เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

ในตอนทห่ี านมจู่ อื่ ไปถงึ เธอก็ยังไมเ่ ห็นเยโ่ มเ่ ซนิ เธออดไมไ่ ด ้ ทถี่ ามขนึ้ มาอยา่ งสงสยั “ไมใ่ ชเ่ ขาพง่ึ บอกวา่ เขารอฉันอยทู่ น่ี เี่ หรอ? ทําไมไมเ่ ห็นใคร เลยละ่ ?” สาวใชท้ ยี่ นื อยหู่ นา้ โตะ๊ อาหารรบี อธบิ าย “คณุ ผหู ้ ญงิ คะ คณุ ชายเยพ่ งึ่ ออกไปรับโทรศพั ทค์ ะ่ เดย๋ี วคณุ ผหู ้ ญงิ น่ังรอกอ่ น นะคะ” เธอเดนิ เขา้ มาเลอื่ นเกา้ อใี้ หห้ านมจู่ อื่ ดว้ ยความเคารพนอบนอ้ ม มคี วามตน่ื ตระหนกอยใู่ นสายตาเพราะเกรงวา่ เธอจะทําให ้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ขนุ่ เคอื ง หานมจู่ อื่ เพยี งสง่ ยม้ิ ใหเ้ ธอ “ขอบคณุ ” สาวใชต้ ะลงึ ไป ใบหนา้ ขาวรปู ไขป่ รากฏอาการขดั เขนิ ออกมา จรงิ ๆ แลว้ เธอคาดไมถ่ งึ เลยวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ จะใจดกี วา่ ทเ่ี ธอคดิ เอาไว ้ อกี ทัง้ เธอยงั สภุ าพมากดว้ ย สายตาของคณุ ชายเยน่ มี้ องคนไมผ่ ดิ เลย “คณุ ผหู ้ ญงิ จะรับนํ้าผลไมส้ กั แกว้ ในมอ้ื เชา้ ไหมคะ” “ไดส้ ิ ขอบใจจ๊ะ”

หลังจากทเี่ ทน้ําผลไมม้ าใหแ้ ลว้ หานมจู่ อื่ ก็จบิ ไปคําเล็กๆ ความจรงิ แลว้ ของแบบนไี้ มไ่ ดร้ สชาตดิ เี ป็ นพเิ ศษ แน่นอนวา่ สําหรับคนทชี่ อบรสชาตแิ บบนค้ี งจะพดู ไมเ่ หมอื นกนั สําหรับ หานมจู่ อื่ แลว้ เธอไมช่ อบรสชาตแิ บบนเี้ ลย แตก่ ็ถอื วา่ โชคดที เี่ ธอไมใ่ ชค่ นเรอื่ งมากในการกนิ แมว้ า่ เธอจะ ไมช่ อบมนั เธอกย็ งั ดม่ื มันลงไปครง่ึ หนง่ึ แลว้ จังหวะทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ กลบั มาจากคยุ โทรศพั ท์ เมอื่ เห็นวา่ หานมจู่ ื่ อนั่งอยบู่ นโตะ๊ อาหาร เขากต็ กใจไปครหู่ นง่ึ กอ่ นจะเดนิ ไปน่ัง ลงขา้ งเธอ สาวใชค้ นอนื่ ๆ มองมาอยา่ งจติ ใจไมอ่ ยสู่ ขุ กอ่ นจะพากนั ถอย หา่ งออกไป “ไมใ่ ชว่ ันหยดุ เหรอ? คณุ ยงั มงี านอกี งัน้ เหรอ?” หานมจู่ อื่ มอง ไปทโ่ี ทรศัพทใ์ นมอื ของเขากอ่ นจะเอย่ ถามขน้ึ เยโ่ มเ่ ซนิ ชะงักไปครหู่ นง่ึ กอ่ นทน่ี ัยนต์ าดําสนทิ ของเขาจะเลย่ี ง การสบสายตากบั เธอตรงๆ เขาเมม้ ปากแน่นกอ่ นจะพดู ขน้ึ มาวา่ “ไมใ่ ชเ่ รอื่ งงาน” ไมใ่ ชเ่ รอื่ งงาน?

หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตา “งัน้ ใครโทรมากนั ?” เมอื่ ไดฟ้ ังคําพดู นัน้ หานมจู่ อ่ื ก็โชวม์ อื ตวั เองตอ่ หนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ แสดงใหเ้ ห็นแหวนเพรชทส่ี วมอยใู่ นนว้ิ เรยี วสวยขาวผอ่ งของ เธอ “คณุ ขอฉันแตง่ งานแลว้ แมว้ า่ จะไมม่ คี วามบรสิ ทุ ธใ์ิ จ แตว่ า่ ….. ฉันกค็ วรทจี่ ะไดร้ ใู ้ นสง่ิ ทฉี่ ันอยากรนู ้ ะ” เยโ่ มเ่ ซนิ เอนตวั เขา้ ไปกระซบิ ขา้ งหเู ธอ หานมจู่ อ่ื หนา้ แดง ขนึ้ มาในทนั ที “คณุ วา่ ไงนะ?” “ไมเ่ ต็มใจ?” หานมจู่ อ่ื กดั ปากลา่ งเอาไวแ้ น่น มองไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทอี่ ยู่ ตรงหนา้ “คณุ ไมไ่ ดก้ ําลงั ลอ้ เลน่ อะไรจรงิ ๆ ใชไ่ หม?” ทันทที ค่ี ําพดู นพ้ี ดู ออกมา จากเดมิ ทที ม่ี รี อยยม้ิ อยใู่ นดวงตา ของเขากแ็ ปรเปลย่ี นเป็ นทา่ ทางเย็นชาและเครง่ ขรมึ ในทันที พลางเอย่ ออกมาดว้ ยนํ้าเสยี งน่ากลัว “ผมดเู หมอื นลอ้ เลน่ อยา่ งงัน้ เหรอ?”

หานมจู่ อื่ “…….ไมเ่ หมอื น” “เด็กด”ี เยโ่ มเ่ ซนิ บบี จมกู เล็กของเธอกอ่ นจะพดู ออกมาเบาๆ “จําสงิ่ ที่ ผมเพง่ิ บอกไปไดไ้ หม? หอ้ื ?” หานมจู่ อ่ื แตะจมกู ทถี่ กู เยโ่ มเ่ ซนิ บบี กะพรบิ ตาอยา่ งขัดเขนิ ถา้ เป็ นสงิ่ ทเ่ี ขาเพง่ิ พดู เรอ่ื งของพหี่ านชงิ หานชงิ พช่ี าย…. จะขบั ไลเ่ ธอออกจากตระกลู หานหรอื เปลา่ ? อมื นเ้ี ป็ นปัญหาทต่ี อ้ งสบื สาวราวเรอ่ื ง หลงั จากทที่ านมอื้ เชา้ ไปแลว้ ทงั้ คกู่ ็แยกกนั หานมจู่ อื่ น่ังเหมอ่ อยใู่ นหอ้ ง ในขณะทค่ี ดิ หาเหตผุ ลทเ่ี ป็ นไดแ้ ลว้ เสย่ี วเหยยี นก็ โทรเขา้ มา “ฮลั โหล?” หานมจู่ อื่ กดรับสาย ในโทรศพั ทม์ เี สยี งของเสยี่ วหมโี่ ตว้ ดงั ตอบ กลับมา “หมา่ ม๊~ี ”

“เสยี่ วหมโี่ ตว้ ?” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งของเสย่ี วหมโี่ ตว้ หานมจู่ อ่ื ก็ รสู ้ กึ ประหลาดใจ “ทําไมลกู ตนื่ เชา้ จังเลยละ่ ? วันนวี้ นั หยดุ ไม่ ตอ้ งไปโรงเรยี นไมใ่ ชเ่ หรอ?” “ใชค่ รับ!” เสยี งของเสย่ี วหมโี่ ตว้ ตอบกลับมาอยา่ งตนื่ เตน้ “หมา่ ม๊อี ยดู่ ว้ ยกนั กบั คนนัน้ หรอื เปลา่ ครับ?” คนนัน้ ? ในตอนแรกหานมจู่ อื่ คดิ ไมอ่ อกวา่ คนนัน้ ของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ คอื ใคร ครนุ่ คดิ อยพู่ ักหนง่ึ กพ็ อจะนกึ อะไรออก เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไมเ่ ต็มใจ จะเรยี กเยโ่ มเ่ ซนิ วา่ แดด๊ ด๊ ี ดงั นัน้ จงึ ไมเ่ อย่ เรยี กเขา คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ เขาจะใชค้ ําวา่ คนนัน้ มาอธบิ ายถงึ เยโ่ มเ่ ซนิ เธอถอนหายใจออกมา “หมา่ ม๊ บี อกไปแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอครับวา่ เขาคอื แดด๊ ด๊?ี ทําไมลกู ถงึ เรยี กวา่ คนนัน้ ละ่ ? อยา่ งนมี้ นั ดไู มม่ ี มารยาทไมใ่ ชเ่ หรอครับ?” เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตะโกนกลับมา “ผมจะไมม่ ที างเรยี กเขาวา่ แดด๊ ด๊”ี “เกยี รตลิ ะ่ ? ไมใ่ หเ้ กยี รต?ิ ”

เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เป็ นเด็กทมี่ มี ารยาทดมี าก ไมว่ า่ กบั ใครก็เขากเ็ รยี ก อยา่ งใหเ้ กยี รติ ทวา่ เมอื่ อยตู่ อ่ หนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ….. กลบั ใชค้ ําวา่ คนนัน้ เรยี กแทน “หึ เขาไมส่ มควรทเ่ี สย่ี วหมโี่ ตว้ จะใหเ้ กยี รตดิ ว้ ยหรอก” เมอื่ ไดฟ้ ังอยา่ งนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็อดทจ่ี ะขมวดคว้ิ ขน้ึ มาไมไ่ ด ้ “น้ี ใครเป็ นคนสอนเนยี่ ? ไมก่ วี่ ันนเี้ ขาไมไ่ ดไ้ ปหาลกู ตลอด? กจ็ ะ ไมใ่ หเ้ กยี รตเิ ขาแลว้ ?” “หึ เขารังแกหมา่ ม๊ ี ทําไมเสย่ี วหมโี่ ตว้ ตอ้ งไปใหเ้ กยี รตเิ ขา หมา่ ม๊…ี . ไมต่ อ้ งมาแกต้ วั แทนเขาเลย เขาทําอะไรไวก้ บั หมา๊ ม๊ ี กอ่ นหนา้ นี้ หมา่ ม๊ลี มื มนั ไปหมดแลว้ เหรอ?” หานมจู่ อื่ “……….แลว้ กอ่ นหนา้ เขาทําอะไรหมา่ ม๊เี หรอ?” “หมา่ ม๊ลี มื ไปหมดแลว้ เหรอ?” “ทหี่ มา่ ม๊หี มายถงึ คอื ลกู รไู ้ ดย้ งั ไง?” แตไ่ หนแตไ่ รหานมจู่ อ่ื ไม่ เคยพดู เรอื่ งนใี้ หเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ ฟังเลย อยา่ วา่ แตเ่ รอ่ื งนเี้ ลย แมแ้ ตจ่ ะพดู ถงึ แดด๊ ด๊กี ไ็ มค่ อ่ ยพดู ถงึ ดว้ ยซ้ํา

ดงั นัน้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ จะไปรเู ้ รอื่ งพวกนไี้ ดย้ งั ไง? ไมใ่ ชว่ า่ เขาเพง่ิ พบเยโ่ มเ่ ซนิ ไมก่ วี่ นั เขาจะไปรอู ้ ะไรมากมายไดย้ งั ไง? ดา้ นเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทถี่ อื โทรศพั ทค์ า้ งเอาไว ้ เมอื่ ไดย้ นิ สหี นา้ เขาก็ เปลย่ี นไปเล็กนอ้ ย กอ่ นจะเมม้ ปากเอาไวแ้ น่น “หึ หมา่ ม๊ไี มต่ อ้ ง สนใจหรอกวา่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ จะรไู ้ ดย้ งั ไง ทเี่ สยี่ วหมโี่ ตว้ รกู ้ ็คอื วา่ เขาเป็ นคนเลว!” เมอื่ ไดย้ นิ ทา่ ทหี ยง่ิ ผยองของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หานมจู่ อ่ื กค็ รนุ่ คดิ อยสู่ กั พัก เสยี่ วหมโ่ี ตว้ พงึ่ อายไุ มก่ ข่ี วบ การทจ่ี ๆู่ จะรเู ้ รอื่ งราว พวกน้ี ดทู า่ คงเป็ นเสย่ี วเหยยี นทบ่ี อกเขา เขาถกู เลยี้ งดมู าอยา่ งตามใจตวั เอง เป็ นเรอ่ื งปกตทิ เ่ี ขาจะตอ่ สู ้ เพอ่ื ตวั เอง เมอื่ คดิ มาถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื ก็พดู เสยี งเบา “โอเคครับ ลกู ยัง เด็กไมต่ อ้ งกงั วลเรอื่ งผใู ้ หญห่ รอกนะ ตอนนลี้ กู ยงั เด็กเกนิ ไป ไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งพวกนหี้ รอก ไวร้ อลกู โตขน้ึ แมจ่ ะอธบิ ายใหฟ้ ังเอง โอเคไหมครับ?” เสยี่ วหมโี่ ตว้ ตอบกลับออกมาเสยี งแข็ง “ไมต่ อ้ ง เดย๋ี วผมก็จะรู ้ เอง”

หานมจู่ อื่ ทําอะไรไมถ่ กู อยากจะลบู หวั ของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ แทน เพอื่ ชว่ ยใหเ้ ขาสงบลง ทวา่ ….. ตอนนที้ ําไดแ้ คฟ่ ังเสยี งเขาผา่ น โทรศพั ท์ ดงั นัน้ จงึ ไดแ้ ตพ่ ดู ออกไปอยา่ งนมิ่ ๆ “เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทําไมวันนจ้ี ๆู่ ถงึ โทรหาหมา่ ม๊ลี ะ่ ครับ? ใหห้ มา่ ม๊ ี ไปรับดไี หม?” “หมา่ ม๊ ี ไมต่ อ้ งเลย คณุ ลงุ เรยี กใหเ้ รากลับไปทานขา้ วเย็นที่ บา้ น” คณุ ลงุ …… หานชงิ ….. ทําไมจๆู่ เขาถงึ ไดเ้ รยี กตวั เธอกบั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กลบั ไปทานขา้ วทบี่ า้ นกนั ละ่ ? ปกตเิ วลาทเ่ี ขาตอ้ งการจะคยุ กบั เธอ กจ็ ะไปหาเธอทบ่ี า้ น โดยตรง แลว้ ทําไม….. เมอื่ คดิ มาถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ เผลอมองไปทแ่ี หวนเพรชโดยไม่ รตู ้ วั คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ หานชงิ จะรเู ้ รอ่ื งนแี้ ลว้ ? เสยี่ วเหยยี นเป็ นคน บอกงัน้ เหรอ? ไมใ่ ช่ เสย่ี วเหยยี นไมใ่ ชค่ นอยา่ งนัน้

งัน้ …… เป็ นเสยี่ วหมโี่ ตว้ เผลอพดู ออกไปงัน้ เหรอ? เมอื่ นกึ มาถงึ ตอนน้ี กไ็ อออกมาเบาๆ อยา่ งรสู ้ กึ ผดิ “กลับไปกนิ ขา้ วทบ่ี า้ น งัน้ คณุ ลงุ บอกอะไรกบั ลกู อกี ไหมจ๊ะ? หรอื วา่ …. ลกู ไดบ้ อกอะไรกบั คณุ ลงุ ไหม?” “ห”ึ เสย่ี วหมโี่ ตว้ เคน้ เสยี งออกมา “หมา่ ม๊รี บี มารับผมเลย หมา่ ม๊ ี มารับเสย่ี วหมโ่ี ตว้ เสย่ี วหมโี ตว้ ถงึ จะบอก~” หานมจู่ อ่ื “เจา้ เด็กดอ้ื เอาเวลาไหนไปเรยี นรสู ้ ง่ิ ไมด่ แี บบนก้ี นั ?” ชา่ งเถอะ ไมว่ า่ ชา้ เร็วยังไงหานชงิ กต็ อ้ งรเู ้ รอ่ื งนี้ ถงึ หานชงิ จะ ไมเ่ รยี กเธอกลับไปทานขา้ ว เธอก็ตอ้ งกลบั ไปอยแู่ ลว้ “โอเคครับ งัน้ ลกู ก็เป็ นเด็กดรี อหมา่ ม๊อี ยทู่ บ่ี า้ นนะ เดย๋ี วหมา่ ม๊จี ะ ไปรับ” ตอนท่ี 683 รบี ลงมอื เมอ่ื สบโอกาส หลังจากวางสาย เสยี่ วหมโ่ี ตว้ หันกลบั ไปมองสายตาคหู่ นง่ึ ทอี่ ยู่ นอกประตู เป็ นสายตาของเสยี่ วเหยยี นทจ่ี อ้ งมองมา

“คณุ นา้ เสยี่ วเหยยี น คณุ แอบฟังผมคยุ โทรศพั ทเ์ หรอครับ?” เมอื่ ถกู จับไดว้ า่ แอบฟัง เสย่ี วเหยยี นกถ็ งึ กลับทําหนา้ ไมถ่ กู ได ้ เพยี งแตป่ ระหลาดใจกบั ความรสู ้ กึ ตน่ื ตวั ของเด็กผชู ้ ายตวั เล็กๆ แมว้ า่ เธอจะระมัดระวังขนาดไหนก็ยังถกู พบจนได ้ “เปลา่ นะ” เสย่ี วเหยยี นกระโดดออกมาจากหลงั ประตู กอ่ นจะ โบกมอื ใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ อยากขดั เขนิ “คณุ อาแคจ่ ะมาถามเราวา่ โทรแจง้ หมา่ ม๊ขี องเราหรอื ยัง คณุ อาไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะมาแอบฟัง เราคยุ โทรศพั ทน์ ะ~” พดู จบ เสย่ี วเหยยี นกเ็ ออ้ื มมอื ไปลบู หวั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เบาๆ พลาง มองเขาดว้ ยรอยยมิ้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กะพรบิ ตามองดเู ธออยสู่ กั พัก “คนโกหก คณุ นา้ เสย่ี วเหยยี นแคม่ าแอบฟังเสย่ี วหมโ่ี ตว้ คยุ โทรศพั ท”์ เสย่ี วรอยยม้ิ บนใบหนา้ ของเสย่ี วเหยยี นถงึ กบั แข็งคา้ งไป หลงั จากนัน้ ก็ยอมรับอยา่ งตรงๆ“โอเคโอเค คณุ นา้ เสยี่ วเหยยี น มาแบบฟังเราคยุ โทรศพั ทโ์ อเคยัง? แลว้ หมา่ ม๊ใี หเ้ รารอใช่ ไหม?”

เมอ่ื เห็นวา่ เธอกลา้ ทจ่ี ะยอมรับ เสย่ี วหมโี่ ตว้ กไ็ มไ่ ดถ้ ามอะไร เพม่ิ เตมิ อกี เขาเพยี งพยักหนา้ กลับไป มมุ ปากเสย่ี วเหยยี นอดกระตกุ ไมไ่ ด ้ “ความจรงิ แลว้ คณุ นา้ เสยี่ ว เหยยี นกไ็ มไ่ ดต้ งั้ ใจทจี่ ะแอบฟังเสย่ี วหมโ่ี ตว้ คยุ โทรศพั ท์ เพยี งแต…่ . เวลาทอี่ ยตู่ อ่ หนา้ คณุ ลงุ จําไวว้ า่ อยา่ เปิดเผยเรอื่ ง ของหมา่ ม๊รี ใู ้ ชไ่ หม?” “ทําไมละ่ ครับ?” ดวงตาสดี ําเขม้ ของเสยี่ วหมโี่ ตว้ มองไปทเี่ สยี่ ว เหยยี นอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ เมอ่ื ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั สายตาใสซอ่ื ทถ่ี กู สง่ มา เสยี่ วเหยยี นก็ โกหกไมล่ ง ทําเพยี งหลับตาแลว้ กระซบิ เสยี งเบา “ไมต่ อ้ งถาม เยอะหรอก หลังจากนเี้ ดย๋ี วเราจะเขา้ ใจเอง แตว่ า่ ตอนน้ี เสย่ี ว หมโี่ ตว้ คณุ นา้ เสย่ี วเหยยี นรวู ้ า่ เราแตกตา่ งจากเด็กท่วั ไป และก็ รดู ้ ว้ ยวา่ เราน่ะฉลาดมาก เพราะงัน้ ครัง้ นเ้ี ราสญั ญากบั อาได ้ ไหม? เรอื่ งนป้ี ลอ่ ยใหห้ มา่ ม๊ขี องเราเป็ นคนจัดการเองเถอะ” พดู จบ เสยี่ วเหยยี นใชส้ ายตามองเสย่ี วหมโี่ ตว้ อยา่ งจรงิ จัง เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เองกจ็ อ้ งเธอกลบั

ทงั้ คสู่ บสายตากนั อยสู่ กั พัก เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เอยี งคอมอง “แตว่ า่ ผมก็เห็นรอู ้ ะไรเลยครับ ผมจะคยุ อะไรกบั คณุ ลงุ เหรอ?” “ระ เราจะไมร่ ไู ้ ดย้ ังไง กช็ ดั เจนอยแู่ ลว้ วา่ แดด๊ …” พดู มาถงึ ตรงนี้ เสย่ี วเหยยี นกม็ ปี ฏกิ ริ ยิ าอยา่ งรวดเร็ว รบี เขา้ ไป กอดเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ เอาไว ้ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ เรานฉ้ี ลาดจรงิ ๆ คณุ นา้ เสยี่ วเหยยี นชอบเธอมาก เลย” เมอื่ ไดฟ้ ังอยา่ งนัน้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็แสดงออกอยา่ งเมนิ เฉย กอ่ น จะยนื่ มอื ออกไปผลกั เสย่ี วเหยยี นออก แลว้ พดู วา่ “เสย่ี วหมี่ โตว้ ชอบแคห่ มา่ ม๊ ~ี กช็ ดั เจนอยแู่ ลว้ วา่ คณุ นา้ เสยี่ วเหยยี นชอบ คณุ ลงุ มากกวา่ !” เมอ่ื ถกู เด็กพดู ความในใจของตวั เองออกมา เสยี่ วเหยยี นก็ ถงึ กบั ลบู จมกู ตวั เองแกเ้ กอ้ พลางกระซบิ เสยี งเบา “เอาละ่ ไม่ วา่ จะชอบเราหรอื วา่ คณุ ลงุ มากกวา่ กนั มนั กไ็ มต่ า่ งกนั หรอก เพราะงัน้ ไงกช็ อบเสย่ี วหมโี่ ตว้ ใครใชใ้ หเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ ของเราทัง้ ฉลาดและน่ารักแบบนลี้ ะ่ ?”

เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมส่ นใจการพดู จาประจบประแจงของเสย่ี วเหยยี น เพยี งวางโทรศพั ทล์ งแลว้ ตงั้ หนา้ ตงั้ ตารอหมา่ ม๊ ี ไมร่ วู ้ า่ เมอ่ื คนื เกดิ อะไรขนึ้ กบั หมา่ ม๊แี ละแดด๊ ด๊จี ะใหอ้ ภยั แดด๊ ด๊ ี งา่ ยๆอยา่ งนัน้ เหรอ? หึ เขาไมใ่ ห ้ เมอ่ื กอ่ นแดด๊ ด๊รี ังแกหมา่ ม๊ ี ยังจะมาหวังใหห้ มา่ ม๊ใี หอ้ ภยั เร็วๆ อยา่ ไดค้ ดิ เรอ่ื งนเี้ ลย!! ในตอนทหี่ านมจู่ อ่ื ออกมาจากวลิ ลา่ ไหเ่ จยี งเป็ นคนขบั รถทมี่ า สง่ เธอถงึ หนา้ ประตู กอ่ นทห่ี านมจู่ อ่ื จะใหค้ นขบั รถกลับไปกอ่ น ในตอนแรกคนขบั รถไมว่ างใจยนื กรานทจี่ ะอยรู่ อเธอ เมอื่ ไรท้ างเลอื กหานมจู่ อ่ื จงึ ไดแ้ ตบ่ อกไปเพยี งวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะ เป็ นคนมารับเธอเอง คนขบั รถจงึ แสดงสหี นา้ สํานกึ ผดิ กอ่ นจะ ยอมลา่ ถอยขบั รถออกไป หลังจากทรี่ อใหค้ นขบั รถจากไป หานมจู่ อ่ื กถ็ อนหายใจออกมา อยา่ งโลง่ อก กอ่ นจะเดนิ ขน้ึ อาคารไป เมอ่ื เขา้ มาในหอ้ งแลว้ หลังจากนัน้ หานมจู่ อื่ กต็ ะโกนเรยี กชอื่ เสย่ี วหมโี่ ตว้

หลงั จากนัน้ เธอกเ็ ห็นเสย่ี วหมโี่ ตว้ วง่ิ ลงมาจากชนั้ บนอยา่ ง รวดเร็ว ความเร็วนัน้ มนั มากจนสหี นา้ ของหานมจู่ อื่ แปร เปลย่ี นเป็ นสมี ว่ ง มองดเู ขาทว่ี งิ่ มาหาตวั เองดว้ ยความเป็ นกงั วล อยากจะรอ้ งบอกใหเ้ ขาหยดุ ทวา่ กก็ ลวั เขาจะตกใจจนหกลม้ ไป ดงั นัน้ เมอ่ื เสย่ี วหมโ่ี ตว้ วงิ่ เขา้ มากระโจมใสอ่ อ้ มกอดของเธอ สงิ่ แรกทห่ี านมจู่ อื่ ทําคอื เออื้ มมอื ไปจับหขู องเสย่ี วหมโี่ ตว้ “ใครใหล้ กู วง่ิ เร็วขนาดนก้ี นั เนยี่ ? บนั ไดสงู ขนาดน้ี ลกู วง่ิ มาเร็วๆ ไมก่ ลวั หกลม้ เลยเหรอ? เสย่ี วหมโี่ ตว้ นลี้ กู คดิ วา่ เลยเหรอวา่ รา่ งกายเราจะเป็ นอะไร?” น้ําเสยี งของเธอฟังดดู ดุ นั แคม่ องดกู ร็ วู ้ า่ ไมไ่ ดล้ อ้ เลน่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมก่ ลา้ แยง้ เพยี งแลบลนิ้ ออกมา พลางทําหนา้ น่า สงสาร “ขอโทษครับหมา่ ม๊ ี เป็ นเพราะเสยี่ วหมโี่ ตว้ ไมด่ เี อง เสยี่ วหมโี่ ตว้ เห็นมาหมา่ ม๊กี ็เลยรบี รอ้ น….” พดู จบเสยี่ วหมโี่ ตว้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มา มองเธอดว้ ยแววตาน่า สงสาร พรอ้ มแสดงทา่ ทางออ้ นวอนของความรัก เมอื่ เห็นเสย่ี วหมโ่ี ตว้ เป็ นแบบนี้ เรอ่ื งทห่ี านมจู่ อื่ กําลังจะตําหนิ ตอ่ กพ็ ลางทลายหายไป

เสย่ี วหมโี่ ตว้ ชมี้ อื ทด่ี รู าวกบั องุ ้ เทา้ เล็กๆ ไปทหี่ ขู องตวั เอง “หมา่ ม๊ ี เจ็บครับ~” หานมจู่ อื่ รบี ปลอ่ ยมอื ตวั เองอยา่ งเผลอตวั หลงั จากนัน้ ก็กม้ ลง ไปลบู หใู หเ้ ขา “เจ็บมากไหม? เป็ นหมา่ ม๊ใี ชแ้ รงเกนิ ไปหรอื เปลา่ ?” “อมื้ !” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เมม้ ปากแน่น มองเธอดว้ ยน้ําตาทกี่ ําลังเออ่ คลอ สายตาแบบนัน้ ยงิ่ ทําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ เป็ นทกุ ขใ์ จอยา่ ง มาก “โอเคครับ เป็ นหมา่ ม๊ผี ดิ เอง อยา่ โกรธหมา่ ม๊เี ลยนะครับ? ไป ลา้ งหนา้ เปลย่ี นเสอ้ื ผา้ เร็วครับ เดย๋ี วเราจะไปหาคณุ ลงุ ทบี่ า้ น กนั ” เสยี่ วหมโี่ ตว้ พยักหนา้ อยา่ งเชอ่ื ฟัง “งัน้ หมา่ ม๊รี อเสย่ี วหมโี่ ตว้ แป๊ บหนง่ึ นะครับ” หลังจากนัน้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ กห็ มนุ ตวั ขนึ้ ดา้ นบน ในตอนทเี่ ขากําลัง จะวง่ิ ไปกพ็ ดู หานมจู่ อ่ื พดู ขนึ้ มาอกี ประโยค จงึ ทําไดเ้ พยี งคอ่ ยๆ เดนิ ขน้ึ ไป

บงั เอญิ กบั เสย่ี วเหยยี นทยี่ นื อยดู่ า้ นบนมองเห็นเหตกุ ารณ์ ทัง้ หมด หลงั จากทรี่ อใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ เดนิ จากไปแลว้ เธอก็ได ้ พดู ขน้ึ มา “ความสามารถในการแอบ๊ ของเสย่ี วหมโี่ ตว้ ยงิ่ โตยง่ิ ดซู บั ซอ้ น ขน้ึ เรอื่ ยๆ เลยนะ~” หานมจู่ อ่ื “……….” เธอมองไปทเี่ สยี่ วเหยยี นอยา่ งทําอะไรไมถ่ กู แมว้ า่ เธอจะรอู ้ ยู่ แลว้ วา่ เมอ่ื ครเู่ ป็ นเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ทแ่ี สรง้ แอบ๊ ใหด้ นู ่าสงสาร แตใ่ คร ใหเ้ ขาเป็ นลกู ชายเธอกนั ละ? เป็ นลกู ชายทต่ี วั เองหวงมากดว้ ย “จๆู่ หานชงิ กเ็ รยี กเธอกลับไป กลบั ไปทําไม? ไมใ่ ชว่ า่ เขารู ้ เรอื่ งของเธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ เหรอ?” เมอ่ื นกึ ถงึ เรอื่ งนสี้ หี นา้ ของหานมจู่ อื่ ก็ยังดสู งบนง่ิ ราวกบั ไมไ่ ด ้ กงั วลใจเลย เสย่ี วเหยยี นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะแปลกใจ “ทําไมเธอยงั สงบไดอ้ ยู่ อกี อะ่ ? น่ันพช่ี ายเธอเลยนะ ไมก่ งั วลเลยเหรอ?”

หานมจู่ อื่ เงยหนา้ มองเธอนงิ่ กอ่ นจะพดู ออกมาเสยี งเบา “ฉัน กงั วลไปแลว้ จะมปี ระโยชนอ์ ะไรละ่ ? ยงั ไงเรอ่ื งน้ี ไมช่ า้ กเ็ ร็วเขา ก็ตอ้ งรอู ้ ยแู่ ลว้ ดงั นัน้ จะรชู ้ า้ หรอื รเู ้ ร็วกค็ งไมต่ า่ งกนั ” เมอื่ ฟังอยา่ งน้ี เสยี่ วเหยยี นก็รสู ้ กึ วา่ ทเ่ี ธอพดู มากม็ เี หตผุ ล ถา้ หานมจู่ อ่ื กบั เยโ่ มเ่ ซนิ อยดู่ ว้ ยกนั ไมช่ า้ ก็เร็วยงั ไงหานชงิ ก็ ตอ้ งรเู ้ รอ่ื งนแี้ น่ ดงั นัน้ รตู ้ อนนี้ กบั รตู ้ อนหลัง…… ผลลัพธก์ ็คงไม่ ตา่ งกนั คดิ ไดอ้ ยา่ งนเ้ี สยี่ วเหยยี นก็พยักหนา้ “งัน้ เธอคดิ จะพดู กบั พช่ี าย เธอยงั ?” พดู ยังไง? นกึ ถงึ เรอื่ งทตี่ วั เองจะพดู กบั หานชงิ ในวนั นี้ ออ้ นวอนขอรอ้ ง หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ วา่ หลังของตวั เรมิ่ ทจี่ ะเย็นเหยยี บขน้ึ มา แต่ วา่ ….. ดเู หมอื นจะไมม่ ที างเลอื ก เธอหวั เราะ “ถงึ เวลานัน้ ก็มาดกู นั มโี อกาสกต็ อ้ งทําแลว้ ละ่ ” ตอนที่ 684 สารภาพดว้ ยตวั เอง

หลังจากทเี่ ตรยี มพรอ้ มกนั แลว้ ทกุ คนกเ็ ดนิ ทางตรงไปทบี่ า้ น ตระกลู หาน ตอนแรกหานมจู่ อ่ื ยากขบั รถไป ในเวลาทเี่ ดนิ ไปถงึ ทจี่ อดรถ เธอจําไดว้ า่ เมอ่ื คนื เธอจอดรถเอาไวฝ้ ่ังบรษิ ัทตระกลู เย่ แต่ ตอนนกี้ ลบั ไมม่ รี ถของเธอจอดอยแู่ ลว้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ และเสย่ี วเหยยี นยนื อยขู่ า้ งเธอ กอ่ นจะเอย่ ถาม ขนึ้ มาอยา่ งพรอ้ มเพรยี ง “หมา่ ม๊ ี รถละ่ ?” “มจู่ อ่ื รถละ่ ?” หานมจู่ อ่ื “…………” เธอแตะจมกู ตวั เองอยา่ งแกเ้ กอ้ “ดเู หมอื นวา่ …. จะไมไ่ ดอ้ ยทู่ นี่ ี่” “พวกเราเห็นแลว้ งัน้ ตอนนพี้ วกเราจะทํายังไงด?ี เดนิ ไป เหรอ?” เสยี่ วเหยยี นถอนหายใจออกมา มองไปทหี่ านมจู่ อื่ อ ยา่ งไรห้ นทาง “กร็ วู ้ า่ ไมค่ วรพง่ึ เธออะ่ นะ งัน้ เรยี กรถดกี วา่ ”

เสย่ี วเหยยี นหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมากดเรยี กรถ หลงั จากทขี่ น้ึ รถ แลว้ เสย่ี วเหยยี นกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ตา่ งพากนั กอดอกหายใจฟิด ฟัดอยา่ งไมพ่ อใจ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ ถา้ ครัง้ ตอ่ ไปพง่ึ พาหมา่ ม๊ขี องเราออกไปขา้ งนอก ไมไ่ ด ้ ก็มาพงึ่ คณุ อาเสย่ี วเหยย่ี นนะครับ” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หวั เราะ คกิ คกั พรอ้ มกบั พยกั หนา้ ตระกลู หาน ในชว่ งเวลาทลี่ งรถ ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะขาดความมั่นใจหรอื ยา่ งอน่ื ทําใหห้ านมจู่ อื่ เดนิ เซไปขา้ งหนา้ เล็กนอ้ ยจนเกอื บจะลม้ โชคดี ทเ่ี สยี่ วเหยยี นควา้ มอื ของเธอเอาไวไ้ ดอ้ ยา่ งรวดเร็ว ฉวิ เฉยี ด หลังจากทกี่ ลบั มายนื ทรงตวั ไดแ้ ลว้ สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ ก็ดู เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย “หมา่ ม๊ไี มเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หมครับ?” เสย่ี วหมโี่ ตว้ วงิ่ เขา้ มาหาเธอ อยา่ งตกใจ พลางจับมอื ของเธอเอาไว ้ “ไมง่ ัน้ หมา่ ม๊กี จ็ ับมอื เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เอาไวแ้ ลว้ เดนิ ไปดว้ ยกนั เถอะครับ”

หลังจากหานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ดขี นึ้ แลว้ กอ่ นจะสง่ ยมิ้ ใหก้ บั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมต่ อ้ งเป็ นกงั วลนะ” เธอเดนิ ไปขา้ งหนา้ เสย่ี วเหยยี นกระซบิ เสยี งเบาๆ “ฉันคดิ วา่ คณุ สามารถทําใจเย็นไดแ้ ลว้ แตด่ เู หมอื นวา่ ความจรงิ แลว้ คณุ ยังกงั วลอย”ู่ พดู จบเสยี่ วเหยยี นก็ลอบหวั เราะออกมา หานมจู่ อื่ จอ้ งมองไปทเ่ี ธอ กอ่ นเอย่ กระซบิ “อยา่ พดู นะ” “ได”้ คนใชท้ เ่ี ฝ้ าหนา้ ประตู มองมาทางหานมจู่ อ่ื เสยี่ วเหยยี นและ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ พวกเขากร็ บี วงิ่ เขา้ มาทกั ทายในทันที “คณุ หนูมาแลว้ เหรอคะ” หานมจู่ อ่ื หนั ไปพยกั หนา้ ใหเ้ ธอพลางสง่ ยมิ้ ไปให ้ “ป้า พช่ี ายละ่ คะ?” “คณุ ผชู ้ ายหลงั จากตนื่ เชา้ ก็ประชมุ วดิ โี อคอลอยทู่ ห่ี อ้ งสมดุ คะ่ ” “ประชมุ ?” หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตา เผลอมองไปทเ่ี สย่ี วหมโ่ี ตว้ โดย ไมต่ งั้ ใจ

“ทกุ ครัง้ ทค่ี ณุ ลงุ ประชมุ ก็ใชเ้ วลานานมากเลยนะครับ พวกเรา จะรอกนั ไหมครับหมา่ ม๊?ี ” หานมจู่ อ่ื ยนื่ มอื ออกไปบบี ใบหนา้ เล็กของเสยี่ วหมโี่ ตว้ “คณุ ลงุ ประชมุ อยู่ งัน้ เดย๋ี วเราไปเดนิ เลน่ รอกนั ครับ ไวร้ อตอนเทย่ี งคอ่ ย ไปทานขา้ วดว้ ยกนั ทนี่ เี่ ป็ นทๆี่ ลกู เคยอยมู่ ากอ่ น ลกู อยากจะ ไปเดนิ เลน่ เองสกั หน่อยไหมครับ?” “โอเคครับหมา่ ม๊ ี งัน้ เดย๋ี วผมไปเดนิ เลน่ เองกอ่ นนะครับ” เสย่ี ว หมโี่ ตว้ พดู จบก็หมนุ ตวั ไป เสยี่ วหมโ่ี ตว้ แมว้ า่ มอื และขาจะสนั้ หน่อย ทวา่ เวลาเดนิ เขากลับเดนิ เร็วมาก ไมน่ านก็หายไปในพรบิ ตา ทน่ี เ่ี ป็ นบา้ นตระกลู หาน เพราะฉะนัน้ จงึ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเป็ นกงั วล เมอื่ หานมจู่ อื่ เห็นเขาไปเลน่ แลว้ เธอจงึ ไมไ่ ดส้ นใจเขาอกี “เธอละ่ ?” หานมจู่ อื่ หนั ไปมองเสยี่ วเหยยี นทอ่ี ยขู่ า้ งกนั “เขาไปเลน่ เองแลว้ แลว้ เธอละ่ วางแผนจะไปไหน?” ไปไหน เองเหรอ? เสย่ี วเหยยี นตกใจไปพักหนง่ึ เธอไมใ่ ชค่ นตระกลู หาน ไมส่ ามารถไปวง่ิ เลน่ รอบๆ ไดเ้ หมอื นเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หรอกนะ

เฮอ้ เมอ่ื คดิ มาถงึ ตรงนี้ เสย่ี วเหยยี นกร็ สู ้ กึ เศรา้ ขนึ้ มาอกี ถา้ หานชงิ ชอบเธอ เธอกค็ งจะสามารถไปเดนิ เลน่ ไดอ้ ยา่ งตามใจชอบ รสู ้ กึ เศรา้ ขน้ึ มาทันทที นี่ กึ ถงึ เรอ่ื งน้ี ทําไมคนอน่ื ไลต่ ามผชู ้ ายถงึ ไดด้ งู า่ ย พอเป็ นเธอทําไมถงึ ไดด้ ยู งุ่ ยากไปหมด? จะไมห่ าวา่ เป็ นผหู ้ ญงิ ทไี่ ลต่ ามผชู ้ ายเหรอ?เสย่ี วเหยยี นรสู ้ กึ วา่ การไลต่ าม หานชงิ ดรู าวหา่ งไกลกนั นับพันไมล์ ตอ้ งขา้ มผา่ นภเู ขานับลา้ น “ทําไมละ่ ? ไมใ่ ชว่ า่ เธออยากมาหาพช่ี ายฉันหรอกเหรอ?” หานมจู่ อ่ื เอย่ ถามขน้ึ มา เสยี่ วเหยยี นถงึ กบั สหี นา้ เปลยี่ น รบี สา่ ย หนา้ โบกมอื ปฏเิ สธอยา่ งรวดเร็ว “ไมม่ ที างคดิ อยา่ งนัน้ หรอก เขากําลังประชมุ อยฉู่ ันจะไปรบกวน เขาไดย้ ังไง ขนื ไปหาเขาเวลาน้มี หี วงั พชี่ ายเธอยงิ่ ตอ้ งเกลยี ด ฉันมากกวา่ เดมิ แน่” สําหรับผชู ้ ายแลว้ ในเวลาทก่ี ําลังตงั้ ใจทํางานขนื คณุ เขา้ ไปยงุ่ วนุ่ วาย ไมว่ า่ จะเป็ นใครก็ตอ้ งเกดิ อาการเกลยี ดขห้ี นา้ แน่ ดงั นัน้ สําหรับเรอ่ื งนแี้ ลว้ เสย่ี วเหยยี นตระหนักไดก้ บั ตวั เอง

“โอเค เห็นทา่ ทางของเธออยา่ งนี้ ไมต่ อ้ งพดู แลว้ เดย๋ี วฉันจะ พาเธอไปเดนิ ดรู อบๆ เอง หลังจากนัน้ เอาไวถ้ งึ เวลาทานอาหาร เธอคอ่ ยเจอเขากไ็ ด”้ เสย่ี วเหยยี นไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมาอกี เธอเพยี งแคพ่ ยักหนา้ หลังจากนัน้ กเ็ ดนิ ออกไปพรอ้ มกนั กบั หานมจู่ อื่ เทย่ี งวนั ในทส่ี ดุ อาหารเลศิ รสกําลังวางเรยี งอยบู่ นโตะ๊ อาหาร เหลา่ สาว ใชก้ ําลังเขา้ ออกกนั อยา่ งวนุ่ วาย ทกุ คนตา่ งรดู ้ วี า่ หานมจู่ อ่ื เป็ น คณุ หนูใหญข่ องตระกลู หาน เธอเป็ นดง่ั แกว้ ตาดวงใจของคน ตระกลู หาน ดงั นัน้ เมอ่ื ไดร้ ับคําสง่ั จากหานชงิ เหลา่ สาวใชต้ า่ งพากนั จับตา มองสหี นา้ ของหานมจู่ อื่ เป็ นพเิ ศษ พยายามทําใหเ้ ธอพอใจ อยา่ งเป็ นธรรมชาติ เมอ่ื เห็นเมนูอาหารมากมายทวี่ า่ อยตู่ รงหนา้ หานมจู่ อ่ื ก็ถงึ กลับ ตกใจ หนั ไปถามสาวใชท้ อี่ ยดู่ า้ นขา้ งวา่ “วนั นเี้ ป็ นวันพเิ ศษ อะไรหรอื เปลา่ ?”

สาวใชช้ ะงักไป ไมท่ นั ไดต้ อบกลับอะไรออกมา เธอหมายความ วา่ ยงั ไง? ผา่ นไปสกั พักสาวใชจ้ งึ ตอบกลบั มาวา่ “คณุ หนูมจู่ อ่ื วนั นไ้ี มใ่ ชว่ นั พเิ ศษอะไรไมใ่ ชเ่ หรอคะ? ทําไมเหรอคะ?” ไมใ่ ชว่ นั พเิ ศษอะไร งัน้ ทําไมอาหารบนโตะ๊ ถงึ ไดเ้ ยอะขนาดน้ี หานมจู่ อื่ สงสยั “ฉันเห็นวา่ ปกตเิ มนูอาหารไมไ่ ดเ้ ยอะขนาดน้ี ไมใ่ ชเ่ หรอ วนั นเ้ี ห็นอาหารเยอะเป็ นพเิ ศษฉันกเ็ ลยนกึ วา่ วัน พเิ ศษอะไร” คนรับใชท้ อ่ี าวโุ สอยใู่ นนัน้ เมอื่ ไดย้ นิ ก็พดู ออกมาดว้ ยรอยยม้ิ “คณุ หนูมจู่ อื่ ไมร่ อู ้ ะไร เพยี งแคค่ ณุ หนูกลับมา สําหรับตระกลู หานก็ถอื วา่ เป็ นวนั พเิ ศษแลว้ คะ่ สําคญั ยง่ิ กวา่ วนั เทศกาลเสยี อกี ” ทันทที ค่ี ําพดู นอี้ อกมาก็สามารถดงึ ดดู ผคู ้ นโดยรอบไดเ้ ป็ น อยา่ งดี สาวใชอ้ กี หลายคนพยกั หนา้ รับอยา่ งพรอ้ มเพรยี ง “ใช่ แลว้ ใชแ่ ลว้ คะ่ คณุ หนูมจู่ อ่ื กลบั มา คณุ ชายของพวกเรากด็ ใี จ มากเลย กเ็ ลยถอื วา่ เป็ นวันพเิ ศษของตระกลู หาน” เมอ่ื มองเห็นใบหนา้ ทยี่ ม้ิ แยม้ อยา่ งพรอ้ มเพรยี ง ก็นกึ ถงึ หานชงิ ขน้ึ มาอกี หานมจู่ อ่ื ไมร่ วู ้ า่ ทําไมจๆู่ ตวั เองถงึ ไดร้ สู ้ กึ สะเทอื นใจ ขนึ้ มา หานชงิ สามารถพดู ไดเ้ ลยวา่ หานมจู่ อื่ เป็ นนอ้ งสาวทเ่ี ขา

เอ็นดมู าก ทวา่ เธอกม็ เี รอื่ งทปี่ กปิดพช่ี ายของตวั เองเยอะมาก โดยเฉพาะเรอื่ งทอ่ี ยดู่ ว้ ยกนั กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ไมร่ เู ้ ลยวา่ ควรจะเรม่ิ พดู ยังไงดี เมอื่ คดิ มาถงึ ตรงนี้ ภายในใจของหานมจู่ อื่ ก็ตดั สนิ ใจอยา่ งแน่ว แน่ เธอคดิ วา่ ถา้ วนั นีห้ านชงิ เรยี กเธอกลับมากนิ ขา้ ว ในชว่ ง เวลาทที่ านขา้ วดว้ ยกนั เธอก็จะสารภาพกบั หานชงิ เรอ่ื งเยโ่ ม่ เซนิ ถา้ หากวา่ หานชงิ รเู ้ รอื่ งนอี้ ยแู่ ลว้ เธอก็จะกลา้ ทจ่ี ะยอมรับกบั เขา อยา่ งตรงไปตรงมา หลงั จากทหี่ านมจู่ อ่ื ตดั สนิ ใจไดแ้ ลว้ เธอกพ็ ดู ยมิ้ ๆ “โอเคคะ่ วันนก้ี ล็ ําบากบอกพวกคณุ แลว้ วันนกี้ ็ขอบคณุ ทกุ คนนะคะที่ ทําอาหารมาเยอะขนาดน้ี นก้ี ็สายแลว้ พวกคณุ กร็ บี ไปทานขา้ ว เทย่ี งกนั เถอะคะ่ ” “ขอบคณุ คะ่ คณุ หนูมจู่ อ่ื งัน้ เดย๋ี วพวกเราไปกอ่ นนะคะ” “จ๊ะ” “ออ่ ใชส่ ิ คณุ ผชู ้ ายประชมุ เสร็จแลว้ นะคะ เดย๋ี วไมน่ านก็คงจะลง มาแลว้ คะ่ ”

“โอเคจ๊ะ” หลงั จากทร่ี อคนเดนิ ออกไปแลว้ หานมจู่ อ่ื กม็ องไปรอบๆ ก็ไม่ เห็นเงาของใครอยแู่ ลว้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไปวงิ่ เลน่ ทไี่ หนกนั ? เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หายไปก็ชา่ งเถอะ นแ่ี มแ้ ตเ่ สยี่ วเหยยี น….. ก็ไม่ เห็นแมเ้ งา กอ่ นหนา้ นก้ี อ็ ยดู่ ว้ ยกนั ชดั ๆ ถงึ เธอจะกลบั ไปเปลย่ี นชดุ ทหี่ อ้ ง พอกลับมากไ็ มเ่ ห็นแลว้ หรอื วา่ จะเป็ นไปไดไ้ หมทเี่ ธอจะไปหาหานชงิ แลว้ ? ตอนท่ี 685 เลดเี้ ฟิ รส์ เมอื่ นกึ ถงึ เรอื่ งนหี้ านมจู่ อ่ื ก็เมม้ ปากกลัน้ ยม้ิ เสย่ี วเหยยี นนถี้ อื ได ้ วา่ เป็ นคนทค่ี วามอดทนสงู จรงิ ๆ แตว่ า่ เป็ นอยา่ งนกี้ ด็ แี ลว้ คน เย็นชาอยา่ งพชี่ ายของเธอ ตอ้ งเจอกบั คนแน่วแน่นมัน่ คงอยา่ ง เสย่ี วเหยยี นถงึ จะเหมาะ ประมาณวา่ คอ่ ยๆ ใชค้ วามอบอนุ่ ละลายนํ้าแข็งในใจของเขา

ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ นั่งลงไปกอ่ น ดา้ นหนา้ ของเธอเต็มไปดว้ ย อาหารหลากหลายทจ่ี ัดวางอยา่ งสวยงาม แทบจะอดลงมอื ไม่ ไหว แตว่ า่ คนยังมาไมค่ รบเลย จะใหเ้ ธอลงมอื กอ่ นก็รสู ้ กึ ขดั เขนิ อยู่ บา้ ง เธอจงึ ทําไดเ้ พยี งน่ังเทา้ คางเอาโทรศพั ทข์ น้ึ มาดเู ลน่ พอดกี ลับทกี่ ดเขา้ ไปในวแี ชท ในตอนทเ่ี ธอเห็นชอื่ ของเยโ่ ม่ เซนิ เมอื่ เผลอนกึ ถงึ คําพดู ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ กระซบิ ขา้ งหู ใบหนา้ ก็ รอ้ นแผว่ หานมจู่ อื่ กดั ปากลา่ งของตวั เอง เธอคดิ วา่ …. เยโ่ มเ่ ซนิ คงคดิ อยากจะแตง่ งานกบั เธอจรงิ ๆ เมอื่ คดิ ไดด้ งั นัน้ เธอกย็ ม้ิ ออก มอื ขาวราวกบั หมิ ะของเธอลกู ไล ้ ไปบนจอโทรศพั ทต์ รงชอื่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ “แฮะแฮะ รอยยม้ิ ของเธอนท้ี ําใหฉ้ ันรสู ้ กึ ขนลกุ ดนี ะ” ไมร่ วู ้ า่ ตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรท่ จี่ ๆู่ เสยี งของเสย่ี วเหยยี นก็ดงั ขน้ึ มา หานมจู่ อื่ เหลอื บสายตาไปมองกเ็ ห็นวา่ เสย่ี วเหยยี นนั่งลงขา้ ง เธอแลว้

เกดิ ความสงสยั ขน้ึ มาในใจ กเ็ พงิ่ เห็นวา่ กอ่ นหนา้ นไ้ี มม่ ใี คร เสย่ี วเหยยี นโผลม่ าน่ังอยขู่ า้ งกายเธอตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรก่ นั ? เมอื่ เห็นวา่ เธอมองมาทตี่ วั เองดว้ ยสายตาประหลาด เสยี่ วเห ยยี นกอ็ ดทจี่ ะอธบิ ายไมไ่ ด ้ “อยา่ งมองฉันอยา่ งนน้ี ะ เป็ นเธอน่ัน แหละทมี่ วั แตค่ ดิ เรอื่ งเยโ่ มเ่ ซนิ มากไป ฉันเรยี กเธอไปตงั้ แต่ แรกแลว้ เป็ นเธอทไ่ี มไ่ ดย้ นิ เอง” เมอื่ ไดย้ นิ อยา่ งนัน้ หานมจู่ อ่ื กช็ ะงักไป เสยี่ วเหยยี นเรยี กตวั เธอแลว้ งัน้ เหรอ? ไมม่ เี หตผุ ลทเี่ ธอจะไมไ่ ดย้ นิ น?ิ ในขณะทห่ี านมจู่ อื่ กําลังสงสยั สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี นก็ เปลยี่ นเป็ นยมิ้ เยาะ “เธอมัวคดิ เรอื่ งอะไรอยเู่ หรอมจู่ อื่ สหี นา้ ดู เหมอื นเพอ้ ฝันถงึ ผชู ้ ายเลย หรอื วา่ …. เป็ นเรอ่ื งไมด่ งี ัน้ เหรอ?” หานมจู่ อื่ “…………” เธอมองไปทใ่ี บหนา้ เจา้ เลห่ ข์ องเสยี่ วเหยยี น รอู ้ ยวู่ า่ เป็ นคนโสด ทวา่ ทกุ ครัง้ ทพ่ี ดู เรอ่ื งเธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เธอก็มกั จะยม้ิ เยาะสหี นา้ ไมส่ ามารถคาดเดาได ้ ดเู หมอื นจะเขา้ ใจไปซะหมด

เมอ่ื นกึ ถงึ เรอื่ งนหี้ านมจู่ อื่ ก็ถงึ กบั มมุ ปากกระตกุ “พดู ไปเธอก็ไมเ่ ขา้ ใจหรอก เธอไมเ่ คยมแี ฟนน”ิ รอยยม้ิ ของเสยี่ วเหยยี นหบุ ลงใหฉ้ ับพลัน หลังจากนัน้ เสยี่ วเหยยี นกเ็ ออ้ื มมอื มาบบี คอเธอดว้ ยความโมโห “เหอะมจู่ อ่ื นเ้ี ธอหวั เราะเยาะทฉี่ ันยังโสดเหรอ หึ ถา้ ไมใ่ ชว่ า่ เพราะฉันหลงไปชอบผชู ้ ายทไี่ ลต่ ามยากอยา่ งนลี้ ะ่ ก็ คดิ วา่ ฉัน ยังจะโสดอยอู่ กี เหรอ? ถงึ ตอนนฉี้ ันจะโสดอยคู่ นเดยี ว จะโสดก็ ชา่ ง นเี้ ธอยังจะมาหวั เราะเยาะฉัน” เสย่ี วเหยยี นยง่ิ พดู กย็ ง่ิ รสู ้ กึ โมโห พดู ออกมาดว้ ยใบหนา้ ยม้ิ เหยี้ ม“ฉันจะบบี คอเธอใหต้ ายเลย ตายซะ!” หานมจู่ อื่ ยังคงมเี พยี งรอยยม้ิ จางอยบู่ นใบหนา้ เพราะอยเู่ หมอื น คําพดู เธอกไ็ มไ่ ดด้ จู รงิ จังสกั นดิ ทันใดนัน้ จๆู่ เสยี่ วเหยยี นกด็ งึ มอื กลบั ไปอยา่ งรวดเร็วราวกบั ถกู ไฟชอ็ ต รอยยมิ้ บนใบหนา้ กม็ ลายหายไปดว้ ย มเี พยี งความตนื่ ตกใจทแี่ สดงออกมาทางสายตา หลังจากทส่ี บสายตากบั ผมู ้ า ใหม่ เธอก็รบี หลบสายตาไมก่ ลา้ สบตากบั เขาตรงๆ

หานมจู่ อ่ื เห็นแววตาทเ่ี ปลยี่ นไปของเธอกพ็ อจะคาดเดาไดว้ า่ เป็ นใครทม่ี า คนทจี่ ะสามารถเปลยี่ นแปลงความรสู ้ กึ ของเสย่ี วเหยยี นไดม้ าก ขนาดน้ี นอกจากพช่ี ายของเธอแลว้ ยงั จะมใี ครอกี ? หานมจู่ อ่ื คอ่ ยๆ จัดแจงผมและเสอ้ื ใหเ้ ขา้ ทกี อ่ นจะนั่งลงให ้ เรยี บรอ้ ย “หมา่ ม๊ ี คณุ นา้ เสย่ี วเหยยี น” เสยี งออดออ้ นดงั ขน้ึ มาจาก ดา้ นหลัง หานมจู่ อ่ื หนั กลับไปมอง กพ็ บเสย่ี วหมโี่ ตว้ ทม่ี าพรอ้ ม หานชงิ ทัง้ คกู่ ําลงั เดนิ เขา้ มา ทแ่ี ทแ้ ลว้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ วงิ่ ไปหาคณุ ลงุ ของเขาหรอกเหรอ? มนิ ่าทเ่ี ธอหาเขาไมเ่ จอแมเ้ งา เมอ่ื คดิ ขน้ึ มาไดห้ านมจู่ อ่ื กต็ ําหนเิ บาๆ “ไมใ่ ชว่ า่ บอกแลว้ เหรอ คะวา่ เวลาทค่ี ณุ ลงุ ประชมุ หา้ มเราเขา้ ไปรบกวน? เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทําไมไมเ่ ชอื่ ฟังละ่ คะ?” เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ก็กระพรบิ ตา พลางโตเ้ ถยี งให ้ ตวั เอง “หมา่ ม๊ ี เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไมไ่ ดร้ บกวนคณุ ลงุ เสย่ี วหมโ่ี ตว้

ถามกบั ป้าแลว้ คณุ ลงุ ประชมุ เสร็จแลว้ ครับ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ถงึ ไป หา” หลังจากพดู จบเสย่ี วหมโ่ี ตว้ กเ็ งยหนา้ ขนึ้ มาหานชงิ “คณุ ลงุ เสย่ี วหมโี่ ตว้ พดู ถกู ใชไ่ หมครับ?” เมอ่ื เห็นดงั นัน้ หานชงิ จงึ กม้ ตวั ลงไปอมุ ้ เขาขน้ึ มาดว้ ยมอื ขา้ ง เดยี ว “อมื เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไมไ่ ดร้ บกวนคณุ ลงุ เลยครับ” หลังจากนัน้ ก็เขา้ มานั่ง เสยี่ วหมโี่ ตว้ นั่งดว้ ยกนั กบั หานชงิ สว่ นหานมจู่ อ่ื กน็ ั่งกบั เสย่ี วเห ยยี น เสยี่ วเหยยี นเงยหนา้ ขนึ้ มาเงยี บๆ ก็พบวา่ หานชงิ น่ังอยฝู่ ่ังตรง ขา้ มของตวั เอง เมอื่ เวลาทเี่ ธอมองไปกส็ บสายตาเรยี บนง่ิ ของ หานชงิ พอดี เธอตกใจมากจนกม้ หนา้ ลงไปอกี ครัง้ หลังจากนัน้ ก็จอ้ งเพยี งมอื ตวั เองกงั วลและงงงัน “ไมไ่ ดก้ ลบั บา้ นนาน คนในครัวยังปรงุ อาหารไดถ้ กู ปากเธอหรอื เปลา่ ?” หานชงิ ใชต้ ะเกยี บหยบิ อาหารใหก้ บั เสย่ี วหมโี่ ตว้ ทอ่ี ยู่ ดา้ นขา้ ง พลางมองไปทหี่ านมจู่ อ่ื แลว้ เอย่ ถาม

หานมจู่ อ่ื เรม่ิ ขยบั ตะเกยี บพลางพยกั หนา้ “แน่นอนวา่ ถปู ากอยแู่ ลว้ คะ่ ถงึ ฉันจะไมไ่ ดก้ ลบั มานาน แตก่ ็ ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ นานเลย” เมอ่ื ไดฟ้ ังอยา่ งนัน้ สายตาของหานชงิ ก็มดื ครมึ้ ลง “หลังจากท่ี ซอื้ คอนโดใหต้ วั เองแลว้ ถา้ พไี่ มเ่ รยี กเธอมา เธอก็คงไมค่ ดิ จะ กลบั มาเลยสนิ ะ?” หลงั จากทหี่ านมจู่ อ่ื ไดย้ นิ ก็ถงึ กลบั เสยี วสนั หลงั วาบ ทําได ้ เพยี งเคน้ ยม้ิ ออกมา “ก็ไมใ่ ชว่ า่ เพราะทํางานยงุ่ เหรอคะ?” “ยงุ่ ? วนั หยดุ ก็หยดุ งัน้ เหรอ?” “อมื้ ! พกี่ ็รู ้ บรษิ ัททเี่ พงิ่ เปิดใหมช่ ว่ งแรกๆ ก็ตอ้ งยงุ่ มากเป็ น ธรรมดา ประกอบกบั ทก่ี อ่ นหนา้ พแี่ นะนําลกู คา้ ใหมใ่ หฉ้ ันเยอะ เลย นอ้ งสาวอยา่ งฉันกต็ อ้ งยงุ่ เพราะมเี ครดติ พชี่ ายค้ําคออยู่ ครงึ่ หนง่ึ ดงั นัน้ อยา่ ตําหนฉิ ันเลยนะคะ” หานมจู่ อ่ื ประสานมอื เอาไวด้ ว้ ยกนั มองไปทหี่ านชงิ อยา่ งออ้ น วอน

หานชงิ ชะงักตะเกยี บไปพักหนง่ึ มองดหู านมจู่ อื่ ดว้ ยสายตา ประหลาด เจา้ เด็กคนน…้ี ….. ทํากลับเขาอยา่ งกบั ตวั เองเป็ นเด็ก? เธอไปโดนอะไรกระตนุ ้ มาเนย่ี ? หลงั จากคดิ อยา่ งน้ี หานชงิ กพ็ บวา่ สหี นา้ ของเธอดดู ขี น้ึ กวา่ เมอื่ กอ่ นมากเลยเหรอเปลา่ นะ? “หมา่ ม๊ ี กนิ นส้ี คิ รับ” ขณะทกี่ ําลงั คดิ อะไรออก แตก่ ถ็ กู ขดั จังหวะดว้ ยเสยี งเล็กของ เสยี่ วหมโี่ ตว้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ คบี น่องไกช่ น้ิ ใหญใ่ สใ่ นจานของหานมจู่ อ่ื “หมา่ ม๊ ี ผอมมากไปแลว้ ครับ ตอ้ งกนิ เนอ้ื ใหเ้ ยอะๆ หน่อย” เสยี่ วเหยยี นทนี่ ่ังอยดู่ า้ นขา้ งหนั ไปมองภาพฉากนัน้ กอ่ นจะกม้ ลงไปมองปลายนว้ิ เทา้ ตวั เองอกี ครัง้ ทําไมเธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ ราวกบั วา่ ตวั เองเป็ นคนนอก

ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เอชอบหานชงิ ในเวลานเี้ ธออาจจะไมร่ สู ้ กึ อะไรแบบนี้ แตท่ วา่ หลงั จากทเ่ี ธอหลงชอบหานชงิ ทกุ ครัง้ ที่ พวกเขาทานอาหารกนั สามคน เธอกย็ ง่ิ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองเป็ น สว่ นเกนิ ไมม่ สี ถานะ เป็ นแคเ่ พอื่ นของมจู่ อ่ื ทวา่ ทกุ ทเี ขากม็ ักจะแสดงสี หนา้ ตายดา้ นกบั เธอ ยงิ่ คดิ ภายในใจของเสย่ี วเหยยี นกย็ ง่ิ รสู ้ กึ อดึ อดั ในขณะทเ่ี ธอกําลังลงั เลทจี่ ะลกุ ออกไปดหี รอื ไมน่ ัน้ จๆู่ กม็ นี ่อง ไกช่ น้ิ หนง่ึ วางแมะอยบู่ นจานของเธอ เสย่ี วเหยยี นถงึ กลับตะลงึ ไป หลังจากนัน้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มาเห็น ตะเกยี บทก่ี ําลงั จะหดกลบั พอดี ลมหายใจของเสยี่ วเหยยี นถงึ กลับเกดิ อาการสะดดุ ขน้ึ มา ราว กบั วา่ หวั ใจกําลังถกู บบี แน่นดว้ ยความรสู ้ กึ บางอยา่ ง เมอ่ื สกั คร…ู่ … หานชงิ พงึ่ จับคบี น่องไกใ่ หเ้ ธองัน้ เหรอ? พระเจา้ นเี้ ธอกําลงั ฝันไปอยหู่ รอื เปลา่ ? หานชงิ ….. คบี ไกใ่ หเ้ ธอ?

หานมจู่ อื่ มองฉากเมอื่ ครดู่ ว้ ยความประหลาดใจ ทกุ คนตา่ งจับ จอ้ งสายตาไปทางหานชงิ ในระหวา่ งทเ่ี ขากําลงั คบี อาหารใส่ จาน จนเขาทําเสร็จ เขาก็รสู ้ กึ ราวกบั วา่ มบี างอยา่ งไมป่ กติ ดงั นัน้ สหี นา้ เขากเ็ ปลย่ี นเป็ นเรยี บเฉยกอ่ นจะคบี น่องไกอ่ กี ชนิ้ ใสจ่ านเสยี่ วหมโี่ ตว้ “ผหู ้ ญงิ กบั เด็กควรไดก้ นิ กอ่ น” ตอนท่ี 686 มาเอาทะเบยี นบา้ น เขาพดู อยา่ งใจเย็น ดวงตาและใบหนา้ ไมแ่ สดงออกถงึ ความรสู ้ กึ ใดราวกบั วา่ เรอ่ื งนไี้ มใ่ ชเ่ รอ่ื งน่ากลา่ วถงึ นัก เขาเพยี ง แคเ่ ป็ นสภุ าพบรุ ษุ เทา่ นัน้ เพยี งเสย้ี ววนิ าทที ปี่ ระกายไฟเสยี่ วเหยยี นลกุ โชนกอ่ นจะมดื ลง ในวนิ าทถี ดั มาเพราะการกระทําและคําพดู ของเขา อนจิ จา เธอยังคดิ วา่ ….. หานชงิ ใหน้ ่องไกก่ บั เธอแลว้ จะแสดง ถงึ ความหมายดหี รอกนะ แตน่ ั่นแหละเป็ นเพยี งมารยาทของสภุ าพบรุ ษุ กเ็ ทา่ นัน้

เธอรสู ้ กึ เศรา้ เล็กนอ้ ยเมอ่ื เพงิ่ คดิ เขา้ ขา้ งตวั เองไป อยา่ งไรกต็ ามหานชงิ ยนิ ดจี ะใหน้ ่องไกแ่ กเ่ ธอเพอ่ื แสดงใหเ้ ห็น วา่ เธอใชช้ วี ติ อยอู่ ยา่ งฟ่ มุ เฟือย ในเวลานค้ี วามคดิ ทว่ี า่ พวกเขา ฟ่ มุ เฟือยในกอ่ นหนา้ ก็ไดห้ มดลงสน้ิ เธอถอื น่องไกแ่ ละรสู ้ กึ ตน้ื ตนั ใจจนนํ้าตาแทบไหล ฮอื หานชงิ ไมใ่ ชค่ นเย็นชาอะไรเลย… แถมเขายงั เขา้ ใจความหมายของ สภุ าพบรุ ษุ คอื อะไรอกี ดงั นัน้ ตราบใดทเี่ ธอยังคงพยายามอยา่ งหนักตอ่ ไป เธอจะตอ้ ง ไดใ้ กลช้ ดิ เขามากยงิ่ ขนึ้ “ดสู ิ วา่ ฉันทําอะไรมา? กนิ ไหม?” หานชงิ เห็นวา่ มจู่ อื่ และเสย่ี วหมโี่ ตว้ ยงั คงมองทเี่ ขาอยู่ มเี พยี ง เสยี่ วเหยยี นคนเดยี วทจี่ ับน่องไกแ่ ลว้ เคยี้ วกนิ อยา่ งมคี วามสขุ เขาจงึ ตหี นา้ ผากทัง้ สองคนดว้ ยตะเกยี บกอ่ นจะพดู นํ้าเสยี งตํา่ ออกมา มจู่ อื่ ไดส้ ตคิ นื มากอ่ นจะกม้ หนา้ กม้ ตากนิ น่องไก่

หลังกนิ ไปไดเ้ พยี งคําเดยี ว เธอกม็ องไปยังใบหนา้ มคี วามสขุ ของเสยี่ วเหยยี น กอ่ นรอยยมิ้ จางๆจะปรากฏขนึ้ บนรมิ ฝี ปากของ เธอเอง หรอื วา่ ….มอี ะไรบางอยา่ งคอ่ ยๆเปลย่ี นไปงัน้ เหรอ? ดเู หมอื นวา่ มเี พยี งหานชงิ เทา่ นัน้ ทรี่ เู ้ รอ่ื งน้ี เนอื่ งจากตอนนบี้ รรยากาศของอาหารมอื้ นคี้ อ่ นขา้ งจะพดู ยาก สกั หน่อย ทกุ คนตา่ งเหมอ่ ใจลอย และตา่ งคดิ ไปไมเ่ หมอื นกนั ทกุ คนรับประทานอาหารในระยะเวลาอนั รวดเร็วและตา่ งก็ไมม่ ี ใครพดู อะไร รอจนมอ้ื อาหารผา่ นพน้ ไป พอหานชงิ อยากจะพดู อะไร บางอยา่ งกบั มจู่ อ่ื โทรศพั ทก์ ็ดงั ขนึ้ มา เขามองไปทหี่ นา้ จอ โทรศพั ทแ์ ลว้ หนั ไปมองทมี่ จู่ อ่ื มจู่ อื่ ทถ่ี กู มองโดยเขากก็ ําลังมองมาทเี่ ขาอยา่ งสงสยั หานชงิ เงยี บไปครกู่ อ่ นจะกระซบิ “มจู่ อ่ื ไปรอพห่ี อ้ งหนังสอื กอ่ นนะ” จากนัน้ เขากล็ กุ ขนึ้ มารับโทรศพั ทแ์ ลว้ เดนิ ออกไป

หลังจากรอเขาเดนิ ออกไปแลว้ เสย่ี วเหยยี นทหี่ ายโกรธแลว้ เล็กนอ้ ยกเ็ งยหนา้ ขน้ึ และมองไปทม่ี จู่ อื่ “มจู่ อื่ เธอเห็นไหม? เมอ่ื ก๊พี ช่ี ายเธอเพง่ิ ใหน้ ่องไกฉ่ ัน” มจู่ อื่ เหลอื บมองเธอทแ่ี สดงออกแปลกๆเล็กนอ้ ย “นค่ี อื เหตผุ ลทเี่ ธอกนิ น่องไกช่ นิ้ นเ้ี นยี่ นะ?” เสย่ี วเหยยี น: “……” ตงั้ แตห่ านชงิ ใหน้ ่องไกก่ บั เธอ เธอกร็ สู ้ กึ ตน้ื ตนั ดงั นัน้ เธอจงึ ไม่ กนิ อาหารจานอนื่ เลย เอาแตะแทะกนิ น่องไกช่ นิ้ นัน้ มจู่ อ่ื เมม้ รมิ ฝี ปากและไมล่ ังเลทจี่ ะตบไหลเ่ ธอ “อาหารวนั นอ้ี รอ่ ยมาก เธอแน่ใจนะวา่ จะไมก่ นิ ตอ่ อะ?” เสย่ี วเหยยี น: “หึ ไมก่ นิ แลว้ !” “ฟังฉันนะ พช่ี ายเธอใหน้ ่องไกฉ่ ันแลว้ ฉันรสู ้ กึ ซง้ึ ใจมากจรงิ ๆ แลว้ เธอคดิ วา่ พช่ี ายเธอคดิ อะไรกบั ฉันไหม?” “คดิ อยา่ งนัน้ เหรอ?” มจู่ อ่ื เอยี งศรี ษะเล็กนอ้ ย หากสงิ่ นจ้ี ะทําให ้ ความหวงั ของเสยี่ วเหยยี นกลบั มาอกี ครัง้ ก็คงไมเ่ ป็ นไร

เสยี่ วเหยยี นกําหมัดแน่นเมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นัน้ “โอเค! ฉันจะตงั้ ใจพยายามใหห้ นักขน้ึ !!! แตจ่ ๆู่ ฉันก็รสู ้ กึ ความ พยายามทผี่ า่ นมามันไรผ้ ลมากเลย” มจู่ อ่ื จงึ ทงิ้ หมโี่ ตว้ และเสย่ี วเหยยี น จากนัน้ จงึ ลกุ ขน้ึ มาชว่ ยจัด จานหลังจากลา้ งมอื จงึ ไปหอ้ งอา่ นหนังสอื ของหานชงิ หอ้ งอา่ นหนังสอื เงยี บสงัด ทว่ั ทัง้ หอ้ งทําความสะอาดเรยี บไมม่ ี แมแ้ ตฝ่ ่ นุ แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ของบนชนั้ กถ็ กู จัดเรยี งอยา่ งเรยี บรอ้ ย พช่ี ายของเธอเป็ นคนทเี่ ขม้ งวดและจรงิ จังเป็ นทส่ี ดุ ถา้ สามารถอยกู่ บั เสย่ี วเหยยี นไดก้ ค็ งเป็ นทางเลอื กทไ่ี มเ่ ลว แตม่ จู่ อ่ื รดู ้ วี า่ ความรสู ้ กึ นัน้ ไมส่ ามารถบงั คบั กนั ได ้ ดงั นัน้ แมว้ า่ หานชงิ ไมไ่ ดอ้ ยกู่ บั เสย่ี วเหยยี นในตอนสดุ ทา้ ยเธอกจ็ ะไมร่ สู ้ กึ อะไรเชน่ กนั มจู่ อื่ รอหานชงิ อยคู่ รหู่ นงึ่ กย็ งั ไมก่ ลับมา เธอพมึ พําถงึ วา่ ขนาด วันอาทติ ยย์ งั ตอ้ งยงุ่ ขนาดนเี้ ลยเหรอ กอ่ นเธอจะนั่งจอ้ งหนา้ จอคอมพวิ เตอรห์ านชงิ หลังจากนัน้ จงึ ใชค้ อมพวิ เตอรห์ านชงิ เขา้ เลน่ อนิ เทอรเ์ น็ต

การรอใครสกั คนนมี่ ันชา่ งน่าเบอื่ จรงิ ๆ มจู่ อ่ื จงึ นั่งเลน่ เกม ออนไลนง์ า่ ยๆแตก่ ็ยังเบอื่ อยดู่ ี จนเธอเกอื บจะหลบั ไปแลว้ จนกระทั่งไดย้ นิ เสยี งดงั เบาๆ จากทางประตู มจู่ อ่ื ทน่ี อนเลน่ อยนู่ ัน้ กําลงั ตอ่ สกู ้ บั เปลอื กตาของตวั เอง และ เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งเขา้ จงึ เงยหนา้ ขนึ้ มาเพอื่ มองไปทอี่ กี ฝ่ าย เมอื่ หานชงิ เดนิ เขา้ มาพรอ้ มกบั โทรศพั ทม์ อื ถอื ทอี่ ยใู่ นมอื พอ เห็นวา่ เธอนอนอยทู่ ตี่ รงนัน้ จงึ ปิดประตหู อ้ งกอ่ นจะเดนิ เขา้ ไปหา เธอ “งว่ งเหรอ?” เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ มจู่ อื่ ก็ลกุ ขนึ้ นั่ง กอ่ นจะขยตี้ าตวั เอง “รอนาน มาก วนั อาทติ ยก์ ็ยังยงุ่ ขนาดนเ้ี หรอ? ตอนเชา้ กว็ ดิ โี อคอลประ ชมุ ตอนบา่ ยก็ตอ้ งประชมุ ทางโทรศพั ทอ์ กี ?” ประโยคทด่ี เู ป็ นการเยาะเยย้ เล็กนอ้ ยจนหานชงิ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ รสู ้ กึ ขํา เขามองไปทนี่ อ้ งสาวตวั เองกอ่ นจะยกยมิ้ ขน้ึ เบาๆ “ประชมุ ทางโทรศพั ทม์ นั เสร็จกอ่ นกําหนดอกี ”

มจู่ อื่ รสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย “ยงั จะใหฉ้ ันพดู อกี เหรอ? วา่ พอ่ี ะ ยงุ่ มากขนาดไหน?” “เมอ่ื กอ่ นเธอกย็ งุ่ แตว่ นั อาทติ ยก์ ็ไมย่ งุ่ ขนาดนนี้ ?่ี ” มจู่ อ่ื รสู ้ กึ อายเล็กนอ้ ย เธอไมค่ ดิ วา่ สง่ิ ทตี่ วั เองไดพ้ ดู ไปจะถกู พช่ี ายยอ้ นกลบั มาทตี่ วั เอง ดงั นัน้ เธอจงึ ลกุ ขนึ้ ยนื “แลว้ พเี่ รยี ก ฉันมา มธี รุ ะอะไรรเึ ปลา่ ?” “ไมม่ แี ลว้ เรยี กมาไมไ่ ดเ้ หรอ? ครอบครัวเรามแี คส่ องพน่ี อ้ ง ถงึ ไมม่ อี ะไรเธอก็ควรกลบั มาเยย่ี มบอ่ ยๆ” ตระกลู หานมเี พยี งแคส่ องพนี่ อ้ ง มจู่ อ่ื สมั ผัสไดถ้ งึ คําพดู เหลา่ นี้ เธอชะงักไปชว่ั ครกู่ อ่ นจะหวนนกึ ถงึ คําพดู ของสาวรับใชท้ พี่ ดู กบั เธอกอ่ นหนา้ นเี้ ชน่ เดยี วกบั ความคดิ ในใจเธอ เพราะทา่ ทที ผี่ อ่ นคลายของหานชงิ นัน้ ดเู หมอื นวา่ เขายังไมร่ ู ้ เรอื่ งเกย่ี วกบั เธอและเยโ่ มเ่ ซนิ ดงั นัน้ ….เธอทตี่ ดั สนิ ใจจะสารภาพไปกอ่ นหนา้ นจ้ี งึ ไมม่ คี วาม ลังเลใจอกี ตอ่ ไป พอคดิ ถงึ ตรงนมี้ จู่ อื่ จงึ มองไปทหี่ านชงิ

“พี่ ฉันมอี ะไรจะบอก” “หมื ?” ชว่ งนหี้ านชงิ ยงุ่ มาก ยงุ่ จนเขาไมไ่ ดส้ นใจเรอื่ งของ นอ้ งสาวเลย แถมทงั้ สองยงั เคยเกอื บทะเลาะกนั จนสดุ ทา้ ย เป็ นหานชงิ เองทร่ี สู ้ กึ ละอายใจตอ่ นอ้ งสาวของเขามาโดยตลอด หานชงิ พยักหนา้ “พดู ส”ิ เมอื่ เห็นใบหนา้ นง่ิ ๆของหานชงิ มจู่ อ่ื จงึ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆราว กบั กําลงั ขบคดิ วา่ จะพดู อยา่ งไรดหี ลังจากจากคดิ วนเกย่ี วกบั เรอื่ งนม้ี าเป็ นเวลานาน จนมจู่ อื่ จงึ ตดั สนิ ใจบอกตรงๆ อยา่ งไรก็ตามไมช่ า้ กเ็ ร็วพเ่ี ขากต็ อ้ งรอู ้ ยดู่ ี เพราะฉะนัน้ การพดู ตรงไปตรงมาจงึ ดกี วา่ พดู ออ้ มคอ้ ม ดงั นัน้ มจู่ อื่ จงึ รวบรวมพลังกอ่ นจะพดู ออกมา “วันนฉ้ี ันอยากแวะไปรับทะเบยี นบา้ น” “ทะเบยี นบา้ น?” ดวงตาของหานชงิ ดมู นึ งงดเู หมอื นไมม่ กี ารตอบสนอง ไมร่ วู ้ า่ เธอคดิ อยากจะทําอะไรกบั ทะเบยี นบา้ นกนั แน่ เพยี งแคร่ สู ้ กึ วา่

เธอเป็ นนอ้ งสาวของเขา และเขาควรจะตอบสนองทเี่ ธอ ตอ้ งการ ดงั นัน้ หานชงิ จงึ พยกั หนา้ อกี ครัง้ หลังจากงนุ งงไปชวั่ ครู่ “ได ้ เอาส”ิ หาน มจู่ อื่ : “???” แคน่ ?ี้ เมอื่ เห็นสหี นา้ สงบของเขา ก็เดาไมอ่ อกเลยวา่ เขากําลังจะทํา อะไรกบั ทะเบยี นบา้ นเลม่ นัน้ ? มจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากลา่ งกอ่ นจะถามอยา่ งระมดั ระวัง: “พไี่ มถ่ ามฉัน หน่อยเหรอวา่ ฉันจะทําอะไรกบั ทะเบยี นบา้ น?” หานชงิ มองไปทเี่ ธอ “ทําอะไรละ่ ?” หาน มจู่ อื่ : “…..จดทะเบยี น” ตอนท่ี 687 ไมอ่ ยากยอมแพ้

ในวนิ าทถี ดั มาเธอกเ็ ห็นรอยยมิ้ เย็นเยยี บทป่ี รากฏบนใบหนา้ ของหานชงิ เพยี งครู่ ดเู่ หมอื นพจี่ ะตกใจเล็กนอ้ ย ปฏกิ ริ ยิ าเชน่ นเ้ี หมอื นจะเป็ นไปตามคาดของมจู่ อ่ื เธอจงึ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอพรอ้ มกบั หลบุ สายตาลงตํา่ กอ่ นจะถามราว เสยี งกระซบิ “พี่ พร่ี ใู ้ ชไ่ หมวา่ ฉันหมายถงึ อะไร?” เมอื่ เห็นทา่ ทแี บบนัน้ ของเธอ รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของหานชงิ จงึ หายไปหมดสนิ้ และมองเธอดว้ ยสหี นา้ เย็นชา “หมายความวา่ ยงั ไง?” ทัง้ ๆทร่ี วู ้ า่ เธอหมายถงึ อะไร แตต่ อนนกี้ ลบั ยอมเบกหนา้ มาถาม เธอวา่ หมายถงึ อะไร มจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มองหานชงิ กอ่ นจะทันเห็น ประกายภายในดวงตาคนู่ ัน้ น่ันคอื …..ความรสู ้ กึ โกรธ ถา้ เธอยังคงพดู อะไรบางอยา่ งตอ่ ไป “ฉันจะจดทะเบยี นกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ” มจู่ อ่ื พดู อยา่ งตรงไปตรงมา แววตาแสนอนั ตรายปรากฏอยบู่ นดวงตาของหานชงิ “รตู ้ วั ไหม วา่ ตวั เองกําลงั พดู อะไร?”

“รคู ้ ะ่ ” หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ กอ่ นจะมองไปทห่ี านชงิ “ฉันพดู ไป แลว้ และฉันจะไมเ่ ปลยี่ นแปลงมนั พี่ ฉันโตแลว้ นะ และฉันมี สทิ ธทิ์ จี่ ะตดั สนิ ใจในเรอื่ งของตวั เอง” “เธอพดู แบบนหี้ มายความวา่ ยงั ไง จะโทษวา่ พชี่ ายคนนจ้ี นุ ้ จา้ น เรอ่ื งเธอมากไปเหรอ? หรอื จะบอกวา่ ตอ่ จากนไี้ มต่ อ้ งใหพ้ ยี่ นื่ มอื ไปวนุ่ วายเรอื่ งเธองัน้ เหรอ?” หานชงิ พดู พรอ้ มกบั เหยยี ดยม้ิ ทรี่ มิ ฝี ปากราวกบั เยาะเยย้ ตวั เอง หานมจู่ อ่ื เห็นรอยยม้ิ ทด่ี เู หมอื นไมเ่ ห็นคา่ ในตวั เองจนทําใหเ้ ธอ รสู ้ กึ อดึ อดั เล็กนอ้ ย เธอหลบุ ตาลงกอ่ นจะพดู ดว้ ยน้ําเสยี งแสน เบา “พี่ ฉันรวู ้ า่ พหี่ วงั ดกี บั ฉันมาตลอด แต…่ ..” “พจี่ ะถามเธอประโยคเดยี ว เธอลมื เรอื่ งทเ่ี ขาทํารา้ ยเธอกอ่ น หนา้ นไี้ ปหมดแลว้ เหรอ?” หานมจู่ อ่ื : “……” ไมไ่ ดล้ มื จะลมื ไปไดย้ งั ไง?

ความทรงจําบางอยา่ งถกู ตรงึ ไวข้ า้ งในและจะไมม่ ที างถกู ลบไป จากชวี ติ “หลายสงิ่ หลายอยา่ งมเี หตแุ ละผลของมันเอง ฉันกท็ ํา บางอยา่ งทท่ี ําใหเ้ ขาเสยี ใจและมนั กห็ กั ลา้ งกนั ” เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ ใบหนา้ หานชงิ กเ็ ปลย่ี นไป “หกั ลา้ งกนั งัน้ เหรอ? นอ้ งสาวของตระกลู หานโกหกเกง่ ขนาดน้ี เลยเหรอ? กอ่ นจะกลับประเทศเธอพดู วา่ ยังไงบา้ ง? แลว้ ตอนน้ี ละ่ ?” “พ!่ี ” มจู่ อื่ ขน้ึ เสยี งเล็กนอ้ ย กอ่ นจะกา้ วถอยหลังหนงึ่ กา้ ว “นี่ ไมใ่ ชเ่ รอื่ งโกหก นเี่ ป็ นการตดั สนิ ใจของฉันเอง” “แลว้ ? วนั นเ้ี ธอไมไ่ ดม้ าปรกึ ษาพ่ี แตม่ าเพอื่ จะแจง้ พเี่ ฉยๆ ถกู ไหม?” หาน มจู่ อ่ื : “……” เธอจะตอบเรอื่ งนอี้ ยา่ งไรด?ี ความจรงิ เธออยากจะอยกู่ บั เยโ่ ม่ เซนิ ตลอดไปและกอ็ ยากจะจดทะเบยี นดว้ ย แตว่ า่ เธอรสู ้ กึ วา่ เธอควรบอกหานชงิ เกยี่ วกบั เรอื่ งนดี้ ว้ ยเชน่ กนั

“มนั คอื การปรกึ ษา” เธอกม้ หนา้ “แต…่ ถา้ พไ่ี มเ่ ห็นดว้ ย ฉันก็จะ ไมย่ อมแพห้ รอกนะ” แววตาของหานชงิ ดนู ่ากลวั และทันใดนัน้ เขากเ็ หลอื บไปเห็น แหวนเพชรบนนวิ้ ของมจู่ อ่ื พอดี เพราะงัน้ แววตาของหานชงิ จงึ ดนู ่ากลัวขน้ึ ไปอกี หานชงิ เดนิ เขา้ ไปประชดิ กอ่ นจะจับมอื ของนอ้ งสาวเพอื่ ดใู หแ้ น่ชดั วา่ มนั เป็ นแหวนเพชรจรงิ ๆ ทําไมตอนทานอาหารดว้ ยกนั เขาถงึ ไมส่ งั เกตเห็นกนั นะ? แตพ่ อนกึ ขนึ้ มาตอนน้ี ตอนทที่ านอาหารดว้ ยกนั หานมจู่ อ่ื จงใจ ซอ่ นมอื ไวใ้ ตโ้ ตะ๊ เพราะกลวั วา่ พช่ี ายอยา่ งเขาจะเห็นแหวนเพชร เขา้ เหอะ! อยา่ งนนี้ เี่ อง!!! “พ?่ี ” มจู่ อื่ รสู ้ กึ เจ็บขอ้ มอื ทโี่ ดนหานชงิ บบี ไวอ้ ยู่ เธอขมวดคว้ิ มนุ่ “พป่ี ลอ่ ยฉันกอ่ น พที่ ําฉันเจ็บนะ”

“เธอรสู ้ กึ เจ็บดว้ ยเหรอ? หา้ ปีกอ่ นทโี่ ดนมันทํารา้ ยเธอลมื มนั หมดแลว้ เหรอมจู่ อื่ ?” “พ”่ี มจู่ อื่ พยายามดงึ ขอ้ มอื ออก “พต่ี อ้ งปลอ่ ยฉันกอ่ น แลว้ ฉัน จะอธบิ ายใหพ้ เี่ ขา้ ใจเอง” หานชงิ มองเธอดว้ ยใบหนา้ เศรา้ หมอง “ชา่ งเถอะ” หานชงิ ปลอ่ ยมอื ออกจากมจู่ อื่ ทนั ที กอ่ นจะกา้ วถอยหลงั ออกไปสองสามกา้ ว ไมส่ นใจเธอและไมห่ ันมามองทเี่ ธออกี “พจี่ ะไมใ่ หท้ ะเบยี นบา้ นกบั เธอ เธอไมจ่ ําเป็ นตอ้ งอธบิ ายเรอ่ื งนี้ แลว้ ” หานมจู่ อ่ื : “…..พ?ี่ ” “ถา้ เธอยงั เห็นวา่ พเ่ี ป็ นพชี่ ายอยู่ ถอื ซะวา่ เรอื่ งในวันนไ้ี มเ่ คย เกดิ ขน้ึ มากอ่ น กลบั ” “แตจ่ รงิ ๆแลว้ ฉันมาทนี่ เ่ี พอ่ื สง่ิ นน้ี ะ ฉัน……” “น”ี่ หานชงิ ยมิ้ ขมขน่ื “พค่ี ดิ วา่ เธอกลบั มาทานอาหารเย็น ดว้ ยกนั แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ เธอกลบั มาเพอ่ื จะมาเอาทะเบยี น บา้ น…..เธอเป็ นนอ้ งสาวทดี่ จี รงิ ๆ”

“พ”่ี พดู ถงึ ตรงนแ้ี ลว้ หานมจู่ อ่ื ก็ยง่ิ รสู ้ กึ พดู ไมถ่ กู ถา้ เธอตอ้ งการเอาทะเบยี นบา้ นวนั นแี้ ลว้ หานชงิ คงจะโกรธ นอ้ งสาวอยา่ งเธอมาก ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ หากเธอดอ้ื ดงึ จะเอาทะเบยี นบา้ น อาจจะทําให ้ หานชงิ กอ่ อนั ตรายได ้ สดุ ทา้ ยแลว้ …..เธอจะดอื้ ดงึ ตอ่ ไปดหี รอื ไม?่ หรอื ….วนั นจี้ ะพอแคน่ ก้ี อ่ น? คอ่ ยมาอกี ทวี นั หลัง? “พไี่ มใ่ หท้ ะเบยี นบา้ นฉันก็ไมเ่ ป็ นไร วันนฉ้ี ันจะกลับไปกอ่ น แลว้ ฉันจะมาใหมว่ ันหลงั ” หลังจากพดู จบหานมจู่ อื่ ก็หนั หลงั และเดนิ ออกจากหอ้ งอา่ น หนังสอื หลังจากหานมจู่ อ่ื ออกจากหอ้ งอา่ นหนังสอื ไป หานชงิ ก็หนั กลับไปมองยงั ทศิ ทางทเี่ ธอเดนิ ออกไปอยา่ งคนครนุ่ คดิ

หลังจากหานมจู่ อื่ เดนิ ลงไปขา้ งลา่ ง เธอก็พบวา่ เสย่ี วเหยยี น และหมโี่ ตว้ ตา่ งก็กําลังรอเธออยทู่ ช่ี นั้ ลา่ ง หลังจากเพงิ่ ถกู หาน ชงิ ดมุ าเธอกร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เองดอู าการเศรา้ หมองไปหน่อย เธอกะแอมเบาๆกอ่ นทห่ี านมจู่ อื่ จะเดนิ อยา่ งใจเย็น เสยี่ วเหยยี นสงั เกตสหี นา้ ของเธออยา่ งเงยี บๆ: “เป็ นอะไรรึ เปลา่ ? ทะเลาะกบั พมี่ าเหรอ?” “ไมม่ อี ะไร” หานมจู่ อื่ สา่ ยหวั “เย็นนพี้ วกเราไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วทน่ี ก่ี นั นะ กลับกนั กอ่ นเถอะ” เสย่ี วเหยยี นไดย้ นิ ดงั นัน้ พลนั ใบหนา้ กเ็ ปลย่ี นเป็ นขมขนื่ “ไมไ่ ดร้ เึ ปลา่ ? ไมไ่ ดม้ าตงั้ นานแลว้ ทําไมตอ้ งกลับไปดว้ ยละ่ ? ทงั้ ฉันและพช่ี ายเธอก็เขา้ กนั ไดด้ …ี ..” “หรอื ….จะทงิ้ ใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ อยทู่ นี่ ี่ แลว้ เธอก็อยทู่ น่ี เี่ พอื่ ดแู ล เขา?” “ฉันโอเค!” ดงั นัน้ แลว้ หลงั จากทท่ี งั้ สองคยุ กนั เสยี่ วเหยยี นจงึ พาเสย่ี วหม่ี โตว้ พักทบี่ า้ นของตระกลู หาน สว่ นหานมจู่ อื่ ก็ขอตวั ออกไปกอ่ น