ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

ถอนหายใจเสยี งดัง จากนนั จึงคล้ายกลนั ใจแล้วหลบั ตาลงเพือฟัง ชีพจรของซูเหลยี นอวินต่อไป สายตานนั หากมองจากมุมมองของซูเหลียนอวินแล้วนางเหน็ ได้ อย่างชดั เจน ความหมายของเขาคอื เจ้าเดก็ เมือวานซืนไม่เหน็ หรือ ว่าข้ากาํ ลังยุ่งอยู่ หากไม่มีธุระอะไรอย่ากวนได้หรือไม่! เฮ้อ จรงิ ๆ เลย เดก็ ร่นุ ใหม่ๆ เป็นอย่างนีทุกคน! ซเู หลยี นอวินพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองหวั เราะออกมา เพราะคนทที าํ ให้ต้วนเฉินเซวียนยอมแพ้ได้และไม่กล้าระบายอารมณ์อย่างไร้ เหตุผลทงั ในเหตุการณต์ อนนนั และหลงั จากผ่านเหตกุ ารณไ์ ปแล้ว ได้นนั มนี ้อยมากจนแทบไม่มี! อกี อย่างสหี น้าของต้วนเฉินเซวียนนันถอื เป็นส่วนทเี ดด็ สดุ ! ไม่ได้ แล้ว มองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ขนื ยังมองต่อไปนางต้องหัวเราะ ออกมาอย่างแน่นอน ส่วนต้วนเฉนิ เซวยี นนันสงั เกตการณเ์ คลอื นไหวทุกอย่างของซู เหลยี นอวิน ดงั นนั ไหล่ของซเู หลยี นอวินทขี ยับแม้เพียงเลก็ น้อยนนั แม้ว่าจะน้อยนดิ แต่เขากส็ งั เกตเหน็

“รอกลบั ไปก่อนเถิด ข้าจะจดั การเจ้า” ต้วนเฉินเซวยี นเขยบิ เข้าไป ใกล้แล้วตงั ใจทาํ เป็นจิบนาํ ชาโดยการใช้แขนเสอื ขนึ มาปิ ดปาก ตวั เองเอาไว้แล้วกระซิบออกมาเบาๆ “ทูลฮองเฮา” หมอหลวงสวีเอาแขนของตัวเองออกแล้วคุกเข่าลง “หากกระหม่อมมไิ ด้ตรวจผดิ ผลกจ็ ะเป็นอย่างทฮี องเฮาเดาไว้ไม่มี ผิดพะย่ะค่ะ” “จริงหรือ!” เกาอ่เู ตียตบโตะ๊ แล้วลุกขึนยนื “พะย่ะค่ะ ตามทกี ระหม่อมได้ลองตรวจดูแล้ว อาการเช่นนีของฮู หยนิ โหวคืออาการของคนทตี ังครรภแ์ ล้วพะย่ะค่ะ เพียงแค่อายุ ครรภย์ งั ไม่มากนักจึงไม่ยังไม่ชัดเจนนัก ดงั นนั กระหม่อมจึง จาํ เป็นต้องระมัดระวังและใช้เวลาในการตรวจนานหน่อย”

ตอนที โดนวางยาพษิ “ดยี ิง ดียิง” เกาอ่เู ตียตืนเต้นมากจนแทบจะเอ่ยออกมาเป็นคาํ พดู ไม่ได้ “เรว็ เข้า ซิงหยวน รีบไปเอาองั เปามาให้หมอหลวงเรว็ เข้า” อวนิ เออ๋ ร์ตังครรภแ์ ล้วแถมยงั คล้ายว่านางเป็นคนแรกทรี ู้ด้วย แล้ว จะไม่ให้นางภมู ใิ จและตืนเต้นได้อย่างไร “เพคะฮองเฮา” ซิงหยวนเองกด็ ใี จมากเช่นกัน เพราะนานมากแล้ว ทนี างไม่ได้เหน็ ฮองเฮาของนางแสดงอาการมคี วามสขุ เช่นนี ขอ เพียงฮองเฮาของนางดใี จ เรืองอนื ๆ จะเป็นอย่างไรกช็ ่าง! ส่วนคนทสี าํ คัญทสี ดุ ในเวลานมี ีปฏกิ ิรยิ าอย่างไรบ้าง แน่นอนว่านาง กาํ ลงั ลนลานและตืนเต้นอย่างมาก ตอนนีนางไม่รู้ว่าควรจดั วางมอื เท้าของตัวเองอย่างไรดี เนอื งจากการตังครรภ์หรือมคี รรภ์ สาํ หรบั ซเู หลียนอวินแล้วถือว่า เรว็ เกนิ ไปหน่อย นมี นั นมี ัน นางยงั ไม่ทนั ได้เตรียมตวั อะไรสกั อย่าง เหตุใดจึงบอกว่านางท้องเสยี แล้ว นีมนั รวดเรว็ เกนิ ไปจนนาง ไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไรต่อไปดี “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าได้ยนิ หรือไม่ เจ้าท้องแล้ว” ตอนนที ่าทางของต้วน

เฉนิ เซวียนตืนเต้นกว่าซเู หลยี นอวินเสยี อกี และเป็นผู้ทตี ืนเต้นทสี ดุ ในเหตกุ ารณต์ อนนีด้วย เพราะว่าเพิงผ่านมาได้ไม่นานกก็ าํ ลงั จะมเี จ้าตัวน้อยนุ่มนิมที หน้าตาเหมือนอวินเอ๋อร์ของเขาออกมาวิงเล่นเสยี แล้ว เช่นนีจะ ไม่ให้เขาดใี จ ตืนเต้นและเลือดลมพ่งุ พล่านได้อย่างไร “ข้าข้าข้าได้ยนิ แล้ว!” ซูเหลียนอวินแกะมอื ทงั สองข้างทกี าํ ลงั เขย่า ไหล่ของนางอยู่ออก “ท่านอย่าเขย่าข้าได้หรือไม่ อกี อย่างทที ่าน กอดข้า ท่านกก็ อดมานานพอแล้วกระมัง ปล่อยได้แล้ว…” ร้อนยิง จากอะไรหลายๆ อย่าง ทาํ ให้ร้อนอย่างยิง ในด้านของจิตใจ ตอนนีกาํ ลงั มีคนกล่มุ หนึงจ้องมองนางอยู่ การ โดนสายตาจบั จ้องเช่นนีทาํ ให้นางรู้สกึ เหมือนตัวเองกาํ ลงั ถูกย่าง ส่วนทางด้านกายภาพนัน ต้วนเฉนิ เซวยี นกอดนางเอาไว้แน่นขนาด นี ความรู้สกึ ทรี ่างกายสมั ผัสร่างกายนันกท็ าํ ให้นางร้สู กึ เหมือนโดน ย่างได้เช่นกนั “กข็ ้าตืนเต้นมากนีนา…” ต้วนเฉนิ เซวียนหวั เราะแหะๆ เป็นการ บอกซเู หลยี นอวนิ ว่าอย่าถอื สาเขาเลย

เพราะในช่วงเวลาเพยี งครเู ดยี วเท่านัน ต้วนเฉินเซวยี นกด็ ใี จเสยี จน ตังชอื ให้กบั ลกู ทอี ย่ใู นท้องของซเู หลยี นอวินได้ไม่ถงึ สามเดอื นไป สบิ กว่าชือแล้ว เออ่ …ชอื กถ็ ูกตังขนึ มาแล้ว สว่ นจะเรียกว่าอย่างไรนนั …ในเมือชือทงั สบิ ชือนเี ป็นชือทตี ้วนเฉินเซวียนตังขึนมาให้สาํ หรับลกู สาวทงั สนิ ส่วนเรืองชอื ของลกู ชายนัน เขายังไม่ได้คดิ ไว้เลยสกั ชือ เพราะหาก เทยี บกนั แล้ว เขาชอบลูกสาวกว่ามาก เพราะเดก็ ชายเวลาทโี ตขนึ แล้วเป็นอย่างไรไม่มใี ครรู้ดไี ปกว่าเขาอกี แล้วกระมงั …เขาโตขึนมาอย่างไรนัน ในฐานะผ้ทู มี ปี ระสบการณม์ า กอ่ น เขานันร้เู หตกุ ารณ์ดเี ป็นทสี ดุ ผู้ทเี ป็นคนทคี อยดูแลเขาพวก นัน วันๆ หนึงไม่ต้องทาํ อย่างอืน แค่ตามเกบ็ ของทเี ขารือกระจัด กระจายทงั วนั แค่นนั กพ็ อแล้ว ดงั นันสาํ หรับต้วนเฉินเซวียนแล้ว เดก็ ชายถอื เป็นตัวป่ วนทีชอบวิง เพ่นพ่านเท่านัน ส่วนเดก็ ผู้หญิงในความหมายของต้วนเฉนิ เซวยี น นัน คือเดก็ ทมี กี ารเปลยี นแปลงทุกวนั ยิงโตกย็ ิงสวยแถมยัง สามารถเปลียนการแต่งตัวให้สวยงามได้ทุกวนั อกี ด้วย!

“ใครกไ็ ด้มาเกบ็ อาหารพวกนีออกไปซะ” เกาอ่เู ตียกาํ ชับ “ใน เมืออวินเออ๋ ร์ตังครรภแ์ ล้ว อย่างแรกทตี ้องให้ควบคมุ อย่างเข้มงวด กค็ ือกค็ ือเรืองอาหารทจี ะกนิ เข้าไป ซิงหยวนไปตามพ่อครวั ที ชาํ นาญด้านการทาํ อาหารสาํ หรบั สตรมี ีครรภม์ าทนี !ี ” “เพคะ ฮองเฮา” ซิงหยวนไม่เพียงพยักหน้าแต่ยงั รีบถอยออกไป ทนั ที สาวใช้ในวังต่างออกมาเกบ็ อาหารบนโตะ๊ ทเี พิงกนิ เข้าไปได้ไม่กีคาํ กนั อย่างวุ่นวาย ซูเหลยี นอวนิ เหน็ แล้วอดทจี ะรู้สกึ เสยี ดายไม่ได้ เพราะเพียงนางมองด้วยตาเปล่าเช่นนี นางกร็ ู้ได้ทนั ทวี ่าของพวกนี เป็นอาหารเลศิ รสเหนืออาหารธรรมดา แต่กลบั ต้องโยนทงิ ไปเช่นนี ทาํ ให้นางอดเสยี ดายไม่ได้ทจี ะต้องทงิ อาหารอย่างสนิ เปลืองเช่นนี “ฝ่ าบาท…คือ..พระนาสกิ …” ในขณะทซี เู หลยี นอวินกาํ ลังเศร้าใจ และทอดถอนใจอยู่นัน สายตาของนางนันกบ็ ังเอญิ หันไปเหน็ พอดี ว่าลีหยวนตกี าํ ลัง…เลือดกาํ เดาไหล? เลือดกาํ เดาไหล ซเู หลียนอวินข้องใจ นคี งเกิดจากการทอี ากาศร้อน เกนิ ไปจนทาํ ให้เป็นเช่นนีกระมัง หรือเป็นเพราะว่าเขาเป็นฮ่องเต้

ทาํ ให้วนั หนึงๆ เขาได้กินแต่อาหารดีๆ ร่างกายได้รับการบาํ รงุ มาก เกนิ ไปจนเป็นเช่นนีได้… “ฝ่ าบาท เหตใุ ดถึงมีพระโลหิตกาํ เดาได้เพคะ” เมือซเู หลยี นอวิน เอ่ยออกไปเช่นนี เกาอู่เตียจึงหนั ไปเหน็ ทา่ ทางตกใจของลีหยวนตี นางถอนใจแล้วหยิบผ้าเชด็ หน้าของตวั เองออกมาและเชด็ เลอื ดให้ ลหี ยวนตีอย่างระมดั ระวงั “ข้า ไม่ทนั ระวังตวั ” ร่างกายของลีหยวนตีแขง็ ทอื เขาไม่กล้าขยบั ตวั ดลยแม้แต่นดิ เดียว เพราะเขาขอซมึ ซบั สถานการณ์ทที าํ ให้เกา อู่เตียเขยิบเข้ามาใกล้ๆ เช่นนนี านๆ หน่อย “หมอหลวงสวี ในเมือท่านมาแล้ว เช่นนนั กช็ ่วยตรวจร่างกายของ ฝ่ าบาทวี ่าเป็นอย่างไรบ้าง” เมือเกาอู่เตียเชด็ เลอื ดจนแห้งแล้วจึง เอ่ยขนึ “เป็นเกียรตขิ องกระหม่อม” หมอหลวงสวีหยบิ เครืองมือต่างๆ ที ตวั เองเพิงเกบ็ เข้าไปเมือคร่นู ีออกมาใหม่แล้วจดั วางให้เป็นระเบียบ อกี ครัง จากนนั จึงเริมลงมือตรวจชีพจรอย่างเคร่งเครียด “ฮองเฮา มทิ ราบว่าพอจะให้กระหม่อมตรวจดูผ้าเชด็ หน้าทีใช้เชด็

พระโลหิตให้ฝ่ าบาทเมอื คร่นู ีได้หรอื ไม่” แน่นอนว่าการตรวจชพี จร ของหมอหลวงสวีในครังนีย่อมรวดเรว็ กว่าการตรวจชพี จรให้ซู เหลยี นอวินมาก ทว่าสหี น้าหลังจากการตรวจของเขานันจริงจงั และ เคร่งเครยี ดกว่ากนั มาก “ได้” เมือเกาอู่เตียเหน็ สหี น้าทเี คร่งเครียดของหมอหลวงสวี เช่นนนั ใจของนางกก็ ระตุกวบู นางรู้สกึ ว่าจากทา่ ทางของหมอ หลวงสวนี ัน อาการเลือดกาํ เดาของลีหยวนตนี นั อาจจะไม่ใช่อาการ เลือดกาํ เดาธรรมดา? หมอหลวงสวีรับผ้าเชด็ หน้านันมาแล้วหายใจเข้าลกึ จากนันจึง ค่อยๆ หลับตาเพือให้ตวั เองรับรู้ถงึ กลินโลหิตทมี าจากผ้านนั ได้ แม่นยาํ ขนึ “ฮองเฮา ฝ่ าบาท” คร่หู นึงหมอหลวงสวีกค็ ุกเข่าลงกบั พืนแล้ว ถวายบังคม “กระหม่อมเกรงว่า เป็นเพราะตรวจไม่เจอความ ผดิ ปกติในอาหารเหล่านัน ฝ่ าบาทจึง…โดนวางยาพิษพะย่ะค่ะ” “อาหารผิดปกต!ิ ” เรืองทนี างกลัวมากทสี ดุ เป็นจริงจนได้… เสยี งของเกาอ่เู ตียสนั เครืออย่างเหน็ ได้ชัด “หมอหลวงสวี ท่านรีบ

ลกุ ขนึ มาอธบิ ายดๆี ข้าจะไม่ลงโทษเจ้า รีบพดู มาว่ามนั เกดิ อะไรขึน กนั แน่!” สหี น้าของลหี ยวนตีเองกจ็ บั ต้นชนปลายไม่ถูกเช่นกนั เพราะเมอื ครู่ นียงั ยนิ ดที ซี เู หลียนอวนิ ตงั ครรภอ์ ยู่เลย แต่วนิ าทตี ่อมากลับมีเรือง สะเทอื นแผ่นดนิ เช่นนี เรืองทเี ขา…โดนวางยาพษิ “ยังดที ฝี ่ าบาทยังกนิ อาหารเข้าไปไม่มาก สถานการณต์ อนนีจึงยงั รกั ษาได้ทนั อยู่” หมอหลวงสวคี ่อยๆ ขยับร่างกายตัวเองช้าๆ “แต่ พิษของฝ่ าบาทนี เท่าทกี ระหม่อมลองดมดูอย่างคร่าวๆ นัน มีพิษ กว่าสบิ ชนดิ รวมอยู่ในนัน ความรนุ แรงของพิษนันอยู่ในขันหวัง ผลได้ มเิ ช่นนันแล้วในเวลาสนั ๆ ทฝี ่ าบาททรงเสวยไปเพยี งคาํ เดยี วคงจะไม่มีพระโลหิตกาํ เดาไหลออกมา” ดงั นันหากกนิ เข้าไปอกี หลายคาํ คนผ้นู ีคงไม่ต้องรอให้แสดงอาการ ใดๆ แต่ระหว่างกนิ คงจะลาโลกไปโดยไม่ร้ตู ัวอย่างแน่นอน ไม่ว่า จะเป็นเทพองคใ์ ดกค็ งช่วยเขาเอาไว้ไม่ได้!

ตอนที มนุษย์ “เช่นนนั ตอนนีจะทาํ อย่างไรดี” เกาอู่เตียร้อนใจ “หมอหลวงสวี ตอนนีทา่ น…ตอนนฝี ่ าบาทจะต้องทาํ อย่างไร” เพราะเมอื ได้ยิน คาํ พดู ของหมอหลวงสวีแล้ว พษิ ทอี ยู่ในตัวของลีหยวนตตี อนน…ี น่าจะ…ไม่น้อยทเี ดยี ว “ฝ่ าบาท เชญิ ฝ่ าบาททรงเสวยสิงนกี ่อน” หมอหลวงสวเี อามอื ล้วง หยิบขวดกระเบืองขวดหนึงออกมาจากกล่องยาแล้วเทยาออกมา หนึงเมด็ “ฝ่ าบาททรงเสวยสงิ นีเพือยับยงั ความรนุ แรงของพิษ เอาไว้เบอื งต้นก่อน ส่วนเรืองอนื ๆ…ตอนนีกระหม่อมเองกย็ ังไม่ กล้ารับประกนั ว่าว่าจะสามารถขจัดพษิ ได้ทนั ที ดังนันขอให้ พระองคท์ รงพักผ่อนก่อน อย่าขยบั พระวรกายมากจะเป็นผลดที ีสดุ เพือไม่ให้พระโลหิตสบู ฉดี มากเกนิ ไปพะย่ะค่ะ” “อมื ” แก้มของลหี ยวนตีเริมกระเพือม เขาต้องสดู หายใจเข้าไป อย่างรนุ แรงกว่าจะเอ่ยคาํ นีออกมาได้ ดูจากท่าทางของเขาแล้วคล้ายว่าเขากาํ ลงั ควบคุมตัวเองได้ดีมาก ทว่าในความเป็นจริงแล้วในใจของลีหยวนตตี อนนีแทบจะอยากเขวี

ยงของรอบๆ ตัวให้แตกเป็นเสยี งๆ เพราะการโดนวางยาพิษ แถม ยงั โดนในวงั ด้วยนัน คนไม่หวงั ดีผู้นถี อื ว่ากล้าดีเกนิ ไปหน่อย หรือไม่! และสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ คือ ขนาดเขาเป็นฮ่องเต่ยังยังโดนลงมอื ได้ อย่างง่ายดายเช่นน…ี คาํ พดู เมอื ครู่ของหมอหลวงสวีและความหมายแฝงทอี ยู่ในนัน แน่นอนว่าลีหยวนตีเข้าใจอย่างชดั เจนว่าพิษนีแม้แต่หมอหลวงทไี ด้ ชือว่าฝีมอื ทางการแพทยด์ ีทีสดุ ของวงั หลวงอย่างหมอหลวงสวยี งั ไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถถอนพษิ ได้แต่ทาํ ได้เพียงสกดั เอาไว้ กอ่ นเทา่ นนั “ฝ่ าบาท มาเถดิ หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปนอนพกั บนเตยี งของ หม่อมฉนั กอ่ นเพคะ” เกาอู่เตียผ้ทู แี ตกตืนทสี ดุ ในตอนแรก ตอนนี นางค่อยๆ สงบลง ไม่ใช่ว่านางไม่เป็นห่วง แต่เป็นเพราะ เรืองราว ทงั หมดยงั ไม่มขี ้อสรปุ และยังไม่มผี ลทแี น่นอน ดงั นันในขนั แรก พวกเขาจะต้องไม่ซาํ เติมให้เรืองวุ่นวายมากขนึ ไปอกี ! “ได้” ลีหยวนตีไม่พยายามบอกว่าเจ้าไม่ต้องพยุงข้าและฝืนว่า

ตวั เองไหวแต่อย่างใด แต่เขากลับปล่อยตัวไปตามธรรมชาติเพือให้ เกาอ่เู ตียและขันทคี นอนื ๆ พยุงเขาไปทเี ตยี งอย่างช้าๆ เพือให้เขา พักผ่อนก่อน “เฉนิ เซวยี นพวกเจ้ากลบั ไปก่อนเถิด” ลหี ยวนตีเอ่ยอย่างหนกั แน่น “ข้ายงั ไม่ตาย” อยากให้เขาตายรึ เช่นนันกต็ ้องโจมตีให้เขาถงึ แกค่ วามตายในครา เดยี ว อย่าได้ปล่อยให้เขาเหลือโอกาสหายใจแม้เพียงริบหรี มิเช่นนนั แล้วหากเขายังไม่ตายและยังเหลอื ลมหายใจอยู่แม้เพียง ชัวครู่ ผ้ทู กี ล้าเล่นงานเขากต็ ้องระวงั หวั ของตวั เองไว้ให้ดี! “อมื อวนิ เออ๋ ร์ เจ้ารบี กลบั ไปดูแลครรภใ์ ห้ดี อย่าคดิ มาก” เกา อู่เตียแอบเชด็ นาํ ตาทซี ึมออกมาตอนทไี ม่มผี ู้ใดสงั เกตเหน็ “ทนี ี กาํ ลงั วุ่นวาย พวกเจ้ารบี กลับไปพักผ่อนดที สี ดุ เซวียนเออ๋ ร์ ดู และอวินเออ๋ ร์ให้ดีด้วย” “พะย่ะค่ะ” ตังแต่ตอนทหี มอหลวงบอกว่าซูเหลยี นอวินตังครรภ์ ต้ วนเฉินเซวยี นกไ็ ม่ยอมปล่อยมอื ซูเหลยี นอวินมาตลอด ดังนนั เมือ เกาอ่เู ตียเช่นนี แน่นอนว่ามอื ของต้วนเฉินเซวยี นกย็ ิงกาํ แน่นขึน

โดยทเี ขาไม่รู้ตัว “เช่นนนั ข้ากบั อวินเออ๋ ร์…ขอตวั กลับก่อน” ต้วนเฉนิ เซวียนมองผู้ที เมือคร่นู ยี ังวางตัวสงู ส่งแต่ตอนนีกลบั นอนหายใจอ่อยอยู่บนเตยี ง อย่างลหี ยวนตีคราหนงึ แล้วเอ่ยว่า “เสดจ็ อา พวกเราอยู่กบั ท่าน ตลอด” “ข้าร้”ู เกาอู่เตียพยกั หน้า “ไปเถดิ ” แม้จะออกจากประตูวังและขึนรถม้าไปแล้ว ซเู หลยี นอวนิ กย็ งั คง ร้สู ึกราวกบั ว่าตัวเองยังไม่ได้สติกลบั มาจากเหตุการณน์ ่าเสยี ขวัญ เมือคร่นู ี เนอื งจากเรืองราวทุกอย่างเกดิ ขึนเรว็ เกนิ ไปหรือไม่ ตอนแรกทกุ คนต่างตืนเต้นอยู่กบั ข่าวการตังครรภ์ของนาง ทว่าวนิ าทถี ดั มา ฮ่องเต้ผู้มฐี านะทสี งู ส่งทสี ดุ ในต้าชัวกลับเผชญิ หน้ากับเหตุการณท์ ี เสยี งถงึ แก่ความตายได้ทุกเมือเช่นนี นีควรเรียกว่าอะไร โลกใบนีไม่มีอะไรจรี ังใช่หรือไม่ “อวนิ เอ๋อร์ เจ้ายังกลวั อยู่หรือ” ต้วนเฉินเซวียนยังคงบีบมอื ทเี ยน็

เฉียบของซูเหลียนอวินเอาไว้อย่างไม่ยอมวางมอื “วางใจเถดิ พวก เราออกมาจากทนี ันแล้ว พวกเรากาํ ลงั กลบั บ้าน ในบ้านของพวก เราคอื สถานทที ปี ลอดภยั มากทสี ดุ ” “อมื ๆ” ซเู หลียนอวินเอนกายเข้าไปซกุ ในอกของต้วนเฉนิ เซวยี น “กลบั บ้านกนั เถดิ ” ตอนนซี ูเหลยี นอวนิ เพิงเข้าใจเป็นครังแรกถงึ คาํ พูดทวี ่ากนั ว่าในวงั หลวงเป็นสถาทที กี นิ คนหายไปได้โดยไม่ กระพริบตา มนุษย์นันมีร่างกาย มนุษยจ์ งึ มจี ุดอ่อนหรอื กล่าวได้ว่าสามารถถึง แกค่ วามตายได้ ชะตาชีวติ เป็นสงิ หนึงทบี อบบางมากทสี ดุ อย่างหนงึ หลงั จากทกี ลบั ถงึ จวนแล้ว ต้วนเฉนิ เซวยี นกับซเู หลยี นอวินกม็ อง ตาแล้วรู้ใจกันทนั ที ต่างคนต่างไม่มีใครเอ่ยเรืองทลี ีหยวนตีโดน วางยาพิษออกไป เพราะเรืองนีหากคนอนื ยงิ ร้มู ากเท่าไหร่กย็ ิงมี ความเป็นไปได้เป็นอย่างยิงทจี ะก่อให้เกดิ ความน่าสยดสยองได้ใน ภายหลงั นันเป็นเพราะตาํ แหน่งรัชทาบาทยงั ไม่ได้แต่งตัง ทูลจากเมอื งเยีย

ลวี ก์ เ็ พิงกลับไปได้ไม่นาน ใจของคนจงึ ปันป่ วนวุ่นวาย “อวนิ เออ๋ ร์ คดิ ไม่ถึงเลยว่าผ่านไปได้ไม่นาน เจ้าจะตังครรภ์เสยี แล้ว!” เมอื จางเจาหวารู้ข่าวการตังครรภข์ องซเู หลยี นอวิน แน่นอน ว่านางดใี จสดุ ขีด หากไม่ได้เป็นเพราะว่าช่วงสามเดือนแรกสภาพ ครรภย์ ังไม่แขง็ แรงจึงยังไม่ควรประกาศออกไปอย่างไม่คิดหน้าคิด หลงั แล้วล่ะก็ ตอนนจี างเจาหวาคงจะประกาศข่าวการตังครรภ์ ออกไปให้ทุกบ้านได้รู้กนั หมดแล้ว “เรืองทุกอย่างเกดิ ขนึ อย่างกะทนั หันไปหมดเจ้าค่ะ” ซูเหลียนอวิน เอย่ ด้วยใบหน้าซดี เผอื ด “แต่อย่างไรเรืองนีกถ็ อื ว่าเป็นเรืองดี” หากพดู ตามตรงแล้วนางรู้สกึ มลี างสงั หรณไ์ ม่ดีบางอย่างเกดิ ขึน เพราะตาขวาของนางกระตกุ อยู่ตลอดเวลา… ราวกบั ว่าตังแต่วนั ทลี ีหยวนตีโดนวางยาพิษนี เมืองหลวงแห่งนี…จะ เกดิ การเคลอื นไหวครังใหญ่อย่างไรอย่างนัน “อวนิ เออ๋ ร์ ง่วงแล้วใช่หรอื ไม่” เมือจางเจาหวาเหน็ อาการขาดๆ เกดิ ๆ ของนางราวกบั ว่านางไร้เรียวแรง จงึ อดร้สู กึ เป็นห่วงไม่ได้ เนอื งจากการประสบการณก์ ารตังครรภ์เช่นนี จางเจาหวาไม่เคย

สมั ผสั มาก่อน ดังนันทเี หน็ นางเล่าเรืองราวอย่างจริงจงั น่าเชือถอื นนั นางล้วนเอา คาํ พูดมากจากปากคนอนื ทเี คยตังครรภม์ าแล้ว เมือนางเพยี งแค่ เคยครูพักลกั จาํ มาเช่นนี นางจงึ ไม่แน่ใจถึงวธิ กี ารปฏบิ ตั ิตัวที ถูกต้องเทา่ ไหร่นกั “หากเจ้าง่วงกก็ ลับไปพักผ่อนเถิด นังรถม้ากระเทอื นมาตลอดทาง เช่นนเี จ้าต้องเหนือยอย่างแน่นอน ดงั นนั ไม่ต้องอยู่ฝืนคุยเป็น เพือนข้าอกี ต่อไปแล้ว” จางเจาหวายกมือขึนเพือเป็นการบอกให้สา ใช้ของตัวเองพาซเู หลยี นอวินไปส่ง “เช่นนนั ลกู ขอตวั ก่อนนะเพคะ” ตอนนนี างรู้สกึ ปวดหัวขึนมา จริงๆ หากได้นอนสกั ตืนคงดีขึน… “ไปเถดิ ๆ” จางเจาหวาพยักหน้า “อกี ประเดียวข้าจะไปจัดห้องเกบ็ ของของข้าสกั หน่อยจะได้ดูว่ามขี องอะไรทพี อให้เจ้ากินเพือบาํ รงุ ครรภ์ได้บ้าง อกี ประเดยี วจะให้คนเอาไปส่งให้เจ้า” ของบาํ รงุ ร่างกายสาํ หรบั คนท้องคงไม่น่าจะมอี ะไรผดิ พลาดกระมงั ไหนจะ ยังมขี องต้องห้ามสาํ หรบั คนท้องอกี อกี ประเดียวนางจะต้องไปหา

ข้อมูลเรืองนีสกั หน่อย! …… “หลีม่”ู เมือกลับถึงเรือนของตัวเองแล้ว ซูเหลียนอวนิ กเ็ รมิ ทนไม่ ไหวอีกต่อไปจึงเอนตัวนอนลงบนเตียงโดยไม่เปลียนชุด “ช่วยนวด ศีรษะให้ข้าหน่อยได้หรอื ไม่ ข้าปวดหวั มาก” ส่วนต้วนเฉินเซวยี น นันเมอื พานางส่งถึงเรือนจางเจาหวาแล้วกบ็ อกว่าเขาต้องไปทอี นื ดังนันจงึ ปลีกตัวหายไป ซึงนางกเ็ ข้าใจได้ เพราะเกดิ เรืองใหญ่ขนาดนี นางจะข้องใจ มากกว่าหากต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ร้อนใจ

ตอนที วางยาพษิ “เอ่อ ได้เจ้าค่ะคุณ..ฮูหยิน” หลมี ่เู กาศีรษะ “พดู ผดิ อย่เู รือยเลย” “ไม่เป็นไร” ซเู หลยี นอวนิ หลับตาพัก “กแ็ ค่การเรียกแบบหนึง เทา่ นัน” “เรืองทฮี หู ยินตังท้องจะให้เขยี นจดหมายแจ้งนายทา่ นกบั ฮหู ยินดี หรือไม่” นาํ หนกั มอื ของหลมี ู่ยงั คงนุ่มนวลเหมือนเดมิ จงึ ทาํ ให้นึก คาํ ถามหนงึ ขนึ มาได้ “ทา่ นพีและคนอนื ๆ…” ซเู หลียนอวินพึมพาํ ออกมา อนั ทจี ริงแล้ว ต่อให้แต่งงานมาอยู่ทนี ีแล้วแต่นางยงั คงการตดิ ต่ออยู่กบั ตระกูลซู มาตลอด โดยก่อนทนี างจะออกไปตระเวนเทยี วทวั เมอื งในตอนนัน นางกก็ ลบั ไปเยียมตระกูลซอู ยู่บ่อยๆ หากคนอนื ไม่รู้ล่ะก็ ต่อให้นางกลับไปทบี ้านแม่ทุกวัน ใครจะว่า อะไรนางได้ ถงึ อย่างไรคนตระกลู ซกู ไ็ ม่มีใครว่านางอย่แู ล้ว ซาํ ยัง จะต้อนรับนางอย่างดอี กี ด้วย ส่วนต้วนเฉินเซวยี นร้สู กึ อย่างไรต่อการกลบั ไปตระกูลซบู ่อยๆ

ของซเู หลยี นอวิน ต้วนเฉนิ เซวยี นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขายินดี ทซี เู หลยี นอวินจะกลบั ไปทตี ระกูลซูทกุ วัน! เพราะตามเหตุผลโดยทวั ไปแล้ว สตรีทแี ต่งงานออกเรือนมาแล้ว ไม่มผี ู้ใดทจี ะกลับไปบ้านแม่ของตวั เองบ่อยๆ โดยไม่มีสาเหตุ ซู เหลยี นอวินเองกร็ ู้เรืองนีดีเช่นกนั ดังนันทุกครังทซี เู หลยี นอวินแอบ กลบั จวนซู อนั ทจี ริงแล้วนางกแ็ อบหวันใจอยู่ไม่น้อย เช่นเดียวกบั หน้าทขี องนกั เรียนทตี ้องไปโรงเรยี นทกุ วัน แต่กลบั พบ จุดโหว่ของโรงเรยี นจึงแอบโดดออกไปเล่นของนอก ส่วนต้วนเฉนิ เซวยี นนันกค็ ือคนทดี แู ลโรงเรียนแห่งนันนนั เอง เมือซเู หลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นนางกอ็ ดร้ลู ะอายใจขึนมา อย่างบอกไม่ถูก…หลงั จากนนั ไม่ว่านางจะทาํ อะไรนางกเ็ ริมไม่มี ความมันใจขนึ มา สามภี รรยาหากมฝี ่ ายหนึงเป็นช้างเท้าหน้า อกี ฝ่ ายหนงึ ย่อมเป็น ช้างเท้าหลัง เมือเหน็ ซเู หลยี นอวินทาํ ตัวเป็นช้างเท้าหลงั ขนึ มาเช่นนี แน่นอนว่าต้วนเฉินเซวียนต้องยินดเี ป็นอย่างมาก ดงั นันเขาจงึ ไม่ได้ ว่าอะไรเรืองทซี เู หลยี นอวินกลับไปทตี ระกูลซู ถึงอย่างไรตอนคาํ ก็

ต้องกลบั มาทจี วน..ขอเพียงไม่ค้างอยู่ทนี ันกพ็ อแล้ว และการเพกิ เฉยต่อการแอบหนกี ลบั บ้านของซเู หลยี นอวินซาํ แล้ว ซาํ เล่านันกท็ าํ ให้ทา่ ทขี องซปู ัวชวนกบั ซมู ัวเยียทมี ตี ่อเขาดีขึนมาก ดงั นันพฤตกิ รรมยิงปื นนัดเดยี วได้นกสองตัวเช่นนี แน่นอนว่าต้วน เฉินเซวียนยินดอี อกมาจากใจจริง เขาจึงไม่ได้ว่าอะไรนาง “รอให้ข้าหลบั ก่อนแล้วค่อยเขียนไปบอกกไ็ ด้” ซูเหลียนอวินพลกิ ตัวแล้วเอามือสมั ผสั ท้องของนางทกี าํ ลังนิงสงบอยู่ในตอนนี “เพคะ ฮูหยนิ นอนเถิด” ตอนทซี ูเหลียนอวินตืนขนึ มานัน นางตืนขนึ มาเพราะร้สู กึ ร้อย เมอื นางพลกิ ตัวแล้วลืมตาขึน ผลคือนางเหน็ ใบหน้าใหญ่ๆ ของคนจ่อ อยู่ตรงหน้าของนาง “ตืนแล้วหรือ” เหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าสหี น้าของต้วนเฉนิ เซ วียนตอนนเี ตม็ ไปด้วยความเหนือยล้า แต่เมือเขาได้เจอหน้าซู เหลยี นอวิน ความเหนือยล้าในดวงตาของเขากห็ ายไปพลันเหลอื เพียงความสดใส

“ตืนแล้ว” ซเู หลียนอวินเอามอื ข้างหนึงประคองศรี ษะตัวเองพลาง เอย่ ว่า “ได้เบาะแสของเรืองนันมาแล้วบ้างหรือไม่” หากยังไม่ได้ เบาะแสอะไรแล้วกลบั มาหานางทนี ี นางจะโกรธเขาแน่เพราะถือว่า ไม่มคี วามรับผดิ ชอบต่อหน้าทแี ล้วยงั กล้าทาํ เช่นนี “กด็ ี” ต้วนเฉนิ เซวยี นเอ่ยอย่างคลมุ เครือ จากนันจงึ เตรียมจะพลกิ ตวั ลงจากเตียงไป “หวิ แล้วหรือไม่ ตอนเทยี งเจ้าแทบไม่ได้กนิ อะไร เลย ตอนทขี ้าไม่อยู่เจ้าได้กนิ อะไรไปบ้างหรือไม่ หากไม่ได้กิน ตอนนีควรลุกขนึ มากนิ ได้แล้ว” “ท่านช่วยเล่ามาให้หมดได้หรอื ไม่” ซเู หลยี นอวินเชดิ หน้าขึนพลาง หรีตา “กด็ ีหมายความว่าอย่างไร หากไม่เล่ามาให้หมด ข้าคงไม่มี อารมณก์ นิ อะไรแน่” พูดอะไรครึงๆ กลางๆ ทาํ เอานางร้อนใจจะ แย่อยู่แล้ว… “เอ่อ คือว่า…” ต้วนเฉนิ เซวยี นหันกลับมาอย่างจนปัญญา จากนัน จงึ ถอนใจแล้วเอ่ยว่า “หาคนทลี งมือวางยาเจอแล้ว แต่คนผู้นี… ค่อนข้างซบั ซ้อน เวลาเพยี งสนั ๆ คงยากทจี ะอธบิ ายให้เจ้าเข้าใจได้ ง่ายๆ ถงึ เรืองราวทเี กดิ ขึนในวังหลวง”

เมือเหน็ การพดู อย่างตะกุกตะกัก ทงั ยังมคี วามลงั เลของต้วนเฉินเซ วียน ซเู หลยี นอวินอดไม่ได้ทจี ะนกึ ถงึ คนผู้หนึงขนึ มา นันกค็ ือองค์ ชายสาม หนานกงหง นางเกิดความรู้สกึ สงสยั ขึนมาว่าเรืองน…ี จะต้องเกยี วกบั หนานกง หงอย่างไม่อาจหลีกเลียงได้ เพราะช่วงทนี างนอนไม่หลบั ใรตอนบ่าย นางเพียงนอนหลบั ตา อย่างสงบแล้วกค็ ดิ ถงึ เรืองนขี นึ มา! ผู้ใดกนั ทจี ะกล้าลงมือวางยาในวงั หลวงทมี ีการคุ้มกนั แน่นหนานี ผู้ใดกนั ทจี ะร้วู ่าฝ่ าบาทจะไปไหนต่อไหนและรู้ว่าวันนีฝ่ าบาทจะกนิ ข้าวกบั เกาอู่เตีย จุดนเี องทที าํ ให้เหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าคนผู้นนั จะต้องเป็นคนทมี ี ตาํ แหน่งใหญ่และมีอาํ นาจ เพราะมแี ต่คนเช่นนีเทา่ นันทจี ะเข้ามา ในวงั หลวงได้อย่างไม่มผี ู้ใดสงสยั อกี อย่างจะต้องเป็นคนทมี อี าํ นาจ หน้าทใี นวงั แห่งนันถงึ ขนาดทจี ะทาํ ให้คนรอบตัวยอมหลีกทางให้ เขาได้ และในอีกประเดน็ หนึงคอื จะต้องเป็นคนทมี สี ายสบื ในวังหลวง การ

มีสายสบื ในวงั หลวงนันอาจจะฟังดูง่าย แต่หากต้องลงมอื ทาํ ขนึ มา จริงๆ…กจ็ ะพบว่าคนทอี ย่รู อบๆ ตัวของฮ่องเต้และฮองเฮาล้วน เป็นคนทตี ้องรู้จกั หัวนอนปลายเท้ามาตังแต่เดก็ ๆ มเิ ช่นนนั แล้วจะ วางใจให้อยู่รับใช้ข้างกายได้อย่างไร และยังมอี ีกประเดน็ หนึงคอื หากจะวางยาจะต้องเข้ามาที พระราชวงั ของฮองเฮา ในวงั ของฮองเฮามแี ต่สตรี บุรุษแปลกหน้า อย่ามาแต่จะเข้าไปในครัวได้เลย ต่อให้เข้ามาเฉียดบรเิ วณใกล้ๆ ยงั แทบจะเป็นไปไม่ได้ ซเู หลยี นอวินเคยคดิ เอาไว้ว่าบางทคี นทลี งมอื ทาํ เรืองทงั หมดนี อาจจะเป็นสตรี เพราะสตรีทาํ ให้คนไม่รู้สกึ ระแวดระวัง และหากจะ เข้ามาทวี ังของเกาอู่เตียกจ็ ะไม่โดนขัดขวางอกี ด้วย ทว่า เหตใุ ดสตรีต้องลงมอื วางยาลีหยวนตีด้วย เรืองนีออกจะไม่ ค่อยมเี หตผุ ลนัก…เพราะหากลหี ยวนตีตาย ตาํ แหน่งฮ่องเต้กไ็ ม่ อาจตกเป็นของสตรีได้รวมทงั สตรีทมี ีศกั ดินาสงู อย่างเช่น…องค์ หญิงหรือจวินจู่ ในเมืองหลวงแห่งนี จวนิ จู่ทมี ีอาํ นาจอย่างแท้จริงกค็ งจะมีเพียง

หนานกงม่เู สวยี เท่านัน แต่คนอย่างเช่นหนานกงมู่เสวีย ซเู หลยี นอวิ นกล้ายนื ยันได้เลยว่า นางไมม่ ีทางทาํ เรืองแบบนีอย่างแน่นอน ดงั นันคนทจี ะลงมอื กค็ งมเี พียงตาํ แหน่งองคห์ ญงิ เทา่ นันกระมงั แต่ทางด้านองคห์ ญิงนัน องคห์ ญงิ ในวงั แห่งนีล้วนมคี วามสมั พันธ์ กบั เกาอ่เู ตียเพยี งห่างๆ เทา่ นัน ไม่ถอื ว่าไม่ดีแต่กพ็ ูดได้ว่าไม่อาจ ปล่อยเข้าวังมาได้ง่ายๆ โดยไม่มีผู้ใดสงั เกตเหน็ อกี อย่างหากจู่ๆ องคห์ ญิงพวกนันมาเยียมกะทนั หนั คนรอบตัวเกาอู่เตียจะต้อง เตอื นให้จับตาดูไว้อย่างแน่นอน เพราะหากไร้เรืองร้อนใจไม่ถ่อไป วดั จู่ๆ คนทไี ม่คุ้นเคยมาเยียมไม่ว่าจะอย่างไรกต็ ้องทาํ ให้คนเกดิ ความรู้สกึ ระแวดระวงั ขึนมาอย่างแน่นอน “ต้วนเฉนิ เซวยี น ท่านบอกข้ามาว่าเรืองน…ี เกยี วข้องกบั หนานกงหง ด้วยหรือไม่!” ซูเหลยี นอวินจ้องต้วนเฉินเซวียนเขมง็ ราวกบั นางจะ ไม่มีทางพลาดอากปั กิรยิ าแม้เพียงเลก็ น้อยของต้วนเฉินเซวยี น เดด็ ขาด ต้วนเฉินเซวียนเคยรับปากกบั ซเู หลียนอวินเอาไว้แล้วว่า ไม่ว่าจะ เกดิ อะไรขนึ เขาจะไม่มที างโกหกนางอย่างแน่นอน ดงั นนั ใน สถานการณเ์ ช่นนี ต้วนเฉนิ เซวยี นพจิ ารณาอยู่คร่หู นึงจงึ ตดั สนิ ใจ

พดู ออกไป เพราะหากเขาโดนคดิ บัญชีทหี ลังนันคงไม่สนุกอย่าง แน่นอน “แน่นอนว่าเกยี วกบั เจ้าหมตู อนนัน” ดวงตาทกี าํ ลังหรีเลก็ ของต้วน เฉินเซยี นปรากฏความโมโห เพราะเขาคิดไม่ถงึ ว่า หมตู ัวหนึงจะ กล้าลงมือจดั การฮ่องเต้เช่นนีได้

ตอนที สงั เสีย ซเู หลยี นอวินไม่เอ่ยอะไรอยู่เป็นเวลานาน นางเพยี งใช้สายตา ตักเตือนต้วนเฉินเซวียน ใครให้ทา่ นไม่ฟังข้า ใครให้ทา่ นดูถกู ข้า! เหน็ หรอื ไม่ ข้าเตอื นทา่ นไว้ตังแต่แรกแล้วว่าให้ทา่ นระวังตวั ตอน นันท่านยืนยันว่าอย่างไรนะ ตอนนีเกดิ เรืองขึนจริงๆ แล้วเหน็ หรือไม่ เมือต้วนเฉินเซวยี นเหน็ ซูเหลยี นอวินไม่พดู จา แต่เพียงใช้สายตา จ้องเขาอย่างจะกนิ เลือดกินเนือ เขาจึงร้สู กึ ว่าหน้าของเขากาํ ลงั เกรง็ เพราะการขายหน้ากว็ ่าแย่แล้ว แต่นเี ขายงั ขายหน้าอยู่ต่อหน้ากนั เพียงสองคนเช่นนีอกี ลกู ในท้องของอวนิ เออ๋ ร์กาํ ลงั มองเขาอยู่ด้วยหรือไม่และกก็ าํ ลงั สมนาํ หน้าเขาทเี ขาไม่ยอมฟังคาํ พดู ของแม่…จนคนอนื วางแผนให้ ตกหลมุ พลางเช่นนีได้… ซเู หลยี นอวินมองต้วนเฉินเซวยี นทคี ่อยๆ ก้มหน้าลง ในใจของนาง พลนั เกดิ ความร้สู กึ ว่าผดิ ขึนมาเอง ช่างเถดิ ทุกคนล้วนมีเวลาที ผิดพลาดเช่นนี นางคงไม่อาจใช้ความผิดครังนีเล่นงานเขาโดยไม่

ยอมวางมอื ได้ “เช่นนนั …” ซเู หลยี นอวนิ ครุ่นคดิ อยู่คร่หู นึงก่อนจะเอ่ยออกมา “เช่นนนั ตอนนีเหตุการณเ์ ป็นอย่างไรบ้าง หนานกงหงเป็นอย่างไร บ้าง” “เขาน่ะหรือ” ต้วนเฉนิ เซวยี นกรอกตา “หมูกค็ ือหมู ต่อให้รูปร่าง หน้าตาเหมือนมนุษย์แค่ไหนกเ็ ปลียนแปลงความจริงทเี ขาเป็นหมู ไม่ได้หรอก เขาคงคดิ ว่าแผนการของเขาไร้ทตี ิ ไม่มที างเกดิ เรือง ผดิ พลาด ดังนนั ตอนทขี ้าพาคนไปทจี วนองคช์ ายสาม เขายังคง นอนแผ่อยู่บนเตียงกนิ อาหารหมูอย่างนัน เรียกได้ว่าข้ายังไม่ทนั ได้ ออกแรงลงมอื อะไรกบั เขาโยนเข้าไปนอนในคุกได้แล้ว” เมือต้วนเฉินเซวียนนึกย้อนกลบั ไปตอนทตี วั เองไปถงึ ทจี วนของ หนานกงหง เขากร็ ้สู กึ อยากจะอาเจียนออกมา เพราะเขาไม่เข้าใจ จริงๆ ว่าเหตใุ ดถงึ มีคนใจกล้าถึงเช่นนีได้! ทาํ เรืองเลวร้ายกลางวัน แสกๆ กว็ ่าแย่แล้ว แต่ตอนนีถึงกบั นอนฉลองอย่างสบายใจเฉิบอยู่ ได้ราวกบั ต้องการให้คนทวั ทงั หล้านีได้รับรู้ว่าตอนนีเขามีความสขุ มีความสขุ มากจนไม่รู้ว่าจะแสดงออกมาอย่างไรดี

“แล้วฝ่ าบาทเล่า พษิ ในร่างกายเป็นอย่างไรบ้างแล้ว” ในเมอื ไม่มี อะไรต้องกงั วลหนานกงหงแล้ว ปัญหาทเี หลอื กค็ งมีเพยี งลีหยวนตี เท่านันแล้ว สว่ นลหี ยวนตี…ยอมให้จดั การหนานกงหงแถมยัง จัดการอย่างง่ายๆ เช่นนกี ถ็ อื ว่าดมี ากแล้ว “ทางฝ่ าบาทน่ะหรอื …” ต้วนเฉินเซวยี นครุ่นคดิ ไปคร่หู นึงราวกบั ว่า ไม่รู้ว่าจะอธบิ ายออกมาเป็นคาํ พูดอย่างไรให้ซเู หลยี นอวินเข้าใจได้ อย่างชัดเจน ทว่าคาํ พูดนันกลบั ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ทงั หมดกม็ ี เสยี งของความรีบร้อนเข้าขัดจังหวะ “นายทา่ น!” เป็นเสยี งของหลวิ จอื นันเอง “หลวิ จอื ?” ต้วนเฉนิ เซวียนขมวดคิว “ทาํ ไม มีเรืองอะไรรึ” แม้ว่า เรืองอนื หลิวจืออาจจะไม่ได้เรือง แต่ในสถานการณเ์ ช่นนีหลวิ จอื ก ลบั ร้จู ักแยกแยะเป็นอย่างดี เวลาทเี ขาอย่กู บั ซเู หลียนอวนิ ตาม ลาํ พัง หากไม่มีเรืองอะไรจริงๆ หลิวจือไม่มที างรบกวนพวกเขา อย่างแน่นอน แต่ตอนนเี ขากลับเข้ามารายงานอย่างรบี ร้อนเช่นนี… คงจะไม่ได้ เกดิ เรืองใหญ่อะไรขนึ กระมัง!

”นายทา่ น ในวงั สง่ คนมาแจ้งว่าให้ท่านรีบเข้าโดยเรว็ ทีสดุ ” หลิวจือรายงานออกมาทเี ดยี วแต่ไม่ได้รายงานถึงเหตุผลทที าํ ไมถงึ ต้องเข้าวงั เพราะเหล่าองครักษ์ไม่ใช่คนหูหนวกดงั นันทุกคนย่อมรู้ เรืองทซี ูเหลยี นอวนิ ตังครรภด์ ี ดงั นนั ข่าวอะไรทอี าจจะทาํ ให้ซู เหลยี นอวินไม่สบายใจ พวกเขาล้วนพยายามปิ ดบงั เอาไว้ราวกับนดั กนั มาแล้วอย่างดีให้ปิ ดบังซเู หลียนอวิน “ข้าเข้าใจแล้ว” เสยี งร้อนใจของต้วนเฉินเซวยี นดังออกมาจากด้าน ในห้อง “อวินเอ๋อร์ ในวังคงเกดิ บางอย่างขึนแล้ว เช่นนนั ข้าขอตัว เข้าวังกอ่ น” “ได้” ซเู หลยี นอวินลกุ ขนึ แล้วพยักหน้า “เดินทางระวังด้วย” ตอนนีท้องฟ้ ามดื แล้ว ดงั นนั การให้เขาเข้าวงั ไปตอนนี…เกรงว่าลี หยวนตคี งจะ… ไม่มีอะไรหรอกกระมัง ซเู หลยี นอวินพยายามสงบอารมณ์ลงด้วย ตัวเอง ลหี ยวนตีเป็นโอรสสวรรค์ บุญบารมขี องโอรสสวรรค์ย่อม มากกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว ดงั นนั คงจะ…ทุกอย่างคงจะราบรนื ดี กระมัง

ณ วังหลวง “เสดจ็ อา!” เนืองด้วยต้วนเฉินเซวยี นขมี ้ามาดังนันร่างกายของเขา จึงเตม็ ไปด้วยกลินฝ่นุ ทว่าตอนนเี ขาไม่ได้สนใจเรืองอนื อกี “เสดจ็ อาไม่ได้เป็นอะไรใช่หรอื ไม่” “เซวยี นเออ๋ ร์” เกาอ่เู ตียทเี คยมีทที ่าสงบนงิ เยือกเยน็ มาตลอด ตอนนีกลบั ร้องไห้ไม่เป็นทา่ นางเอ่ยว่า “เจ้าไปดูเองเถดิ เขา…เขา อยากพบเจ้า” แม้ว่าเกาอเู่ ตียจะเกลยี ดลีหยวนตีมากขนาดไหน ทว่าทงั หมดทงั มวลนันเกดิ จากความรักจึงทาํ ให้กลายเป็นความ เกลยี ดเช่นนนั หากไม่รัก ความเกลยี ดจะมาจากทใี ด ดังนนั การทลี หี ยวนตีมีสภาพ เช่นนนั เกาอ่เู ตียร้สู กึ ว่านางไม่อาจทนดูได้อกี ต่อไปแล้ว ราวกบั ว่า หากนางหนี หลบ ไม่มองเขา ไม่คดิ ถงึ เขา อาการของลีหยวนตี…คง จะดีขึนมาได้? “เสดจ็ …อา” ต้วนเฉนิ เซวียนย่องเข้าไปหยุดอยู่ทหี น้าเตียงของลี หยวนตีแล้วเอ่ยขนึ เบาๆ เพราะสภาพของผู้ชายทนี อนอยู่บนเตียงในตอนนีนนั ทาํ ให้ต้วน

เฉนิ เซวียนรู้สกึ ว่าหากเขาเดนิ แรงกว่านีหรือพดู เสยี งดังกว่านี อาจจะทาํ ให้เขารู้สกึ ไม่สบายได้ ทกุ คนทเี หน็ สภาพของลหี ยวนตี ในตอนน…ี ต่างรู้สกึ ว่าเขาบอบบางเช่นนัน “ใช่ ใช่เซวียนเออ๋ ร์หรือไม่…” ในตอนเช้าทซี เู หลยี นออกจากวัง หลวงมา สภาพของเขายังดๆี อยู่ ทว่าตอนนีกลับผอมซดี ดูไม่ได้ ดวงตาทงั สองของเขาลกึ โบ๋ นาํ เสยี งทใี ช้พูดของเขากแ็ หบแห้งราว กบั ว่าระยะเวลาเพยี งชัวยามเดียวทาํ ให้เขาแก่ลงไปสบิ อย่างไรอย่าง นัน “พะย่ะค่ะ กระหม่อมเอง” ต้วนเฉนิ เซวยี นคกุ เข่าอยู่บนพนื มือทงั สองข้างของเขาจับมอื ของลีหยวนตขี ้างนนั เอาไว้ “เสดจ็ อา ข้าเอง” ราวกบั ลหี ยวนตีได้ยินเรืองราวน่าขนั เขาหัวเราะออกมา “เจ้าเดก็ น้อย ข้าใกล้จะตายเตม็ ทแี ล้ว ทาํ ไมเจ้า ทาํ ไมเจ้ายงั เรยี กข้าว่าอาอกี เล่า เจ้าจะเรียกข้าว่า เสดจ็ พ่อไม่ได้หรอื ไง…” ตอนนีเหน็ ได้อย่างชดั เจนว่าลีหยวนตใี นตอนนีแค่เขาหายใจยงั ต้อง ใช้พลงั งานมากมายถงึ จะทาํ ได้ ดงั นันยิงไม่ต้องพูดถงึ การเอ่ย ประโยคยาวๆ เช่นนี

“ข้า…” ต้วนเฉินเซวยี นไร้วาจาราวกับว่าเขาเองกไ็ ม่ร้วู ่าควรจะทาํ ตวั อย่างไรดี เพราะในตอนนีเขาคิดว่ายังไม่ควรจะตอบรับคาํ ขอร้อง ใดๆ ของลหี ยวนตีจะดีทสี ดุ ! เพราะหากรับปากเขา ลหี ยวนตีกค็ งจะรู้สกึ เหมอื นตัวเองหมด พนั ธะและสมตามความปรารถนาของเขา ดังนนั ตัวเขาคงจะ… ดังนันเขาจึงลังเลทจี ะเรยี กเขาว่า ‘เสดจ็ พ่อ’ “ช่างเถิด ไม่เรยี กกไ็ ม่เรียก” บนใบหน้าของลีหยวนตีปรากฏ รอยยิมทดี ไู ม่ได้ออกมา เพราะพยายามทจี ะลุกขึนเพือพดู คุยกบั ต้ วนเฉนิ เซวียน “ข้าเกรงว่าตัวเองใกล้จะตายเตม็ ทแี ล้ว แต่กอ่ นทขี ้า จะตาย เรืองราวทขี ้าจาํ เป็นต้องส่งต่อ ข้ากจ็ าํ เป็นต้องสง่ ต่อแล้ว” ”เสดจ็ อา อายุขัยของทา่ นยังอกี ยาวไกล” ต้วนเฉินเซวยี นรีบร้อน ประคองลหี ยวนตีให้นอนลง “ท่านแค่ประชวรเลก็ ๆ น้อยๆ เทา่ นัน อย่าเพิงทรงพูดจาไม่เป็นมงคลเช่นนัน ท่านยงั คงต้องใช้ ชีวติ อีกยาวนาน” “ไม่ไหวแล้ว” เมอื ต้วนเฉินเซวยี นประคองให้ลหี ยวนตีนอนลงแล้ว กไ็ ม่พยายามทจี ะลกุ ขึนมานังอกี เขาเพยี งนอนแล้วส่ายหน้า

เลก็ น้อย “ร่างกายของข้าเป็นอย่างไร ข้าย่อมร้ดู ีทสี ดุ เรืองสดุ ท้าย ทขี ้าต้องจัดการกค็ ือเซวียนเออ๋ ร์ เจ้าต้องรับปากข้าว่าเจ้าจะเป็น ผู้รับสบื ทอดเก้าอกี ตัวนีและใต้หล้าแห่งนีต่อไป!”

ตอนที รกั ษาชีวติ เมือลีหยวนตีเอ่ยจบกห็ ายใจหอบอย่างรุนแรงราวกับกาํ ลังพยายาม ทจี ะสงบอารมณข์ องตวั เอง “ใครเป็นคนวางยาพิษ ข้ากพ็ อรู้ ดงั นัน…เซวียนเออ๋ ร์ เจ้าต้องรบั ปากข้าว่าเจ้า…จะต้อง…” “เสดจ็ อา!” ต้วนเฉนิ เซวียนเอ่ยแทรกคาํ พดู ทีลหี ยวนตีกาํ ลงั จะพูด ต่อ มอื ของเขากบ็ บี แน่นขึน “เสดจ็ อา อย่าพดู จาไม่เป็นมงคล เช่นนี ทา่ น ท่าน…จะต้องหาย” “คาํ พูดของศิษย์น้องนันไม่ผิด ฝ่ าบาทจะต้องหายได้” ในห้องที เงยี บสงดั นนั จู่ๆ กม็ เี สยี งนุ่มนวลเสยี งหนึงดงั ขนึ “ศิษย์พี?” ต้วนเฉนิ เซวยี นรบี ลกุ ขึน “ทา่ นมาได้อย่างไร” เขาลมื หรงซ่ไู ปได้อย่างไร! เมือก่อนตาแก่นีโปรดหรงซ่เู ป็นทสี ดุ ดงั นนั จงึ มอบทรพั ยส์ นิ และของเล่นดีๆ ให้เขามากมาย ดังนันหากหรงซ่ยู ืนมอื มาช่วย ชวี ติ ของลีหยวนตี อย่างน้อยๆ จะต้องรักษาเอาไว้ได้แน่! “อวนิ เออ๋ ร์สง่ คนมาตามข้า” หรงซู่ยิมพลางเอ่ยตอบ จากนนั จึง

เหลอื บตาลงมองลีหยวนตีทนี อนอยู่บนเตียง “สวัสดฝี ่ าบาท กระหม่อมมาเพือดอู าการให้ฝ่ าบาทพะย่ะค่ะ” “ซ่เู ออ๋ ร์?” ลหี ยวนตีลืมตาขึนอย่างตืนเต้น “คิดไม่ถงึ เลยจริงๆ ว่า ตอนใกล้จะตายนันกม็ ขี ้อดีเช่นกนั คนทอี ยากจะพบล้วนได้พบ ทงั หมด” หรงซ่จู ัดแจงเสอื ผ้าแล้วนังลงบนเตียง “ฝ่ าบาท บารมีของทา่ น ค้มุ ครองใต้หล้า แล้วทา่ นจะสวรรคตง่ายๆ ได้อย่างไร อย่าคิดมาก เลยพะย่ะค่ะ” จากนนั เขาจึงยืนมอื ข้างหนึงเจ้าไปในอกแล้วหยิบยา ออกมาเมด็ หนึง “ฝ่ าบาททรงเสวยโอสถนีก่อนเถิด ต้องรักษาชีวิต เอาไว้ให้ได้ก่อน จากนนั กระหม่อมถงึ จะถอนพษิ ให้กับท่าน” ลหี ยวนตีไม่ได้ถามอะไรมากนกั เขาเพยี งอ้าปากแล้วรับยาจากหรง ซ่เู ข้าปากพลางเคียวสองสามทกี ่อนจะกลืนลงท้องไป ยาของหรงซ่นู นั เป็นยาเทวดาอย่างแท้จริง ไม่นานนกั สหี น้าของลี หยวนตีกลบั ดขี ึนกว่าเดิมมากนัก ไม่ซีดเซยี วไร้สขี องโลหิตเหมือน อย่างในตอนแรก การหายใจของเขากไ็ ม่เหนือยหอบเหมือนอย่าง ในตอนแรกอกี

“ซ๋เู ออ๋ ร์” ผ่านไปครู่ใหญ่ในขณะทหี รงซ่กู าํ ลงั ตรวจชีพจรของลี หยวนตีแล้ววินิจฉัยอยู่นัน ลีหยวนตีกเ็ อ่ยปากขนึ ในทสี ดุ “ซ่เู ออ๋ ร์ ข้าไม่ได้พบเจ้ามานานแค่ไหนแล้ว” ลหี ยวนตีในตอนนีไม่ใช่ฮ่องเต้ทสี งู สง่ เกินเออื มอกี ต่อไปแต่กลบั เป็นคนแก่ทกี าํ ลังป่ วยคนหนึงทพี ูดคุยอยู่กบั หรงซู่ มอื ทกี าํ ลงั จดบนั ทกึ อยู่ของหรงซ่หู ยุดชะงกั ไปแล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า “คนขายยาอย่างข้าจาํ ไม่ได้ค่อยได้แล้วพะย่ะค่ะ คงจะสบิ ปี ได้แล้ว กระมงั ” “สบิ ปี ” ลีหยวนตีมองผ้าทคี ลมุ เตยี งอยู่ด้านบน “สบิ ปี แล้ว เจ้าโต ถึงเพยี งนีแล้ว” เรืองราวเมอื สบิ กว่าปี ก่อนเป็นเรืองราวทไี ม่อาจ แตะต้องได้ในใจของหรงซ่มู าโดยตลอด เป็นโรคทางใจทไี ม่อาจ รักษาหาย เรืองนีลหี ยวนตีกร็ ้ดู ีเช่นกนั ในใจของลีหยวนตีนนั เขามคี วามร้สู กึ ละอายใจต่อหรงซ่มู าโดย ตลอด ในตอนนนั หากเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือสนบั สนุนจากอนั ผิงอ๋อง อย่างเตม็ กาํ ลังเช่นนนั เกรงว่าไม่ว่าจะทาํ อย่างไรเก้าอตี ัวนีเขากค็ ง

ไม่มโี อกาสได้นงั อย่างแน่นอน แต่อนั ผิงออ๋ งได้จากไปแล้ว คนตาย ไปแล้วไม่อาจฟื นคนื ไม่ว่าเขาจะจดั งานให้ยิงใหญ่แค่ไหน ฝังขนุ นางตามไปรับใช้ให้เขากีคนกเ็ ปลียนความจริงในข้อนีไม่ได้ สงิ เดยี วทเี ขาพอจะชดใช้ให้ได้นันกค็ อื เลือดเนอื เชือไขคนเดยี วของ อนั ผงิ อ๋อง นันกค็ อื หรงซู่ แต่ตังแต่ตอนทหี รงซู่ลงจากเขามาใน ตอนนัน เขากไ็ ด้แสดงปณธิ านกบั ลหี ยวนตอี ย่างชดั เจนแล้วว่าชีวิต นีเขาจะไม่กลับมาอยู่ทวี งั หลวงแห่งนีอกี ความโสมม ทาํ ให้คนร้สู กึ สะอดิ สะเอยี นได้ ดงั นันเมอื ลีหยวนตีมโี อกาสได้พบหรงซ่ใู นตอนนี เขาจึงร้สู กึ ดีใจ ออกมาจากใจจริงของเขา เดก็ คนนีโตแล้ว รปู ร่างของเขา…ยิงคล้าย กบั คนผู้นนั มากขนึ เรือยๆ “ซ่เู ออ๋ ร์ คราวนีเจ้ากลบั มาแล้วกอ็ ย่าจากไปไหนอกี เลย” ลหี ยวนตี เอย่ “การสนั คลอนของข้าในครังนี ในเมืองหลวงจะต้องว่นุ วาย มากอย่างแน่นอน หากมีเซวียนเออ๋ ร์ดูแลเพยี งคนเดยี ว ข้าคง วางใจไม่ได้ ดงั นนั แล้วเพือเหน็ แก่หน้าของเซวียนเออ๋ ร์ เจ้าอยู่ทนี ี ด้วยกนั เถดิ ”

เมือต้วนเฉินเซวียนได้ยนิ เช่นนนั กร็ บี พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ใช่แล้ว ศษิ ย์พี ในเมือท่านมาถึงทเี มอื งหลวงแห่งนีแล้วกอ็ ย่ารีบร้อน กลับไปเลย ตอนนีอวินเออ๋ ร์กก็ าํ ลงั ตังครรภ์ คงต้องรบกวนให้ทา่ น ไปช่วยตรวจนางหน่อย ไหนจะมีพวกเราอกี ทคี ิดถึงท่านมาก” หรงซ่เู งยหน้าขึนแล้วเหลอื บมองต้วนเฉินเซวียนคราหนึง เขาไม่ เอ่ยอะไร เพราะเขากร็ ้วู ่าตัวเองไม่ควรจะใจอ่อน เขาเพิงจะเข้าวัง มาได้เพียงครู่เดียวเอง ความว่นุ วายกท็ ยอยเข้ามาหาเขาอย่างไม่ ขาดสาย! “ข้าคงไม่กลับเรว็ ขนาดนัน” หรงซ่เู อ่ยเรียบๆ “อย่างน้อยๆ กต็ ้อง รกั ษาฝ่ าบาทให้หายก่อน” เรืองหลงั จากรักษาหายแล้ว…ค่อยว่ากนั ทหี ลงั ! ”ตกลง!” ต้วนเฉินเซวยี นรีบรับปาก เพราะเขาเองกร็ ้ดู ีว่าการ รับปากว่าจะอยู่จนรักษาลีหยวนตีให้หายนนั สาํ หรับหรงซ่แู ล้วกถ็ ือ ว่าเป็นการยอมอ่อนข้อให้มากแล้ว ดงั นนั เรืองราวนอกเหนือจากนี คงต้องพักเอาไว้ก่อนชัวคราว ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป หาก รีบร้อนบบี บงั คับจนเขาหนีหายไปอกี นันจะยิงวุ่นวายไปใหญ่

“พิษทอี ยู่ในพระวรกายของฝ่ าบาท กระหม่อมเพียงขจดั ออกไป ส่วนหนงึ เท่านนั ส่วนทเี หลืออยู่…เกรงว่าต้องค่อยๆ รักษาต่อไป” หรงซ่ขู มวดคิวแน่น เมือตรวจชีพจรของลีหยวนตีเสรจ็ แล้วกค็ ่อยๆ ลกุ ขนึ ยนื “แน่นอนว่าต่อให้ข้าขจดั พษิ ออกไปส่วนหนึงกเ็ ป็นเพียง การคาดเดาเท่านัน หากจะมยี าขจดั พิษหรือยาพิษตวั นีให้ข้าได้ลอง ตรวจสอบดู นนั จะทาํ ให้ได้ผลลพั ธท์ ดี ีทสี ดุ ” “รกั ษาชีวิตไว้ให้ได้ก่อน” เรืองราวอนื ๆ นัน ตอนนีจบั ตัวเจ้าหมู นันเอาไว้ได้แล้ว การลงทณั ฑเ์ พือให้เขายอมคายของพวกนนั ออกมากค็ งทาํ ได้ไม่ยาก “เรืองนันไม่มอี ะไรต้องเป็นกงั วล” หรงซ่เู ป่ าหมกึ ทเี ขียนเอาไว้บน กระดาษเซวยี นจือจนแห้ง “ข้าขอไปต้มยาก่อน แต่ทุกอย่างต้องลง มือให้เรว็ ยาของข้าทาํ ได้เพยี งกดพิษไม่ให้แสดงอาการขนั ต่อไป ออกมาเทา่ นนั ส่วนยาขจดั พิษนัน…ข้ายังไม่ม”ี “อมื ข้าเข้าใจแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นพยักหน้า “เซวียนเออ๋ ร์” เมอื หรงซ่อู อกไปแล้ว ลีหยวนตีกเ็ ตรียมจะเอ่ยเรือง ทเี ขาพดู ค้างไว้เมอื คร่นู ีอกี “ข้าได้เขียนพระราชโองการไว้นานแล้ว

ตอนนีซ่อนอยู่ในช่องหลงั ต้หู นังสอื ในพระราชวงั หย่างซิน เซวยี น เออ๋ ร์ ข้าอยาก…” “กระหม่อมเข้าใจ” ต้วนเฉนิ เซวียนหันกลบั มา “แต่กระหม่อมขอ พิจารณาดูกอ่ น” “กด็ ี” คราวนีลหี ยวนตีไม่ได้รีบร้อนบังคบั ให้ต้วนเฉนิ เซวยี น รับปากอกี ต่อไปแล้ว นนั น่าจะเป็นเพราะเขากร็ อให้ร่างกายของเขา ดขี ึนเช่นกนั ในเมอื เขาสามารถมีชีวติ อยู่ต่อไปได้ ดงั นนั เขากไ็ ม่ จาํ เป็นต้องบบี บงั คับต้วนเฉนิ เซวยี นเช่นนันอกี ” ณ จวนจิงอันโหว “พระวรกายของฝ่ าบาทเป็นอย่างไรบ้าง” ในคืนนัน ซเู หลียนอวิน เอาแต่คดิ ฟ้ ุงซ่านมากมายอยู่ตลอด ดังนนั เมอื เหน็ ต้วนเฉนิ เซวีย นกลับมา นางกพ็ บทางออกทสี ามารถคลายความสงสยั ให้นางได้ แล้ว นางจงึ โพล่งถามออกมาทนั ที “อวนิ เอ๋อร์ ขอบคุณเจ้ามาก ข้าลมื ศษิ ยพ์ ีของตัวเองไปสนิทเลย หากไม่ได้เจ้าแจ้งข่าวให้ศษิ ย์พีทราบ คงจะ…สรุปแล้วตอนนีฝ่ าบาท ไม่ตายอย่างแน่นอน” ต้วนเฉินเซวียนเอ่ยตอบพลางอมยิม

ระหว่างทางทกี ลบั มาคราวนีถือเป็นครังทตี ้วนเฉินเซวียนรู้สกึ ว่า ตวั เองเหนอื ยมากทสี ดุ แล้ว คาํ พูดของลีหยวนตีดังสะท้อนอย่ใู นหู ของเขาซาํ ไปซาํ มา สายตาทดี ือดงึ ไม่ยอมแพ้นัน…ทาํ ให้เขาไม่ว่าจะ ทาํ อย่างไรกไ็ ม่อาจลบออกไปได้ง่ายๆ

ตอนที ตดั สินใจแนว่ แน่ “เช่นนนั กด็ ีแล้ว” ซเู หลยี นอวินถอนใจแล้วยกมอื ขนึ ทาบอก “ฝ่ า บาทไม่เป็นไรกด็ ีแล้ว ไม่เป็นไรกด็ แี ล้ว” ขอเพียงลีหยวนตีไม่ เป็นไร ใต้หล้าแห่งนีกค็ งจะไม่เกดิ เรืองว่นุ วายขึนอย่างแน่นอน เมือใต้หล้าไม่วุ่นวาย ชีวิตของพวกเขากจ็ ะผ่านไปอย่างสงบสขุ เช่นนตี ่อไปได้ “อมื ฝ่ าบาทไม่เป็นอะไรแล้ว” “แต่ดูเหมอื นว่าท่านจะมเี รือง” ซูเหลยี นอวินเอ่ยต่อ “เฉินเซวียน ท่าทางของทา่ น…ดูเหมือนคนมีปัญหาบางอย่าง” มิเช่นนนั สีหน้า ของเขาคงไม่ยาํ แย่เช่นนี “จริงหรอื ” ต้วนเฉินเซวียนร้สู กึ ถึงสายตาสงสยั ใคร่รู้ของซเู หลยี นอ วนิ ทมี องมาแล้วลูบแก้มของตวั เอง “คงจะเหนือยเกนิ ไป” ”ไม่ใช่ อย่างท่านไม่ได้เรยี กว่าเหนือย” ซเู หลยี นอวินยืนมือ ออกมาดึงตวั ต้วนเฉนิ เซวียนนังลงทเี ก้าอที อี ยู่ตรงหน้านาง “อย่าง ท่านเรยี กว่ามปี ัญหาในใจ คิดมากเกนิ ไปจึงเป็นเช่นนี!”

ท่าทางเหนือยของต้วนเฉินเซวยี นเป็นอย่างไร ท่าทางมีปัญหาในใจ ของต้วนเฉนิ เซวียนเป็นอย่างไร มหี รือทนี างจะแยกไม่ออก ดังนนั การทตี ้วนเฉินเซวียนใช้ข้ออ้างเช่นนี ในสายตาของซเู หลยี นอวินนัน ถือว่ามักง่ายเกนิ ไปหน่อย! “ฝ่ าบาท…อยากให้ท่านรับตาํ แหน่งฮ่องเต้หรือ” ซูเหลยี นอวินเอยี ง คอแล้วเอ่ยอย่างลงั เล นีเป็นสงิ ทนี างเดาเท่านัน แต่การเดานีไม่ใช่ การเดามัวๆ เพราะเรืองทจี ะทาํ ให้ต้วนเฉนิ เซวยี นกงั วลได้ถงึ เพียง นีคงจะไม่ใช่เรอื งเลก็ ๆ อย่างแน่นอน แต่เรืองทไี ม่ใช่เรืองเลก็ ๆ คอื อะไร…? แน่นอนว่านางต้องเดาให้ เป็นเรืองใหญ่อยู่แล้ว ดงั นันซเู หลยี นอวนิ จึงเดาไปในทางนี “ข้าเดาถกู ใช่หรอื ไม่…” ซเู หลยี นอวินแกะเกามอื ของตัวเองด้วย ความกงั วลอย่ใู ต้โต๊ะ เพราะเมือนางเหน็ สหี น้าต้วนเฉนิ เซวยี น หลงั จากได้ยนิ คาํ พดู ของนางแล้ว นางกร็ ้สู กึ ว่า…สงิ ทตี ัวเองเดานัน น่าจะไม่ผดิ แน่… “แล้วทา่ นตงั ใจจะทาํ อย่างไรต่อไป” “ข้า…” แน่นอนว่าในใจของต้วนเฉินเซวยี นนันไม่ยนิ ยอมอย่าง

แน่นอน ทว่าท่าทางของลีหยวนตีทกี าํ ชับเขาก่อนจะตายนัน เปรยี บเสมือนเขม็ ทตี ดิ อยู่ในคอของเขา ทกี ลืนไม่เข้าและคายไม่ ออก “ข้าไม่ร้”ู ต้วนเฉนิ เซวียนสา่ ยหน้าอย่างอบั จนหนทาง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรทาํ อย่างไรดี ซูเหลยี นอวินเพิงจะตังท้องกลับจะไม่มีคนคอยอยู่เป็นเพือนนาง เสยี แล้ว ดังนันหากไม่เกดิ เรืองราวนขี นึ กบั ลีหยวนตีเกรงว่าวนั ทงั วัน ต้วนเฉินเซวยี นคงจะอยู่แต่ในจวนไม่ออกไปไหนแน่ แต่ในเมอื เกดิ เรืองขนึ กับลหี ยวนตีแล้ว เขาจึงไม่อาจวางตัวเป็น เพียงผู้ดูเหตกุ ารณเ์ ท่านัน แต่เขาต้องยืนมือเข้าไปช่วยด้วย ด้านหนึงคอื ครอบครัว อกี ด้านหนึงคอื ประเทศ เขาไม่ร้จู ริงๆ ว่า ควรจะเลอื กอย่างไรดี เพราะไม่ว่าจะเป็นด้านไหนล้วนสาํ คัญ สาํ หรับเขาทงั นัน “เรืองนีเป็นเรืองทยี ากจะจดั การยิง…” เมอื ซเู หลยี นอวินเหน็ ท่าทาง อดึ อดั ใจไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรของต้วนเฉินเซวยี น นางกไ็ ม่รู้ เช่นกันว่าตัวเองจะเอ่ยปลอบใจเขาอย่างไรดี เพราะยิงปลอบใจมาก

เท่าไหร่กค็ งส้คู วามเหน็ ทมี ปี ระโยชน์ไม่ได้ ลกู ของลีหยวนตีนันมไี ม่มาก แต่กไ็ ม่ถือว่าน้อยเกนิ ไป ลกู สาวสอง คน ลกู ชายสามคน แต่ในฝังลูกชายนนั …องคช์ ายสามหรือหนานกงหงถอื ว่าโดนปลด ออกไปแล้ว องคช์ ายเจด็ หนานกงร่ยุ อยู่แต่ในวังหลงั มาตังแต่ยัง เลก็ เขาถกู มารดาของเขาเลียงดูมาจนไม่มบี ารมอี ยู่ในราชสาํ นกั เลย สงิ ทเี ขาสนใจในแต่ละวนั นันกม็ เี พียงเรืองทขี ้องเกยี วกบั บทกวี และรูปวาดเทา่ นัน การว่าราชการเป็นอย่างไร อย่าว่าแต่เขาจะอยากเข้าร่วมเองเลย ต่อ ให้ใช้แส้ตเี พือไล่ให้เขาไป หนานกงรุ่ยกค็ งไม่ไปอยู่ดี เพราะใน ความคิดของหนานกงรุ่ยนัน หากให้เขาทาํ แบบนันมสิ ้ใู ห้เขานังวาด รปู เพิมอกี สกั สองรปู จะดีกว่า ดังนันสาํ หรับหนานกงรุ่ยแล้ว…คงจะไม่มปี ัญหาอะไรแอบแฝงอยู่ ในใจอย่างแน่นอน ส่วนองค์ชายทเี หลอื อยู่อกี คนนันกค็ ือองค์ชายเก้าหรือหนานกงเช่อ แม้ ว่าหนานกงเช่อจะเป็ นคนฉลาดและถูกฮองเฮาเลียงดูมาตังแต่

ยงั เลก็ จึงถือได้ว่าเป็นตวั เลอื กทไี ม่เลว แต่ปัญหาทสี าํ คัญทสี ดุ คอื … อายุของเขาทถี ือว่ายังน้อยเกนิ ไปนกั ต่อให้นบั อายุแบบซวีส่ยุ 81 เขากย็ ังเป็นเดก็ ทมี อี ายุเพียงเจด็ ขวบ เท่านัน ดังนันแล้วจงึ ไม่แปลกทเี มือหนานกงหงร้วู ่าต้วนเฉนิ เซวยี นคือลูก ของลหี ยวนตีอกี คน แถมยังมีความเป็นไปได้ทลี หี ยวนตีจะมอบบลั ลงั คใ์ ห้แก่เขานัน หนานกงหงจึงตดั สนิ ใจวางแผนลอบปลงพระ ชนมข์ ึนมาดือๆ เช่นนี เพราะหากต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ใช่ลกู ของเขา แล้ว เมือปล่อยวันเวลาให้ผ่านไปเรือยๆ เช่นนแี น่นอนว่าหนานกง หงจะต้องเป็นผ้สู บื ทอดบลั ลังกค์ นต่อไป เนอื งจากกว่าหนานกงเช่อจะโตขึน นันกต็ ้องรออกี หลายปี อกี ทงั ในเวลาอกี หลายปี นเี กรงว่าหนานกงหงคงจะมีโอกาสมากมายให้ลง มอื ดงั นันจงึ ไม่ใช่เรืองแปลกทลี ีหยวนตีจะกดดันให้ต้วนเฉินเซวียนสบื ทอดบัลลงั ก์ต่อ เพราะหากต้วนเฉนิ เซวยี นไม่ยอมสบื ทอดบลั ลงั ก์ 81 ซวสี ่ยุ การนับอายุโดยเริมนบั ตงั แต่เดก็ อยู่ในท้อง เมือเดก็ คลอดออกมาจะนับเป็น หนงึ ขวบทนั ที

ต่อกค็ งไม่มตี ัวเลอื กอนื อกี แล้ว หากไม่มตี ัวเลือกทเี หมาะสมกบั เก้าอตี ัวนีทจี ะสยบไม่ให้แผ่นดนิ นไี ม่ให้ระสาํ ระสายได้ โจรร้ายและ ความวุ่นวายต่างๆ นานาจะต้องถาโถมเข้ามาอย่างแน่นอน “เช่นนนั …ท่านโหวต้วนก…็ ” ตอบรับลหี ยวนตีไปเถดิ เพราะหาก เทยี บครอบครวั กบั บ้านเมืองแล้ว ในความคิดของซเู หลยี นอวินนัน นางคิดว่าบ้านเมอื งเป็นสิงทสี าํ คญั กว่า หากไม่มบี ้านเมอื งแล้วจะมี ครอบครัวของเขาอยู่ได้อย่างไร “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าคดิ ว่า…หนานกงเช่อเป็นอย่างไรบ้าง” ต้วนเฉินเซ วยี นไม่สนใจว่าซเู หลยี นอวินจะพดู อะไรแต่กลับถามสวนออกมา “หนานกงเช่อกถ็ อื เป็นโอรสของลีหยวนตีเช่นกนั ดงั นันเขากม็ ี คณุ สมบตั ทิ จี ะสบื ทอดราชบลั ลงั คต์ ่อไปเช่นกนั ” “เช่อเออ๋ ร์?” ซเู หลียนอวนิ กระพริบต่อปริบๆ ราวกบั ไม่รู้ว่านาง ควรจะเอ่ยอะไรออกไปดี “แต่ แต่เขาเพิงจะอายุได้เพยี งเจด็ ขวบ เท่านัน…” เดก็ เจด็ ขวบจะไปสยบผ้ใู ดได้! ต่อให้เป็นองคช์ ายแล้ว อย่างไร หากไม่มคี นเคารพต่อให้เป็นฮ่องเต้กค็ งจะเดินต่อไปได้ อย่างอยากลาํ บากอยู่ดี

“กม็ ขี ้าอยู่ด้วยมใิ ช่หรือ” ต้วนเฉินเซวียนลกุ ขนึ แล้วโอบซเู หลียนอ วนิ ทนี ังอยู่ “วันหนึงเข้าต้องเติบใหญ่ ดงั นันกอ่ นทเี ขาจะโต ข้าจะ คอยช่วยเขากไ็ ด้ พอเขาโตขนึ แล้วพวกเรากไ็ ม่ต้องกงั วลอะไรอีก” “เช่นนนั ท่านกต็ ้องถามเขาด้วยว่ายินดหี รือไม่…” ซูเหลยี นอวินถอย ตัวออกห่างเลก็ น้อยเพราะนางรู้สกึ ร้อน “หากท่านอายุเจด็ ขวบ แล้วมคี นมาบอกให้ท่านดูแลใต้หล้านีต่อ ท่านจะยอมหรอื ” หากเป็นนาง นางกไ็ ม่ยอม! เพราะอายุเจด็ ขวบ… เป็นวยั ทนี างกาํ ลังเล่นสนุกได้อย่างสบายใจ จู่ๆ กถ็ ูกดึงให้มารับที หนกั หนาเช่นนี นนั คง… “เขายอมแน่” ต้วนเฉนิ เซวียนยิมอย่างมันใจ “เชือข้าเถดิ เวลาดึก มากแล้ว เจ้าเป็นแม่คนแล้ว เจ้าควรรีบนอนได้แล้ว” “เดียวก่อน ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าเช่อเออ๋ ร์จะยอมรบั ” “อย่างไรเขากจ็ ะยอมรับ” และทนั ใดนันต้วนเฉนิ เซวียนกอ็ ้มุ ซู เหลยี นอวินไปนอนทเี ตยี งโดยทนี างยงั ไม่ทนั ตังตวั จากนนั หยิบผ้า ห่มขนึ มาห่มให้นาง

เจ้าเดก็ หนานกงเช่อลองกล้าไม่ยอมรับดูสิ ถงึ อย่างไรกไ็ ม่สนแล้ว เพราะตอนนีเหลอื เพียงหนทางเดียวให้เดนิ แล้ว ดงั นันเขาจึงไม่สน ทงั นนั ว่าในหัวของเขาจะคิดอะไร จะยอมรับหรอื จะไม่ยอมรบั ก็ ตาม สรุปแล้วทางเดียวทเี หลอื นนั กค็ อื หนานกงเช่อต้องเป็นคนนังเก้าอี ตวั นนั ต่อไป!

ตอนที อาการดขี ึน เมือต้วนเฉินเซวยี นห่มผ้าให้ซเู หลยี นอวินอย่างไม่มีปี ไม่มขี ล่ยุ เช่นนี นางกห็ งดุ หงดิ ขนึ “ข้ายังคุยไม่จบเลย หากยังมเี รืองตดิ ค้าง อยู่จะนอนหลบั ได้อย่างไร!” มเี รืองราวอกี เป็นกองทยี ังคิดไม่ตกียงั ไม่รู้ว่าควรทาํ อย่างไรแล้วจะเอาอารมณ์ทไี หนไปนอน? “ไม่ได้ หากพรุ่งนีทา่ นจะไปหาเช่อเออ๋ ร์ ทา่ นต้องพาข้าไปด้วย!” เป็นเพราะว่าตอนนีซเู หลยี นอวินตงั ครรภแ์ ล้ว นางจึงเกดิ ความรู้สกึ ว่าตัวเองมคี วามรักในแบบของคนเป็นแมข่ ึนมา นางร้สู กึ ทนเหน็ ภาพทตี ้วนเฉนิ เซวยี นบบี บงั คับเดก็ น้อยอย่าง หนานกงเช่อไม่ได้ บางทเี ขาอาจจะตอบรับทังๆ ทไี ม่ยินดีกเ็ ป็นได้ “ได้ๆๆ” ต้วนเฉนิ เซวียนโบกมือพัดให้แสงเทยี นรอบๆ ดบั ลง “ข้ารบั ปากเจ้ากไ็ ด้ แต่ในเมือข้ารับปากเจ้าแล้ว ตอนนีอวนิ เออ๋ ร์ก็ ต้องรบั ปากข้าบ้างว่าจะรีบนอน ลกู น้อยคงอยากนอนตังนานแล้ว” ซูเหลยี นอวิน: เดก็ อายุยงั ไม่ถงึ สามเดอื นด้วยซาํ ลกู ยังไม่ทนั ดินใน ท้องเลยด้วยซาํ จะไปร้สู กึ ง่วงได้อย่างไร…อกี ทงั คนเป็นแม่ยังไม่ง่วง และตืนเต้นอยู่เช่นนี