เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

เธอรเู ้ หมอื นกนั วา่ จรงิ ๆแลว้ ตวั เธอเองอยทู่ นี่ ไ่ี ปไมไ่ ดต้ ลอดโดย ทไ่ี มท่ ําอะไรเลยไมไ่ ด ้ เธอเพยี งแตอ่ ยากรอใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ กลบั มา แตว่ า่ กอ่ นทเี่ ขาจะกลับมา เธอจําเป็ นตอ้ งปกป้องทรัพยส์ นิ ของ เขาไวใ้ หด้ ๆี ดว้ ย ไมม่ ใี ครสามารถเอาเปรยี บเขาไดใ้ นชว่ งทเี่ ขาประสบอบุ ตั เิ หตุ ไมม่ ใี ครจะมาแทนทเี่ ขาไมไ่ ด ้ ไมม่ !ี ! “ฉันจะไมบ่ งั คบั คณุ ฉันจะใหเ้ วลาคณุ ตกผลกึ ความคดิ ตวั เองดๆี สกั คนื กอ่ น แลว้ พรงุ่ นฉ้ี ันจะมาหาคณุ อกี ครัง้ ” ซจู ว่ิ ลกุ ขน้ึ ยนื กอ่ นจะสง่ ยมิ้ ใหแ้ ละเตรยี มตัวจะจากไป หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ มา ดวงตาของเธอสงบเงยี บ “ไมต่ อ้ ง ชว่ ยฉันจองตวั๋ ตอนนเ้ี ลย” ซจู วิ่ : “……….”

คอ่ นขา้ งประหลาดใจ แตก่ เ็ ป็ นไปตามทคี่ าด ซจู วิ่ พยักหนา้ ให ้ “โอเค ฉันจะสง่ ขา่ วใหป้ ระธานหาน นอกจากนคี้ ณุ หนูมจู่ อื่ …… เธอรักคณุ ชายเยม่ ากจรงิ ๆนั่นแหละ” ตอนท่ี 733 ไมเ่ ห็นใจคนอนื่ หานชงิ ไมแ่ ปลกใจทไี่ ดข้ า่ ววา่ หานมจู่ อ่ื จะกลับประเทศ เพราะ คอ่ นขา้ งรจู ้ ักนอ้ งสาวตวั เองดพี อ เพยี งแคค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ ในใจของเธอเยโ่ มเ่ ซนิ จะสําคญั สําหรับเธอ ทกุ ยา่ งกา้ ว ขนาดทท่ี รัพยส์ นิ ของครอบครัวจะถกู แยง่ ชงิ ไป ไมไ่ ด ้ “ฝากคนกลมุ่ หนง่ึ เพอ่ื คน้ หาเกย่ี วกบั ทอี่ ยขู่ องเยโ่ มเ่ ซนิ ตอ่ ไป แลว้ พวกเราจะเดนิ ทางกลับกอ่ น” ทมี ทจ่ี ะกลับประเทศกอ่ นนัน้ แข็งแกรง่ มาก รวมถงึ เซยี วซทู่ ี่ ไดร้ ับบาดเจ็บทัว่ รา่ งกายก็ขนึ้ เครอื่ งบนิ กลบั ดว้ ย

เขาเป็ นผชู ้ ว่ ยของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื ไดย้ นิ วา่ เยห่ ลนิ่ หานตอ้ งการ กลับสตู่ ระกลู เย่ เขากก็ ระโดดเดง้ ดว้ ยความโกรธกอ่ นจะรอ้ ง โอย้ เพราะปากแผลเปิด เสยี่ วเหยยี นทําหนา้ พดู ไมอ่ อก “นายชว่ ยมสี ตกิ วา่ นห้ี น่อยไดไ้ หม? จําไวห้ น่อยวา่ นายคอื คน ป่ วยนะ จะมากระโดดแบบนไี้ ดไ้ ง?” เซยี วซ:ู่ “……..” บนเครอ่ื งบนิ ขากลบั หานมจู่ อื่ เอนกายลงบนเบาะเพอ่ื นอนพักผอ่ น หานชงิ ถอดเสอ้ื คลมุ นอกเพอ่ื คลมุ รา่ งของเธอ หานมจู อ่ื ลมื ตาขนึ้ มา “คดิ ดแี ลว้ ใชไ่ หม? ถา้ เธอไดก้ า้ วออกมา ฉันกลวั วา่ มนั จะเป็ น การตอ่ สนู ้ ่ะส”ิ หานมจู่ อ่ื เมม้ รมิ ฝี ปากแน่นกอ่ นจะพยกั หนา้ รับ “อนั ทจ่ี รงิ ไมต่ อ้ งคดิ เลยเกย่ี วกบั เรอื่ งนเ้ี ลย เพยี งแคเ่ ป็ นของ เขาฉันกอ็ ยากทําใหม้ ันดเี หมอื นเดมิ กอ่ นทเี่ ขาจะกลับมา”

“พรี่ แู ้ ลว้ ถา้ มอี ะไรรบี บอกพเ่ี ลยนะ” “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ นเี่ ป็ นเรอ่ื งของตระกลู เย่ ฉันไมอ่ ยากใหต้ ระกลู หานเขา้ มาเกยี่ วขอ้ ง” หานชงิ เงยี บไปจนสดุ ทา้ ยก็ไมต่ อบอะไรออกมา ทนั ทที เี่ ขาลงจากเครอ่ื ง โทรศพั ทม์ อื ถอื ของหานชงิ ก็ดงั ขนึ้ เป็ นสายเรยี กเขา้ จากลงุ หนาน กอ่ นน้ําเสยี งจรงิ จังจากปลาย สายจะดงั มา “คณุ ชายหาน คณุ ทา่ นไดย้ นิ มาวา่ วันนคี้ ณุ ชายหานกบั คณุ หนู มจู่ อ่ื กลบั ประเทศวันนี้ ดงั นัน้ พวกเขาจงึ ใหผ้ มไปสง่ เขาที่ สนามบนิ ผมกถ็ กู เขาขอรอ้ งมาผมก็ไมม่ ที างเลอื กอนื่ แลว้ ดงั นัน้ …….” เมอ่ื หานชงิ ไดย้ นิ ดงั นัน้ เขาก็เงยหนา้ ขนึ้ มองไปทางขา้ งหนา้ “ลงุ หนาน ตอนนพี้ วกคณุ ลงุ อยทู่ สี่ นามบนิ เหรอครับ?” “ใชค่ รับ พวกผมอยทู่ างเขา้ เพราะคนแน่นมาก ผมไมป่ ลอ่ ยให ้ คณุ ชายลงไปหรอกครับ เพราะคนแน่นเกนิ ไป” “ผมเขา้ ใจแลว้ ครับ”

หลังจากวางสายไป หานชงิ กเ็ หลอื บมองไปทม่ี จู่ อื่ ชว่ งเวลาแหง่ ความทรมานนท้ี ําใหเ้ ธอดผู อมลงมาก เสอื้ ผา้ ที่ เธอเคยใสก่ อ่ นหนา้ นด้ี หู ลวมขน้ึ มากแถมเธอไมแ่ ตง่ หนา้ เลย รมิ ฝี ปากและใบหนา้ เธอเลยดซู ดี เซยี วเล็กนอ้ ย ใครจะคดิ ละ่ วา่ การเกดิ เรอ่ื งของเยโ่ มเ่ ซนิ จะทําใหม้ จู่ อ่ื เพกิ เฉย ไมส่ นใจลกู ชาย เสย่ี วหมโี่ ตว้ มาถงึ สนามบนิ แลว้ แตก่ ็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ……เธอ เห็นกนั แลว้ หรอื ยัง? เมอื่ นกึ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ หานชงิ จงึ เมม้ รมิ ฝี ปากแน่น เขาคดิ อยนู่ าน กอ่ นจะพดู ออกไปอยา่ งไมแ่ น่ใจ “ฉันบอกเสย่ี วหมโ่ี ตว้ แลว้ วา่ ……ใหม้ ารับ” หานมจู่ อ่ื หยดุ เดนิ ชว่ั ขณะ ซจู ว่ิ และคนอน่ื ๆทเี่ ดนิ ตามมาขา้ ง หลงั ทา่ ทางก็เปลย่ี นไป ทกุ คนคดิ วา่ หานมจู่ อื่ จะเกดิ ปฏกิ ริ ยิ าอะไรรนุ แรงขนึ้ แตใ่ ครจะรู ้ วา่ ทจี่ รงิ แลว้ เธอกลับตอบออกมาอยา่ งเฉยเมย “เหรอ? กใ็ หเ้ ขา มาส”ิ

ไมม่ ใี ครพดู อะไร เพราะกอ่ นหนา้ นหี้ านมจู่ อื่ ไมอ่ ยากเจอเสยี่ ว หมโี่ ตว้ แมแ้ ตว่ ดิ โี อคอลกไ็ มแ่ มอ้ ยากจะคยุ กบั เขา ทกุ คนชกั จะไมแ่ น่ใจวา่ ตอนนเี้ ธอคดิ อะไรอยจู่ งึ ไดแ้ ตเ่ ดนิ ตาม เธอไปทางออก แน่นอนวา่ ผมู ้ ารับทส่ี นามบนิ แน่นขนัด สอ่ื บางสํานักไดข้ า่ วมาแลว้ วา่ พวกเขาจะเดนิ ทางกลับประเทศ พวกเขาจงึ มาดกั รอทสี่ นามบนิ เพราะหลังจากเกดิ เรอื่ งของเยโ่ ม่ เซนิ ขนึ้ กก็ ลายเป็ นขา่ วใหญข่ องเมอื งเป่ ย ในฐานะเจา้ สาวของงานแตง่ งาน หานมจู่ อื่ จงึ เป็ นบคุ คลสําคญั สําหรับหวั ขอ้ ขา่ วน้ี ทันทที เ่ี ดนิ ออกไป แสงแฟลชมากมายกพ็ งุ่ เป้าไปทหี่ านมจู่ อ่ื หานมจู่ อ่ื ถอนหายใจยาว ภาพแบบนท้ี ําใหเ้ ธอนกึ ถงึ วนั ทเี่ ธอใส่ ชดุ เจา้ สาว สอื่ ไรย้ างอายทัง้ หลายสาดมาทเี่ ธอทําเธอพดู ไม่ ออกไหนจะคําถามทเี่ สยี ดแทงใจมากมายนั่นอกี “บา้ จรงิ ขา่ วการกลับมาไมไ่ ดถ้ กู บล็อกเหรอ? ทําไมมนี ักขา่ ว เต็มแบบน้?ี ”

เสย่ี วเหยยี นอยากกดั ลน้ิ ตายเมอ่ื เห็นผคู ้ นมากมายขนาดนี้ แต่ ในไมช่ า้ เธอก็ไดส้ ตกิ อ่ นจะรบี เดนิ ไปยังตรงหนา้ ของหานมจู่ อื่ เพอ่ื ปกป้องเธอไว ้ “หยดุ ถา่ ยไดแ้ ลว้ นพ่ี วกคณุ ทําแบบนม้ี ัน กําลังละเมดิ สทิ ธคิ์ นอนื่ อยนู่ ะไมเ่ ขา้ ใจเหรอ?” มคี นตอบเธอกลับไปวา่ “ละเมดิ สทิ ธอ์ิ ะไร? พวกเราแคอ่ ยาก สมั ภาษณค์ ณุ หนูหานก็เทา่ นัน้ ” หลังจากพดู จบคนกแ็ น่นขนัดไมโ่ ครโฟนถกู ยน่ื มาตอ่ หนา้ หานมจู่ อื่ หานมจู่ อ่ื ยนื ตรงนัน้ อยา่ งไมแ่ สดงอาการใดๆ ถงึ แมจ้ ะเห็นวา่ กลอ้ งเกอื บจะชนเสยี่ วเหยยี นก็ตาม เธอดงึ มอื เสย่ี วเหยยี นให ้ รา่ งของเสยี่ วเหยยี นไปอยขู่ า้ งหลังเธอ กอ่ นจะมองฝงู ชนดว้ ย สายตาเย็นชา “โปรดเห็นแกค่ ณุ คา่ ของตวั พวกคณุ เองบา้ งเถอะคะ่ ถา้ ทําให ้ บาดเจ็บอกี ดฉิ ันจะฟ้องรอ้ งบรษิ ัทของพวกคณุ ” เสยี งหายใจเย็นเฉียบของเธอแตกตา่ งจากความออ่ นหวานวนั แตง่ งานวนั นัน้ อยา่ งสน้ิ เชงิ ตอนนบ้ี รรยากาศโดยรอบกลับดู รนุ แรงมาก ฝงู ชนกา้ วถอยหลงั ไปเล็กนอ้ ย แตก่ ลับมบี คุ คลหนง่ึ กา้ วไปขา้ งหนา้ อยา่ งกลา้ หาญ

“คณุ หนูหาน พวกเราเพยี งแคอ่ ยากสมั ภาษณค์ ณุ เทา่ นัน้ ไมไ่ ด ้ จะทํารา้ ยใคร คณุ จะฟ้องรอ้ งบรษิ ัทพวกเรามนั ดไู มไ่ ร ้ มนุษยธรรมไปหน่อยเหรอ?” หานมจู่ อื่ มองไปทบี่ คุ คลนัน้ นักขา่ วคนนก้ี ลา้ เผชญิ หนา้ กบั เธอ? แถมยังบอกวา่ เธอไร ้ มนุษยธรรมไมเ่ ห็นใจคนอนื่ ? รอยยมิ้ เย็นเฉียบปรากฏบนใบหนา้ ของหานมจู่ อื่ เธอกา้ วไป ขา้ งหนา้ “ขอโทษนะ ดฉิ ันไมเ่ ห็นใจคนอน่ื ยังไง? ดฉิ ันเป็ น ดาราเหรอ? เป็ นคนสาธารณะเหรอ? พวกคณุ จะมาใชเ้ วลาสว่ น ใหญใ่ นการสมั ภาษณ์ดฉิ ันแลว้ ฉันตอบตกลงไปหรอื ยัง? ถา้ ดฉิ ันจะฟ้องพวกคณุ น่ันกถ็ อื เป็ นการคมุ ้ ครองสทิ ธทิ ่ัวไปเชน่ กนั เพราะพวกคณุ สง่ ผลกระทบตอ่ ชวี ติ ของดฉิ ัน แลว้ จะมาพดู วา่ ฉันไรม้ นุษยธรรมไมเ่ ห็นใจคนอน่ื ไดย้ งั ไง” อาจเป็ นเพราะคําพดู เธอจงึ ทําใหท้ กุ คนดตู กใจ ดงั นัน้ สอ่ื ทงั้ หลายจงึ มองหนา้ กนั เลกิ่ ลกั่ กอ่ นจะลดกลอ้ งในมอื ลงพรอ้ ม กบั ลา่ ถอยไป ไมน่ านฝงู ชนตรงหนา้ ก็หลกี ทางและหานมจู่ อื่ ก็เดนิ ผา่ นกลาง ฝงู ชนตรงหนา้ ไป

“วา้ ทระนงตนอะไรขนาดนัน้ คดิ วา่ ตวั เองเป็ นลกู สาวคนโตของ ตระกลู หานแลว้ จะตอ้ งเยย่ี มทสี่ ดุ เหรอ? วา่ ทส่ี ามใี นอนาคตก็ ตายไปแลว้ ? แตย่ ังแข็งกระดา้ งไดอ้ กี ” “ใชๆ่ ในความคดิ ฉันบรษิ ัทตระกลู เยใ่ กลจ้ ะเปลย่ี นไปแลว้ ดว้ ย ซา้ํ แตเ่ ธอดทู ระนงตนเกนิ ไป” “ลองดสู ิ วา่ เธอจะหยงิ่ ไดน้ านขนาดไหนกนั ?” แน่นอนวา่ คําพดู ของคนเหลา่ นีไ้ มไ่ ดเ้ ขา้ หหู านมจู่ อื่ เลยสกั นดิ เพราะถา้ เธอไดย้ นิ เขา้ เกรงวา่ เธอจะไปสรู ้ บปรบมอื กบั คนพวกน้ี เอา คนกลมุ่ นกี้ ลา้ ทจ่ี ะกระซบิ กระซาบเมอื่ อยลู่ บั หลงั พวกเธอไม่ กลา้ ทจ่ี ะย่วั ยคุ นตระกลู ใหญใ่ นเมอื งเป่ ย และไมต่ อ้ งพดู เลยวา่ ตระกลู ใหญท่ ห่ี มายถงึ คอื ตระกลู หานและ ตระกลู เย่ *

เสย่ี วเหยยี นเดนิ ตามหลังหานมจู่ อื่ อยา่ งระวังตวั และสงั เกตเห็น วา่ สอื่ ลา่ ถอยออกไปแลว้ ตามทเ่ี ธอคาดการณ์ไว ้ เพราะไมม่ ี แมแ้ ตก่ ลอ้ งทจ่ี ะยกขน้ึ มาถา่ ยอกี “วา้ ว มจู่ อ่ื …..เธอสดุ ยอดไปเลย ไมค่ ดิ เลยวา่ คนพวกนัน้ จะกลวั เธอมากขนาดน”ี้ เซยี วซพู่ ยักหนา้ เห็นดว้ ย คณุ ผหู ้ ญงิ ของเขาน่าทงึ่ มากจรงิ ๆ หานมจู่ อื่ หยดุ เดนิ กะทันหนั เพราะเธอเหลอื บเห็นรถของตระกลู หานทจี่ ะอยรู่ มิ ถนน หานมจู่ อ่ื เห็นประตรู ถคนั นัน้ เปิดออกกอ่ นจะพงุ่ ตวั ไปทร่ี ถคนั นัน้ อยา่ งคนไมท่ นั ไดค้ ดิ อะไรเพอ่ื จะเขา้ ไปภายในรถดว้ ยการ เคลอื่ นไหวทร่ี วดเร็วจนสําเร็จ ปฏกิ ริ ยิ าของผคู ้ นรอบๆรวมทัง้ นักขา่ วตา่ งกแ็ สดงออกถงึ ความ ประหลาดใจ ถา้ ใหพ้ วกเขาเห็นเสยี่ วหมโี่ ตว้ เขา้ ละ่ ก็ ความ โกลาหลมากมายจะเกดิ ขน้ึ อยา่ งแน่นอน จรงิ ๆเดมิ ทเี สยี่ วหมโ่ี ตว้ ตอ้ งการเปิดประตรู ถและกระโดดเขา้ ไป ในออ้ มกอดของหมา่ ม๊ ี แตไ่ มค่ ดิ วา่ หานมจู่ อ่ื จะเร็วกวา่ นัน้ ไม่ ตอ้ งรอเขาออกไป หานมจู่ อื่ ก็เขา้ มาน่ังภายในรถเรยี บรอ้ ยแลว้

“หมา่ ม๊?ี ” เพราะกอ่ นหนา้ นตี้ อนทเ่ี ธอวดิ โี อคอลหา หมา่ ม๊ดี ไู มส่ นใจเขา เทา่ ไรนัก ดงั นัน้ ตอนนเ้ี สย่ี วหมโ่ี ตว้ จงึ กงั วลมากวา่ หมา่ ม๊จี ะคยุ กบั เขา ไหม? ดงั นัน้ เขาจงึ เอยี งศรี ษะไปตรงหนา้ เพอื่ มองหานมจู่ อ่ื กอ่ นทจ่ี ๆู่ จะตะโกนออกมาอยา่ งไมค่ าดคดิ ตอนท่ี 734 คราวนที้ รี่ สู้ กึ เสยี ใจมาก เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งตะโกนเรยี กหมา่ ม๊ขี องเสยี่ วหมโ่ี ตว้ หานมจู่ อ่ื ก็ รสู ้ กึ หวั ใจเธอสน่ั ไหว เธอจงึ คอ่ ยๆหนั ไปมองเสยี่ วหมโ่ี ตว้ อยา่ ง ชา้ ๆ ใบหนา้ ของเจา้ ตวั เล็กดแู ดงกํา่ สายตาวาววบั และดโู หยหาเธอ เขาดไู มไ่ ดโ้ กรธเธอเรอ่ื งวดิ โี อคอลในวันนัน้ แมว้ า่ หานมจู่ อ่ื จะรวู ้ า่ ไมไ่ ดโ้ กรธเด็กนอ้ ยตรงหนา้ ขา้ มคนื

แมจ้ รงิ ๆเธออาจจะอยากตเี ขา แตเ่ มอื่ พอแสดงดา้ นดๆี ใหล้ กู อมเขาอกี ครัง้ เด็กไรเ้ ดยี งสาคนนกี้ จ็ ะกลับมาชอบเธออกี ครัง้ ทันที ตอนนเี้ สย่ี วหมโ่ี ตว้ อยตู่ รงหนา้ เธอ เธอรสู ้ กึ เจ็บปวดเหมอื น ความรสู ้ กึ มันกระจัดกระจายไปคนละทศิ ละทาง เธอขยับรมิ ฝี ปากพยายามจะพดู อะไรออกมา แตจ่ ๆู่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ กลบั พงุ่ ไปกอดคอหานมจู่ อ่ื ไวอ้ ยา่ งแรง หานมจู่ อื่ ตวั แข็งทอื่ รสู ้ กึ ไดถ้ งึ แขนนุ่มๆของเด็กชายตวั เล็กท่ี กอดรอบคอเธอไว ้ มอื เล็กๆทโ่ี อบรอบคอเธอกส็ มั ผัสทค่ี อเธอ เบาๆ เด็กชายตวั นุ่มนมิ่ กลา่ ว “หมา่ ม๊ ี เสยี่ วหมโี่ ตว้ คดิ ถงึ หมา่ ม๊ ี จังเลย” หานมจู่ อ่ื : “…………” เธอคอ่ ยๆเงยหนา้ อยากจะเออื้ มไปจับปลายนวิ้ ทอี่ ยหู่ ลังคอตน แตท่ นั ใดนัน้ หนูนอ้ ยพดู ขนึ้ มาวา่ “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ตี อนนอ้ี ยากจะ สนใจเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หรอื ยงั ?”

คําถามทถี่ ามออกมาดว้ ยความระมัดระวัง เพราะกลวั วา่ เธอจะ โกรธและไมส่ นใจกนั จนทําใหค้ นทไ่ี ดฟ้ ังรสู ้ กึ เศรา้ ขน้ึ มา ดวงตาของหานมจู่ อ่ื เปลยี่ นเป็ นแดงกํา่ กอ่ นจะมองทเ่ี สย่ี วหม่ี โตว้ แลว้ ถามกลบั เสยี งเบา “ถา้ แมไ่ มส่ นใจลกู อยา่ งทพี่ ดู เสยี่ ว หมโี่ ตว้ จะโกรธแมไ่ หม?” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ กระพรบิ ตาปรบิ ๆ ใบหนา้ เล็กๆนัน้ ดเู รยี บงา่ ยและ จรงิ จัง “ไมเ่ ลยหมา่ ม๊ ี เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จะไมโ่ กรธหมา่ ม๊เี ลย” “จรงิ เหรอ? แลว้ ถา้ แมไ่ มส่ นใจฟังเสย่ี วหมโี่ ตว้ เลยละ่ ?” เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กค็ รํา่ ครวญเอยี งศรี ษะและพดู วา่ “ถา้ หมา่ ม๊ไี มส่ นใจฟังเสยี่ วหมโี่ ตว้ เลย เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กจ็ ะรอแม่ เพราะเสย่ี วหมโี่ ตว้ เป็ นลกู ของแม่ เดย๋ี วสกั วนั หนงึ่ หมา่ ม๊กี จ็ ะ สนใจเสยี่ วหมโ่ี ตว้ เอง” หลังจากไดย้ นิ คําพดู เหลา่ นัน้ หานมจู่ อื่ ไมเ่ พยี งแตเ่ สยี ใจแตย่ งั รสู ้ กึ ผดิ อกี ดว้ ย เธอไมร่ ับผดิ ชอบตอ่ สงิ่ ใด แตก่ ลับสอนใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ เป็ นคนมี นํ้าใจขนาดนัน้ แถมเป็ นเด็กทเ่ี อาใจใสแ่ ละเขา้ ใจผอู ้ น่ื

ถา้ ตามปกตแิ ลว้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ควรจะเกลยี ดเธอไมใ่ ชเ่ หมอื นกบั ตอนนที้ ใี่ หอ้ ภยั ทงั้ คําพดู และการกระทําของเธอทเ่ี กดิ เมอื่ กอ่ น หนา้ น้ี แถมยงั พดู ดว้ ยใบหนา้ เสยี ใจวา่ จะรอเธอตลอดไป เป็ นลกู ชายทไี่ มม่ ใี ครเทยี บเลย หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ซาบซง้ึ จับใจ จนรวบตวั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ มาไวใ้ นออ้ ม กอด “กอ่ นหนา้ นหี้ มา่ ม๊ผี ดิ เอง หมา่ ม๊จี ะไมท่ ําอกี แลว้ ” “หมา่ ม๊คี รับ แลว้ แดด๊ …….” “เกย่ี วกบั พอ่ ของลกู กลับไปถงึ กอ่ นแลว้ หมา่ ม๊จี ะบอกนะ ตอนนี้ ทน่ี น่ี ักขา่ วเยอะเกนิ ไป พวกเรากลับบา้ นกนั กอ่ นดกี วา่ ” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ พยกั หนา้ อยา่ งเชอ่ื ฟัง เพราะรถทพี่ วกเขานั่งเป็ นของตระกลู หาน ดังนัน้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ และหานมจู่ อื่ จงึ ตอ้ งกลับไปทบี่ า้ นตระกลู หาน สว่ นเซยี วซู่ และซจู ว่ิ ก็นั่งรถคนั อนื่ ไปแลว้ ตา่ งคนตา่ งก็ตอ้ งกลบั ไปจัดการ เรอ่ื งของตัวเอง

หลงั จากมาถงึ บา้ นตระกลู หาน หานชงิ ก็พดู กบั หานมจู่ อ่ื วา่ “ชว่ งนเี้ ธอก็พักอยทู่ บ่ี า้ นตระกลู หานไปกอ่ นเถอะ รา่ งกายของ เธอตอนนอ้ี อ่ นแอเกนิ ไป อยทู่ น่ี จี่ ะไดม้ คี นมาดแู ล” หานมจู่ อื่ นง่ิ คดิ ไปสกั พัก กอ่ นจะสา่ ยหวั กลบั ไป “ฉันจะไมพ่ ักอยทู่ น่ี ”ี่ เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานชงิ ก็ขมวดคว้ิ มนุ่ “นเ่ี ธอยังตอ้ งการกลับไป ทหี่ อ้ งพักของตวั เองเหรอ? ทน่ี ่ันไมม่ ใี ครดแู ลเธอเลยนะ ถา้ เธอ ตอ้ งการกลบั ไปทน่ี ่ันฉันจะใหไ้ ปแตฉ่ ันจะใหค้ นรับใชไ้ ปกบั เธอ ดว้ ย” หานมจู่ อ่ื สา่ ยหวั “ฉันก็จะไมก่ ลับทห่ี อ้ งพักน่ันเหมอื นกนั ” หานชงิ รสู ้ กึ งนุ งงกบั เรอื่ งนเ้ี ล็กนอ้ ย ถา้ เธอไมก่ ลับไปทนี่ ั่น ไมพ่ ักทบ่ี า้ นตระกลู หานเชน่ กนั แลว้ เธอ ตอ้ งการไปทน่ี ่ัน? หรอื วา่ จะไปอยทู่ บี่ รษิ ัท? ตอนทห่ี านชงิ กําลงั ประมวลผล หานมจู่ อื่ กก็ ระซบิ เบาๆวา่ “ฉัน จะพาเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไปพักทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง”

วลิ ลา่ ไหเ่ จยี งเป็ นสถานทข่ี องเยโ่ มเ่ ซนิ ทแี่ ทเ้ ธอตอ้ งการกลบั ทๆ่ี ของเยโ่ มเ่ ซนิ หานชงิ จงึ ผงะชวั่ ครู่ ไมว่ า่ จะเกดิ อะไรขนึ้ เธอก็ตอ้ งการไปพักทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง ขณะกําลังคดิ เรอ่ื งน้ี หานมจู่ อื่ ก็กม้ มองทเ่ี สย่ี วหมโ่ี ตว้ ทยี่ นื เกาะ ขาเธอไวก้ อ่ นจะเอย่ ถามเสยี่ วหมโ่ี ตว้ เสยี งเบา “เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หมา่ ม๊จี ะพาหนูยา้ ยไปทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง หนูอยากไปกบั หมา่ ม๊ ี ไหม?” เมอื่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็กอดขาแมต่ ัวเองเสยี งยกใหญ่ กอ่ นจะพยกั หนา้ ขน้ึ ลงอยา่ งขยันขนั แข็ง “อมื หมา่ ม๊ไี ปทไ่ี หนเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็จะไปทนี่ ่ัน” “เด็กด”ี หานมจู่ อ่ื ลบู หวั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จากนัน้ จงึ เงยหนา้ ขน้ึ “พ่ี หลงั จากอาหารคํา่ วันน้ี บอกใหล้ งุ หนานไปสง่ พวกเราทว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งนะ” เป็ นทเ่ี ขา้ ใจแลว้ วา่ เธอตอ้ งการพักทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง

ถา้ ไมเ่ กดิ เรอื่ งกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ตอนนเี้ ธอกค็ งเป็ นภรรยาของเยโ่ ม่ เซนิ และอาศยั อยดู่ ว้ ยกนั ฉันสามภี รรยาคหู่ นงึ่ อยา่ งปกติ “อมื ” “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ขนึ้ ไปเก็บของเร็วลกู ” เสย่ี วหมโี่ ตว้ พยักหนา้ กอ่ นจะรบี วงิ่ ขนึ้ ไปชนั้ บน หานชงิ มองไปทเี่ ธอกอ่ นจะสา่ ยหวั ระอา ชว่ ยไมไ่ ดเ้ ด็กนอ้ ยคน นกี้ เ็ ปลยี่ นเป็ นดอ้ื รัน้ อยา่ งเร็วและไมอ่ ยากจะคดิ เลยวา่ ใครจะ เป็ นคนดแู ลเขาในวนั ทแี่ มไ่ มส่ นใจเขา ตอ้ งไปแลว้ และไมไ่ ดร้ สู ้ กึ อาวรณ์เลย รสู ้ กึ มาเสมอวา่ ลงุ เขาคนนถ้ี กู ละเลยจรงิ ๆ หลงั จากผา่ นอาหารคํา่ ไป ลงุ หนานก็สง่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ และ หานมจู่ อ่ื ไปทว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง สงิ่ ทวี่ นุ่ วายทส่ี ดุ ก็คอื เสย่ี วเหยยี น เธอไมไ่ ดม้ สี ว่ นเกยี่ วขอ้ ง กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เพราะเธอไมส่ ามารถอยทู่ วิ่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งไดแ้ ละพัก อยทู่ บี่ า้ นตระกลู หานได ้

ดงั นัน้ สดุ ทา้ ยเธอกต็ อ้ งกลับไปพักทหี่ อ้ งพักของตวั เอง เมอื่ ลงุ หนานไปสง่ เธอเสย่ี วเหยยี นยงั คงมองไปทห่ี านมจู่ อื่ ดว้ ย ความสงสารจับใจ “มจู่ อื่ เธอจะไมพ่ ักอยกู่ บั ฉันจรงิ ๆเหรอ? ใหฉ้ ันพักอยหู่ อ้ งใหญ่ ขนาดนัน้ ฉันก็กลัวนะ!” หานมจู่ อ่ื “……..เธอโตเป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ นะ จะกลัวอะไร?” “เป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ ไง หอ้ งใหญข่ นาดนัน้ ใหพ้ ักอยคู่ นเดยี วก็น่า กลัวอยดู่ ี งัน้ ….เธอใหเ้ สยี่ วหมโี่ ตว้ …..” “ไมไ่ ด ้ ถา้ เธอกลวั อยา่ งทบี่ อกเธอกไ็ ปหาพช่ี ายฉันสิ ไปกนั คะ่ ลงุ หนาน” ลงุ หนา้ พยักหนา้ ลากบั เสย่ี วเหยยี น จากนัน้ จงึ ขบั รถออกไปและ ปลอ่ ยใหเ้ สยี่ วเหยยี นยนื อยทู่ ตี่ รงนัน้ ดว้ ยความโมโห ยยั มจู่ อื่ ใหเ้ ธอทก่ี ําลงั กลวั ไปหาพช่ี ายของมจู่ อ่ื เนยี่ นะ? เธอจะ ไปกลา้ ไดไ้ ง? ณ วลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง

นับตงั้ แตข่ า่ วของเยโ่ มเ่ ซนิ แพรส่ ะพัดออกไปทว่ั เมอื งเป่ ย คน ในวลิ ลา่ ไหเ่ จยี งตา่ งก็ทราบหมดแลว้ ตอนนพี้ วกเขาจงึ ยงั คงอยู่ ในความเศรา้ แตก่ ็ยังตอ้ งจัดการตวั เองกนั ตอ่ ไป จากนัน้ พวก เขากไ็ ดร้ ับคา่ ตอบแทนกนั ตอ่ ตอนนเี้ รม่ิ คํา่ แลว้ เมอื่ เห็นรถกําลงั วงิ่ มาทางน้ี ผรู ้ ักษาความ ปลอดภัยตรงประตวู ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งก็เรม่ิ สขุ มุ ดเู ครง่ ขรมึ ขนึ้ มา รถหยดุ ลงทหี่ นา้ ประตใู หญ่ ประตรู ถถกู เปิดออก หานมจู่ อ่ื ลง จากรถพรอ้ มเสยี่ วหมโ่ี ตว้ พวกชายรักษาความปลอดภัยทงั้ หลายตา่ งกท็ กั ทายพวกเขา กอ่ นจะตะโกนออกมาดว้ ยความตนื่ เตน้ “คณุ ผหู ้ ญงิ !” “คณุ ผหู ้ ญงิ ครับ! คณุ ชายเยเ่ ขา……” หานมจู่ อ่ื ตดั บทสนทนานัน้ “รบกวนพวกคณุ ดว้ ย ทา้ ยรถมี กระเป๋ าเดนิ ทางอยชู่ ว่ ยฉันถอื หน่อยนะ ขอบคณุ มาก” เธอไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเกยี่ วกบั เรอื่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ แตใ่ บหนา้ ของ เธอและรา่ งกายของเธอทซ่ี บู ลงไปเยอะก็เป็ นทปี่ ระจักษ์แลว้ แสดงวา่ เธอเองก็ไมโ่ อเคเชน่ กนั ดงั นัน้ พวกเขาจงึ ไมถ่ ามอะไร เพมิ่ เตมิ อกี กอ่ นจะชว่ ยขนกระเป๋ าเดนิ ทางใหเ้ ธอ

“ลงุ หนาน รบกวนลงุ หนานมากเลยคะ่ วันนี้ เธอทางกลบั บา้ น อยา่ งปลอดภัยนะคะ” “ครับ งัน้ ผมขอตวั ไปกอ่ นนะครับ” กลมุ่ รักษาความปลอดภัยทห่ี นา้ ประตพู าหานมจู่ อ่ื และเสย่ี วหมี่ โตว้ เขา้ ไปยังวลิ ลา่ ไหเ่ จยี งพรอ้ มกบั กระเป๋ าเดนิ ทาง ความจรงิ แลว้ หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดม้ าทน่ี บี่ อ่ ยๆ ความรสู ้ กึ เธอแตกตา่ ง ออกไปทกุ ครัง้ เชน่ ครัง้ นที้ เ่ี ธอมาดว้ ยความรสู ้ กึ ทเ่ี ศรา้ ใจเป็ นพเิ ศษ ตอนที่ 735 พวกเรามารอคณุ พอ่ ไปดว้ ยกนั คนรับใชต้ นื่ ขน้ึ มากลางดกึ เพราะเธอมาถงึ จงึ ตอ้ งรบี ลกุ เพอ่ื ไป ทําความสะอาดหอ้ งและจัดการเพอ่ื ใหห้ านมจู่ อ่ื และเสย่ี วหม่ี โตว้ ไดเ้ ขา้ พัก กลมุ่ ของพวกเขาทงั้ หมดรเู ้ รอื่ งเรอื่ งราวทกุ อยา่ งทเี่ กดิ ขนึ้ ใน ครัง้ น้ี และพวกเขาก็ยังเห็นสอ่ื ถา่ ยภาพหานมจู่ อ่ื ดว้ ย

ตอนนัน้ เธออยใู่ นเพจและสวมชดุ แตง่ งานอยู่ แตเ่ จา้ สาวคนสวย กลบั มใี บหนา้ ซดี เซยี วและยนื อยทู่ า่ มกลางกลมุ่ เพอื่ นและกลมุ่ สอ่ื มวลชนกอ่ นจะถกู กลมุ่ ชนเบยี ดแน่นจนตอ้ งลม้ ลง แมว้ า่ งานแตง่ งานนัน้ จะไมร่ าบรนื่ เทา่ ใดนักแตส่ ําหรับพวกเขา แลว้ ตราบใดทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ระบแุ ลว้ วา่ หญงิ สาวคนนัน้ คอื คนของ ตระกลู เย่ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ คอื คณุ ชายตวั นอ้ ยอกี คนดว้ ย “คณุ ผหู ้ ญงิ คะ เรมิ่ ดกึ แลว้ ทา่ นกบั คณุ ชายนอ้ ยรบี พักผอ่ นกนั นะคะ” “รบกวนมากจรงิ ๆ พวกเธอกไ็ ปพักผอ่ นเหมอื นกนั นะ” หลงั จากคนรับใชอ้ อกไปแลว้ ภายในหอ้ งก็เหลอื เพยี งแคเ่ สยี่ ว หมโี่ ตว้ และหานมจู่ อ่ื สองแมล่ กู ทงั้ สองแมล่ กู ไมไ่ ดน้ อนดว้ ยกนั มานานแลว้ ดงั นัน้ เสย่ี วหมโ่ี ต ้ วจงึ รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ มากเมอื่ เห็นวา่ เขาจะไดแ้ ชรห์ อ้ งนอนกบั หมา่ ม๊ ี เสยี่ วหมโี่ ตว้ เขยง่ ปลายเทา้ กอ่ นจะดงึ ปลายเสอ้ื ของเธอ “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ไี มไ่ ดน้ อนกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ มานานแลว้ ตอนคํา่ เสยี่ วหมโ่ี ต ้ วกอดหมา่ ม๊ไี วไ้ ดไ้ หม?”

หานมจู่ อื่ บบี จมกู นั่นเบาๆ “ไดส้ ิ จากน…้ี .เราสองคนแมล่ กู มา นอนดว้ ยกนั ทกุ คนื เลยเนอะ” “ขอบคณุ ครับหมา่ ม๊”ี เสยี่ วหมโี่ ตว้ ตนื่ เตน้ มาก กอ่ นจะเปลย่ี นรองเทา้ เพอื่ เขา้ ไป อาบน้ํา กอ่ นจะหนั กลบั มาพดู กบั แมต่ วั เองวา่ “หมา่ ม๊ ี เสย่ี วหม่ี โตว้ ไปอาบน้ํากอ่ นนะ” “อมื โอเค” หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ ให ้ หลังจากทเี่ ห็นประตหู อ้ งน้ําถกู ปิดลง เธอ ก็นั่งลงขอบเตยี งกอ่ นจะกม้ หนา้ ลงและไลป้ ลายนวิ้ ไปตามผา้ ปู ทน่ี อน อารมณข์ องเธอเรม่ิ ดาวนอ์ กี ครัง้ คนนัน้ ทส่ี องแมล่ กู นอนพักผอ่ นดว้ ยกนั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เกดิ กลัววา่ เธอจะหายไป มอื เล็กๆนัน้ จงึ กอดเอวเธอไวแ้ น่นกอ่ นจะกด ใบหนา้ ตวั เองเขากบั แขนเธอและถไู ถอยา่ งออดออ้ น เมอ่ื นกึ ถงึ สง่ิ ทเ่ี กดิ ขนึ้ เมอ่ื ทเ่ี พงิ่ ผา่ นมากเธอกพ็ ดู กระซบิ ราวกบั คยุ กบั เสยี่ วหมโี่ ตว้ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ เกดิ เรอื่ งขน้ึ กบั พอ่ ของลกู หมา่ ม๊เี สยี ใจมากจรงิ ๆ”

ทา่ มกลางความมดื ไรเ้ สยี งตอบกลับจากเสยี่ วหมโี่ ตว้ หานมจู่ อื่ ยังกลา่ วตอ่ อกี วา่ “ดงั นัน้ หมา่ ม๊เี ลยไมร่ จู ้ ะเผชญิ หนา้ กบั ลกู ยงั ไงและไมร่ จู ้ ะบอกเรอ่ื งราวพวกนกี้ บั ลกู ยังไงดเี ลยไม่ วดิ โี อคอลคยุ กบั ลกู จนทําใหเ้ สยี่ วหมโี่ ตว้ ตอ้ งรอ้ งไหด้ ว้ ยความ เสยี ใจ ทัง้ หมดเป็ นเพราะหมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ขี อโทษลกู จรงิ ๆนะ” “ออื้ ” เสยี งเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ดงั ขนึ้ เบาๆจากนัน้ จงึ เกดิ แรงกระชบั ท่ี เอวเธอเพม่ิ ขน้ึ “หมา่ ม๊อี า่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ บอกไปแลว้ วา่ หมา่ ม๊ไี ม่ ตอ้ งกงั วลใจเลย ใครทําหมา่ ม๊ขี องเสย่ี วหมโ่ี ตว้ กนั ? หรอื จะเป็ น ผหู ้ ญงิ บนทวี ที ที่ ําใหแ้ มอ่ ารมณไ์ มด่ ี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ กค็ วรปลอ่ ย แมไ่ ปกอ่ น” ยง่ิ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เห็นอกเห็นใจกนั มากเทา่ ไร หานมจู่ อ่ื กย็ งิ่ รสู ้ กึ ผดิ มากขนึ้ เทา่ นัน้ เธอขาดความรับผดิ ชอบ……..ในฐานะแม่ จรงิ ๆ พอคดิ ถงึ เรอ่ื งพรงุ่ นที้ ตี่ อ้ งไปจัดการ หานมจู่ อ่ื กท็ ําไดเ้ พยี งแค่ ถอนหายใจ “ถา้ หมา่ ม๊รี สู ้ กึ ไมด่ ี หมา่ ม๊กี จ็ ๊บุ โป๊ ะๆเสยี่ วหมโ่ี ตว้ เร็ว!” เสยี่ วหมี่ โตว้ ถหู วั ไปมาทเี่ ธอ “แคแ่ มโ่ ป๊ ะๆเสย่ี วหมโี่ ตว้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็ไม่ โกรธแลว้ ”

หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ อบอนุ่ หวั ใจเธอกม้ ศรี ษะจบู ทหี่ นา้ ผากของเสยี่ ว หมโี่ ตว้ กอ่ นจะกระซบิ วา่ “เราจะรอพอ่ กลบั มาไปดว้ ยกนั นะ” “อมื้ ! หมา่ ม๊ไี มต่ อ้ งหว่ ง ถา้ มเี รอ่ื งอะไรลําบากใจเสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะ ชว่ ยแมเ่ อง” หานมจู่ อื่ ทําไดเ้ พยี งแคย่ ม้ิ ซงึ่ ไมไ่ ดช้ ว่ ยเธออะไรมากเพราะ ทา้ ยสดุ แลว้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ อายเุ พยี งแคส่ ห่ี า้ ขวบจงึ ไมไ่ ดช้ ว่ ยเธอ ไดม้ ากนัก “รบี ไปนอนไดแ้ ลว้ ฝันดนี ะลกู ” “ฝันดคี รับหมา่ ม๊!ี ” * วันตอ่ มา หานมจู่ อ่ื ตน่ื ตรงเวลากอ่ นจะลกุ ไปเรม่ิ แตง่ หนา้ ทโี่ ตะ๊ เครอื่ งแป้ง เธอไมไ่ ดแ้ ตง่ หนา้ มานานหลายวันแลว้ ตงั้ แตว่ ันทเ่ี ป็ นเจา้ สาว ป้ายแดง จากนัน้ เธอก็หนา้ สดมาโดยตลอด

ตวั เธอเองกไ็ มไ่ ดอ้ ยใู่ นอารมณท์ อี่ ยากจะลกุ ขน้ึ มาสะบดั แปรง แตง่ หนา้ เชน่ กนั แตว่ ันนก้ี ลับตา่ งออกไป เธอรตู ้ วั เองวา่ เธอ จะตอ้ งไปทบี่ รษิ ัทตระกลู เย่ ถา้ เธอไปแบบโทรมๆเชน่ นคี้ งทํา ใหค้ นอนื่ ไดห้ วั เราะเยาะเธอแน่นอน อยา่ งนอ้ ยตอ้ งแตง่ หนา้ เพอื่ แสดงความเคารพ พอคดิ ถงึ เรอ่ื งนห้ี านมจู่ อื่ ก็มองไปทก่ี ระจกดว้ ยความจรงิ จัง เธอ กรดี อายไลนเ์ นอรพ์ รอ้ มทงั้ ปัดมาสคารา่ การเคลอื่ นไหวไมไ่ ดช้ า้ จนเกนิ ไปแตก่ ร็ าบรน่ื ไปอยา่ งดแี ละใช ้ เวลาแตง่ หนา้ ไมน่ านนัก เมอื่ เธอลกุ ขนึ้ ยนื ก็พบวา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ยงั คงนอนอยบู่ นเตยี งโดย มผี า้ หม่ คลมุ รา่ งนอ้ ยๆไวอ้ ยู่ ดเู หมอื นคนไมไ่ ดน้ อนหลับเต็มอมิ่ มาเป็ นเวลานาน หานมจู่ อ่ื ครนุ่ คดิ อยสู่ กั พัก เธอไมไ่ ดป้ ลกุ ใหเ้ ขาตนื่ แตเ่ ลอื กทจ่ี ะ ไปเปลยี่ นชดุ หลังจากเสร็จเรยี บรอ้ ยก็เปิดประตเู พอ่ื ออกไปขา้ ง นอก คนรับใชต้ น่ื ขน้ึ มาไดส้ กั พักแลว้ และรอเธออยทู่ ขี่ า้ งนอกประตู

เมอื่ เห็นวา่ เธอออกมาเขาจงึ กลา่ วอยา่ งเคารพวา่ “คณุ ผหู ้ ญงิ อาหารเชา้ เตรยี มพรอ้ มแลว้ คะ่ ” หานมจู่ อ่ื ครนุ่ คดิ ทน่ี ห่ี า่ งจากบรษิ ัทของตระกลู คอ่ นขา้ งไกล หากขบั รถไปทนี่ ั่นเองในชว่ งเวลานอี้ าจจะตอ้ งรถตดิ “ขอบคณุ มากคะ่ แตว่ ันนฉี้ ันไมม่ เี วลาพอทานขา้ วเชา้ แลว้ สายๆคอ่ ยปลกุ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ นะคะอยา่ ลมื ใหเ้ ขาดมื่ น้ํารอ้ นสกั หน่อยกอ่ นนะคะ” “รับทราบคะ่ คณุ ผหู ้ ญงิ แตท่ า่ นไมท่ านอาหารเชา้ จรงิ ๆเหรอคะ? ถา้ ไมก่ นิ อะไรจะปวดทอ้ งเอานะคะ งัน้ …ใหฉ้ ันทําขา้ วโอต้ ให ้ ไหมคะ ไวท้ านตอนเดนิ ทาง?” ขา้ วโอต้ ? หานมจู่ อ่ื คดิ สกั ครกู่ อ่ นจะพยักหนา้ “โอเค ขอบคณุ มากๆคะ่ ” คนรับใชร้ บี จัดการใหเ้ ป็ นพัลวันรับนําขา้ วโอต้ มาใหเ้ ธอภายใน เวลาไมถ่ งึ หา้ นาที กอ่ นจะปิดไวใ้ หอ้ ยา่ งดเี พราะกลวั หกยงิ่ ไป กวา่ นัน้ คอื สาวรับใชเ้ ตรยี มแซนดว์ ชิ ใหเ้ ธอดว้ ย เธอยมิ้ เขนิ ๆ “เดนิ ทางปลอดภัยนะคะคณุ ผหู ้ ญงิ ”

หานมจู่ อ่ื กลา่ วขอบคณุ กอ่ นจะเดนิ ไปทโี่ รงรถ รถของเธอยงั คงจอดอยทู่ น่ี จี่ งึ สะดวกมาก ทําใหเ้ ธอไมต่ อ้ งไป หาคนขบั รถมารับเธอ หลงั จากขบั รถออกไปแลว้ ยามรักษาความปลอดภยั ก็อดไมไ่ ด ้ ทจี่ ะเอนตวั มาเพอ่ื กระซบิ กระซาบกนั เงยี บๆ “คณุ ผหู ้ ญงิ ไปไหนแตเ่ ชา้ ขนาดน?้ี หรอื วา่ จะเขา้ บรษิ ัท?” “อมื ดแู ลว้ จะเหมอื นก็ไมเ่ หมอื น พวกแกไดด้ ขู า่ วไหม? คณุ ทา่ น…ก็จะกลบั เขา้ มาทํางานแลว้ ” “อะไรนะ?” ทกุ คนตา่ งอทุ าน “ไมใ่ ชค่ ณุ ทา่ นอยบู่ า้ นพักคนชรา หรอกเหรอ? ไดย้ นิ มาวา่ สภาพจติ ใจไมค่ อ่ ยปกตนิ ัก จๆู่ เขาจะ กลับเขา้ มาทํางานไดไ้ ง???” “พวกแกกร็ นู ้ เ่ี กยี่ วกบั คณุ ชายของพวกเรากบั ตระกลู เย่ ถา้ คณุ ทา่ นไมร่ บี ออกมา พอเกดิ เรอื่ งกบั คณุ ชายเยข่ องเราทมี่ ันบดิ เบย้ี วและพดู ยาก” “…..ชา่ งเถอะๆ ไมใ่ ชว่ า่ คนสามัณชนอยา่ งพวกเราจะมองแลว้ เขา้ ใจ ดงั นัน้ เราอยา่ เดาสมุ่ สส่ี มุ่ หา้ เลย”

“โอย้ พวกแกลองทายดวู า่ คณุ ผหู ้ ญงิ ……จะไปบรษิ ัทไหม?” หานมจู่ อื่ เดนิ ทางไปทบี่ รษิ ัทจรงิ ๆ เพราะซจู วิ่ ใหข้ อ้ มลู ที่ น่าเชอื่ ถอื และถกู ตอ้ งกบั เธอ โดยบอกวา่ หลังจากทเี่ ยห่ ลนิ่ หาน พานายทา่ นตระกลู เยอ่ อกจากบา้ นพักคนชรา เยห่ ลนิ่ หานก็ได ้ วางแผนจะกลับเขา้ สตู่ ระกลู เยอ่ กี ครัง้ แตเ่ พราะเขาไมม่ หี นุ ้ บรษิ ัทตระกลู เยอ่ ยใู่ นมอื จงึ ทําไดเ้ พยี งแค่ เชญิ ใหน้ ายทา่ นตระกลู เยอ่ อกตวั เทา่ นัน้ วันนต้ี ระกลู เยจ่ ะมกี ารประชมุ ภายในเกดิ ขนึ้ ทกุ คนรดู ้ แี กใ่ จวา่ เนอื้ หาทจ่ี ะประชมุ คอื อะไร ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ จงึ ตอ้ งรบี เขา้ รว่ มการประชมุ ในครัง้ นดี้ ว้ ย เธอเองก็อยากจะรคู ้ ําพดู ของเยห่ ลนิ่ หานทพ่ี ดู ตอ่ หนา้ เธอนัน้ แทจ้ รงิ แลว้ คอื โกหกหรอื เปลา่ ? เขามองหาโอกาสเพอื่ จะ แทนทจ่ี รงิ ๆใชไ่ หม? แตเ่ กดิ การจราจรตดิ ขัดบนทอ้ งถนนพอดี หานมจู่ อื่ จงึ หยดุ รถ และยกขา้ วโอต้ ขน้ึ มาทานกอ่ นจะตามดว้ ยแซนดว์ ชิ แตแ่ ลว้ ในเวลานโี้ ทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอก็ดงั ขน้ึ

ตอนที่ 736 ทงั้ เธอและบรษิ ทั ผมก็จะเอาทง้ั หมดนน่ั แหละ เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งโทรศพั ทม์ อื ถอื ดงั ขน้ึ หานมจู่ อ่ื ถงึ กบั ขมวดควิ้ แน่น ในเวลาแบบนใี้ ครโทรมาหาเธอกนั นะ? หรอื วา่ จะเป็ นซจู วิ่ ? หานมจู่ อื่ วางแกว้ ลงกอ่ นจะหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขนึ้ มาดู แตก่ ลับ พบวา่ ไมใ่ ชเ่ บอรข์ องซจู วิ่ แตเ่ ป็ น… เยห่ ลน่ิ หาน เธอมองดสู ายทโี่ ทรเขา้ เขาของเขากอ่ นหนา้ เยห่ ลนิ่ หานโทรหาเธอตอนนี้ เขาคดิ จะทําอะไรกนั แน่? ในขณะทห่ี านมจู่ อ่ื กําลังคดิ หาเป้าหมายของเขา เธอกดรับ สายโทรศพั ทแ์ ลว้ กรอกเสยี งลงไป “ ฮลั โหล? ” เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งของเธอ เยห่ ลนิ่ หานก็ถอนหายใจออกมาอยา่ ง โลง่ อก “ ดจี ัง คณุ ไมเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หม? ” หานมจู่ อื่ “……”

ดงั นัน้ เขาเธอหาเธอเพอื่ พดู แคน่ ?ี้ เยห่ ลนิ่ หาน “ วันนค้ี ณุ ปิดโทรศพั ทท์ งั้ วนั ผมตดิ ตอ่ คณุ ไมไ่ ด ้ เลย ” ถา้ จะมาพดู แคน่ ี้ หานมจู่ อื่ ก็ไมร่ วู ้ า่ จะหยบิ ขน้ึ มารับทําไม หลังจากนงิ่ เงยี บไปพักหนง่ึ เธอกห็ ยบิ แซนดว์ ชิ ขนึ้ มากดั ไป หนง่ึ คํา เสยี งเคยี้ วเบาๆ ดงั ไปถงึ หขู องเยห่ ลน่ิ หาน เขาตกใจเล็กนอ้ ย จงึ ถามออกไปเสยี งแผว่ วา่ “ คณุ ยงั ไมท่ านขา้ วเชา้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื มองไปขา้ งหนา้ เห็นการจราจรทต่ี ดิ ขดั จนรถขยบั ไมไ่ ด ้ เธอจงึ ดม่ื ขา้ วโอต๊ แลว้ กลนื แซนดว์ ชิ ลงไป “ คณุ เยม่ ธี รุ ะอะไรหรอื เปลา่ คะ? ” อกี ฝ่ ายเงยี บไปครหู่ นงึ่ หลังจากนัน้ กต็ อบกลับมาเสยี งเบาวา่ “ผมแคค่ ดิ ถงึ คณุ ไมเ่ ป็ นอะไรกด็ แี ลว้ ถา้ เป็ นไปได ้ ผมอยากจะ เลยี้ งขา้ วคณุ สกั มอ้ื คณุ … ตอนนโี้ อเคไหม?” เมอ่ื ไดฟ้ ังอยา่ งนัน้ หานมจู่ อื่ กเ็ มม้ ปาก มองสถานการณ์ ภายนอกรถแลว้ กบ็ อกกบั เขาไปตามตรง

“ เกรงวา่ จะไมส่ ะดวก ตอนนฉ้ี ันกําลงั อยรู่ ะหวา่ ง… ทางไป บรษิ ัทตระกลู เย่ ” คําพดู ของเธอทําใหอ้ กี ฝ่ ายเงยี บไปครหู่ นงึ่ หลงั จากนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็สงั เกตวา่ นํ้าเสยี งของเขาเปลยี่ นเป็ นกงั วลเล็กนอ้ ย “ มจู่ อื่ ? คณุ ไปทําอะไรทบ่ี รษิ ัทตระกลู เย?่ ไมใ่ ชว่ า่ คณุ เพง่ิ กลับมาจากตา่ งประเทศเหรอ? คณุ ควรทจ่ี ะพักผอ่ นสคิ รับ ” หานมจู่ อื่ ยมิ้ บางๆ “ ไมไ่ ดท้ ําอะไรหรอก ฉันเพยี งแคอ่ ยากไปดู สกั หน่อยน่ะ ” เธอคอ่ ยๆ ดม่ื ขา้ วโอต๊ เขา้ ไปอกี คํา ไมอ่ ยากจะบอกเลยวา่ ฝี มอื การทําอาหารของสาวใชค้ นนชี้ า่ งยอดเยย่ี มเสยี จรงิ เป็ นการชง ขา้ วโอต๊ เป็ นอะไรทอ่ี รอ่ ยมาก ยงิ่ คดิ ก็ยง่ิ ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ อยาก อาหารมากขนึ้ “ทบี่ รษิ ัทมอี ะไรใหด้ เู หรอ ตอนนค้ี ณุ อยทู่ ไี่ หน? ผมจะไปหา คณุ ” ปฏกิ ริ ยิ านข้ี องเขานัน้ ทําใหห้ านมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ผดิ หวังเล็กนอ้ ย “ คณุ กลัวอะไร? ”

เธอเอย่ ถาม เยห่ ลน่ิ หานตกใจ หลังจากนัน้ จงึ พดู ออกไปยมิ้ ๆ วา่ “ มจู่ อ่ื ผม จะกลวั อะไรละ่ ? ” “ ถา้ คณุ ไมไ่ ดก้ ลวั ความผดิ งัน้ กร็ อฉันทบ่ี รษิ ัท เอาไวเ้ ราคอ่ ย คยุ กนั ” พดู จบ หานมจู่ อ่ื กไ็ มเ่ ปิดโอกาสใหเ้ ขาไดพ้ ดู อะไรอกี เธอกด วางสายในทันที เธอวางโทรศพั ทท์ ง้ิ เอาไวก้ อ่ นจะกนิ แซนดว์ ชิ ทยี่ งั กนิ ไมเ่ สร็จ ตอ่ รอเธอกนิ แซนดว์ ชิ และดมื่ ขา้ วโอต๊ จนหมดแลว้ การจราจร ตรงหนา้ ก็สามารถคลค่ี ลายไดใ้ นทส่ี ดุ หานมจู่ อ่ื รบี ปัดเศษขนม ปังในมอื กอ่ นจะขบั รถตอ่ ทน่ี อ่ี ยใู่ กลก้ บั บรษิ ัทของตระกลู เยม่ าก ใชเ้ วลาเพยี งสบิ หา้ นาที เธอกม็ าถงึ ทหี่ มาย หลงั จากสบิ หา้ นาที หานมจู่ อ่ื กม็ าถงึ บรษิ ัท เธอเอารถเขา้ ไป จอดในสว่ นของตระกลู เย่

เพราะคนของตระกลู เยล่ ว้ นเคยเจอเธอมาหมดแลว้ ดงั นัน้ จงึ ไม่ มใี ครมาหยดุ เธอเมอื่ เธอจะขน้ึ ลฟิ ต์ เธอเดนิ ตรงไปทางลฟิ ตท์ ม่ี ี ไวส้ ําหรับเยโ่ มเ่ ซนิ ขณะทก่ี ําลงั จะกา้ วขนึ้ ลฟิ ต์ แขนของเธอก็ ถกู ใครบางคนควา้ เอาไว ้ หานมจู่ อื่ หนั กลบั ไปมองก็เห็นวา่ เป็ นเยห่ ลน่ิ หาน “ อยา่ ขนึ้ ไป ” เขาบอก หานมจู่ อ่ื “ ? ” สหี นา้ ของเยห่ ลน่ิ หานดไู มค่ อ่ ยดนี ัก กรอบแวน่ สที องชว่ ยปกปิด อารมณ์ขนุ่ มัวในแววตาของเขา เขาหลบุ สายตาลง ดงึ หานมจู่ ่ื อออกมา เมอื่ เห็นวา่ ประตลู ฟิ ตป์ ิดลงแลว้ จงึ ยอมปลอ่ ยตวั เธอ หานมจู่ อื่ ดงึ มอื ตวั เองกลบั มา เอย่ ดว้ ยน้ําเสยี งเย็นชา “ คณุ จะ ทําอะไร? ” “คณุ เพง่ิ จะกลบั มา รา่ งกายยงั ไมท่ ันฟ้ืนตวั ดเี ลยไมใ่ ชเ่ หรอ? เดย๋ี วผมจะไปสง่ คณุ คณุ จะไดพ้ ักผอ่ น ” พดู จบ เยห่ ลน่ิ หานหวงั ดงึ มอื ของหานมจู่ อ่ื เพอ่ื ลากไปอกี ครัง้

หานมจู่ อ่ื กา้ วถอยหลังไปดว้ ยสหี นา้ เย็นชา พลางเอย่ ออกมา ดว้ ยนํ้าเสยี งเครง่ เครยี ด “ คณุ เย่ โปรดใหเ้ กยี รตติ วั คณุ เองดว้ ย ” น้ําเสยี งเธอฟังดหู นักแน่นและจรงิ จังเป็ นอยา่ งมาก จนเยห่ ล่ิ นหานถงึ กบั ผงะไป มอื คา้ งไวก้ ลางอากาศ พดู ดว้ ยรอยยม้ิ ทดี่ ู บดิ เบย้ี ววา่ “ ทําไม คณุ รังเกยี จผมเหรอ? แมแ้ ตจ่ ะเป็ นหว่ งก็ ไมไ่ ดเ้ ลยเหรอ?” “ เป็ นหว่ ง หรอื สํานกึ ผดิ ? ” เยห่ ลน่ิ หาน “ หมายความวา่ ไง? ” “คณุ เยค่ ะ คณุ อยา่ มาแสรง้ โงก่ บั ฉัน จดุ ประสงคท์ ฉ่ี ันกลบั มา คณุ กค็ วรทจี่ ะเขา้ ใจอยา่ งชดั เจนแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ตอนนโ้ี มเ่ ซนิ ไมอ่ ยู่ ฉันจะดแู ลทกุ อยา่ งแทนเขาเอง” เยห่ ลนิ่ หานตกตะลงึ เขาคดิ วา่ หานมจู่ อื่ คงพอเดาไดว้ า่ เขาคดิ จะทําอะไร ทวา่ … ดว้ ยนสิ ยั ของเธอ ควรทจี่ ะปกป้องตวั เอง แต่ คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ … เธอกลับพดู ออกมาอยา่ งตรงไปตรงมา ไมไ่ วห้ นา้ เขาไปแมแ้ ตน่ อ้ ย

ทันใดนัน้ เยห่ ลนิ่ หานกร็ สู ้ กึ หดหใู่ จขนึ้ มา เมอ่ื มองดหู ญงิ สาวบอบบางตรงหนา้ รมิ ฝี ปากของเยห่ ลน่ิ หานก็ ยกยม้ิ อยา่ งประชดประชนั “มจู่ อื่ ในสายตาของคณุ ผมเป็ นคนทแ่ี ยข่ นาดนัน้ เลยเหรอ? ” เธอไมต่ อบคําถามของเขา แตส่ ายตาของเธอกลับแสดงออกมา อยา่ งชดั เจนวา่ เธอคดิ อยา่ งไร “ หรอื จะบอกวา่ ตอนนใี้ นใจของคณุ คดิ วา่ ผมจะมาแทนทใี่ น บรษิ ัทเหรอ? เพราะวา่ เกดิ เรอ่ื งโมเ่ ซนิ ดงั นัน้ ผมก็เลยหาโอกาส ทําอยา่ งนัน้ เหรอ? แตว่ า่ นะมจู่ อื่ คนไมค่ ดิ บา้ งเหรอ วา่ ผมเป็ น คนแบบไหนถงึ คดิ จะฉวยโอกาสเขา้ มา? ” หานมจู่ อื่ เมม้ รมิ ฝี ปากแดงระเรอื่ ของเธอ “ คณุ คดิ วา่ คณุ ไมใ่ ช่ งัน้ เหรอ?” เยห่ ลน่ิ หานจอ้ งมองเธอโดยไมพ่ ดู อะไร “ ถา้ คณุ คดิ วา่ คณุ ไมใ่ ช่ งัน้ คณุ กไ็ มต่ อ้ งเขา้ รว่ มการประชมุ ใน วนั น้ี ” เยห่ ลน่ิ หานหนา้ ถอดสี ดเู หมอื นวา่ เธอจะรหู ้ มดทกุ อยา่ งแลว้

ต๊งิ — หานมจู่ อื่ กดลฟิ ต์ ประตลู ฟิ ตเ์ ปิดออก เธอกา้ วเขา้ ไปดา้ นใน กอ่ นจะกดประตลู ฟิ ต์ เธอกจ็ อ้ งมองไปทเ่ี ขากอ่ นจะยม้ิ เยาะ ออกมา “ แสดงใหฉ้ ันดสู ิ วา่ ทา้ ยทสี่ ดุ แลว้ คณุ เป็ นคนแบบไหน กนั ” พรบึ่ ! ในชว่ งทป่ี ระตลู ฟิ ตป์ ิดสนทิ เยห่ ลน่ิ หานทย่ี นื อยดู่ า้ นนอกลฟิ ตก์ ็ กําหมัดแน่นจนเสน้ เลอื ดปดู ขน้ึ ทห่ี นา้ ผาก “คณุ ชายหาน คณุ อยา่ ซอื่ ไปหน่อยเลย เธอแคก่ ระตนุ ้ คณุ เทา่ นัน้ ถา้ คณุ ฟังเธอ ทกุ อยา่ งก็จะเขา้ แผนของเธอพอด”ี ผชู ้ ว่ ยทยี่ นื อยดู่ า้ นขา้ งของเขามาตลอด เมอ่ื เห็นวา่ หานมจู่ ื่ อจากไปแลว้ เขาก็เดนิ เขา้ มาพดู อยา่ งรบี รอ้ น เมอื่ เยห่ ลน่ิ หานไดฟ้ ังคําพดู ของเขาทพี่ ดู จาใสร่ า้ ยวา่ “ผหู ้ ญงิ ใครๆ กช็ อบเขา้ มาเอาอกเอาใจผชู ้ ายรวยทงั้ นัน้ รอใหค้ ณุ หาน ไดเ้ ป็ นประธานบรษิ ัทตระกลู เยก่ อ่ นเถอะ เธอจะไมห่ นั มามอง เลยหรอื ? ตอนนใี้ นหวั ของเธอมแี ตเ่ รอื่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ แตม่ ันก็ ชว่ั คราวแคน่ ัน้ แหละ? ”

พดู จบเขาก็โดนกระชากคอเสอ้ื ขนึ้ มา ดวงตาดําขลับภายใต ้ กรอบแวน่ จอ้ งมองมาอยา่ งน่ากลวั “ใครใชใ้ หน้ ายพดู ถงึ เธอ แบบนัน้ ? ” ชายหนุ่มถงึ กบั หนา้ เปลยี่ นสี “คณุ หานครับผมผดิ ไปแลว้ นผ่ี ม คดิ เผอ่ื คณุ นะ ถา้ คณุ ไมพ่ อใจคราวหลังผมจะไมพ่ ดู อกี แลว้ ครัง้ นยี้ กโทษใหผ้ มดว้ ยนะครับ ” เยห่ ลน่ิ หานมองเขาอยพู่ ักหนงึ่ กอ่ นจะคอ่ ยๆ ดงึ มอื กลบั ไป ผชู ้ ว่ ยกลับไปยนื อยขู่ า้ งๆ เขาพลางจัดแจงคอเสอื้ ตวั เองใหเ้ ขา้ ที่ “ มจู่ อื่ เป็ นผหู ้ ญงิ ทพี่ เิ ศษทสี่ ดุ ทฉี่ ันเคยเจอ นายอยา่ ไดม้ า พดู จาใหร้ า้ ยเธออกี ” เขายกยม้ิ ทม่ี มุ ปาก ดวงตาฉายแววชว่ั รา้ ย ในแบบทเี่ ขาไมเ่ คย เป็ นมากอ่ น “ทัง้ เธอและบรษิ ัท ฉันจะเอาทัง้ หมดน่ันแหละ” ผชู ้ ว่ ยลอบกลนื นํ้าลาย พยกั หนา้ อยา่ งเห็นดว้ ย

เยห่ ลน่ิ หานเงยหนา้ มองลฟิ ตท์ ค่ี อ่ ยๆ ขนึ้ ไปทลี ะชนั้ รมิ ฝี ปาก บางกย็ ง่ิ เมม้ แแน่นขน้ึ เรอ่ื ยๆ มจู่ อื่ คณุ อยา่ มาโทษผมแลว้ กนั ไวผ้ มเอามาไดท้ ัง้ หมดเมอ่ื ไหร่ ผมจะอธบิ ายใหค้ ณุ ฟังเอง เยโ่ มเ่ ซนิ นายไมช่ อบทจ่ี ะสกู ้ บั ฉันงัน้ เหรอ? ตอนนน้ี ายก็ตายไป แลว้ ฉันจะคอยดวู า่ นายจะเอาอะไรมาส?ู ้ ตอนที่ 737 เจา้ คนโง่ หานมจู่ อื่ เดนิ ตรงไปยังหอ้ งผบู ้ รหิ าร เมอื่ เขา้ ไปดา้ นในก็พบ เซยี วซทู่ รี่ อเธออยกู่ อ่ นหนา้ แลว้ เธอชะงักไปเล็กนอ้ ย “อาการบาดเจ็บของคณุ เป็ นไงบา้ ง? ” เซยี วซไู่ ดร้ ับบาดเจ็บอยา่ งหนัก แลว้ เขาจะดขี นึ้ ไดไ้ วขนาดนัน้ ไดอ้ ยา่ งไร? แตเ่ ขาเป็ นผชู ้ ว่ ย เขาจะไมม่ ที างยอมใหต้ ําแหน่ง ของเยโ่ มเ่ ซนิ เจา้ นายของเขาถกู ปลน้ ไปแน่ เพยี งเขายมิ้ ออกมา กก็ ระทบกบั แผลบนใบหนา้ จนตอ้ งฝื นกดั ฟันดว้ ยความเจ็บ

“ เอาละ่ คณุ กลบั ไปรักษาตวั เองเถอะ ขนื คณุ … ยังฝื นอาการ บาดเจ็บอยแู่ บบนี้ มันไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทด่ี เี ลย ” หานมจู่ อ่ื เดนิ ไปถงึ หนา้ โตะ๊ ทํางาน เธอก็จัดการเปิด คอมพวิ เตอรโ์ นต้ บคุ๊ “ คณุ ผหู ้ ญงิ ครับ แบบนมี้ ันไม…่ ” เซยี วซฝู่ ื นอาการบาดเจ็บไป ยนื อยตู่ รงหนา้ เธอ “ แผนการของตาแกพ่ วกนัน้ คณุ ผหู ้ ญงิ รับมอื กบั มนั ไมไ่ ดห้ รอกครับ ตอนนคี้ ณุ ผชู ้ ายไมอ่ ยู่ ผมจะหนไี ป ไมไ่ ด ้ ” อยา่ งไรกต็ ามคณุ ผหู ้ ญงิ ยังดเู ด็กเกนิ ไป และมปี ระสบการณ์ ทํางานไมน่ านนัก เธอจะไปตอ่ กรกบั เหลา่ จงิ้ จอกเฒา่ เจา้ เลห่ ท์ ่ี อยมู่ านานหลายปีไดอ้ ยา่ งไร? ในเวลาแบบนจี้ ะใหเ้ ขาหนไี ป ไมไ่ ดห้ รอก หากวนั หนง่ึ คณุ ชายเยก่ ลบั มา เขายงั จะมชี วี ติ รอด อยอู่ กี เหรอ “ ไมเ่ ป็ นไรเซยี วซู่ ตอ่ ใหต้ อนนพ้ี วกเขาอยากจะเปลย่ี น ตําแหน่งผบู ้ รหิ าร กจ็ ําเป็ นตอ้ งใชเ้ วลา กลับไปรักษาตวั กอ่ น เถอะ นาย… ” เธอยงั พดู ไมท่ ันจบเสยี งโทรศพั ทก์ ด็ งั ขนึ้ มาเสยี กอ่ น หานมจู่ อ่ื หนั ไปมองก็เห็นวา่ ซจู ว่ิ เป็ นคนโทรเขา้ มา

“ ฮลั โหล? ” “คณุ มจู่ อ่ื คะ ตอนนฉี้ ันอยใู่ ตอ้ าคารบรษิ ัทตระกลู เย่ ทา่ น ประธานหานใหฉ้ ันมาสง่ เอกสารใหค้ ณุ คะ่ ” ใหเ้ ธอมาสง่ เอกสารในเวลาแบบนง้ี ัน้ เหรอ? สายตาของ หานมจู่ อ่ื ฉายแววไมม่ ั่นใจ กอ่ นจะพยักหนา้ “โอเค เดย๋ี วฉันจะ ใหแ้ ผนกตอ้ นรับไปรับคณุ ขน้ึ ลฟิ ต์ ” ซจู ว่ิ มาเร็วมาก เธอเดนิ ตรงดง่ิ เปิดประตเู ขา้ มาในหอ้ งทํางาน ทันที เซยี วซเู่ อยี งตวั หลบ แมว้ า่ อาการบาดเจ็บของเขาจะถกู พันดว้ ยผา้ กอ๊ ซ แตม่ ันกย็ ังดปู ระหลาดอยดู่ ี หานมจู่ อื่ ไมม่ ี ทางเลอื ก และไมส่ ามารถบอกใหเ้ ขาขยับได ้ “ เลขาซ?ู พชี่ ายฉันใหค้ ณุ เอาเอกสารอะไรมาสง่ ใหเ้ หรอ? ” ซจู ว่ิ นําเอาเอกสารมาวางไวบ้ นโตะ๊ ดว้ ยสหี นา้ เครง่ เครยี ด “ ทา่ นประธานหานบอกวา่ เพยี งแคค่ ณุ เปิดดกู ็จะทราบเองคะ่ ” หานมจู่ อ่ื เปิดเอกสารขน้ึ มาดดู ว้ ยความสงสยั กเ็ ห็นวา่ เป็ น หนังสอื สญั ญาการแตง่ งาน เธอแสดงอาการตกใจออกมาอยา่ ง ชดั เจน มลี างสงั หรณ์บางอยา่ งคลมุ เครอื อยใู่ นใจ หลงั จากทไ่ี ด ้ อา่ นสญั ญาขอ้ ตกลงก็ยง่ิ ตกใจมากขน้ึ ไปอกี

เห็นตรงทอี่ ยใู่ นสว่ นทา้ ยสดุ ตวั อกั ษรสามตวั ทเี่ ป็ นลายเซน็ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ลายเส็นดรู าวกบั ดง่ั มงั กรทก่ี ําลงั โบยบนิ เธอก็อด ทจ่ี ะหนา้ แดงไมไ่ ด ้ “ เจา้ โงน่ …ี่ ” เธอพมึ พําออกมาเสยี งเบา ในตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ประสบอบุ ตั เิ หตุ เธอไมไ่ ดเ้ สยี น้ําตาออกมาสกั หยด ทวา่ ในตอนนเ้ี ธอทนไมไ่ หว แลว้ น้ําตารว่ งหลน่ ออกมาจากดวงตาสวย ตกลงไปเปรอะ เอกสารจนเปี ยกชน้ื “ ทําไมเขาทําอยา่ งน?ี้ ฉันไมเ่ ห็นดว้ ยสกั หน่อยทเ่ี ขาตดั สนิ ใจ อยา่ งน?้ี ” หานมจู่ อ่ื เอย่ ถามทัง้ น้ําตาทไ่ี หลออกมา เซยี วซยู่ นื อยเู่ งยี บอยขู่ า้ งๆ เธอ เขารเู ้ รอ่ื งสญั ญาฉบบั นอี้ ยแู่ ลว้ สญั ญาฉบบั น…้ี ในตอนแรกคณุ ชายเยใ่ หเ้ ขาชว่ ยหาทนายมา ชว่ ยรา่ งเพอื่ ใหท้ กุ อยา่ งเป็ นไปอยา่ งถกู ตอ้ ง กอ่ นจะสง่ ใหไ้ ปอยู่ ในมอื ของหานชงิ ซจู วิ่ ไมร่ เู ้ นือ้ หาในเอกสาร แตเ่ มอ่ื เห็นการแสดงออกของ หานมจู่ อ่ื เธอก็คดิ วา่ มันตอ้ งเป็ นเรอ่ื งทซี่ บั ซอ้ นมากแน่ๆ จงึ ได ้ เอย่ อธบิ ายตอ่ “ทา่ นประธานหานบอกวา่ นเ่ี ป็ นสงิ่ ทค่ี ณุ เยโ่ ม่ เซนิ ใหเ้ ขาเอาไวก้ อ่ นแตง่ งาน เขาคดิ วา่ … ตอนนค้ี ณุ คง

จําเป็ นตอ้ งใชม้ ัน เลยใหฉ้ ันเอามาใหค้ ณุ คะ่ หวงั วา่ จะชว่ ยคณุ ในวนั นไี้ ดน้ ะคะ” หานมจู่ อื่ ยงิ่ รอ้ งไหห้ นักขน้ึ ไปอกี ซจู วิ่ รสู ้ กึ ไมส่ บายใจ แตก่ ็ทํา ไดแ้ คพ่ ดู บอก “คณุ มจู่ อื่ คะ งัน้ ฉันขอตวั กอ่ นนะคะ” หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ ทัง้ น้ําตา ซจู วิ่ จงึ เดนิ ออกไป เซยี วซทู่ อ่ี ยดู่ า้ นขา้ งกดั ฟันพดู ปลอบ “ คณุ ผหู ้ ญงิ อยา่ เสยี ใจไป เลยครับ ตอนนัน้ ทคี่ ณุ ชายเยต่ ดั สนิ ใจไปก็เพอ่ื ใหพ้ ชี่ ายของ คณุ วางใจ และทเ่ี ขาทําอยา่ งนกี้ เ็ พราะไมอ่ ยากทําผดิ ตอ่ คณุ ” เพราะบาดแผลบนใบหนา้ ทําใหย้ งิ่ เวลาทเี่ ขาเอย่ ปากพดู ออกมากย็ งิ่ ทําใหเ้ ขารสู ้ กึ เจ็บมากๆ เดมิ ทเี ขาควรทจ่ี ะพักฟ้ืนและสงั เกตอาการทโี่ รงพยาบาล แต่ วา่ … สถานการณใ์ นประเทศตอนนยี้ ํา่ แยม่ ากเกนิ ไปแลว้ “แน่นอนวา่ ฉันรู ้ แตเ่ ขาทําอยา่ งนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร? เขาหายไปโดย ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรสกั คํา? แลกกบั สญั ญาฉบบั น?ี้ ฉันจะอยากได ้ สญั ญานไี้ ปใชอ้ ะไร? ” สญั ญาขอ้ ตกลงกอ่ นแตง่ งานของเยโ่ มเ่ ซนิ พยานก็คอื หานชงิ

มเี พยี งลายเซน็ ของเยโ่ มเ่ ซนิ หานมจู่ อื่ และหานชงิ กบั ทนาย เซน็ เป็ นพยาน หากเยโ่ มเ่ ซนิ ประพฤตติ วั ผดิ ในการแตง่ งานทงั้ บา้ นและทรัพยส์ นิ ทัง้ หมดทอ่ี ยภู่ ายใตช้ อื่ เขา จะถกู โอนยา้ ยมา เป็ นชอ่ื ของหานมจู่ อื่ รวมไปถงึ การถอื หนุ ้ ของบรษิ ัทตระกลู เย่ ดว้ ย สญั ญาทท่ี นายรา่ งขนึ้ มาสงิ่ ทสี่ ะดดุ ตาเป็ นพเิ ศษ นอกจากจะ เรอื่ งแตง่ งานแลว้ ยังรวมไปถงึ การตายของเยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย ทรัพยส์ นิ ทกุ อยา่ งของเขาจะถกู โอนยา้ ยไปใหเ้ ธอเพยี งคน เดยี ว หานมจู่ อื่ มองดเู อกสาร เรม่ิ รสู ้ กึ ราวกบั วา่ ตวั เองนัน้ หายใจไม่ ออก รสู ้ กึ วา่ สญั ญาฉบบั น้มี นั โหดรา้ ยเกนิ ไปสําหรับเขา ถา้ เขาไมไ่ ด ้ จัดการทําสญั ญานขี้ น้ึ เขาอาจจะไมต่ อ้ งเกดิ เรอื่ ง อารมณ์ในตอนนขี้ องเธอกําลงั ตกี นั อยา่ งยงุ่ เหยงิ ภายในใจของเซยี วซรู่ สู ้ กึ ซบั ซอ้ น ไมส่ บายใจ “คณุ ผหู ้ ญงิ อยา่ รอ้ งไหเ้ ลยครับ คณุ ชายเต็มใจทําเอกสารนขี้ นึ้ แน่นอน ทางเรากําลงั สง่ คนออกไปตามหาเขาครับ เชอ่ื วา่ อกี ไม่

นานคงไดข้ า่ วคราว เยห่ ลน่ิ หานจอ้ งมองตาเป็ นมัน ถา้ หากวา่ เขาไมม่ หี นุ ้ สว่ นกไ็ มส่ ามารถกลบั บรษิ ัทตระกลู เยไ่ ด ้ ทวา่ เขามี นายทา่ นเยค่ อยชว่ ยเหลอื ใหก้ ลับมาทบ่ี รษิ ัทได ้ เพยี งแคใ่ นมอื ของเขามหี นุ ้ สว่ นอยไู่ มม่ าก เขาก็จะไมม่ สี ทิ ธมิ์ เี สยี งทจ่ี ะพดู ได ้ คณุ ผหู ้ ญงิ เซน็ ชอ่ื เถอะครับ เพยี งแคค่ ณุ เซ็นชอ่ื ลงไป หนุ ้ สว่ น ใหญข่ องบรษิ ัทตระกลู เยก่ จ็ ะถกู โอนยา้ ยเป็ นของคณุ ” หลังพดู จบเซยี วซกู่ ฝ็ ื นอาการบาดเจ็บเดนิ ไปตรงหนา้ หานมจู่ อ่ื กอ่ นจะยน่ื ปากกาใหเ้ ธอ หลังจากรับปากามาแลว้ หานมจู่ อื่ กย็ งั ไมเ่ ซน็ อะไรลงไป “ แลว้ ยังไง? คนกไ็ มอ่ ยแู่ ลว้ แลว้ มายกบรษิ ัทใหฉ้ ัน ของพวก น…้ี ฉันจะเอาไปทําอะไร? มนั มปี ระโยชนอ์ ะไร? ” อาจเพราะสญั ญาฉบบั นยี้ งิ่ กระตนุ ้ ความรสู ้ กึ ของหานมจู่ อื่ ทัง้ ใจ และสายตาของเธอเต็มไปดว้ ยเรอื่ งราวของเยโ่ มเ่ ซนิ จะใหเ้ ซน็ ไดย้ ังไง? เซยี วซไู่ มร่ วู ้ า่ ในเวลานค้ี อยพดู อะไรเพอื่ เกลย้ี กลอ่ ม เธอดี เขาจงึ ไดเ้ พยี งยนื อยขู่ า้ งๆ เพอ่ื รอเธอ หลังจากทร่ี อ้ งไหจ้ นพอแลว้ หานมจู่ อื่ จงึ คอ่ ยๆ สงบลงมองไป ยังเอกสารทพ่ี รา่ เบลออยตู่ รงหนา้ กอ่ นยังยกมอื ขนึ้ มาปาด นํ้าตา คนื ภาพทก่ี ระจา่ งชดั ใหก้ บั สายตา

เธอรดู ้ วี า่ หากไมเ่ ซน็ เอกสารฉบบั นี้ หนุ ้ สว่ นของเยาโมเ่ ซนิ กไ็ มร่ ู ้ จะไปตกอยตู่ รงไหน แคเ่ ธอเซน็ น่ัน… ก็จะเป็ นของเธอแลว้ แตเ่ ธอทําอยา่ งนัน้ ไมล่ ง เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนหี้ านมจู่ อ่ื กก็ ดโทรศพั ทอ์ อกโทรหาซจู ว่ิ “เลขาซู รบกวนคณุ ชว่ ยหาเลขาสกั คนมาทําหนังสอื สญั ญาให ้ หน่อย” ซจู ว่ิ ตอบรับ เมอื่ เซยี วซทู่ อี่ ยขู่ า้ งๆ ไดย้ นิ ดงั นัน้ เขาก็รไู ้ ดใ้ นทนั ทวี า่ หานมจู่ ื่ อคดิ จะทําอะไรกบั สญั ญา เขาจงึ ถอนหายใจออกมาเล็กนอ้ ย หนุ ้ สว่ นของคณุ ชายเย…่ มมี ลู คา่ สงู มากแคไ่ หน สําหรับคณุ ผหู ้ ญงิ แลว้ … เธอกลับไมม่ องมนั อยใู่ นสายตา แน่นอนวา่ นแ้ี หละคอื ผหู ้ ญงิ ทค่ี ณุ ชายเยร่ ัก หานมจู่ อ่ื ถอนหายใจออกมา เพอื่ เรยี กความนง่ิ สงบของตวั เอง ใหก้ ลับมา

เพยี งแคเ่ ธอเซน็ สญั ญานี่ ทกุ อยา่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ กจ็ ะถกู โอนยา้ ยมาใหเ้ ธอ หานมจู่ อ่ื หยบิ ปากกาขนึ้ มากอ่ นจะเซน็ ชอื่ ตวั เองลงไปขา้ งชอ่ื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ‘หานมจู่ อื่ ’ ตวั อกั ษรทัง้ สามตวั ถกู เซน็ ลงไปอยา่ งนุ่มนวล ลายเสน้ สวยดง่ั นกกระสาทกี่ ําลงั โบยบนิ อยเู่ คยี งขา้ งกบั ชอ่ื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ท่ี ลายเสน้ ดงั่ มังกรทก่ี ําลังโบยบนิ ชอ่ื ของทัง้ คเู่ คยี งขา้ งกนั อยา่ ง เหมาะสม หานมจู่ อ่ื จัดการเก็บเอกสารกอ่ นวางปากกาลง “เซยี วซคู่ ณุ วางใจเถอะ… ฉันตอ้ งตามหาเขากลับมาแน่ และจะ ปกป้องเอาไวใ้ หด้ ที ส่ี ดุ แน่นอน” ตอนที่ 738 การแยง่ ชงิ อาํ นาจ เมอื่ ถงึ เวลาทกี่ ารประชมุ เรมิ่ ขนึ้ หานมจู่ อ่ื จงึ ไดส้ ง่ เอกสารให ้ เซยี วซเู่ กบ็ รักษา

เนอ่ื งจากเธอไมส่ ะดวกทจ่ี ะถอื มันไวใ้ นมอื เพราะวา่ เซยี วซจู่ ะ ไมเ่ ต็มใจทจี่ ะกลับไปรักษาตวั นัก เธอจงึ ปลอ่ ยเขาเลยตามเลย รอจนกวา่ ปัญหาจะคลค่ี ลาย หลังจากนัน้ เธอคอ่ ยเรยี กคนใหส้ ง่ เขาไปพักรักษาตวั ทโี่ รงพยาบาล ในหอ้ งประชมุ ทกุ คนในหอ้ งนล้ี ว้ นรจู ้ ักหานมจู่ อื่ ถงึ อยา่ งไรในชว่ งกอ่ นทเี่ ธอ จะแตง่ งานกบั เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ป็ นทร่ี จู ้ ักอยแู่ ลว้ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ สถานะ ของตวั เธอเองกไ็ มใ่ ชว่ า่ จะตํา่ ตอ้ ย เป็ นนักออกแบบทขี่ นึ้ ชอ่ื แถมยงั เป็ นถงึ คณุ หนูใหญจ่ ากบรษิ ัทตระกลู หาน เมอ่ื เจอเธอ ในเวลานัน้ ทกุ คนกร็ สู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย ใน การประชมุ ครัง้ นท้ี กุ คนตา่ งกไ็ มค่ ดิ วา่ เธอจะมาปรากฏตวั ทนี่ ่ี “นมี่ ันเรอ่ื งอะไรกนั ? นไี่ มใ่ ชห่ านมจู่ อื่ จากบรษิ ัทตระกลู หาน หรอกเหรอ? ทําไมเธอถงึ มาอยทู่ น่ี ?ี่ ” หลายคนตา่ งพากนั กระซบิ กระซาบกนั “ยงั ไมแ่ น่ใจวา่ เธอมาทําอะไร?” มคี นหนง่ึ ลกุ ขนึ้ ยนื นําหนา้ มายนื ขวางตรงหนา้ หานมจู่ อ่ื

“วันนเี้ ป็ นการประชมุ ภายในของบรษิ ัทตระกลู เย่ คณุ มาทน่ี เี่ กรง วา่ คงจะไมเ่ หมาะสม” หานมจู่ อื่ หยดุ ฝี เทา้ สายตาจอ้ งมองไปทอี่ กี ฝ่ าย “ไมเ่ หมาะสมตรงไหน?” “คณุ ….” เขามองมาทหี่ านมจู่ อ่ื ดว้ ยแววตาซบั ซอ้ น “แมว้ า่ ทกุ คนจะรคู ้ วามสมั พันธร์ ะหวา่ งคณุ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ แตค่ ณุ ก็ไมใ่ ช่ สมาชกิ ระดบั สงู ของตระกลู เย่ ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ คณุ ไมใ่ ชพ่ นักงาน ของบรษิ ัทตระกลู เย่ ดงั นัน้ สําหรับบรษิ ัทตระกลู เยข่ องพวกเรา แลว้ คณุ เป็ นแคค่ นนอกคนหนงึ่ เทา่ นัน้ ” “ในเมอ่ื คณุ เป็ นคนนอก คณุ ก็ไมม่ สี ทิ ธทิ์ จ่ี ะเขา้ รว่ มการประชมุ ภายในของพวกเรา” “ไลเ่ ธอออกไปใหฉ้ ัน! ผหู ้ ญงิ คนนเี้ ป็ นคนนอก แลว้ ยังจะ สะเปะสะปะอยากเขา้ มารว่ มการประชมุ ของบรษิ ัทตระกลู เยอ่ กี เหรอ?” น้ําเสยี งน่าเกรงขามดงั มาจากประตทู างเขา้ กลมุ่ ผคู ้ น จงึ หนั ไปตามเสยี ง เป็ นชายสงู วัยคนหนงึ่ ทน่ี ั่งอยบู่ นรถเข็นทกี่ ําลงั ถกู เข็นเขา้ มา แมว้ า่ จะอายมุ ากแลว้ ทวา่ สายตากย็ งั คงดฉู ลาดและเฉยี บคม

ลกั ษณะภายนอกทผ่ี า่ ยผอมของเขาทําใหเ้ ขาดดู ขุ น้ึ มาหลาย เทา่ เซยี วซทู่ ย่ี นื อยดู่ า้ นหลงั ของหานมจู่ อ่ื ถงึ กบั ตากระตกุ ทา่ นนคี้ อื ….. นายทา่ นตระกลู เย่ สว่ นคนทก่ี ําลงั เข็นรถเข็นเขา้ มาก็ไมใ่ ชใ่ ครอน่ื เป็ นเยห่ ลนิ่ หาน ในเวลาทเี่ ยห่ ลนิ่ หานเข็นนายทา่ นตระกลู เยเ่ ขา้ มา สายตาเขาก็ เหลอื บมองไปทห่ี านมจู่ อื่ ทงั้ คสู่ บสายตากนั เยห่ ลน่ิ หานรสู ้ กึ ราวกลบั วา่ แววตาของหานมจู่ อื่ มคี วามเยย้ หยันอยใู่ นสายตา ทัง้ ยังดเู หมอื นกลบั กําลงั …. ผดิ หวังอกี ดว้ ย ผดิ หวัง? นวิ้ มอื ของเยห่ ลนิ่ หานขยบั ไปมา รมิ ฝี เมม้ เป็ นเสน้ ตรง ไมน่ กึ วา่ เธอ… จะยังคาดหวงั ในตวั เขาอกี เหรอ? ไมอ่ ยา่ งนัน้ จะ มสี ายตาผดิ หวงั อยา่ งนัน้ ไดย้ งั ไง? ถงึ จะผดิ หวังแลว้ ยังไงละ่ ใน เมอื่ เสน้ ทางนเ้ี ป็ นสง่ิ ทเี่ ขาเดนิ มาโดยตลอด รอใหเ้ ขาไดบ้ รษิ ัทกอ่ นเถอะ เยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ มอ่ ยแู่ ลว้ เมอ่ื ถงึ เวลา นัน้ ไวเ้ ขาคอ่ ยคดิ หาวธิ ใี หเ้ ธอยอมมอบหวั ใจใหเ้ ขาก็แลว้ กนั

คําพดู ของนายทา่ นตระกลู เยฟ่ ังดมู นี ้ําหนัก เจา้ หนา้ ทรี่ ักษา ความปลอดภัยสองสามคนรบี ตรงเขา้ มาหาหานมจู่ อ่ื เมอ่ื เซยี วซเู่ ห็นดงั นัน้ กห็ นา้ เปลยี่ นสี เขาฝื นตอ่ ความเจ็บบน ใบหนา้ รอ้ งตะโกนออกมาเสยี งดัง “ไมเ่ จยี มตวั นค้ี อื ภรรยาของ คณุ ชายเยน่ ะ พวกนายกลา้ ลงมอื เหรอ?” เซยี วซผู่ ทู ้ อี่ ยขู่ า้ งกายเยโ่ มเ่ ซนิ มาเป็ นเวลานาน ทกุ คนลว้ นรจู ้ ัก เขา ในตอนนเ้ี มอ่ื เห็นเขาพยายามปกป้องหานมจู่ อ่ื ทัง้ ทหี่ นา้ ใบเต็ม ไปดว้ ยรอยฟกชา้ํ พวกเขาตา่ งก็ไมใ่ จแข็งพอจงึ ไมก่ ลา้ ทจ่ี ะกา้ ว ไปขา้ งหนา้ อกี นายทา่ นตระกลู เยก่ ลา่ วออกมาอกี ดว้ ยน้ําเสยี งดดุ นั “เซยี วซ!ู่ น่ี นายคดิ วา่ … ภรรยาของเยโ่ มเ่ ซนิ มคี า่ มากกวา่ นายทา่ นตระกลู เยอ่ ยา่ งฉันงัน้ เหรอ?” “นายทา่ นครับ เซยี วซไู่ มไ่ ดพ้ ดู อยา่ งนัน้ ไมใ่ ชเ่ หรอครับ? แต่ นายทา่ นสง่ั ใหเ้ จา้ หนา้ ทร่ี ักษาความปลอดภัยเหลา่ นม้ี าลากตวั คณุ ผหู ้ ญงิ ออกไป บางทนี ายทา่ นอาจจะคดิ วา่ พวกเขามคี า่ มากกวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ เสยี อกี ”