เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

พอคดิ แบบน้ี สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ กด็ แู ปลกไปเล็กนอ้ ย “ฉัน…… ฉันเองกไ็ มค่ อ่ ยแน่ใจเหมอื นกนั ” “ประจําเดอื นเธอไมม่ านานแคไ่ หนแลว้ ? ” พอพดู ถงึ เรอื่ งประจําเดอื น สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื ก็เปลย่ี นเป็ นซดี เผอื ดทันที “ทอ้ งจรงิ ๆ เหรอ? ”เสย่ี วเหยยี น พนักงานทอี่ ยขู่ า้ งๆ สองสามตนกอ็ ดพดู ไมไ่ ด ้ “ยนิ ดกี บั คณุ นาย นอ้ ยดว้ ยนะคะ ตงั้ ครรภเ์ ป็ นเรอื่ งทดี่ มี าก” หานมจู่ อื่ ：“……” เสยี่ วเหยยี น：“……” เงยี บอยนู่ าน แลว้ หานมจู่ อ่ื ก็ถามออกมาอยา่ งจรงิ จัง : “แลว้ จะ ทํายงั ไงกบั ชดุ แตง่ งานดลี ะ่ ? อว้ นขนึ้ เยอะแลว้ ซปิ กร็ ดู ไมข่ นึ้ ” หลายคนนัน้ พอไดย้ นิ เธอเตอื นแบบนี้ สดุ ทา้ ยก็นกึ ถงึ ปัญหาท่ี จัดการยากตรงหนา้ ขน้ึ มาได ้ หนง่ึ ในนัน้ กพ็ ดู ออกมาทนั ที “เดย๋ี วฉันจะรบี โทรไปหาดไี ซเนอรเ์ ดย๋ี วนีเ้ ลยคะ่ ”

แลว้ เธอก็ออกไปโทรศพั ท์ สว่ นเสยี่ วเหยยี นก็ลากหานมจู่ อื่ มา นั่งอกี ดา้ นหนง่ึ “เธอนก่ี ็จรงิ ๆ เลย ไมน่ ่าละ่ ฉันถงึ บอกวา่ ไอควิ เธอลดลง ทแ่ี ทก้ ็ เลอะเลอื นเพราะวา่ ทอ้ งนเ่ี อง……แตว่ า่ นเ่ี ธอกเ็ ลอะเลอื นเกนิ ไป รเึ ปลา่ ? แมแ้ ตต่ วั เองทอ้ งยังไมร่ ตู ้ วั เลย ฉันละ่ ยอมเธอเลยจรงิ ๆ ไมใ่ ชว่ า่ ไมเ่ คยทอ้ งซะหน่อย” สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก การทอ้ งในครัง้ นเ้ี ป็ น สงิ่ ทเี่ ธอไมไ่ ดค้ าดคดิ ไวเ้ ลย ถงึ แมจ้ ะบอกวา่ จะแตง่ งานกนั แลว้ แตว่ า่ ……เหมอื นกบั วา่ เธอไมค่ อ่ ยอยากจะมลี กู คนทส่ี อง เทา่ ไหร่ ความรักทเ่ี ธอใหเ้ สยี่ วหมโี่ ตว้ ยงั ไมพ่ อเลย แลว้ ถา้ เกดิ วา่ มอี กี คน…… จนถงึ ตอนนัน้ กไ็ มร่ วู ้ า่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะเสยี ใจแคไ่ หน ยงิ่ คดิ หานมจู่ อื่ ยงิ่ รสู ้ กึ วา่ อารมณ์ของตวั เองตกตํา่ ลง เธอกม้ หนา้ “เป็ นอะไรไปน่ะเธอ การตงั้ ครรภเ์ ป็ นเรอื่ งทน่ี ่ายนิ ดนี ะ ทําไมถงึ ไดท้ ําหนา้ บงึ้ ตงึ แบบนัน้ ละ่ ? ”

หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มา สายตาดลู ังเลเล็กนอ้ ย “ฉันไมร่ วู ้ า่ เสยี่ ว หมโ่ี ตว้ จะรับไหวรเึ ปลา่ ……จๆู่ ฉันก็ทอ้ ง แลว้ จะอธบิ ายกบั เสย่ี ว หมโี่ ตว้ วา่ ยงั ไง? ” “เสยี่ วหมโี่ ตว้ ？”เสย่ี วเหยยี นก็ตอบสนองทนั ที “เธอกงั วลวา่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ จะรับเด็กคนนไี้ มไ่ ดง้ ัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ หา้ ปีมาแลว้ เธอก็มเี สย่ี วหมโี่ ตว้ แคค่ นเดยี วมาโดยตลอด จๆู่ จะ มนี อ้ งชายหรอื วา่ นอ้ งสาวเพม่ิ ขนึ้ มาอกี คน เขาจะตอ้ งไมช่ นิ แน่ๆ บวกกบั การทเ่ี สย่ี วหมโ่ี ตว้ เป็ นคนทเี่ อาใจใสแ่ ละรวู ้ า่ อะไรควรไม่ ควร เธอกเ็ ป็ นหว่ งกลัววา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จะไมแ่ สดงออกวา่ ตวั เอง ไมม่ คี วามสขุ แลว้ เกบ็ ความเศรา้ ไวใ้ นใจคนเดยี ว นตี่ า่ งหากทเี่ ป็ นสง่ิ ทหี่ านมจู่ อื่ กงั วลทสี่ ดุ เธอหวังวา่ ลกู ของตวั เองจะเป็ นเหมอื นคนอน่ื บา้ ง รอ้ งไห ้ กอ่ เรอื่ ง ระเบดิ อารมณบ์ า้ ง เชอ่ื ฟังแคบ่ างครัง้ ก็พอแลว้ แตไ่ มใ่ ช่ เหมอื นกบั ตอนน้ี น่ารักจนทําใหบ้ างทเี ธอก็ละเลยเขาไป “ทจ่ี รงิ แลว้ ……เสย่ี วหมโี่ ตว้ อยคู่ นเดยี วเหงาจะตาย ถา้ เกดิ วา่ เธอสามารถมอบนอ้ งชายหรอื นอ้ งสาวใหเ้ ขาได ้ ฉันคดิ วา่ เขา

น่าจะดใี จนะ ยังไงตอนนเ้ี ขาก็พงึ่ จะหา้ ขวบเอง……ถา้ เกดิ วา่ เป็ นหา้ ปีหลงั จากนี้ ความคดิ ของเขาอาจจะไมเ่ หมอื นกนั ก็ได”้ ทงั้ สองคนกําลงั คยุ กนั อยู่ พนักงานคนนัน้ ก็กลบั มา บอกวา่ แบบ ชดุ แตง่ งานนัน้ ถงึ จะทอ้ งกส็ ามารถแกไ้ ขได ้ หานมจู่ อ่ื กบั เสย่ี ว เหยยี นก็ตกตะลงึ มันเปลยี่ นไดจ้ รงิ เหรอ? เธอก็เป็ นดไี ซเนอรน์ ะ แตว่ า่ เมอ่ื กต้ี อน ลองชดุ เธอถงึ ไมไ่ ดพ้ บปัญหานล้ี ะ่ ? ” “คณุ จะสอื่ วา่ ? ” “ดไี ซเนอรข์ องพวกเราบอกวา่ คณุ หานเองกเ็ ป็ นดไี ซเนอร์ ถา้ เกดิ วา่ ลองดตู รงชว่ งเอว กจ็ ะเห็นคะ่ ” ตอนที่ 704 เลอื ดออกถอื วา่ เป็ นลางไมด่ ี พอไดย้ นิ เธอพดู แบบน้ี หานมจู่ อื่ ถงึ ไดส้ ํารวจชดุ แตง่ งานนัน้ หลงั จากดเู สร็จแลว้ เธอก็ถงึ ไดพ้ บความประณีตทอ่ี ยใู่ นนัน้ แลว้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะคลยี่ มิ้ ออกมา

“ดไี ซเนอรพ์ วกคณุ นเ่ี กง่ จรงิ ๆ เลย สามารถออกแบบสไตลแ์ บบ นอี้ อกมาไดด้ ว้ ย ชว่ ยขอบคณุ ฉันแทนเธอดว้ ยนะคะ การ ออกแบบแบบนสี้ ามารถชว่ ยฉันไดเ้ ยอะมากเลย” “คณุ หานจะเกรงใจเกนิ ไปแลว้ คะ่ การทคี่ ณุ พอใจกบั ชดุ นี้ กถ็ อื วา่ เป็ นผลตอบรับทดี่ ที สี่ ดุ สําหรับพวกเราแลว้ ” หลงั จากทงั้ คถู่ อ่ มตวั ตอ่ กนั และกนั แลว้ พนักงานก็ทง้ิ ชดุ แตง่ งานไวแ้ ลว้ ก็กลบั ไป หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ไดถ้ งึ เรอื่ งทตี่ วั เองทอ้ ง แตว่ า่ ตราบใดทย่ี ังไมไ่ ด ้ ตรวจเธอก็ยังไมส่ ามารถยนื ยนั ไดห้ รอก วันแตง่ งานก็จะมาถงึ ในไมช่ า้ แลว้ เพราะฉะนัน้ เธอก็เลยตดั สนิ ใจรอใหง้ านแตง่ งาน จบลงกอ่ นคอ่ ยไปตรวจ วันเวลาผา่ นไปเร็วมาก สถานทจี่ ัดงานแตง่ กถ็ กู จัดแตง่ เรยี บรอ้ ย แลว้ “วนั มะรนื ก็เป็ นงานแตง่ แลว้ มจู่ อ่ื เธอตนื่ เตน้ ไหม? ” เสย่ี วเห ยยี นนั่งคกุ เขา่ อยบู่ นเตยี ง แลว้ ก็ถกู มอื ตวั เองอยา่ งประหมา่ หานมจู่ อื่ “ฉันตา่ งหากทจี่ ะแตง่ งาน ไมใ่ ชเ่ ธอ แลว้ เธอจะ ตน่ื เตน้ ขนาดนเ้ี พอื่ อะไรกนั ? ”

รอยยมิ้ ของเสย่ี วเหยยี นดเู กอ้ เขนิ เล็กนอ้ ย “เพราะวา่ ……เดย๋ี ว วันมะรนื พช่ี ายเธอกจ็ ะมาไง แลว้ อกี อยา่ ง……ฉันก็จะเป็ นเพอ่ื น เจา้ สาวของเธอ จนถงึ ตอนนัน้ เขาตอ้ งเห็นฉันแน่ๆ ตน่ื เตน้ จัง เลย……ฉันอยากจะแตง่ ตวั ใหส้ วยๆ หน่อย แตก่ ลวั วา่ มนั จะแยง่ ซนี เธอน่ะสิ ทําไมยงั ไงดลี ะ่ มจู่ อื่ ？” หานมจู่ อ่ื ：“……ทแี่ ทเ้ ธอก็ตนื่ เตน้ เพราะเรอ่ื งของตวั เองสนิ ะ” เสยี่ วเหยยี นตระหนักไดว้ า่ เมอื่ กเี้ ธอพดู ตรงเกนิ ไป เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง แลว้ กย็ ม้ิ อยา่ งเกอ้ เขนิ พรอ้ มกบั พดู วา่ “เอาเถอะมจู่ อื่ เดย๋ี วเธอก็จะไดแ้ ตง่ งานกบั คนทเี่ ธอรักแลว้ สว่ น ฉัน……ยงั ไมไ่ ดเ้ รมิ่ ดเู ป็ นรปู เป็ นรา่ งเลยดว้ ยซาํ้ เพราะฉะนัน้ ……” “เพราะฉะนัน้ ก็เลยจะแยง่ ซนี ฉันงัน้ เหรอ? ” เสย่ี วเหยยี นรบี สา่ ยหวั ทันที “ฉันไมไ่ ดห้ มายความวา่ อยากจะ แยง่ ซนี เธอนะ ฉันรวู ้ า่ ปกตเิ พอื่ นเจา้ สาวตอ้ งแตง่ ตวั สเี ขยี วนดิ หน่อยเพอื่ ขบั ใหเ้ จา้ สาวเดน่ ชา่ งเถอะๆ ฉันจะไมแ่ ตง่ หนา้ เพอ่ื ทําใหเ้ ธอเดน่ ขนึ้ แลว้ กนั ”

หานมจู่ อ่ื “โอเคๆ ฉันรวู ้ า่ เธอหมายความวา่ ยังไง ก็แคห่ านชงิ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ดเู ธอไมม่ อี นาคตแลว้ เดย๋ี วถงึ เวลาฉันจะใหช้ า่ ง แตง่ หนา้ ฉันแตง่ หนา้ ใหเ้ ธอเอง สว่ นชดุ แตง่ งานเธอก็เลอื กเอา เองแลว้ กนั ” “จรงิ เหรอ? ” พอเสยี่ วเหยยี นไดย้ นิ ดงั นัน้ ดวงตาของเธอกแ็ ดง กํา่ ขนึ้ มาทันที กอดเธอไวอ้ ยา่ งซงึ้ ใจ “มจู่ อ่ื เธอนชี่ า่ งดกี บั ฉัน จรงิ ๆ เลย วางใจเถอะนะ ฉันจะตอ้ งจับพช่ี ายเธอและกลายมา เป็ นพส่ี ะใภเ้ ธอใหไ้ ด!้ รอใหฉ้ ันไดก้ ลายเป็ นพสี่ ะใภเ้ ธอเมอื่ ไหร่ ฉันจะดกี บั เธอมากกวา่ พชี่ ายของเธออกี อยา่ งแน่นอน” พอไดย้ นิ แบบนี้ หานมจู่ อื่ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะลอ้ เธอเลน่ “ความหมายของเธอก็คอื ตอนนไี้ มไ่ ดเ้ ป็ นพสี่ ะใภฉ้ ันกเ็ ลยไมด่ ี กบั ฉันงัน้ เหรอ? ” เสยี่ วเหยยี นรอ้ งเอะ้ ออกมา เชด็ น้ําตาทข่ี อบตาของตัวเอง รสู ้ กึ รับคําพดู ของเธอไมไ่ ดเ้ ทา่ ไหร่ “โอเค ฉันแคล่ อ้ เลน่ เอง ไมต่ อ้ งรอ้ งไหแ้ ลว้ รบี ไปเตรยี มตวั เถอะ” เพราะวา่ ใกลจ้ ะถงึ วันงานแตง่ แลว้ ตามประเพณีของพวกเธอก็ คอื ไมใ่ หเ้ จอกนั หนง่ึ วันกอ่ นถงึ งานแตง่ พอดกี บั ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ มี

ธรุ ะตอ้ งบนิ กลับประเทศ หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ วา่ เขาจะกลับประเทศ ตอนแรกก็อยากจะกลบั ไปกบั เขาดว้ ย แตว่ า่ ก็โดนหานชงิ หา้ ม ไว ้ “ใกลจ้ ะไดเ้ ป็ นเจา้ สาวแลว้ จะวงิ่ ไปกบั เขาเพอื่ อะไรกนั ? ในงาน แตง่ งานวันพรงุ่ น้ี เขาก็กลบั มาเองแหละ” หานมจู่ อื่ “…… แตว่ า่ พรงุ่ นเ้ี ขาจะมาทันงานแตง่ ใชไ่ หม? น่ัง เครอื่ งบนิ ตัง้ นานเลยนะ” หานชงิ มองหนา้ เธอดว้ ยสายตาเรยี บเฉย “เขาจัดการเรอื่ งทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยแลว้ เธอคดิ เขาจะกลับมาไมท่ ันงัน้ เหรอ? ” พดู ไปก็จรงิ ชว่ งนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ จัดการอะไรอยา่ งเหมาะสมและ เรยี บรอ้ ยจรงิ ๆ แตว่ า่ เขารับผดิ ชอบทําทกุ อยา่ งดว้ ยตวั เอง ไมใ่ หห้ านมจู่ อ่ื ตอ้ งเหนอื่ ยเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ทจ่ี รงิ ทเี่ ขาเป็ นแบบนี้ หานมจู่ อื่ ก็รวู ้ า่ เพราะอะไร เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะ รสู ้ กึ วา่ เป็ นหนเ้ี ธอ กเ็ ลยอยากจะชดใชโ้ ดยการจัดงานแตง่ งาน ทยี่ งิ่ ใหญใ่ หเ้ ธอ แถมยังจัดแจงอะไรตา่ งๆ ดว้ ยตวั เองอกี ดว้ ย ทจ่ี รงิ เรอ่ื งนใ้ี นสายตาของหานชงิ นัน้ เขาพอใจอยา่ งมาก เดมิ ที เขาคดิ วา่ ก็ถอื วา่ เป็ นแคก่ ารจัดการแตง่ เพอ่ื ชดเชย เขากค็ งจะ

ใหค้ นอน่ื เป็ นคนจัดการให ้ แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ในหลายๆ เรอื่ งเขา จะเป็ นคนทําดว้ ยตัวเอง เรอื่ งนมี้ ันทําใหห้ านชงิ สนั่ สะเทอื นยงิ่ กวา่ เรอ่ื งสญั ญาเรอื่ ง ทรัพยส์ นิ อะไรนั่นอกี “เอาเถอะ รบี พักผอ่ น พรงุ่ นต้ี อนงานแตง่ จะไดด้ ดู หี น่อย” “อมื ” คนื วันนัน้ หานมจู่ อื่ หลับลกึ มาก แตว่ า่ เสย่ี วเหยยี นทน่ี อนเป็ น เพอ่ื นเธอนัน้ กลบั นอนไมห่ ลับ แตก่ ลวั วา่ จะทําใหม้ จู่ อ่ื ตน่ื กเ็ ลย ไดแ้ ตก่ อดหมอนเดนิ ไปนอนบนโซฟาแทน ตอนเชา้ ตรถู่ งึ จะคอ่ ยๆ หลบั ไป แตว่ า่ รสู ้ กึ วา่ หลับไปไดไ้ มน่ าน กม็ คี นมาเคาะประตู บอกวา่ เจา้ สาวตอ้ งรบี ไปแตง่ หนา้ แตง่ ตวั เสยี่ วเหยยี นลกุ ขนึ้ ทันที แลว้ กไ็ ปปลกุ หานมจู่ อื่ ตอนทห่ี านมจู่ อ่ื ตน่ื ขน้ึ มานัน้ กเ็ ห็นวา่ ใตต้ าของเธอดํามาก กเ็ ลย ตกใจ “เธอเป็ นอะไรไปน่ะ? ใตต้ าดําขนาดนี้ แลว้ เดย๋ี วเธอจะฉายแวว ดงึ ดดู คนไดย้ งั ไงกนั ละ่ ? ”

เสย่ี วเหยยี นหดหเู่ หมอื นนกกระจอกเทศ “ไมต่ อ้ งพดู ถงึ แลว้ น่าจะเพราะวา่ นกึ ถงึ วา่ จะไดเ้ จอพช่ี ายเธอวันนี้ ก็เลย……ตนื่ เตน้ จนนอนไมห่ ลบั ” พอพดู จบ เสยี่ วเหยยี นกม็ องเธอดว้ ยสายตาอจิ ฉา “จๆู่ กร็ สู ้ กึ วา่ ทอ้ งนม่ี นั กด็ เี หมอื นกนั นะ “……” ประโยคน้ีทําใหห้ านมจู่ อื่ พดู ไมอ่ อก หลงั จากทเี่ ธอลกุ ขน้ึ มาอาบนํ้าลา้ งหนา้ กเ็ ห็นวา่ ในโทรศพั ท์ ของเธอมขี อ้ ความทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ มา ก็คอื กลางดกึ ของเมอ่ื คนื เขาบอกวา่ ตอนนเ้ี ขาอยทู่ ส่ี นามบนิ แลว้ ตอ้ งจัดงานแตง่ งานที่ ทําใหเ้ ธอยากทจ่ี ะลมื แน่นอน ตอนทเี่ ห็นขอ้ ความนัน้ รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อ่ื กค็ ลยี่ มิ้ ออกมา จากๆ หลังจากนัน้ ก็เกบ็ โทรศพั ทไ์ ป สไตลสิ ตย์ นื อยขู่ า้ งหลงั เธอ เหลอื บไปเห็นแลว้ ก็พดู วา่ อจิ ฉา แถมยงั บอกวา่ หานมจู่ อื่ จะมคี วามสขุ แคไ่ หนทไี่ ดแ้ ตง่ งานผชู ้ าย แบบน้ี

พดู จนหานมจู่ อ่ื หนา้ แดงไปหมด กอ่ นทจ่ี ะแตง่ หนา้ เสยี่ วเหยยี นเอาอาหารมาใหเ้ ธอ หานมจู่ อื่ กนิ เพอื่ รองทอ้ งนดิ หน่อย หลังจากนัน้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาโทรหาเยโ่ มเ่ ซนิ ตอนทเี่ ธอไปนัน้ ก็พบวา่ อกี ฝ่ ายปิดเครอ่ื ง เวลานเี้ ขาน่าจะยงั อยบู่ นเครอ่ื งบนิ สนิ ะ ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื กเ็ ลย คน้ หาเกยี่ วกบั ขอ้ มลู เทย่ี วบนิ ของเขา น่าจะอกี ประมาณหนง่ึ ชว่ั โมงก็ถงึ แลว้ ตอนทจ่ี ะเก็บโทรศพั ทน์ ัน้ หานมจู่ อ่ื ก็จะลกุ ขน้ึ ไปเขา้ หอ้ งนํ้า แต่ ก็เผลอชนแกว้ บนโตะ๊ ควํา่ อยา่ งไมท่ ันระวัง เพลง้ ! แกว้ ใบนัน้ ตกลงบนพนื้ พรอ้ มกบั แตกเป็ นชนิ้ ๆ เศษแกว้ เล็กๆ ชน้ิ หนง่ึ กระเด็นใสเ่ ทา้ สขี าวๆ ของหานมจู่ อ่ื “กรด้ี ~”สไตลสิ ตร์ อ้ งออกมาดว้ ยความตกใจ“คณุ หาน เทา้ คณุ เลอื ดออกแลว้ คะ่ ” “เกดิ อะไรขนึ้ ? ”

เสย่ี วเหยยี นทอ่ี ยหู่ อ้ งขา้ งๆ พอไดย้ นิ เสยี งกร็ บี วงิ่ มาทันที ตอน ทว่ี งิ่ มานัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี งสไตลสิ ตร์ อ้ งพอดี เธอมองไปทหี่ านมจู่ อ่ื ก็เห็นเทา้ ขาวๆ ของเธอโดนเศษแกว้ กระเด็นเขา้ ใจ แลว้ กม็ ี เลอื ดซมึ ออกมาจางๆ “ทําไมถงึ เป็ นแบบน?้ี ” ผชู ้ ว่ ยสไตลสิ ตท์ ยี่ นื อยดู่ า้ นหลงั ของ เสย่ี วเหยยี นพอเห็นภาพเหตกุ ารณน์ ี้ กพ็ มึ พําโดยไมร่ ตู ้ วั “วนั นี้ เป็ นวนั แตง่ งานนะ แกว้ แตก แถมยงั เห็นเลอื ดอกี เป็ นลางไมด่ ี เลย” พอเสยี่ วเหยยี นไดย้ นิ ดงั นัน้ สหี นา้ ก็คอ่ ยๆ เปลย่ี นไป หลังจาก นัน้ กม็ องไปทใ่ี บหนา้ ของเสยี่ วเหยยี น แลว้ กเ็ ป็ นอยา่ งทค่ี ดิ หานมจู่ อ่ื เองกไ็ ดย้ นิ คําพดู นเ้ี หมอื นกนั ใบหนา้ และรมิ ฝี ปากของเธอกซ็ ดี ลงเล็กนอ้ ย “เธอพดู มว่ั อะไรกนั ? มจู่ อ่ื ไมท่ ันระวังตา่ งหาก” เสยี่ วเหยยี นหนั หนา้ กลบั ไปถลงึ ตาใสผ่ ชู ้ ว่ ยสไตลสิ ตค์ นนัน้ แลว้ กร็ บี เดนิ เขา้ ไป หามจู่ อื่ “มจู่ อ่ื เธอไมเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หม? ฉันดแู ผลหน่อย” ตอนทส่ี ไตลสิ ตไ์ ดส้ ตกิ ลบั มานัน้ ก็รบี ถลงึ ตาใสผ่ ชู ้ ว่ ยทนั ที “พดู บา้ พดู บออะไรกนั ? รบี ไปหาอะไรมาจัดการเศษแกว้ พวกนซ้ี ะส”ิ

หานมจู่ อ่ื กลบั ยนื งงอยทู่ เี่ ดมิ มองไปทเ่ี ศษแกว้ ทแ่ี ตก และ เปลอื กตากเ็ รมิ่ กระตกุ อกี ครัง้ อยา่ งไมส่ ามารถตา้ นทานได ้ ตอนที่ 705 ทําไมใตต้ าเธอถงึ ไดด้ าํ ขนาดนนั้ เลอื ดออก…… เป็ นลางรา้ ยงัน้ เหรอ? เมอ่ื กอ่ นหานมจู่ อื่ เคยไดย้ นิ อะไรแบบนแี้ คใ่ นทวี เี ทา่ นัน้ ตอนนัน้ เธอรสู ้ กึ วา่ ……อะไรพวกนไ้ี มไ่ ดม้ มี ลู ฐานอะไรเลย พดู สมุ่ สส่ี มุ่ หา้ ทําไมเลอื ดออกแลว้ ตอ้ งเป็ นลางรา้ ยดว้ ยละ่ ? แตว่ า่ ตอนนพ้ี อตวั เองเห็นรอยเลอื ดสดเหลา่ น้ี หานมจู่ อื่ กลับ พบวา่ ตวั เองเรม่ิ กงั วลอยา่ งบา้ คล่งั แลว้ เดมิ ทเี ธอก็ไมส่ บายใจมากอยแู่ ลว้ ทัง้ ๆ ทวี่ นั นที้ กุ อยา่ งก็ยังดๆี อยู่ แตว่ า่ หลงั จากทแ่ี กว้ ตก แลว้ ผชู ้ ว่ ยสไตลสิ ตพ์ ดู ประโยคนัน้ มนั เหมอื นตะปทู ต่ี อกเขา้ ไปในหวั ใจของหานมจู่ อ่ื เหมอื นกบั วา่ โดนคนหยกิ หวั ใจของตวั เองอยยู่ ังไงยงั งัน้

ความรสู ้ กึ แบบน…ี้ … ตอนทเ่ี สย่ี วเหยยี นเดนิ ไปหยดุ อยขู่ า้ งๆ หานมจู่ อื่ นัน้ กอ็ ยากจะ ดแู ผลทเี่ ทา้ ของเธอ แตจ่ ๆู่ เธอก็กลบั หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาโทร หาเยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื นเป็ นบา้ เปลอื กตาก็กระตกุ ไมห่ ยดุ ใจกเ็ ตน้ แรงมาก หานมจู่ อื่ กลวั วา่ จะเกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ “เธอไมต่ อ้ งเป็ นกงั วลไปหรอก” เสยี่ วเหยยี นเห็นสถานการณ์อยู่ ขา้ งๆ ก็พดู ปลอบเธอ “ผชู ้ ว่ ยคนนัน้ เธอก็แคพ่ ดู สง่ ๆ ไปเทา่ นัน้ เอง เธอก็ไมต่ อ้ งแครห์ รอกนะ” ผชู ้ ว่ ยกต็ ระหนักไดว้ า่ เมอ่ื กต้ี วั เองพดู อะไรผดิ ไป ตอ่ ใหม้ นั เป็ น ลางรา้ ยจรงิ ๆ เธอกพ็ ดู มั่วๆ ในเวลาแบบนไ้ี มไ่ ด ้ มันทําใหห้ มด อารมณ์แคไ่ หนกนั ? เธอรบี เดนิ ไปหยดุ อยตู่ รงหนา้ หานมจู่ อื่ แลว้ กก็ ม้ หนา้ รับผดิ “ขอ โทษดว้ ยนะคะคณุ หาน ประโยคเมอ่ื กม้ี นั คอื ความผดิ พลาด ฉัน พดู ไปโดยทไ่ี มไ่ ดต้ งั้ ใจ คณุ อยา่ ถอื สาเลยนะคะ ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจ จรงิ ๆ ” สไตลสิ ตเ์ องกพ็ ดู เสรมิ เหมอื นกนั “ใชค่ ะ่ คณุ หาน พวกคําพดู ทว่ี า่ เป็ นลางรา้ ยอะไรนพ่ี วกคณุ แกเ่ ขาจะชอบพดู กนั แตว่ า่ วันนี้

เป็ นวันดจี ะตาย งานแตง่ งานก็ใกลจ้ ะเรมิ่ ขน้ึ แลว้ ดว้ ย คณุ น่ัง แตง่ หนา้ ตอ่ อยา่ งสบายใจเถอะนะคะ” “ใชแ่ ลว้ มจู่ อื่ ไมม่ เี รอื่ งอะไรหรอก เธอไมต่ อ้ งเป็ นกงั วลไป……” เสยี่ วเหยยี นก็พดู อยขู่ า้ งๆ เหมอื นกนั หานมจู่ อ่ื ฟังเสยี งเย็นชาของผหู ้ ญงิ ปลายสายครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ ก็ ยงั คงไมส่ บายใจเป็ นอยา่ งมาก แตว่ า่ เห็นวา่ คนอนื่ ตา่ งกเ็ ป็ น หว่ งเธอ เธอก็รสู ้ กึ วา่ บางทตี วั เองอาจจะกําลงั ทําเรอ่ื งเล็กให ้ เป็ นเรอ่ื งใหญก่ ็ได ้ ตอนนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ อยบู่ นเครอื่ งบนิ ยงั คงไมถ่ งึ แน่นอนวา่ เปิด โทรศพั ทไ์ มไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ มันเป็ นเรอื่ งปกตมิ าก หานมจู่ อ่ื มองไปทแี่ ผลเล็กๆ ทเี่ ทา้ ของตวั เอง แลว้ ก็นกึ ถงึ เรอ่ื ง ทผ่ี ชู ้ ว่ ยคนนัน้ พดู อกี ครัง้ รสู ้ กึ วา่ น่าจะเพราะวา่ พอตงั้ ครรภแ์ ลว้ เธอคอ่ นขา้ งจะเซนซทิ ฟี แลว้ กค็ ดิ มากเกนิ ไป น่ันเป็ นเหตผุ ลวา่ ทําไมแกว้ แคใ่ บหนงึ่ ถงึ ทําใหอ้ ารมณข์ องเธอขนึ้ ๆ ลงๆ ไดม้ าก ขนาดนี้ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พยายามจะทําใหต้ ัวเองสงบลง หลงั จาก นัน้ กพ็ ดู วา่ “ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นไร ไปเขา้ หอ้ งน้ํากอ่ นนะ”

พอหานมจู่ อ่ื เขา้ ไปในหอ้ งน้ําก็พยายามปรับอารมณ์ของตวั เอง เห็นวา่ ทกุ คนมองเธอยา่ งไมส่ บายใจ เธอกค็ ลยี่ ม้ิ ออกมาพรอ้ ม กบั พดู วา่ “ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรสกั หน่อย แตง่ หนา้ ตอ่ กนั เถอะ” เสยี่ วเหยยี นเดนิ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ เธอ พรอ้ มกบั มองเธออยา่ ง กระสบั กระสา่ ย “มจู่ อื่ เธอไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรจรงิ ๆ ใชไ่ หม? ” “อมื ใกลจ้ ะถงึ เวลางานแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? เรามาตอ่ กนั เถอะ” ตอ่ มาสไตลสิ ตก์ ร็ ะมัดระวังในการจัดแตง่ ทรงผมมาก น่าจะ เพราะวา่ บรรยากาศทไ่ี มค่ อ่ ยดเี มอื่ กนี้ ้ี ทําใหบ้ รรยากาศภายใน หอ้ งกลายเป็ นไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ ผชู ้ ว่ ยทพ่ี ดู อะไรผดิ ไป กย็ ง่ิ ไม่ กลา้ แมแ้ ตจ่ ะหายใจดัง คนอน่ื ๆ ก็ไมม่ ใี ครกลา้ พดู อะไรตาม อําเภอใจ หานมจู่ อ่ื เองกเ็ งยี บมากเกนิ ไป แลว้ ก็ไมไ่ ดน้ อนตอ่ อกี ดว้ ย หลงั จากทที่ กุ อยา่ งเรยี บรอ้ ย เพราะวา่ ใกลจ้ ะถงึ เวลาแลว้ เพอ่ื นๆ และญาตๆิ ก็ทยอยกนั มา

สถานทจี่ ัดงานแตง่ งานจะอยหู่ า่ งจากทน่ี ปี่ ระมาณครง่ึ ชว่ั โมง และระหวา่ งนัน้ กจ็ ะมใี หถ้ า่ ยรปู เพราะฉะนัน้ งานแตง่ จะเรมิ่ ขน้ึ อกี หนง่ึ ชว่ั โมงครง่ึ หลงั จากน้ี แตว่ า่ กอ่ นหนา้ นัน้ เจา้ บา่ วจะพา เพอ่ื นเจา้ บา่ วมารับเจา้ สาว และผปู ้ กครองของทัง้ สองฝ่ ายก็จะปรากฏตวั ดว้ ยเชน่ กนั พอ่ แมข่ องเยโ่ มเ่ ซนิ เสยี ชวี ติ แลว้ แถมญาตคิ นเดยี วทเี่ หลอื อยู่ ของหานมจู่ อื่ กค็ อื พช่ี ายของเธอ เพราะฉะนัน้ ทงั้ ขนั้ ตอนนที้ งั้ สองฝ่ ายกเ็ ลยทําอยา่ งรวบรัด ใหเ้ จา้ บา่ วมารับเจา้ สาวเลย หลังจากทห่ี านชงิ คน้ หาเกยี่ วกบั ขอ้ มลู เทยี่ วบนิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ นัน้ กเ็ มม้ รมิ ฝี ปากของตวั เอง “จากสนามบนิ มาถงึ นก่ี ไ็ ม่ ไกลเทา่ ไหร่ หลงั จากลงเครอ่ื งเขากน็ ่าจะรบี ตรงมาทน่ี เ่ี ลย” หานมจู่ อื่ แตง่ หนา้ เสร็จแลว้ แลว้ ก็น่ังรอบนเตยี งแตง่ งานทไ่ี ด ้ ถกู จัดแตง่ ไวเ้ รยี บรอ้ ย ในมอื ก็ถอื ชอ่ ดอกไม ้ เสย่ี วเหยยี นทสี่ วมใสช่ ดุ เพอ่ื นเจา้ สาว แลว้ ก็แตง่ หนา้ เสร็จแลว้ กน็ ่ังอยขู่ า้ งๆ ตอนทเี่ ห็นหานชงิ นัน้ เธอไมก่ ลา้ เผชญิ หนา้ กบั เขา เพราะวา่ ตอนนใี้ ตต้ ําเธอดํามาก อยากจะรอ้ งไหจ้ รงิ ๆ

ตอนแรกกอ็ ยากจะตอ้ นรับผชู ้ ายทต่ี วั เองชอบดว้ ยใบหนา้ ทดี่ ดู ี ทสี่ ดุ แตว่ า่ ผลกค็ อื ……เธอกลบั นอนไมห่ ลับ รอยคลํ้าใตต้ าของ เธอใหญม่ าก ถงึ แมว้ า่ ชา่ งแตง่ หนา้ จะพยายามปกปิดมนั ไวใ้ ห ้ เธอแลว้ แตน่ ่าจะเพราะวา่ การนอนหลับทไี่ มค่ อ่ ยดี สภาพผวิ ของเสย่ี วเห ยยี นกเ็ ลยไมด่ เี ทา่ ไหร่ อยา่ งไรกต็ ามเธอไมพ่ อใจกบั ตวั เองใน วันนมี้ ากๆ ดงั นัน้ เสย่ี วเหยยี นกเ็ ลยไดแ้ ตอ่ ยขู่ า้ งๆ หานมจู่ อื่ กม้ หนา้ ฟัง หานชงิ พดู ไป “อมื ” หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ แลว้ ตอบวา่ อมื แสดงใหเ้ ห็นวา่ เธอ เขา้ ใจแลว้ หานชงิ มองเธออยนู่ าน เห็นวา่ เธอไมค่ อ่ ยสนใจเทา่ ไหร่ เหมอื นกบั วา่ ไมไ่ ดม้ คี วามสขุ ในการเป็ นเจา้ สาวเลย สายตาเขา กเ็ ปลยี่ นมามองเสย่ี วเหยยี นแทน สายตาของหานชงิ นัน้ มดื ครม้ึ และเยอื กเย็นมาก ตอนทม่ี องไปที่ เสย่ี วเหยยี นนัน้ เสยี่ วเหยยี นกส็ ามารถรสู ้ กึ ไดใ้ นทันที ดงั นัน้ เธอก็เลยคอ่ ยๆ เหลอื บมองหานชงิ แลว้ กพ็ บวา่ หานชงิ กําลัง มองเธออยจู่ รงิ ๆ ดว้ ย

เสย่ี วเหยยี นกม้ หนา้ ลงดว้ ยความประหมา่ ในทันที หวั ใจกเ็ ตน้ อยา่ งรนุ แรง? ทํายงั ไงด?ี แง T^T หานชงิ กําลงั มองเธออยงู่ ัน้ เหรอ? ทําไมเขาถงึ มองเธอละ่ ? หรอื วา่ เขาเห็นใตต้ าแพนดา้ ของเธอแลว้ ? เธอคดิ แบบนี้ แตว่ า่ สายตาคนู่ ัน้ กย็ ังคงมองเธออยแู่ บบนัน้ เสย่ี ว เหยยี นไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ ทําไมจๆู่ หานชงิ ถงึ มองเธอ สดุ ทา้ ยกเ็ ลย จําตอ้ งเงยหนา้ ขน้ึ สบตากบั เขาอกี ครัง้ ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะรอใหย้ ัยคนนก้ี ลา้ เงยหนา้ ขนึ้ มาสบตากบั ตวั เอง หานชงิ ก็ไมป่ ลอ่ ยโอกาสนไ้ี ป เขาสง่ สายตาใหเ้ ธอ พรอ้ มกบั โบกมอื เสยี่ วเหยยี นอง้ึ ไป มองไปทเี่ ขาอยา่ งตะลงึ หลงั จากนัน้ กย็ ก นว้ิ ชขี้ น้ึ มาแลว้ ชไี้ ปทต่ี วั เอง หานชงิ พยักหนา้ แลว้ ก็หนั หลงั เดนิ ออกไปขา้ งนอก

“มจู่ อ่ื ฉันออกไปขา้ งนอกแป๊ บหนง่ึ นะ” เสย่ี วเหยยี นโนม้ ตวั ลง แลว้ กระซบิ บอกหานมจู่ อื่ เห็นวา่ มจู่ อ่ื พยกั หนา้ เธอก็เลยวางใจ แลว้ ก็เดนิ ออกไปขา้ งนอก หลังจากเดนิ ออกไปยงั ทเี่ งยี บๆ กบั หานชงิ แลว้ นัน้ เสย่ี วเหยยี น ก็พบวา่ หวั ใจของตวั เองเตน้ เร็วขนึ้ ยงิ่ กวา่ เดมิ อกี เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองอยา่ งประหมา่ แลว้ ก็มองไปทร่ี า่ งสงู ของ หานชงิ ทย่ี นื อยขู่ า้ งหนา้ เธอ “คณุ ……คณุ เรยี กฉันออกมา มเี รอื่ งอะไรรเึ ปลา่ ? ” ตงั้ แตท่ เ่ี ขาพดู อยา่ งชดั เจนครัง้ ทแ่ี ลว้ เสยี่ วเหยยี นก็ไมก่ ลา้ เรยี กเขาวา่ คณุ หานอกี ตอ่ ไป แตก่ ็รสู ้ กึ วา่ เรยี กแบบนม้ี ันไมค่ อ่ ย คนุ ้ เคยเทา่ ไหร่ หานชงิ หนั หนา้ มา มองหนา้ เสย่ี วเหยยี นดว้ ยแววตาทซ่ี บั ซอ้ น แลว้ ก็สงั เกตเห็นใตต้ าทด่ี ําคลํ้าของเธอ ก็เมม้ ปากแลว้ กเ็ อย่ ปากถาม “มจู่ อ่ื เป็ นอะไรไปเหรอ? ” เสย่ี วเหยยี น：“……” แสงสวา่ งในดวงตาก็จางลงเล็กนอ้ ย แตว่ า่ กย็ ังคงตอบคําถาม ของหานชงิ อยา่ งจรงิ จัง

“น่าจะเพราะวา่ เป็ นหว่ งคณุ ชายเย่ ก็เลยกระสบั กระสา่ ยไป หน่อย เจา้ เยโ่ มเ่ ซนิ คนนัน้ จนป่ านนก้ี ย็ งั ไมโ่ ผลห่ นา้ มาเลย น่ารําคาญ จรงิ ๆ หานชงิ เมม้ ปาก “ฉันเขา้ ใจแลว้ วันนเี้ ธอเป็ นเพอื่ นเจา้ สาว ใชไ่ หม? รบกวนเธอชว่ ยปลอบขวัญเธอดว้ ยนะ สว่ นเรอื่ งเยโ่ ม่ เซนิ เดย๋ี วฉันจัดการเอง” เสย่ี วเหยยี นพยักหนา้ อยา่ งน่ารัก “ได”้ พอพดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองหนา้ หานชงิ ：”ไม่ ไมไ่ ดม้ เี รอื่ ง อะไรแลว้ ใชไ่ หม? ” หานชงิ ขมวดคว้ิ “เรอ่ื งอะไร? ” เสย่ี วเหยยี น：“……” ฮอื ๆ เธอนกึ วา่ อยา่ งนอ้ ยหานชงิ กน็ ่าจะถามเกยี่ วกบั เรอ่ื งของ เธอสกั ประโยคหนงึ่ ไมค่ ดิ เลยวา่ ……เขาเรยี กเธอมากแ็ คเ่ พราะ เรอื่ งนอ้ งสาวของเขาเทา่ นัน้ เอง “ไม่ ไมม่ อี ะไรแลว้ งัน้ ฉันเขา้ ไปกอ่ นนะ”เสยี่ วเหยยี นพดู จบ กําลงั จะหนั หลัง ไมค่ ดิ วา่ จะมเี สยี งหนงึ่ ดงั ขนึ้ ดา้ นหลงั ของเธอ

“ทําไมใตต้ าเธอถงึ ไดด้ ําขนาดนัน้ ละ่ ? ตอนที่ 706 เธอเชอ่ื พอเสย่ี วเหยยี นไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็เกอื บจะบนิ ขนึ้ ไปดว้ ยความ ตนื่ เตน้ แลว้ หานชงิ ……นเ่ี ขาเป็ นหว่ งเธอยังงัน้ เหรอ? ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดส้ นใจ เธอ แลว้ จะสงั เกตเห็นใตต้ าดําของเธอไดย้ งั ไง? ตอนทตี่ น่ื เตน้ นัน้ เสยี่ วเหยยี นกเ็ ลยลมื ไปเลยวา่ ใตต้ ําของ ตวั เองมนั ดําจนถงึ ขนั้ รนุ แรงจนแคเ่ หลอื บไปมองก็เห็นแลว้ รแู ้ ค่ วา่ หานชงิ เอย่ ปากถามเธอ แสดงวา่ เขาใสใ่ จเธอ พอคดิ แบบน้ี เธอกร็ บี หนั หนา้ กลับมา “ฉัน ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไร แคเ่ มอื่ คนื นอนไมค่ อ่ ยหลับเทา่ นัน้ เอง……” พอพดู จบ เธอกน็ กึ ขนึ้ ไดท้ ันที หานชงิ ถามเธอแบบนี้ แสดงวา่ รอยคลํ้าใตต้ าของเธอมนั ใหญแ่ ละน่าเกลยี ดมากเลยใชไ่ หม?

เสย่ี วเหยยี นยกมอื ขนึ้ มาปิดตาของตวั เองไวเ้ หมอื นพง่ึ รตู ้ วั แลว้ กเ็ อย่ ปากถามดว้ ยเสยี งเบา “ใต…้ …ใตต้ าดําของฉัน……มันน่า เกลยี ดมากเลยเหรอ? ” หานชงิ ：“……” มองไปทใ่ี บหนา้ หงดุ หงดิ ของหญงิ สาวตรงหนา้ หานชงิ กเ็ ป็ น ใบไ้ ปชวั่ ขณะ ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ควรจะพดู อะไร พอเห็นวา่ เขาไม่ ตอบ อารมณ์ในดวงตาของเสยี่ วเหยยี นก็เรมิ่ ตกตํา่ ลงอกี ครัง้ “ขอโทษดว้ ยนะ ฉันไมค่ วรจะถามแบบนเ้ี ลย ถา้ ยังงัน้ ฉัน……ไป ทําธรุ ะตอ่ กอ่ นนะ” พอพดู จบ เสย่ี วเหยยี นก็ไมร่ อใหห้ านชงิ พดู อะไรอกี รบี หนี ออกไปอยา่ งรวดเร็ว หลงั จากวงิ่ หนอี อกมาไกลแลว้ เสยี่ วเหยยี นก็ยงั คงตนื่ เตน้ มาก เธอยกมอื ขนึ้ กมุ ใบหนา้ ทรี่ อ้ นผา่ นของตวั เองพรอ้ มกบั รสู ้ กึ มี ความสขุ ครัง้ ทแี่ ลว้ หานชงิ คบี น่องไกใ่ หเ้ ธอ ครัง้ นก้ี ็ยงั ถามเกยี่ วกบั ใตต้ า ดําของเธออกี

หมายความวา่ ความพยายามของเธอมนั ไมไ่ ดไ้ รผ้ ล หานชงิ ยัง มองเห็นเธออยบู่ า้ ง ขอแคห่ านชงิ มองเห็น ถา้ ยังงัน้ เธอกจ็ ะพยายามตอ่ ไป เธอจะ ทํางานหนักขนึ้ พยายามทําใหห้ านชงิ เคยชนิ กบั การมอี ยขู่ อง เธอ ถงึ เวลานัน้ จะคบกบั เขา ก็ถอื วา่ เป็ นเรอื่ งทง่ี า่ ยมาก ยง่ิ คดิ เสยี่ วเหยยี นยงิ่ รสู ้ กึ มคี วามหวังมาก เธอเอานวิ้ ชจี้ มิ้ กนั รสู ้ กึ มคี วามสขุ แตพ่ อเห็นหานมจู่ อื่ ไมม่ ชี วี ติ ชวี า เสยี่ วเหยยี นก็รสู ้ กึ ผดิ ขน้ึ มา ทันที มจู่ อื่ ไมม่ คี วามสขุ เธอจะมามคี วามสขุ อยคู่ นเดยี วไมไ่ ด ้ ดงั นัน้ ก็เลยวง่ิ กลบั ไปอยเู่ ป็ นเพอื่ นเธอ เวลาผา่ นไปเรอ่ื ยๆ เสยี งหวั เราะของเพอื่ นๆ และญาตๆิ ก็ เหมอื นจะคอ่ ยๆ จางลงเรอื่ ยๆ จนหายไปเลย หานมจู่ อ่ื น่ังอยู่ ตรงนัน้ เหมอื นจะเป็ นอมั พาต ไมไ่ ดก้ ระดกุ กระดกิ เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว และก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน จๆู่ หานมจู่ อ่ื ก็เงย หนา้ ขนึ้ มา แลว้ ก็มองไปทห่ี านชงิ ทอี่ ยไู่ มไ่ กลจากตรงนัน้

“พ”ี่ “มอี ะไรเหรอ? ” “ขอ้ มลู เทย่ี วบนิ ของโมเ่ ซนิ เป็ นยังไงบา้ งเหรอ เครอื่ งมาถงึ รยึ งั ? ” พอไดย้ นิ ดังนัน้ หานชงิ กห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาคน้ หา แลว้ ก็เมม้ ปากพรอ้ มกบั พดู วา่ “เทย่ี วบนิ นัน้ ลงจอดเมอื่ ครง่ึ ชว่ั โมงทแี่ ลว้ นะ” “ครง่ึ ชวั่ โมงทแ่ี ลว้ งัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื พมึ พําถาม หานชงิ เมม้ ปากและคดิ อยสู่ กั พัก หลงั จากนัน้ ก็หนั ไปพดู กบั ซู จวิ่ วา่ “เธอรบี พาคนไปทส่ี นามบนิ แลว้ กส็ บื ขา่ วคราวเกยี่ วกบั เทย่ี วบนิ นัน้ มาหน่อย ดวู า่ มชี อ่ งทางใดในการตดิ ตอ่ ไดบ้ า้ ง” ซจู ว่ิ ไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งทไ่ี มถ่ กู ตอ้ ง แตก่ ็ไมก่ ลา้ ถามอะไรมาก ทําไดเ้ พยี งพยกั หนา้ อยา่ งรวดเร็ว” “คะ่ ประธานหาน ฉันจะไปเดย๋ี วน”ี้

ซจู วิ่ รบี ออกไปทนั ที หลงั จากเธอออกไปแลว้ หานมจู่ อื่ ทน่ี ่ังนงิ่ ไมข่ ยบั ไปไหนกไ็ มส่ ามารถยับยัง้ ตวั เองไดอ้ กี ตอ่ ไป เธอลกุ ขน้ึ มาจากเตยี งแตง่ งาน เสยี่ วเหยยี นเห็นกร็ บี เขา้ มาจับเธอไว ้ “มจู่ อ่ื ……” หลงั จากหานมจู่ อ่ื ลงจากเตยี ง ก็โทรหาเยโ่ มเ่ ซนิ ครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ แตว่ า่ สง่ิ ทส่ี ะทอ้ นกลับมา กย็ งั คงเป็ นเสยี งทเี่ ป็ นทางการและ เย็นชาของผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ เธอโทรไปครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ แลว้ ก็ได ้ ยนิ เสยี งเตอื นเธอครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ เหมอื นกนั สวสั ดคี ะ่ หมายเลขทท่ี า่ นเรยี กไมส่ ามารถตดิ ตอ่ ไดใ้ นขณะน้ี หลงั จากไดย้ นิ เสยี งผหู ้ ญงิ ทเี่ ย็นชาเชน่ นมี้ านับครัง้ ไมถ่ ว้ น หานมจู่ อื่ กย็ กกระโปรงชดุ แตง่ งานขน้ึ แลว้ ก็เดนิ ออกไปดา้ น นอก ใบหนา้ ของทกุ คนเปลย่ี นไปเล็กนอ้ ย หานชงิ กบั เสยี่ วเห ยยี นก็กา้ วขน้ึ ไปขวางเธอไว ้ “ตอนนจ้ี ะไปไหน? ” “ฉันจะไปรอเขาทส่ี นามบนิ ”

“จะกอ่ เรอ่ื งอะไรอกี ? เธอจะไปสนามบนิ ตอนนก้ี ็ไมม่ ปี ระโยชน์ อะไรหรอก ถา้ เกดิ วา่ เขาลงเครอื่ งมาแลว้ กําลังเตรยี มตวั อยลู่ ะ่ ไมแ่ น่วา่ เขาอาจจะอยรู่ ะหวา่ งทางแลว้ ก็ได ้ ถา้ เกดิ วา่ เธอไป สนามบนิ ตอนน้ี กอ็ าจจะสวนทางกบั เขาก็ไดน้ ะ” “แตว่ า่ ……ถา้ เกดิ วา่ เขาลงเครอื่ งแลว้ ทําไมจนถงึ ตอนนยี้ งั ไม่ เปิดเครอ่ื งเลยละ่ ขอ้ มลู เทยี่ วบนิ อาจจะผดิ พลาดกไ็ ดน้ ะ หรอื บางที เขาอาจจะไมไ่ ดอ้ ยบู่ นเทยี่ วบนิ นี้ ฉันตอ้ งไปสนามบนิ เพอ่ื ยนื ยนั ดว้ ยตวั เอง” “เธอไปตอนนก้ี ็ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไรหรอก พใ่ี หซ้ จู วิ่ ไปแลว้ ” หานชงิ ขวางเธอไว ้ พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยเสยี งเบา “พร่ี วู ้ า่ เธอกงั วล แตล่ องคดิ ดสู ิ เยโ่ มเ่ ซนิ เขาทําเรอื่ งมากมายขนาดน้ี ตอ่ ใหม้ า สายนดิ หน่อย กน็ ่าจะเพราะวา่ เทยี่ วบนิ ลา่ ชา้ แหละ เธอจะกลวั อะไร? ” คําถามสดุ ทา้ ย ทําใหห้ านมจู่ อื่ ตวั สน่ั อยา่ งไมส่ ามารถควบคมุ ตวั เองได ้ ใช่ เธอจะกลวั อะไรกนั ?

นเ่ี ธอกําลังกลวั อยยู่ ังงัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื กม้ หนา้ ลง เธอถอย หลังกลับเหมอื นกบั โดนคนรทู ้ นั แลว้ ก็กดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง แน่น เธอเองก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ตวั เองกําลงั กลัวอะไรอย…ู่ … แคร่ สู ้ กึ วา่ การทไ่ี ดพ้ บกบั เมง่ิ เสโ่ ยวกอ่ นหนา้ นี้ สงิ่ ทเี่ ขาพดู กบั เธอนัน้ ยังคงลอ่ งลอยอยใู่ นหวั ของเธออยา่ งชดั เจน เหมอื นกบั วา่ กอ้ งอยใู่ นหู “หานมจู่ อ่ื ทต่ี อนนฉี้ ันตอ้ งอยอู่ ยา่ งเจ็บปวดขนาดน้ี กต็ อ้ ง ขอบคณุ เธอ เธอมคี ณุ สมบตั อิ ะไรทจ่ี ะอยอู่ ยา่ งมคี วามสขุ และ สบายกายสบายใจอยทู่ น่ี ั่น? ฉันจะบอกอะไรให ้ เธอนกึ วา่ เยโ่ ม่ เซนิ อยากจะแตง่ งานกบั เธอดว้ ยใจจรงิ ยังงัน้ เหรอ? ไม!่ มัน ไมใ่ ช!่ เขากแ็ คร่ สู ้ กึ ตดิ หนเี้ ธอเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นเทา่ นัน้ เอง ก็แค่ อยากจะชดใชใ้ หเ้ ธอ! ถา้ เกดิ วา่ เขารักเธอมากพอ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น พวกเธอกไ็ มม่ วี นั เลกิ กนั หรอก ตอ่ ใหเ้ ธอแตง่ งานกบั เขาแลว้ กลายเป็ นคณุ นายนอ้ ย ตลอดชวี ติ ของพวกเธอกไ็ มม่ วี นั มี ความสขุ หรอก! ฉันจะสาปแชง่ พวกเธอ สาปแชง่ ใหพ้ วกเธอไม่ มวี ันอยดู่ ว้ ยกนั ไดต้ ลอดไป ตอ่ ใหไ้ ดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั กไ็ มม่ วี นั มี ความสขุ ! ”

เสยี งปีศาจยังคงดงั กอ้ งอยใู่ นหขู องเธอ กอ่ นวันงานแตง่ เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เจอกนั นอ้ ยมาก บวกกบั ทเี่ ธอ จติ ใจวา้ วนุ่ มาตลอด จนถงึ ตอนนที้ ใ่ี กลจ้ ะถงึ เวลางานแลว้ ก็ ยงั คงไมเ่ ห็นแมแ้ ตเ่ งาของเยโ่ มเ่ ซนิ เลย หรอื วา่ ……มันจะเป็ นเหมอื นทเ่ี มง่ิ เสโ่ ยวพดู รเึ ปลา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ……ไมไ่ ดอ้ ยากจะแตง่ งานกบั เธอดว้ ยใจจรงิ เขาก็แค่ พยายามชดเชยความผดิ ทเี่ ขากอ่ ไวเ้ มอื่ หา้ ปีกอ่ นเทา่ นัน้ เอง และคนื กอ่ นวันแตง่ งาน จๆู่ เขากร็ สู ้ กึ วา่ ……ไมอ่ ยากจะทํา ตอ่ ไปอกี แลว้ กเ็ ลยไมม่ ายงั งัน้ เหรอ? “มจู่ อื่ ？” หานชงิ เห็นวา่ สหี นา้ ของเธอดผู ดิ ปกตไิ ป กเ็ ลยเขา้ ไป ประคองไหลข่ องเธอไว ้ พรอ้ มกบั กลา่ วดว้ ยเสยี งทมุ ้ ลกึ “ยงั ไง ตอนนกี้ ็ยงั ไมถ่ งึ เวลา ไมต่ อ้ งเครยี ดไปหรอก พวกเรารออกี หน่อย ไมแ่ น่วา่ เขาอาจจะเซอรไ์ พรสเ์ ธอก็ได”้ ยงั ไงผชู ้ ายคนนัน้ ก็ทมุ่ เทเพอ่ื งานแตง่ งานในครัง้ นไี้ ปมาก หาน ชงิ ในฐานะทเ่ี ป็ นพชี่ ายก็เห็นอยตู่ ลอด ไมว่ า่ จะยงั ไงกไ็ มค่ วรจะ ผดิ พลาดตอนนี้

แตว่ า่ ……หานชงิ กเ็ รม่ิ จะสงสยั เหมอื นกนั กอ่ นแตง่ งานเยโ่ มเ่ ซนิ เอาสญั ญาฉบบั นัน้ ใหเ้ ขา ตอนนัน้ พอ มองออกวา่ ปณธิ านของเขามงุ่ มั่นมาก แตแ่ ลว้ ตอนนลี้ ะ่ ? หรอื วา่ เขารสู ้ กึ วา่ หลงั จากแตง่ งานกบั มจู่ อื่ ไปแลว้ สญั ญาฉบบั นจี้ ะมี ผล กเ็ ลยไมม่ างานแตง่ ซะเลย? มันกเ็ ป็ นไปไดน้ ะ! แตว่ า่ หานชงิ เชอ่ื เรอ่ื งกอ่ นหนา้ นม้ี ากกวา่ ยังไงผชู ้ ายคนนกี้ ็ เป็ นคนทนี่ อ้ งสาวตวั เองเลอื ก เขาเชอ่ื วา่ สายตาของหานมจู่ อ่ื คง ไมไ่ ดแ้ ยถ่ งึ ขนั้ โดนผชู ้ ายคนเดยี วหลอกถงึ สองครัง้ ตดิ ตอ่ กนั หรอกนะ? หานมจู่ อ่ื ก็สบั สนมากเหมอื นกนั แตว่ า่ ไมน่ านเธอก็นกึ ถงึ คําพดู ทเี่ ธอเคยบอกหานชงิ กอ่ นหนา้ น้ี ทเ่ี ธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ กนั เมอ่ื หา้ ปีทแี่ ลว้ กเ็ พราะวา่ ความไวใ้ จ ระหวา่ งกนั มันนอ้ ยเกนิ ไป หรอื วา่ ไมม่ เี ลยก็ได ้ ถา้ เกดิ วา่ ตอนนี้ เธอจะสงสยั เยโ่ มเ่ ซนิ เพราะคําพดู ของเมงิ่ เส่ โยวละ่ ก็ มนั จะไมถ่ อื วา่ เขา้ แผนของเธอพอดเี ลยงัน้ เหรอ?

ดงั นัน้ ไมไ่ ด ้ เธอจะไมต่ กเขา้ ไปสแู่ ผนการของเมง่ิ เสโ่ ยว เธอ ตอ้ งเชอ่ื ใจเยโ่ มเ่ ซนิ และรอเขากลับมาอยทู่ นี่ ี่ ถา้ เกดิ วา่ ถงึ เวลา แลว้ ยังไมม่ า เธอกจ็ ะไปรอทหี่ อ้ งประชมุ ใหญ่ เธอเชอื่ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งมาแน่นอน! ตอนท่ี 707 อบุ ตั เิ หตทุ างเครอ่ื งบนิ “โอเค”หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ แลว้ ก็ปลอ่ ยมอื จากกระโปรงชดุ แตง่ งานของตวั เอง “ถา้ ยงั งัน้ ฉันจะรออยทู่ น่ี ่ี หรอื วา่ ……พวก เราไปทหี่ อ้ งประชมุ ใหญเ่ ลยด?ี ” หานชงิ ยกมอื ขน้ึ ดนู าฬกิ าทข่ี อ้ มอื ของตวั เอง พรอ้ มกบั พดู ดว้ ย เสยี งเบา “ยังไมถ่ งึ เวลา เดย๋ี วสายอกี นดิ หนงึ่ ถา้ เกดิ วา่ เขายงั ไม่ มา เดย๋ี วพพ่ี าเธอไปหอ้ งประชมุ ใหญเ่ อง แตว่ า่ ……” พอพดู ถงึ ตรงน้ี หานชงิ ก็หยดุ ครหู่ นงึ่ เหมอื นกบั วา่ กําลังลังเล วา่ ควรจะพดู ประโยคหลงั ออกมาดไี หม “แตอ่ ะไร? ” หานมจู่ อื่ ฟังออกวา่ เขามอี ะไรอยากจะพดู แตไ่ ม่ ยอมพดู ก็เลยเงยหนา้ มองหานชงิ

ถงึ แมว้ า่ สหี นา้ ของหานชงิ จะเรยี บเฉย แตว่ า่ ดวงตาคนู่ ัน้ ของ เขาจมดงิ่ ลกึ มาก เห็นไดช้ ดั วา่ ตอนนเ้ี ขาอารมณไ์ มด่ เี ทา่ ไหรน่ ัก เห็นวา่ หานมจู่ อื่ ถามตวั เอง สายตาของหานชงิ กด็ ซู บั ซอ้ นขน้ึ เยอะ พรอ้ มกบั ถามดว้ ยเสยี งตํา่ “เธอแน่ใจนะวา่ ตอ่ ใหเ้ ขาไมม่ า ทน่ี ตี่ รงเวลา เธอก็จะไปทห่ี อ้ งประชมุ ใหญ?่ ” หานมจู่ อ่ื “แลว้ ทําไมจะไมไ่ ปละ่ ? ” หานชงิ “ในหอ้ งนัน้ มคี นมาเยอะกวา่ นอี้ กี ถา้ เกดิ วา่ ……แมแ้ ตท่ ่ี หอ้ งประชมุ เขาก็ไมม่ า จนถงึ ตอนนัน้ เธอ……” เขาอยากจะพดู วา่ จนถงึ ตอนนัน้ เธอจะเอาหนา้ ไปไวท้ ไ่ี หน? ยังไงเธอก็เป็ นผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ “พ”ี่ ถงึ แมว้ า่ ประโยคหลังหานชงิ จะยงั ไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมา แตว่ า่ หานมจู่ อื่ กข็ ดั เขาไวก้ อ่ น หานมจู่ อื่ มองเขา รมิ ฝี ปากแดงระเรอื่ ของเธอกค็ อ่ ยๆ คลย่ี มิ้ ออก น้ําเสยี งดเู งยี บสงบ

“ฉันเคยบอกแลว้ วา่ เขาจะเชอ่ื ใจเขามากๆ เขาไมไ่ ดบ้ อกฉันวา่ จะไมม่ า ถา้ ยงั งัน้ ฉันกจ็ ะรอเขาไปเรอ่ื ยๆ ” หานชงิ ：“……” เห็นหานมจู่ อ่ื เป็ นแบบนี้ หานชงิ ก็ไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู ยงั ไงถงึ จะดี ทจ่ี รงิ เขาในฐานะพชี่ าย กไ็ มส่ ามารถตัดสนิ ใจอะไรแทน นอ้ งสาวไดม้ ากเกนิ ไปหรอก ตอนนเี้ ธอตดั สนิ ใจดว้ ยตวั ของเธอ เองแลว้ ถา้ ยงั งัน้ เขากไ็ มม่ อี ะไรจะใหพ้ ดู แลว้ ทําไดแ้ คต่ ามใจเธอแลว้ กพ็ ยักหนา้ “ในเมอื่ เธอตดั สนิ ใจแลว้ งัน้ พก่ี จ็ ะฟังเธอแลว้ กนั ” “ขอบคณุ นะพ”ี่ เวลาผา่ นไปเรอ่ื ยๆ ทน่ี ก่ี ค็ อ่ นขา้ งจากสนามบนิ อยพู่ อสมควร ตอนทซี่ จู วิ่ ออกเดนิ ทางไปสนามบนิ นัน้ กส็ ายไปแลว้ พวกเธอมกี ําหนดเวลาทตี่ อ้ งออกจากโรงแรมไปทห่ี อ้ งประชมุ พอเวลามาถงึ หานมจู่ อ่ื กข็ น้ึ รถไป ตอนทอ่ี ยบู่ นรถกเ็ อาแตโ่ ทร หาเยโ่ มเ่ ซนิ ครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่

ถงึ แมว้ า่ เสยี งปลายสายจะมแี คเ่ สยี งผหู ้ ญงิ ทเี่ ย็นชาเสยี งนัน้ แต่ วา่ การกระทําของเธอก็ยงั คงเหมอื นกบั เครอื่ งจักร เสยี่ วเหยยี นทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งเมอื่ เห็นภาพเหตกุ ารณน์ ้ี ดวงตาก็ คอ่ ยๆ แดงกํา่ ขนึ้ มา เธอมองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง ไมก่ ลา้ มองอกี ตอ่ ไป ทจ่ี รงิ แลว้ เธอรมู ้ าโดยตลอดวา่ มจู่ อ่ื เป็ นคนใจแข็ง ในเมอ่ื เธอ บอกวา่ จะเชอื่ ใจ สง่ิ ทจี่ ะทํา ก็คอื ยนื หยัดไปเรอ่ื ยๆ ในฐานะทเี่ ธอเป็ นเพอื่ นสนทิ กต็ อ้ งสนับสนุนมจู่ อื่ อยแู่ ลว้ แตว่ า่ วันนีพ้ อเห็นหานมจู่ อื่ เป็ นแบบนี้ เสย่ี วเหยยี นกลับพบวา่ ตวั เองสนับสนุนเธอตอ่ ไปอกี ไมค่ อ่ ยไดแ้ ลว้ เธอยอมทจี่ ะ เห็นมจู่ อ่ื ระเบดิ อารมณ์ มากกวา่ ทเ่ี ป็ นแบบนอี้ กี ตอนทถี่ งึ หอ้ งประชมุ นัน้ เพอื่ น ๆ และญาตๆิ กต็ า่ งมารวมตวั กนั อยทู่ น่ี แี่ ลว้ เพราะวา่ ขา่ วงานแตง่ ครัง้ นยี้ ง่ิ ใหญม่ าก เพราะฉะนัน้ กเ็ ลยดงึ ดดู นักขา่ วไดม้ ากมาย รวมถงึ คนในพน้ื ทท่ี ใ่ี หค้ วามสนใจกบั คบู่ า่ ว สาวคใู่ หม่ กต็ ามมาถา่ ยงานแตง่ ในครัง้ นด้ี ว้ ยเหมอื นกนั

ตอนทห่ี านมจู่ อื่ ลงจากรถนัน้ มเี สยี งแฟลชกะพรบิ นับไมถ่ ว้ นไล่ ตามเธอไป หานชงิ หนั ไปถามผชู ้ ว่ ยดา้ นขา้ งวา่ “ยงั ไมม่ ขี า่ วคราวจากซจู ิ่ วอกี เหรอ? ” ผชู ้ ว่ ยกม้ ลงมองโทรศพั ทท์ ย่ี ังคงเงยี บ พรอ้ มกบั สา่ ยหนา้ “เมอ่ื สบิ นาทกี อ่ นเธอบอกผมวา่ รถตดิ ผมเดาวา่ คณุ ชายเยก่ ็น่าจะรถ ตดิ เหมอื นกนั ” หานชงิ คดิ ถา้ เกดิ วา่ รถตดิ กด็ สี ิ แตถ่ า้ เกดิ วา่ เป็ นอยา่ งอนื่ …… ดวงตาของเขาลกึ ขนึ้ เล็กนอ้ ย ออรา่ ทแ่ี ผอ่ อกมาจากรา่ งกาย เขากด็ มู ดื ครม้ึ เยโ่ มเ่ ซนิ ทางทด่ี คี ณุ ควรทําตามทเี่ คยรับปากไว ้ ถา้ เกดิ วา่ ทํา ไมไ่ ดล้ ะ่ ก็ กอ็ ยา่ มาโทษฉันถา้ ฉันจะเอามจู่ อ่ื ไปซอ่ นแลว้ ไมใ่ ห ้ คณุ ไดเ้ จอเธออกี ทงั้ ๆ ทงี่ านแตง่ ใกลจ้ ะเรมิ่ แลว้ แตว่ า่ ทกุ คนทอ่ี ยใู่ นทนี่ ัน้ เหมอื น จะไมเ่ ห็นเจา้ บา่ ว เห็นแคห่ านมจู่ อื่ ทใ่ี สช่ ดุ แตง่ งานแลว้ ยนื อยู่ ตรงนัน้ ดอู า้ งวา้ งมาก

เพอ่ื นๆ สอ่ื มวลชนทม่ี ารว่ มงานในครัง้ นเ้ี ห็นภาพเหตกุ ารณ์ ตรงหนา้ ก็คอ่ ยๆ พบเห็นสง่ิ ทผี่ ดิ ปกติ “เกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ เนย่ี ? ทําไมถงึ ไดม้ เี จา้ สาวแคค่ นเดยี วละ่ ? พวกเรากม็ าทนี่ ต่ี งั้ นานแลว้ นะ ยงั ไมถ่ งึ เวลาเรม่ิ งานอกี เหรอ? ” “ไดย้ นิ มาวา่ งานแตง่ ในครัง้ นเ้ี ป็ นงานแตง่ งานทเ่ี กยี่ วดองสมรส ระหวา่ งบรษิ ัทตระกลู เยก่ บั บรษิ ัทตระกลู หานในเมอื งเป่ ยเลยนะ แตว่ า่ ……จนถงึ ตอนนยี้ ังไมเ่ ห็นทา่ นนัน้ จากบรษิ ัทตระกลู เยเ่ ลย หรอื วา่ ไมอ่ ยากแตง่ แลว้ งัน้ เหรอ? ” “ออื้ ไมร่ สู ้ นิ ะ……พวกเราก็แคไ่ ดข้ า่ ววา่ วนั นจ้ี ะมงี านแตง่ จัดขนึ้ ทนี่ ่ี กเ็ ลยรบี มา” “คณุ นอ้ ยของบรษิ ัทตระกลู เยแ่ หง่ เมอื งเป่ ย ไดย้ นิ มาวา่ เกดิ มา หลอ่ เหลา แตว่ า่ ปกตไิ มเ่ ขา้ ใกลผ้ หู ้ ญงิ เลย แตถ่ งึ ยงั งัน้ กย็ ังมี พวกคณุ หนูมากมายทอี่ ยากจะแตง่ งานกบั เขา คงไมใ่ ชว่ า่ ขา่ วน้ี ตระกลู หานเป็ นคนปลอ่ ยขา่ วเองใชไ่ หม? ปรารถนาแตฝ่ ่ าย เดยี วอะไรเทอื กนัน้ ? ” “ไมห่ รอกมัง้ เรอ่ื งใหญข่ นาดนี้ ออกอากาศในประเทศตงั้ หลาย วนั แลว้ ถา้ เกดิ วา่ ตระกลู หานเป็ นคนปลอ่ ยขา่ วอยฝู่ ่ ายเดยี ว บรษิ ัทตระกลู เยก่ ค็ งไมน่ ั่งดอู ยเู่ ฉยๆ ไมส่ นใจอะไรไดห้ รอก”

“แลว้ ตอนนสี้ ถานการณ์มันเป็ นยังไงกนั แน่? ” กลมุ่ คนพวกนัน้ เรมิ่ หารอื กนั หานมจู่ อื่ ถกู แสงแฟลชถา่ ยตามนับไมถ่ ว้ น เห็นไดช้ ดั วา่ มคี น เยอะแยะอยใู่ นสถานทน่ี ี้ แตว่ า่ เธอไมเ่ ห็นใครเลยแมแ้ ตค่ นเดยี ว ในใจของเธอมแี คเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เพยี งแคค่ นเดยี วเทา่ นัน้ ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ตอนนเี้ ขาอยทู่ ไ่ี หน หรอื วา่ ทางทม่ี ารถตดิ เหรอ? หรอื วา่ เทย่ี วบนิ มันลา่ ชา้ ? หรอื วา่ เขาไมไ่ ดข้ นึ้ เครอ่ื งบนิ มาดว้ ยซํ้า…… ตดื —— เสยี งโทรศัพทส์ น่ั หานมจู่ อื่ สนั่ ไปทัง้ ตวั ทันที เธอหยบิ โทรศพั ท์ ทกี่ ําแน่นอยใู่ นมอื ออกมาทนั ที หานมจู่ อ่ื มองไปทห่ี นา้ จออยา่ ง กระตอื รอื รน้ ยังไมท่ นั จะเห็นชดั เจนกร็ ับสายแลว้ “โมเ่ ซนิ คณุ ใกลถ้ งึ รยึ งั ? ทน่ี ม่ี นี ักขา่ วมาเยอะมากเลย ฉันรอ คณุ อยทู่ หี่ อ้ งประชมุ เมอ่ื ไหรค่ ณุ ……” “มจู่ อื่ ฉันเอง”

อยา่ งไรกต็ าม เสยี งปลายสาย กลับเป็ นเสยี งทอ่ี อ่ นโยนและ ชดั เจน ประกายแหง่ ความหวงั ในดวงตาของหานมจู่ อื่ คอ่ ยๆจางลง เธอ ไตรต่ รองอยคู่ รหู่ นงึ่ สดุ ทา้ ยกน็ กึ ออกวา่ นคี่ อื เสยี งของใคร รมิ ฝี ปากสแี ดงระเรอื่ ของเธอกห็ ยดุ ครหู่ นง่ึ แลว้ ก็เรยี กออกมา “พ่ี พใี่ หญ?่ ” “ไดย้ นิ เสยี งฉัน ทําใหเ้ ธอผดิ หวังใชไ่ หม? ” หานมจู่ อ่ื ：“……” เธอไมค่ ดิ วา่ เยห่ ลนิ่ หานจะโทรหาเธอในเวลานี้ เธอรอเยโ่ มเ่ ซนิ อยนู่ าน ก็เลยนกึ วา่ เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ …… ดงั นัน้ เมอื่ กเี้ ลยรับโทรศพั ทโ์ ดยทไ่ี มไ่ ดด้ ดู ว้ ยซ้ํา “ฉันเห็นขา่ วแลว้ ใกลจ้ ะถงึ งานแตง่ แลว้ ใชไ่ หม? ” หานมจู่ อื่ “อมื ”

“ฉันไปงานแตง่ ของเธอไมท่ ันแน่นอน แลว้ อกี อยา่ งโมเ่ ซนิ กค็ ง ไมไ่ ดเ้ ต็มใจอยากจะเจอฉันหรอก ฉันก็แคอ่ ยากจะแสดงความ ยนิ ดกี บั เธอผา่ นทางโทรศพั ท”์ หานมจู่ อื่ “……ขอบคณุ นะ” ตอนนอี้ ารมณข์ องเธอไมไ่ ดด้ เี ทา่ ไหร่ เพราะฉะนัน้ เธอก็เลยไม่ มแี รงแมแ้ ตจ่ ะรับมอื กบั เยห่ ลน่ิ หานในตอนนี้ เยห่ ลน่ิ หานน่าจะฟังออกวา่ เธอไมไ่ ดอ้ ยากจะตอบรับคําพดู ของ เขาดว้ ยซา้ํ ก็หวั เราะออกมาอยา่ งขมขน่ื “โอเค ถา้ ยังงัน้ ฉันไมร่ บกวนเธอแลว้ เธอตอ้ งมคี วามสขุ มากๆ นะ” พอหานมจู่ อื่ วางสาย โทรศพั ทข์ องผชู ้ ว่ ยเลขาหานชงิ ก็ดงั ขนึ้ “พซ่ี ?ู ” “อะไรนะ? ฉันเขา้ ใจแลว้ ! ” หลงั จากผชู ้ ว่ ยเลขาวางสาย ก็รบี พดู กบั หานชงิ ทันที “ประธาน หาน เมอื่ กพี้ ซ่ี โู ทรมาบอกวา่ เกดิ อบุ ตั เิ หตกุ บั เครอ่ื งบนิ ลําทน่ี ั่ง มา! ”

ตอนที่ 708 พาเธอปลกี ตวั ออกไป “เธอพดู อะไร? ”หานชงิ หรต่ี าบรรยากาศรอบตวั ดอู นั ตรายและ หนักหน่วงขนึ้ มา “อบุ ตั เิ หตอุ ยา่ งนัน้ เหรอ? อบุ ตั เิ หตอุ ะไรละ่ ? พดู ออกมาใหช้ ดั ๆ ส!ิ ” ผชู ้ ว่ ยทถี่ กู ความมองมวั ของหานชงิ กต็ กใจก็พดู ตดิ ๆ ขดั ๆ อยา่ ง ยากลําบาก หยบิ โทรศพั ทเ์ ปิดขา่ วดว้ ยมอื อนั สน่ั เทา จากนัน้ ก็ ยนื่ ไปใหท้ ต่ี รงหนา้ ของหานชงิ “ประธานหานคณุ ดสู …ิ มันเป็ นขา่ วทเ่ี พงิ่ แพรอ่ อกมา” หานชงิ ควา้ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดดู ว้ ยความหงดุ หงดิ ปรากฏวา่ มนั เป็ นขา่ วอบุ ตั เิ หตเุ ครอ่ื งบนิ ซงึ่ ไฟลท์ นัน้ กเ็ ป็ นไฟลทท์ เ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ นั่งอยา่ งพอดบิ พอดี เมอื่ เห็นขา่ ว สายตาของหานชงิ กม็ ดื มนลง อกี นดิ ก็จะกด อารมณ์เอาไวไ้ มอ่ ยู่ เขาคดิ ไปถงึ มจู่ อ่ื นอ้ งสาวของเขาในทนั ที

เขาแคร่ ขู ้ า่ วกแ็ ทบจะทนไมไ่ หวอยแู่ ลว้ แลว้ ถา้ เป็ นมจู่ อื่ ละ่ ? เกรงวา่ น่าจะเป็ นมากยง่ิ กวา่ อกี เมอื่ รขู ้ า่ วแลว้ สายตาและบรรยากาศรอบตวั ของหานชงิ ก็มดื มน ราวกบั เมฆฝน ใบหนา้ เยอื กเย็นมองไปยังผชู ้ ว่ ยเลขาทยี่ นื อยขู่ า้ งๆ “เรอื่ งนอ้ี ยา่ เอาไปพดู ทไี่ หนละ่ ” “แตว่ า่ งานแตง่ จะทํายังไงละ่ คะ? ”ผชู ้ ว่ ยเลขาเมอ่ื ไดย้ นิ ขา่ วนกี้ ็ ทําอะไรไมถ่ กู เชน่ เดยี วกนั เรอ่ื งแบบนเี้ ปอรเ์ ซน็ ตใ์ นการเกดิ มนั มเี พยี ง1ใน1000 แตเ่ ธอกลับมาพบเจอเขา้ งานแตง่ งานถกู จัดอยา่ งยง่ิ ใหญ่ เป็ นงานแตง่ ทอ่ี ลังการ แขกผมู ้ เี กยี รตเิ ยอะแยะ ทัง้ ยงั มเี พอ่ื นๆ มัลตทิ ถี่ อื กลอ้ งมาถา่ ยภาพในงานนอ้ี กี เป็ นจํานวนมาก แตก่ ลบั เกดิ อบุ ตั เิ หตกุ บั เจา้ บา่ วไปเสยี งานแตง่ นี้ หากเจา้ บา่ วไมป่ รากฏตวั ขน้ึ มา จะมารวมกนั ไป ทําไม?

ไมพ่ ดู ออกไป คนอน่ื ๆ เหลา่ นัน้ ก็จะไมร่ วู ้ า่ เจา้ บา่ วเกดิ อบุ ตั เิ หตุ รเู ้ พยี งเจา้ บา่ วหาย แบบนกี้ จ็ ะเอาไปพดู ตอ่ วา่ เจา้ สาวกลายเป็ น หมา้ ยขนั หมากเพราะเจา้ บา่ วเทงานหน่ะสิ ผชู ้ ว่ ยเลขาไมอ่ าจจะตดั สนิ ใจอะไรไดก้ ็ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองหานชงิ “ถา้ อยา่ งนัน้ …..ประธานหาน จะใหฉ้ ันทํายังไงด?ี พซ่ี เู ธอ……” หานชงิ มองเธอดว้ ยสายตาเย็นชา “เธอไมใ่ ชผ่ ชู ้ ว่ ยเลขาหรอื ยงั ไง? เวลาแบบนก้ี ็ตอ้ งคดิ หาวธิ กี าร ส”ิ วา่ ยังไงนะ?? ถงึ แมว้ า่ เธอจะเป็ นผชู ้ ว่ ยเลขา แตก่ ็ไมไ่ ดฉ้ ลาด อะไรขนาดนัน้ นะ…. “ประธานหาน ฉันโงเ่ กนิ ไป เวลาแบบนคี้ ดิ อะไรไมอ่ อกเลยคะ่ เอางไ้ี หมคะ….ฉันตอ่ โทรศพั ทใ์ หพ้ ซี่ จู ะไดถ้ ามเธอวา่ ควรทํา ยังไงด?ี ” หานชงิ มองเธออยา่ งเยอื กเย็น ราวกบั กําลังมองขยะมลู ฝอย จรงิ ๆ แลว้ ผชู ้ ว่ ยเลขานัน้ กส็ ามารถจะรถู ้ งึ ความรสู ้ กึ ของหานชงิ ได ้ จัดการเรอื่ งใหญข่ นาดนี้ แน่นอนวา่ เขาก็อยากทจี่ ะ

ปลอบโยนนอ้ งสาวของตวั เอง แตน่ มี่ ันไมใ่ ชเ่ รอ่ื งธรรมดา แต่ เป็ นงานแตง่ งานทใี่ หญโ่ ต ซงึ่ จัดในหอ้ งโถง! เธอเป็ นเพยี งผชู ้ ว่ ยเลขาตวั นอ้ ยๆ จะไปพลกิ สถานการณไ์ ด ้ อยา่ งไร? สง่ิ ทส่ี ําคญั ทส่ี ดุ คอื ตอ้ งโทรหาพซ่ี ผู ชู ้ ว่ ยเลขาไมไ่ ดส้ นใจวา่ ถกู หานชงิ มองดว้ ยสายตาอยา่ งไร เธอเปิดโทรศพั ทแ์ ละโทรตรง หาซจู วิ่ เมอ่ื โทรศัพทต์ อ่ ตดิ ผชู ้ ว่ ยก็ถามซจู วิ่ ทอี่ ยปู่ ลายสาย “พซ่ี ู เมอ่ื กน้ี ปี้ ระธานหานบอกวา่ เรอื่ งนอ้ี ยา่ ใหค้ ณุ หานรู ้ แลว้ ให ้ ฉันคดิ หาวธิ ี ฉันควรจะทํายังไงด?ี ” ซจู ว่ิ ทกี่ ําลังอยใู่ นงานแตง่ : “….นม่ี ันเป็ นปัญหาทนี่ ่าปวดหวั มาก จรงิ ๆ ” งานแตง่ ทใ่ี หญโ่ ตขนาดนัน้ คนมาเยอะขนาดนัน้ ทแี่ ยท่ ส่ี ดุ คอื มี ตากลอ้ งอกี หลายชวี ติ นยี่ งั ไมพ่ ดู ถงึ สอ่ื ทเ่ี ป็ นตา่ งชาติ สอื่ ใน ประเทศทดี่ งั ๆ เองก็มา

นานแลว้ เจา้ บา่ วยงั ไมม่ าปรากฏตวั ถงึ เวลาสอื่ จะเขยี นขา่ ววา่ ยังไง เรอ่ื งใหญข่ นาดน้ี ไมใ่ หค้ ณุ หานร…ู ้ .มันเป็ นเรอ่ื งทย่ี ากจะทํา มากจรงิ ๆ ซจู ว่ิ คดิ อยนู่ าน แตก่ ห็ าวธิ ที ดี่ ไี มเ่ จอจงึ ทําไดเ้ พยี งแคพ่ ดู : “ตอนนฉี้ ันก็ยังหาวธิ แี กป้ ัญหาไมไ่ ด ้ กอ่ นอน่ื เธอไปคมุ สถานการณท์ ง่ี านกอ่ น รอฉันไปจัดการเรอ่ื งอน่ื สําหรับเรอื่ ง ของ…คณุ หานนัน้ ไปจัดหอ้ งพักใหเ้ ธอพักกอ่ น บอกวา่ ฉัน กําลังจัดการเรอ่ื งคณุ โมเ่ ซนิ ออ้ จรงิ สิ พยายามอยา่ ใหเ้ ธอแตะ โทรศพั ท์ เรอ่ื งน…้ี เธอบอกใหเ้ สย่ี วเหยยี นทอ่ี ยกู่ บั เธอ ใหเ้ ธอ ไปจัดการ” ผชู ้ ว่ ยเลขาฟังจบก็พยกั หนา้ รับ ไมแ่ ปลกใจเลยทอ่ี ยเู่ ป็ นเลขาคกู่ ายของประธานหานมานาน คดิ การไดค้ รอบคลมุ กวา่ เธอเยอะ เมอื่ รวู ้ า่ จะไปเปลย่ี นบทสรปุ ไมไ่ ด ้ ทําไดเ้ พยี งรักษาสงิ่ ทเ่ี ป็ นอยู่ ใหด้ ี “ฉันไปทําเดย๋ี วน้ี”

ผชู ้ ว่ ยเลขาวางโทรศพั ทแ์ ลว้ กไ็ ปทําตามทซี่ จู ว่ิ บอก เพยี งแต…่ .แคก่ า้ วแรกกส็ ะดดุ ลงเสยี แลว้ หานมจู่ อื่ ไมย่ อมไปพักทห่ี อ้ งพัก อยากจะรออยทู่ ง่ี าน มแี สงแฟลชและกลอ้ งอยรู่ อบตวั ของเธอ ผชู ้ ว่ ยเลขาจะรบี ก็ ไมไ่ ด ้ ทําไดเ้ พยี งสง่ สายตาใหเ้ สย่ี วเหยยี น ถงึ แมเ้ สยี่ วเหยยี นจะไมร่ วู ้ า่ เกดิ อะไรขนึ้ แตเ่ ธอไมใ่ ชค่ นในที่ ทํางาน จงึ สามารถเขา้ ใจความหมายของผชู ้ ว่ ยผจู ้ ัดการ จงึ เดนิ ไปตรงหนา้ ของหานมจู่ อ่ื “หนา้ ผมเยม้ิ หมดแลว้ เราไปจัดทห่ี ลังเวทสี กั แป๊ บเถอะ” เมอื่ ไดย้ นิ ตาของหานมจู่ อ่ื ก็กระตกุ ยกมอื ขน้ึ สมั ผัสใบหนา้ “เยมิ้ เหรอ? ” “ออื้ อาจจะแตง่ ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร”่ หานมจู่ อ่ื ：“……”

จะเป็ นไปไดย้ ังไง? เธอมองไปยังเสย่ี วเหยยี นทอ่ี ยขู่ า้ งตวั ก็ ไดร้ ับสายตาทไ่ี มไ่ ดม้ แี ววลอ้ เลน่ กลบั มา ทา้ ยสดุ กพ็ ดู ขน้ึ : “ฉัน พดู จรงิ ๆ นะ ลปิ สตกิ เธอเปรอะมาดา้ นขา้ งแลว้ ” พดู จบ เธอกฉ็ วยมอื ของมจู่ อ่ื ไปทร่ี มิ ฝี ปาก จากนัน้ กเ็ ชด็ แทนให ้ การกระทํานัน้ เหมอื นจะเป็ นการเชด็ ให ้ แตค่ วามจรงิ แลว้ กลับ เอาลปิ สตกิ ป้ายตรงบนคางของหานมจู่ อื่ แทน “ดสู อิ ะ่ ” เมอ่ื ทําเสร็จแลว้ เสย่ี วเหยยี นก็หยบิ โทรศัพทย์ น่ื ใหด้ ู “ลปิ มันเลอะ น่าจะเพราะเธอไมท่ ันระวังแหละ” หานมจู่ อื่ เห็นแบบนัน้ ก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร พักหนงึ่ เธอกพ็ ยักหนา้ : “ได ้ ฉันจะไปหลงั เวทกี บั เธอ” เมอ่ื เห็นวา่ ทา้ ยสดุ เธอกย็ อม เสย่ี งเหยยี นก็โลง่ ใจ จับมอื เธอพา เดนิ ไปตามทางเดนิ พลางพดู “ระวงั หน่อยสนิ ่า” ผชู ้ ว่ ยเลขาเห็นพวกเธอเดนิ ไปยงั หลังเวทกี ็ถอนหายใจออกมา จากนัน้ กไ็ มจ่ ัดการเรอ่ื งอนื่ ตอ่

เสยี่ วเหยยี นจงู มอื หานมจู่ อื่ เดนิ มาขา้ งหลงั พลางพดู “พักอยนู่ ี่ แป๊ บหนงึ่ เดย๋ี วฉันไปตามชา่ งแตง่ หนา้ มาแกใ้ ห”้ “ไมต่ อ้ งหรอก” หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “แคล่ ปิ สตกิ เลอะเอง ฉันจัดการเองได”้ “แตว่ า่ ….” เสยี่ งเหยยี นลังเลเล็กนอ้ ย “เธอจะจัดการเองอยา่ ง นัน้ เหรอ? แตว่ า่ วันนี้…..” “เพราะเป็ นงานแตง่ งาน ดงั นัน้ ฉันทเ่ี ป็ นเจา้ สาวก็ไมค่ วรจะ หายไปนาน เดย๋ี วจัดการเสร็จฉันจะกลบั ไปแลว้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ….. โมเ่ ซนิ มาไมเ่ จอฉันจะทํายงั ไง? ” เสยี่ วเหยยี น：“……” เธอไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู ยังไง เสย่ี วเหยยี นจงู มอื เธอเดนิ มาถงึ เสร็จ หานมจู่ อื่ กจ็ ัดการแตง่ หนา้ ตวั เอง เสย่ี วเหยยี นอาศยั จังหวะน้ี ออกมา กพ็ บเขา้ กบั ผชู ้ ว่ ยเลขากําลงั วง่ิ เหยาะๆ เขา้ มาพอดี เธอโบกมอื ให ้ เสย่ี วเหยยี นไมร่ วู ้ า่ เกดิ อะไรขนึ้ จงึ ทําไดเ้ พยี งเดนิ เขา้ ไปหา

“มอี ะไรเหรอ? ทําไมเมอ่ื ครเู่ ธอถงึ ใหฉ้ ันพามจู่ อื่ ไปหลงั เวท?ี เกดิ เรอื่ งอะไรหรอื เปลา่ ? ” เมอื่ เรอ่ื งมาตอนนี้ เสย่ี วเหยยี นก็พอจะรสู ้ กึ ถงึ สงิ่ ผดิ ปกตไิ ดร้ างๆ ผชู ้ ว่ ยเลขาทําหนา้ สน้ิ หวัง: “ฉันเองก็ไมร่ จู ้ ะทํายังไง พซี่ ใู หฉ้ ัน ทําน่ะ คอื ไฟลท์ ทคี่ ณุ ชายเยน่ ั่งมาเกดิ อบุ ตั เิ หตุ ตอนนเี้ ธอกําลงั รบี กลบั ” ตอนท่ี 709 ทาํ ไมมอื เธอสน่ั ? เกดิ อบุ ตั เิ หตขุ นึ้ กบั เครอื่ งบนิ งัน้ เหรอ? พอเสยี่ วเหยยี นไดย้ นิ ขา่ วนก้ี ร็ สู ้ กึ ไดว้ า่ สมองของเธอวา่ งเปลา่ ทนั ที เธอตกใจกบั ขา่ วนี้ อง้ึ อยนู่ านกวา่ จะดงึ สตกิ ลบั มาได ้ “เมอ่ื เมอ่ื กเี้ ธอวา่ ไงนะ? อะไรคอื เกดิ อบุ ตั เิ หตขุ นึ้ กบั เครอื่ งบนิ ? ” เสยี่ วเหยยี นไมใ่ ชห่ านมจู่ อ่ื ทเ่ี ลขาของเธอไมต่ อ้ งพดู อะไรก็ เขา้ ใจ กเ็ ลยบอกเกยี่ วกบั เรอ่ื งทซ่ี จู ว่ิ เลา่ ใหต้ วั เองฟังใหเ้ สย่ี วเห ยยี นรับรู ้ พอเห็นทา่ ทางของเธอดไู มเ่ ขา้ ใจ กเ็ ลยพดู ออกมา

ตรงๆ “ถา้ เกดิ วา่ คณุ ยังไมเ่ ขา้ ใจละ่ ก็ หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาหา ขา่ วดเู ถอะ มันมรี ายงานขา่ วออกมาแลว้ ” เสย่ี วเหยยี น：“……” เธอจะยังมเี วลาไปทําอะไรอยา่ งอน่ื ทไ่ี หนกนั ละ่ ไดแ้ ตร่ บี หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาหาขา่ วทนั ที แลว้ ก็เห็นขา่ ววา่ เกดิ อบุ ตั เิ หตกุ บั เครอื่ งบนิ ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ น่ังมา “มันเป็ นแบบนไ้ี ปไดย้ งั ไงกนั ? ทําไมถงึ เกดิ เรอื่ งแบบนขี้ น้ึ ? มนั เป็ นไปไดย้ ังไง? ” หลงั จากทเี่ ห็นขา่ ว เสย่ี วเหยยี นก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เองรับไมไ่ ด ้ ทัง้ ๆ ท…ี่ …มนั เป็ นวนั แหง่ ความสขุ แทๆ้ ทําไมถงึ ไดเ้ กดิ โศกนาฏกรรมแบบนข้ี น้ึ ได?้ ทันใดนัน้ เสยี่ วเหยยี นก็นกึ ถงึ แกว้ ทห่ี านมจู่ อ่ื ทําตกแตง่ กอ่ นที่ จะแตง่ หนา้ ได ้ ในตอนนัน้ ทผี่ ชู ้ ว่ ยสไตลสิ ตพ์ ดู อยา่ งไมค่ ดิ เลอื ดออก เป็ นลางรา้ ย ตอนนัน้ เสย่ี วเหยยี นยังรสู ้ กึ วา่ ผชู ้ ว่ ยคนนชี้ า่ งพดู ไมเ่ ป็ นเลยจรงิ ๆ มาพดู เรอื่ งลางรา้ ยทําใหค้ นอน่ื ไมช่ อบ

แตพ่ อตอนนม้ี าดแู ลว้ มนั คําเตอื นใชไ่ หม? เสย่ี วเหยยี นตะลงึ ไปเลย รสู ้ กึ เหมอื นวา่ สมองกําลงั เดอื ด ไม่ รับรอู ้ ะไรทัง้ นัน้ มจู่ อ่ื …… เธอนกึ ถงึ หานมจู่ อื่ ขนึ้ มา เรอ่ื งนี้ ถา้ เกดิ วา่ ทเ่ี จา้ สาวอยา่ งเธอรเู ้ ขา้ จะเป็ นยังไงกนั ? พอคดิ แบบนี้ เสย่ี วเหยยี นกไ็ มส่ ามารถหยดุ มอื ทสี่ นั่ เทาของ ตวั เองได ้ “ขา่ วนเี้ ป็ นเรอ่ื งจรงิ รเึ ปลา่ ? ไมแ่ น่วา่ คณุ ชายเยอ่ าจจะไมไ่ ดอ้ ยู่ บนเครอื่ งบนิ กไ็ ด?้ ” ผชู ้ ว่ ยเลขาสา่ ยหนา้ “เรอ่ื งนฉ้ี ันเองกไ็ มค่ อ่ ยแน่ใจเหมอื นกนั คะ่ พซี่ กู ําลงั รบี กลับมาแลว้ เรอ่ื งน…ี้ …” พดู ไปไดค้ รง่ึ เดยี ว จๆู่ ผชู ้ ว่ ยเลขาก็หยดุ แลว้ กม็ องไปที่ ดา้ นหลังของเสย่ี วเหยยี นอยา่ งหนา้ ซดี รมิ ฝี ปากของเธอก็สน่ั