ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

ทว่าตอนนีกลับ…นีถือเป็นความเจบ็ ปวดขันไหนกนั !

ตอนที ฝนตก ไม่รู้ว่าผ่านไปเป็นเวลานานเทา่ ไหร่ ขณะทหี ูและจติ ใจของซู เหลยี นอวินเริมจะรับไม่ไหวนัน ในทสี ดุ ประตบู านนันกค็ ่อยๆ แง้ม เปิ ดออก หรงซ่ปู ระคองไหล่ของต้วนเฉินเซวยี นเอาไว้แล้วเดินออกมาอย่าง ช้าๆ จากตรงนีสามารถมองเหน็ ได้ว่าผวิ ทวั ร่างของเขาปราศจาก โลหิตหล่อเลยี งจงึ ซดี เผอื ดผดิ ปกติ ริมฝีปากของเขากไ็ ม่ได้มสี แี ดง ระเรือเหมอื นอย่างปกติอกี แล้ว “ศษิ ย์น้อง” หรงซ่วู างต้วนเฉินเซวยี นวางไว้บนเตียงเพือให้เขาได้ พกั ผ่อน “นีเพิงจะเริมต้นไปเพียงเลก็ น้อยเท่านัน กระบวน หลังจากนียังไม่จบ เจ้ายงั อยากจะไปต่อหรือไม่” “ไม่มอี ะไรหนักหนานี” ต้วนเฉินเซวยี นเอ่ยขนึ พลางจิกกลางฝ่ ามอื เอาไว้จนเป็นแผลเหวอะ นิวของเขาถูกกาํ เอาไว้จนข้อต่อกลายเป็น สขี าวซดี “พักผ่อนสกั หน่อยเดียวกด็ ีขึน รออกี เพียงอดึ ใจเดยี วกค็ ง สาํ เรจ็ กระมัง” หรงซ่ถู อนใจเงยี บๆ ไร้วาจา เพราะเมือคร่นู ตี อนทเี ขาพาต้วนเฉิน

เซวียนเข้าไปในบ้าน วชิ าทเี ขาใช้คือวชิ าปลดวิญญาณ ทุกสรรพสงิ ล้วนมวี ิญญาณและดวงจิต หากจิตวิญญาณหลดุ ออก จากร่าง โคมประทปี ของชีวิตซึงเป็นทอี ย่ขู องจติ วิญญาณมอดดับ ทุกสรรพสงิ กจ็ ะเหลอื ทงิ ไว้เพียงวิญญาณเทา่ นัน ทว่าวชิ าปลดวิญญาณนันจะต้องดาํ เนินการตอนทยี งั มีสติอยู่เท่านนั เพราะหากคนผู้นนั เสยี ชวี ิต จติ วญิ ญาณกจ็ ะดบั สญู ไป ดังนันเขา จะต้องไรับร้คู วามเจบ็ ปวดทุกอย่างเตม็ ทแี ละแจ่มชดั ความเจบ็ ปวดนันเจบ็ ปวดเสยี ยิงกว่าความเจบ็ ปวดจากการโดน เลาะกระดูกออกมาทงั ยงั เป็นๆ อยู่เป็นพนั ๆ เท่า เพราะกระดูกยัง สามารถงอกออกมาใหม่ได้ แต่หากเป็นจิตวญิ ญาณแล้วล่ะก…็ จะ งอกออกมาใหม่ได้อย่างไร เมือพักผ่อนไปคร่หู นึงสหี น้าของต้วนเฉินเซวียนกด็ ีขึนกว่าเมอื ครู่ มากทเี ดียว อย่างน้อยๆ กไ็ ม่ต้องอ้าปากพะงาบตลอดเวลาทหี ายใจ จนทาํ ให้ทกุ คนต่างกังวลว่าลมหายใจถดั ไปเขาจะยงั มแี รงหายใจต่อ หรือไม่ ต้วนเฉินเซวยี นเงยหน้ายิมให้หรงซู่ เขาระลกึ ถงึ ความหลังแล้วเอ่ย

ว่า “เมือห้าปี ก่อน ตอนทพี วกเราพบกนั ครังแรก นางได้ปลูกต้นไม้ ต้นหนึงโดยทขี ้าไม่รู้ “เวลาห้าปีทาํ ให้ต้นไม้ต้นนันกลายเป็นต้นไม้ทสี ูงเสยี ดฟ้ าโดยไม่ ร้ตู ัว การทตี ้นไม้จะโตขึนได้นนั ย่อมต้องเป็นเพราะนางรดนาํ ให้มนั แต่วันนนี างไม่อยู่แล้ว ต้นไม้ใหญ่ต้นนันจะต้องตายแน่ๆ” ในห้าปี ทผี ่านมานีซเู หลียนอวินได้ใช้วิธกี ารทกุ อย่างหรอื แม้กระทงั ใช้เลือด สดๆ ของตัวเองลดให้ต้นไม้ในดวงใจต้นนีของเขา ดังนันต้นไม้ต้นนจี งึ เข้าไปอยู่ในจิตใจ ในสายโลหิตอย่างมอิ าจถอน ออกมาได้ เมือมันได้หลอมเป็นส่วนเดียวกนั อยู่ในเส้นเลือด แต่ วันนีกลบั จากไป เช่นนนั แล้วเขาจะมีชวี ิตอยู่ได้อย่างไรเล่า “เฉนิ เซวยี น ข้าเพิงนึกอกี วธิ หี นึงออก” หรงซ่เู งยหน้าพรวดขึนมา ดวงตาของเขาเกดิ ประกายวบิ ไหว “พวกเจ้าไปเจอกนั ในชาติหน้าดี หรือไม่ เจ้าจะได้ไม่ต้องทนกบั ความเจบ็ ปวดอย่างเมือคร่นู ีอกี ” ไม่ ว่าจะอย่างไรต้วนเฉินเซวียนกเ็ ป็นคนทเี ติบโตขึนมาพร้อมๆ กบั เขา ตังแต่ยงั เลก็ แม้ว่าทุกครังทพี บหน้ากนั พวกเขาต่างจะต้องส้กู นั หรือไม่กเ็ ถยี งกนั

สกั ยก แต่นีกส็ ามารถอธบิ ายได้ว่า ความสมั พนั ธข์ องเขาดมี ากมใิ ช่ หรือ ดังนนั เมอื เขาเหน็ ต้วนเฉินเซวยี นในสภาพเช่นนี หรงซ่กู อ็ ดที จะรู้สกึ สงสารเขาไม่ได้ “แต่ผลทจี ะเกดิ ขนึ นนั ไม่แตกต่างกนั ” หรงซ่สู ่ายหน้า “ผล สดุ ท้าย…เฉนิ เซวยี นอย่างไรเจ้ากต็ ้อง…ตายอยู่ดี แต่วิธกี ารแค่ไม่ เหมอื นกนั ตอนนเี จ้าจะได้สบายใจไปก่อนไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน เช่นน”ี ต้วนเฉนิ เซวียนฝืนตัวเองลกุ ขนึ และมองไปทหี รงซ่ดู ้วยความสงสยั สหี น้าของเขาแสดงถงึ ความข้องใจ “นนั เป็นเพราะว่าจู่ๆ ข้ากค็ ้นพบว่าทนี ีมขี องบางอย่างทนี ่าสนใจ บางทขี องสงิ นี ฮ่าๆ….” เมอื สนิ เสยี ง หรงซู่จงึ ยนื มือเข้ามาเพือจะ จับซเู หลยี นอวินไว้ “กรีดดด!” “ตืนแล้วหรืออวินเออ๋ ร์” หรงซ่ยู งั คงนังอยู่บนเก้าอีโยกด้วยท่าทาง สบายใจเช่นเดยี วกบั ตอนก่อนทซี เู หลยี นอวินจะหลับไป เขาเหลอื บ ตามองซเู หลยี นอวิน “ฝันเหน็ อะไรรึถึงได้ร้องเสยี งดงั ขนาดนี”

ซเู หลยี นอวินยังคงขวญั เสยี ไม่หาย นางถอนหายใจยาวๆ อยู่หลาย ครัง เมอื สงบลมหายใจของตนได้แล้วจงึ เอ่ยขึนว่า “ข้าเหน็ มือ หยาบๆ ของท่านอาจารย์พุ่งเข้ามาหาข้า” หรงซ่กู ระพรบิ ตาแล้วกระพริบตาอีก จากนันจงึ วางถ้วยชาในมอื ลง แล้วเอ่ยว่า “อวินเอ๋อร์คาํ พูดของเจ้าเมือครู่นนี ่าสงสยั ยงิ !” “ทา่ น อย่ามา อาํ !” ซเู หลียนอวินใสร่ องเท้าเรียบร้อยแล้วพ่งุ ตวั ออกไปหยดุ อยู่ตรงหน้าหรงซู่แล้วผลักเขาไปเตม็ แรง “ทา่ น อาจารย์ ท่าน ท่าน ท่าน! ข้าไม่รู้เรืองอะไรสกั อย่าง! ตอนนันท่าน เป็ นคนจะคว้ าตัวข้ าเอาไว้ !” “กใ็ ช่” หรงซ่ผู ายมอื แสดงการยอมรบั อย่างตรงไปตรงมา “เจ้าเอง กค็ งไม่อยากเหน็ ต้วนเฉินเซวียนทรมานแบบนันหรอกกระมัง ดงั นันตอนนนั ข้าจงึ บงั เอญิ ร้สู กึ ถงึ ความเคลือนไหวบางอย่าง จากนนั จึงลองสงั เกตดูรอบๆ พอเงยหน้าขึนไปจงึ มองเหน็ เจ้าพอดี “แต่ตอนนนั กลับไม่ได้คดิ …ตอนนพี อมาคิดๆ ดูแล้ว ตอนนัน อารมณข์ องอวินเออ๋ ร์คงสนั ไหวมากทเี ดยี วกระมัง มเิ ช่นนัน อาจารย์คงรับร้ไู ม่ได้ อกี อย่างเจ้าวางใจได้เลย ในฝันนันอาจารย์แค่

ดงึ วิญญาณของเจ้าไปเพียงเลก็ น้อยเท่านัน ดงึ ไปเพยี งเลก็ น้อยไม่ มีปัญหาอะไรน่าเป็ นห่วง” ไม่มอี ะไร น่าเป็นห่วง! “เชือกไ็ ด้” นาํ เสยี งของซเู หลยี นอวนิ ยังคงแขง็ กระด้างเหมอื นเดิม เพราะหรงซ่ไู ด้พดู ถงึ เรืองสาํ คญั ของนางเข้าแล้ว! คาํ พดู ในฝนั ประโยคนันของต้วนเฉนิ เซวยี น…ทบี อกว่าไม่ได้ หวนั ไหวอะไรกบั นาง? เหน็ ได้ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ แต่….นางต้อง ใจเยน็ ให้ได้กว่าน!ี “ดังนันจติ ด้านอธรรมของเจ้าคงถกู เปิ ดออกแล้วกระมัง” หรงซ่เู อา มอื ของเขาจดั ทรงผมของซเู หลยี นอวินทยี ่งุ เหยิงจากเมือคร่นู ี “สถานการณข์ องเจ้าในตอนนันมีสาเหตุมาจากต้วนเฉนิ เซวยี น” แต่หากไม่มตี ัวเขา เจ้ากไ็ ม่สามารถมชี ีวติ อยู่ต่อได้เช่นกนั ซูเหลยี นอวินปัดมอื ของหรงซู่แล้วเอ่ยด้วยความหม่นหมอง “ข้ารู้ แล้ว” โดยปกติแล้วนางเกลียดการตดิ ค้างนาํ ใจเป็นทสี ดุ ! เพราะหนนี าํ ใจ

เป็นสงิ ทใี ช้คืนยากทสี ดุ ! “กลบั ไปเถดิ ” หรงซ่เู อย่ “อนั ทจี ริงแล้วเจ้ามติ ้องใสใ่ จมากขนาด นัน เพราะอย่างทเี จ้าพูดเอาไว้ อดตี ได้ผ่านไปแล้ว สงิ สาํ คญั ย่อม อยู่ในตอนนี ดงั นันหากเจ้าเหนือยมากแล้วกก็ ลับไปนอนพักผ่อน สกั ตืนกค็ งดขี นึ แล้ว” “อมื อย่างนันข้าขอตัวกลบั แล้ว” เงยี บไปครู่หนึงกว่าซเู หลียนอวิน จะลกุ ขนึ แล้วโบกมอื ไปทางหรงซู่ “กลบั ไปเถดิ ตอนเดนิ กเ็ ร่งฝีเท้าเรว็ หน่อย ข้าดูจากอากาศตอนนี ตอนคาํ ๆ ฝนน่าจะตก” ซเู หลยี นอวินเงยหน้าขึน ตอนนีพระอาทติ ย์สกุ สว่างลอยสงู อยู่บน ท้องฟ้ า ถอื เป็นเวลาทอี ากาศดีมาก แม้ว่าจะอยู่ในความฝนั มาเป็น ระยะเวลาสกั พักหนึงแล้ว ทว่าในความจริงนางอยู่ทที พี กั ของหรงซู่ มาได้เพียงชัวยามเดียว แต่…ในเมอื ทา่ นอาจารย์บอกว่าฝนจะตก นันแสดงว่าฝนจะต้องตก อย่างแน่นอน! ดงั นันนางจะต้องรบี กลับจวนให้เรว็ ทสี ดุ !

“คุณหนูใหญ่ เรว็ เพียงนีเชยี วหรือ” ทตี นี เขา หลานเย่วเ์ กาศีรษะ เมือเหน็ การปรากฏตัวตรงหน้าของซเู หลยี นอวิน เพราะเขาคดิ ว่า อย่างน้อยๆ ซเู หลยี นอวินจะต้องอยู่นานกว่านีอกี หน่อย เขาคาดไม่ ถงึ เลยว่านางจะลงมาเรว็ ขนาดนี “อมื ข้ารับปากหลมี ู่ไว้แล้วว่าจะรีบกลับ” ซเู หลียนอวินยืนมอื ออกมาบังแสงแดดทแี ยงตา “พวกเรารีบกลบั กนั เถดิ เพราะดูจาก อากาศตอนนี ฝนอาจจะตกลงมาได้” หลานเย่ว์ “…?” อากาศเช่นนี…ฝนจะตกหรือ คุณหนูใหญ่กาํ ลงั ล้อเขาเล่นอยู่รึเปล่า แม้ว่าหลานเย่ว์จะข้องใจมาก แต่เขากท็ าํ เพียงแค่พยักหน้าเท่านัน “ได้ขอรบั คุณหนู เช่นนันพวกเราต้องเร่งฝีเท้ากันหน่อย”

ตอนที เพมิ พูน “คุณหนูกลับมาเสยี ท”ี เมือซเู หลยี นอวินก้าวเข้ามาในบ้าน เสยี ง ของหลีม่กู ด็ งั ขนึ มาจากอกี ฝังหนึงทนั ที “บ่าวนึกว่าคุณหนู…ตอนนี คณุ หนูกลับมากด็ แี ล้วเจ้าค่ะ”“อมื กลบั มาแล้ว” เมือสนิ เสยี งของซู เหลยี นอวินกม็ ีเสยี งฟ้ าร้องดงั เข้ามาจากด้านนอกทนั ที จากนนั ไม่ นานนกั ฝนทมี ขี นาดราวถัวเมด็ ใหญ่กเ็ ริมตกเปาะแปะลงมา ทางฝังของหลานเย่ว์ “พีใหญ่ พีใหญ่ กลบั มาแล้วหรือ” คนทงั สจี ้องมองหลานเย่วต์ า ปริบๆ ในแววตาของพวกเขาแสดงความหมายออกมาอย่างชดั เจน ทว่าน่าเสยี ดายนัก ในมุมมองของหลานเย่ว์ หลานเย่วก์ ลับไม่เข้าใจ ความหมายของพวกเขาเลยสกั นิด! ดังนนั เขาจึงพยกั หน้าอย่าง เรยี บเฉยแล้วเอ่ยว่า “กลบั มาแล้ว” จากนนั จึงหมุนตัวกลบั เตรียม จะไปเปลียนเสอื ผ้า นันเป็นเพราะบริเวณตีนเขาอากาศร้อนอบอ้าวจงึ ทาํ ให้เสอื ผ้าของ เขาชุ่มไปด้วยเหงอื จงึ เหนอะหนะและแนบสนทิ ผิวกายทาํ ให้เขา ร้ ูสึกไม่สบายตัวเป็ นอย่างยิง

แค่นีเองหรือ พวกเขาไม่ค่อยพอใจนกั จากนันแต่ละคนจงึ พยายาม ลากหลานเย่ว์เอาไว้ “พีใหญ่ ท่านไม่มอี ะไรจะพูดกบั พวกเราหน่อย หรือ” “ใช่ๆ” หยาเอ่อร์กอดแขนหลานเย่ว์เอาไว้โดยไม่ยอมวางมอื “พี ใหญ่ไม่มีเรืองราวพสิ ดารอะไรจะเล่าให้พวกเราฟังหน่อยหรือ หรือไม่กเ็ ล่าให้พวกเราฟังหน่อยว่าพีใหญ่ไปไหนกบั คุณหนูมาก็ ได้” พวกเรารอกนั มาตังสองชัวยามกว่าแล้ว! รอจนร้อนใจแทบ แย่! แน่นอนว่านนั เป็นผลมาจากเรืองสาํ คญั เรืองหนึง นันกค็ ือ… พวกเขาพนันกนั ไว้อีกแล้ว! แต่ครังนีไม่ร้วู ่าผู้ใดจะเป็นฝ่ ายชนะ “เรืองราวพิสดารหรือ…” หลานเย่ว์เงยหน้าพลางคร่นุ คดิ “มอี ยู่ เรืองหนงึ และเพิงจะเกดิ ขึนเมอื คร่นู ีเอง” “เรืองอะไรรึ”“กอ่ นหน้านีคุณหนูบอกว่าวันนีฝนจะตกลงมา เลย บอกให้ข้ารีบเร่งฝีเท้า ตอนแรกข้าเองกไ็ ม่เชือ แต่สดุ ท้ายกลับคิด ไม่ถงึ เลยว่า…ฝนจะตกลงมาจริงๆ” “โอ้โห คุณหนูใหญ่ร้ายกาจมาก” คนทงั สปี ล่อยแขนหลานเยว์เพือ ปรบมอื

“คณุ หนูใหญ่ร้จู ักวิชาการดูดวงดาวเสียด้วย!” ผูหลิวปรบมอื ค้าง ด้วยความตกตะลึง เหน็ ได้ชดั เจนว่าประหลาดใจกบั ความสามารถ นีของซเู หลยี นอวิน “คณุ หนูใหญ่คือคมในฝกั โดยแท้!” “ร้ายกาจ ร้ายกาจ ไม่เสยี ชือทเี ป็นคุณหนูใหญ่!” ใบหน้าของหยา เออ่ ร์ตอนนีแสดงความเลอื มใสอย่างถึงทสี ดุ ดังนนั ในขณะทซี ู เหลยี นอวินไม่รู้เรืองอะไรสกั อย่างนัน ความอศั จรรย์ใจในตวั ซู เหลยี นอวินของหยาเอ่อร์และพวกกาํ ลงั เพิมพนู ขึนไปอกี ขัน ในเรือนของซเู หลยี นอวิน นางร้สู กึ ว่านางคันจมกู อย่างรนุ แรง นาง จึงจามตดิ ต่อกนั ไปหลายที จากนันจงึ ลบู จมูกทแี ดงกาํ ของตนพลาง คิดว่า ผู้ใดกนั ทกี าํ ลงั แอบพูดถึงนางอยู่? แถมยงั พดู ถงึ นางอย่าง สนุกปากถึงขนาดทนี างจามครังเดียวกไ็ ม่พอ! “เมอื ครู่นอี ากาศยังดีๆ อยู่เลย ทาํ ไมจู่ๆ ฝนถงึ ตกลงมาได้เล่า” เมือหลมี ู่ทาํ ความสะอาดบรเิ วณลานบ้านเรียบร้อยแล้วกเ็ ดนิ บ่น พึมพาํ เข้ามา”ตกลงมาเถดิ ” ซูเหลยี นอวินเปลียนเสอื ผ้าพลางเอ่ย ขึน “ช่วงนีอากาศร้อนมาก ฝนตกลงมากด็ ีเหมือนกันอากาศจะได้ เยน็ สบายขนึ อ่อใช่สิ ตอนทขี ้าไม่อยู่เมอื ครู่นีมีผู้ใดมาหาข้าบ้าง หรือไม่”

“ไม่มเี จ้าค่ะ” หลมี ู่สา่ ยหน้า “มแี ต่ทางฮูหยินทสี ่งข่าวมาบอกว่าคนื นีจะไปกนิ ข้าวทเี รือนของฮหู ยินใหญ่ หากถงึ เวลาเชิญคุณหนูไปที นันด้วย” “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว” ซเู หลียนอวินพยักหน้า จากนนั จงึ หมุนตัว เตรยี มจะนอนลงบนเตียง “คุณหนูจะนอนอกี แล้วหรือเจ้าคะ” หลมี ู่เบกิ ตากว้าง “คุณหนู ช่วงนีเป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตใุ ดถึงชอบนอนนัก” ช่วงนนี สิ ยั ชอบ นอนกลางวนั ของคุณหนูหนักข้อขึนกว่าเดิมหรือไม่ ไม่ว่าจะมธี ุระ หรือไม่มธี ุระกต็ ้องนอนก่อนสกั ตืน เพราะหากเปรียบเทยี บซเู หลยี นอวินตอนนีกบั ตอนก่อนหน้าแล้ว ในทุกวันนีนางนอนมากขนึ กว่าแต่กอ่ นมากนัก “อย่างนนั เจ้าช่วยส่งหนังสือมาให้ข้าอา่ นสกั เล่มส”ิ ซเู หลียนอวิน หาวพลางยืนมอื ออกไปรับ “ถงึ อย่างไรด้านนอกฝนกย็ งั ตกอยู่ หลมี ู่เจ้าคงมอิ ยากเหน็ ข้าออกไปเดินเล่นทลี านตอนฝนตกกระมงั ” “เจ้าค่ะ” หลมี ่พู ยักหน้าพลางขานตอบ จากนนั จึงหนั ตวั ไปหยบิ หนังสอื จากชันวางมาหนึงเล่มแล้วสง่ ให้ซเู หลียนอวิน ทว่าขณะที

นางเดินเข้ามาใกล้แล้วนัน…หลมี ู่อดไม่ได้ทจี ะกลนื นาํ ลายแล้วเอ่ย ว่า “คณุ หนู นอนต่อสกั ตืนดีหรอื ไม่เจ้าคะ” เหตุใดรอยคลาํ ใต้ตา ถงึ ได้คลาํ นัก! หรอื ว่าช่วงนตี นดูแลคุณหนูไม่ดี หากร้แู ต่แรกคง กาํ ชับทางห้องครัวแต่แรกแล้วว่าให้ต้มนาํ แกงทชี ่วยกล่อมประสาท คณุ หนู เพราะหากเริมต้มตอนนีกไ็ ม่รู้ว่าคืนนกี ่อนเข้านอนจะได้ดืม หรือไม่ “ข้าร้แู ล้ว” สหี น้าของซเู หลยี นอวินอ่อนล้าคล้ายไม่อยากเจรจาอกี ต่อไปแล้ว “หลมี ู่ข้าอยู่คนเดยี วได้ เจ้าไปเถดิ ” “เจ้าค่ะ” หลมี ู่ค้อมตัว จากนันจึงค่อยๆ หมุนตวั ออกไปจากห้อง ซูเหลยี นอวินนอนอยู่บนเตยี ง นางนอนพาดอยู่บนเตยี งเหม่อมอง ม่านผ้าฝ้ ายทอี ยู่ด้านบนแล้วแอบถอนใจ “นีมันเกิดเรืองบ้าอะไร ขึน!”กล่าวได้ว่าตอนทนี างตืนจากความฝนั ทกี ระทอ่ มของหรงซู่ ความรู้สกึ ของนางถูกกระทบกระเทอื นอย่างผดิ ธรรมดา ทว่านาง ยังคงแสร้งปันสหี น้าได้อย่างดี โดยทไี ม่มผี ู้ใดดูนางออก ทว่าใน ความเป็นจริงแล้ว…นางร้อู ยู่แก่ใจดี “ต้วนเฉินเซวยี น…” หลงั จากทซี เู หลียนอวินนอนกลิงตวั ไปมาอยู่

บนเตยี งหลายรอบ นางกเ็ ริมร้สู กึ เหนือยล้าแล้วนอนพาดอยู่บน เตียงนิงๆ พลางพมึ พาํ สามคาํ นีออกมา คาํ สามคาํ ทเี ปรียบเสมอื นคาํ สาปแช่ง ผ่านไปสองชาตแิ ล้ว ไม่ว่านางจะหลบอย่างไรหรือทาํ อย่างไรกด็ ู เหมือนว่านางล้วนไม่สามารถหลบพ้น? สถานการณเ์ ช่นนีโดยปกติ แล้วเรียกว่าอย่างไรกนั แน่? ชะตาฟ้ าลิขติ หรือ เฮ้อ คงจะเป็น เช่นนนั ! ช่างเถิด นอนต่ออกี สกั คร่ดู ีกว่า ซูเหลยี นอวินดึงผ้าห่มทอี ยู่ด้านข้าง ขึนมาห่ม ก่อนทนี างจะจากมาหรงซ่กู บ็ อกกบั นางเช่นกันว่า หาก นางคดิ ไม่ตกหรือเหนือยล้าเกนิ ไป วิธกี ารทดี ีทสี ดุ กค็ อื การนอนพัก สกั ตืน นอนเถดิ ความฝนั ครังนีคงจะสดใสขึนกว่าเดิมมากแล้วกระมงั ไม่ ว่าจะเป็นความฝันแบบใดนางกไ็ ม่อยากฝนั ทงั นัน นางแค่อยาก นอนหลบั ให้สนิทเท่านัน “คุณหนูใหญ่ ตืนได้แล้วเจ้าค่ะ” หลมี ู่สะกดิ ทตี วั ซเู หลยี นอวนิ เบาๆ “คุณหนูใหญ่ วันนีเป็นวนั ทตี ้องทานอาหารร่วมกนั พร้อมหน้า

พร้อมตา คณุ หนูรบี ตืนเรว็ เข้าเถดิ ” “อมื ” ซูเหลยี นอวินพยายามสดุ แรงทจี ะลมื ตาขึน “ถึงเวลาแล้ว หรือ ข้านอนหลบั ไปนานมากเลย” จะว่าไปกด็ ีเหมอื นกนั แม้ว่าจะ หลบั เป็นตาย แต่การนอนหลบั ครังนีนางกลบั มไิ ด้ฝนั เหน็ อะไร นางเพียงนอนหลับไปเฉยๆ โดยทไี ม่ได้ฝันอะไรทงั นัน นบั ว่าโชคดีนกั นางกลบั มามกี าํ ลงั วังชามากขึนแล้ว ไม่มีอาการที เพียงนงั ลงกห็ าวตลอดเวลาอกี “จริงสิ คุณหนู” หลมี ู่กาํ ลังก้มหน้าจัดเตยี งให้ซเู หลยี นอวิน “ตอน นันบ่าวเข้ามาดูคุณหนูครังหนึง คุณหนูหลบั สนทิ มากทเี ดียว บ่าว เองยงั อยากให้คุณหนูนอนต่ออกี สกั หน่อยเลยเจ้าค่ะ” การนอนหลบั สนทิ ได้ขนาดนีถือว่าเป็นโชคดีมาก หากไม่ได้เป็น เพราะว่าอาหารคาํ มือนเี ลียงไม่ได้จริงๆ แล้วล่ะก็ บางทหี ลีม่อู าจจะ ไม่เรยี กซเู หลยี นอวนิ ให้ตืนขนึ มาเลยกไ็ ด้แล้วให้นางหลับไปจนฟ้ า สว่าง เพือจะได้ฟื นฟูกาํ ลงั ในตัวนางสกั หน่อย “ฝนหยุดตกแล้ว” ซูเหลยี นอวินเปิ ดหน้าต่างขนึ “ตอนแรกยังคดิ อยู่ว่าจะพกร่มออกไปด้วยดีหรอื ไม่”

ตอนที ต่างเพยี งคาํ เดียว “ฝนหยุดตกไปสกั พักหนึงแล้วเจ้าค่ะ” หลมี ู่เอ่ย “ตกลงมาแค่ครึง ชัวยามเทา่ นัน แม้ว่าตอนนนั จะตกกระหนาํ ลงมาจนเข้าใจว่าจะตก ทงั คืน สดุ ท้ายคิดไม่ถงึ ว่าจะตกเพยี งครู่เดยี วเท่านัน” “ไปกนั เถดิ ” ซเู หลยี นอวินเกบ็ ของทกุ อย่างเรียบร้อย เมือพร้อม แล้วจึงเดนิ มุ่งหน้าไปยังเรือนของหวงั ฉือหวน บนโตะ๊ อาหารในครังนีพวกเขาปฏบิ ตั ติ ัวราวกบั นัดกนั ไว้เรียบร้อย แล้วจึงไม่พูดอะไรกนั แม้แต่คาํ เดียว ยิงเรืองการหมันหมายของซู เหลยี นอวิน ยิงไม่กล้าพดู หลุดออกมาจากปาก นันเป็นเพราะหวังฉือหวนเองกอ็ ายุมากแล้ว หากมีเรืองให้ต้องคิด มากทุกๆ วัน คงจะไม่ดีต่อสขุ ภาพได้ บรรยากาศโดยรวมของอาหารมือนดี แู ล้วเป็นไปด้วยความกลม เกลยี วและคึกครืน แต่ในความเป็นจริงแล้วความคิดในใจของแต่ ละคนเป็นอย่างไรมีเพียงตวั พวกเขาเท่านันทรี ู้ “อวนิ เออ๋ ร์ เจ้าอยู่คุยเป็นเพือนกบั ย่าหน่อยเถดิ ” หลงั จากมอื

อาหารจบ โดยปกติแล้วถึงเวลาทีซเู หลยี นอวินต้องกลบั แล้ว ทว่า ครังนีหวังฉือหวนเอ่ยปากออกมาเองดงั นันไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้อง อยู่เป็นเพือนคุยกบั หวงั ฉือหวนก่อนแล้วค่อยกลบั ”ลูกพี ลูกพีหญิง แล้วกพ็ ีเยีย” หวังฉอื หวนยืนมอื ออกมาชีแต่ละคน “ข้าอยากจะคุย กบั อวินเอ๋อร์ไม่ใช่พวกเจ้า ดังนนั พวกเจ้ากค็ วรจะรีบกลับไปได้แล้ว อย่ามานงั หมุนไปหมุนมาอยู่ตรงนี ข้ามองแล้วเวยี นหัว!” อนั เพ่ยองิ และซูปัวชวนสบตากนั คราหนึงจึงพบว่าทงั สองต่างไม่ เข้าใจว่าครังนีหวังฉือหวนมีเจตนาอะไร แต่ก…็ ช่างเถิด อวนิ เออ๋ ร์ อายุไม่น้อยแล้ว เรืองราวทงั หมดต่อจากนีคงไม่อาจให้พวกเขาคอย รบั ผดิ ชอบแทนได้ไปตลอด บางครังการปล่อยให้นางคิดเองกค็ งจะ เป็นเรืองดีเหมอื นกนั “ทา่ นแม่ อย่างนนั พวกเราขอตัวกลบั ก่อน”“ไปเถดิ ๆ !” หวงั ฉอื ห วนโบกมือด้วยอารมณส์ ดุ ทนอกี มุมหนึงนวิ มอื ของซเู หลยี นอวิน กาํ ลงั จิกอยู่ในกระโปรง แล้วมองไปยงั หวงั ฉือหวนอย่างไม่ร้วู ่าจะ ทาํ อย่างไร เนืองจาก…ท่าทางของทา่ นย่าในตอนนีทาํ ให้นางร้สู กึ ว่า นางถกู มองทุกอย่างอย่างทะลปุ รุโปร่ง ไม่ว่าความลับอะไรกค็ งซ่อนเอาไว้ไม่ได้!

“อวนิ เออ๋ ร์ มานี มานังตรงนี” หวังฉือหวนเอามือตบลงไปทเี บาะ ข้างๆ ตัว “เจ้าค่ะ…” ซเู หลยี นอวนิ นงั ลงแล้วหนั ไปพูดว่า “ทา่ นย่า ท่านมี อะไรจะพูดกบั หลานหรือเจ้าคะ”“อนั ทจี ริงกไ็ ม่มีเรืองใหญ่อะไร” เมือหวังฉือหวนเหน็ ว่าดวงตาของซเู หลยี นอวินยิงเบิกกว้างขนึ เรือยๆ กย็ ืนมอื ออกไปลบู หน้าผากให้ “ข้าเพยี งรู้สกึ ว่าช่วงนีอวิน เออ๋ ร์ไม่ค่อยสบายใจนัก? คิวของเจ้าถงึ เลกิ สงู เช่นนบี ่อยๆ อนั ที จริงเจ้ามเี รืองอะไรไม่สบายใจ พูดให้ย่าฟังกไ็ ด้เหมอื นกนั “เพราะย่าเองกเ็ คยผ่านวยั เช่นเจ้ามาก่อน” หวังฉอื หวนยิมอย่าง เบกิ บาน “ดงั นนั อวนิ เออ๋ ร์สบายใจได้เลย ย่าไม่มที างหวั เราะเยาะ เจ้าอย่างแน่นอน” “ไม่มเี จ้าค่ะ…” ซเู หลยี นอวินแอบส่าหน้าในใจ ต่อให้ท่านย่าผ่าน เรืองราวมามากมายเพียงใดกไ็ ม่มที างเจอกบั เรืองราววุ่นวาย เช่นเดียวกับนางอย่างแน่นอน! เพราะสงิ ทนี างกาํ ลงั ประสบอยู่นัน ถอื เป็นเรืองแปลกประหลาดทไี ม่เคยมใี นรอบพันปี หรือหมืนปี มาแล้วกระมงั

เรืองนีหากมผี ้ใู ดเป็นเหมอื นอย่างนางคือต้องประสบพบเจอกับ เหตุการณแ์ บบเดียวกนั เช่นนี นางคงจะต้องถลาเข้าไปสวมกอดคน ผ้นู ันด้วยความขมขืนแล้วกรดี ร้องเพือแสดงถงึ ความรู้สกึ ขมขนื รืน นาํ ตาของตวั เอง เมือหวังฉือหวนเหน็ ซเู หลยี นอวินไมเ่ อ่ยอะไรกลับไม่โกรธอะไร นางเพียงเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่เป็นไร ย่าเพียงอยากบอกเจ้าว่า ไม่ว่า จะเป็นเมอื ไหร่กต็ ามขอเพียงอวินเอ๋อร์หนั หลงั กลับมาเจ้าจะเหน็ พวกเราอยู่เสมอ เจ้าจะไม่มที างอย่เู พยี งลาํ พัง” “หลานร้เู จ้าค่ะ” ซเู หลียนอวินก้มหน้าเพือหลบสายตาของหวงั ฉื อหวน นางร้แู ต่นาง…ยงั อยากให้ตัวเองได้คิดหาวธิ แี ก้ปัญหานีให้ได้ ด้วยตวั เองก่อน! “เช่นนนั กก็ ลบั เถิด” หวงั ฉอื หวนหยบิ ไม้เท้าขนึ มาเพือใช้พยุง ตัวเองยนื ขึน “เวลานนีย่าเองกค็ วรเข้านอนได้แล้ว อวินเออ๋ รเ์ องก็ ควรรีบกลบั ตอนนีเจ้ายังอยู่ในวยั เจรญิ เติบโตอยู่นะ หากเวลานอน ของเจ้าไม่พอคงไม่ดีแน่” “เจ้าค่ะ ท่านย่า” ……”ท่านพีว่าอะไรนะ!” เสยี งเลก็ แหลมของ

อนั เพ่ยองิ แผดเสยี งดังขึนมาจากด้านในห้อง “ท่านว่าเยียลีวเ์ ยียนผู้ นันยังไม่ยอมถอดใจอกี หรือ” เขาถงึ ขนั กลบั ไปหาลีหยวนตอี กี ครัง เพือขอพระราชทานการแต่งงาน อกี ทงั ท่าทางของเขาในครังนี หากฟังจากคาํ พูดของลีหยวนตีแล้ว คาํ พูดของเขาแสดงความเดด็ ขาดมากขนึ กว่าเดมิ ด้วยซาํ ! “ดูรูปการณแ์ ล้วพวกเราคงช้าต่อไปอีกไม่ได้” ซูปัวชวนถอนใจ “พวกเราคงต้องรีบจดั การเรืองการหมนั หมายของซเู หลยี นอวินให้ เรว็ ทสี ดุ ” “กไ็ ด้ๆ” อนั เพ่ยองิ เอามือทาบอกไว้ “ข้าจะรบี ไปเขยี นจดหมายถึง จวนจิงอันโหวเดียวนี เพือจะได้นัดหารอื เรืองราวต่างๆ เพิมเตมิ ” เพราะแม้ว่าเมือหลายวันก่อนจะเขยี นจดหมายไปถึงพวกเขาแล้ว ทางฝังจวนจิงอนั โหวเองกต็ อบจดหมายกลบั มาแล้ว ทว่าเรืองราว เช่นน…ี ไม่ว่าอย่างไรกต็ ้องหาฤกษ์งามยามดีให้ได้ ไม่เช่นนนั กย็ งั ถอื ว่าเป็ นการผลัดเวลาออกไป ทว่าตอนนีทา่ ทางของเยียลีว์เยียนทาํ ให้พวกเขาร้วู ่าไม่สามารถช้าได้ อกี แม้แต่เพียงเสยี วนาท!ี ดงั นนั ต้องรีบหาฤกษ์งามยามดีให้ได้!

ไม่เหลอื เวลาอีกต่อไป ต้องรีบจัดการเรืองหมันหมายนีให้เรียบร้อย โดยเรว็ “เพ่ยองิ ” ซปู ัวชวนลกุ ขึนยนื แล้วเออื มมือออกไปคว้าแขนเสอื ของ อนั เพ่ยองิ เอาไว้เพือรังนางเอาไว้กอ่ น “มอี ะไรหรือ” อนั เพ่ยองิ หนั กลบั มา แล้วพินจิ พิจารณามองซูปัว ชวน ทว่าหลงั จากพิจารณาดดู ีๆ แล้วจงึ พบว่า ทา่ ทางของซูปัวชวน ในตอนนี แม้ว่าเพิงจะผ่านมาเพยี งไม่กีวนั แต่สภาพของเขาเมือ เทยี บกบั หลายวันก่อนถือว่าดูมอี ายุขึนมากกว่าเดิมหลายปี “เกรงว่าการหมันหมายอย่างเดียวคงจะไม่ได้แล้ว” ซปู ัวชวนเอ่ย ขึน “ฮ่องเต้บอกกบั ข้าว่า ท่าทางของเยยี ลีว์เยียนคราวนยี ืนกราน และเดด็ ขาดผดิ ธรรมดา หากเป็นเพียงการหมันหมายแต่เพยี ง อย่างเดียว…อาจจะไม่สามารถรับประกนั ได้ว่าจะใช้เหตุผลการหมัน หมายนีช่วยเอาไว้ได้ ดงั นนั ตอนนกี ารหมันหมาย…อาจจะใช้ไม่ได้ แล้ว” “เช่นนนั จะต้องทาํ อย่างไร” เหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าอนั เพ่ยองิ คิดไม่

ถึงมากอ่ นว่าปัญหาจะดาํ เนินมาถึงขันนีได้ ราวกับว่าช่วงเวลาทพี วก เขากาํ ลงั คิดหาทางแก้ปัญหากลับทาํ ให้ทุกอย่างพังทลายลงอย่างไร อย่างนนั ถ้าอย่างนนั แล้ว… “ต้องแต่งงาน” ซปู ัวชวนจ้องตาอนั เพ่ยองิ แล้วกลืนนาํ ลายอกึ ใหญ่ “เช่นนมี สิ ้ใู ห้อวินเออ๋ ร…์ แต่งงานดกี ว่า” “แต่งงาน?” อนั เพ่ยองิ เอยี งคอ “ทา่ นพีการแต่งงานไม่เหมือนการ หมนั หมายนะ” ต่างกนั เพียงคาํ เดียวทว่าความหมายกลบั ต่างกนั ราวฟ้ ากบั เหว หมนั หมายแล้วยงั สามารถถอนได้ แต่การแต่งงานเล่า…? จะยกเลกิ ได้อย่างไร อกี อย่างหากต้องให้อวินเอ๋อร์แต่งงานด้วยสาเหตนุ ีแล้ว จะไม่ถือเป็นความมักง่ายเกนิ ไปหรือ เพราะเรืองนีเป็นเรืองที เกยี วข้องกบั ชีวิตทงั ชีวติ ต่อจากนี “หากไม่อยากให้อวินเออ๋ ร์แต่งไปอยู่ทเี มืองเยียลีว์ วธิ นี กี จ็ ะเป็น เพียงวิธกี ารเดียวแล้ว” เมือซูปัวชวนถูกอนั เพ่ยอิงจ้องมองเช่นนันก็ เริมควบคุมอารมณ์ของตวั เองเอาไว้ไม่อยู่อกี จงึ ปล่อยมือทคี ว้า อนั เพ่ยองิ เอาไว้แล้วหันกลบั ไปพูดต่อ “ประเทศต้องมาก่อน ลี

หยวนต…ี ถอื ว่าไว้หน้าพวกเรามากแล้ว ดังนันพวกเรา…”“ดงั นนั พวกเราต้องเสยี สละอวินเออ๋ ร์ใช่หรอื ไม่” อนั เพ่ยอิงร้อนใจ “ใช่ ข้า รู้ว่าระหว่างประเทศกบั คนเพยี งคนเดยี ว หากชังนาํ หนักดแู ล้วอะไร สาํ คัญ แต่…” ทุกคนย่อมเข้าใจเหตุผลดี ทุกคนล้วนพดู ได้ แต่ทที ุก คนสามารถพดู ออกมาได้ง่ายๆ นันกเ็ ป็นเพราะว่า…เรืองไม่ได้เกดิ ขึนกบั ตัวเองกเ็ ทา่ นัน

ตอนที ลขิ ิต “อย่างนนั เจ้า…” เสยี งของซปู ัวชวนสงู ขนึ เลก็ น้อย แต่สดุ ท้ายแล้ว กลบั ทาํ ได้เพียงถอนใจ “เจ้าไปเรยี กอวินเออ๋ รม์ าเถดิ พวกเราจะได้ คยุ กนั ” “นเี ราไม่มีวธิ อี นื จริงๆ แล้วหรือ” อันเพ่ยองิ ยังไม่ยอมแพ้ “บางที หนทางอาจจะมิได้มเี พียงทางเดียวกไ็ ด้” เพราะหนทางมีไว้ให้คน เดินออกมา ดังนันคนกต็ ้องหาวธิ กี ารออกมาได้ หากจะให้อันเพ่ ยอิงยอมรับในโชคชะตาและยอมแพ้เช่นนี…นางคงทาํ ไม่ได้ “อย่างนนั กไ็ ปเรียกอวินเออ๋ ร์มา!” ซูปัวชวนนังลงแล้วดืมนาํ ชาเข้า ไปรวดเดียว “ลองดกู ่อนว่าอวินเออ๋ รม์ คี วามคดิ อย่างไร” แน่นอน ว่าวิธกี ารนันมมี ากมาย เช่นบอกว่าอวนิ เออ๋ ร์เป็นโรคร้าย หากรกั ษา ไม่หายคงไม่รอด หรืออาจบอกว่าซเู หลยี นอวินไปใช้ชวี ิตทวี ดั เพือ หลกี หนีความวุ่นวาย ทว่า…หลังจากใช้วิธกี ารเหล่านันแล้ว จะให้กลบั ไปยนื ต่อหน้าทุก คนอย่างสง่าผ่าเผยคงยากแล้วกระมัง คร่หู นึงซเู หลยี นอวินกร็ ดุ มาถงึ “ทา่ นพ่อทา่ นแม่เรียกลกู มาหรือเจ้า

คะ”ตอนนซี ูเหลยี นอวนิ ยังคงหายใจหอบไม่หาย เนอื งจากตอนที บ่าวรับใช้มาตามนางนัน นาํ เสยี งของเขาร้อนใจอย่างยิง! นันจึงทาํ ให้นางทงิ เรืองอนื ๆ แล้วรีบเกบ็ ของเตรียมตัวมาทนี ีทนั ที “อวนิ เอ๋อร์…” อนั เพ่ยองิ เอ่ยปากครึงๆ กลางๆ อย่างลงั เล “ให้พ่อ ของเจ้าพูดกบั เจ้าเองจะดีกว่า” เดมิ ทนี างยงั พดู เรืองนีได้ ทว่า ตอนนีเมือนางเหน็ สหี น้าตังใจและสายตาทแี ฝงความสงสยั ใคร่รู้ ของซเู หลยี นอวินแล้ว คาํ พูดเหล่านี…นางกลบั พดู ไม่ออกอกี ต่อไป “คอื …” ซปู ัวชวนทกี าํ ลังนังก้มหน้ากุมถ้วยชาของตัวเองเอาไว้ คาด ไม่ถึงว่าอันเพ่ยอิงจะกลับคาํ แล้วโยนปัญหาให้มาตกอยู่ทเี ขาเช่นนี ตอนนันเขาจึงอดทจี ะรู้สกึ ลาํ บากใจไม่ได้ “ท่านพ่อ มเี รืองใหญ่หรือเจ้าคะ” ซูเหลียนอวินขมวดคิวมองคน ตรงหน้าทงั สอง “แต่ไม่ว่าจะเป็นเรืองใหญ่อย่างไร หากยงั ผลดั วนั ไปเช่นนีกไ็ ม่ถอื ว่าเป็นวิธแี ก้ปัญหาเช่นกนั ฉะนนั เกิดเรืองอะไรขนึ กนั แน่เจ้าคะท่านพ่อ” “เฮ้อ คือว่า” ซปู ัวชวนเริมไม่อยู่สขุ ประเดียวแคะหู ประเดยี วเกา ศีรษะ จนสดุ ท้ายเขากไ็ ม่เหลอื อะไรให้เกาอกี จึงเอ่ยออกมาว่า “คอื

อย่างนอี วนิ เออ๋ ร์ เจ้ายังจาํ เรืองทเี ราคุยกนั เรืองงานหมนั เมอื หลาย วันก่อนได้หรือไม่” “จาํ ได้เจ้าค่ะ” ซูเหลียนอวินพยักหน้าอย่างใจเยน็ “ทาํ ไมหรือ กาํ หนดวนั ได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” “ยังมไิ ด้…” ยงั มิได้รึ ซเู หลยี นอวนิ เลกิ คิว หากยงั กาํ หนดไม่ได้…แล้วเพราะเหตุ ใดถงึ ต้องทาํ หน้านิวคิวขมวดเช่นนีด้วย หรอื ว่าเรืองทพี ่อของนาง เตรียมจะเอ่ยกบั นางเป็นเรืองทรี ับมอื ยากยิงกว่าการหมนั หมาย?” จะไม่มกี ารหมันหมายแล้ว” ซูปัวชวนนาํ เสยี งหนกั แน่นพลางเงย หน้าขนึ “อวนิ เอ๋อร์ เจ้า…แต่งงานเถดิ ” ซเู หลยี นอวินยังคงเหม่อลอยไม่ขยับเขยือน ทา่ ทางของนางตอนนี คล้ายว่านางถูกใครสกั คนสะกดจุดเอาไว้ “แต่งงานหรือ”“อวิน เออ๋ ร์…” เมอื อนั เพ่ยองิ เหน็ ทา่ ทางของซูเหลียนอวินเป็นเช่นนี นาง กไ็ ม่สนใจอะไรอกี แล้วโอบซเู หลยี นอวนิ เอาไว้ทอี ก นางเอย่ ออกมา ด้วยนาํ เสยี งอู้อี “อวินเออ๋ ร์ ท่านพ่อของเจ้ากแ็ ค่…อวนิ เออ๋ ร์หากเจ้า รบั ไม่ได้จริงๆ เช่นนนั พวกเรามิต้องยอมรบั การแต่งงานกไ็ ด้ ให้

พ่อกบั แม่เลยี งเจ้าไปตลอดชีวิตกไ็ ม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อกี อย่าง เจ้ายังมีพีชายอกี ทงั คน วันหน้าหากพ่อกบั แม่ไม่อยู่แล้ว เยียเออ๋ ร์ก็ ยงั ดูแลเจ้าได้ หากเยยี เออ๋ ร์ร้เู รืองนีกค็ งจะมีความคิดไม่แตกต่าง จากพวกเรา”ซเู หลียนอวินยอมให้อนั เพ่ยองิ สวมกอดแบบเกรง็ ๆ โดยไม่ขยับเขยือน ผ่านไปพักใหญ่เมอื นางค่อยๆ สงั เคราะห์ปัญหา นีได้แล้ว นางถึงจะผละตวั ออกมาช้าๆ แล้วค่อยๆ ผลกั อนั เพ่ยองิ ที กอดนางอยู่อย่างเบามือ”ท่านแม่ ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” ซูเหลยี นอ วนิ เอามอื หยิบผ้าเชด็ หน้าทพี กติวตัวเอาไว้ออกมาเพือเชด็ นาํ ตาให้ อนั เพ่ยองิ “ระหว่างประเทศชาติกับคนเพยี งคนเดยี ว ลกู เข้าใจ เรืองนีดเี จ้าค่ะ” อกี อย่างเรืองน…ี “อวนิ เอ๋อร์…” อนั เพ่ยองิ สะอกึ สะอนื ไม่เป็นภาษา เพราะเรืองนี เกยี วพนั ถงึ ประเทศชาติ ใต้ฟ้ าผืนนีมีบุรุษตังมากมาย เหตุใดถงึ ต้องให้เดก็ หนุ่มทยี ังไม่โตเป็นผู้ใหญ่เตม็ ตัวผ้หู นึงมาควบคุมด้วย? “ลกู เองกม็ อิ ยากต้องห่างบ้านไปไกลเพราะการแต่งงาน ดังนนั ตอนนีหากให้ลกู แต่งงานไปเสยี กถ็ อื ว่าเป็นเรืองด”ี ซูเหลยี นอวิน หยักไหล่พลางหัวเราะ “เพราะต่อไปหากลูกคิดถงึ ท่านพ่อกบั ทา่ น

แม่เมือไหร่กจ็ ะเดนิ ทางมาหาง่ายหน่อย ดังนนั มิส้ใู ห้เป็นตามนีไป จะดีกว่า” นีคงเป็นโชคชะตากระมงั ซเู หลยี นแอบคดิ ในใจ เพราะไม่ว่าจะทาํ อย่างไรกย็ ิงเป็นเรืองราวทยี ิงพวั พันยุ่งเหยงิ เช่นนนั มสิ ้ใู ช้มีดตัด ปัญหานีเสยี แล้วใช้ชีวิตอย่าสงบสขุ ต่อไป”เช่นนนั …หากต้องเป็น เขา อวินเออ๋ ร์ชอบเขาบ้างหรือไม่” คาํ พดู เช่นนอี นั ทจี ริงแล้วเมือ ออกมาจากปากของมารดาแล้วถอื ว่าเป็นการก้าวก่ายมากไปหน่อย แต่ตอนนอี นั เพ่ยองิ ไม่ได้คดิ มากขนาดนัน ในใจนางตอนนีเพยี ง รู้สกึ ว่าตนติดค้างลกู สาวมากเกนิ ไป ดงั นนั ในเมือจะต้องแต่งงาน จริงๆ หากซเู หลยี นอวินจะเลอื กคนทตี ัวเองชอบกไ็ ม่มีปัญหา ขอแค่คนผ้นู ันไม่เลวร้ายและตรงไปตรงมา ฐานะของครอบครัวจะ เป็นอย่างไรขอแค่ซเู หลยี นอวินชอบกพ็ อแล้ว “ไม่เจ้าค่ะ” ซเู หลยี นอวนิ กลนื นาํ ลาย “ท่านแม่ลองพิจารณาดูเถดิ ว่าจะเอาอย่างไร ขอแค่เป็นคนพอใช้ได้กพ็ อแล้วเจ้าค่ะ” เพราะ สดุ ท้ายผลของการเลอื กไปเลอื กมาจะเป็นอย่างไรเล่า ซเู หลียนอวิ นกล้าเอาหัวของตนเป็นประกนั เลยว่าสดุ ท้ายแล้วคนทีนางต้อง แต่งงานด้วยจะต้องหนไี ม่พ้นต้วนเฉินเซวยี นอย่างแน่นอน

นีมใิ ช่เป็นการด่วนตดั สนิ ชีวิตของตนเรว็ เกนิ ไป การเชือฟังพวกเขา กน็ บั ว่าเป็นชะตาลิขติ อย่างหนึง อกี อย่างนางเองกไ็ ม่ใช่คนโง่ ชาตทิ ี แล้วไม่ปรากฏเรืองของเยียลีวเ์ ยียน! ดงั นนั เรืองทโี ผล่ออกมาอย่าง ไร้ต้นสายปลายเหตนุ ี นางเองกเ็ คยคิดเรืองนมี าบ้างแล้วเหมือนกนั เมือชาติก่อนนางแอบรู้เรืองทลี หี ยวนตีเมตตาต้วนเฉินเซวยี นเป็น พิเศษมาบ้าง มิเช่นนนั แล้วคงไม่ปล่อยให้เขาเดินอยู่ในวงั หลวงมา นานหลายปี ขนาดนี แม้ว่านางจะไม่ร้แู น่ชดั ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ลี หยวนตีถึงขนาดยืนมอื เข้ามายุ่งเรืองนเี องแล้ว ซูเหลียนอวิน ค่อนข้างมนั ใจแปดถึงเก้าสว่ นจากสบิ สว่ นว่าต้วนเฉนิ เซวยี นจะต้อง อยู่เบืองหลังเรืองนี จะต้องเป็นเขาทใี ห้ลหี ยวนตีมากดดันบิดามารดาของนาง แต่แม้ว่า นางจะเดาและรู้เรืองทุกอย่างแล้วกต็ าม นางกลบั มิได้เล่าเรืองนีให้ อนั เพ่ยองิ ฟัง! เพราะนางไม่อยากจะขัดต่อพลงั ทนี างมองไม่เหน็ เรืองราวน่าเหลือเชือทเี กดิ ขึนกบั นางมีมากมายนกั นางจึงทาํ ได้ เพียงกดั ฟันทนแล้วกลาํ กลนื เรืองทกุ อย่างลงท้องไป อกี อย่างเรืองราวเหล่านนั ทหี รงซ่ทู าํ ให้นางเหน็ ในฝนั นัน ทาํ ให้ซู

เหลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉนิ เซวียนในมุมมองทแี ตกต่าง นันกค็ ือนิสยั ความดือรันของต้วนเฉนิ เซวียน ของสงิ ใดกต็ ามทเี ขาต้องการเกรง ว่าคงจะไม่มีอะไรหลุดลอดมอื เขาไปได้กระมงั ขนาดนางตายไปแล้วต้วนเฉินเซวยี นยังลากนางออกมาจากวังพญา มจั จุราชได้ แล้วตอนนีนางยงั มชี ีวติ อยู่? ดังนันต้วนเฉินเซวยี นไม่มี ทางปล่อยนางให้หลดุ มอื อย่างแน่นอน ซูเหลยี นอวินจึงรู้สกึ ว่านางยอมรับสภาพการณน์ ีแต่โดยดจี ะดีกว่า อย่าได้ดินรนอกี ต่อไปเลย หากสามารถลดความเป็นห่วงและกงั วล ใจของพ่อแม่นางได้ นางกค็ วรลดเสยี เนอื งจากช่วงนีนางเริมสงั เกตเหน็ ได้เช่นกนั ว่าอันเพ่ยองิ กับซปู ัว ชวน…เริมแก่ขึนและผอมลงไปไม่น้อยแล้ว “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าคดิ ดใู ห้ดีๆ” ซปู ัวชวนเอ่ยอย่างร้อนใจ “มิต้อง เกรงใจอะไรทงั สนิ ขอแค่เจ้าพูดออกมา พ่อมใิ ช่แต่เพยี งจะ ช่วยเหลอื เจ้าเท่านนั แต่จะยังให้โอกาสเจ้าคดิ วิธแี ก้ปัญหาด้วย ตัวเองได้ด้วย”

ตอนที รายการสนิ สอด “ท่านพ่อ” ซเู หลยี นอวินยมิ เยน็ ๆ “ท่านคดิ มากเกนิ ไปแล้ว ลกู มไิ ด้มคี นพเิ ศษในใจจริงๆ ท่านวางใจเถดิ ” “ดี” อนั เพ่ยองิ เอ่ย “ไม่มกี ไ็ ม่มี อวินเออ๋ ร์ เจ้าเหนอื ยแล้วใช่ หรือไม่ ถ้าอย่างนนั พวกเราอย่าเพิงคุยกนั เรืองนเี ลย พวกเราไปกนิ อาหารกลางวนั กันเถดิ ” “ท่านแม่ ลกู กนิ แล้วเจ้าค่ะ” ซเู หลยี นอวนิ พยายามเลียง “หากไม่มี เรืองอนื แล้ว ลูกขอตวั กลบั ก่อน” เนืองจากนางร้สู กึ ว่าคืนน…ี คงจะ มแี ขกผู้มเี กยี รติมาหานางอกี กระมงั ดงั นนั นางควรจะกลบั ไปนอน สกั ตืนก่อนคงจะดี “อย่างนนั อวินเออ๋ ร์กลับไปพกั ผ่อนก่อนเถดิ ” “เจ้าค่ะ ลูกขอตัวลา” ซปู ัวชวนมองแผ่นหลังเหยยี ดตรงของซูเหลยี นอวินแล้วกไ็ ร้คาํ พูด ผ่านไปพักใหญ่ถึงจะเอย่ กบั อนั เพ่ยองิ ว่า “สรปุ แล้วเจ้ามีตวั เลอื กไว้ ในใจแล้วหรือไม่” แม้ว่าตอนนนั เขาจะรับปากกบั ซเู หลียนอวินว่า

จะให้อนั เพ่ยองิ เป็นคนเลอื ก แต่ในสถานการณ์ความเป็นจริงเล่า? เนอื งจากเวลาทบี ีบคันเข้ามา ผู้ทจี ะสามารถเป็นตัวเลอื กให้ได้ จริงๆ จงึ มนี ้อยเป็นอย่างยิง”เกอื บได้แล้ว” อนั เพ่ยองิ ตอบอย่าง คลมุ เครือ เพราะการหมนั หมายนันไม่ใช่การแต่งงาน ต่อให้ใน ตอนแรกนางจะมันใจว่าคนของทางจวนจิงอันโหวนนั ไม่เลว สามารถเป็นคู่หมันคู่หมายได้ ทว่าตอนนี…หากเปลยี นเป็นการ แต่งงาน นางคงจะต้องคดิ ทบทวนเรืองราวต่างๆ ให้ดีๆ อีกรอบ หนึง”เจ้า…ลองคิดดีๆ กแ็ ล้วกนั ข้าจะไปดูของในโกดังสกั หน่อย” การพดู มากไปกไ็ ร้ประโยชน์ ดังนันตอนนสี งิ ทพี วกเขาพอทาํ ได้นัน กค็ ือการคิดถึงเรืองอนื ๆ เช่นการเตรียมสมบัติติดตัวเจ้าสาวจะ ดีกว่าณ จวนจิงอนั โหว “นายท่าน วันนีฝ่ าบาททรงเรยี กใต้เท้าซเู ข้าเฝ้ าอกี แล้วขอรับ” “อ้อ แล้วผลเป็นอย่างไรบ้าง” ต้วนเฉินเซวียนพลิกเปิ ดอ่าน หนงั สอื ดูอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าแท้ทจี ริงแล้วนิวมอื ทใี ช้พลกิ หน้า หนงั สอื ของเขาได้หยุดชะงกั ลงแล้ว “ผลเป็นอย่างทนี ายท่านคดิ เอาไว้แล้วไม่มผี ิด ใต้เท้าซตู อบตกลงขอรับ” องครกั ษ์พยายาม แอบมองสหี น้าของต้วนเฉินเซวียนเลก็ น้อย ทว่าผลสดุ ท้ายเขากลบั

ร้สู กึ ผิดหวัง! สหี น้าของต้วนเฉินเซวียนตอนนีไร้ความร้สู กึ และการขยับเขยือน แต่ขาของเขานนั กลับสนั ไหวไม่หยุด “ให้คนปล่อยข่าวออกไปว่าอย่าทาํ ให้ใต้เท้าซรู ้สู กึ บบี คันมากเกนิ ไป นัก การทาํ ให้เขาร้สู กึ ไม่กดดนั กเ็ ป็นเรืองสาํ คญั ” นันเป็นเพราะ นิสยั หวั แขง็ ของคนตระกูลซนู ัน ต้วนเฉนิ เซวยี นร้จู กั เป็นอย่างดี เขา เกรงว่าตอนนีหากกดดนั ซปู ัวชวนมากเกนิ ไปแล้วเกดิ เรืองอะไร ตามมาจะกลายเป็นเรืองยุ่งยากได้ “แล้วกช็ ่วยไปบอกทา่ นแม่ หน่อยว่า ถ้าช่วงนที ่านแม่ว่าง เหมาะอย่างยิงทจี ะไปเยยี มเยยี นคน ตระกูลซ”ู “ขอรับนายทา่ น” องครักษ์ผู้นันประสานมือ “บ่าวทูลลา” “ไปเถดิ แต่ก่อนทเี จ้าจะไปช่วยเรียกหลนิ อันเข้ามาหาข้าด้วย” “ได้ขอรับนายท่าน” ไม่นานนกั หลินอนั กร็ ีบจัดการงานทอี ย่ใู นมอื ของตนให้เสรจ็ สิน แล้วรีบเข้ามา “นายทา่ นเรียกข้าหรือ”

“อมื ” ต้วนเฉินเซวียนขานตอบอย่างเฉือยชา “ทขี ้าให้เตรียมของ เตรียมไปถึงไหนแล้ว”“เตรียมไว้เกอื บครบแล้วขอรับ” หลนิ อัน ตอบ “เหลอื เพียงของใช้สาํ หรบั สตรีทไี ม่ร้วู ่าพวกเราต้องเป็นคน เตรียมหรอื ว่า…ส่วนของอนื ๆ ทพี วกเราต้องเป็นฝ่ ายเตรยี มได้ เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขอรบั ” “ของทฝี ังพวกเขาต้องการใช้ พวกเรากเ็ ตรียมไว้ให้พร้อมเถิด” ต้ วนเฉินเซวยี นปิ ดตู้หนังสอื พลางเท้าคางเอ่ย “เนืองจากเวลาที กระชันข้าคิดว่าทางจวนตระกูลซกู ค็ งว่นุ วายมากเช่นกนั ” ของที ตระเตรยี มด้วยความเร่งรีบจะดีได้อย่างไร ต้วนเฉินเซวียนข้องใจ! ดังนันของทที างซเู หลยี นอวินต้องเป็นคนเตรียม ทางเขากไ็ ด้เตรียม ไว้ครบเรยี บร้อยแล้ว! ในเมอื เขากต็ ้องเตรยี มของทตี ้องใช้ในการ แต่งงานทงั หมดเช่นกนั ! ของทใี ช้ในการแต่งงานนันไม่สามารถเตรียมอย่างส่งๆ ได้! แม้ว่า เวลาอาจจะบบี คัน ทว่าด้านพวกเขาได้เตรียมของพวกนีไว้ล่วงหน้า หลายวนั แล้ว ดงั นันฝ่ ายทจี ะวุ่นวายเกรงว่าคงจะเป็นฝังตระกูลซู เสยี มากกว่า

“รายการสนิ สอดเตรียมไว้พร้อมแล้วหรือยัง” “พร้อมแล้วขอรับ” หลินอนั พยักหน้า “หากต้องการจาํ นวนน้อยจะ มีเพยี งของโบราณเพียงชินเดียว แต่หากต้องการหลายอย่างจะมี ของทกุ อย่างทรี ้านค้ามขี าย บ่าวเตรียมทุกอย่างไว้ให้นายท่าน พร้อมหมดแล้วขอรบั ” “ได้” ต้วนเฉนิ เซวยี นพยกั หน้า ความสามารถของหลนิ อนั นนั กล่าว ได้ว่าไม่มอี ะไรต้องพูดถึง ดงั นัน… ฤกษ์ดีมสิ ้ฤู กษ์สะดวก ไม่ต้องหา วันอืนอีกแล้วเป็นวนั นีไปเลยกแ็ ล้วกัน! “หลนิ อนั อีกเดียวเจ้าไปเชิญท่านแม่มาหาข้าหน่อย พวกเราจะไป จวนตระกูลซดู ้วยกนั จะได้รีบจัดการเรืองให้เสรจ็ ๆ ไปเสยี ข้าจะ ได้สงบจติ สงบใจลงได้จริงๆ เสยี ท”ี มเิ ช่นนันแล้วในใจของเขา มกั จะร้สู กึ ราวกบั มหี ินหนกั อึงค้างเติงอยู่ ต่อให้เรืองราวกาํ หนดไว้ แน่นอนแล้ว แต่หากยังไม่ได้แต่งเข้ามาอยู่ในเรือนกย็ ังจะวางใจ ไม่ได้! “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว จะรีบไปจัดการเดียวนีขอรับ”“ไปเถิดๆ รบี ไป เดียวนี ไม่ใช่สิ ไม่ต้องรีบมากกไ็ ด้” ต้วนเฉินเซวียนยกมอื ขึนโบก

เพราะต้องการให้หลนิ อันรีบไปตามทา่ นแม่มา ทว่าเมือยกมอื ขนึ ก็ เพิงจะสงั เกตเหน็ เสอื ผ้าทตี นสวมใสใ่ นวนั นี ไม่น่าเกลียด แต่เป็นแบบธรรมดาๆ แต่…เอ่อ เขาคงต้องเลอื กใหม่ อกี ครังแล้วกระมงั “ขอรับ…เช่นนนั บ่าวขอทูลลา” ผู้ทเี ข้าใจความรู้สกึ นกึ คิดของต้วน เฉินเซวยี นได้ดที สี ดุ ตลอดมาอย่างหลนิ อนั ตอนนีกลบั รู้สกึ ว่าเข้า ไม่ถงึ เสยี แล้ว สรุปแล้ว…นายท่านรีบหรือไม่รบี กนั แน่ ตอนแรกยัง อยากให้ตนรีบไปให้ถึงจวนซใู จจะขาด แต่ตอนนกี ลับไม่รีบร้อน อกี …จะเอาอย่างไรกนั แน่ ณ ห้องของจางเจาหวา “เซวียนเออ๋ ร์เปลียนใจจะแต่งงานแล้วหรือ” จางเจาหวามอง รายการสนิ สอดทหี ลนิ อนั สง่ ให้ด้วยความข้องใจ นันเป็นเพราะ… จากตอนทคี ยุ กบั เขาตอนนันจนถงึ ตอนนีเพิงจะผ่านมาได้ไม่นาน เท่าไหร่ นีเพิงผ่านมาเพยี งช่วงสนั ๆ กลับเตรียมของทใี ช้การ แต่งงานไว้ครบเรยี บร้อยแล้ว”อมื ” หลนิ อนั กระแอม “นายท่านมี คนในมอื มาก มีคนมากย่อมจดั การได้อย่างรวดเรว็ ” เขาคงไม่

ถงึ กบั ต้องพูดเปิดโปงว่าอนั ทจี ริงแล้วนายทา่ นของพวกเขาร้อนใจ จนถึงกบั แอบวางแผนเรืองนีไว้ลับๆ ตังแต่เมอื หลายเดือนก่อน หน้าแล้วกระมงั “ดทู า่ แล้วเจ้าเดก็ คนนีคงมแี ผนการในใจแต่แรกแล้ว” จางเจาหวา เบะปาก “มเี ป้ าหมายเอาไว้อยู่แล้วล่ะสทิ ่า” บิดามารดาย่อมรู้จัก ลกู ตัวเองดที สี ดุ ดังนันไม่ว่าในใจของต้วนเฉนิ เซวยี นจะคิดอ่านการ ใด นางจะมองไม่ออกได้อย่างไร หากคดิ จะปิ ดบงั เรืองเช่นนีกบั นาง นันนบั ว่าเป็นการดูถูกนางมากเกนิ ไปหน่อยแล้ว หลนิ อนั ก้มหน้างดุ ฮหู ยนิ เป็นคนเดาถูกเองนะขอรับนายทา่ น ! ไม่ เกยี วข้องอะไรกบั บ่าวเลย บา่ วมไิ ด้ปากมากเกนิ ไปแม้แต่ประโยค เดยี ว! “ช่างเถิด เอาอย่างนีกไ็ ด้” จางเจาหวารับรายการสนิ สอดมาพบั เกบ็ เอาไว้ “ไปตอนนีเลยหรือ”“นายทา่ นบอกว่าฤกษด์ ีมสิ ้ฤู กษ์สะดวก ถึงอย่างไรตอนนีกต็ ระเตรียมไว้เรยี บร้อยหมดแล้ว มสิ ้ไู ปวันนี เสยี เลย” ตอนนีเจ้านายของเขาร้อนใจจนแทบทนรอไม่ไหวแล้ว! ร้อนใจจนแทบจะไปเคาะประตบู ้านของตระกูลซใู ห้ได้เสยี ตอนนี

“อย่างนนั ไปบอกเซวียนเออ๋ ร์ให้รอปะเดียว ข้าขอไปเปลียนชุด กอ่ น” “ฮหู ยนิ มติ ้องรีบขอรับ” หลนิ อนั รีบเอ่ย “เพราะนายท่านเอง…” สดุ ท้ายเขากเ็ ข้าใจความหมายของประโยคสดุ ท้ายทีนายท่านพูดกับ เขาแล้วว่าหมายความว่าอย่างไร! “เข้าใจแล้ว” จางเจาหวาพยักหน้า “เซวยี นเออ๋ รเ์ องกต็ ้องเลอื ก เสอื ผ้าด้วยกระมงั มเิ ป็นไร พวกเราสองคนคงใช้เวลาไล่เลียกนั ”

ตอนที เหยยี บยาํ “ฮูหยินค่อยๆ เลือกเถิดขอรับ…” สหี น้าภายนอกของหลนิ อนั ตอนนีไม่สามารถดูอาการออก ทว่าในใจจริงๆ แล้วกลบั แอบบ่นว่า ฮูหยินอย่าใช้นาํ เสยี งเช่นนนั เอ่ยได้หรือไม่ มันทาํ ให้รู้สกึ ว่า… เจ้านายของเขากาํ ลงั จะขนึ เวทเี พือเข้าร่วมประกวดนางงามอย่างไร อย่างนนั ! ถงึ จะได้เลอื กเสอื ผ้าซ้ายทขี วาที เจ้านายของเขามิใช่คนอย่างนันเสยี หน่อย คงต้องเอ่ยว่าความเข้าใจในตวั ต้วนเฉินเซวยี นของหลนิ อันหาก เทยี บกบั จางเจาหวาผู้ซึงเป็นแม่แล้วถอื ว่ายังอ่อนหดั นกั ! เนอื งจากต้วนเฉินเซวียนในตอนนีได้ยกเอาเสอื ผ้าทงั หมดออกมา เลอื กแล้วเลอื กอกี ว่าจะใส่อะไร และถงึ ขนาดจะรือเอาเสอื ผ้าฤดู หนาวออกมาลองใส่ดูเสยี ด้วยซาํ ! “เซวียนเออ๋ ร์ เจ้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้วหรือยัง” ผ่านไปครู่ใหญ่ จางเจาหวากเ็ ปลียนเสอื ผ้าเสรจ็ เรียบร้อยแล้วนังรออยู่บนเก้าอีที เรือนของตัวเองอย่างไม่รบี ร้อนแต่จนแล้วจนเล่ากไ็ ม่เหน็ ต้วนเฉิน

เซวยี นมา ด้วยเหตุนนี างจงึ มาหาเขาทนี ีด้วยตัวเอง “หากไม่ตอบ แมค่ งทาํ ได้เพียงเข้าไปดูให้เหน็ ด้วยตาตัวเอง” “ท่านแม่ ลูกจะออกไปเดียวนีแล้ว!” เสอื ผ้านนั เปลียนเสรจ็ เรยี บร้อยแล้ว แต่เสอื ผ้าทรี ือออกมาเล่า… เขายงั เกบ็ ไม่เรยี บร้อย เลย! แน่นอนว่าเขาย่อมให้หลวิ จอื หรือคนอืนๆ มาเกบ็ แทนได้ แต่ หากให้คนอืนมาเกบ็ แทนนันกจ็ ะเท่ากบั เป็นการเผยด้านทนี ่าอาย ของเขาออกไป เขาเป็นทายาทของจวนจิงอนั โหวผ้เู พียบพร้อม แต่กลับ…เลือก เสอื ผ้านานขนาดนี! แม้ว่าบ่าวรับใช้ของเขาจะปิ ดปากได้ดี แต่เรือง นีกไ็ ม่ควรอยู่ด!ี “เสรจ็ แล้วขอรับทา่ นแม่” ไม่นานนัก ประตูห้องกค็ ่อยๆ ถูกเปิ ด ออก จากนันต้วนเฉินเซวยี นจึงก้าวเท้าออกมาอย่างผึงผาย “ลกู ชายของแม่หล่อยิงนัก” จางเจาหวายกมอื ขนึ เพือลูบผมต้วน เฉนิ เซวียน “เสอื ผ้าชดุ นเี พียงดูกร็ ้แู ล้วว่าตังใจเลือกใช่หรือไม่ รสนยิ มใช้ได้เลย”

ชดุ ทตี ้วนเฉนิ เซวียนสวมใสต่ อนนีเป็นชุดปักลายสแี ดงเข้ม ลวดลายทอี ยู่ด้านบนกส็ ลบั ซบั ซ้อนวิจติ ร แม้ว่าจะเป็นการการฝงั ลายลงไปแต่เหน็ แล้วกท็ าํ ให้รู้สกึ ถึงความหรูหรางดงาม หากเป็นคนทวั ๆ ไปสวมใส่เสอื ผ้าชุดนี เกรงว่าคงจะโดนเสอื ผ้าชดุ นีกลบรัศมขี องผู้สวมใส่เป็นแน่ เนอื งจากเสอื ผ้าทแี สดงให้เหน็ ถึงความโอ่อ่าสง่างามแต่ยังแฝง ความเรียบง่ายเช่นนี หากคนธรมมดาได้สวมใส่แล้วเกรงว่าสายตา คงจะถูกดึงดูดไปอยู่ทชี ุดทงั หมด ผู้ใดจะจาํ ได้ว่าผู้สวมใส่หน้าตา เป็นอย่างไร แต่ต้วนเฉินเซวยี นผู้นีกลบั อวดดกี ว่าเสอื ผ้ามากนัก อกี ทงั หากจะกล่าวถึงความสนั โดษกเ็ กรงว่าคงจะไม่มีผู้ใดเหนือกว่า เขาได้ ดังนันเมอื เขาใส่เสอื ผ้าชุดนกี ถ็ อื ได้ว่าเหมาะสมกนั ยิง เหมอื นเกดิ มาเพือคู่กบั ของสงิ นี “ทใี ดกนั …” เมือต้วนเฉินเซวยี นถูกเปิ ดโปงกระทนั หนั เช่นนีหน้า ของเขากเ็ ริมแดงขึนเลก็ น้อย “ลูกเพยี งหยิบส่งๆ ออกมาจากกอง เสอื ผ้าในตู้กเ็ ท่านนั ทา่ นแม่คดิ มากเกนิ ไปแล้ว”

“เอาล่ะ แม่คงคิดมากไปเอง” เดมิ ทจี างเจาหวาคดิ จะล้อต้วนเฉิน เซวยี นเล่นอกี สกั สองสามประโยค ทว่านางกลบั ไม่ลมื นิสยั ของต้วน เฉินเซวียนและนกึ ถงึ ความพอเหมาะพอดีเป็นสาํ คญั อกี อย่างเวลา ตอนนีกล็ ่วงเลยมามากแล้วจงึ ควรรีบจดั การเรืองสาํ คญั ให้ เรียบร้อยก่อน จากนนั ค่อยกลบั มาสนใจเรืองทไี ม่สลักสาํ คญั ต่อ จวนซู “ฮูหยินขอรับ ฮูหยินของทา่ นโหวจากจวนจิงอันโหวมาทนี ีพร้อม กบั คณุ ชายขอรับ” บ่าวรับใช้รีบสาวเท้าเข้ามาด้านในห้องของอนั เพ่ ยอิงแล้วกระซิบรายงาน “มาเวลาน?ี ” มอื ของอันเพ่ยองิ ทกี าํ ลงั จดั การสมุดบญั ชีอย่หู ยุดลง “เชิญพวกเขาไปรอทเี รือนหน้า เดียวข้าจะรีบไป” “ฮหู ยนิ ?” เมือผ่านไปพักใหญ่แต่อนั เพ่ยองิ ยังคงนังอยู่กบั ทไี ม่ ขยับเขยือน ชอื ฉิงสาวใช้ข้างกายของอนั เพ่ยองิ กร็ ้อนใจจึงเอ่ยขึน “ฮูหยนิ เจ้าคะ!” “มเิ ป็นไร ข้าแค่คิดเรืองบางอย่างอยู่” อนั เพ่ยองิ ยมิ เพราะการมา หานางในเวลาเช่นนี หากบอกว่ามาเพือพูดคุยกบั นางเฉยๆ คงจะ

เป็นไปไม่ได้ เพราะสถานการณ์ครอบครัวของตนเป็นอย่างไร คง จะไม่ใช่ความลบั ในเมืองหลวงแห่งนีมาพักใหญ่แล้ว อกี อย่างจะมเี รืองอะไรทมี าเยียมเยยี นแล้วต้องพาลูกชายมาด้วย เช่นนี ดงั นันจุดประสงค์ของการมา…นนั ชัดเจนยิงนัก “ทาํ ให้ฮูหยินรอนานแล้ว” เนืองจากฐานะของอนั เพ่ยองิ มีลาํ ดับ ศกั ดิ ดังนนั ต่อให้อันเพ่ยองิ เป็นคนร่นุ ราวคราวเดียกนั กบั จางเจา หวากท็ าํ เพียงมองหน้าทกั ทายเทา่ นัน แต่กับต้วนเฉินเซวียนแล้ว… “คารวะคุณชายต้วน” “ฮูหยนิ ซูทาํ อะไรกัน!” จางเจาหวาประคองอนั เพ่ยอิงให้ลุกขึนมา “เขาอายุน้อยกว่าทา่ น มเี หตุผลใดทที า่ นต้องคารวะด้วย หรือจะ พูดให้ถูกว่า เขาต่างหากทตี ้องคารวะทา่ น” “มกิ ล้า มิกล้า” อนั เพ่ยองิ ยิมแย้ม สดุ ท้ายแล้วกไ็ ม่ได้ให้ต้วนเฉิน เซวียนคารวะนาง เนืองจากการทผี ู้อนื เอ่ยปากถ่อมตนให้นันเป็น เรืองหนงึ ส่วนตนเองจะยอมรบั หรือไม่ยอมรับการกระทาํ นันกลบั เป็ นคนละเรืองกนั

“มทิ ราบว่าฮูหยินกบั คุณชายต้วนมาทนี ีด้วยเรืองใด” ตอนนอี นั เพ่ ยอิงไม่มอี ารมณจ์ ะพูดจาอ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนีเวลา บบี คันนางเหลือเกนิ งานอกี ตังเป็นกองทยี ังไม่ได้ลงมอื ทาํ ทงั ยงั มี ของอกี มากมายทยี ังไม่ได้เตรียม ดงั นันตอนนตี ้วนเฉินเซวยี นได้มาถงึ จวนซูแล้ว อย่างนันนางต้องทาํ เป็นไม่รู้ไม่เหน็ เอาไว้บ้าง จางเจาหวาก้มหน้าจบิ นาํ ชาทวี างอยู่บนโต๊ะแล้วเอ่ยขนึ ช้าๆ ว่า “พวกเราได้ยินเรืองราวทเี กดิ ขึนกับคุณหนูซใู นช่วงนีแล้ว” “อ้อ?” อนั เพ่ยองิ เลกิ คิวขนึ “ดงั นนั ตอนน…ี ” ดงั นนั จะอย่างไร หรือ? จะอาศยั ตอนไฟไหม้ยกเค้า77 งนั หรือ คนประเภทนีช่วงนีใช่ ว่าจะไม่มีปรากฏอยู่ทจี วนตระกูลซเู สยี ทไี หน คนทคี ิดว่าพวกตนร้อนใจจนไร้ทางเลอื ก แล้วจะมาบบี เค้นสขู่ อซู เหลยี นอวิน จากนันจงึ ให้คนมาสง่ จดหมายทจี วนของพวกตนโดยมี เนอื ความว่า พวกเขาเหน็ แก่หน้าของซูปัวชวนจงึ ยอมมาสขู่ อซู เหลยี นอวิน แต่เนืองจากเวลาทกี ระชันของหลายๆ อย่าง…คง 77 อาศยั ตอนไฟไหม้ยกเค้า หมายความว่าอาศยั ตอนทคี นอืนลาํ บากหาผลประโยชน์ ใส่ตัว

จะต้องเตรียมให้พอแก้ขดั ไปได้ก่อน พอเหตุการณเ์ ริมคลคี ลาย แล้วค่อยตระเตรียมให้พร้อมอกี ที อนั เพ่ยองิ เหน็ จดหมายหลายๆ ฉบบั แสดงความลาํ บากใจ แต่ ยงั คงต้องฝืนทาํ ตามในสงิ ทคี วรทาํ นางกร็ ้สู กึ อยากจะสงั สอนผู้ทมี า ส่งจดหมายเหล่านีให้ร้แู ล้วร้รู อดไป ลาํ บากใจ? ฝืนใจ? ตระกูลซขู องพวกเราไม่มคี นทยี ดึ ทาํ สงิ ทถี ูกที ควรและถอื ในความยุตธิ รรมอย่างพวกเจ้าแล้วอย่างไร อย่าสาํ คญั ตนมากเกนิ ไปหน่อยเลย! อย่ามาบอกว่าเหน็ แก่หน้าของซปู ัวชวน ถงึ ต้องมาสขู่ อซเู หลยี นอวินเลย น่ารงั เกยี จยิง! ผู้ใดต้องการรึ! พวกลาํ พองชอบดูถูกคนอืนกนั ทงั นนั แค่พวกที ชอบยกเค้าตอนไฟไหม้บ้านกนั ทงั นัน! อวินเอ๋อร์ของนางต่อให้ ไม่ได้แต่งงานไปตลอดชวี ิตกย็ งั มีตนคอยดูแล จาํ เป็นต้องให้คน พวกนีมาเป็นกงั วลแทนด้วยหรอื ดังนันตอนนีไม่ว่าผู้ใดกต็ ามทมี าปรากฏตรงหน้านางด้วยเรือง ของซเู หลยี นอวินจะต้องโดนสายตาอาฆาตจากอนั เพ่ยองิ สาํ รวจ ด้วยกนั ทงั สนิ เพือให้พวกเขาชังนาํ หนักความสาํ คัญด้วยตนเอง

ก่อน “ฮหู ยินซคู งจะเข้าใจเจตนาของพวกเราผดิ แล้ว” จางเจาหวาเอ่ย ด้วยรอยยิมบางๆ พร้อมรอยบุ๋มทแี ก้มทาํ ให้ดูอ่อนโยน ดงั นนั หาก มองจากภายนอกเพียงอย่างเดียวกเ็ ป็นเรืองไม่ยากทจี ะทาํ ให้ผ้พู บ เหน็ เกดิ ความรู้สกึ ดๆี ขนึ มา “พวกเราตังใจมาส่ขู อคุณหนูซูอย่างเป็นทางการ” จางเจาหวายืน รายการสนิ สอดทเี ตรยี มไว้แต่แรกให้ “ฮูหยนิ ดูนกี ่อนดีหรอื ไม่ หากรู้สกึ ว่าคนอืนจรงิ ใจกว่านาํ ใจทพี วกเรามอบให้กส็ ามารถคุยกบั พวกเราใหม่ได้ เพราะผู้ใดให้ลกู ชายของข้ามใี จในตวั ซเู หลยี นอวิน เล่า”

ตอนที สินสอด ว่ากนั ไว้ว่าเราจะไม่ยนื มือไปตีคนทยี มิ ให้ ในเมอื จางเจาหวาพดู จา ออ่ นโยนนมิ นวลขนาดนี ดงั นนั ในเวลาเพียงครู่เดยี วเปลวไฟในใจ ของอนั เพ่ยองิ กม็ อดดบั ลง นางรับรายการสนิ สอดมาจากจางเจา หวาและพิจารณาดอู ย่างละเอยี ด รายการสนิ สอดแผน่ นียาวนกั …อนั เพ่ยองิ บ่นในใจ เขียนมายาว ขนาดนคี งมิได้จบั ทุกอย่างมาเขยี นลงในนีหมดกระมงั เช่น กาํ ไล หนึงวง ต้มุ หูหนึงคู่ และอนื ๆ ทจี บั ยัดลงมาในรายการนี ผ่านไปพักใหญ่ ดวงตาของอนั เพ่ยองิ จึงเบิกกว้าง “ฮูหยินโหว นี ท่าน…” นีเป็นสินสอดเพียงส่วนหนึงเท่านนั จริงหรอื “ทาํ ไมหรือ มตี รงไหนไม่เหมาะสม?” จางเจาหวาปิ ดปากหวั เราะ “ข้าเองกเ็ พิงเคยจัดการเรืองราวเช่นนีเป็นครังแรก ดงั นันจึงยากที จะไม่เกดิ ความผดิ พลาดขึนเลย ขอให้ฮหู ยินซูอย่าได้เกรงใจหรือมี คาํ ตาํ หนิอะไรเลย หากมีอะไรไม่เหมาะสมกพ็ ดู ออกมาตอนนีเลยก็ ได้” “เอ่อ…ไม่มๆี ” อนั เพ่ยองิ ส่ายหน้า นางเพียงรู้สกึ ว่าในมอื ของนางที

กาํ ลังถือกระดาษอยู่ตอนนีเหมอื นกาํ ลงั กาํ เหลก็ ร้อนๆ เอาไว้แล้ว โดนลวกมอื เข้า! เนอื งจากตวั นางเองกเ็ ป็นผู้ทเี คยมปี ระสบการณม์ าก่อน อกี อย่าง สนิ สอดทซี ปู ัวชวนให้นางในตอนนันกถ็ อื ได้ว่าสงู มากเป็นลาํ ดับ ต้นๆ แล้ว ทว่าหากนาํ มาเทยี บกบั ของต้วนเฉนิ เซวียนในตอนนี แล้ว…กเ็ ปรียบเหมือนผู้เริมฝึกเวทมนต์มองดูผู้ทมี เี วทมนต์แก่กล้า แล้ว นันจงึ หมายความว่าไม่สามารถเอามาเปรียบเทยี บกนั ได้เลย ในรายการสนิ สอดเหล่านีเขียนละเอยี ดถงึ ของทเี ลก็ ทสี ดุ อย่าง เครืองประดบั อญั มณสี ลัก สว่ นของชนิ ใหญ่จะเป็นโรงเตียมทมี ี หลายทจี นนับไม่ไหว อกี ทงั ประเภทของบรรดาโรงเตียมเหล่านันยงั ถอื ว่าเป็นร้านเก่าแก่ทมี ชี ือเสยี งในเมอื งมานาน ตังอยู่บนทาํ เลทดี ี วันหนึงๆ สามารถทาํ กาํ ไรได้มหาศาล หากจะกล่าวว่าวันหนึงๆ สามารถหาเงนิ เข้าได้เป็นถงั ๆ กค็ งจะไม่ใช่คาํ พดู ทเี กดิ จริง ตอนนีเมืออีกฝังเสนอของมามากมายเช่นนี….? อนั เพ่ยองิ จงึ เริม รู้สกึ ใจอ่อนขึนมาแล้ว แต่มใิ ช่เพราะเงนิ ทองเหล่านีเป็นเหตุ นาง เพียงสงสยั ว่าของตังมากมายเช่นนี เป็นของทงั หมดทมี อี ยู่ใน จวนจิงอันโหวแล้วใช่หรือไม่

จางเจาหวาคล้ายเข้าใจความคดิ อา่ นของอนั เพ่ยองิ จึงแย้มยิมพลาง เอ่ยว่า “ฮหู ยินซมู ิต้องเป็นกังวลไป ของเหล่านีมิมีความสาํ คัญอะไร ของเช่นทรัพย์สนิ เงนิ ทองต่อให้มมี ากเท่าไหร่กเ็ ป็นของนอกกาย เท่านัน อกี อย่างของพวกนีกเ็ ป็นเพียงทรัพย์สนิ ส่วนตัวส่วนหนึง ของต้วนเฉินเซวียนเทา่ นนั ดังนนั ในด้านสมบตั เิ งนิ ทองสาํ หรับการ จบั จ่ายใช้สอยขอให้ฮูหยนิ ซวู างใจเถิด หากอวนิ เออ๋ ร์แต่งเข้า มาแล้วจะไม่ต้องเดอื ดร้อนถงึ นางอย่างแน่นอน” อนั เพ่ยองิ ไม่ได้สนใจคาํ พดู อืนใด คาํ พูดทเี ข้าหูนางมีเพียง ของ พวกนีเป็นเพียงทรพั ย์สนิ สว่ นตัวสว่ นหนึงของต้วนเฉินเซวียน เท่านัน…ทรัพย์สนิ ส่วนตัวหรือ จริงอย่างทวี ่าว่าคนมอิ าจมองแต่เพียงภายนอกได้ เพราะหลายปี ที ผ่านมา กติ ติศพั ทใ์ นเมอื งหลวงทเี กยี วข้องกับคุณชายต้วนผู้นี โดย ส่วนมากแล้วจะเกียวข้องกบั รูปโฉมทหี ล่อเหลาหรือไม่กน็ สิ ยั ทแี ขง็ กร้าววางโตของเขาเท่านัน สว่ นด้านอืนๆ …กลบั มเิ คยได้ยินผู้ใด เอ่ยถงึ มาก่อน เนอื งจากตอนนีต้วนเฉินเซวยี นกย็ งั ไม่ถอื ว่าเป็นขนุ นางเตม็ ตวั จงึ ไม่ ต้องว่าราชการ ดงั นันต่อให้มีการพูดถงึ กค็ งจะไม่มขี ่าวอะไรออกมา