “ฮูหยินโหวโปรดยืน

แขนออกมาเถดิ ข้าจะได้ตรวจได้ถนัดมือหน่อย” “เอ่อ เพคะ” ซูเหลียนอวนิ อมยิม เพราะความร้สู กึ ของนางทมี ตี ่อ หมอหลวงสวนี ีเป็นความรู้สกึ ทดี อี ย่างยิง ไม่ว่าจะเป็นในชาตินีหรอื ชาตทิ แี ล้ว หมอหลวงสวใี นความทรงจาํ ของซูเหลยี นอวินกเ็ ป็นคุณ ป่ ูทใี จดีมเี มตตาคนหนึงเสมอ “จะปูผ้าทาํ ไมอกี ทาํ เช่นนผี ลตรวจจะแม่นยาํ หรอื ” เมือต้วนเฉินเซ วยี นเหน็ หมอหลวงสวหี ยิบผ้าเชด็ หน้าสขี าวออกมาจากกล่องยา ด้วยทา่ ทางไม่ช้าไม่เรว็ นัก ตอนนันควิ ของเขากข็ มวดเป็นปมแน่น ยากจะคลายออกได้ง่ายๆ “เจ้าลงมอื ตรวจอวินเอ๋อร์ของข้าเลยไม่ได้หรือไง ข้าเชือใจท่าน” คนอย่างเช่นหมอหลวงสวีจะอย่างไรกน็ ่าจะมอี ายุได้ประมาณเจด็ แปดสบิ ปี แล้ว หรืออย่างน้อยกน็ ่าจะประมาณห้าหกสบิ ปี แล้ว ดังนันเขาจะหงึ เฒ่าหวั ขาวผู้นีไปทาํ ไมกนั น่าขนั ยิงนัก! อกี อย่างการตรวจชีพจรเช่นนีต้องตรวจให้แม่นยาํ ทสี ดุ ยิงดไี ม่ใช่ หรือ หากตรวจโดยมขี องมากนั ชันหนงึ เอาไว้เช่นนี สดุ ท้ายแล้วจะ ตรวจได้อย่างสะดวกได้อย่างไรเล่า

ไม่นานนกั คิวของหมอหลวงสวกี ย็ ิงขมวดแน่นขนึ เรือยๆ เขากาํ ลัง ขมวดคิวแล้วก้มหน้าดขู ้อมอื ของซเู หลยี นอวินโดยไม่เอ่ยวาจาอะไร ทงั สนิ ซูเหลยี นอวินแอบกลนื นาํ ลายลงไปอย่างพะอดื พะอม เพราะ ตอนนี…คนทงั สคี น ดวงตาแปดดวงกาํ ลงั จ้องมาทแี ขนของนาง อีก อย่างสองคนในนัน หนึงคนคอื ฝ่ าบาทอกี หนึงคนคอื ฮองเฮา นีช่าง ทาํ ให้นางเกดิ ความกดดันไม่รู้กเี ท่าต่อกเี ท่าแล้ว “หมอหลวงสวี…เป็น อย่างไรบ้าง” ต้วนเฉนิ เซวียนยอมแพ้แล้ว นี เป็นครงั แรกทเี ขาต้องกลับมาคดิ ทบทวนตัวเองเมอื พูดไม่ดีกบั คน อนื ทนี อกเหนือจากซเู หลยี นอวิน เพราะตอนนีตนกาํ ลังสงสยั เป็นอย่างมากว่าตาแกน่ ีกาํ ลังคดิ จะเอา คนื ตนรเึ ปล่าทเี มือกีตนเสยี งดังใส่เขาและพดู กบั เขาแบบใส่อารมณ์ เช่นนนั มิเช่นนนั แล้วแค่การตรวจชีพจรจาํ เป็นต้องใช้เวลานานขนาดนีเชยี ว หรือ เขาร้สู กึ ราวกบั ว่าตอนนีเวลาผ่านไปเป็นปี ๆ แล้ว! หมอหลวงสวีเอ่ยพลางเหลอื บมองต้วนเฉนิ เซวียนคราหนึงแล้ว