ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

เหนอื กว่าอวีซางไม่ร้กู เี ท่าต่อกเี ท่า เพราะการฝึกฝนกเ็ ป็นเพียงการ ฝึกฝน ไม่ใช่การต่อส้จู ริง อวีซางกบั หลวิ จอื แม้ว่าจะเป็นองครักษ์ เหมอื นกนั ทว่าภารกจิ จริงจังของอวีซางกลบั มนี ้อยมาก ส่วนหลวิ จือนนั แตกต่างออกไป เขาเคยผ่านวนั ทตี ้องต่อส้เู คยี งบ่า เคียงไหล่กบั ต้วนเฉินเซวียน แถมยังเคยผ่านช่วงเวลาลาํ บากแสน สาหสั กบั ต้วนเฉินเซวยี นมาแล้วไม่รู้กคี รังต่อกีครัง ดังนัน ความสามารถของอวีซางในตอนนถี ือว่าไม่ใช่คู่ต่อส้ทู สี มนาํ สมเนอื กบั หลวิ จอื เลยสกั นิด

ตอนที เถา้ แกน่ อ้ ย เพียงไม่กกี ้าว หลิวจอื กพ็ ่งุ ตัวเข้าไปขวางอยู่ด้านหน้าอวีซางแล้วใช้ แขนเสอื ปิ ดหน้าของตนเอาไว้ แล้วเอ่ยอย่างขาํ ขันว่า “เจ้าเดก็ น้อย เมือคร่นู เี จ้ายงั ไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้ากาํ ลังจะไปทใี ด” ประสาทไปแล้วหรือ อวีซางแอบด่าในใจ กลางวันแสกๆ กลับมา คอยตามถามเขาว่าเขาจะไปทใี ดอยู่ได้? เขาจะไปทใี ดแล้วมัน เกยี วข้องอะไรกบั คนเบืองหน้าผู้นดี ้วย อกี อย่างกลางวนั แสกๆ เช่นนี เมือครู่นเี ขากเ็ หน็ แล้วว่าชายผ้นู ีโฉมหน้าเป็นเช่นใด ดังนนั เจ้าจะเอาแขนเสอื ขนึ มาปิ ดหน้าไปเพืออะไรกนั “เจ้ามายุ่งอะไรกบั ข้าด้วย!” อวีซางตอบกลบั อย่างแขง็ กระด้าง “สนุ ขั ทดี ีจะต้องไม่ขวางทางคน78 เจ้ารบี หลกี ทางไปเดียวนี!” นี เป็นภารกจิ ครังแรกทคี ณุ หนูของเขามอบให้เขาลงมอื เพียงลาํ พัง เชียวนะ! ดังนนั ไม่ว่าจะอย่างไรเขากต็ ้องทาํ ภารกจิ นีให้สาํ เรจ็ ให้จง ได้! ทว่าการปรากฏตัวของคนผู้นีทาํ ให้เกดิ ความว่นุ วายขึน และสดุ ท้าย 78 สุนัขทดี จี ะต้องไม่ขวางทางคน ดงั นันคนทดี กี ต็ ้องไม่ขวางทางเช่นกนั

หากสง่ ผลให้ภารกิจนีไม่เป็นไปตามแผนเล่า เช่นนนั เขาจะต้อง จัดการคนผู้นีให้สนิ ซาก! เนอื งจากตอนนี…คล้ายว่าใกล้จะสาย เกนิ ไปเสยี แล้วกระมงั “ประโยคนีกล่าวได้ดียิง” หลิวจือหนั ตัวขวางการขยับตวั ของอวีซาง เอาไว้ “สนุ ขั ทดี ตี ้องไม่ขวางทางคน แต่ข้ามใิ ช่สนุ ัขถกู หรือไม่ ดงั นันเส้นทางนีข้าไม่ให้เจ้าไป เจ้าจะทาํ อะไรข้าได้ “ นาย ทา่ น ทา่ นรีบจัดการเรืองนีให้เสรจ็ เสยี ท!ี ทเี ขายนื พดู อยู่ตรงนีเขา รู้สึกลาํ บากใจจะแย่อยู่แล้ว! เนอื งจากเจ้าเดก็ คนนีแม้ว่าจะดทู มึ ๆอยู่บ้าง แต่หากเขายังยืน ขวางทางอยู่ตรงหน้าเขาอย่างนีต่อไปเรือยๆ แม้ว่าเขาจะปิ ดบัง ใบหน้าของตัวเองเอาไว้ครึงหนงึ แต่กไ็ ม่มีอะไรรับประกนั ได้ว่าเมือ เจ้าเดก็ ทมึ นีกลับไปแล้วจะจาํ เขาไม่ได้! และหากเขาจาํ ได้ขนึ มานัน จะมวิ ุ่นวายกนั ไปใหญ่หรือ เนอื งจากอกี ไม่นานคณุ หนูซกู จ็ ะต้องแต่งเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว ดงั นันต่อจากนเี ป็นต้นไปเขากบั องครกั ษป์ ระจาํ ตัวของคุณหนูซู

หากก้มหน้าไม่เหน็ กนั แต่เงยหน้ากจ็ ะเหน็ กันอยู่ดี?79 ดังนันหลวิ จอื จงึ ภาวนาอย่างบริสทุ ธใิ จให้เจ้านายของเขารีบจัดการ ภารกจิ ให้เสรจ็ เรว็ ๆ ด้วยเถดิ ! เพราะหากไม่ลงไม้ลงมอื กนั จะถ่วง เวลาเขาไว้ได้อย่างไร สถานการณ์ตอนนีจงึ จัดการยากทเี ดียว! ณ ร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ต้วนเฉนิ เซวียนเคลือนตัวเข้าทางประตหู ลงั อย่างคุ้นเคย จากนันจึง เคาะประตูสง่ สญั ญาณสองครา จากนนั จงึ ถอื โอกาสเดนิ เข้าไปด้าน ในทนั ที บริเวณประตูหลงั ถอื เป็นสถานทตี ังสาํ คญั อย่างห้องครัวและถอื ว่า เป็นสถานทสี าํ คัญทสี ดุ ของโรงเตียมและร้านอาหารต่างๆ ดงั นนั ตอนนีเมือมคี นแอบย่องเข้าไปด้านในเช่นนี ในจงั หวะทคี นในครัว หันมาเหน็ ต้วนเฉนิ เซวียนนันต่างพากนั หยิบมดี ขนึ มาด้วยแล้วจ้อง มายงั ต้วนเฉินเซวยี นอย่างอาฆาต ”เถ้าแก่น้อย?” ทว่ายังดีทที นี ีมีคนสายตาดีมองออกอยู่ 79 ก้มหน้าไม่เหน็ กนั แต่เงยหน้ากจ็ ะเหน็ กันอยู่ดี หมายถงึ มีโอกาสพบเจอกันบ่อย

พ่อครัวตวั อ้วนพงุ กระเพือมผู้หนึงหลงั จากเชด็ มือเรยี บร้อยแล้ว ก็ รีบวงิ กระหืดกระหอบมายังเข้ามาหาพลางเอ่ยว่า “เถ้า เถ้าแก่ น้อย? เหตใุ ดทา่ นถึงมาทนี ีตอนนีได้” “นคี อื เถ้าแกน่ ้อยของพวกเราหรือ” พ่อครัวคนอนื ๆ ทอี ยู่รอบๆ เริมซบุ ซิบวพิ ากษว์ ิจารณ์ เพราะแม้ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะเป็นผ้ทู ี ควบคุมทนี ี แต่นกี ลบั เป็นครังแรกทเี ขามาปรากฏตวั ทหี ้องครัวต่อ หน้ าทุกคนเป็ นครังแรก “เถ้าแก่น้อยของพวกเราอายุน้อยเพียงนีเชยี วหรือ นีต่างจากทขี ้า คดิ เอาไว้มากทเี ดียว!” “เจ้ารู้อะไรบ้าง! เถ้าแก่น้อยกต็ ้องอายุน้อยส!ิ อายุเท่านีสถิ งึ จะ เหมาะสม!” ”แต่เพราะเหตใุ ดข้าถงึ รู้สกึ ว่าเถ้าแก่น้อยของเราหน้าตาคุ้นตานัก คล้ายว่าเคยเหน็ หน้าทไี หนสกั ท…ี ” พ่อครัวตัวอ้วนทเี พิงกระหืดกระหอบเมือครู่นยี ืนอย่ดู ้านหน้าของต้ วนเฉนิ เซวียนแล้วและเพิงจะได้สติคนื มาแล้วเอ่ยขนึ เสยี งดังว่า “หุบปากเดยี วนี!” การเปิดปากของเขาครังนีถอื ว่าน่าเกรงขามมาก

ทเี ดียว! ในห้องพลนั เงียบสงบลงทนั ทโี ดยไม่ได้ยนิ เสยี งใดๆ อกี “เถ้าแกน่ ้อย ทา่ นมาทนี ีด้วยธุระอะไรหรือขอรับ” พ่อครวั อ้วนผู้ นันเชด็ เหงือทผี ดุ ออกมาเมด็ สองเมด็ ตรงหน้าผากแล้วเอ่ยด้วยนาํ เสยี งประจบประแจง ”ไม่มีอะไร” ต้วนเฉนิ เซวยี นมองไปรอบๆ แล้วมองหาขนมบัว หิมะกุหลาบว่าทาํ อยู่ตรงไหน “ข้ามาหาของบางอย่าง” ”มาหาของ?” พ่อครัวอ้วนผู้นันกระพริบตาคู่น้อยเท่าเมลด็ ถัว เขยี วของเขาปริบๆ นาํ เสยี งของเขาเริมตดิ ขดั “คอื ว่า คอื ว่าข้าไม่ เคยได้ยินเลยว่าทา่ นได้สงั ของอะไรไว้ทรี ้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ช่วงน…ี ” ผู้ที จัดการข่าวลอื จัดการข่าวอย่างไรกนั ! เรืองใหญ่เช่นนีเหตุใดปิ ด เอาไว้! หากเขากลับไปจะจัดการพวกคนขีเกยี จพวกนีอย่างไรด!ี “ไม่ได้สงั เอาไว้” ต้วนเฉนิ เซวยี นขยิบตา “แต่ข้าขอสงั ตอนนไี ด้ หรือไม่” “ได้ๆๆ เถ้าแก่น้อยอยากสงั อะไรกไ็ ด้ขอรบั ” เถ้าแก่น้อยของร้านอู่ เซียงเกอ๋ เอย่ ปากออกมาเอง พวกเขาล้วนเป็นแรงงานชนั ล่าง จะให้

ปฏเิ สธได้อย่างไร “ข้าอยากได้ขนมบัวหมิ ะกุหลาบห่อกลับบ้าน เรว็ เข้า” “ขนมบัวหมิ ะกุหลาบ…” ”ทาํ ไมหรอื มปี ัญหาอะไร” ต้วนเฉินเซวยี นฟังความลังเลใน นาํ เสยี งของคนตรงหน้าออก “ขายหมดแล้วหรือ” “ยังไม่หมดแน่!” พ่อครัวผู้นันสา่ ยหน้าเสยี จนแก้มยุ้ยๆ ของเขา กระเพือมตามไปด้วยพลางเอ่ยตอบ “คงจะไม่หมดเรว็ ขนาดนัน กระมงั …” น่าจะ? อย่าขายหมดเรว็ ขนาดนันเลยขอร้องล่ะ! หากเขาร้แู ต่แรกว่าเถ้าแก่น้อยผู้นีจะมา วันนีเขาคงจะเตรยี มของ ทุกอย่างไว้ให้เขาอย่างละชุดแน่! “เสยี วหลี ตอนนีขนมบัวหมิ ะกุหลาบยังมเี หลืออยู่หรอื ไม่” “คอื ว่า…” แม้ว่าพ่อครัวทชี อื เสยี วหลจี ะเป็นคนใหม่ แต่ความ เฉลยี วฉลาดของเขานันกลบั เป็นสงิ ทหี าได้ยากยิงในร้านแห่งนี

เขามิใช่คนตาบอด เมอื เขาเหน็ พ่อครวั ใหญ่ของตวั เองก้มหัวให้กบั บคุ คลเบืองหน้าเช่นนี เขากเ็ ริมเข้าใจว่าฐานะของคนผู้นีต้องไม่ ธรรมดาอย่างแน่นอนจึงเอย่ ว่า “น่าจะยังพอมอี ยู่ แต่หากไม่มี วันนีพวกเรายังมวี ัตถดุ ิบเหลอื อยู่มาก จะทาํ เพิมอกี สกั ชดุ กค็ งไม่มี ปัญหาอะไร” เมือพ่อครวั ร่างท้วมได้ยนิ คาํ ตอบทตี วั เองอยากได้ยินเช่นนันจึง ถอนใจ เมือครู่นเี ขาเดนิ เข้าไปประชิดเสยี วหลีและสะกดิ เขาอย่าง รนุ แรง เขาจึงพอเข้าใจว่าควรจะตอบอย่างไร ต่อให้ของถูกขายออกไปหมดแล้ว แต่หากเถ้าแกน่ ้อยต้องการ พวกเรากต็ ้องทาํ ออกมาให้สรจ็ จงได้! ต้วนเฉนิ เซวยี นกลับไม่ได้มีความอดทนมากขนาดนัน เพราะเขา ร้สู ึกว่าเขามาเรว็ มากแล้วแต่กลับมาบอกเขาว่าของขายหมดแล้ว และเขาต้องรอก่อน? หากเริมทาํ ตอนนีแล้วจะกลบั ไปทนั ก่อนเวลา เทยี งได้อย่างไร? เนืองจากในตอนนันซเู หลยี นอวนิ ได้จาํ กดั เวลา เอาไว้แล้ว โดยให้ข้อแม้ว่านางต้องได้กนิ ตอนเทยี ง! “ข้าจะต้องเอากลบั ไปตอนเทยี ง ทาํ ทนั หรือไม่”

“น่าจะทนั เถ้าแก่น้อยรอประเดียว” ทว่าเมือเอ่ยประโยคเช่นนี ออกไปแล้ว พ่อครัวร่างอ้วนกลับไม่ได้วางใจ เนอื งจากขนมบวั หมิ ะของร้านอ่เู ซยี งเก๋อ หากจะทาํ ขึนมาสกั หนงึ ชิน ขนั ตอนถอื ว่าไม่ยุ่งยากมาก เพราะไส้ขนมได้ทาํ ไว้เสรจ็ เรียบร้อยแล้วจาํ นวนมากจึงถือว่าเป็นของทเี ตรยี มพร้อมเอาไว้แล้ว ทว่าวิธที าํ แป้ งภายนอกของขนมบัวหิมะนัน…จะต้องเอาวางทงิ ไว้ใน ตู้เยน็ ก่อนถึงจะอร่อย ปกติแล้วพวกเขาจะต้องเอาแช่ไว้ในตู้เยน็ ก่อนหนึงคนื วันร่งุ ขึนถึงจะเอาออกมาขายได้ ทว่าตอนนตี ้วนเฉินเซวยี นกลบั ต้องการภายในเทยี งวนั นันช่างเป็น เรืองท…ี

ตอนที เกก๊ หลอ่ “เช่นนนั กอ็ ย่ามัวแต่พูดไร้สาระอยู่เลย รีบลงมือเข้า” ต้วนเฉนิ เซ วยี นกวาดตามองไปรอบๆ เมอื พบว่าไม่มีทใี ห้เขานังรอกย็ ิงอารมณ์ เสยี ขนึ มาอกี อากาศร้อนแผดเผาเช่นนีมผี ้ใู ดบ้างอยากจะอย่ใู นครัวทมี คี วัน ร้อนๆ เช่นนี! แถมยังต้องยนื รอเพราะไม่มที ใี ห้นังแม้สกั ทเี ดยี ว “เถ้าแกน่ ้อย ท่านอย่ายนื อยู่ตรงนีเลย” เสยี วหลีทตี อบคาํ ถามเมอื คร่นู เี หน็ สหี น้าท่าทางของต้วนเฉินเซวียนไม่ค่อยดีจึงวิงเข้ามาหา “ทา่ นจะไปรอด้านหน้าก่อนหรอื ไม่ขอรับ ทนี ีร้อนยิง ทเี รอื นหน้า จะเยน็ กว่านีมาก” “กด็ ี อย่างนนั พวกเจ้าช่วยเร่งมือกนั เรว็ ๆ หน่อยกแ็ ล้วกนั ” ต้วน เฉินเซวียนเชด็ เหงอื บนหน้าผากของตัวเอง เดิมทตี ้วนเฉินเซวียน คดิ จะรออยู่ทนี ีเพราะหากเขาอยู่ทนี ีคอยดูพวกเขาตลอด…คนพวก นีคงทาํ งานรวดเรว็ ยิงขนึ ? ทว่าเมอื อยู่ทนี ีไปสกั พัก ต้วนเฉินเซวยี นกพ็ บว่า คนกล่มุ นีทาํ งาน กนั อย่างคล่องแคล่วนัก ทว่าเป็นความคล่องแคล่วในแบบทียุ่งจน

มอื ไม้พันกนั จนไม่รู้จะทาํ อะไรก่อนอะไรหลงั ดี ส่วนตาของพวกเขานันอนั ทจี รงิ กอ็ ยากจะมสี มาธอิ ยู่ทวี ัตถุดบิ ทว่า กลับไม่สามารถควบคุมสายตาของตัวเองได้จงึ แอบเหลอื บมองไป ทางต้วนเฉนิ เซวียนอยู่ตลอด ต้วนเฉินเซวียนทถี กู แอบมองอยู่นันกร็ ้สู กึ เช่นกนั ว่าหน้าของตวั เอง ร้อนวบู วาบ ยิงรวมกบั อณุ หภมู ขิ องห้องนีทรี ้อนมากมาตังแต่แรก อยู่แล้ว ดังนนั เวลาเพียงครู่เดียวเทา่ นันกส็ ามารถทาํ ให้ทวั ร่างกาย ของต้วนเฉนิ เซวียนเตม็ ไปด้วยเหงอื ทว่าอีกทางด้านหนึง ระหว่างหลิวจือกบั อวีซางนันได้ฟาดฟันกนั ไป แล้ วเป็ นร้ อยรอบ “เจ้าเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่หรอื ไม่ รีบหลบไปให้พ้นทางเดียวนี” อวีซางรู้สกึ หงดุ หงดิ ยิง คนผ้นู ีคอื ผู้ใดกนั ถึงได้มาขวางทางเขา ตังแต่ตอนนันจนตอนนีกย็ ังไม่ยอมถอย! หากจะต้องต่อส้กู นั กต็ ้องยอมต่อสู้ ผลสดุ ท้ายของการต่อส้หู าก ไม่ใช่เจ้าล้มข้าได้กจ็ ะเป็นข้าล้มเจ้าได้

ดงั นันเจ้าต้องส้!ู มวั แต่หลบไปเลียงมาอยู่อย่างนีมนั จะมีประโยชน์ อะไรกนั เล่า เนืองจากอวีซางร้จู ุดแขง็ ของตัวเองเป็นอย่างดี เมือ ต่อส้กู นั ไปหลายๆ กระบวนทา่ เข้า เขากร็ ้วู ่าฝีมอื ของพวกเขาทงั สองเป็นอย่างไรกนั แน่ เหน็ ชัดๆ ว่าคนผู้นวี รยทุ ธส์ งู กว่าเขาหลายขันนกั แต่กลับทาํ เป็น เล่นกับเขาราวกบั แมวหยอกกบั หนูและไม่ยอมแสดงฝีมือทแี ท้จริง ของตัวเองออกมา เรืองนเี ขาทนไม่ไหวแล้วจรงิ ๆ! ดงั นันอวซี างจึงร้สู กึ ว่า ในเมือปล่อยให้เขาล้อตนเล่นมานานแล้ว เช่นนนั มสิ ้จู ัดการเขาสกั หมัดให้ร่วงลงไปกองอยู่บนพืนจะดีกว่า “พอเถดิ เจ้าอยู่ตรงนีเถิด” อวีซางยอมแพ้ “ข้าจะเดินไป ตกลง หรือไม่” ตอนนีไม่ใช่เวลาทเี ขาจะมาหงดุ หงิดกบั เจ้าคนประสาทนี ตอนนีสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ สาํ หรับกค็ อื เขาจะต้องตามคนผู้หนึงให้ทนั และยังไม่ต้องพูดถึงปัจจยั อนื ๆ เอาแค่พระอาทติ ยท์ แี ผดเผาอยู่ ในตอนนกี แ็ ทบจะเผาเขาจนมอดไหม้ไปเสยี แล้ว! ดังนนั คนผู้นี อยากจะยนื อยู่ตรงนกี ใ็ ห้เขายืนไป เขาคงไม่อยู่เป็นเพือนเล่นกบั เขาอกี แล้ว

หลิวจือไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะว่า…เขาเองกอ็ บั จนหนทางในตอนนี แล้ว! ดังนันการทอี วซี างมที ่าทยี อมแพ้ในทสี ดุ กต็ รงกบั ความในใจ ของหลิวจอื พอดี! ไปเถิดๆ รีบไปให้ไว! เขาเองกเ็ หนอื ยแทบแย่แล้วตอนนี ให้ต่อส้ตู ่ออกี แม้เพียงกระบวน ทา่ เดียวกค็ งไม่ไหวแล้ว อกี อย่างตอนนีเป็นเวลาตังเท่าไหร่แล้ว นายทา่ นคงจดั การธุระเสรจ็ เรยี บร้อยแล้วกระมัง ดงั นันคนผู้นี อยากจะตามกป็ ล่อยให้เขาตามไป ถึงอย่างไรกค็ งตามไม่ทนั เฮ้อ ทว่าพระอาทติ ย์ในฤดูร้อนเช่นนี นับวนั กย็ ิงร้อนขนึ ทุกวันเสยี แล้ว! …… “เถ้าแกน่ ้อย นีคอื ขนมบวั หิมะกุหลาบทที า่ นต้องการขอรับ” พ่อ ครัวอ้วนผ้นู นั แบกพุงใหญ่ๆ ของตัวองเดนิ ขึนมายงั ชันสองแล้ว เคาะประตู “เสรจ็ ได้สกั ท”ี ต้วนเฉนิ เซวียนเปิ ดประตดู ้วยมอื เดียว จากนนั จงึ

ทงิ หนงั สอื ทอี ยู่ในมอื ของตัวเองลง “เจ้าร้หู รือไม่ว่าให้เถ้าแก่รอทนี ี มานานเท่าไหร่แล้ว” “เถ้าแกน่ ้อยโปปรดอภยั ให้ข้าด้วย…” พ่อครัวอ้วนเชด็ เหงือของ ตวั เอง “ของชินนีค่อนข้างใช้เวลาในการทาํ ดงั นันวนั หน้าหากเถ้า แกน่ ้อยต้องการ ช่วยบอกพวกข้าไว้ก่อนล่วงหน้าเถดิ ขอรบั พวก เราจะเตรียมเอาไว้ให้อย่างดี! “ “เรืองราวในอนาคตไว้ค่อยพูดทหี ลังเถดิ ” ต้วนเฉินเซวียนบ่น พึมพาํ จากนันจงึ เปิ ดกล่องแล้วก้มสาํ รวจตรวจสอบกล่องขนมทงั สองกล่องว่ามีขนมบวั หมิ ะกุหลาบกีชิน จากนนั จึงเอ่ยว่า “อมื …พอ ได้ แต่เหตใุ ดข้าถงึ ร้สู กึ ว่าสขี องมันถึงไม่เหมอื นอย่างแต่ก่อนเลย เล่า” “เอะ๊ ไม่น่า…” พ่อครวั อ้วนสาํ รวจสอี ยู่พกั หนึงแล้วเอ่ยตอบ “บาง ทที ่านอาจจะจาํ ผดิ กระมัง โธ่เอย๊ ท่านรีบปิ ดกล่องเถดิ เพราะขนม อนั นเี ป็นขนมแบบเยน็ แต่ตอนนีอากาศร้อนขนาดนี หากท่านเปิ ด ฝาค้างไว้เช่นนีล่ะก็ พอกลับไปถึงคงจะละลายหมดแน่! “ อกี อย่างเถ้าแกน่ ้อยของพวกเขานันสายตาเฉยี บแหลมเกนิ ไป

หรือไม่ พ่อครัวอ้วนแอบปาดเหงือในใจ เพราะปัญหาเรืองสนี ัน… จะโทษพวกเขาไม่ได้! ท่านมาช้าเองแถมยังเร่งจะเอาของอีก ดังนนั จึงไมม่ ที างเลอื กอืน พวกเขาวางไว้ในตู้แช่เยน็ ไม่ถึงครึงชัวยามพอให้ขนมคงรปู ร่างอยู่ ได้กต็ ้องหยิบเอาออกมาแล้ว ดงั นันทา่ นจะมาถามถงึ ปัญหาเรืองสนี นั …? หากร้แู ต่แรก ก่อนที พวกเขาจะนาํ ออกมาคงจะโรยนาํ ตาลป่ นเอาไว้ข้างบนมากๆ หน่อย จะได้กลบสไี ด้! “ช่างเถดิ ๆ เอาอย่างนีกไ็ ด้” ตอนนแี ม้ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะไม่ค่อย พอใจนกั แต่ตอนนไี ม่ใช่เวลาทจี ะมาพิรีพิไรอะไร ดงั นันเอายอย่าง นีกแ็ ล้วกัน เอากลบั ไปคงพอจะแก้ขัดกนั ได้บ้างกระมัง “กลับไปทาํ งานกนั ต่อเถดิ ข้าไปแล้ว” ต้วนเฉนิ เซวยี นเปิ ดหน้าต่าง แล้วกก็ ระโดดออกไปอย่างไม่เหลือร่องรอย “เถ้าแกน่ ้อยเดินดี…” พ่อครัวอ้วนโบกแขนอ้วนๆ ไปทางหน้าต่าง ได้เพยี งสองครัง จากนนั จงึ ส่ายหน้า

ไม่เสยี แรงทเี ป็นเถ้าแกน่ ้อยของพวกเรา! วรยุทธด์ ียิงนัก! อกี อย่าง นิสยั ยังไม่เหมือนผู้อนื อกี ด้วย ดูสขิ นาดวิธใี นการเดินทางกลบั ยังเท่ ขนาดนี แค่พุ่งตัวกก็ ระโดดลงไปได้แล้ว! ดทู ่าแล้ว…จอมยุทธท์ ที อ่ งยุทธภพสว่ นมากคงจะใช้วิธกี ารเช่นนีใน การปรากฏตัวกระมงั ทว่าคนทกี าํ ลังถูกยกย่องนบั ถอื ผู้นีนนั กลับมไิ ด้มคี วามคดิ อะไร มากมายนัก เขาเพียงหวังว่าเท้าของเขาจะสามารถเร่งความเรว็ ได้ มากกว่านีหน่อย เพราะเมอื คร่นู ีตอนทเี ขาเปิ ดกล่องดูของข้างใน เขากพ็ อมองออกอย่วู ่าหากเขายังไม่รีบ ตอนทไี ปถึงจวนซูขนมคง จะละลายกลายเป็นนาํ อย่างแน่นอน! ดังนันการทเี ขากระโดดออกมาจากหน้าต่างกเ็ พียงเพือเขาจะได้ ประหยัดเวลาในการไปถงึ เรือนของซูเหลยี นอวินได้มากขนึ เท่านัน เขาไม่ได้สนใจเรืองการเกก๊ หล่อหรือวางมาดอะไรใดๆ ทังสนิ ! หากเขาเดินโง่ๆ จากประตูหน้าออกมา นันจะเป็นการเดนิ อ้อมรอบ ใหญ่ จะส้กู ารกระโดดออกมาจาหน้าต่างได้อย่างไรกนั ……

จวนซู ตอนนีซูเหลยี นอวนิ กาํ ลังเอนกายพิงอยู่บนเบาะนุ่มอย่างเกยี จคร้าน นางค่อยๆ เอยี งคอฟังการรายงานการสะกดรอยตามจากผหู ลวิ ทา่ ทางของนางเกยี จคร้าน ท่าทางการมองกเ็ หม่อลอยไม่อยู่กบั เนือ กบั ตัว อารมณข์ องนางไม่เปลียนแปลง ทว่าคิวของนางนนั กลบั ค่อยๆ เลิกสงู ขึนเรือยๆ

ตอนที เจรจา “เจ้ากาํ ลงั จะบอกว่าพอต้วนเฉนิ เซวียนไปถงึ อเู่ ซียงเกอ๋ แล้วกร็ ีบพุ่ง ตวั เข้าไปด้านหลงั ครัวทนั ทหี รือ” เสยี งของซเู หลยี นอวินแขง็ กระด้างแต่มอิ าจตัดสนิ ได้ว่าพอใจหรอื ไม่ “เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” ผูหลิวก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง จากนนั จงึ เอ่ยช้าๆ อย่างระมดั ระวังว่า “ตอนทบี ่าวตามไปกเ็ หน็ ภาพนีพอดี” ตอนนคี ุณหนูใหญ่คงโกรธอยู่กระมัง ผูหลวิ แอบคิด ในใจ เวลาทคี ณุ หนูโกรธขนึ มา ทา่ ทางไม่ต่างอะไรกบั คุณชายใหญ่ เลย! ดทู ่าแล้วพีน้องสองคนนีเป็นคนประเภทสหี น้าดูสงบแต่จรงิ ๆ ในใจ ใกล้จะระเบิดเตม็ ท!ี ตอนนีท่าทางของซเู หลียนอวินโมโหจดั จริงๆ ไม่ใช่ความร้สู กึ อนื อย่างแน่นอน เรืองนีเพยี งเรืองเดียวกเ็ พยี ง พอทจี ะทาํ ให้นางโมโหได้แล้ว ต้วนเฉนิ เซวยี นถึงขนาดบกุ เข้าไปหลงั ครัวเชียวรึ! อย่างนนั หมายความว่าอย่างไร นันกห็ มายความว่าต้วนเฉนิ เซวียนจะต้องมี ความสมั พันธท์ ดี ีกับเจ้าของร้านอย่างแน่นแฟ้ นมาก ถ้าไม่เช่นนันก็

เป็นตัวเขาเองทเี ป็นเจ้าของร้านอู่เซียงเกอ๋ มิเช่นนนั คงไม่สามารถทาํ เรืองว่นุ วายและรู้ช่องทางเช่นนีได้ทว่า จากข่าวคราวในชาติทแี ล้วและชาตินี ค่อนข้างเหน็ ได้ชดั เจนว่า เจ้าของร้านมโี อกาสจะเป็นคนรุ่นหลงั อย่างแน่นอน! เนอื งจากมี ข่าวลอื มาตลอดว่าเจ้าของตวั จริงของอู่เซยี งเก๋อจะต้องเป็นคนทมี ี ตาํ แหน่งใหญ่โตอย่างแน่นอน ทว่ากลบั ไม่เคยมผี ู้ใดรู้ว่าคนผู้นันคอื ใครกนั แน่ ธุรกิจทสี ามารถสร้างเป็นอาณาเขตของตัวเองขึนมาได้ในเมอื ง หลวงทมี ีทงั คนดีและไม่ดีผสมปนเปกนั เช่นนี อกี ทงั ยงั สามารถ สร้างร้านทเี ป็นอสิ ระจากผ้ใู ดขึนมาได้ เมือเป็นเช่นนีแล้วจะไม่ให้ คนนับถือวิธกี ารทใี ช้เบอื งหลังของเขาได้อย่างไร “ซเู หลยี นอวิน ข้ากลบั มาแล้ว!” ต้วนเฉินเซวียนเปิดประตูเข้ามา ดงั ‘ปัง’ แล้วก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยทไี ม่คดิ อะไร จากนนั จงึ ยก กล่องอาหารทที าํ จากไม้ในมอื ขึนมาวางไว้บนโตะ๊ อย่างไม่ใส่ใจ “นี ไง ข้าซือกลบั มาแล้ว เรว็ เข้า รบี กนิ ตอนทมี นั ยังไม่ละลายดีกว่า” การเดนิ ทางครังนี เขาร้อนแทบไหม้! อกี ทงั เขายงั ต้องวิงกลบั มา

เป็นระยะทางไกลเช่นนีโดยทตี ้องคอยระวงั กล่องทอี ยู่ในมอื ให้ตรง และไม่เอยี งไปเอยี งมาอยู่เสมอ อกี ทงั เวลาทเี ขาถอื ยังไม่สามารถ เอากล่องใบนีมาไว้ใกล้ตัวได้เพราะร่างกายของคนเราเปรียบ เหมือนเตาร้อนขนาดใหญ่ และนนั จะยิงทาํ ให้ขนมยงิ ละลายเรว็ ขนึ ไปอีก”เฮอะ” ซูเหลียนอวินไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นางเพยี งเงย หน้าขนึ แล้วจ้องมองไปทตี ้วนเฉินเซวยี นด้วยสายตาเยน็ เฉยี บ จากนนั จงึ ค่อยๆ ลุกขึนเดินไปทโี ตะ๊ เพือดูว่าด้านในกล่องมีอะไรอยู่ เมือต้วนเฉินเซวียนสบสายตากบั ซเู หลยี นอวินเมือครู่นี ไม่รู้ว่าเป็น เพราะอะไร จู่ๆ ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นกร็ ้สู กึ ละอายใจขึนมาอย่าง กะทนั หนั ! แต่ตัวเขากม็ ไิ ด้ทาํ อะไรผดิ ใช่หรือไม่ ต้วนเฉนิ เซวยี นพยายามหา เรืองปลอบใจตัวเอง เพราะเขากซ็ ือขนมบวั หิมะกุหลาบมาแล้วแถม ยงั ตรงตามเวลาทนี ดั ไว้อกี ด้วย นันกค็ อื จะต้องกลับมาก่อนเวลา เทยี ง ดงั นัน เขายงั จะต้องรู้สกึ ละอายใจอะไรอกี ! เหน็ ชัดๆ ว่าเขาจัดการเรืองราวทกุ อย่างได้สมบูรณแ์ บบไร้ทตี ิ เมือ เป็นเช่นนีกไ็ ม่มอี ะไรผดิ มใิ ช่หรอื

“ทา่ นแน่ใจหรือว่าของสงิ นเี ป็นของทขี ้าต้องการ” หลงั จากทซี ู เหลยี นอวินเปิ ดกล่องดูแล้วกเ็ อ่ยปากขึน “นคี อื ขนมบวั หิมะ กหุ ลาบของร้านอู่เซยี งเก๋อจริงหรือ นีจะไม่เรียกว่านาํ บัวหิมะ กุหลาบแทนหรอื เพราะข้าไม่เหน็ จะมีขนมอยู่ตรงไหนเลย แล้ว ทา่ นจะยงั ยืนยันว่าท่านซือมาจากร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ อกี หรอื ร้านอ่เู ซยี งเก๋อจะขายของทที าํ ลายชือเสยี งของตวั เองเช่นนีหรือ” ซเู หลยี นอวินกอดอกแล้วเงยหน้ามองไปทางต้วนเฉินเซวียนอย่าง เยาะเย้ย “ไม่อยากซือมากไ็ ม่ต้องซอื ซอื ไม่ได้กไ็ ม่ต้องซอื ท่าน กาํ ลังเล่นลกู ไม้ให้ผ้ใู ดดหู รือ เหน็ ผ้อู ืนเป็นคนโง่ใช่หรอื ไม่” ใน ความเป็ นจริงแล้ วระยะทางไกลขนาดนันแถมอากาศข้ างนอกยัง ร้อนแรงมากเสยี ขนาดนี การทนี าํ แขง็ จะละลายถือเป็นเรืองที ธรรมดาอย่างยิง อกี อย่างตอนทตี ้วนเฉินเซวยี นถือกลับมา ขนมนีก็ เริมละลายมากอ่ นอยู่แล้ว ไม่ได้ละลายเป็นนาํ อย่างทซี เู หลยี นอวิน พูด การทซี เู หลยี นอวนิ จับผิดเขาเอาดือๆ เช่นนีเป็นเพยี งเพราะว่า ต้ วนเฉินเซวยี นใช้ทางลดั ! นางอยากให้ต้วนเฉินเซวยี นยนื ตากแดด เข้าแถวในฤดูร้อนเช่นนี! แต่ผลสดุ ท้ายเขากลับใช้ทางลดั โดยการ

เข้าไปด้านหลงั ครัวแล้วเอาของสิงนกี ลับมาให้นาง นางจึงไม่อาจ ทนได้จริงๆ ! เมือต้วนเฉินเซวียนได้ยินซเู หลียนอวินเสยี ดสแี ละตาํ หนิเขาอย่างไม่ ไว้หน้าเช่นนกี ไ็ ม่ร้วู ่าเกดิ อะไรขนึ คนทฝี ีปากร้ายอย่างเขากลบั โต้เถยี งไม่ออกเลยแม้แต่คาํ เดียว เขาเพยี งยนื อยู่ไกลๆ อย่างนันแล้วเอามือเกาหน้าผาก จากนันจึงใช้ ฝ่ ามอื ของตวั เองเชด็ เหงือทผี ุดออกมาบางๆ ก่อนจะเอ่ยขึนว่า “มใิ ช่ข้ามิเตม็ ใจ…ความต้องการของเจ้าข้าจะปฏเิ สธได้อย่างไร เล่า…” ปกติแล้วต้วนเฉินเซวียนเองกเ็ ป็นคนทมี คี วามฉลาดทางอารมณ์ ค่อนข้างสงู อยู่แล้ว ดงั นันตอนนอี ารมณโ์ ดยรวมของซเู หลยี นอวิน เป็นอย่างไร เขาเพียงกวาดตามองแค่แวบเดยี วกด็ ูออก แต่ต่อให้ นางโกรธจริง มนั กต็ ้องมสี าเหตุ? และสาเหตุของเรืองนี ในใจของต้วนเฉนิ เซวยี นกม็ ลี างสงั หรณ์ บางอย่างว่าจะต้องไม่ใช่เป็นเพียงเพราะเขากลับมาช้าและทาํ ขนม ละลายเท่านนั เรืองนีจะต้องมเี รืองราวลึกๆ บางอย่างซ่อนอยู่ แต่

เรืองๆ นันคอื เรืองอะไรกนั แน่? “ช่างเถดิ ทา่ นปฏเิ สธข้ายงั ดีกว่า” เมือซเู หลยี อวินได้ยนิ เสยี งแผ่ว เบาของต้วนเฉินเซวียนเช่นนี ไม่ร้วู ่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ ความ เดอื ดพล่านในใจนางกเ็ ริมกระเพือมขนึ มาอกี นันกเ็ นืองมาจากนางคดิ ว่า หากคนนอกมาเหน็ เหตุการณแ์ ล้วทาํ การเปรียบเทยี บขนึ มาล่ะก็ นางจะต้องดูเป็นพวกไร้เหตผุ ลและ ชอบหาเรืองผ้อู นื อย่างแน่นอน? ชายผู้หนึงไปซือขนมทซี อื ยากทสี ดุ ในเมืองหลวงอย่างยากลาํ บาก มาเพือหวงั จะเอาใจสตรี แต่สดุ ท้ายกลบั กลายเป็นว่าสตรีนางนี โมโหเป็นฟื นเป็นไฟทนี าํ แขง็ ละลายไปเพยี งเลก็ น้อย นถี อื ว่าไม่ ร้จู กั แยะแยะอะไรดี อะไรไม่ดใี ช่หรือไม่ สดุ ท้ายแล้วผู้ใดกนั แน่ทไี ม่ได้รบั ความเป็นธรรม! เหตุใดจึงร้สู กึ ว่า เป็นตวั นางเองอย่างไรอย่างนัน! “ซูเหลยี นอวิน อกี ไม่นานเราสองคนกจ็ ะต้องแต่งงานกนั แล้ว” ต้ วนเฉนิ เซวียนเอามือไพล่หลังพลางมองไปยังซเู หลยี นอวินอย่างไร้ เดียงสา “ดงั นนั หากเจ้ามเี รืองอะไร เล่าให้ข้าฟังตรงๆ กไ็ ด้” ขอ

อย่าให้นิสยั ของเขาทมี อี ะไรแล้วไม่ยอมพูดดีๆ ของตนทเี พิงจะดี ขึน ไปปรากฏเป็นนสิ ยั ของซเู หลยี นอวินแทนเลย เพราะในตอนแรกเป็นเขามใิ ช่หรอื ทเี วลามอี ะไรกต็ าม ไม่ว่าจะคิด อย่างไร เมือความคิดนันมาถึงปากกลบั พดู ออกไปอย่างไม่ใสใ่ จ ตลอด! ปกติแล้วคนส่วนมากกม็ ักจะเข้าใจความหมายทแี ท้จริงของ เขา ผดิ อกี อย่างคาํ พูดเหล่านนั …ไม่ว่าผ้ใู ดฟังกม็ อี ันต้องรู้สกึ เสยี ใจ ด้วยกนั ทงั นนั “ข้า…” เมอื ซเู หลียนอวินเหน็ สหี น้าไม่ร้อู โิ หน่อเิ หน่แถมยังรู้สกึ ผดิ ของต้วนเฉินเซวียน นางยิงมองความโกรธกย็ ิงพล่งุ พล่านขนึ มาอกี เพราะเรืองนเี ป็นนางทเี ป็นฝ่ ายไม่ยอมพูดดๆี ให้เขาเข้าใจรึ หรือ ประเดน็ สาํ คัญของปัญหานีคอื คาํ พดู เจ้าปัญหา นางควรจะอธบิ าย ออกไปตรงๆ แล้วอย่างนคี วรจะพูดอย่างไรแล้วอธบิ ายอย่างไร “ทา่ นมสี มองเอาไว้ทาํ ไม” ซูเหลียนอวนิ เท้าสะเอวและขมวดคิว สายตาของนางจ้องเขมง็ ไปทางเขา “ตอนนนั ท่านกพ็ ูดกบั ข้าแบบ นี! ตอนนขี ้ากแ็ ค่หนามหยอกเอาหนามบ่งกเ็ ทา่ นัน ทา่ นต้องคิดเอา เองแล้วว่าคาํ พดู ทขี ้าต้องการเอ่ยจริงๆ นันคืออะไรกนั แน่ หากคดิ

ไม่ออก ต่อไปกอ็ ย่ามาปรากฎตวั ให้ข้าเหน็ หน้าอกี !”

ตอนที สุนขั จิงจอก “ข้า…” ตอนนตี ้วนเฉนิ เซวยี นเป็นใบ้ไปแล้ว ความร้สู กึ ทเี หมือนถกู ก้อนหนิ หล่นทบั เท้าตัวเอง แถมยงั กระแทกแรงเช่นนันคอื อะไรกนั นีกระมงั ทผี ู้ใหญ่ว่ากนั ไว้ว่า ไม่ใช่ไม่แก้แค้นแต่ยงั ไม่ถงึ เวลาเท่า นันเองตอนนีเขาเชือจริงๆ แล้ว! เพราะหากเป็นเมือชาตทิ แี ล้ว ถ้า มคี นมาบอกเขาว่าวันหนึงเขาจะไม่กล้าขนึ เสยี งใส่ซเู หลียนอวิน อกี ทงั ประเดน็ สาํ คญั คือเมือซเู หลยี นอวินได้ยนิ เขาพูดเช่นนีแล้วกลับ ปฏบิ ตั ิกบั เขาอย่างไม่ใสใ่ จเช่นนี แน่นอนว่าเขาจะต้องชีหน้าด่าคนผ้นู ันว่าเป็นบ้าแน่ เขาจะพดู อย่าง นันได้อย่างไร แล้วซเู หลียนอวินจะทาํ กบั เขาเช่นนีได้อย่างไรทว่า ความจริงตอนนีกลบั ปรากฏออกมาว่า ไม่มอี ะไรทเี กดิ ขึนไม่ได้ มี เพียงสงิ ทเี ราคิดไม่ถงึ เท่านัน เรืองราวทคี ิดไม่ถงึ ว่าจะเกดิ ขึน ตอนนีกลบั ปรากฏขนึ ต่อหน้าเขาอย่างไร้สาเหตุ ดงั นันต้วนเฉินเซวียนร้สู กึ ว่า ขดี จาํ กดั ความอดทนของเขาตอนนี เริมค่อยๆ ทยอยลดลงเรือยๆเพราะซูเหลียนอวนิ ไม่ว่าเขาจะทาํ อะไร เขากด็ ูเหมอื นเป็นคนไร้เหตผุ ลอยู่ดี!

มิเช่นนนั หากเป็นผู้อนื อย่าว่าแต่เขาจะพดู จาเอาอกเอาใจเลย หาก กล้าพูดกับเขาเช่นนกี ่อน เขาจะต้องรีบสงั สอนคนผู้นันให้ร้จู ัก แยกแยะว่าอะไรเป็ นอะไร! “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าช่วยให้คาํ ใบ้ข้าหน่อยได้หรือไม่ มเิ ช่นนันหากให้ข้า คดิ เองแบบนี ข้าไม่มีเบาะแสอะไรเลยนะ” ต้วนเฉนิ เซวียนก้มหน้า ลง นาํ เสยี งของเขาอ้อู ี เผยให้เหน็ ผมด้านบนของเขา ดูจากท่าทางแล้วคล้ายกบั สนุ ขั จรจดั ทเี ปี ยกฝนมาแล้วไร้บ้านให้ กลับ ต่อให้ฝนด้านนอกตกแรงเท่าใด กไ็ ม่มที ใี ห้เขาสามารถหลบ ฝนได้ ดังนนั จึงทาํ ได้เพียงปล่อยให้ฝนพดั ผ่านบนร่างของตน โดย ไม่มีทางหลบและไม่หนี เมือเหน็ ดังนันจึงร้สู กึ เหน็ ใจและเกดิ ความสงสารอย่างจบั ใจ อารมณ์พลุ่งพล่านของซเู หลยี นอวินค่อยๆ สงบลง เพราะถึง อย่างไรต้วนเฉนิ เซวยี น…กเ็ คยเป็นคนทอี ยู่ในใจของนางมานาน แม้ว่าตอนนนี าจะพดู เสยี งแขง็ ประชดประชันเขาในทุกๆ ครังราว กบั มิได้ใส่ใจอะไร ทว่าอนั ทจี ริงแล้วทกุ ครังทนี างประชดประชัน กลบั เป็นการเพิมรอยแผลลงไปในหัวใจของนาง

“ช่างเถิด ทา่ นกลับไปคิดเอาเองกแ็ ล้วกนั !” ซเู หลียนอวินหนั หน้า หนอี ย่างกระอักกระอ่วน นางเบียงตวั หลบต้วนเฉนิ เซวยี นไปยัง เก้าอขี องตน จากนนั จงึ หยิบหนงั สอื ทไี ม่ร้วู ่าวางไว้ตังแต่เมอื ไหร่ ขึนมา แล้วทาํ ทา่ ราวกบั ว่ากาํ ลังขะมักเขม้นกบั การอ่าน “ท่านกลบั ไปคิดเองเถดิ แล้วนาํ ของทที า่ นนาํ มากลับไปด้วย ครังนี ถอื ว่าทา่ นไม่ได้เอามนั มา ดงั นันเรืองทที า่ นรับปากข้ากถ็ ือว่าทาํ ไม่ สาํ เรจ็ เพราะข้ายังไม่ได้กนิ ขนมบวั หิมะกุหลาบ” ไม่ถูก นมี นั ไม่ถูกแล้ว! นิวมอื ของซเู หลยี นอวินกาํ หนงั สอื เอาไว้ แน่น สหี น้าของนางหงิกงอ ทงั ๆ ทนี างไม่ได้ตังใจให้เป็นแบบนี แล้วเหตุใดท่าทางของนางถึงอ่อนลงได้? ตอนนันนางได้เตรียมคาํ พูดทจี ะใช้ต่อว่าต้วนเฉินเซวียนเอาไว้ยก ใหญ่ แถมยังคดิ ซาํ แล้วซาํ อีกอยู่ในสมองหลายครังแล้วด้วยว่าจะทาํ อะไรบ้าง! นางคิดว่านางจะคว้าคอเสอื ของต้วนเฉินเซวยี นเอาไว้แล้วตะโกนใส่ หน้าเขาว่า ขนมทไี ด้มาโดยไม่ต้องเสยี นาํ พักนาํ แรงต่อแถว นางไม่ ต้องการ! และหากยังกล้าเล่นตุกติกอกี เช่นเล่นลกู ไม้หรือให้คน

อนื ไปต่อแถวแทนให้ล่ะก็ นางจะเอากล่องขนมทุม่ ใส่หวั ของเขาให้ ดู! ทว่าไม่ว่าในใจนางจะคิดคาํ พดู ไว้รนุ แรงเท่าใด หรือคาํ พดู ทแี ทงใจ มากแค่ไหน แต่พอมาถงึ ตอนนี ท่าทางของนางกลบั อ่อนลงเสยี ดือๆ ต่อให้คดิ เรืองนีอีกเป็นร้อยรอบกไ็ ม่มีประโยชน์! เพราะหากเป็นเมอื ก่อนนางยังใช้เหตผุ ลทตี ้วนเฉนิ เซวียนพูดใส่ อารมณ์กบั นาง จนนางตกใจหัวหดจนไม่กล้าต่อปากต่อคาํ ทว่า ตอนนีนอกจากต้วนเฉนิ เซวียนจะไม่ใส่อารมณ์กบั นางแล้ว ยังมี ทา่ ทยี อมให้นางกลนั แกล้งแบบนีอกี ตามเหตผุ ลแล้วเรืองนีไม่ว่าจะ อย่างไรกท็ าํ ให้นางต้องทอดถอนใจกระมงั นีมนั …ใครบอกนางได้บ้างว่าเกิดอะไรขึนกนั แน่! “อ้อ กไ็ ด้” ต้วนเฉินเซวยี นก้มหน้าตาํ ลงอกี ยิงทาํ ให้เหมอื นกบั ลกู สนุ ขั จงิ จอกทผี ิดหวังเข้าไปอกี “เช่นนนั ข้า พร่งุ นีข้าจะซอื ให้เจ้า ใหม่ได้หรือไม่”

เมือซูเหลยี นอวินเหน็ ต้วนเฉนิ เซวยี นใช้สายตามองนางด้วยความ เอาใจใส่อย่างไม่ปิ ดบังเช่นนี นางกเ็ ริมร้สู ึกว่าใบหน้าของตัวเองเริม ร้อนผ่าว แต่น่าเสยี ดายตรงทวี ่าตอนนนี างไม่สามารถยกหนงั สอื ให้ สงู กว่านเี พือใช้บังใบหน้าตนได้อกี แล้ว จึงทาํ ได้เพยี งก้มหน้าพร้อม เอ่ยว่า “ได้ๆๆ หากท่านไม่มีธรุ ะอะไรแล้วกก็ ลับไปเถดิ ข้า ข้าง่วง แล้ว” “ได้” ต้วนเฉินเซวยี นพยายามสกดั กันความร้สู กึ อยากจะขาํ ของ ตวั เองเอาไว้ “เช่นนนั ข้าขอตัวไปก่อนแล้ว” อายกบ็ อกว่าอายสิ จะง่วงอะไรอกี เพิงจะตืนนอนขนึ มาแท้ๆ จะ บอกว่าตัวเองง่วงอกี แล้วหรือ แค่นีกค็ ดิ หาเหตุผลดๆี ไม่ออก “คุณหนูใหญ่!” คร่ใู หญ่ ในขณะทซี ูเหลยี นอวินเหน็ แสงแดดจน เริมร้สู กึ ง่วงนอนขนึ มาอยู่นนั เสยี งตะโกนโวกเหวกกด็ ังขึน ทาํ เอา อาการง่วงของนางเมือครู่หายไปเป็นปลดิ ทงิ “อวซี าง! เจ้าจะจะโกนทาํ ไม!” หยาเอ่อรท์ กี าํ ลงั กวาดลานบ้านอยู่ นันกเ็ ริมร้อนใจ “คอของเจ้ามันใหญ่มากนักหรอื ตอนนีคุณหนู ใหญ่กาํ ลงั พักผ่อนอยู่นะ! เจ้ามีเรืองด่วนอะไร หากไม่มเี รืองด่วน

อะไรกก็ ลบั ไปซะ! อย่ากวนคณุ หนู!” อวีซางทาํ ปากไม่พอใจพลางรู้สกึ เหมอื นโดนรังแก! เพราะว่าตอน แรกๆ หยาเอ่อร์เป็นคนทเี อน็ ดูตนมากทสี ดุ มใิ ช่หรือ เคยขนึ เสยี ง กบั เขาเสยี ทไี หน? แต่ตอนนกี ลับ…อวีซางรู้สกึ ราวกบั ว่าตอนนีในใจ ของเขามบี าดแผลสาหัส! “อวซี าง มีเรืองอะไรรึ” ซเู หลียนอวนิ แง้มหน้าต่างออกมา “เข้ามา เถดิ ข้ายังไม่ได้นอน” ถงึ แม้ว่าข้ากาํ ลังจะนอนกต็ าม แต่กลบั ถูก ปลกุ ขึนมาเพราะเสยี งโวยวายของเจ้า! “คณุ หนูใหญ่…” “มอี ะไรกร็ ีบพดู มาตรงๆ และพูดให้เข้าประเดน็ ด้วย” ซูเหลียนอ วนิ ยกมอื บงั ดวงตาของตัวเองเพือให้ตัวเองไม่ใส่ใจท่าทางการ เคลือนไหวของอวีซางมากนกั ขออย่าให้นางได้เหน็ อะไรแบบนีอกี เลย! วนั นีนางเหน็ คนทา่ ทาง น้อยเนือตาํ ใจและพยายามออดอ้อนเพียงคนเดียวกพ็ อแล้ว จะให้ นางเหน็ อกี คนหรือ? แล้วเช่นนีนางจะต้องทนกบั ความร้สู กึ ผดิ บาป ไปถงึ เมือไหร่! ดังนันรบี พูดให้เข้าประเดน็ เถดิ !

“คณุ หนูใหญ่ คือข้า…” อวีซางพยายามเกบ็ อาการความร้สู ึกน้อย เนอื ตาํ ใจของตวั เองเอาไว้ “คุณหนูใหญ่ คุณหนูให้ข้าไปสะกดรอย ตามคน สดุ ท้ายข้า…” “คนหายไป สดุ ท้ายกห็ าไม่เจอใช่หรือไม่” เมือซูเหลยี นอวนิ เหน็ ทา่ ทางกระอกึ กระอกั ของอวีซาง จึงอดไม่ได้ทจี ะเอ่ยอกี ครึง ประโยคหลังแทนเขา “คณุ หนูใหญ่ร้ไู ด้อย่างไรขอรับ” อวีซางเงยหน้าขนึ ตาของเขาเบกิ กว้าง นางจะไม่รู้ได้อย่างไร! เพราะตอนนนั หลงั จากทนี างส่งอวีซาง ออกไปได้ไม่นาน นางกเ็ กดิ ความรู้สกึ ว่าหากนางใช้ให้อวีซางรับ ภารกจิ นีเพยี งคนเดยี ว นันอาจจะหนกั หนาเกนิ ไปสาํ หรับเขา! เนอื งจากในบรรดาองครักษ์ทงั หมด อวีซางถือเป็นมอื ใหม่ทไี ม่เคย ออกไปปฏบิ ตั ภิ ารกจิ ตามลาํ พงั มาก่อน ดงั นนั งานนี…การสะกดรอย ตามต้วนเฉนิ เซวยี น นางคงจะต้องหาคนอกี คนหนึงไปกบั เขาด้วย กระมัง ดังนันในตอนนัน คนทมี ารายงานผลเรืองราวของต้วนเฉนิ เซวียน

กบั นางว่าเกดิ อะไรขึนบ้างจงึ เป็นผหู ลวิ

ตอนที เขา้ ใจ “คณุ หนูของเจ้าเป็นใคร” ซูเหลียนอวนิ กรอกตา “มอี ะไรบ้างทขี ้า ไม่ร้”ู ขอนางแกล้งเขาก่อนเถดิ ! เพราะอย่างไรตอนนีอวซี างกย็ งั ไม่ รู้ถกู หรือไม่ สายตาคนทแี ตกตืนเช่นนี ทาํ ให้นางรู้สกึ ภมู ใิ จใน ตัวเองไม่น้อยทเี ดยี ว อวีซางตกตะลงึ แล้วปรบมือเบาๆ พร้อมเอ่ยว่า “คณุ หนูใหญ่ร้าย กาจมากจริงๆ …” “อมื ๆ” ซูเหลยี นอวินพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ข้าร้!ู แต่ตอนนีคง ไม่มเี รืองอะไรแล้ว อวีซางเจ้ากลบั ไปก่อนเถิด ไม่ต้องอยู่แถวนี แล้ว” หากยังอยู่ต่อ นางเองทคี งแสดงต่อไม่ได้แล้ว ณ จวนจิงอนั โหว “นายทา่ น กลบั มาแล้วหรือขอรับ!” หลิวจอื ทเี ดินไปเดินมาภายใน บริเวณเรือนหยุดฝีเท้าลง “นายทา่ นกลบั มาจากจวนคุณหนูซหู รือ ขอรับ ท่านกลบั มาช้ายิง! ตอนนีเป็นตอนกลางวนั นะขอรับ!” กลางวนั ฟ้ าสดใส นายท่านไม่รู้จกั ระวงั ตัวบ้างหรือ!

ไม่ว่าจะอย่างไร ตอนนีทา่ นกบั คุณหนูซกู ย็ งั ไม่มคี วามสมั พนั ธอ์ ะไร ต่อกนั ! หากเรืองนีมผี ู้ใดล่วงร้เู ข้า จะไม่ดตี ่อคุณหนูซูและกบั นาย ท่านด้วย! เรืองนีไม่สามารถชะล่าใจได้เลย”อมื ” ต้วนเฉนิ เซวยี น ยังคงอารมณ์ดีอยู่จงึ งมึ งัมออกมา “ทาํ ไมหรือ หลวิ จอื มีอะไรจะพูด อะไรกบั ข้าหรือ” เมือเหน็ สหี น้าร้อนรนเช่นนี เขากค็ ดิ ว่าจะต้องมี เรืองใหญ่บางอย่าง? “อนั ทจี ริงแล้วกไ็ ม่ได้มปี ัญหาใหญ่อะไรขอรับ…”หลวิ จือเกาแขน “คือว่า…” “ไม่มเี รืองใหญ่อะไรกเ็ อาไว้ก่อน” เพราะตอนนีเขายุ่งจะตายอยู่ แล้ว เขาคล้ายจะเข้าใจขนึ มาบ้างแล้วว่าซเู หลยี นอวินโกรธเขาเรือง อะไร แต่ยงั หาสาเหตุไม่เจอว่าเหตุผลทแี ท้จริงคืออะไร! หากยังหาสาเหตไุ ม่เจอ แล้วเขาจะกลับไปหาซเู หลยี นอวินได้ อย่างไร เพราะหากกลบั ไปเจอหน้ากนั อกี ครัง เรืองทจี ะต้องเอ่ยถงึ เป็นเรืองแรกกค็ งจะต้องเป็นเรืองราวในวันนีอกี อย่างแน่นอน “นายท่านอย่าเพิงไปขอรับ!” หลิวจอื รบี ก้าวตามไป “นายท่าน วนั นีบ่าวเจอองครักษป์ ระจาํ ตัวของคุณหนูซขู อรับ!”

“เจอองครักษ์ของนางร”ึ “ใช่ขอรับ!” หลิวจอื พยักหน้า “เป็นองครักษ์ทเี พิงมาใหม่ของ คุณหนูซขู อรบั ตอนนันคนทสี ะกดรอยตามพวกเรากค็ ือเขา นันเอง” ต้วนเฉนิ เซวียนขมวดคิวคร่นุ คิด ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยออกมาว่า “เช่นนนั เขาได้บอกหรอื มีทา่ ทวี ่าจะตามข้ามาหรือไม่” “ใช่ๆๆ” หลวิ จือคล้ายจะพยักหน้าจนคอหกั “ตอนนนั คนผู้นนั คล้ายว่าจะมาด้วยเรืองนี แต่อย่างไรบ่าวกข็ วางเขาเอาไว้แล้ว” “ฮ่าๆ” ต้วนเฉนิ เซวียนก้มหน้าหัวเราะ “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้า ไปได้แล้ว” ตอนนีเขาเริมเข้าใจแล้วว่าทแี ท้ซูเหลียนอวนิ เป็นอะไรกนั แน่ ได้ ก็ แค่ขนมบัวหมิ ะกุหลาบ พรุ่งนีไปอกี รอบหนึงกส็ นิ เรือง …… “คุณหนูใหญ่ ซอื อนั นีมาตังแต่เมอื ไหร่กนั ” เมือหลมี ู่ก้าวเข้ามาใน ห้อง สายตาของนางกต็ กลงไปทีกล่องอาหารทเี ปิ ดค้างไว้ครึงหนงึ ใบนนั “คุณหนู นมี ัน…มันละลายหมดแล้วนะเจ้าคะ!”

“ข้ามไิ ด้เป็นคนซือมา” ซูเหลยี นกล่าวตอบโดยทสี ายตายังคงจับ จ้องอยู่บนกระดานหมากล้อม ขนมอนั นีละลายตังแต่ตอนทมี นั มาถงึ แล้ว แค่ตอนนีละลายจนหมด หลมี ู่มากด็ แี ล้ว เอาขนมอันนี ไปทงิ เถิด” นางจะได้ไม่ต้องเหน็ ให้อารมณเ์ สยี อกี ! แค่นางมองเหน็ มนั นางก็ คิดถงึ คาํ พูดทผี ูหลวิ รายงานให้นางฟังแล้ว! หรือว่าเถ้าแก่น้อยของร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ จะเป็นต้วนเฉนิ เซวยี นจริงๆ! นีมนั …! นางจะพดู อะไรได้อกี คงจะพดู ได้เพียงว่า มิน่าเล่าตอนที นางไปต่อแถวซือขนมทรี ้านอ่เู ซยี งเก๋อ ไม่ว่าแถวจะยาวแค่ไหน แต่ สดุ ท้ายนางกไ็ ด้ขนมทนี างต้องการทุกครัง และนางกลับไม่ได้ สงั เกตว่าเรอื งนีมันมเี งือนงาํ บางอย่าง? ในตอนนนั ทุกครังทนี างต่อแถวซอื ขนม ต้วนเฉินเซวียนอาจจะ แอบหวั เราะอยู่ด้านข้างกไ็ ด้ เขาคงหวั เราะทนี างไปต่อแถวซอื ขนม ทรี ้านของเขาเพือเอามาให้เขา คงไม่มอี ะไรสดุ จะทนเทา่ เรืองนอี กี แล้ว! แผนการของต้วนเฉินเซวียนช่างร้ายกาจนัก!

กล่าวได้ว่าตอนนคี วามคิดอ่านของซเู หลยี นอวินเปลยี นไปจากเดิม มาก! เพราะในเรืองเดียวกนั นีหากเกดิ ขนึ เมอื ชาติก่อน นางอาจจะ รู้สึกตืนตันใจ! ตืนตนั ใจทเี ขาได้เตียมกบั ร้านอู่เซียงเกอ๋ เอาไว้ว่าทุก ครังทนี างไปต่อแถวซือขนม นางจะต้องได้ขนมติดมอื กลบั ไป แต่พอเป็นตอนนี? ความคิดอ่านของนางกลบั ซบั ซ้อนขึน นางกลับ รู้สึกว่าต้วนเฉินเซวยี นกาํ ลงั เอานางเป็นตัวตลก เหน็ ว่าเป็นเรือง สนุก มเิ ช่นนนั แล้วทงั ๆ ทรี ู้ว่านางต้องเข้าแถวด้วยความยากลาํ บาก เช่นนนั เหตุใดจงึ ไม่บอกว่าร้านนีเป็นร้านของตัวเองเล่า ร้าย จริงๆ… “คณุ หนูเจ้าคะ คุณหนู！” อกี ด้านหนงึ หลีมู่ร้องเรียกนางด้วย ความตืนตระหนก “คุณหนูอย่ามวั แต่เล่นหมากล้อมอยู่เลย หากไม่ ระวังแล้วทาํ เลบ็ หกั ขนึ มาจะทาํ อย่างไร!” เมอื คร่นู ตี นกาํ ลังเกบ็ โตะ๊ อยู่จงึ ไม่ได้สังเกตคุณหนูใหญ่ไปพักหนึง สดุ ท้ายคุณหนูกลบั เหม่อ ลอยไปได้อกี เฮ้อ! ไม่รู้จริงๆ ว่าช่วงนีคณุ หนูคดิ อะไรอยู่บ้าง ราวกบั ว่าคุณหนูมี เรืองอะไรให้คดิ อยู่ตลอดเวลา

“ฮะ ออ่ ๆ” ซเู หลยี นอวินวางหมากรุกในมอื ลงไปในกระดานแบบ ส่งๆ แล้วหายใจเข้าลึกๆ “ไม่มอี ะไร แค่เมอื คร่นู ีข้าคดิ ถงึ เรืองๆ หนึงขนึ มาอกี …ถึงอย่างไรกไ็ ม่ใช่เรืองใหญ่” จู่ๆ นางกน็ ึกถงึ ต้วน เฉนิ เซวียนขึนมาอกี แล้ว! นางยอมตัวเองเลยจรงิ ๆ ไม่ระวัง ความคิดตัวเอง เหตุใดความคิดของนางจงึ ต่างไปจากเดิมได้? ซูเหลยี นอวินโมโหจนเอามอื ทงั คู่ตบทแี ก้มตัวเองเบาๆ เพือ พยายามดึงสติตัวเองกลับมา ขืนเป็นอย่างนีต่อไป นางจะกลบั ไป เป็นซเู หลยี นอวนิ ผ้ทู คี ดิ ถงึ ต้วนเฉนิ เซวยี นอยู่ตลอดเวลาแบบนัน อกี ซึงจะยอมให้มนั เกิดขึนไม่ได้! ซูเหลยี นอวินส่ายหน้าเพือให้ตวั เอง ได้สตขิ นึ มา เพราะไม่ง่ายเลยกว่านางจะมีสติแบบนี จะให้การ กระทาํ เลก็ น้อยของต้วนเฉินเซวียนมาทาํ ให้นางหวันไหวอกี ได้ อย่างไร? จติ ใจมนุษย์ยากจะคาดเดา การแสดงออกเช่นนีของต้วนเฉินเซวียน มีผลต่อจิตใจของนางจรงิ แต่ต้องเอาไปเปรียบเทยี บถงึ จะเหน็ ว่า อะไรเป็ นอะไร!

เมือเอาไปเปรียบเทยี บกับเรืองราวทนี างเคยทาํ ให้เขาในอดีต สงิ ทตี ้วนเฉินเซวยี นทาํ ให้นางตอนนีถอื ว่าเป็นสว่ นทเี ลก็ น้อยมาก ถึงแม้ว่าเขาอยากไถ่โทษ แต่กย็ งั มเี รืองราวมากมายทตี ้องทาํ อกี ! หลงั จากซเู หลยี นอวินจดั การอารมณข์ องตัวเองได้ดีขึนแล้วนัน นาง กเ็ ริมรู้สกึ สบายใจขนึ เพราะเข้าใจสถานการณท์ เี กดิ ขึน ทาํ ให้นาง ร้สู ึกตวั เบาขึนมาก! แม้ว่าผลสดุ ท้ายแล้วนางอาจจะแก้ไขเรืองทนี างจะต้องแต่งงาน ไม่ได้ แต่คนเรากต็ ้องรู้จกั หาความสขุ ให้ตัวเอง เพราะต่อให้ แต่งงานไปแล้วกส็ ามารถหย่าได้ รอให้เยียลีว์เยยี นกลบั ไปก่อน ตอนนันค่อยดูอารมณ์ของนางอกี ที วันรุ่งขึน ณ จวนจิงอนั โหว “นายท่าน เหตุใดถงึ ตืนเช้าขนาดนี…” เมอื หลิวจือได้ยินคล้ายว่า ลานบ้านมีเสยี งการเคลือนไหว เขากร็ บี พลกิ ตัวลุกขนึ วงิ ออกไป ทงั ๆ ทยี งั ไม่ทนั ได้เปลยี นเสอื ผ้า เมือออกไปจงึ เหน็ ว่าเจ้านายของ ตนแต่งตัวเรียบร้อยแล้วคล้ายกาํ ลงั จะออกไปทใี ดสกั ท?ี แต่การแต่งตัวของเขา…กไ็ มใ่ ช่การแต่งตัวออกไปว่าราชการ?

เพราะคนจะออกไปราชการแต่งตวั อย่างนีเสยี ทไี หนกนั เล่า? แต่ หากไม่ได้ออกไปงานราชการแล้ว เช้าขนาดนี…นายท่านจะออกไปที ใดกนั !

ตอนที วิธีการ “ไม่มอี ะไร” ต้วนเฉนิ เซวยี นขยับคอเลก็ น้อยนาํ เสยี งของเขาคล้าย ไม่รู้ตวั ว่าได้แสดงความลังเลออกไปและยงั แสดงให้เหน็ อกี ว่าเขา ยงั ไม่ค่อยตืนเทา่ ไหร่นกั “ข้าจะออกไปทาํ ธรุ ะนิดหน่อย ไม่ใช่เรือง ใหญ่อะไร หลวิ จอื หากเจ้ายังนอนไม่อมิ กก็ ลับไปนอนต่อเถิด” เมือกล่าวจบต้วนเฉนิ เซวยี นกแ็ หงนหน้ามองท้องฟ้ า ท้องฟ้ ายังไม่ ทนั จะสว่างเลย! ท้องฟ้ าฤดูร้อนยังคงไม่สว่างนกั ตอนนีถอื ว่าเช้า พอแล้วหรือไม่ “ฮะ?” หลิวจอื ขยีตาตัวเอง เพราะไม่เข้าใจความหมายของต้วน เฉนิ เซวียนเทา่ ไหร่นัก “นายท่านบอกว่าไม่ต้องตามนายทา่ นไปกไ็ ด้ หรือ” ไม่ต้องตาม นันแสดงว่าคงไม่ใช่ภารกจิ ทอี นั ตรายอะไรมาก นักกระมงั ช่วงนีไม่ว่านายทา่ นจะทาํ อะไรล้วนทาํ ให้เขาคลาํ หาต้น ตอไม่เจอทงั สนิ ! “อมื ๆๆ” ในปากของต้วนเฉนิ เซวยี นยังคงมเี กลอื อยู่ในนันจึงไม่ สามารถพูดอะไรได้มาก เขาจงึ เพยี งอู้อตี อบรับ พกั ใหญ่เขาถงึ ได้ บ้วนนาํ ทอี ยู่ในปากออกมาแล้วเอ่ยว่า “เอาล่ะ ข้าไม่คยุ กับเจ้าต่อ

แล้ว เวลานีข้าควรไปได้แล้ว” หากยังไม่ไปอีกอาจจะไปไม่ทนั ได้? อนั ทจี ริงแล้วเขาเป็นถงึ เจ้าของร้านอู่เซยี งเก๋อเชียวนะ! ดังนันหากพูดถงึ ความเลอื ดร้อนของเขา ตัวเขาเองกม็ ขี ้อจาํ กดั เช่นกนั ! หากยังมวั แต่เสยี เวลาอย่อู ย่างนี เกรงว่าเขาอาจจะไปไม่ ทนั จริงๆ! “ได้ๆๆ” หลิวจอื เองกไ็ ม่ได้รันจะขอตามไปด้วย เพราะถึงอย่างไร เจ้านายของเขากอ็ อกปากมาตามตรงขนาดนีแล้ว ดูท่าแล้วคงไม่มี อะไรน่ากงั วลกระมงั ในเมือเป็นเช่นนีเขากข็ อกลบั ไป หาโจวกงกอ่ นกแ็ ล้วกนั ! เพราะ โลกภายใต้ผ้าห่มนันเป็นสถานทที สี วยงามยากจะทาํ ใจลกุ จากมา มากทสี ดุ “น้องชาย เจ้ากม็ าต่อแถวซือของทรี ้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ด้วยหรอื ” ต้วนเฉินเซยี นเงยหน้าจึงเหน็ สายตาของคนผู้หนึงทกี าํ ลังพดู กบั เขา อยู่พอดี “อมื ใช่”

เดมิ ทเี ขาเป็นคนทไี ม่ชอบพดู คุยกบั คนแปลกหน้าอยู่แล้ว ดงั นันคาํ สองพยางคน์ ีสาํ หรบั เขาถอื ว่ามากเกนิ พอแล้ว เพราะโดยปกตแิ ล้วเขาจะไม่แม้แต่เงยหน้าขนึ มามองคนประเภทนี เลยด้วยซาํ เช่นนันยงิ การสนทนายิงไม่ต้องพูดถงึ คนผู้นันชอบใจ จึงยิมแผยให้เหน็ ฟันเหลอื งๆ แล้วเอ่ยว่า “เช่นนนั น้องชายมาช้าเกินไปแล้ว เจ้าดสู วิ ่าแถวยาวมาถงึ ข้าแล้ว ดงั นนั หาก เจ้าคิดจะต่อแถวเพือซือขนมบัวหิมะอะไรนัน ข้าแนะนาํ ให้เจ้ารีบ ถอดใจแต่เนินๆ เถิด! กว่าจะถึงเจ้า ขนมกค็ งถูกขายไป หมดแล้ว!”เนืองจากตอนนีฟ้ ายังคงมีความมดื ปกคลมุ อยู่ มเี พียง ด้านทศิ ตะวนั ออกเท่านันทปี รากฏแสงสขี าวสว่าง ดงั นนั ผู้ทเี ข้ามา สนทนากบั ต้วนเฉินเซวียนผู้นีจึงไม่ได้สงั เกตการแต่งกายของต้วน เฉนิ เซวียน เขาเพียงเหน็ ว่าคนผู้นีดูมสี ง่าราศแี ตกต่างจากคนทวั ไป จึงอยากจะเริมบทสนทนาแลกเปลียนกบั เขาสกั หน่อย ต้วนเฉินเซวยี นฟังจนจบอย่างเงยี บๆ คิวของเขาขมวดเข้าเป็นปม เลก็ ๆ “เจ้าบอกว่าแถวยาวมาถงึ เจ้าตรงนีแล้วหรือ”เวร! เขาเข้าใจ ว่าคนผู้นยี นื อยู่ตรงนีเพือขายซาลาเปาเสยี อีก! ตอนนนั เขายงั นึกจะ บอกให้คนผู้นหี ลีกทางให้เขาผ่านไปก่อน แต่ผ้ใู ดจะคดิ เล่าว่าอนั ที

จริงแล้วแถวยาวมาถงึ ตรงทเี ขายืนอยู่ตรงนีแล้ว ดงั นนั นคี ือเหตุผล ทคี นผู้นียังยืนอยู่ตรงนี?! นีเขามาเข้าแถวช้าเกนิ ไปอกี แล้วหรอื เส้นเลอื ดดาํ บนหน้าผากของต้วนเฉินเซวียนแทบจะแตกออก มาแล้ว มนั เต้นตุบๆ ไม่หยุด เขาควรจะกลับจวนหรือเขาควรจะต่อ แถวต่อไปอย่างไม่เหน็ แม่นาํ หวงโหไม่หลังนาํ ตาดี? เดนิ หน้า ตอนนีเขาคงถอยไม่ได้แล้ว! ตอนนีเริมมบี างคนทที นไม่ ไหวแล้วเดินออกจากแถวไปเงยี บๆ แล้ว ดงั นนั ความยาวของแถว นีกค็ ่อยๆ เขยิบขึนไปข้างหน้า! อกี อย่างวนั นีเขาตืนเช้าขนาดนี หากทาํ อะไรไม่เสรจ็ สกั อย่าง ตอนเขากลับไปจะบอกกบั หลิวจือว่าอ ย่างไร อกี อย่างหากวนั นีเขาซือกลบั ไปไม่ได้ พรุ่งนเี ขากต็ ้องตืนแต่เช้า แบบนีอกี ? เขาขอไม่เอาด้วยอกี แล้ว! ให้เขาอดหลบั อดนอนเขายงั พอทน แต่ให้ตืนเช้าเช่นนี? รสชาตนิ ีทเี ขาต้องลมิ รสไม่ใช่รสชาติที ทุกคนจะอดรนทนได้! แต่หากยังไม่กลบั …คาํ พูดเมือครู่นแี ละจากสายตาของเขากบ็ อกให้

เหน็ อย่างชัดเจนแล้วว่า แถวแถวนียาวจนมองไม่เหน็ หวั แถวเลย ด้วยซาํ ! นีจงึ มีความเป็นไปได้สงู มากทกี ารเข้าแถวครังนีของเขาจะสญู เปล่า และจะต้องกลับมาใหม่อกี ครัง! ต้วนเฉนิ เซวยี นคร่นุ คิดอยู่ครู่หนงึ จึงกดั ฟันทน เขาตัดสนิ ใจจะยนื ต่อไป เพราะ…บางที บางทพี อเขาถึงหวั แถวแล้วอาจจะยังเหลอื ถึง เขากไ็ ด้? บางทนี ะ…”ร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ เปิ ดแล้ว!” มีเสยี งดังขึนโดยไม่รู้ว่าต้น เสยี งคอื ผ้ใู ด ทว่าเสยี งตะโกนร้องนีกลบั เปรียบเหมือนมีคนเอาช้อนตักนาํ มนั เดือดๆ ในหม้อสาดใส่ เพียงชัวครู่แถวกเ็ กดิ ความโกลาหลขึน ผ้คู นทมี ที า่ ทางสะลมึ สะลอื จนแทบจะยืนหลับกนั อยู่เมือคร่นู ี ตอนนีกลับเริมเคลอื นไหวอย่างตนื ตะหนกและกลบั มามเี รียวแรง เช่นเดิม ต้วนเฉนิ เซวียนเบกิ ตากว้างมองไปยังเหตกุ ารณร์ อบๆ ตวั กล่าวได้ ว่าต่อให้เป็นเขา เหตุการณ์ตอนนีกเ็ ปรียบเหมือนการเปิ ดโลกทศั น์

ใหม่ๆ เพราะการทเี ขาต้องเบยี ดไปเบียดมากบั ชาวบ้านเช่นนี ถอื เป็นเรืองทอี นั ตรายสาํ หรบั เขาเช่นกัน “โอย๊ …!” ทนั ใดนันต้วนเฉนิ เซวียนกอ็ ทุ านออกมา ใครเหยยี บเท้า ของเขา? โชคยังดีทรี องเท้าทเี ขาใสว่ นั นีเป็นรองเท้าทเี ขาไม่ได้โปรดปราณ มากนกั ดงั นนั ต่อให้โดนเหยียบจนเลอะเขากไ็ ม่ได้รู้สกึ เสยี ดาย อะไรมากมาย แต่ไม่เสยี ดายกไ็ ม่ได้หมายความว่าไม่เจบ็ เสยี หน่อย! คนเมอื คร่นู เี หยียบเท้าของเขาเตม็ แรงจนเขาร้สู กึ ว่าเท้า ของเขาชาไปหมด! “ด้านหลังน่ะ พวกเจ้าอย่าดนั ข้าได้หรือไม่!” “คนข้างหน้า ใครดันเจ้ารึ เจ้าต่างหากทเี ดินช้าแล้วมาว่าพวกเราว่า ดันเจ้า ขาตัวเองก้าวชักช้ายังไม่รีบออกจากแถวไปอกี ! อย่ามายืน เกะกะอยู่ตรงนใี ห้เสยี เวลาผู้อนื เลย!” ตอนนนันต้วนเฉนิ เซวียนอดไม่ได้ทจี ะยกมือขนึ ปิดหูของตวั เอง เอาไว้เพือไม่ให้ได้ยนิ เสยี งบาดหูพวกนัน น่าเสยี ดายทตี อนนี อย่า ว่าแต่จะให้เขายกมอื ขึนปิ ดหูเลย แค่ให้เขายืนตรง เขายังแทบ

จะต้องใช้เรียวแรงทงั หมดของตวั เองเพือให้ทรงตวั อยู่ได้ นันเป็นเพราะแถวนียาวเกนิ ไปกระมัง ถึงได้ทาํ ให้มีคนบางคน อยากจะเดนิ หน้าไปเรว็ ๆ จึงต้องใช้ลกู ไม้เลก็ ๆ น้อยๆ บางอย่าง ทว่าถึงอย่างไรกไ็ ม่กล้าออกแรงหรอื ใช้วธิ ที ีชัดเจนเกนิ ไป เพราะทนี ี คือร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ ทผี ่านมากไ็ ม่ได้ไม่เคยเกดิ กรณีตัวอย่างมาก่อน เนอื งจากผู้ทใี ช้วิธกี ารสกปรกเพือจะเบยี ดขนึ ไปข้างหน้าให้เรว็ ทสี ดุ ผลทเี ขาได้รับคอื ผ้ทู เี หน็ เหตกุ ารณเ์ อาไปฟ้ องร้านอู่เซยี งเกอ๋ หลงั จากนันผู้ทใี ช้วธิ นี กี ถ็ กู ขนึ บัญชีดาํ ของร้านอู่เซียงเก๋อ และไม่ สามารถสง่ ใครมาเข้าแถวแทนเพือซือขนมได้อกี หลงั จากทผี ่านเหตุการณค์ รังนีไปแล้วกท็ าํ ให้ผู้คนในเมอื งหลวงได้ เหน็ อย่างชัดเจนถึงวธิ กี ารของร้านอ่เู ซยี งเก๋อ นันกค็ อื พูดจริงทาํ จริง กฎระเบยี บใดๆ ทรี ้านตงั ขึนมา หากคดิ จะแหกกล็ องทาํ ดู ถึง เวลากจ็ ะร้เู องว่าผลสดุ ท้ายเป็นอย่างไร ทว่าสติปัญญาของมนุษย์ไร้ขอบเขต แอบทาํ กไ็ ด้ไม่ใช่หรือ นนั กค็ อื ใช้วธิ กี ารเดิมๆ โดยทาํ ให้ไม่มผี ู้ใดเอาไปฟ้ องได้ว่าก่อเรืองอะไรไป บ้าง

ตอนที ต่อแถว ซึงวธิ กี ารนันกค็ อื การเบียด! พยายามเบยี ดคนทเี ขาแถวอยู่ข้างหน้าเราให้หลดุ ออกจากแถวไป เช่นนนั กจ็ บแล้วไม่ใช่หรอ เบยี ดคนหนึงกห็ ลดุ ออกไปคนหนึง อกี อย่างต่อให้เล่าเหตุการณ์ พอถงึ เวลาจริงๆ กค็ งไม่สามารถเล่าได้ เพราะผู้ใดให้เจ้าร่างกายอ่อนแอเอง แค่เข้าแถวดๆี ยงั เข้าไม่ได้จน ปล่อยให้คนเบยี ดตวั เองหลดุ ออกไป อกี อย่างหากต้องโต้เถยี งกนั จริงๆ เกรงว่าคงจะโดนคนแถวๆ นี หัวเราะเยาะแน่ๆ! เพราะทผี ่านมาใช่ว่าจะไม่เคยมีคนไม่ยอมเวลา ทถี กู เบยี ดออกไป แล้วไปฟ้ องร้านอ่เู ซียงเกอ๋ ว่าการต่อแถวนีไม่เป็น ธรรม ทงั ๆ ทตี ่อแถวอยู่ข้างหน้าอยู่ดีๆ ผลสดุ ท้ายกลบั โดนเบียด ออกไปจนต้องกลบั ไปเริมเข้าแถวใหม่อกี ครัง! ทว่าสาํ หรับเรืองนี ร้านอเู่ ซยี งกลับเลือกทจี ะปิ ดหูปิ ดตาเอาไว้ข้าง หนึง เพราะต้นไม้ใหญ่ทตี ้านลมมักโค่นได้ง่าย พวกเขาแม้ว่าจะตัง กฎระเบียบเอาไว้และลงโทษคนไปมากแล้ว ต่อให้พวกเขาไม่ใสใ่ จ แต่การสะสมเรืองราววนั ละเลก็ วันละน้อยไปเรือยๆ อาจมสี กั วนั ที

พวกเขาอาจจะสนั คลอนได้ อกี อย่างเรืองการเข้าแถวนี โดยปกติแล้วคนงานของร้านอ่เู ซยี งเกอ๋ กย็ ุ่งจะแย่แล้ว จะให้หาคนจากทไี หนมาคอยจัดลาํ ดบั การเข้าแถว เล่า? ยิงไปกว่านนั แถวของร้านอู่เซยี งเกอ๋ กย็ าวมากอย่างยิง หาคน สกั คน? เกรงว่ากค็ งจะไม่พอสาํ หรับการจดั ระเบียบนี! ดงั นันแล้วกลับไปฝึกร่างกายให้พร้อมเถิด! ฝึกให้ดีๆ ก่อนแล้ว ค่อยกลบั มาใหม่! นีคอื คาํ ตอบทรี ้านอเู่ ซยี งเก๋อจะตอบ แต่ภายใต้สถานการณต์ อนนี ขณะทตี ้วนเฉนิ เซวยี นโดนเบยี ดเสยี จนตัวแทบจะแตกอยู่แล้วนัน เขากอ็ ยากจะทุบสมองตวั เอง! เหตุ ใดตอนนันเขาถึงคิดกฎระเบียบแบบนีออกมาได้? การกระทาํ เช่นนถี อื เป็นเรืองทตี ้องห้ามอย่างเดด็ ขาด เพราะเหน็ ชดั ๆ ว่าเป็น การแทรกแถวอย่างหนึง ตอนนีเขาเริมร้สู กึ จรงิ ๆ แล้วว่าตวั เขาโดนเบยี ดจนแทบจะแตก ออกเป็นเสยี งๆ เพราะคนทมี าเข้าแถว โดยสว่ นมากแล้วถ้าไม่ใช่ ชาวบ้านธรรมดากจ็ ะเป็นผู้มีวรยุทธท์ ถี ูกคัดเลือกมาแล้ว ดังนัน