เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

ความสมั พันธพ์ น่ี อ้ งเมอื่ กอ่ นของเรา เรอ่ื งเลวๆทเี่ ธอทําไว ้ รวมถงึ เรอื่ งการสะกดรอยตาม ฉันจะไมถ่ อื สาหาความกบั เธออกี แต…่ ถา้ ยงั มแี ผนการอะไรซอ่ นอยอู่ กี ละ่ ก็ ฉันจะดําเนนิ การทาง กฎหมายทนั ที เมอ่ื ถงึ ตอนนัน้ จะเจอหนา้ กนั อกี ก็ใหไ้ ปพบกนั ที่ ศาลแลว้ กนั ” ตอนท่ี 693 ฉนั ขอสาปแชง่ พวกแก “เฉยี วเฉียว เธอจําเป็ นตอ้ งโหดรา้ ยกบั ฉันถงึ ขนาดนมี้ ัย้ ? ฉันรู ้ วา่ ฉันทําเรอื่ งไมด่ ไี ปเยอะ ก็เลยอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะโทรมาขอใหเ้ ธอ ยกโทษให ้ แตแ่ ลว้ เธอละ่ ? ทําไมถงึ ไมใ่ หโ้ อกาสฉันเลยสกั นดิ ? ทําเป็ นเห็นแกค่ วามสมั พันธเ์ มอื่ ครัง้ วนั วานของพวกเรา แลว้ มา พบฉันสกั หน่อยเถอะนะ ดมี ัย้ ?” หานมจู่ อื่ ไมอ่ ยากเจอหนา้ เธอเลยจรงิ ๆ จากเรอื่ งชว่ั ๆทเี่ มง่ิ เสโ่ ยวไดเ้ คยทํามาทงั้ หมดนัน้ อกี ทัง้ เรอ่ื งจง ใจสะกดรอยตามแลว้ นัน้ ไมร่ วู ้ า่ ครัง้ นจี้ ะทําอะไรกบั เธออกี อกี ทัง้ เวลาทห่ี ลอ่ นโทรมาหาเธอนัน้ มนั ชา่ งประจวบเหมาะ จนเกนิ ไป

โปสเตอรเ์ พงิ่ ตดิ ประกาศออกไป หลอ่ นกโ็ ทรมาหาเธอ นมี่ นั หมายความวา่ เป็ นไปไดท้ หี่ ลอ่ นจะเห็นโปสเตอรน์ ัน้ แลว้ จากนัน้ กเ็ กดิ ความคดิ ชวั่ รา้ ยกบั เธอขนึ้ มาอกี ถา้ เธอไปพบเมงิ่ เสโ่ ยวตามลําพังละ่ ก็ ไมแ่ น่วา่ อาจจะเกดิ เรอื่ ง ไมค่ าดฝันอะไรขน้ึ มาก็เป็ นไปได ้ เพราะมติ รภาพเมอื่ ครัง้ วันวาน ในตอนนถ้ี งึ ไดเ้ ปลย่ี นใหเ้ ธอตอ้ ง มาเตรยี มการป้องกนั ตวั อยา่ งนไ้ี ง จะวา่ ไปแลว้ มนั กน็ ่าเศรา้ มาก เหมอื นกนั แตห่ านมจู่ อื่ กป็ ฏเิ สธหลอ่ นไปอยา่ งไมร่ สู ้ กึ เสยี ดาย เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย “ไมด่ ี ฉันจะวางแลว้ ตอ่ ไปก็อยา่ สง่ ขอ้ ความหรอื โทรมาหาฉัน อกี ถา้ เธอยังตามรังควานฉันอกี ฉันจะไมเ่ กรงใจเธออกี แลว้ ” เธอออกคําสง่ั ขบั ไลอ่ อกไปดว้ ยนํ้าเสยี งเย็นชา อนั ทจ่ี รงิ เธอไม่ ตอ้ งการตดิ ตอ่ กบั เมง่ิ เสโ่ ยวอกี เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย “หานมจู่ อ่ื !” ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ วา่ เธอจะวางสาย เมงิ่ เสโ่ ยวทอี่ ยปู่ ลายสายรอ้ นรน ขนึ้ มาทนั ที ถอื โอกาสรอ้ งเรยี กชอ่ื เธอเสยี งแหลมออกมา

หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ เสยี งแหลมๆนัน้ แลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ ย่ี น่ คว้ิ สวย ออกมา นัยนต์ าสวยของเธอครม้ึ ลงหลายสว่ น นคี่ อื ทนไมไ่ หวแลว้ ใชม่ ยั้ ? เป็ นอยา่ งทคี่ ดิ เลยวา่ อกี เดย๋ี วก็จะไดย้ นิ เมงิ่ เสโ่ ยวหลดุ ตะโกน ตอ่ วา่ เธอออกมา “หานมจู่ อ่ื เธอคดิ วา่ เธอเป็ นใครกนั หะ? ตอนนไ้ี ดเ้ ป็ นคณุ หนู ใหญแ่ หง่ ตระกลู หานก็คดิ วา่ ตวั เองวเิ ศษวโิ สมากหรอื ไง? ออ้ ไมส่ ิ เธอกําลงั จะเป็ นคณุ นายนอ้ ยเยแ่ ลว้ นน่ี า เธอนมี่ ันสดุ ยอด จรงิ ๆ ดงั นัน้ ก็อยา่ ลมื เสยี ละ่ วา่ เมอื่ กอ่ นฉันใหค้ ําปรกึ ษาเธอไป ตงั้ เทา่ ไหร!่ ตอนทเี่ ธอไดร้ ับความไมเ่ ป็ นธรรมในชว่ งทเี่ พง่ิ แตง่ เขา้ ตระกลู เยไ่ ปใหมๆ่ ในตอนนัน้ ฉันปลอบเธอยงั ไง ในใจของ เธอกร็ ดู ้ นี ี่ ตอนนฉ้ี ันขอเพยี งแคเ่ ธอมาพบฉันหน่อยเทา่ นัน้ แต่ เธอกลับไมย่ อมมาเสยี อยา่ งนัน้ ” หานมจู่ อ่ื “…” เธอยกมอื ขนึ้ มานวดตรงขมบั ของตวั เอง ความรสู ้ กึ ทง่ี ว่ งงนุ อยู่ ตลอดไดถ้ กู รบกวนจนทําเอาเธอปวดหวั ขน้ึ มาอยา่ งมาก นงิ่ เงยี บไปไดส้ กั พักนงึ หานมจู่ อ่ื ถงึ ไดเ้ อย่ ตอบโตห้ ลอ่ นกลบั ไป

“ทเี่ ธอพดู มามนั ก็ไมผ่ ดิ ในตอนทฉ่ี ันเพง่ิ แตง่ เขา้ ตระกลู เยไ่ ป นัน้ จรงิ อยทู่ ไี่ ดร้ ับความยากลําบากอยา่ งมาก จะวา่ ไปแลว้ ฉันก็ ตอ้ งขอบคณุ การดแู ลชว่ ยเหลอื จากเธอจรงิ ๆนั่นแหละ ทเ่ี ขา้ มา ชว่ ยฉันสบื หาความจรงิ ในคนื วันทฝี่ นตกวันนัน้ ให ้ จากนัน้ กย็ งั เอาผลลพั ธป์ ลอมๆมาใหฉ้ ันอกี แลว้ ยงั สรา้ งภาพลวงใหก้ บั ฉัน อกี ฉันจําไดแ้ ลว้ วา่ ในตอนนัน้ เธอยงั พยายามจับคใู่ หฉ้ ันกบั เย่ หลนิ่ หานอยตู่ ลอดเลยนน่ี า ใชม่ ัย้ ?” เมอ่ื พดู จนถงึ ตรงนแ้ี ลว้ หานมจู่ อื่ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหวั เราะเบาๆ ออกมา เพยี งแตเ่ สยี งหวั เราะนง่ิ ๆนัน้ ไดเ้ ต็มไปดว้ ยความเยาะ หยันและความขมขน่ื ออกมา “ในตอนนัน้ เธอบอกนว่ี า่ เธอทําไปดว้ ยความหวังดตี อ่ ฉันน่ี เพราะกลัววา่ ถา้ ฉันคบกบั เยห่ ลนิ่ หานไปแลว้ จะตอ้ งพบเจอกบั ความทกุ ข…์ เสโ่ ยวเธอรหู ้ รอื เปลา่ ? ในตอนนัน้ ฉันเชอ่ื เธออยา่ ง ไมม่ เี งอ่ื นไขอะไรเลยสกั นดิ ขอเพยี งแคเ่ ป็ นสง่ิ ทเี่ ธอพดู ออกมา ฉันก็ลว้ นแลว้ แตจ่ ะเชอื่ เธอทงั้ นัน้ ” “แตผ่ ลสดุ ทา้ ยเป็ นไงละ่ ?” “ผลการตรวจสอบเป็ นของปลอม คําพดู ทพี่ ดู ออกมาครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ วา่ หวังดตี อ่ ฉันก็เป็ นเรอ่ื งโกหกเหมอื นกนั ถงึ ขนาดทย่ี ัง

สวมรอยขโมยสถานะตวั ตนทแี่ ทจ้ รงิ ของฉันไปอกี อยา่ งนัน้ แลว้ ถา้ จะใหฉ้ ันลองเดาดแู ลว้ ละ่ กห็ ลังจากทฉี่ ันชว่ ยเธอในตอนนัน้ เธอไมเ่ พยี งไมร่ สู ้ กึ ขอบคณุ ฉัน แตย่ ังเนรคณุ ขโมยสถานะท่ี แทจ้ รงิ ของฉันไปอกี เมงิ่ เสโ่ ยว ของของคนอน่ื มนั มักจะดกี วา่ ของของตวั เองเสมอใชม่ ยั้ ละ่ ? สถานะ ผชู ้ าย อยากจะแยง่ ไป เสยี หมด” “…” หลงั จากคําพดู นห้ี ลดุ ออกไป หานมจู่ อื่ กไ็ ดย้ นิ เสยี งหายใจอยู่ เป็ นชว่ งๆจากทางปลายสาย เหมอื นกบั วา่ เมงิ่ เสโ่ ยวกําลังหอบ หายใจไมท่ ันยังไงอยา่ งนัน้ “ดเู หมอื นวา่ แกจะรเู ้ รอ่ื งทัง้ หมดแลว้ สนิ ะ” เธอเอย่ ออกมาอยา่ ง เกลยี ดแคน้ เธอฟังเสยี งรอ้ งไหก้ ระซกิ ของเมง่ิ เสโ่ ยวอยพู่ ักนงึ จากนัน้ หลอ่ นก็เอย่ ออกมาดว้ ยถอ้ ยคําทรี่ นุ แรง “แกคดิ วา่ ฉันเต็มใจ หรอื ไง? หานมจู่ อื่ แกคดิ วา่ ฉันเต็มใจแยง่ ของของแกมาหรอื ไง? ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะแมฉ่ ันทงิ้ ฉันไปตงั้ แตเ่ ด็ก สว่ นพอ่ ฉันก็เป็ นผี พนันอกี พอแพพ้ นันกไ็ ปดมื่ เหลา้ กลับบา้ นมากต็ บตที ํารา้ ย รา่ งกายฉัน คนทงั้ โรงเรยี นดถู กู ฉันกนั ทงั้ นัน้ พวกมันลว้ นคดิ วา่

ฉันเป็ นเพยี งแคข่ ยะชน้ิ หนง่ึ ฉันจงึ ตอ้ งการสถานะพวกนัน้ เงนิ ทองความรํา่ รวยเทา่ นัน้ ทจ่ี ะสามารถเปลยี่ นทงั้ หมดได!้ แก รมู ้ ยั้ ? ตงั้ แตท่ ฉี่ ันไดเ้ ป็ นคณุ หนูใหญแ่ หง่ ตระกลู หานนัน้ คนที่ เคยรังแกฉันพวกนัน้ พอเห็นฉันก็ลว้ นแลว้ แตจ่ ะตอ้ งมาเอย่ ขอ โทษฉันกนั ทงั้ ยงั ตอ้ งมาประจบเอาใจฉันตลอด นแี่ หละโลก ของความเป็ นจรงิ ” “ถา้ ไมเ่ พราะเรอ่ื งพวกน้ี ฉันไมม่ ที างสวมรอยขโมยสถานะแกไป หรอก แกมนั ไมร่ อู ้ ะไรเลย! แกก็ไมร่ เู ้ ลยวา่ เมอื่ กอ่ นฉันตอ้ งทน ทกุ ขท์ รมานมามากมายแคไ่ หน!” หานมจู่ อ่ื “…ถงึ ตอนนเี้ ธอก็ยงั ไมเ่ ขา้ ใจอกี หรอ?” “ฉันตอ้ งเขา้ ใจอะไร?” “เธอคดิ วา่ โลกมันไมย่ ตุ ธิ รรมกบั เธอ กเ็ ลยมาแยง่ ของทเี่ ป็ น ของคนอนื่ เขาไปอยา่ งนัน้ หรอ ยดึ ครองของของคนอนื่ แลว้ เธอ เคยนกึ ถงึ ความรสู ้ กึ ฉันบา้ งมยั้ ? ชา่ งมันเถอะ เรอื่ งมาถงึ ตอนนี้ แลว้ เธอก็ยงั มคี วามคดิ แบบนอี้ ยู่ ดเู หมอื นวา่ ชวั่ ชวี ติ นเี้ ธอกไ็ มม่ ี วันเปลยี่ นไปได ้ แตอ่ ยา่ งไรกต็ ามฉันขอแนะนําเธอหน่อยแลว้ กนั วา่ ทําตัวใหม้ นั ดๆี หน่อยเถอะ” เมอื่ พดู จบหานมจู่ อื่ ก็เตรยี มทจ่ี ะวางสายไปทนั ที

เมง่ิ เสโ่ ยวทอี่ ยปู่ ลายสายก็เรม่ิ กรดี รอ้ งโวยวายเสยี งแหลมดงั ขน้ึ มาอกี ครัง้ “หานมจู่ อ่ื ! ฉันไมจ่ ําเป็ นตอ้ งทําตวั เองใหด้ ๆี ทฉ่ี ันตอ้ งมชี วี ติ ที่ เจ็บปวดทรมานอยใู่ นตอนนท้ี งั้ หมดลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นเพราะแก ทัง้ นัน้ แกมสี ทิ ธอิ์ ะไรถงึ ไดล้ อยหนา้ ลอยตามคี วามสขุ อยทู่ น่ี ่ัน กนั ? ฉันบอกแกเอาไวเ้ ลยนะ แกคดิ หรอวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เขาอยาก แตง่ งานกบั แกดว้ ยใจจรงิ งัน้ หรอ? ไม!่ มันไมใ่ ช!่ เขาเพยี งแค่ คดิ วา่ เขาตดิ คา้ งแกเมอื่ หา้ ปีกอ่ น ก็เลยอยากชดเชยใหแ้ กก็ เทา่ นัน้ ! ถา้ เขารักแกพอนะ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นพวกแกคงไมต่ อ้ งแยก จากกนั หรอก ถงึ แมว้ า่ แกจะแตง่ ไปเป็ นคณุ นายนอ้ ยเยข่ องเขา ทัง้ ชวี ติ นข้ี องแกก็ไมม่ ที างมคี วามสขุ หรอก ฉันขอสาปแชง่ พวก แก ขอใหพ้ วกแกไมไ่ ดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ตลอดไป ถงึ แมว้ า่ จะไดอ้ ยู่ ดว้ ยกนั กข็ อใหไ้ มม่ คี วามสขุ !” ตดู๊ ๆๆ—— เมง่ิ เสโ่ ยวกําลงั ตอ่ วา่ ออกไปอยา่ งบา้ คลั่ง โทรศพั ทก์ ็มเี สยี ง ของการตดั สายดงั ออกมา เธอนง่ิ อง้ึ ไปสกั พัก จากนัน้ โทร ออกไปอยา่ งบา้ คลัง่ อกี ครัง้ แตก่ ลบั พบวา่ ตวั เองไดถ้ กู อกี ฝ่ าย บล็อกเบอรไ์ ปเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย

หานมจู่ อ่ื ทจ่ี ากเดมิ เพยี งแคต่ อ้ งการจะวางสายไปอยา่ งสนั ติ แต่ ใครจะรวู ้ า่ จะไดย้ นิ หลอ่ นสาปแชง่ เธอออกมาอยา่ งเป็ นบา้ เป็ น หลังขนาดนัน้ จงึ โกรธจนแทบทนไมไ่ หวขน้ึ มาทนั ที สหี นา้ เดย๋ี วซดี เดย๋ี วเขยี วคลํ้าสลบั กนั ไปมา เธอตดั สนิ ใจตดั สายไปอยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ กถ็ อื โอกาสนัน้ ดงึ หมายเลขนัน้ เขา้ บญั ชดี ําไปดว้ ยเลย หลงั จากทําสง่ิ พวกนเ้ี สร็จ คําสาปแชง่ เธอของเมง่ิ เสโ่ ยวพวก นัน้ กย็ งั คงดงั กอ้ งอยใู่ นหวั เสยี งของหลอ่ นมนั ชา่ งแหลมเกนิ ไป แลว้ นํ้าเสยี งกเ็ ต็มไปดว้ ยความอาฆาตแคน้ กวนใจเธอจนจติ ใจ วา้ วนุ่ ไปหมด หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ นวิ้ มอื ของเธอสนั่ ไปหมด เธอหลับตาลง ทําการสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆอยหู่ ลายครัง้ กวา่ จะทํา ใหจ้ ติ ใจสงบลงได ้ เมอื่ ลมื ตาขนึ้ มาอกี ครัง้ หานมจู่ อ่ื วางโทรศัพทเ์ อาไวข้ า้ งๆตวั แลว้ นอนลงไปอกี ครัง้

มติ รภาพในวันวานไดก้ ลับกลายมาเป็ นศัตรกู นั จนถงึ ขนั้ นไี้ ด ้ เป็ นสงิ่ ทเ่ี ธอไมค่ าดคดิ มากอ่ นเลย กอ่ นหนา้ นตี้ อนทเี่ จอเมง่ิ เส่ โยวในรา้ นอาหาร เธอกเ็ คยเสยี ใจและสบั สนขนึ้ มาเหมอื นกนั ตอ่ จากนัน้ มาก็ทําใจไดแ้ ลว้ ประมาณวา่ ชวี ติ นมี้ บี างคน ทไ่ี ดม้ กี ารลขิ ติ เอาไวแ้ ลว้ วา่ มชี ะตา ตอ่ กนั เพยี งชว่ งเวลาสนั้ ๆเทา่ นัน้ หลังจากชะตาทมี่ ตี อ่ กนั นหี้ มดไป ทัง้ สองคนก็ไมอ่ าจมาบรรจบ กนั ไดอ้ กี ! แตไ่ มน่ กึ เลยวา่ เมง่ิ เสโ่ ยวทม่ี คี วามอจิ ฉารษิ ยาในใจทรี่ นุ แรง ขนาดนัน้ ในตอนนจี้ ะยังโทรมาหาเธอได ้ เมอ่ื คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ หนังตาก็คอ่ ยๆหนักขนึ้ มาอกี ครัง้ แตไ่ ม่ วา่ จะอยา่ งไรภายในใจกไ็ มอ่ าจสงบลงไดเ้ ลย งว่ งจนหนังตา ใกลจ้ ะปิดลงแลว้ แตก่ ลบั นอนไมห่ ลบั เสยี อยา่ งนัน้ หานมจู่ อื่ ถอื โอกาสลกุ ขน้ึ หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาเปิดเลอื่ นดสู งิ่ บนั เทงิ ใจตา่ งๆ

ไมร่ วู ้ า่ ไดด้ สู งิ่ บนั เทงิ ใจไปนานแคไ่ หน หานมจู่ อื่ ก็ไดค้ อ่ ยๆลมื สง่ิ ทเ่ี มง่ิ เสโ่ ยวพดู กบั เธอพวกนัน้ ไปได ้ จติ ใจคอ่ ยๆกลับมาสงบ ลงอกี ครัง้ จากนัน้ กว็ างโทรศพั ทล์ งแลว้ กลับเขา้ สหู่ ว้ งแหง่ ความฝันอกี ครัง้ ตอนที่ 694 โงห่ รอื ไง การประชมุ ทไ่ี ดป้ ระชมุ กนั มาอยา่ งยาวนานน้ี ในตอนทก่ี าร ประชมุ ไดส้ นิ้ สดุ ลง ทกุ คนตา่ งกเ็ ก็บของเตรยี มทจี่ ะออกไปจาก หอ้ งประชมุ กนั ทันที เซยี วซไู่ ดอ้ ดทนมาหลายชวั่ โมง มหี ลายครัง้ ทมี่ องใบหนา้ เครง่ ขรมึ ของเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ แทบจะเขา้ ไปขา้ งๆแลว้ กระซบิ บอกเขา วา่ คณุ นายนอ้ ยมา ตอนนกี้ ําลังรอคณุ ชายเยอ่ ยทู่ หี่ อ้ งทํางานนะ แตพ่ อนกึ ถงึ ทหี่ านมจู่ อ่ื ไดก้ ําชบั มาวา่ ไมใ่ หเ้ ขาบอกคณุ ชายเย่ วา่ เธอมา เซยี วซจู่ งึ จําตอ้ งเก็บกลัน้ ความคดิ นกี้ ลบั ไปอกี ครัง้ ดงั นัน้ ทนั ทที กี่ ารประชมุ สน้ิ สดุ ลง เซยี วซจู่ งึ โนม้ เขา้ ไปกระซบิ เสยี งเบาขา้ งๆรา่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ ทนั ที

“คณุ ชายเยค่ รับ” สายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ยังคงจดจอ้ งอยกู่ บั เอกสาร รมิ ฝี ปากบาง ขยบั ออกมาเล็กนอ้ ย “วา่ ” “คณุ นายนอ้ ย…” ทันทที พี่ ดู สามคํานัน้ ออกไป นว้ิ มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ ดช้ ะงักไป เล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็ไดเ้ งยหนา้ หนั กลับมามองหนา้ เขาทนั ที แววตาดดุ ันนัน้ ทําเอาเซยี วซสู่ ะดงุ ้ ตกใจ เซถอยไปขา้ งหลงั อยา่ งไมร่ ตู ้ วั “คณุ คณุ ชายเย…่ ” “นายจะพดู อะไร?” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเขา เมอื่ กนี้ เี้ ขาไดย้ นิ เต็มหวู า่ เซยี วซพู่ ดู คําวา่ คณุ นายนอ้ ยออกมา เขาไมค่ ดิ วา่ ตวั เขาจะฟังผดิ ไป “…คณุ ชายเย่ ผมแคอ่ ยากจะบอกวา่ คณุ นายนอ้ ยมาครับ ตอนนี้ กําลงั รอคณุ อยทู่ ห่ี อ้ งทํางานครับ”

ทนั ทที ค่ี ําพดู นห้ี ลดุ ออกไป เยโ่ มเ่ ซนิ ทอ่ี ยขู่ า้ งหนา้ ก็พรวด พราดลกุ ขน้ึ ขา้ วของกไ็ มไ่ ดเ้ ก็บไปดว้ ย เดนิ มงุ่ ออกไปทางดา้ น นอกหอ้ งประชมุ ทนั ที เฮย้ ไมน่ ่าคณุ นายนอ้ ยถงึ ไมใ่ หเ้ ขาบอก ทา่ ทางอยา่ งนขี้ อง คณุ ชายเยน่ ัน้ ชา่ งหนุ หนั เสยี จรงิ ! เซยี วซรู่ บี สาวเทา้ เดนิ ตามไป “คณุ ชายเย่ คณุ ชายเยค่ รับ” เยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ ฝี กา้ วลงอยา่ งไมค่ อ่ ยสบอารมณน์ ัก “ยงั มเี รอื่ ง อะไรอกี ?” “คณุ ชายเย่ ผมแคอ่ ยากจะบอกวา่ คณุ นายนอ้ ยมาตงั้ แตห่ ลาย ชวั่ โมงกอ่ นหนา้ แลว้ ครับ เพยี งแตเ่ ธอไดก้ ําชบั ผมเอาไวว้ า่ ไม่ ตอ้ งบอกคณุ ปลอ่ ยใหค้ ณุ ประชมุ ไป” ในตอนแรกเยโ่ มเ่ ซนิ ยังอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดคว้ิ คดิ กลมุ ้ ออกมา แตเ่ พยี งไมน่ านคว้ิ ของเขากไ็ ดค้ อ่ ยๆคลายลง ราวกบั วา่ คดิ อะไรออกขนึ้ มา ไลป้ ลายลนิ้ ไปทว่ั กรอบฟันทเี่ รยี งสวย แววตา นงิ่ ขรมึ ลงหลายสว่ น “ฉันรแู ้ ลว้ นายก็จัดการเก็บของทนี่ ห่ี น่อยแลว้ กนั ”

พดู จบ เยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ อกไปจากหอ้ งประชมุ แหง่ นที้ นั ที เซยี วซกู่ ไ็ ปจัดเกบ็ ของอยา่ งยอมรับในชะตากรรมของตวั เอง ใครใชใ้ หเ้ ขาเป็ นผชู ้ ว่ ยของเยโ่ มเ่ ซนิ กนั ละ่ ? เยโ่ มเ่ ซนิ กา้ วเทา้ เดนิ กลบั ไปยงั หอ้ งทํางานไมห่ ยดุ เมอ่ื ผลัก ประตอู อกไปกลับพบแตเ่ พยี งความวา่ งเปลา่ มรี า่ งของหานมจู่ อื่ ทไี่ หนกนั ? สายตาของเขากวาดมองออกไปรอบๆ พบวา่ ประตหู อ้ งพัก กําลังปิดไมส่ นทิ ดงั นัน้ แลว้ เขาจงึ เดนิ ไปตรงนัน้ ในตอนทเ่ี ดนิ มาถงึ หนา้ ประตู หอ้ งพักแลว้ นัน้ จติ ใตส้ ํานกึ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไดบ้ อกใหเ้ บาฝี เทา้ ของตวั เองลง หลงั จากทผ่ี ลักประตหู อ้ งพักเขา้ ไปแลว้ กไ็ ดเ้ จอเงารา่ งทกี่ ําลัง นกึ ถงึ อยอู่ ยา่ งทค่ี ดิ เอาไวจ้ รงิ ๆ หานมจู่ อื่ กําลังนอนอยบู่ นเตยี งในหอ้ งพักแหง่ น้ี ผมดําสลวยนัน้ คาดวา่ น่าจะเป็ นเพราะวา่ นอนหลบั ไปจงึ ไดก้ ลายมายงุ่ เหยงิ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย ใบหนา้ สวยเป็ นธรรมชาตนิ ัน้ คลมุ ผา้ หม่ ปิดไป เพยี งครง่ึ นงึ เทา่ นัน้

เยโ่ มเ่ ซนิ มองอยสู่ กั พักนงึ จากนัน้ กย็ อ่ งเขา้ ไป โนม้ ตวั ลงไป ชว่ ยหม่ ผา้ ใหเ้ ธอ หลังจากทหี่ ม่ ผา้ เสร็จ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับไมไ่ ดด้ งึ รา่ งของตวั เอง กลับไป เขาจอ้ งมองใบหนา้ สวยทก่ี ําลงั หลับใหลของหญงิ สาว นกึ ถงึ สงิ่ ทเี่ ซยี วซบู่ อกเขาเมอื่ กอ่ นหนา้ นขี้ น้ึ มา กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะ เออ้ื มมอื เขา้ ไปลบู แกม้ ของเธอเบาๆ การกระทําของเขาดําเนนิ ไปดว้ ยความออ่ นโยนเป็ นอยา่ งมาก “ยยั โง่ จําเป็ นตอ้ งใหค้ ณุ มาคดิ แทนผมหรอื ไง? มาแลว้ กบ็ อก ผมสิ มานอนคนเดยี วในหอ้ งนต้ี งั้ นาน โงห่ รอื ไง?” เยโ่ มเ่ ซนิ รวู ้ า่ คําพดู พวกนัน้ เป็ นสง่ิ ทเ่ี ขาพดู อยกู่ บั ตวั เอง เพราะ ยังไงตอนนหี้ านมจู่ อ่ื กก็ ําลงั นอนหลับอยู่ คงไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทเี่ ขา พดู ออกไปแน่ๆ แตใ่ ครจะรวู ้ า่ เพยี งไมน่ าน หานมจู่ อ่ื ทเ่ี คยแสดงสหี นา้ สงบนงิ่ ออกมานัน้ กลบั เปลยี่ นไปทนั ใด สหี นา้ ของเธอราวกบั วา่ จะมี ความเจ็บปวดเผยออกมาเล็กนอ้ ย ควิ้ โกง่ สวยขมวดเขา้ หากนั แน่น

เยโ่ มเ่ ซนิ รับรไู ้ ดถ้ งึ ความผดิ แปลกไป พยายามมองอยา่ ง ละเอยี ด จนไดพ้ บวา่ บนหนา้ ผากขาวเนยี นของเธอนัน้ ไดเ้ ต็มไป ดว้ ยเหงอ่ื เป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย เป็ นอะไรไป? เยโ่ มเ่ ซนิ รอ้ งเรยี กชอ่ื เธอออกไปตามจติ ใตส้ ํานกึ “ มจู่ อื่ ?” แตอ่ ยา่ งไรหานมจู่ อ่ื กไ็ มไ่ ดย้ นิ เสยี งลมหายใจของเขาเลย การ สดู หายใจก็ยงิ่ ถมี่ ากขนึ้ ทา่ ทางเหมอื นกบั วา่ กําลงั ฝันรา้ ยไมม่ ี ผดิ เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นทา่ ทางอยา่ งนัน้ ของเธอ ชายแกรง่ อยา่ งเขานัน้ ก็ รอ้ นใจทําอะไรไมถ่ กู ขนึ้ มาทันที ไมร่ วู ้ า่ จะเอามอื ไปไวต้ รงไหน ดี ทงั้ ยงั ไมก่ ลา้ เรยี กปลกุ เธอแบบไมม่ ปี ีมขี ลยุ่ ทําไดเ้ พยี ง กระซบิ ชอื่ เธอออกมาไมห่ ยดุ ในตอนทไี่ มร่ วู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ รอ้ งเรยี กไปกคี่ รัง้ ตอ่ กคี่ รัง้ จๆู่ หานมจู่ อ่ื ก็ไดล้ มื ตาขน้ึ มา ในตอนทเ่ี ห็นใบหนา้ หลอ่ เขา้ มาใกลอ้ ยา่ งมาก กไ็ ดร้ อ้ งตกใจเสยี งดงั ออกมาทนั ที “ไมต่ อ้ งกลวั !”

เยโ่ มเ่ ซนิ รบี เขา้ ไปโอบไหลข่ องเธอเอาไวแ้ น่น เอย่ กระซบิ เสยี ง เบาออกไป “ผมเอง ผมเอง” หานมจู่ อ่ื “…” เสยี งทมุ ้ ตํา่ อนั คนุ ้ เคยดงั ขนึ้ มาขา้ งๆหู เหมอื นราวกบั วา่ กําลัง ปลอบโยนเธออยู่ หานมจู่ อื่ ตกใจชอ็ กนง่ิ อยนู่ าน ในหวั ยงั คง คดิ ถงึ ภาพอนั น่ากลัวเมอื่ สกั ครเู่ หลา่ นัน้ หวั ใจเตน้ แรง การหายใจกไ็ มม่ ั่นคง สง่ิ ทแี่ ยไ่ ปกวา่ นัน้ กค็ อื หนัง ตาของเธอกระตกุ ออกมาอยา่ งแรง คดิ อยเู่ สมอวา่ มนั จะมลี างสงั หรณท์ ไ่ี มอ่ าจทราบไดบ้ างอยา่ ง เกดิ ขนึ้ หรอื จะเป็ นเพราะคําสาปแชง่ พวกนัน้ ทเ่ี มง่ิ เสโ่ ยวสาปแชง่ เธอ ออกมาเมอื่ กอ่ นหนา้ นก้ี นั ? “เป็ นอะไรไป?” เมอ่ื เห็นเธอสงบลงแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เออ้ื มมอื ออกไปลบู เชด็ เหงอื่ บนหนา้ ผากใหเ้ ธอดว้ ยความรักใครเ่ อ็นดู เมอื่ เห็นวา่ แมแ้ ต่ ตรงบรเิ วณปลายจมกู ของเธอก็ยงั มเี หงอ่ื ออกมาเหมอื นกนั จงึ

ถอื โอกาสนัน้ กม้ หนา้ ลงแลว้ ใชร้ มิ ฝี ปากบางของตนประกบลง ไปทนั ที หานมจู่ อื่ เรยี กคนื สตกิ ลบั มา จติ ใตส้ ํานกึ บอกใหเ้ ธอหลบรมิ ฝี ปากเขาไป ปกตทิ ซ่ี บั นํ้าตาของเธอกท็ นี งึ แลว้ แตม่ าตอนนน้ี กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เขายังคดิ จะมาจบู ซบั เหงอ่ื เธออกี ภายในใจของเธอนัน้ ยอมรับ ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ หานมจู่ อื่ หลบไปอกี ฝั่งนงึ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ถอื โอกาสใชม้ อื ขา้ งนงึ กด ทา้ ยทอยของเธอเอาไว ้ สว่ นมอื อกี ขา้ งนงึ กจ็ ับแกม้ นุ่มนมิ่ ของ เธอ ไมป่ ลอ่ ยใหเ้ ธอหนไี ปไดแ้ มเ้ พยี งครงึ่ นวิ้ “อยา่ …” หานมจู่ อื่ หลบไปไหนไมไ่ ด ้ ทําไดเ้ พยี งพยายามใช ้ คําพดู มาหยดุ ยัง้ เขาเอาไว ้ ผลสดุ ทา้ ยเยโ่ มเ่ ซนิ ก็คลา้ ยกบั วา่ ไมไ่ ดย้ นิ เสยี อยา่ งนัน้ คอ่ ยๆ เขา้ มาจบู ซบั เหงอ่ื ใหเ้ ธอทลี ะนดิ ๆ แววตาในดวงตาดําสนทิ คนู่ ัน้ คอ่ ยๆลกึ ซงึ้ ขนึ้ มา จากนัน้ ในตอนทเี่ ขาถอนรา่ งกลับไปแลว้ เห็น ใบหนา้ ของหานมจู่ อ่ื แสดงอาการรังเกยี จเขาออกมา ก็อดไมไ่ ด ้ หลดุ ขําเบาๆออกมา

“หลบอะไร? ผมไมเ่ ห็นจะรังเกยี จคณุ เลย” หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง “ฉันรังเกยี จตวั ฉันเอง” “ฝันรา้ ยใชม่ ยั้ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ แนบตัวเขา้ ไป กดหนา้ ผากเขา้ กบั เธอพรอ้ มเอย่ ถามออกไป เมอ่ื เอย่ ถงึ เรอ่ื งฝันรา้ ยนขี้ นึ้ มา หานมจู่ อื่ ก็ยังคงมคี วามรสู ้ กึ หวาดกลวั ทห่ี ลงเหลอื อยใู่ นใจ ดงั นัน้ จงึ พยักหนา้ ออกไป เล็กนอ้ ย หลังจากนัน้ ก็เออื้ มมอื เขา้ ไปโอบกอดเอวสอบของเย่ โมเ่ ซนิ เอาไวท้ ันที “ความฝันมันคอ่ นขา้ งน่ากลัว ฉันยัง…สงบอารมณไ์ มไ่ ด ้ ขอฉัน ซบหน่อยนะคะ” เธอซกุ หนา้ ลงไปในออ้ มกอดของเยโ่ มเ่ ซนิ เอย่ ออกไปดว้ ยความหดหใู่ จ เยโ่ มเ่ ซนิ โอบไหลข่ องเธอเอาไว ้ เอย่ ออกไปดว้ ยเสยี งทมุ ้ ตํา่ ออกไปวา่ “ไดส้ ิ อยากซบนานแคไ่ หนกซ็ บเลย” จากนัน้ กก็ ม้ หนา้ ลง พรอ้ มประทับรมิ ฝี ปากลงไปบนศรี ษะของ เธอ “ฝันเห็นอะไร? บอกผมหน่อย?”

คนทอี่ ยใู่ นออ้ มแขนสา่ ยหนา้ ออกมาเล็กนอ้ ย ไมม่ เี สยี งพดู ออกมา เห็นไดช้ ดั วา่ ไมอ่ ยากรอ้ื ฟ้ืนความทรงจําพวกนัน้ ขน้ึ มา อกี “ไมอ่ ยากพดู งัน้ กไ็ มต่ อ้ งคดิ แลว้ นอนมาตลอดทงั้ เชา้ แลว้ หวิ หรอื เปลา่ ? เดย๋ี วผมจะพาคณุ ไปกนิ มอื้ เทยี่ ง?” หานมจู่ อ่ื ทซ่ี กุ อยใู่ นออ้ มแขนของเขา มวั แตค่ ดิ วา่ ตัวเองยังงว่ ง อยอู่ กี หน่อย ในตอนทเี่ พงิ่ ตนื่ ขน้ึ มานัน้ หนังตาเธอกระตกุ ออกมาอยา่ งแรง แตต่ อนน…้ี กลับดขี นึ้ มากแลว้ “รสู ้ กึ งว่ งนดิ หน่อย ไมค่ อ่ ยอยากกนิ เทา่ ไหรค่ ะ่ ” เมอื่ พดู ประโยคนจี้ บลง ทนั ใดนัน้ เองหานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เองดู แสดงอารมณ์มากจนเกนิ ไปแลว้ ทําไมรสู ้ กึ เหมอื นราวกบั วา่ เธอ กําลงั ออดออ้ นเยโ่ มเ่ ซนิ อยยู่ ังไงอยา่ งนัน้ ? เธอโตขนาดนแ้ี ลว้ ทัง้ ยงั เป็ นแมค่ นแลว้ นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะ… เมอ่ื คดิ มาจนถงึ ตรงนแ้ี ลว้ หานมจู่ อื่ ก็เกดิ อาการกระดากอาย ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย อยากแสรง้ ทําเป็ นเหมอื นกบั วา่ เมอ่ื กนี้ ต้ี นไมไ่ ด ้ พดู อะไรออกไปจรงิ ๆ

“ไมก่ นิ ไมไ่ ด ้ ถา้ หวิ จะทํายังไง? อาหารสามมอ้ื ตอ้ งกนิ ใหต้ รง เวลานะ คณุ ไมอ่ ยากออกไป งัน้ พวกเราก็สงั่ ขา้ วกนั เอามยั้ ?” พดู ออกมาอยา่ งนัน้ แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ กห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาเตรยี ม จะกดสง่ั อาหารทนั ที “ลองดสู วิ า่ อยากกนิ อะไร?” หลงั จากทเ่ี ขาเปิดหนา้ สงั่ อาหารขน้ึ มาแลว้ นัน้ ก็ไดย้ นื่ โทรศพั ท์ ไปตรงดา้ นหนา้ ของหานมจู่ อื่ ตอนท่ี 695 เลอื กรงั แกคนทอ่ี อ่ นแอกวา่ เขาไดย้ น่ื หนา้ สงั่ อาหารมาดา้ นหนา้ เธอ หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดบ้ อกปัด ปฏเิ สธออกไปอกี หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดแู ป๊ บนงึ เดมิ ทไี่ มไ่ ดม้ ี ความอยากกนิ อะไร แตใ่ นตอนทก่ี ดสง่ั อาหารจๆู่ กลับรสู ้ กึ วา่ มี หลายอยา่ งทอี่ ยากกนิ ดงั นัน้ แลว้ หานมจู่ อื่ จงึ กดสงั่ ไปหลายอยา่ ง หลงั จากทเี่ ธอสงั่ จน เสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ กไ็ ดพ้ บวา่ ดเู หมอื นวา่ เธอจะสงั่ เยอะไป หน่อย เธอสง่ โทรศพั ทใ์ หเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งเคอะเขนิ

“ตามนแี้ ลว้ กนั ” เนอื่ งจากเธออยใู่ นออ้ มแขนของตน ดงั นัน้ การกระทําทัง้ หมด เมอื่ สกั ครนู่ ข้ี องเธอก็ไดต้ กอยใู่ นสายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ทัง้ สน้ิ เห็นเธอคนื โทรศพั ทม์ าใหต้ น อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหวั เราะออกมาเบาๆ “สง่ั อยา่ งน้ี จะพอหรอ?” เมอื่ ไดย้ นิ คําพดู นัน้ ใบหขู องหานมจู่ อ่ื กร็ อ้ นขนึ้ มาทนั ที กดั ฟัน เอย่ ออกไป “คณุ เห็นฉันเป็ นหมหู รอื ไง เยอะขนาดนกี้ นิ ไม่ หมดแลว้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ หลดุ หวั เราะเบาๆออกมา นวิ้ เรยี วเลอื่ นลงบนหนา้ จอ โทรศพั ทอ์ กี สองสามที เพอื่ กดสง่ั เพม่ิ อกี สองสามอยา่ ง จากนัน้ ก็กดใหอ้ กี ฝ่ ายสง่ อาหาร หลงั จากทําสง่ิ เหลา่ นจี้ นเสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ หานมจู่ อื่ กก็ ลับเขา้ ไปซกุ อยใู่ นออ้ มแขนของเยโ่ มเ่ ซนิ ตอ่ “คณุ ประชมุ เสร็จแลว้ หรอ?” เมอื่ เอย่ ถงึ เรอื่ งการประชมุ ขน้ึ มา เยโ่ มเ่ ซนิ กน็ กึ ขนึ้ มาไดว้ า่ เธอ รอเขาอยตู่ รงนมี้ าหลายชว่ั โมงแลว้ เมม้ รมิ ฝี ปากพรอ้ มทัง้ เอย่

ออกมาวา่ “ครัง้ หนา้ ก็มาหาผมไดเ้ ลย จะไดไ้ มต่ อ้ งรอนานอยา่ ง น”้ี หานมจู่ อ่ื “คณุ กําลงั ประชมุ จะใหไ้ ปหาคณุ ? งัน้ การประชมุ จะไม่ ถกู ฉันรบกวน…” พดู ออกมาถงึ ครง่ึ นงึ จๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็กม้ หนา้ ลงมา ลมหายใจรอ้ น รดลงขา้ งๆใบหขู องเธอ “ไมม่ เี รอ่ื งไหนทสี่ ําคญั ไปกวา่ คณุ ” คนผนู ้ …้ี เหมอื นกบั วา่ หลงั จากทขี่ อแตง่ งานกนั แลว้ กห็ ยอดคําหวาน ออกมาอยา่ งลน่ื ไหลเลยทเี ดยี ว ถงึ แมว้ า่ เขาจะพดู ออกมาอยา่ งนัน้ แลว้ แตห่ านมจู่ อ่ื ก็ยังคดิ วา่ ถา้ ครัง้ หนา้ เขากําลังยงุ่ อยลู่ ะ่ ก็ เธอจะไมเ่ ขา้ ไปรบกวนงานของ เขาแน่ เธอนัน้ ไมใ่ ชค่ นประเภททตี่ อ้ งมคี นมาอยเู่ ป็ นเพอื่ น หรอื ประเภท ทวี่ า่ ถา้ ในตอนนัน้ ฉันตอ้ งการคณุ ไมว่ า่ ตอนนัน้ คณุ จะกําลงั ทํา อะไรอยู่ คณุ จะตอ้ งวางทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งในมอื ลงทันที ไมว่ า่ จะ เป็ นสถานการณไ์ หนก็ตอ้ งรบี มาหาฉันใหไ้ ดจ้ ําพวกนัน้ เสยี หน่อย

เธอไมไ่ ดเ้ อาแตใ่ จ และก็ไมม่ ที างทจ่ี ะเอาแตใ่ จไดถ้ งึ ขนาดนี้ การรักกนั ควรจะเป็ นการเปิดใจใหก้ วา้ งเขา้ อกเขา้ ใจซง่ึ กนั และ กนั สิ เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ไมง่ า่ ยเลยทจ่ี ะไดล้ งเอยดว้ ยกนั เธอตอ้ งรักษา ทะนุถนอมมนั ใหด้ สี ถิ งึ จะถกู อาหารทพ่ี วกเขาสง่ั มาก็ไดม้ าสง่ อยา่ งรวดเร็ว เพยี งไมน่ าน เซยี วซกู่ ไ็ ดห้ อบหว้ิ ขา้ วของขน้ึ มาบนหอ้ งทํางาน จากนัน้ เสยี ง เคาะประตหู อ้ งพักของเซยี วซกู่ ด็ งั ขนึ้ “คณุ ชายเยค่ รับ อาหารที่ คณุ กบั คณุ นายนอ้ ยสง่ั มาแลว้ ครับ ผมวางไวบ้ นโตะ๊ นะครับ” “อมื ” เยโ่ มเ่ ซนิ ตอบกลับออกไปดว้ ยน้ําเสยี งนงิ่ ขรมึ จากนัน้ กล็ กุ ขน้ึ อมุ ้ รา่ งของหานมจู่ อ่ื ขน้ึ มา “อมุ ้ ฉันทําไมกนั คะ? ใกลแ้ คน่ เ้ี อง ฉันเดนิ เองก็ได”้ เยโ่ มเ่ ซนิ ยม้ิ อยา่ งจนใจออกมา “เห็นคณุ นอนจนเลอะเลอื นไป หมดแลว้ ผมอมุ ้ คณุ ไปเองจะดกี วา่ ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ เดย๋ี วคณุ จะ หกลม้ ลง มันไมค่ มุ ้ หรอกนะครับ”

หานมจู่ อื่ “…” อยดู่ ๆี เธอจะไปหกลม้ ไดย้ ังไงกนั “อยากอมุ ้ ฉันก็บอกมาตรงๆสิ ทําไมตอ้ งทําไขสอื หาขอ้ อา้ งบา้ บออยา่ งนัน้ ออกมาดว้ ย” หานมจู่ อ่ื บน่ พมึ พําออกมาเบาๆ เมอื่ ไดย้ นิ คําพดู นัน้ ฝี เทา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ทกี่ ําลังอมุ ้ เธออยกู่ ไ็ ด ้ หยดุ ชะงัก แลว้ มองมายงั เธอ เมอ่ื สบเขา้ กบั สายตาอนั คมกรบิ ของเขา หานมจู่ อื่ กไ็ ดห้ ลบเลย่ี งออกไปอยา่ งเคอะเขนิ ทนั ที “รบี เดนิ ไปสคิ ะ ไมใ่ ชว่ า่ จะไปกนิ ขา้ วหรอื ไง” “เมอื่ กคี้ ณุ พดู วา่ …” “เมอื่ กฉ้ี ันไมไ่ ดพ้ ดู อะไรทัง้ นัน้ หานมจู่ อ่ื หลบุ ตาตํา่ ลง ไมก่ ลา้ สบตากบั เขาอกี หลังจากนัน้ เธอ ก็ไดย้ นิ เสยี งหวั เราะออกมาเบาๆของเยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื นกบั วา่ จะ ปลอ่ ยเธอไป จากนัน้ กเ็ ดนิ ออกไปดา้ นนอก เยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นโรคทรี่ ักความสะอาด ดงั นัน้ แลว้ หอ้ งทํางานจงึ มี การเก็บกวาดอยา่ งสะอาดสะอา้ น หลังจากทอ่ี อกไปแลว้ กเ็ ห็น ถงุ ใหญๆ่ สองถงุ วางอยบู่ นโตะ๊ เธอกวาดตามองไปรอบๆ ดู

เหมอื นวา่ จะไมม่ ที ตี่ รงไหนทจ่ี ะสามารถนั่งกนิ ไดเ้ ลย ดงั นัน้ แลว้ เธอจงึ ไดเ้ อย่ ออกไปวา่ “หรอื วา่ เราจะเอาของพวกนไ้ี ปกนิ ใน หอ้ งพักกนั ดคี ะ? คณุ เป็ นคนรักความสะอาดเสยี ขนาดนัน้ ถา้ กนิ ตรงน้ี คดิ วา่ คงไมด่ นี ัก” อาจจะเป็ นเพราะหอ้ งทํางานทําความสะอาดเสยี จนสะอาด สะอา้ นเกนิ ไป ถา้ ไปทําเป้ือนโดนอะไรเขา้ สกั อยา่ งในหอ้ งน้ี ก็ คงจะรสู ้ กึ เหมอื นการสรา้ งรอยเปรอะเปื้อนยงั ไงอยา่ งนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ วางรา่ งเธอลง แลว้ หวิ้ ถงุ ใหญๆ่ ทัง้ สองนัน้ ขน้ึ มา จากนัน้ กจ็ งู เธอเดนิ ไปยังหอ้ งหอ้ งพัก ดา้ นในมโี ตะ๊ มเี กา้ อี้ ทกี่ ําลังเหมาะอยพู่ อดี แตห่ อ้ งทํางานนัน้ แทจ้ รงิ แลว้ ไมใ่ ชท่ ที่ เ่ี หมาะกบั การกนิ ขา้ ว เลย กอ่ นกนิ ขา้ วกนั หานมจู่ อื่ กไ็ ดเ้ ขา้ หอ้ งน้ําไปลา้ งหนา้ เพอ่ื ให ้ ตวั เองหายหว่ ง จนในตอนทเี่ ธอออกมาจากหอ้ งน้ํา เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ ไดจ้ ัดวางของทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยหมดแลว้ หานมจู่ อื่ น่ังลงขา้ งหนา้ โตะ๊ ในตอนทกี่ ําลงั จะหยบิ ตะเกยี บนัน้ กลบั ไดก้ ลนิ่ เลยี่ นแปลกๆกลนิ่ หนงึ่ ลอยเขา้ มา จากนัน้ เธอก็รสู ้ กึ

วา่ ตรงสว่ นกระเพาะอาหารของเธอนัน้ คลา้ ยกบั วา่ กําลังปั่นป่ วน จนพงุ่ จ๊ ดี ขนึ้ มาถงึ หวั สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื เปลยี่ นไป ยกมอื ขนึ้ มาปิดปากตาม ความรสู ้ กึ ลกุ ขนึ้ แลว้ รบี วง่ิ ไปยงั หอ้ งนํ้าอกี ครัง้ ปัง! เยโ่ มเ่ ซนิ ทก่ี ําลังคดิ จะตกั ขา้ วใหเ้ ธอ ผลสดุ ทา้ ยกลบั เห็น หานมจู่ อื่ ป้องปากพงุ่ เขา้ หอ้ งนํ้าไปดว้ ยสหี นา้ ทดี่ ทู รมาน สหี นา้ ของเขาเปลยี่ นไปทันที จากนัน้ กร็ บี สาวเทา้ กา้ วเขา้ ไป เมอ่ื ประตหู อ้ งนํ้าปิดลง หานมจู่ อ่ื โกง่ คอลงไปตรงอา่ งลา้ งมอื ดว้ ยอาการคลน่ื ไส ้ อว้ กอยนู่ านกไ็ มม่ อี ะไรออกมา ความรสู ้ กึ นี้ มันทรมานแทบไมไ่ หวเลยทเี ดยี ว ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ตะโกนเรยี กเธอจากทางดา้ นนอกหอ้ งน้ํา หานมจู่ อื่ ก็จัดการตวั เองเล็กนอ้ ย แลว้ เปิดประตอู อกไป “ไมส่ บายมากเลยหรอ?” เห็นสหี นา้ ซดี ลงหลายสว่ นของเธอ แลว้ คว้ิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ขมวดอยา่ งเป็ นกงั วลออกมาทนั ที เมม้ ปากเดนิ เขา้ ไปจับมอื เธอเอาไว ้ “พวกเราไปโรงพยาบาลกนั ”

แตห่ านมจู่ อ่ื กลบั สา่ ยหนา้ ออกมา “ไมต่ อ้ งไปโรงพยาบาลหรอก คะ่ เมอ่ื กฉ้ี ันแคร่ สู ้ กึ ไมส่ บายนดิ หน่อยเอง” “มนั เกดิ ขน้ึ ไดย้ งั ไง?” “เหมอื นกบั วา่ จะไดก้ ลนิ่ อะไรเลย่ี นๆ…รสู ้ กึ ปรับตวั ไมไ่ ด”้ หานมจู่ อื่ เอย่ ออกไป จากนัน้ ก็มองไปยงั ของทก่ี องกนั อยบู่ น โตะ๊ “จๆู่ ฉันก…็ อยากกนิ อะไรทม่ี นั จดื ๆขนึ้ มา” เยโ่ มเ่ ซนิ “…” เขาเงยี บไปสกั พักนงึ จากนัน้ กห็ ยบิ โทรศัพทใ์ หเ้ ซยี วซมู่ า จัดการของพวกนไี้ ปเสยี จากนัน้ กพ็ าหานมจู่ อ่ื ออกจากบรษิ ัท ไป หานมจู่ อ่ื นั่งลงขา้ งทนี่ ่ังคนขบั คดิ อยสู่ กั พักนงึ “ฉันอยากกนิ รา้ นอาหารมงั สวริ ัติ ไดม้ ยั้ คะ?” “ขอเพยี งแคค่ ณุ ชอบ แน่นอนวา่ ไมม่ ปี ัญหาอยแู่ ลว้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ พาเธอไปรา้ นอาหารมงั สวริ ัตดิ ว้ ยตวั เอง หานมจู่ อื่ คกึ เป็ นอยา่ งมาก สง่ั มาเยอะมาก จากนัน้ ในตอนทกี่ นิ ขา้ วกนั นัน้ ก็ ไมไ่ ดม้ ปี ฏกิ ริ ยิ าทไ่ี มด่ อี อกมาอกี

เห็นสหี นา้ ของเธอคอ่ ยๆดขี น้ึ มาเรอื่ ยๆ ในทส่ี ดุ ความกงั วลในใจ ของเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ ไดส้ ลายไปสกั ที จากเดมิ ทอี่ ยากจะพาเธอไปโรงพยาบาลเพอื่ ตรวจดสู กั หน่อย วา่ ไมส่ บายตรงไหนหรอื เปลา่ นัน้ ในตอนนด้ี เู หมอื นวา่ อาหารที่ สงั่ มาเมอื่ กนี้ ม้ี นั ไมถ่ กู ปากเธอเพยี งเทา่ นัน้ ในตอนทที่ ัง้ สองคนกนิ ขา้ วกนั อยนู่ ัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กร็ สู ้ กึ ถงึ แสงไฟ เย็นๆสอ่ งเขา้ มา สายตาอนั ดดุ นั ของเขาก็ไดก้ วาดมองไปยัง ตําแหน่งขอบหนา้ ตา่ ง สบตาเขา้ กบั คนทก่ี ําลงั แอบถา่ ยเขา้ พอดี คนทกี่ ําลังแอบถา่ ยอยนู่ ัน้ นงิ่ แข็งไปแป๊ บนงึ จากนัน้ กร็ บี หอบ กลอ้ งหลบหนไี ปอยา่ งเงยี บๆ “เป็ นอะไรไปคะ? คณุ ไมก่ นิ หรอคะ? ไมถ่ กู ปากหรอื เปลา่ ?” เสยี งของหานมจู่ อ่ื ไดเ้ รยี กสตขิ องเยโ่ มเ่ ซนิ กลบั มา เขาเห็น หานมจู่ อื่ มองเขามาดว้ ยความกงั วล “จๆู่ วนั นฉ้ี ันมานกึ อยากจะ กนิ อาหารมังสวริ ัติ แตไ่ มไ่ ดค้ ดิ เลยวา่ มันจะถกู ปากคณุ หรอื เปลา่ คณุ …” “ไมเ่ ป็ นไร ผมไมไ่ ดเ้ ลอื กกนิ สกั หน่อย กนิ อะไรก็ได”้

หานมจู่ อ่ื รอ้ งออ้ ออกมา เมอ่ื นกึ ถงึ เรอื่ งการตดิ โปสเตอรพ์ วกนัน้ ขนึ้ มาได ้ ดังนัน้ กเ็ ลยอยากจะปรกึ ษากบั เยโ่ มเ่ ซนิ ขน้ึ มา “จรงิ สิ โปสเตอรพ์ วกนัน้ …เอาออกไปไดม้ ัย้ คะ ถา้ ตดิ ไปตลอด ละ่ ก…็ มนั รสู ้ กึ เกนิ เรอื่ งไปหน่อย” ไดย้ นิ คําพดู นแี้ ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ อดไมไ่ ดท้ แี่ สยะยมิ้ น่ามองออกมา เล็กนอ้ ย “กอ็ ยากใหม้ ันดเู กนิ เรอื่ ง ก็เพอื่ จะใหท้ กุ คนไดร้ ับรวู ้ า่ คณุ แตง่ ใหก้ บั ผมแลว้ ทําไม? ทกุ คนลว้ นอจิ ฉาคณุ กนั ทงั้ นัน้ แตค่ ณุ กลับไมพ่ อใจ?” เธอนัน้ ไมใ่ ชว่ า่ จะไมพ่ อใจ เพยี งแตถ่ า้ เป็ นแบบนตี้ อ่ ไปอกี ละ่ ก็ เธอคงไมม่ ที างไดเ้ ขา้ ทํางานอยา่ งปกตแิ น่… ตอนที่ 696 ไมไ่ ดร้ บั การเปิ ดตวั “พวกเขาลว้ นรจู ้ ักการเลอื กรังแกคนทอ่ี อ่ นแอกวา่ กนั ทัง้ นัน้ ไม่ กลา้ มาถา่ ยทบี่ รษิ ัทคณุ กเ็ ลยทําไดเ้ พยี งมาดกั อยทู่ หี่ นา้ ประตู บรษิ ัทของฉัน หรอื วา่ ตอ่ ไปฉันจะตอ้ งไปทบี่ รษิ ัทของคณุ ทกุ วัน งัน้ หรอ?”

เยโ่ มเ่ ซนิ กลับคดิ วา่ ขอ้ คดิ เห็นนดี้ เู หมอื นวา่ มันไมเ่ ลวเลย ยกยมิ้ พรอ้ มพยกั หนา้ ออกไป “ไดส้ ิ ผมไมถ่ อื ” หานมจู่ อ่ื “แตฉ่ ันถอื ! และยังถอื มากดว้ ย ฉันมกี จิ การของตวั เอง ฉันตอ้ งทํางานนะคะ!” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมอ่ าจใหเ้ ธอมาอยกู่ บั ตวั เองทบ่ี รษิ ัททกุ วนั ไดจ้ รงิ ๆ ถงึ อยา่ งไรเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นเธอไดพ้ ยายามมาตงั้ ขนาดนัน้ ไมอ่ าจ ทําเลน่ ๆไปได ้ ถงึ แมว้ า่ เขาจะอยากใหเ้ ธอมาอยดู่ ว้ ยกนั ทกุ วัน แตเ่ ขากร็ วู ้ า่ การคบกนั ของคนสองคนนัน้ จะตอ้ งมพี น้ื ทใี่ หแ้ ก่ กนั บา้ ง แตถ่ า้ หากเรอื่ งนต้ี อ้ งทําใหเ้ ธอตอ้ งทงิ้ งานทร่ี ักของตวั เองไป เมอ่ื เป็ นอยา่ งนัน้ แลว้ เขาก็จะรสู ้ กึ เจ็บปวดใจแทนเธอขน้ึ มา เชน่ เดยี วกนั “วางใจเถอะ สถานการณ์ทเี่ ป็ นอยแู่ บบนผ้ี มจะใหเ้ ซยี วซจู่ ัดการ ใหเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ กนั ถา้ คณุ ไมช่ อบ” เยโ่ มเ่ ซนิ พดู ออกมาอยา่ งนแี้ ลว้ น่ันกห็ มายความวา่ เขาได ้ ตดั สนิ ใจเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยแลว้ ตอ่ ไปเธอก็คงจะสามารถเขา้ ทํางานทบี่ รษิ ัทไดอ้ ยา่ งวางใจไดแ้ ลว้ เพยี งแตว่ า่ ทางฝั่งของ เสย่ี วหมโี่ ตว้ นัน้ …

“จรงิ สิ ทางดา้ นเสยี่ วหมโี่ ตว้ …คณุ ไดว้ างแผนจัดการแลว้ หรอื ยงั ?” “ตอนนสี้ อื่ ยังไมร่ จู ้ ักเขา แต…่ คาดวา่ จะมาเยอะมาก ถงึ ตอนนัน้ ผมจะจัดการความปลอดภยั ในการไปไหนมาไหนของเขาให ้ เรยี บรอ้ ยแน่” “ถา้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไดร้ ับผลกระทบจากเรอ่ื งนี้ ฉันจัดการคณุ แน่!” เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดคว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย “เมอื่ กคี้ ณุ วา่ อะไรนะ?” “อะไร?” “คณุ จะจัดการผม เพราะเรอ่ื งเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ? เขาสําคัญกวา่ ผม?” หานมจู่ อื่ “…” คําพดู น้ี มันหมายความวา่ อะไรกนั หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตวั เองไม่ เขา้ ใจสงิ่ ทเี่ ขาพดู ออกมา เธอเงยหนา้ ขนึ้ มองเยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธออยา่ งเอา จรงิ เอาจัง ดเู หมอื นวา่ จะไมไ่ ดก้ ําลงั ลอ้ เลน่ อยเู่ ลย หานมจู่ อื่

รสู ้ กึ วา่ ตวั เองไดถ้ กู ทําใหร้ สู ้ กึ กระอกั กระอว่ นขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ผา่ นไปไดส้ กั พักนงึ กเ็ บป้ ากเอย่ ถามเขาออกไป “คณุ คงไมห่ งึ แมก้ ระท่งั ลกู ชายของตวั เองหรอกใชม่ ัย้ คะ?” ความคดิ ถกู เปิดเผย เยโ่ มเ่ ซนิ เองกไ็ มไ่ ดโ้ กรธเคอื งอะไร ออกมา แตไ่ ดเ้ อย่ ออกมาวา่ “ผมเป็ นพอ่ ของเขานะ ทําไมเขา ถงึ สําคญั กวา่ ผมละ่ ? นม่ี ันไมย่ ตุ ธิ รรมเลย” หานมจู่ อ่ื “…” เขายังเถยี งเป็ นจรงิ เป็ นจังออกมา หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตวั เองไมม่ วี ธิ ที จี่ ะมาพดู คยุ ประเด็นนกี้ บั เขาได ้ จงึ ถอื โอกาสกม้ หนา้ กม้ ตากนิ ขา้ วไปอยา่ งไมส่ นใจเขา หงึ แมก้ ระทง่ั ลกู ชายของตวั เอง เธอจะพดู อะไรไดอ้ กี ? สามารถพดู อะไรได?้ ? จากเดมิ คดิ วา่ เรอ่ื งนเ้ี ธอแคเ่ พยี งไมต่ อบอะไรออกไป มนั ก็จะ ผา่ นไปอยา่ งนัน้ แตใ่ ครจะรวู ้ า่ หลังจากทกี่ นิ ขา้ วแลว้ นัน้ พอขนึ้ รถไปเยโ่ มเ่ ซนิ ก็เอาแตข่ มวดควิ้ แน่นอยตู่ ลอด ในตอนทข่ี บั รถก็ มที า่ ทางทเ่ี หมอื นกบั กําลังมเี รอ่ื งใหค้ ดิ อยใู่ นใจ

หานมจู่ อ่ื ไมร่ วู ้ า่ เขาเป็ นอะไรไป แตก่ ค็ ดิ วา่ เรอ่ื งเมอ่ื กน้ี ม้ี ันกไ็ ด ้ ผา่ นไปแลว้ เขาคงไมไ่ ดก้ ําลังคดิ มากเรอ่ื งนัน้ อยหู่ รอก จงึ ได ้ เอนหลังพงิ เขา้ กบั พนักเกา้ อไ้ี ป มองออกไปยังอาคารบา้ นเรอื นดา้ นนอกหนา้ ตา่ งอยา่ งไมล่ ะ สายตา หานมจู่ อื่ พบวา่ เธอรสู ้ กึ งว่ งขน้ึ มาอกี แลว้ เธอหาว ออกมา หลงั จากนัน้ กห็ นั ไปเอย่ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ วา่ “ฉันขอนอน แป๊ บนงึ นะคะ เดย๋ี วคณุ คอ่ ยปลกุ ฉันแลว้ กนั ” รมิ ฝี ปากของเยโ่ มเ่ ซนิ ขยับออกมาเล็กนอ้ ย มองเธอไปดว้ ยแวว ตาสบั สน เห็นเธอพดู จบแลว้ หลับตาลง คําพดู ทเี่ ขากําลงั จะพดู ออกไปนัน้ จงึ จําตอ้ งเก็บมนั กลบั ไป นกึ ไมถ่ งึ วา่ เด็กนั่นจะสําคญั ไปกวา่ เขา? เพราะวา่ อยกู่ บั เธอมากวา่ หา้ ปีงัน้ หรอ? นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะมวี นั ท่ี เขาเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ ตอ่ สแู ้ ยง่ ชงิ ความรักกบั ลกู ชายของตัวเองได ้ ถงึ แมว้ า่ จะรวู ้ า่ นั่นกเ็ ป็ นสายเลอื ดของตวั เองเชน่ กนั แตพ่ อนกึ วา่ เด็กน่ันมนี ้ําหนักในใจของหานมจู่ อื่ มากกวา่ ตนแลว้ ก็เกดิ อาการไมส่ บอารมณ์ขนึ้ มาอยา่ งมาก แมง่ เอย๊ !

เด็กน่ันยงั ไมย่ อมเรยี กเขาวา่ แดด๊ ดเ้ี ลยสกั คํา! มนี ํ้าหนักในใจของมจู่ อ่ื มากเสยี ขนาดนัน้ ถา้ เกดิ เด็กน่ันไปเป่ าหู วา่ รา้ ยเขาใหม้ จู่ อ่ื ฟังสกั สองสามคํา ภาพลักษณข์ องเขาจะไม่ ถกู แตง่ แตม้ ใหเ้ สยี หายไปหรอื ไง? ยง่ิ คดิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยง่ิ รสู ้ กึ วา่ เขากําลงั ถงึ ขนั้ วกิ ฤตอิ ยา่ งหนักแลว้ เขาตดั สนิ ใจพาหานมจู่ อ่ื ไปสง่ ทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งกอ่ น แลว้ เย็นนกี้ ็ ตอ้ งรบี เลกิ งานเพอ่ื ไปรับเสยี่ วหมโี่ ตว้ ดว้ ยตวั เอง ในตอนทห่ี านมจู่ อ่ื ตน่ื มานัน้ ก็กลับพบวา่ ตัวเองไดก้ ลับมาทว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งเรยี บรอ้ ยแลว้ สว่ นเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ ไมร่ วู ้ า่ ไปไหนเสยี แลว้ เธอหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดู พบวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ สง่ ขอ้ ความมาในแชท ใหเ้ ธอพักผอ่ นตามสบาย เขาจะไปรับเสย่ี วหมโี่ ตว้ หลังเลกิ เรยี น เอง เมอ่ื เห็นตวั อกั ษรบรรทัดนแี้ ลว้ หานมจู่ อื่ จงึ วางใจขน้ึ มา จากนัน้ กว็ างโทรศพั ทล์ งแลว้ กลบั ไปนอนตอ่

ถงึ ยังไงสองวนั นเี้ ธอกไ็ ปบรษิ ัทไมไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ ไมส่ รู ้ อใหจ้ ัดการ เรอื่ งตา่ งๆใหม้ นั เสร็จเรยี บรอ้ ย แลว้ เธอคอ่ ยไปจัดการงานพวก นัน้ กย็ งั ไมส่ าย บวกกบั ทต่ี อนนเ้ี ธองว่ งไมไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ เพยี งไมน่ านก็ไดเ้ ขา้ สู่ หว้ งความฝันไปอกี ครัง้ * ณ โรงเรยี น รถเกง๋ ทดี่ สู ะดดุ ตาคนั หนงึ่ จอดอยตู่ รงหนา้ ประตโู รงเรยี น เสย่ี วหมโี่ ตว้ นัน้ เรยี นอยทู่ โ่ี รงเรยี นของชนชนั้ สงู แหง่ เมอื งเป่ ย ในแตล่ ะวันเหลา่ คณุ ครกู จ็ ะเห็นบรรดาเศรษฐผี ทู ้ รงอทิ ธพิ ลกนั นับไมถ่ ว้ น แตเ่ มอ่ื เห็นรถของเยโ่ มเ่ ซนิ ปรากฏตวั ขน้ึ นัน้ จงึ ทํา ใหใ้ นตอนทเี่ ขาลงมาจากรถ พวกเธอก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะทจ่ี ะแสดง อาการชอ็ กตกใจอยา่ งไมค่ าดคดิ ออกมา ความจรงิ นัน้ ไมเ่ พยี งแตเ่ หลา่ คณุ ครเู ทา่ นัน้ แมแ้ ตเ่ หลา่ ผปู ้ กครองเองกด็ ว้ ยเชน่ กนั

ตระกลู เยแ่ หง่ เมอื งเป่ ยมัย้ ละ่ คณุ ชายเย่ เยโ่ มเ่ ซนิ แหง่ บรษิ ัท ตระกลู เย่ ทท่ี กุ คนตา่ งกร็ จู ้ ักกนั ทัง้ นัน้ เพยี งแตโ่ ดยท่ัวไปมักจะ เห็นตามหนา้ นติ ยสารเสยี มากกวา่ คดิ อยากจะเจอตวั จรงิ นัน้ ยากเสยี ยงิ่ กวา่ การเข็นครกขนึ้ ภเู ขา เสยี อกี แตใ่ นตอนนนี้ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะมาเจอเขาทห่ี นา้ โรงเรยี นแบบน้ี ได ้ ดงั นัน้ แลว้ กลมุ่ คนพวกนัน้ กเ็ รม่ิ คาดเดากนั ขนึ้ มา หรอื วา่ เขา จะมารับลกู งัน้ หรอ? ถงึ แมว้ า่ ทกุ คนจะรกู ้ นั แลว้ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กําลังจะมงี านแตง่ งานกบั คณุ หนูหานมจู่ อื่ แหง่ บรษิ ัทตระกลู หาน แตก่ ไ็ มไ่ ดร้ เู ้ รอื่ งทเ่ี ขามี ลกู ดงั นัน้ ในตอนทเ่ี ห็นเขาทห่ี นา้ โรงเรยี นในตอนนนี้ ัน้ ทกุ คนจงึ ตน่ื ตะลงึ กนั เป็ นอยา่ งยงิ่ หรอื วา่ เขาจะมลี กู แลว้ ? ดงั นัน้ แลว้ หลงั จากทเ่ี สยี่ วหมโี่ ตว้ ออกมา เห็นคนทม่ี ารับตนใน วนั นเี้ ป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ เขาแคน่ เสยี งเฮอะเบาๆออกมา จากนัน้ ก็

สะพายกระเป๋ านักเรยี นยนื อยตู่ รงตําแหน่งเดมิ ขาสนั้ ๆคนู่ ัน้ ไม่ กา้ วเดนิ เขา้ ไปแมน้ เพยี งกา้ วเดยี ว เขายนื อยตู่ รงตําแหน่งเดมิ รา่ งเล็กของเด็กนอ้ ยคลา้ ยกบั วา่ กําลงั รอใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นฝ่ ายเดนิ เขา้ มาเขาเองไมม่ ผี ดิ เยโ่ มเ่ ซนิ มารับเด็กน่ันกลบั บา้ น ไมเ่ พยี งแตจ่ ะมารับเขากลบั บา้ น แตเ่ ป็ นการมาเพอ่ื ประจบเอาใจเขาเชน่ เดยี วกนั ถงึ อยา่ งไร…เด็กนั่นถงึ ตอนนก้ี ็ยงั ไมย่ อมเรยี กเขาวา่ แดด๊ ดเ้ี ลยสกั ที นั่นหมายความวา่ แดด๊ ดอ้ี ยา่ งเขาคนนน้ี ัน้ ยังคงไมผ่ า่ นดา่ นในใจ ของเขานั่นเอง แตท่ งั้ นท้ี งั้ นัน้ ถา้ ในภายหลังเขามจี ดุ ไหนทย่ี ัง แสดงออกมาไดไ้ มด่ ี คาดวา่ คงจะถกู เด็กน่ันปัดตกไปแน่นอน เมอ่ื ถงึ ตอนนัน้ แลว้ กค็ อ่ ยไปพดู กบั มจู่ อ่ื อกี สกั สองสาม ประโยค… คดิ ไปคดิ มาแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ กค็ ดิ วา่ ประเด็นนรี้ า้ ยแรงอยา่ งมาก ดงั นัน้ เขาจงึ กวกั มอื ไปทางเด็กนั่น เพอื่ เป็ นสญั ญาณใหเ้ ขาเดนิ เขา้ มา แตใ่ ครจะรวู ้ า่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะยนื อยตู่ รงตําแหน่งเดมิ ไมข่ ยบั เขยอ้ื นเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย

ทกุ คนตา่ งมองกนั มาทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ แตก่ ลบั ไมไ่ ดส้ งั เกตเห็นเด็ก นอ้ ยทม่ี ใี บหนา้ เหมอื นกบั เยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งกบั แกะปรากฏตวั ออกมา เยโ่ มเ่ ซนิ สบตากบั เด็กนอ้ ยอยสู่ กั พักนงึ สดุ ทา้ ยกจ็ ําตอ้ งเดนิ เขา้ ไปยังเสยี่ วหมโี่ ตว้ อยา่ งไมม่ ที างเลอื ก นั่งยองๆลงตรงหนา้ เขา “ไปกนั เถอะเสยี่ วหมโ่ี ตว้ แดด๊ ดมี้ ารับลกู กลับบา้ นแลว้ ” “หา!” ในกลมุ่ คนเหลา่ นัน้ ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเสยี งของผใู ้ ดไดต้ ะโกนออกมา ดว้ ยความตกใจ “ทกุ คนดกู นั เร็ว หนา้ ตาของเด็กคนนัน้ …” ดงั นัน้ แลว้ ในทส่ี ดุ ผคู ้ นกไ็ ดเ้ ลอื่ นสายตาออกไปจากใบหนา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไปมองเด็กคนนัน้ แทน ยามทพี่ บวา่ อกี ฝ่ ายนัน้ เหมอื นกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เวอรช์ นั ยอ่ สว่ นอยา่ งไมน่ ่าเชอ่ื ก็อดไมไ่ ดท้ ่ี ดวงตาเบกิ กวา้ งอยา่ งตน่ื ตะลงึ กนั ออกมา “น่ี นห่ี รอื วา่ จะเป็ นลกู ชายของคณุ ชายเย?่ ทําไมถงึ ไดห้ นา้ เหมอื นเขาอยา่ งกบั แกะเลยละ่ ?”

“พระเจา้ ใตฟ้ ้านจ้ี ะยังมคี นสองคนทห่ี นา้ เหมอื นกนั ไดถ้ งึ ขนาด นอี้ กี มยั้ ? ถา้ ไมใ่ ชล่ กู ชาย คดิ วา่ กค็ งไมม่ คี ําอธบิ ายอนื่ ทด่ี ไี ป กวา่ นแ้ี ลว้ ” “แต่ คณุ ชายเยไ่ ปมลี กู ชายตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรก่ นั ไมเ่ ห็นจะไดย้ นิ วง ในเขาพดู กนั เลยนะ ไมใ่ ชว่ า่ เขาเป็ นคนจําพวกทไี่ มเ่ ขา้ ใกล ้ มนุษยเ์ พศหญงิ จําพวกนัน้ มาโดยตลอดหรอื ไง?” “ไดย้ นิ เพยี งแคว่ า่ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นนายทา่ นเยไ่ ดส้ ขู่ อลกู สาวของ ตระกลู เสนิ่ ใหก้ บั เขา เพยี งแตด่ เู หมอื นวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ จะไมไ่ ด ้ รับการเปิดตวั แตไ่ หนแตไ่ รมาจงึ ไมเ่ คยเห็นเธอเลยสกั ครัง้ ” ตอนท่ี 697 ใครบอกวา่ ฉนั ถกู เกลยี ดกนั “จะวา่ ไป เด็กคนนด้ี ไู ปแลว้ อายอุ ยา่ งนอ้ ยกน็ ่าจะประมาณราวๆ สห่ี า้ ขวบ หรอื วา่ เป็ นลกู ของลกู สาวตระกลู เสนิ่ ผนู ้ ัน้ กนั ? แต…่ คณุ ชายเยไ่ มใ่ ชว่ า่ กําลงั จะมงี านแตง่ งานกบั คณุ หนูแหง่ ตระกลู หานหรอื ไง? หรอื …นเี่ ป็ นลกู ของอดตี ภรรยาของเขา?” “…ถา้ มลี กู ละ่ ก็ นั่นมนั น่าเห็นใจคณุ หนูตระกลู หานคนนัน้ จรงิ ๆ ไดย้ นิ มาวา่ น่ันเป็ นถงึ นอ้ งสาวทหี่ านชงิ ตามหามาเป็ นเวลานาน

เลยทเี ดยี ว หลงั จากทต่ี ามหาจนเจอก็คอยโอพ๋ ะเนา้ พะนอมา โดยตลอด แตก่ ลบั ตอ้ งแตง่ เขา้ มาเป็ นแมเ่ ลย้ี งใหก้ บั คนอนื่ เขา แบบน้ี หานชงิ จะยอมหรอ?” “อนั ทจี่ รงิ ก็เป็ นคทู่ มี่ ฐี านะทางครอบครัวทเ่ี หมาะสมกนั เพยี งแต่ ตอ้ งมาเป็ นแมเ่ ลย้ี งกน็ ่าเห็นใจจรงิ ๆ แตค่ รอบครัวตระกลู ใหญ่ แบบนใี้ ครรชู ้ ดั ได ้ ไมแ่ น่นะวา่ เบอ้ื งหลังการแตง่ งานจะมี จดุ ประสงคบ์ างอยา่ งทไี่ มม่ ใี ครรกู ้ ไ็ ด”้ คําพดู ซบุ ซบิ นนิ ทาของคนเหลา่ นัน้ ดงั เขา้ มาทลี ะประโยคๆ ราว กบั วา่ เจา้ ของเรอื่ งไมไ่ ดอ้ ยตู่ รงนัน้ ดว้ ยยงั ไงอยา่ งนัน้ พดู คยุ กนั ออกมาเสยี งดงั ลั่น เยโ่ มเ่ ซนิ ทใ่ี นตอนแรกเรมิ่ ไมค่ ดิ จะสนใจพวกเขา แตพ่ อเห็น พวกเขาพดู คยุ อยา่ งสนุกปากกนั มากขนึ้ เรอื่ ยๆ ตอนทพี่ ดู ถงึ หานมจู่ อ่ื คว้ิ ของเขากอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดเขา้ หากนั บรรยากาศ รอบตวั เขากไ็ ดแ้ ปรเปลยี่ นเป็ นความเยอื กเย็นขนึ้ มา “พวกคณุ ลงุ คณุ ป้านน่ี สิ ยั ไมด่ เี ลยนะครับ หมา่ ม๊ขี องผมเคยพดู ตอนไหนวา่ จะแตง่ มาเป็ นแมเ่ ลย้ี งครับ?”

ในตอนทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เตรยี มทจ่ี ะตวาดดา่ ออกไปนัน้ กม็ เี สยี ง ออ้ แอท้ กี่ ลบั เป็ นเสยี งอนั เต็มไปดว้ ยพลงั ของเด็กนอ้ ยเสยี งหนง่ึ ดงั ขนึ้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เงยหนา้ ขน้ึ มองเหลา่ คนทพ่ี ดู คยุ กนั ออกมาพวกนัน้ “อกี ทงั้ หมา่ ม๊ขี องผมกเ็ คยบอกวา่ คนทพี่ ดู นนิ ทาวา่ รา้ ยคนอน่ื ลบั หลัง เป็ นโรคทไ่ี มด่ ชี นดิ หนงึ่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ อยา่ เอาเป็ น เยย่ี งอยา่ ง” พดู จบ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็ยงั มองไปยังเยโ่ มเ่ ซนิ เอย่ ถามออกไป ดว้ ยใบหนา้ ไรเ้ ดยี งสา “พวกเขาเป็ นคนไมด่ ใี ชม่ ัย้ ครับ? ทําไม ถงึ ตอ้ งพดู ใหร้ า้ ยหมา่ ม๊ดี ว้ ย?” กลมุ่ คนทพ่ี ดู คยุ กนั พวกนัน้ “…” เด็กคนนฉี้ ลาดพดู เกนิ ไปแลว้ มยั้ เนย่ี ? หมา่ ม๊ขี องเขาสอนยงั ไง กนั ? เด็กน่ันตําหนกิ ลมุ่ คนพวกนัน้ ตอ่ หนา้ ตอ่ ตาตน อกี ทัง้ ยงั หนั มา พดู กบั เขา เจตนาของคําพดู นัน้ ชดั เจนอยา่ งมาก ในครัง้ แรก ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ เห็นแววตาของเด็กน่ัน กร็ สู ้ กึ ไดเ้ ลยวา่ แววตาของ เขานัน้ ดคู นุ ้ มากๆ เพยี งแตค่ ดิ ไมอ่ อกวา่ ไปคนุ ้ มาจากทไี่ หน

ตอนนจี้ ๆู่ ก็นกึ ไดข้ นึ้ มา สายตานี้…ไมใ่ ชว่ า่ แทบจะไมต่ า่ งไปจาก ตนเลยละ่ มงั้ ? ในตอนทเี่ ขาสอ่ งกระจกก็ไดเ้ ห็นมนั บา้ งเป็ นครัง้ คราว ดงั นัน้ จงึ รสู ้ กึ คนุ ้ เคย เจา้ เด็กน…่ี มมุ ปากของเยโ่ มเ่ ซนิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยกยม้ิ ออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ มอื ใหญก่ ดลงไปบนศรี ษะของเด็กนอ้ ย พรอ้ มสง่ เสยี งอมื ออก มา “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ พดู ถกู คนประเภทนไ้ี มใ่ ชแ่ บบอยา่ งทด่ี ี เด็กนอ้ ย หา้ มเอาเยย่ี งอยา่ งพวกเขาเด็ดขาด อกี อยา่ งหมา่ ม๊ขี องลกู ก็ ไมไ่ ดแ้ ตง่ เขา้ มาเป็ นแมเ่ ลยี้ งเสยี หน่อย” กลมุ่ คนพวกนัน้ ถกู คําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ ทวี่ า่ พวกเขาไมใ่ ช่ แบบอยา่ งทดี่ ี หา้ มเอาเยย่ี งอยา่ งพวกเขาเด็ดขาดคํานัน้ ทําเอา พวกเขารสู ้ กึ อบั อายไปสกั พักนงึ แตเ่ พยี งไมน่ านกไ็ ดถ้ กู คําพดู ทว่ี า่ ไมไ่ ดแ้ ตง่ เขา้ มาเป็ นแมเ่ ลย้ี งคํานัน้ มาทําใหต้ นื่ ตะลงึ กนั ขนึ้ มาอกี ครัง้ คําพดู นัน้ มันหมายความวา่ อะไรกนั ?

“ไมใ่ ชแ่ มเ่ ลย้ี งมันหมายความวา่ อะไร? หรอื วา่ คณุ หนูใหญ่ ตระกลู หานเป็ นแมแ่ ทๆ้ ของเด็กคนนงี้ ัน้ หรอ?” “ไมใ่ ชส่ …ิ เด็กคนนโี้ ตขนาดนแ้ี ลว้ จะคลอดออกมาเองไดย้ งั ไง กนั ? ถา้ คลอดออกมาเอง งัน้ คณุ หนูใหญต่ ระกลู หานก…็ ” “พระเจา้ คงไมใ่ ชว่ า่ เป็ นลกู สาวตระกลู เสนิ่ เมอื่ ตอนนัน้ หรอก มงั้ ?” “…ถา้ วา่ กนั อยา่ งนัน้ แลว้ ดเู หมอื นวา่ จะมคี วามเป็ นไปไดจ้ รงิ ๆ ดว้ ย ตระกลู หานไดต้ ามหาคณุ หนูคนนัน้ เจอเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น” กลมุ่ ผคู ้ นเหลา่ นัน้ “…” เสยี่ วหมโี่ ตว้ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ มองกลมุ่ คนพวกนัน้ อยา่ งใสซอื่ “ยนิ ดดี ว้ ยพวกคณุ ทายถกู แลว้ หมา่ ม๊ขี องผมกลับมายังตระกลู หานเมอื่ หา้ ปีกอ่ น แต…่ เพราะวา่ พวกคณุ ไมไ่ ดท้ ําตวั เป็ น แบบอยา่ งทด่ี อี อกมา ดงั นัน้ ถงึ แมว้ า่ จะทายถกู แตก่ ไ็ มม่ รี างวัล ใหห้ รอกนะครับ” เยโ่ มเ่ ซนิ ลบู ศรี ษะเด็กนอ้ ยเบาๆ “เอาละ่ พดู จบแลว้ กลับบา้ น กบั แดด๊ ดเี้ ถอะ”

พดู จบ เยโ่ มเ่ ซนิ ยนื่ มอื ออกไปทางเด็กนอ้ ย เพอื่ จะจงู มอื เด็ก นอ้ ยเดนิ ออกไป เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เห็นฝ่ ามอื กวา้ งหนานัน้ แตก่ ็ไมไ่ ดว้ างมอื ลงไป แต่ ไดก้ ะพรบิ ตาปรบิ ๆ จากนัน้ ก็เมนิ มอื ขา้ งนัน้ ไป กา้ วขาสนั้ ๆของ ตวั เองเดนิ ไปขา้ งหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ “…” สายตาของเขามองตามเบอื้ งหลงั รา่ งเล็กของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ออก ไป เด็กน่ันยังไมย่ อมรับเขาใชม่ ัย้ ? เยโ่ มเ่ ซนิ จําตอ้ งลกุ ขนึ้ แลว้ เดนิ ตามไป เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไดเ้ ปิดประตเู ขา้ ไปนั่งตรงทนี่ ่ังขา้ งๆ คนขบั เองเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทําไดเ้ พยี งสตารท์ รถไปพรอ้ มทงั้ เตอื นใหเ้ ด็กนอ้ ย คาดเข็มขดั นริ ภัยใหเ้ รยี บรอ้ ยไปดว้ ย เสย่ี วหมโี่ ตว้ หนั ไปจอ้ งมองเขา “คณุ ลงุ หมา่ ม๊อี ยกู่ บั คณุ ลงุ หรอื เปลา่ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ “…” เรยี กลงุ อกี แลว้

“ไมใ่ ชว่ า่ ลงุ เคยบอกนายไปแลว้ หรอื ไงวา่ ตอ้ งเปลยี่ นมาเรยี กวา่ แดด๊ ดไี้ ง? ลงุ กบั หมา่ ม๊ขี องนายจะแตง่ งานกนั เดอื นหนา้ แลว้ นะ” “โอ”้ เด็กนอ้ ยเมอื่ ไดย้ นิ วา่ พวกเขากําลงั จะแตง่ งานกนั กไ็ มไ่ ดแ้ สดง อาการอะไรออกมา มเี พยี งแคเ่ สยี งโอด้ งั ออกมาเพยี งเทา่ นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะขมวดคว้ิ ออกมา คดิ วา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ดู เหมอื นวา่ จะเป็ นพวกมที ฐิ สิ งู เล็กนอ้ ย ดทู า่ ทางแลว้ เด็กคนนจ้ี ะ จัดการยากกวา่ ทเ่ี ขาคดิ แฮะ ทําไงด?ี หลงั จากทเี่ สย่ี วหมโี่ ตว้ กลบั มาถงึ วลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง เสย่ี วหมโี่ ตว้ รอ้ งตะโกนพรอ้ มเดนิ ไปหาหมา่ ม๊ขี องเขาอยา่ งอารมณ์ดี ดว้ ย ความรวดเร็วทไ่ี มท่ งิ้ ใหเ้ ห็นแมแ้ ตเ่ งา ในฐานะทเ่ี ป็ นพอ่ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ รสู ้ กึ หอ่ เหยี่ วใจขน้ึ มา เขาหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาสง่ ขอ้ ความขอความชว่ ยเหลอื เขา้ ไปในกลมุ่ ของบรษิ ัท

พนักงานตําแหน่งสงู ๆของบรษิ ัทลว้ นอยใู่ นกลมุ่ นที้ ัง้ นัน้ ในตอนนไี้ ดเ้ ลกิ งานเตรยี มตวั กนิ ขา้ วกนั แลว้ แตผ่ ลสดุ ทา้ ย โทรศพั ทก์ ลับดงั ขน้ึ มาพรอ้ มๆกนั เลอ่ื นดพู บวา่ เป็ นขอ้ ความที่ บอสเยส่ ง่ เขา้ มาในกลมุ่ ทกุ คนพดู คยุ จอแจเสยี งดงั กนั ขน้ึ มา ทันที อนั ทจี่ รงิ ปกตเิ ยโ่ มเ่ ซนิ จะปรากฏตวั ในกลมุ่ นอ้ ยครัง้ มาก ปกติ แลว้ ถา้ เป็ นมเี รอ่ื งการจัดการวางแผนงาน กล็ ว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ น เซยี วซทู่ จ่ี ะเป็ นผแู ้ จง้ เองทงั้ นัน้ ดงั นัน้ แลว้ ในตอนนก้ี ารทเ่ี ขาเป็ นฝ่ ายสง่ ขอ้ ความมาดว้ ยตวั เอง แบบน้ี ทกุ คนกต็ า่ งมอี าการตน่ื ตกใจกนั แบบสดุ ๆ แตส่ งิ่ ทท่ี ําให ้ พวกเขากงั วลมากยงิ่ กวา่ นัน้ ก็คอื คําสง่ั ทที่ ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ ง เป็ นฝ่ ายออกมาแจง้ ตวั เองไดน้ ัน้ มนั จะตอ้ งเขม้ งวดขนาดไหน กนั เนย่ี ดงั นัน้ จงึ ไดท้ ําใหค้ นทก่ี ําลังจะกนิ ขา้ ว คนทกี่ ําลงั ขบั รถ ทงั้ หมดตอ้ งหยดุ การกระทําทกุ อยา่ งลง จากนัน้ ก็กดปลดล็อก โทรศพั ท์ แลว้ กดเขา้ ไปในกลมุ่ ทนั ที แตห่ ลงั จากทพ่ี วกเขาไดเ้ ห็นขอ้ ความประโยคนัน้ ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ มาแลว้ นัน้ กเ็ รม่ิ รสู ้ กึ ไมเ่ ชอื่ ตาตวั เองกนั ขนึ้ มา

คอื พวกเขา…อา่ นผดิ ไปหรอื เปลา่ ??? พวกเขาคดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะมาประกาศสงั่ งานในกลมุ่ เสยี อกี แต่ มันกลบั กลายมาเป็ นแบบนไ้ี ปตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร…่ ถามคําถามงัน้ หรอ? แลว้ คําถามทถ่ี ามออกมานัน้ กย็ งั … ประจบเอาใจเด็กยังไง? คณุ ชายเยท่ แ่ี สนองอาจของพวกเขาอยากประจบเอาใจเด็ก คนนงึ ? ครัง้ ทแ่ี ลว้ ทใ่ี จลอยเอย่ ถามมาวา่ เด็กชอบอะไรขน้ึ มา กลางทป่ี ระชมุ ก็ทนี งึ แลว้ มาวันนน้ี กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะมาถามใน กลมุ่ อกี วา่ จะประจบเอาใจเด็กคนนงึ ยงั ไง? ในตอนทที่ กุ คนกําลังครนุ่ คดิ กนั ออกมาตา่ งๆนานา กม็ ขี อ้ ความ หนง่ึ สง่ เขา้ มาในกลมุ่ (คณุ ชายเยโ่ ดนเด็กนอ้ ยเกลยี ดเขา้ แลว้ ?) อะไรนะ?? ผลสดุ ทา้ ยไมถ่ งึ สองวิ ทกุ คนกเ็ ห็นการแจง้ เตอื นขนึ้ มาอกี ครัง้

สมาชกิ ในกลมุ่ ยกเลกิ ขอ้ ความหนงึ่ ไป ผจู ้ ัดการฝ่ ายการตลาดเพอื่ การสรรหาบคุ ลากรกมุ โทรศพั ท์ มองดกู ารแจง้ เตอื นการยกเลกิ ขอ้ ความ ดว้ ยอาการอกสน่ั ขวญั แขวนแบบสดุ ๆ เมอ่ื กเ้ี ขามอื ไวไปหน่อย จงึ สง่ ขอ้ ความนัน้ ออกไป คณุ ชายเย่ คงไมเ่ ห็นหรอกใชม่ ัย้ ? ถา้ คณุ ชายเยเ่ ห็นเขาพดู อยา่ งนัน้ ออกไปละ่ ก็ ไมร่ วู ้ า่ คณุ ชายเยจ่ ะโกรธเขาขน้ึ มาหรอื เปลา่ สรปุ แลว้ กค็ อื ผจู ้ ัดการฝ่ ายการตลาดเพอ่ื การสรรหาบคุ ลากรรสู ้ กึ หวน่ั กลวั ขน้ึ มาอยา่ งมาก รับรถู ้ งึ ความรสู ้ กึ เย็นหลงั ขน้ึ มา ในขณะทเ่ี ขากําลงั ลงั เลวา่ จะพดู อะไรออกไปเพอื่ กสู ้ ถานการณ์ นัน้ เอง บอสใหญเ่ ยข่ องพวกเขาก็ไดส้ ง่ ขอ้ ความมาอกี ครัง้ (ใครบอกวา่ ฉันถกู เกลยี ด?) ทันทที ผ่ี จู ้ ัดการฝ่ ายการตลาดเพอ่ื การสรรหาบคุ ลากรเห็น ขอ้ ความนัน้ กต็ กใจชอ็ กแทบจะหมดสตไิ ปทนั ที บ…บอสใหญเ่ ยเ่ ห็นขอ้ ความนัน้ ของเขาแลว้ ? ถา้ อยา่ งนัน้ ตอ่ ไปจะมเี รอื่ งอะไรเกดิ ขนึ้ กบั เขาหรอื เปลา่ ?

ผจู ้ ัดการฝ่ ายการตลาดเพอ่ื การสรรหาบคุ ลากรผนู ้ ัน้ คดิ อยนู่ าน จงึ ตดั สนิ ใจเลอื กใชว้ ธิ กี ารแนะนําวธิ ใี หก้ บั เขาไปเพอื่ กู ้ สถานการณ์สกั หน่อย ดงั นัน้ แลว้ เขาจงึ พมิ พอ์ อกไปอยา่ งไม่ สนใจอะไรทงั้ สนิ้ เอาวธิ ที เี่ ขาเคยใชเ้ อาใจลกู ชายของเขา เมอ่ื กอ่ นสง่ ไป ตอนที่ 698 แดด๊ ดขี้ องลกู เขาขอแตง่ งานเรยี บรอ้ ยแลว้ เห็นขอ้ ความวรรคยาวๆนัน้ แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ อา่ นซ้าํ อยหู่ ลายรอบ อยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ สว่ นทกุ คนทเ่ี ห็นผจู ้ ัดการฝ่ ายบคุ คลเสนอแผนการของตวั เอง ออกมา ดงั นัน้ แลว้ จงึ ทําตามกนั ออกมาเป็ นจํานวนมาก เขยี นวธิ ี เอาใจเด็กกนั ออกมามากมาย แยง่ กนั พมิ พอ์ อกไป เยโ่ มเ่ ซนิ อา่ นอยเู่ ป็ นเวลานานจนรสู ้ กึ ปวดหวั ขน้ึ มา ดงั นัน้ แลว้ เขาจงึ โทรหาเซยี วซทู่ นั ที แตเ่ ซยี วซกู่ ็กําลงั อาบน้ําอยไู่ ง ในตอนทไ่ี ดย้ นิ เสยี งวแี ชทใน โทรศพั ทด์ งั ขนึ้ มาเขากไ็ มไ่ ดส้ นใจ แตต่ อ่ มากม็ เี สยี งการแจง้

เตอื นวแี ชทดงั ขนึ้ มาไมห่ ยดุ เรง่ มาเหมอื นอยา่ งกบั จะมใี ครตาย ยงั ไงอยา่ งนัน้ เขายังคดิ วา่ ไอต้ วั ไหนทมี่ นั วอนตายกนั นกึ ไมถ่ งึ วา่ ในหอ้ ง สนทนากลมุ่ จะทําการสง่ ขอ้ ความรัวกนั เขา้ มาขนาดนี้ ถา้ เขา ออกไปจะตอ้ งบล็อกไอค้ นนัน้ แน่! แตผ่ ลสดุ ทา้ ย…ก็มสี ายโทรเขา้ มา ปกตแิ ลว้ ในสถานการณ์แบบนคี้ นทโ่ี ทรหาเขานัน้ มเี พยี งแคส่ อง ประเภท ประเภทแรกคอื คนสง่ ของ ประเภททส่ี องคอื … เซยี วซนู่ ุ่งผา้ เชด็ ตวั ออกจากหอ้ งนํ้ามารับโทรศพั ทด์ ว้ ยสภาพท่ี ยงั ไมท่ ันไดล้ า้ งฟองสบบู่ นรา่ งออกหมดเลยทเี ดยี ว “คณุ …คณุ ชายเย?่ ” “เดย๋ี วนายชว่ ยทําสรปุ ขอ้ มลู ในกลมุ่ ออกมา แลว้ สง่ มาทอี่ เี มล ฉันหน่อย” “ขอ้ มลู ในกลมุ่ ? สรปุ ?”