เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

เมอื่ กเี้ ขากําลงั อาบน้ําอยู่ จงึ ไมเ่ ห็นขอ้ มลู ในกลมุ่ ดงั นัน้ แลว้ ใน ตอนทไี่ ดร้ ับคําสง่ั นจ้ี ากเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ ตวั ของเซยี วซนู่ ัน้ กย็ ัง งนุ งงไมร่ อู ้ ะไรเลย แตไ่ มร่ อใหเ้ ขาไดต้ อบอะไรออกไป ทางฝั่งของเยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ ด ้ วางสายไปเรยี บรอ้ ยแลว้ เสยี งตดู๊ ๆดังออกมาจากโทรศพั ท์ เซยี วซจู่ ําตอ้ งวางสายไป แลว้ เขา้ ไปในกลมุ่ วแี ชท ไถเลอื่ นจากดา้ นลา่ งขน้ึ ไปดา้ นบน เลอื่ นอยนู่ านกวา่ จะพบตน้ ตอของเรอื่ งทเ่ี กดิ ขนึ้ เชย้ี เอย๊ ! คนพวกนบี้ า้ ไปแลว้ หรอื ไง? ถอื โอกาสตอนเขาอาบน้ําสง่ กนั มา มากมายขนาดน!ี้ นกึ ขนึ้ มาไดว้ า่ ตวั เองอาบน้ํายงั ไมไ่ ดล้ า้ งตวั เสร็จเรยี บรอ้ ยดี เซยี วซกู่ เ็ ลยตอ้ งรบี วางโทรศพั ทล์ ง กลับไปยงั หอ้ งอาบนํ้าลา้ ง ตวั จนสะอาดเอยี่ มออ่ ง หลงั จากทเี่ ขาออกมา ก็พบวา่ ขอ้ ความก็เดง้ ขน้ึ มาอกี ครัง้ เซยี วซู่ “…”

ไอพ้ วกเลว! ดงั นัน้ แลว้ เซยี วซจู่ งึ ไมท่ นั ไดก้ นิ ขา้ วดว้ ยซ้ํา ก็จําตอ้ งขลกุ อยู่ กบั การจัดการเรยี บเรยี งขอ้ มลู ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งการอยอู่ ยา่ งนัน้ ทางดา้ นอกี ฝ่ังนงึ นัน้ ในตอนทเ่ี สย่ี วหมโี่ ตว้ เขา้ ไปหาหานมจู่ อื่ หานมจู่ อ่ื ยงั คงกําลงั นอนคลมุ โปงหลับยาวอยเู่ ลย ในตอนทเี่ สย่ี วหมโ่ี ตว้ วงิ่ เขา้ ไป หาเธอ กเ็ อาแตร่ อ้ งเรยี กเธอหมา่ ม๊ ี เรยี กอยหู่ ลายครัง้ ตอ่ หลาย ครัง้ กวา่ หานมจู่ อ่ื จะลมื ตาขน้ึ มา เห็นเสย่ี วหมโี่ ตว้ ยนื อยตู่ รงหนา้ เธอ หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตาออกมา เล็กนอ้ ย คลา้ ยกบั วา่ จะไมค่ าดคดิ สดุ ๆ “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ลกู มาอยตู่ รงนไ้ี ดย้ ังไงกนั หา? แดด๊ ดขี้ องลกู ไป รับลกู มาใชม่ ยั้ ?” พดู จบ เธอเลกิ ผา้ หม่ ผนื บางออกพลางสง่ สญั ญาณใหเ้ สยี่ วหมี่ โตว้ ซกุ ตัวเขา้ มา การกระทํานเี้ ป็ นสง่ิ ทพ่ี บเห็นบอ่ ยครัง้ ระหวา่ งสองคนแมล่ กู ใน อดตี ทผี่ า่ นมาเสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะนอนดว้ ยกนั กบั หานมจู่ อ่ื มบี างครัง้

ทเี่ ด็กนอ้ ยตนื่ ขน้ึ มาเขา้ หอ้ งนํ้ากลางดกึ ในตอนทก่ี ลับเตยี งนัน้ หานมจู่ อื่ จะเห็นเขาเลกิ มมุ ผา้ หม่ ออกไปเล็กนอ้ ยแลว้ ก็ปีนขน้ึ มา เป็ นอยา่ งทคี่ ดิ เมอ่ื เห็นวา่ มมุ ผา้ หม่ เพม่ิ ขน้ึ มา เสย่ี วหมโี่ ตว้ กร็ บี ถอดรองเทา้ ออกไปอยา่ งรวดเร็ว แลว้ ซกุ เขา้ ไปนอนกบั หานมจู่ อ่ื ทนั ที มอื เล็กกลมป้อมทน่ี ุ่มนม่ิ ราวกบั ขนมสายไหมกอดลงมาบนเอว บางของเธอ ความอบอนุ่ ทแ่ี ผอ่ อกมาทําใหห้ านมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ ี่ จะยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย เออ้ื มมอื ออกไปบบี จมกู ของเสย่ี วหมโี่ ตว้ เบาๆ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ กลับทําราวกบั วา่ กําลงั ไมพ่ อใจออกมา ยน่ จมกู ออกมาเล็กนอ้ ย เชดิ หนา้ ไปทางอนื่ พรอ้ มทัง้ เอย่ ออกมาวา่ “หมา่ ม๊นี สิ ยั ไมด่ ี ถา้ เขาไมม่ ารับผม หมา่ ม๊กี ็ไมต่ อ้ งการเสย่ี วหม่ี โตว้ แลว้ ใชม่ ัย้ ? เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ปรากฏตวั ทน่ี ี่ หมา่ ม๊เี หมอื นกบั วา่ จะไมด่ ใี จเลยสกั นดิ !” หานมจู่ อ่ื “…ใครบอกวา่ หมา่ ม๊ไี มด่ ใี จละ่ ? ดวงตาขา้ งไหนของ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ทเี่ ห็นความรสู ้ กึ ของหมา่ ม๊กี นั ละ่ ?” “แตห่ มา่ ม๊ถี ามเสยี่ วหมโ่ี ตว้ วา่ มาอยทู่ น่ี ไ่ี ดไ้ งนน่ี า?”

“น่ันกเ็ พราะวา่ หมา่ ม๊อี ยากรมู ้ ัย้ ละ่ ครับ อกี อยา่ งหมา่ ม๊กี ็เพง่ิ ตน่ื นอน สมองยงั สะลมึ สะลอื อยเู่ ลย ถา้ มนั ทําใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ เสยี ใจ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ก็อยา่ คดิ เล็กคดิ นอ้ ยกบั หมา่ ม๊เี ลยนะ” พดู จบ หานมจู่ อื่ โนม้ องิ เขา้ ไปขา้ งหนา้ แกม้ คลอเคลยี ลงบน ใบหนา้ ของเด็กนอ้ ย ทงั้ สองคนดสู นทิ สนมกนั เป็ นอยา่ งมาก “ไดม้ ัย้ ? หมื ?” เธอกดเสยี งตํา่ ปลอบโยนเด็กนอ้ ยทกี่ ําลังกอดเอวของเธอ อยา่ งนุ่มนวลและออ่ นโยน เต็กนอ้ ยชา่ งตวั เล็กจรงิ ๆ ปกตเิ วลาทเ่ี ขาพดู จานัน้ หานมจู่ อื่ มักจะคดิ วา่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ โตแลว้ ดงั นัน้ แลว้ จงึ อยากใหเ้ ขาเป็ น อสิ ระสกั หน่อย กเ็ ลยใหเ้ ขานอนหอ้ งเดยี่ วของเขาไป แต่ ในตอนนเ้ี ห็นสภาพทน่ี อนอยใู่ นออ้ มกอดของตนแลว้ นัน้ เห็นได ้ ชดั วา่ เขายังเป็ นเจา้ ตัวนอ้ ยน่ารักคนนงึ เมอื่ กอ่ นเธอมักจะคดิ อยเู่ สมอวา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ขาดความรักจาก พอ่ ของเขาไป ถงึ แมว้ า่ จะเตบิ โตมาดว้ ยการดแู ลดว้ ยความรัก ความเอาใจใสข่ องตน แตม่ นั ก็ยงั ไมส่ มบรู ณ์

แตต่ อ่ ไปไมต่ อ้ งกลวั อกี แลว้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ มแี ดด๊ ดรี้ ักใครด่ แู ล เขาแลว้ ถงึ แมว้ า่ มันจะชา้ ไปหา้ ปี… แต่ ก็ไมน่ ับวา่ มนั สายเกนิ ไปน่ี “เฮอะ หมา่ ม๊นี สิ ยั ไมด่ …ี เห็นแกท่ หี่ มา่ ม๊งี อ้ ผมขนาดนห้ี รอกนะ งัน้ ผมก็จะยกโทษใหห้ มา่ ม๊แี ลว้ กนั !” เสยี่ วหมโ่ี ตว้ พดู ออกมาดว้ ยทา่ ทางยมิ้ แยม้ จากนัน้ กเ็ ขา้ ไปจ๊บุ แกม้ หานมจู่ อื่ ไปหนง่ึ ที สองแมล่ กู สนทิ สนมชดิ เชอ้ื กนั ขน้ึ มาอกี หลายเทา่ ผา่ นไปไดส้ กั พักนงึ หานมจู่ อ่ื ก็เอย่ ถามออกมา “จรงิ สิ วันนลี้ กู เรยี กแดด๊ ด้ี แลว้ หรอื ยัง?” เด็กนอ้ ยในออ้ มกอดนง่ิ เงยี บไปสกั พักนงึ จากนัน้ กส็ า่ ยหนา้ ออกมา หานมจู่ อ่ื “ทําไมไมเ่ รยี กละ่ ? ลกู ยงั ไมย่ อมรับเขาอกี หรอ?” เสยี่ วหมโี่ ตว้ ยปู่ ากออกมา พรอ้ มเอย่ ออกไปอยา่ งไมพ่ อใจวา่ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไมเ่ ห็นจะอยากเรยี กเขาสกั หน่อย”

“แต…่ เมอื่ กอ่ นใครกนั นะทร่ี อ้ งหาแดด๊ ดก้ี บั หมา่ ม๊ตี ลอดเลย? ตอนนห้ี มา่ ม๊ไี ดพ้ าแดด๊ ดมี้ าหาใหล้ กู แลว้ แตล่ กู กลับไมเ่ รยี ก? น่ี มันเป็ นเพราะอะไรกนั ?” เมอื่ อยตู่ อ่ หนา้ ของหานมจู่ อื่ นัน้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ จงึ พดู ไมอ่ อกเลย วา่ ทําไมมันถงึ เป็ นอยา่ งนไี้ ปโดยปรยิ าย ทําไดเ้ พยี งแคเ่ อย่ ออกมาอยา่ งฮดึ ฮดั “หมา่ ม๊มี แี ดด๊ ดแ้ี ลว้ ใชม่ ัย้ ก็เลยเรม่ิ ไมช่ อบ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตวั ปัญหานอ้ ยคนนแ้ี ลว้ ? เพราะวา่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หา เงนิ ไมไ่ ด ้ แลว้ ยงั ตอ้ งใชเ้ งนิ หมา่ ม๊เี รยี นหนังสอื อกี แตค่ ณุ ลงุ คน นัน้ มเี งนิ เยอะมาก เพราะงัน้ หมา่ ม๊กี ็เลยเรม่ิ ไมช่ อบเสยี่ วหมโี่ ต ้ วขนึ้ มาแลว้ ?” เพราะคําพดู น้ี จงึ ทําเอาหานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ หี่ วั เราะออกมา เธอ เออื้ มมอื เขา้ ไปลบู ศรี ษะของเสยี่ วหมโี่ ตว้ อยา่ งจนใจสดุ ๆอยสู่ กั พักนงึ “มา ลกู บอกหมา่ ม๊มี าสวิ า่ มอี ะไรอยใู่ นหวั ลกู กนั ? ทําไมถงึ คดิ วา่ หมา่ ม๊เี ป็ นอยา่ งนัน้ ไดล้ ะ่ ? ลกู เป็ นเด็กนอ้ ยทห่ี มา่ ม๊ตี งั้ ทอ้ งอยู่ เป็ นสบิ เดอื นแลว้ คลอดออกมาอยา่ งยากลําบากเลยนะ เรยี กได ้ เลยวา่ เป็ นกอ้ นเนอื้ ชน้ิ หนงึ่ บนรา่ งของหมา่ ม๊เี ลยกว็ า่ ได ้ แลว้ หมา่ ม๊จี ะไมช่ อบลกู ไดย้ ังไงกนั ?”

เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ยปู่ ากออกมา “แตพ่ อผมไมอ่ ยากเรยี กเขาวา่ แดด๊ ด้ี หมา่ ม๊กี ไ็ มพ่ อใจแลว้ ” “ไมอ่ ยากเรยี กจรงิ ?” หานมจู่ อื่ เลกิ ควิ้ ออกไปเล็กนอ้ ย “ลกู ไม่ คดิ หรอวา่ ถา้ ลกู เรยี กเขาวา่ แดด๊ ดแ้ี ลว้ พอเขามคี วามสขุ กจ็ ะให ้ ของขวญั ลกู เยอะๆไง?” “ไมเ่ ห็นจะอยากไดข้ องขวญั พวกนัน้ สกั หน่อย!” เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ยู่ ปากอยา่ งไมส่ บอารมณ์ “ผมแคอ่ ยากใหเ้ ขาดกี บั หมา่ ม๊กี พ็ อ” พดู จบ เด็กนอ้ ยกก็ อดเอวของเธอแน่น พรอ้ มทัง้ ฝังตวั อยใู่ น ออ้ มกอดของเธอ “เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะไมใ่ หใ้ ครมารังแกหมา่ ม๊ไี ด ้ ทงั้ นัน้ หมา่ ม๊…ี ถา้ หากเขาทําไมด่ กี บั หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊จี ะตอ้ งบอก เสย่ี วหมโี่ ตว้ นะครับ” “เด็กโงเ่ อย๊ ~ ถา้ เขาทําไมด่ กี บั หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊จี ะตอ้ งออกไปจาก ชวี ติ เขาตงั้ นานแลว้ แตเ่ พราะวา่ เขาดตี อ่ หมา่ ม๊ไี ง หมา่ ม๊กี ็เลย อยกู่ บั เขา และไดใ้ หล้ กู เรยี กเขาวา่ แดด๊ ดไ้ี ง ลกู เขา้ ใจหรอื ยัง?” เธอรวู ้ า่ ลกู ของเธอเทยี บกบั เด็กทั่วๆไปไมไ่ ด ้ พดู อธบิ ายเหตผุ ล กบั เขาไป พดู ถงึ เรอื่ งหลักความจรงิ ของชวี ติ สว่ นใหญเ่ ขาก็ สามารถเขา้ ใจมนั ไดเ้ กอื บทัง้ หมด ดงั นัน้ แลว้ หานมจู่ อ่ื จงึ ได ้ ทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนัน้ กเ็ อย่ ออกไปวา่ “เมอ่ื กอ่ น

หมา่ ม๊กี บั แดด๊ ดขี้ องลกู มเี รอ่ื งทเี่ ขา้ ใจผดิ กนั มากมาย แตต่ อนน้ี กไ็ ดค้ ลค่ี ลายกนั ไปเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยแลว้ หมา่ ม๊จี งึ อยากใชช้ วี ติ ท่ี เหลอื อยกู่ บั เขา ตอนนล้ี กู ยงั ไมอ่ ยากเรยี กเขาวา่ แดด๊ ดกี้ ็ไม่ เป็ นไร ลกู กบั เขาสองพอ่ ลกู …ยังมเี วลาอยดู่ ว้ ยกนั อกี นาน ตอนนล้ี กู ยงั ไมอ่ ยากเรยี กเขา มนั จะตอ้ งมสี กั วัน…ทลี่ กู จะยอม เรยี กออกมา” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ กะพรบิ ตาปรบิ ๆออกมา “ความหมายของหมา่ ม๊กี ็ คอื จะแตง่ งานกบั เขาใชม่ ยั้ ?” เมอ่ื พดู ถงึ เรอ่ื งการแตง่ งาน หานมจู่ อื่ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเอาแหวน บนมอื ใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ ดู “ออื แดด๊ ดขี้ องลกู ขอหมา่ ม๊แี ตง่ งาน แลว้ ละ่ ” ตอนท่ี 699 เรมิ่ รงั เกยี จผมแลว้ สองแมล่ กู ซกุ ตวั ดแู หวนเพชรกนั อยใู่ ตผ้ า้ หม่ “สวยมยั้ ?”

ในตอนทเ่ี สยี่ วหมโ่ี ตว้ เงยหนา้ ขนึ้ มานัน้ กส็ บเขา้ กบั แววตาของ ความคาดหวงั และความมงุ่ หวงั ของหานมจู่ อ่ื เขา้ พอดี รมิ ฝี ปาก ชมพกู ็เผยรอยยม้ิ บางๆออกมา รอยยมิ้ นเ้ี ป็ นรอยยม้ิ ทจี่ รงิ ใจ และไดอ้ อกมาจากใจจรงิ ๆ เสยี่ วหมโี่ ตว้ อยกู่ บั หมา่ ม๊ขี องเขามาหลายปี ถงึ แมว้ า่ หมา่ ม๊จี ะ ยม้ิ ใหเ้ ขาเป็ นประจํา แตร่ อยยม้ิ เมอื่ ตอนนัน้ มันตา่ งไปจากตอนนี้ ถงึ แมว้ า่ เขาไมไ่ ดเ้ ขา้ ใจมากมายอะไรนักกต็ าม ดงั นัน้ แลว้ คําวา่ ไมช่ อบทตี่ ดิ อยตู่ รงปากก็ไดถ้ กู เสยี่ วหมโี่ ตว้ กลื นมันกลบั ไปอยา่ งนัน้ จากนัน้ เขากโ็ วยวายออกมาอกี ประโยค นงึ “หมา่ ม๊ ี พอใจงา่ ยเกนิ ไปแลว้ นะ~” พอใจงา่ ยไปมัย้ ? หานมจู่ อื่ กลบั ไมค่ ดิ อยา่ งนัน้ ขอเพยี งแคเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ มใี จ นั่นมันก็ เพยี งพอแลว้ ละ่ “เด็กโง่ คนทหี่ มา่ ม๊ขี องลกู แตง่ ดว้ ยเขาเป็ นคนนะ ไมใ่ ชอ่ ยา่ ง อน่ื เสยี หน่อย”

“แต่ เมอ่ื กอ่ นหมา่ ม๊ตี อ้ งเจอกบั ความเสยี ใจนะ” อกึ หานมจู่ อื่ นง่ิ คดิ อยนู่ าน คดิ วา่ เด็กนอ้ ยยงั ไมค่ อ่ ยเขา้ ใจความรสู ้ กึ ของผใู ้ หญน่ ัก ทําเพยี งบบี จมกู เล็กของเขาเบาๆ “สรปุ เลยกค็ อื ยงั มหี ลายเรอ่ื งทต่ี อนนหี้ มา่ ม๊พี ดู กบั ลกู ยังไง ลกู ก็ไมอ่ าจเขา้ ใจ มันได ้ ลกู จําเอาไวเ้ พยี งวา่ หมา่ ม๊ยี นิ ยอมพรอ้ มใจก็เพยี งพอ แลว้ ~” “ออ้ งัน้ ก็เอาเถอะ หมา่ ม๊…ี ถา้ หมา่ ม๊ตี อ้ งเจอกบั ความไมเ่ ป็ น ธรรม จะตอ้ งบอกเสย่ี วหมโ่ี ตว้ นะครับ เสยี่ วหมโี่ ตว้ จะจัดการคน ไมด่ ใี หเ้ อง!” ในตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ เตรยี มทจ่ี ะเขา้ ไปในหอ้ งนัน้ กไ็ ดย้ นิ คําพดู นัน้ เขา้ พอดี ดงั นัน้ จงึ ทําใหฝ้ ี เทา้ เขาตอ้ งหยดุ ชะงักลง จากนัน้ ก็ ถอยออกไปหยดุ อยทู่ ต่ี รงมมุ ผนังทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ประตหู อ้ งดว้ ย ความหอ่ เหย่ี วใจแบบสดุ ๆแทน เด็กนั่นคดิ ตอ่ ตา้ นเขา… ความรสู ้ กึ นมี้ นั ชา่ งฝังลกึ มากจรงิ ๆ!

* หานมจู่ อื่ พักอยทู่ ว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งอยสู่ องวัน ไมไ่ ปบรษิ ัท ในแตล่ ะ วันถา้ ไมก่ นิ กน็ อน ในตอนทสี่ ง่ กระจกกไ็ ดพ้ บวา่ หนา้ ของตนดู เหมอื นวา่ จะกลมขนึ้ มากเลยทเี ดยี ว เธอบบี จับเนอ้ื ตรงสว่ นเอวของเธอ ก็เรมิ่ รสู ้ กึ กลมุ ้ ใจขน้ึ มา ตอ้ งลดนํ้าหนักหรอื เปลา่ ? ในตอนทก่ี ําลงั คดิ กลมุ ้ อยนู่ ัน้ กม็ สี ายของหานชงิ โทรเขา้ มา “พ?ี่ ” หานมจู่ อื่ แปลกใจขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ทัง้ ยังกระวนกระวายใจ ขนึ้ มาดว้ ยเชน่ กนั ในตอนทห่ี านชงิ เป็ นฝ่ ายโทรมาหาเธอเองนัน้ มกั จะมคี วามรสู ้ กึ วา่ …มนั คงจะไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทดี่ แี น่ อนั ทจ่ี รงิ เมอ่ื หลายวนั กอ่ นเธอเพง่ิ กลบั บา้ นไปขอทะเบยี นบา้ น จากเขา แตห่ านชงิ ไมใ่ หเ้ ธอ นํ้าเสยี งเรยี บนง่ิ ของหานชงิ ดงั ออกมาจากโทรศพั ท์ “หลายวันมาน้ี นอ้ งอยกู่ บั เยโ่ มเ่ ซนิ ตลอด?”

หานมจู่ อื่ พยายามทจี่ ะแยกแยะอารมณ์ในนํ้าเสยี งนัน้ ของหาน ชงิ อยา่ งหนัก คดิ อยสู่ กั พักแตก่ ลบั พบวา่ ตนแยกไมอ่ อกวา่ ตก ลงแลว้ ตอนนหี้ านชงิ กําลงั อยใู่ นอารมณ์แบบไหนกนั แน่… จะวา่ เขากําลังโกรธ แตม่ นั กด็ เู หมอื นกบั วา่ จติ ใจของเขาสงบ สดุ ๆเชน่ กนั แตถ่ า้ จะบอกวา่ เขาดสู งบนง่ิ ละ่ ก็ มนั ก็ยังรสู ้ กึ ดผู ดิ ปกตขิ นึ้ มาอกี ตามหลักแลว้ ก็ไมค่ วรจะสงบนงิ่ และเฉยชาขนาดนนี้ น่ี า “คะ่ …” หานมจู่ อ่ื ยอมรับออกไปตามตรง “นอ้ งชอบมนั ขนาดนัน้ ? หา้ ปีกย็ ังลมื ไมล่ ง ขาดมันไมไ่ ดเ้ ลย?” หานมจู่ อื่ “…” “พ่ี ฉัน…” “คดิ ใหด้ ี แลว้ คอ่ ยตอบพ”่ี หานมจู่ อ่ื สดู หายใจลกึ ๆ แมแ้ ตค่ ดิ กย็ งั ไมต่ อ้ งคดิ เอย่ ออกไป ทนั ที “พค่ี ะ ถา้ ลมื ได ้ ก็คงลมื ไปตงั้ แตเ่ มอื่ หา้ ปีกอ่ นแลว้ ฉันได ้

คบกบั เขาแลว้ นเ่ี ป็ นสงิ่ ทอ่ี ธบิ ายอยา่ งอนื่ …ไดด้ ที ส่ี ดุ ฉันคดิ วา่ ฉันคงไมต่ อ้ งพดู อะไรใหม้ ากมายแลว้ มัง้ คะ” แมจ้ ะมโี ทรศพั ทเ์ ป็ นตวั คน่ั กลางเอาไว ้ แตห่ านมจู่ อื่ แทบจะ สามารถรับรไู ้ ดค้ วามจนใจของหานชงิ หลังจากทไี่ ดย้ นิ คําพดู นัน้ ไป ถงึ แมว้ า่ จะรวู ้ า่ มันจะทําใหพ้ ชี่ ายของเธอตอ้ งเสยี ใจ แต…่ เรอื่ งพวกนม้ี ันกําลังจะพัฒนามากขนึ้ จงึ ตอ้ งรบี บอก ออกไปโดยเร็ว ถา้ ใหย้ ดื เยอ้ื ตอ่ ไป กร็ ังแตจ่ ะทําใหห้ านชงิ หมายจะเขา้ ควบคมุ ความคดิ เพราะคดิ วา่ ยังสามารถพดู โนม้ นา้ วเธอไดอ้ กี เพยี ง เทา่ นัน้ เป็ นอยา่ งทคี่ ดิ เพราะหลังจากทเ่ี ธอพดู จบปลายสายก็ไดเ้ งยี บ ไปทันที หานมจู่ อ่ื เองก็ไมไ่ ดร้ อ้ นใจอะไรขนึ้ มา ในเมอ่ื อกี ฝ่ ายยังไมไ่ ด ้ วางสายไป เธอกจ็ ะอยรู่ อดว้ ยจติ ใจสงบ ไมร่ วู ้ า่ ไดผ้ า่ นไปนานแคไ่ หน ในทส่ี ดุ หานชงิ ก็ไดเ้ อย่ พดู ออกมาเสยี ที นํ้าเสยี งแฝงไปดว้ ยความรสู ้ กึ ปลงไรซ้ งึ่ ทางเลอื ก “วางแผนจะจัดงานแตง่ งานเมอื่ ไหร?่ ”

หานมจู่ อื่ “พ?ี่ ?” เธอคดิ วา่ ตัวเองไดย้ นิ อะไรผดิ ไป? หานชงิ ถามเธอวา่ จัดงานแตง่ งานเมอื่ ไหร?่ นหี่ มายความวา่ เขา เห็นดว้ ยแลว้ ใชม่ ัย้ ? “ทําไม?” หานชงิ เอย่ ออกมา “ไมม่ งี านแตง่ ?” “ไม่ ไมใ่ ชค่ ะ่ ” หานมจู่ อ่ื รบี ปฏเิ สธออกไปทันที “ฉันไดย้ นิ เยโ่ ม่ เซนิ บอกวา่ จะจัดงานแตง่ งานในเดอื นหนา้ ฉันเพยี งแค…่ คอ่ นขา้ งจะตกใจนดิ หน่อยคะ่ ทพ่ี ต่ี อ้ งรับออกมาเร็วอยา่ งน”ี้ “ทําไงไดล้ ะ่ ? นอ้ งเป็ นนอ้ งสาวคนเดยี วของพนี่ ะ ถา้ นอ้ งขาด เขาไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ จะใหพ้ ปี่ ลอ่ ยใหน้ อ้ งทนเหงาไปตลอดชวี ติ หรอื ไง?” คําพดู นัน้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไดเ้ ตอื นสตคิ นเป็ นพชี่ ายอยา่ งเขา ไดจ้ รงิ ๆ เขาอยคู่ นเดยี วมานานจนเคยชนิ ไปแลว้ ดงึ นัน้ กเ็ ลย สามารถอยอู่ ยา่ งเดยี วดายไปไดอ้ กี นาน แตน่ อ้ งสาวของเขาไมเ่ หมอื นกนั เธอเคยลม้ิ ลองรสชาตขิ องความรักมากอ่ น ทงั้ ยงั ลมื คนคนนัน้ ไมไ่ ด ้ ถา้ ชวี ติ นใ้ี หเ้ ธอตอ้ งใชช้ วี ติ อยคู่ นเดยี ว หรอื ใหเ้ ธอ

แตง่ งานกบั คนทเี่ ธอไมช่ อบนัน้ นั่นจะไมเ่ ป็ นการทําใหเ้ ธอตอ้ ง ทรมานใจแยห่ รอื ไงกนั ? หากตอ้ งทรมานใจไปตลอดชวี ติ ส…ู ้ ใหเ้ ธอไดล้ องเดมิ พันกบั มนั สกั หน่อยยงั ดเี สยี กวา่ ในครัง้ นเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ ไดเ้ อาทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งของตนมาเป็ นเครอื่ ง รับประกนั เขาในฐานะทเ่ี ป็ นพช่ี ายผนู ้ นี้ ัน้ …ก็ยนิ ดที จี่ ะใหโ้ อกาส เขาอกี สกั ครัง้ จๆู่ หานมจู่ อื่ ก็ไมร่ วู ้ า่ จะพดู อะไรออกไป เกดิ ความรสู ้ กึ ซาบซงึ้ ใจ แสบจมกู จนแทบจะรอ้ งไหอ้ อกมา เธอไมค่ ดิ เลยวา่ หานชงิ จะ ตอบรับออกมาไดอ้ ยา่ งรวดเร็วขนาดน้ี ถา้ จะวา่ กนั ใหช้ ดั นั่นกค็ อื ลว้ นแตจ่ ะเป็ นเพราะความรักพะเนา้ พะนอตอ่ เธอทงั้ นัน้ “พคี่ ะ…ขอบคณุ นะคะ” เธอกดั รมิ ฝี ปาก เก็บกลัน้ ความรสู ้ กึ เศรา้ ทกี่ อ่ ขน้ึ มาตรงกลางอก เอย่ ขอบคณุ หานชงิ ออกไปอยา่ ง ยากลําบาก หลังจากนัน้ ก็ไดย้ นิ เสยี งหวั เราะเบาๆดงั ออกมาจากปลายสาย ผสมปะปนเขา้ กบั นํ้าเสยี งของความจนใจ สว่ นนํ้าเสยี งการพดู ก็ เต็มไปดว้ ยความรักใครเ่ อ็นดู

“นอ้ งน่ะ เป็ นคณุ หนูหวั แกว้ หวั แหวนเพยี งหนงึ่ เดยี วของตระกลู หานของเรา แตง่ ไปแลว้ ถา้ เกดิ ไดร้ ับความไมเ่ ป็ นธรรมขน้ึ มา เมอ่ื ไหร่ ตระกลู หานจะคอยสนับสนุนอยขู่ า้ งหลงั นอ้ งเสมอ ไม่ วา่ จะเป็ นทไี่ หนหรอื เมอื่ ไหรก่ ็ตาม เขา้ ใจมยั้ ?” “คะ่ !” หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ ตอบรับไปอยา่ งหนักแน่น “ฉันทราบ แลว้ คะ่ พ!ี่ ” “จะตอ้ งเตรยี มเขา้ ประชมุ แลว้ วางสายกอ่ นนะ ถา้ เลอื กฤกษ์ แตง่ งานไดแ้ ลว้ ก็อยา่ ลมื บอกพดี่ ว้ ย” หานมจู่ อื่ ตอบตกลงออกไป หลงั จากทเ่ี อย่ ลาหานชงิ จบกว็ าง สายไป เธอมองตวั เองในกระจก น้ําตาไหลออกมาอยา่ งกลนั้ เอาไวไ้ ม่ อยู่ สดุ ทา้ ยเธอก็กลัน้ มันเอาไวไ้ มไ่ ด ้ แตเ่ พยี งไมน่ าน หานมจู่ อื่ กไ็ ดย้ กมอื ขน้ึ ปาดเชด็ น้ําตาบน ใบหนา้ ออกไป จากนัน้ ก็ยกยม้ิ ใหก้ บั ตวั เองในกระจก พชี่ ายของเธอ…ตกลงยอมใหเ้ ธอคบหากบั เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้

การไดร้ ับคําอวยพรจากเขา นับวา่ เป็ นเรอื่ งทสี่ มควรทจ่ี ะมี ความสขุ ทส่ี ดุ แลว้ ! * หลงั จากทหี่ านชงิ ตอบตกลงเรอ่ื งงานแตง่ งานของพวกเขาทัง้ สองคนแลว้ นัน้ หานมจู่ อ่ื ไดเ้ ปลย่ี นไปเป็ นคนละคน แตถ่ งึ แมว้ า่ หานชงิ จะรับปากออกมาแลว้ แตก่ ็ยังไมย่ อมมอบทะเบยี นบา้ น ให ้ บอกวา่ ใหเ้ ธอและเยโ่ มเ่ ซนิ แตง่ งานกนั ใหเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ น แลว้ คอ่ ยใหท้ งั้ สองคนจดทะเบยี นสมรสกนั อกี ที หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จเรอ่ื งพวกน้ี เพราะถงึ อยา่ งไรกไ็ ดร้ ับปากตก ลงกนั เรยี บรอ้ ยแลว้ เรอื่ งการจดทะเบยี นสมรสนัน้ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งที่ จะตอ้ งรบี รอ้ น แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ รมิ่ ยงุ่ เสยี จนแทบไมไ่ ดเ้ จอหนา้ กนั เลย เดมิ ทกี ็แคไ่ มเ่ จอกนั เพยี งสองสามวัน แตช่ ว่ งหลงั ๆมานัน้ ถงึ ขนาดทไ่ี มไ่ ดเ้ จอหนา้ กนั เป็ นสปั ดาหเ์ ลยทเี ดยี ว หานมจู่ อ่ื เกดิ กลมุ ้ ใจขน้ึ มาเล็กนอ้ ย แตพ่ อนกึ ถงึ เรอ่ื งงาน แตง่ งานทล่ี ว้ นแลว้ แตเ่ ป็ นเขาทเ่ี ป็ นคนจัดเตรยี มแลว้ นัน้ จงึ ตอ้ งเกบ็ กลนั้ มันไปอกี ครัง้

สถานทจี่ ัดงานแตง่ งานไดก้ ําหนดเอาไวแ้ ลว้ วา่ จะจัดที่ ตา่ งประเทศ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ มักจะตอ้ งไปดสู ถานทจี่ รงิ ดว้ ยตวั เอง อยบู่ อ่ ยๆ ดงั นัน้ จงึ จําตอ้ งน่ังเครอื่ งบนิ ไป แตเ่ พอื่ ทจ่ี ะรบี กลับมา อยเู่ ป็ นเพอ่ื นมจู่ อ่ื นัน้ กเ็ ลยตอ้ งอดหลับอดนอนตดิ ๆกนั เป็ นสบิ ๆ ชว่ั โมงอยบู่ อ่ ยๆ ตอ่ จากนัน้ มา หานมจู่ อื่ ก็พบวา่ รอบๆดวงตาของเขานัน้ บวมคล้ํา ขนึ้ มาเรอ่ื ยๆ กเ็ ลยเรมิ่ รสู ้ กึ เป็ นหว่ งขน้ึ มา “ถา้ คณุ จัดการแบบนตี้ อ่ ไป ฉันเกรงวา่ เมอื่ ถงึ วนั งานคณุ จะมา เป็ นเจา้ บา่ วไมไ่ หวเอาไดน้ ะคะ” พดู จบ เธอก็จม้ิ ลงบนรอยคล้ํารอบดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เบาๆ อกี ทงั้ คางทเี่ รมิ่ มหี นวดเคราผดุ ออกมา “ดสู วิ า่ คณุ อยใู่ นสภาพ แบบไหนแลว้ …” เยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ คําพดู นัน้ แลว้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเลกิ คว้ิ ออกไป เล็กนอ้ ย “ทําไม นย่ี ังไมท่ นั ไดแ้ ตง่ งานกนั กเ็ รมิ่ รังเกยี จผมขน้ึ มาแลว้ หรอ?” ตอนท่ี 700 จติ ใจเรม่ิ ไมส่ งบขนึ้ มา

เธอไมอ่ าจทนเห็นเขาอดหลบั อดนอนอยา่ งยากลําบากแบบนี้ ตอ่ ไปไดอ้ กี จงึ ใชโ้ อกาสนพี้ ยักหนา้ ออกไปเบาๆ การเอนซบเขา้ มาของเยโ่ มเ่ ซนิ ไดช้ ะงักไปอยา่ งนัน้ คาดวา่ น่าจะคาดไมถ่ งึ วา่ เธอจะยอมรับออกมาตรงๆแบบนัน้ ดวงตาดํา สนทิ มปี ระกายของอาการทําอะไรไมถ่ กู ออกมา พรอ้ มเอย่ ออกมาดว้ ยนํ้าเสยี งแหบหา้ ว “ใจรา้ ย ไมค่ ดิ หน่อยหรอวา่ ทผ่ี ม ตอ้ งกลายเป็ นแบบนก้ี เ็ พอ่ื อะไร?” ไดย้ นิ ดงั นัน้ แลว้ หานมจู่ อ่ื กก็ ดั รมิ ฝี ปากออกมา “ฉันตอ้ งรอู ้ ยู่ แลว้ วา่ คณุ ทําไปเพอ่ื อะไร แต…่ คณุ ก็ตอ้ งอยา่ ลมื พักผอ่ นดว้ ยสิ คะ เอาอยา่ งนมี้ ัย้ คะ…คณุ กไ็ มต่ อ้ งกลับมาสกั พัก?” เยโ่ มเ่ ซนิ “…” นง่ิ เงยี บไปสกั พักนงึ ทันใดนัน้ เขาก็กม้ หนา้ ลงมาประกบลงไป บนรมิ ฝี ปากของหานมจู่ อื่ เพอ่ื เป็ นการลงโทษเธอ “ผมอดนอนมาสบิ กวา่ ชว่ั โมง เพง่ิ จะกลับมากร็ บี ไลผ่ มไปเสยี แลว้ ? ระยะเวลาทจ่ี ะถงึ วนั งานเหลอื อกี ไมน่ านแลว้ ชว่ ยอยรู่ อ อยา่ งวา่ งา่ ยๆหน่อยนะครับ อยา่ มวั คดิ อะไรไรส้ าระเลย”

หานมจู่ อื่ “ฉันไมไ่ ดค้ ดิ อะไรไรส้ าระ ฉันพดู จรงิ ๆ ชว่ งนค้ี ณุ ได ้ สอ่ งกระจกบา้ งหรอื เปลา่ ? ไมด่ หู น่อยหรอวา่ ตอนนคี้ ณุ มสี ภาพ แบบไหน ฉันกลวั วา่ ถา้ คณุ อดหลับอดนอนแบบนต้ี อ่ ไป ถงึ วนั งานคณุ คงทําเอาแขกกลวั จนหนหี ายไปหลายคนแน่” “คณุ จะเป็ นไปดว้ ยมัย้ ?” “อะไร?” “คณุ จะกลัวจนหนไี ปหรอื เปลา่ ?” หานมจู่ อ่ื เมม้ รมิ ฝี ปากแดงของตวั เอง นํ้าเสยี งออ่ นลงหลาย ระดบั “ไมอ่ ยแู่ ลว้ …” “นั่นกเ็ พยี งพอแลว้ ไมใ่ ชห่ รอ?” เยโ่ มเ่ ซนิ กมุ ทา้ ยทอยของเธอ ไว ้ กดหนา้ ผาเขา้ มาชดิ กนั ลมหายใจของทัง้ สองคนผสานกนั “ขอเพยี งแคค่ ณุ ไมห่ นผี มไป ถงึ แมว้ า่ งานแตง่ งานจะเหลอื เพยี งแคพ่ วกเราสองคน กส็ ามารถจัดตามกําหนดไดแ้ ลว้ ” คําพดู นพี้ ดู ออกมาไดอ้ ยา่ งหวานเลย่ี น ภายในใจของ หานมจู่ อื่ เหมอื นราวกบั ไดก้ ลายเป็ นนํ้าตาลขน้ึ มาไมม่ ผี ดิ เธอ

หลบั ตาลงพรอ้ มกบั รสู ้ กึ วา่ หวั ใจกําลังละลายจนไมเ่ ป็ นรปู เป็ น รา่ งเสยี แลว้ แตใ่ นตอนนัน้ เอง จๆู่ หนังตากก็ ระตกุ อยา่ งแรงออกมา หานมจู่ อื่ ตน่ื ตกใจขน้ึ มา ทันใดนัน้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ ไปทันที หนังตายังคงกระตกุ อยา่ งแรงออกมาไมห่ ยดุ ทําเอาหานมจู่ อื่ ตน่ื ตกใจขนึ้ มาแบบไมม่ ปี ี่มขี ลยุ่ ดงั นัน้ จงึ ทําใหเ้ ธออดนกึ ไปถงึ สายของเมงิ่ เสโ่ ยวทโ่ี ทรเขา้ มาตอนทอ่ี ยใู่ นหอ้ งทํางานชว่ ง กอ่ นหนา้ นัน้ ขนึ้ มาอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ ในตอนนัน้ ทเ่ี ธอตนื่ นอนขนึ้ มา หนังตากก็ ระตกุ แรงไมห่ ยดุ แบบ นเี้ หมอื นกนั ตอนแรกก็ไมไ่ ดอ้ ะไร แตพ่ อหนังตาเรม่ิ กระตกุ ขน้ึ มา กท็ ําเอาไมส่ บายใจขน้ึ มาอยา่ งงา่ ยดาย ถา้ หากจติ ใจไมส่ งบ กจ็ ะทําใหเ้ กดิ ลางสงั หรณท์ ไ่ี มอ่ าจทราบ ไดข้ นึ้ มาไดง้ า่ ย ทนั ใดนัน้ เองสหี นา้ ของหานมจู่ อื่ ก็ดซู ดี เซยี วขน้ึ มา เธอพลกิ มอื เขา้ ไปควา้ แขนเสอ้ื ของเยโ่ มเ่ ซนิ เอาไวต้ ามใจคดิ “เทยี่ วบนิ ครัง้ ตอ่ ไปของคณุ เมอ่ื ไหรห่ รอคะ?”

“เย็นวันพรงุ่ นี้ ทําไมครับ?” เยโ่ มเ่ ซนิ สงั เกตเห็นสหี นา้ และแวว ตาของเธอไมค่ อ่ ยดนี ัก ขมวดคว้ิ สงั เกตเธอไปอยา่ งละเอยี ด “คณุ ไมส่ บายหรอ?” หานมจู่ อ่ื สา่ ยหนา้ ออกไป “ไมใ่ ช่ เพยี งแคร่ สู ้ กึ …ในหอ้ งมนั อดุ อู ้ นดิ หน่อย” ใกลจ้ ะถงึ วันงานแลว้ ถา้ เธอบอกเรอ่ื งนกี้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ ไปตอนนี้ มนั จะสง่ ผลกระทบกบั เขามัย้ ? สว่ นทางดา้ นของเมง่ิ เสโ่ ยวนัน้ … เธอจะทําเรอ่ื งอะไรทไ่ี มด่ ขี นึ้ มาหรอื เปลา่ ? หานมจู่ อื่ เมม้ รมิ ฝี ปากของตวั เองเล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มาอกี ที “คณุ ซอื้ ตว๋ั เพม่ิ อกี ใบใหห้ น่อยนะคะ พรงุ่ นีฉ้ ันจะไป กบั คณุ ดว้ ย” เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ แน่นขน้ึ กวา่ เดมิ “ครับ แตท่ ําไมถงึ อยากไปกบั ผมดว้ ยครับเนยี่ ? รหู ้ รอื เปลา่ วา่ เทย่ี วบนิ ทางไกลมนั เหนอ่ื ยแคไ่ หน? ใกลจ้ ะถงึ วันงานแลว้ รอ อยบู่ า้ นสบายๆไมด่ กี วา่ หรอ?” “ไมด่ !ี ” หานมจู่ อื่ ปฏเิ สธเขาออกไปทันทโี ดยทไ่ี มต่ อ้ งคดิ เลย ดว้ ยซ้าํ ถงึ ขนาดทร่ี สู ้ กึ เคอื งเขาขน้ึ มาเล็กนอ้ ย “ฉันแคอ่ ยากไป กบั คณุ ดว้ ย ตกลงคณุ จะซอื้ ตว๋ั ใหฉ้ ันหรอื เปลา่ ?”

เยโ่ มเ่ ซนิ ไมต่ อบออกมา หานมจู่ อ่ื สบตากบั เขาอยสู่ กั พักนงึ ทันใดนัน้ ก็ดนั รา่ งของตวั เอง คลานลงจากเตยี งไปหยบิ โทรศัพทม์ าทันที “คณุ ไมซ่ อื้ ใหฉ้ ัน งัน้ ฉันซอ้ื เองกไ็ ด!้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ กระโดดลงจากเตยี งดว้ ยทักษะอนั ปราดเปรยี ว ควา้ ขอ้ มอื ขาวเนยี นของเธอเอาไว ้ “เป็ นอะไรไป? เมอ่ื กนี้ ก้ี ย็ ังดๆี อยู่ เลยไมใ่ ชห่ รอ ทําไมจๆู่ ถงึ ไดผ้ ดิ แปลกไปขนาดนก้ี นั ? เกดิ เรอ่ื ง อะไรหรอครับ?” ทัง้ ๆทอ่ี ยตู่ อ่ หนา้ เขาแทๆ้ แตจ่ ๆู่ อารมณก์ ลบั เปลย่ี นไปไดม้ าก ขนาดนี้ เยโ่ มเ่ ซนิ เองกค็ าดเดาไมถ่ กู เหมอื นกนั วา่ เธอเป็ นอะไร ไป หานมจู่ อื่ ไมค่ ดิ จะสนใจเขา จัดการเขา้ ไปในAPPซอื้ ตวั๋ ทันที แต่ พลังของเยโ่ มเ่ ซนิ แข็งแกรง่ มาก ในขณะทเี่ ธอนัน้ ไมม่ กี ําลงั ที่ จะตอ่ ตา้ นเขาออกไปไดเ้ ลย จงึ ตอ้ งดน้ิ รนขนื รา่ งอยา่ งนอี้ ยนู่ าน หานมจู่ อื่ เอย่ ออกมาอยา่ งโกรธเคอื ง “คณุ ไมซ่ อ้ื ใหฉ้ ัน ฉันก็จะ จา่ ยเงนิ ซอื้ เองไมไ่ ดห้ รอื ไง? ไมใ่ ชเ่ รอื่ งใหญโ่ ตอะไร คณุ ซอ้ื ที่ นั่งชนั้ ธรุ กจิ งัน้ ฉันกจ็ ะซอื้ ชนั้ ประหยัดกพ็ อ”

เยโ่ มเ่ ซนิ “…” เขามองหานมจู่ อื่ ทแี่ สดงทา่ ทตี น่ื เตน้ อยตู่ รงหนา้ อยา่ งจนใจยง่ิ ถอนหายใจดงึ มอื เธอลงมาอยา่ งเหนอื่ ยหน่ายใจ “ผมไมย่ อม ซอื้ ใหค้ ณุ ทไ่ี หนกนั เพยี งแตม่ นั ตอ้ งน่ังเครอื่ งนานคณุ จะเหนอื่ ย เอานะ เมอ่ื กอ่ นคณุ กเ็ คยเจอมาแลว้ น่ี แลว้ เมอ่ื กก้ี ็ยังดๆี อยเู่ ลย จๆู่ คณุ กเ็ กดิ อยากไปตา่ งประเทศกบั ผมดว้ ย มนั จะตอ้ งมเี หตผุ ล อะไรสกั หน่อยมัย้ ?” เหตผุ ล? ในเมอ่ื เขาตอ้ งการเหตผุ ลขนาดนี้ หานมจู่ อื่ จงึ จําตอ้ ง สรรหาเหตผุ ลมัว่ ๆ เพอ่ื เอามารับมอื กบั เรอ่ื งนก้ี บั เขา “ฉันไมอ่ ยากหา่ งกบั คณุ นานเกนิ ไป เหตผุ ลนไ้ี มพ่ ออกี หรอคะ?” พดู จบ หานมจู่ อ่ื กเ็ งยหนา้ ขนึ้ ไป นัยนต์ าสวยเหลม่ องไปทาง ใบหนา้ หลอ่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ การกระทําทดี่ โู ผงผางนัน้ กลบั ทําเอาเยโ่ มเ่ ซนิ หายใจตดิ ขดั ขน้ึ มาทนั ที คําพดู เมอื่ สกั ครนู่ ่าจะเป็ นคําพดู ทเี่ ธอพดู ออกมาใน ตอนทกี่ ําลังไมพ่ อใจแบบสดุ ๆ แตม่ ันกลับทะลผุ า่ นเขา้ มา ภายในใจของเขาเขา้ จังๆ

เขามองคนตรงหนา้ นง่ิ อยา่ งเอาจรงิ เอาจัง ทนั ใดนัน้ ก็ยน่ื มอื ไป ดงึ เธอเขา้ มาในออ้ มกอดอยา่ งหกั หา้ มใจเอาไวไ้ มอ่ ยู่ “ผมเองก็ไมอ่ ยากหา่ งคณุ เหมอื นกนั แต…่ เพยี งแคจ่ ัดงาน แตง่ งานเสร็จเรยี บรอ้ ย พวกเรากจ็ ะไมต่ อ้ งหา่ งกนั นานหลายวนั เหมอื นอยา่ งตอนนแี้ ลว้ หลักๆแลว้ ก็เป็ นเพราะปัญหาเรอื่ งการ จัดเตรยี มงานแตง่ งาน รอใหจ้ ัดงานเสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ถงึ ตอน นัน้ แลว้ แมว้ า่ ในทกุ ๆวันคณุ จะไมอ่ ยากอยกู่ บั ผม ผมกจ็ ะทําตวั ตดิ หนบึ กบั คณุ ไมไ่ ปไหนเลยครับ” “แต…่ ” หานมจู่ อ่ื ก็ยงั รสู ้ กึ ไมส่ บายใจขน้ึ มาอยา่ งมาก ไมร่ ู ้ เหมอื นกนั วา่ ชว่ งนเี้ ธอเป็ นอะไรไป เธอกดั รมิ ฝี ปาก “ไมง่ ัน้ … คณุ ก็ไมต่ อ้ งไปจัดการดว้ ยตวั เองแลว้ ของพวกนัน้ ก็ใหค้ นอน่ื ไปทําเถอะ” “เด็กโง่ นเ่ี ป็ นงานแตง่ ทผ่ี มตอ้ งการจะชดเชยใหค้ ณุ นะครับ ไม่ วา่ อะไรก็ตอ้ งลงไปจัดการดว้ ยตวั เอง ถา้ จะใหท้ ําผา่ นมอื ของ คนอน่ื ผมไมว่ างใจ” เขาพดู ออกมาถงึ จดุ นแ้ี ลว้ หานมจู่ อ่ื จะพดู อะไรออกไปอกี มนั ก็ ไมด่ ี ทําไดเ้ พยี งเอย่ ขอออกไป “งัน้ …คณุ ก็ใหฉ้ ันไปดว้ ยสคิ ะ”

“เอาละ่ อยา่ เอะอะกอ่ กวนขน้ึ มาอกี เลย อยา่ งมากกย็ งั มอี กี หลายวัน อยพู่ ักใหส้ บาย คณุ เองกต็ อ้ งเตรยี มตวั เหมอื นกนั ประมาณอกี สามวันตอ่ จากนค้ี ณุ ก็เก็บของเตรยี มตวั ไป ตา่ งประเทศไดเ้ ลย ชดุ เจา้ สาวไดส้ งั่ จองเอาไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ ” ชดุ เจา้ สาว… งานแตง่ งานครัง้ นขี้ องพวกเธอจัดขน้ึ ทตี่ า่ งประเทศ เนอ่ื งจาก วันงานคอ่ นขา้ งจะกะทนั หนั ดงั นัน้ แลว้ การสง่ั ทําชดุ แตง่ งาน คาดแลว้ วา่ น่าจะเสร็จเรยี บรอ้ ยในชว่ งประมาณสองวนั กอ่ นถงึ วันงาน ดงั นัน้ แลว้ จนถงึ ตอนนเ้ี ธอก็ยังไมไ่ ดล้ องชดุ แตง่ งาน เลย แตใ่ นตอนนัน้ ดไี ซเนอรไ์ ดจ้ ัดทําชดุ ตามสดั สว่ นของเธอ ดงั นัน้ แลว้ เมอ่ื ถงึ ตอนนัน้ กไ็ มต่ อ้ งกงั วลวา่ ขนาดตรงทอ่ นบนมนั จะ ตา่ งกนั มากนัก “นกี่ ด็ กึ มากแลว้ แตก่ อ่ นเวลานไ้ี มใ่ ชว่ า่ เวลาทค่ี ณุ จะตอ้ งหลบั ไปแลว้ หรอ? เด็กดี รบี นอนเถอะครับ” พดู จบ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ถอื โอกาสโนม้ ลงไปอมุ ้ รา่ งของหานมจู่ อ่ื ขน้ึ มา จากนัน้ กพ็ ารา่ งเธอมาวางลงบนเตยี งนุ่ม โอบเอวเธอ พรอ้ มกบั นอนหลับไป

แมว้ า่ จะมอี อ้ มกอดอนั อบอนุ่ จากคนทอ่ี ยดู่ า้ นหลัง มสี องมอื เขา้ โอบกอดเธอเอาไว ้ ความอบอนุ่ จากรา่ งกายไหลผา่ นเสอื้ ตวั บาง ทข่ี วางกนั้ เอาไวเ้ ขา้ มาไมห่ ยดุ แตห่ านมจู่ อื่ กลบั ยงั รสู ้ กึ ถงึ ความ เย็นตรงแผน่ หลังขน้ึ มา คําพดู ของเมงิ่ เสโ่ ยวในวันนัน้ ก็เหมอื นกบั คําสาปแชง่ คอยฉาย ซํ้าอยใู่ นหวั ของเธอครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ “แกคดิ วา่ เขาอยากแตง่ งานกบั แกดว้ ยใจจรงิ งัน้ หรอ? ไม!่ มนั ไมใ่ ช!่ เขากแ็ คค่ ดิ วา่ เขาตดิ คา้ งแกเมอื่ หา้ ปีกอ่ น กเ็ ลยอยาก ชดเชยใหแ้ กกเ็ ทา่ นัน้ เขาไมไ่ ดร้ ักแกเลย…” “ถา้ พวกแกรักกนั พอ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นกค็ งไมต่ อ้ งแยกจากกนั หรอก นะ” “ฉันขอสาปแชง่ พวกแก ขอใหพ้ วกแกไมไ่ ดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ตลอดไป ไมม่ วี นั ตราบชวั่ นริ ันกาล!” ตอนที่ 701 เธอปวดใจเพราะเขางนั้ เหรอ?

ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ หลบั ไปนานแคไ่ หน ในฝันนัน้ ตา่ งกเ็ ป็ นเสยี ง สาปแชง่ ของเมงิ่ เสโ่ ยวทก่ี อ้ งอยใู่ นหขู องเธอ กอ่ กวนจนทําให ้ จติ ใจของเธอสบั สนวนุ่ วาย หานมจู่ อื่ ลมื ตาขน้ึ มาทนั ที พบวา่ ฟ้าสวา่ งแลว้ และความอบอนุ่ ตรงดา้ นหลังของเธอก็ไดห้ ายไปแลว้ บนเตยี งเหลอื เพยี งแคเ่ ธออยคู่ นเดยี ว หวั ใจของเธอเตน้ แรงมาก เหงอื่ ก็ออกเต็มหนา้ ผาก หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตา แลว้ ก็รบี ลกุ ขน้ึ นั่งทันที มองไปทที่ ะเลสฟี ้า ครามดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง เปลอื กตาของหานมจู่ อ่ื ก็เรม่ิ กระตกุ อยา่ งไมฟ่ ังคําสง่ั เธอยน่ื มอื ออกไปจับเปลอื กตาทก่ี ระตกุ ของเธออตั โนมัติ แตว่ า่ การกระทําแบบนกี้ ็ไมส่ ามารถหยดุ ได ้ หานมจู่ อื่ สามารถรสู ้ กึ ได ้ ถงึ เปลอื กตาทอ่ี ยใู่ ตน้ ว้ิ ชข้ี องตวั เอง ยงั คงกระตกุ ไมห่ ยดุ ทําไมถงึ เป็ นแบบนนี้ ะ?

จะเกดิ เรอื่ งทไ่ี มด่ ขี น้ึ ยงั งัน้ เหรอ? เหลอื เวลากอ่ นวนั งานแตง่ อกี ไมก่ วี่ นั ถา้ เกดิ วา่ เกดิ อบุ ตั เิ หตขุ น้ึ ในตอนนี้ เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ …… ตอ้ งกา้ วเขา้ สเู่ สน้ ทางทไี่ มม่ วี ันหวนคนื ไดร้ เึ ปลา่ ? ไมน่ ะ! เธอไมอ่ ยากใหเ้ ป็ นแบบนี้ หานมจู่ อ่ื ลกุ ขนึ้ ไปหยบิ โทรศพั ท์ แลว้ กเ็ ห็นขอ้ ความทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ มาใหเ้ ธอจรงิ ๆ เขาบอกวา่ เขา ไปสนามบนิ แลว้ หานมจู่ อื่ เหลอื บไปดเู วลา ยงั ไมท่ นั ถงึ เวลาท่ี เครอื่ งบนิ เขาจะออกเดนิ ทางเลย หานมจู่ อื่ คดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ แลว้ ก็ สง่ ขอ้ ความไปบอกใหเ้ ราระมดั ระวงั ความปลอดภัยดว้ ย หลังจากนัน้ เธอกโ็ ทรหาหานชงิ ตอนทห่ี านชงิ ไดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากหานมจู่ อื่ นัน้ เขากําลงั อยทู่ ่ี บรษิ ัทกําลังจะเรมิ่ ประชมุ พอดี “ทําไมเหรอ? ” “พ…ี่ …” น้ําเสยี งของหานมจู่ อื่ ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก เธอเออ้ื มมอื ไปกมุ ขมับทป่ี วดรา้ วของตวั เอง “มเี รอ่ื งหนง่ึ ทฉ่ี ันอยากจะบอก พห่ี น่อย ไมย่ งั งัน้ ฉันตอ้ งไมส่ บายใจแน่นอน”

หานชงิ ไดย้ นิ ความสบั สนจากนํ้าเสยี งของเธอ และในตอนนเี้ อง ซจู วิ่ ก็เดนิ เขา้ มา “ประธานหาน หอ้ งประชมุ อยทู่ างนัน้ ……” พงึ่ จะพดู ไดค้ รง่ึ เดยี ว หานชงิ กย็ กมอื ขน้ึ หา้ มเธอ ซจู ว่ิ กเ็ ลยทําไดแ้ คก่ ลนื คําพดู ดา้ นหลังลงทอ้ งไป หลงั จากนัน้ ก็ เห็นหานชงิ เดนิ ไปหยดุ อยตู่ รงดา้ นหนา้ หนา้ ตา่ ง แลว้ ก็พดู ดว้ ย นํ้าเสยี งทเ่ี ครง่ ขรมึ “เรอื่ งอะไรทท่ี ําใหค้ ณุ สบายใจ? นม่ี นั ก็ใกล ้ จะถงึ วนั งานแตง่ แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? เขาทําใหค้ ณุ รสู ้ กึ ไมส่ บาย ใจ? เสยี ใจเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื “……มนั ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เขา แตเ่ พราะอยา่ งอน่ื ……” “อยา่ งอนื่ ? ”หานชงิ เมม้ ปากพรอ้ มกบั ดกู ารจราจรดา้ นลา่ งจาก ทางหนา้ ตา่ ง เมม้ ปากรอคําตอบจากเธออยา่ งใจเย็น หลังจากนัน้ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดเ้ ลา่ เกยี่ วกบั เรอ่ื งและเหตกุ ารณ์ทไี่ ด ้ เจอกบั เมง่ิ เสโ่ ยวเมอ่ื วันนัน้ ใหห้ านชงิ ฟัง เดมิ ทเี ธอวางแผนจะ ปกปิดเรอ่ื งนเ้ี อาไว ้ “เดมิ ทฉี ันคดิ วา่ ……ดจู ากกําลงั ของเธอตอนน้ี น่าจะไมส่ ามารถ พลกิ คลน่ื อะไรไดห้ รอก แตว่ า่ ……เปลอื กตาฉันกระตกุ แรงมาก กอ่ กวนจนทําใหฉ้ ันไมส่ บายใจ พ…ี่ …”

“เพราะฉะนัน้ ก็เลยอยากใหพ้ ช่ี ว่ ยยงั งัน้ เหรอ? ” ถงึ แมว้ า่ จะอบั อายนดิ หน่อย แตว่ า่ หานมจู่ อ่ื ก็พยกั หนา้ “ขอ โทษดว้ ยนะพ่ี ฉันรวู ้ า่ ไมค่ วรจะรบกวนพเี่ รอื่ งนเี้ ลย แตว่ า่ ……” “แตว่ า่ เธอเห็นวา่ ชว่ งนเ้ี ขาตอ้ งเหน็ดเหนอื่ ยเพราะวา่ เขาคอย วง่ิ เตน้ เรอ่ื งงานแตง่ ดว้ ยตวั เอง กเ็ ลยปวดใจแทนเขางัน้ เหรอ? ” คําพดู พวกนัน้ มันตรงประเด็นอยา่ งแรง ตรงใจหานมจู่ อื่ มาก เธอ ทําไดแ้ คพ่ ยกั หนา้ เลอื กการเงยี บแทนการยอมรับโดยปรยิ าย หลังจากนัน้ เธอก็ไดย้ นิ เสยี งถอนหายใจทหี่ นักหน่วงของหาน ชงิ “พลี่ ะ่ กลวั จรงิ ๆ วา่ เธอจะลม้ อยใู่ นมอื ของเขาตลอดชวี ติ มจู่ อื่ ……เธอรไู ้ หมวา่ ผชู ้ ายน่ะตอ้ งหา้ มปลอ่ ยใหต้ ดิ เป็ นนสิ ยั เขา ยอมเหนอ่ื ย ก็ใหเ้ ขาเหนอื่ ยไปหน่อย รอใหเ้ ขาเคยชนิ ตอ่ ไป ทําอะไรเขาจะไดไ้ มบ่ น่ แลว้ อกี อยา่ งสําหรับมนุษยแ์ ลว้ นัน้ อะไรทไี่ ดม้ ายากๆ น่ันแหละถงึ จะเห็นคณุ คา่ มากกวา่ เธอ……” “พ่ี ฉันรวู ้ า่ พอ่ี ยากจะพดู อะไร” หานมจู่ อ่ื ตดั บทเขา “แตว่ า่ เรอื่ ง ความรักมันเป็ นเรอ่ื งของคนสองคน ถา้ พยายามอยฝู่ ่ ายเดยี วก็ คงอยไู่ ดไ้ มน่ านหรอก แลว้ อกี อยา่ งงานแตง่ งานของพวกเราก็

กําลงั จะมาถงึ แลว้ ฉันไมอ่ ยาก…..ใหเ้ กดิ เรอ่ื งทไ่ี มค่ าดคดิ ขนึ้ กอ่ นวนั งาน เพราะฉะนัน้ ฉันก็เลยมาขอความชว่ ยเหลอื จากพ”่ี จๆู่ กไ็ มไ่ ดร้ ับการตอบกลับจากอกี ฝ่ าย หานมจู่ อ่ื ไมแ่ น่ใจวา่ หานชงิ จะยอมรับปากตวั เองไหม ก็เลยไดแ้ ตร่ ออยา่ งเงยี บๆ ผา่ นไปครหู่ นงึ่ ในทส่ี ดุ กไ็ ดย้ นิ เสยี งหานชงิ ถอนหายใจพรอ้ ม กบั พดู วา่ “พเี่ ขา้ ใจแลว้ เดย๋ี วเรอื่ งนพ้ี จ่ี ะชว่ ยจัดการใหเ้ อง เธอ ก็รอใหถ้ งึ วันแตง่ อยา่ งสบายใจไปก็พอแลว้ ” พอไดย้ นิ วา่ เขาจะยอมชว่ ยตวั เอง ในทส่ี ดุ เมฆทข่ี งั อยใู่ นใจของ หานมจู่ อื่ กจ็ างหายไป เธอก็รสู ้ กึ ซาบซง้ึ และปลม้ื ใจ “ขอบคณุ นะพ”่ี “ยยั นอ้ งบอื้ เธอเป็ นคนทพี่ ต่ี อ้ งทมุ่ เทอยา่ งมากกวา่ จะหา กลบั มาจนได ้ ถา้ เกดิ วา่ เธอไมม่ คี วามสขุ ถา้ งัน้ พ…ี่ …กค็ งไมม่ ี หนา้ ไปเจอแมห่ รอก” * หลังจากทห่ี านชงิ รับปากวา่ จะชว่ ยจัดการเรอ่ื งของเมง่ิ เสโ่ ยว แทนเธอนัน้ หานมจู่ อื่ ก็รสู ้ กึ สบายใจลงไปเยอะเลย แตว่ า่ เธอก็ ยงั ไมไ่ ดล้ ะทงิ้ แผนของตวั เองกอ่ นหนา้ น้ี ยงั เหลอื เวลากอ่ นท่ี เครอ่ื งบนิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ จะขน้ึ อกี ตงั้ ชวั่ โมงกวา่ เธอรบี เก็บ

เสอ้ื ผา้ โดยทไ่ี มค่ ดิ ดว้ ยซํา้ หลังจากนัน้ ก็เรยี กคนขบั รถไปสง่ เธอทส่ี นามบนิ หลังจากขนึ้ รถแลว้ หานมจู่ อื่ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาจองตว๋ั หลังจากเห็นขอ้ มลู ทอี่ อกตว๋ั แลว้ หานมจู่ อื่ กอ็ ดยกมมุ ปากขน้ึ มา ไมไ่ ด ้ โชคดที ยี่ งั มที ว่ี า่ งอยู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ฉันมาแลว้ ! ไมว่ า่ จะยงั ไง ตอ่ ไปนเี้ ธอจะอยขู่ า้ งๆ เยโ่ มเ่ ซนิ อยแู่ ลว้ แตว่ า่ น่า จะตอ้ งรอใหง้ านแตง่ งานจบลงกอ่ น เธอถงึ จะสบายใจลง ตอนทหี่ านมจู่ อื่ รบี ไปทสี่ นามบนิ นัน้ คนขบั รถกม็ องหนา้ เธอดว้ ย สายตาทซ่ี บั ซอ้ น “คณุ นายนอ้ ยครับ เรอื่ งทคี่ ณุ จะไปสนามบนิ ……จะไมบ่ อก คณุ ชายเยห่ น่อยเหรอครับ? ” หานมจู่ อ่ื สา่ ยหนา้ “ไมต่ อ้ งบอกเขานะ ฉันไมอ่ ยากใหเ้ ขาร”ู ้ ถา้ เกดิ วา่ ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ รลู ้ ะ่ ก็ เธอจะไดไ้ ปงัน้ เหรอ? เธอจะแอบไป พอถงึ แลว้ คอ่ ยโทรหาเยโ่ มเ่ ซนิ

พอเห็นทา่ ทางของคนขบั เหมอื นวา่ มอี ะไรอยากจะพดู อกี หานมจู่ อ่ื กไ็ ดแ้ ตก่ ําชบั เขาอกี ไมก่ ปี่ ระโยค หลังจากนัน้ ก็สะพาย กระเป๋ าตวั เองแลว้ ก็เดนิ เขา้ ไปในสนามบนิ เธอจะออกมาแคช่ วั่ คราว กเ็ ลยเตรยี มแคเ่ สอ้ื ผา้ กบั ผลติ ภัณฑ์ ดแู ลผวิ มาแคส่ องชดุ แลว้ กล็ ปิ สตกิ ไมก่ แี่ ทง่ หลงั จากนัน้ ก็ตรง ไปรับตว๋ั ทันที เพราะวา่ จะไปไฟลทเ์ ดยี วกบั เยโ่ มเ่ ซนิ แตเ่ ธอรวู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ ง ไปทางVIPแน่นอน ดงั นัน้ เธอจงึ ตรงไปรอทจี่ ดุ รอขน้ึ เครอื่ ง เหมอื นกบั คนอนื่ ๆ ตอนทเ่ี ธอไปถงึ นัน้ กถ็ งึ เวลาตรวจตวั๋ พอดี ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ ก็เลยไปเขา้ ควิ เพอื่ รอตรวจตั๋ว ตอนทเี่ ธอไปน่ัง ประจําทน่ี ั่น ตอนทไี่ ดย้ นิ เสยี งเตอื นของแอรโ์ ฮสเตสดงั ขน้ึ มา หานมจู่ อ่ื กม็ คี วามรสู ้ กึ เหมอื นไมใ่ ชค่ วามจรงิ เธอขนึ้ เครอื่ งบนิ แลว้ จรงิ ๆ นะ เยโ่ มเ่ ซนิ เขา……น่าจะน่ังอยชู่ นั้ ธรุ กจิ ใชไ่ หม? เดย๋ี วพอถงึ เวลา ลงจากเครอ่ื งแลว้ เธอจะไปหาเขาทันที ตอนทเี่ ห็นเธอ……ไมร่ ู ้ เหมอื นกนั วา่ เขาจะมที า่ ทแี บบไหน อาจจะแปลกใจ? และอาจจะเซอรไ์ พรส?์ แตว่ า่ ……แตม่ าก ทส่ี ดุ ก็น่าจะตนื่ ตกใจมากกวา่

พอนกึ ถงึ สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอื่ ถงึ เวลานัน้ หานมจู่ อ่ื กอ็ ด อยากจะหัวเราะไมไ่ ด ้ แตว่ า่ เหมอื นกบั วา่ เธอจะเรม่ิ งว่ งนอนอกี แลว้ พอทกุ คนนั่งประจําทแี่ ลว้ เธอก็หลบั ไปอกี ครัง้ หลงั จากทท่ี กุ คนนั่งประจําทนี่ ัน้ หานมจู่ อ่ื ก็นกึ วา่ เครอ่ื งเตรยี ม จะขนึ้ แลว้ ไมค่ ดิ เลยวา่ จะมเี สยี งอทุ านดงั ขน้ึ มาจากกลมุ่ คน ดา้ นหนา้ หานมจู่ อื่ ยังคงไมร่ วู ้ า่ เกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ แตก่ เ็ ห็นรา่ ง สงู ใหญท่ อ่ี ยตู่ รงหนา้ กําลังเดนิ เขา้ มาทางนี้ เพยี งแคเ่ หลอื บมอง สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ ก็เปลย่ี นไปทันที น่ันเยโ่ มเ่ ซนิ ไมใ่ ชเ่ หรอ? เขามาอยทู่ น่ี ไ่ี ดย้ งั ไงกนั ? หานมจู่ อ่ื องึ้ ไปสองสามวนิ าที แลว้ ก็ หดไหลล่ งโดยอตั โนมตั ิ แลว้ ก็ดงึ หมวกลงมาเล็กนอ้ ย ตอนนี้ เครอ่ื งบนิ กย็ ังไมข่ น้ึ เยโ่ มเ่ ซนิ มาทน่ี ่ี จะไลเ่ ธอลงจากเครอื่ งบนิ ไปรเึ ปลา่ นะ? พอคดิ แบบนี้ หานมจู่ อื่ กย็ งิ่ หดตวั ใหเ้ ล็กยงิ่ กวา่ เดมิ อยา่ หาเธอเจอเด็ดขาดเลย เธอเตรยี มจะไปหาเขาหลงั เครอ่ื ง ลงอยแู่ ลว้ นะ

ตอนท่ี 702 ชอบกอ่ ความวนุ่ วายขน้ึ เรอ่ื ยๆ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตวั เองหดตวั จนจะถงึ พนื้ อยแู่ ลว้ น่าเสยี ดายทเี่ ธอไมม่ คี วามสามารถในการขดุ พน้ื ไมอ่ ยา่ งงัน้ เธอ จะเจาะทะลวงเขา้ ไปแลว้ ตอนนเี้ ธอไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะหายใจแรงดว้ ยซ้ํา เธอลดหมวก ตวั เองลงแลว้ กน็ ั่งอยแู่ บบนัน้ พยายามทําใหต้ วั เองดมู ตี วั ตน นอ้ ยทส่ี ดุ และกไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ทําไม คนทนี่ ่ังอยขู่ า้ งๆ เธอจๆู่ ก็ลกุ ขน้ึ หานมจู่ อ่ื ไมร่ วู ้ า่ เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ แตว่ า่ แป๊ บเดยี วคนๆนัน้ ก็น่ังลง อกี ครัง้ หนงึ่ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดส้ บายใจ เพราะวา่ เอาแตก่ ม้ หนา้ ก็เลยไมร่ วู ้ า่ เกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ เมอื่ คดิ อยา่ งรอบคอบแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะเดนิ ผา่ นทนี่ ่ังเธอไปแลว้ สถิ งึ จะถกู

ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ กเ็ ลยคอ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ มา อยากจะสํารวจ บรรยากาศรอบๆ วา่ เป็ นยงั ไงบา้ ง แตก่ ็ไดพ้ บกบั นัยนต์ าสหี มกึ ทเี่ ย็นชาคหู่ นง่ึ ดวงตาทงั้ สองคสู่ บตากนั —— เงยี บ—— รมู า่ นตาของหานมจู่ อ่ื ขยายออกกวา้ งมาก หลงั จากนัน้ เธอก็ ตอบสนอง คอ่ ยๆ กม้ หนา้ ลง แลว้ ก็หดตวั อยตู่ รงนัน้ ตอ่ ทํา เหมอื นกบั วา่ เมอื่ กไ้ี มไ่ ดเ้ ห็นอะไรทัง้ นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทนี่ ่ังอยขู่ า้ งๆ เธอเห็นภาพเหตกุ ารณน์ ้ี อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ หวั เราะเยาะเยย้ ออกมา “กลา้ จะขน้ึ เครอื่ งมา แตไ่ มก่ ลา้ มองหนา้ ฉันงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ：“……” เสยี งของเขาดเุ ดอื ดและรนุ แรงจนทําใหห้ นังศรี ษะชาไปเลย หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง แลว้ ก็คอ่ ยๆ เงยหนา้ ขนึ้ มา อกี ครัง้

“ฉัน ฉันเคยบอกแลว้ วา่ จะไปกบั คณุ ดว้ ย แตว่ า่ คณุ ไมย่ อม ฉันก็ เลย……มาเองเลยไง” เยโ่ มเ่ ซนิ เผยอรมิ ฝี ปากออก และหวั เราะอยา่ งเย็นชา “แอบขน้ึ เครอื่ งมาอยา่ งลบั ๆ ลอ่ ๆ? แถมยังซอื้ ทนี่ ั่งชนั้ ประหยัดอกี ยงั งัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ：“……” สายตาของคนรอบๆ มองมาทพี่ วกเขา เหมอื นกบั วา่ มคี นจําได ้ วา่ หลายวันมานเ้ี ห็นเขาทัง้ สองคนทท่ี างเขา้ รถไฟใตด้ นิ เมอื ง เป่ ย แลว้ ก็เคยเห็นทงั้ สองคนนเ้ี ป็ นตวั เอกในโปสเตอรบ์ น หนา้ จอทอ่ี ยบู่ นตกึ สงู แลว้ กม็ คี นคอ่ ยๆ แอบหยบิ โทรศพั ท์ ขน้ึ มาถา่ ยรปู พวกเขา พอเห็นเหตกุ ารณน์ ้ี สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ กค็ อ่ ยๆ เปลย่ี นไป เธอ รบี กม้ หนา้ ลง แลว้ กโ็ ผหนา้ เขา้ ไปในออ้ มอกของเยโ่ มเ่ ซนิ การทจ่ี ๆู่ เธอก็พงุ่ เขา้ มาทอี่ กของตวั เองทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ องึ้ ไป เล็ก แตห่ างตาของเขาก็เห็นกลอ้ งโทรศพั ทจ์ ากดา้ นขา้ งของ เขาอยา่ งรวดเร็ว

เยโ่ มเ่ ซนิ หรตี่ าลง แลว้ ก็มองไปทค่ี นๆนัน้ ดว้ ยสายตาทดี่ เุ ดอื ด และรนุ แรง ปกตแิ ลว้ เขาก็มอี อรา่ ทนี่ ่าเกรงขามมากอยแู่ ลว้ แถมตอนนยี้ งั มี สายตาของฆาตกรอกี ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มอื ไมอ้ อ่ นทนั ที โทรศพั ท์ ในมอื ของเธอก็ตกลงอยา่ งรวดเร็ว เธอกม้ ลงหาโทรศพั ทข์ อง ตวั เองอยา่ งตนื่ ตระหนก ตอนนเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ไดห้ นั หนา้ กลบั มา มองผหู ้ ญงิ ตวั เล็กๆ ที่ ซอ่ นอยใู่ นออ้ มอกของตวั เอง แลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะเหน็บแนมเธอ สกั หน่อย “ตอนตวั เองแอบหนอี อกมาไมก่ ลัว ตอนนร้ี จู ้ ักกลวั เป็ นแลว้ งัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ขนึ้ มา ไดแ้ ตก่ ระซบิ ถาม “ยังมคี นแอบ ถา่ ยอยรู่ เึ ปลา่ ? ” “เธอก็เงยหนา้ ขนึ้ มาดเู องส?ิ ” ตอนนหี้ านมจู่ อื่ ถงึ ไดค้ อ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ มามองผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็ พบวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ กําลงั กม้ ตวั หาโทรศพั ทข์ องตวั เองอยู่ เธอ ถงึ ไดร้ สู ้ กึ โลง่ อก พรอ้ มกบั เอามอื นาบหนา้ อกของตวั เอง

หลังจากนัน้ กห็ นั กลับมามองใบหนา้ ทโี่ กรธเกรยี้ วของเยโ่ มเ่ ซนิ “แตถ่ งึ ยงั ไงฉันก็มาแลว้ คณุ คงจะไมไ่ ดโ้ ยนฉันลงจากเครอื่ งไป หรอกใชไ่ หม? ” เยโ่ มเ่ ซนิ ：“……” “เธอเตอื นฉันเลยนะเนยี่ นก่ี เ็ ป็ นความคดิ ทด่ี เี หมอื นกนั ” หลงั จากพดู จบ เยโ่ มเ่ ซนิ กจ็ ับขอ้ มอื ทขี่ าวละเอยี ดของหานมจู่ อ่ื หานมจู่ อื่ ตกใจ เธอเบกิ ตากวา้ งและพยายามดงึ มอื กลับ “ตอนนรี้ จู ้ ักกลัวไดแ้ ลว้ เหรอ? แลว้ เมอ่ื กต้ี อนทขี่ ฉู่ ันทําไมไม่ รจู ้ ักกลวั ละ่ ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ ขยับเขา้ ไปใกลเ้ ธอ สายตาทเี่ ฉียบคม ออรา่ ทว่ี นเวยี นอยรู่ อบตวั เขาก็ดแู ข็งแกรง่ ขนึ้ อกี หานมจู่ อ่ื ：“……” เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง แลว้ ก็หลับตาลง “กไ็ ด ้ คณุ ลากฉันลงเครอื่ งบนิ ไปเลย ยงั ไงตอนทคี่ ณุ ลากฉันลง ไปคณุ ก็ตอ้ งลงไปเหมอื นกนั คณุ ไมอ่ ยากใหฉ้ ันไป ถา้ ยังงัน้ ทกุ คนก็ไมต่ อ้ งไปกนั แลว้ ”

ตอนนเี้ ธอคดิ วา่ ไหนๆ ก็มาถงึ ขนั้ นแ้ี ลว้ ก็ใหม้ นั หกั ไปเลยดกี วา่ หานมจู่ อื่ กะวา่ ถา้ เกดิ วา่ ลากเธอลงไปจรงิ ๆละ่ ก็ เธอจะกอดเขา ไวใ้ หต้ ายก็ไมย่ อมปลอ่ ย ยงั ไงกไ็ มย่ อมใหเ้ ขาขนึ้ เครอ่ื งได ้ หรอก จนถงึ ตอนนัน้ ทงั้ สองคนกไ็ มต่ อ้ งไปทงั้ คู่ แตว่ า่ รออยนู่ าน กด็ เู หมอื นจะไมม่ คี วามเคลอ่ื นไหวใดๆ หานมจู่ อื่ ลมื ตาขนึ้ มาอกี ครัง้ กเ็ ห็นดวงตาสหี มกึ ของเยโ่ มเ่ ซนิ เต็มไปดว้ ยความจําใจ เขายงั คงจับขอ้ มอื ของเธออยู่ แตว่ า่ แรง ทจ่ี ับนัน้ นอ้ ยลงไปเยอะเลย เห็นทา่ ทางยอมหกั ไมย่ อมงอของเธอแบบนแ้ี ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ ถอนหายใจออกมาและพดู วา่ “ทําไมจๆู่ เธอถงึ ไดเ้ ปลยี่ นไปจนเหมอื นเด็กนอ้ ยขนาดนล้ี ะ่ ? พักน…ี้ …นับวนั ยงิ่ ชอบกอ่ เรอื่ งวนุ่ วายขนึ้ เรอื่ ยๆ ” พอเยโ่ มเ่ ซนิ พดู แบบนี้ หานมจู่ อ่ื ก็กลบั ไปยอ้ นคดิ ถงึ การกระทํา ของตวั เองในชว่ งนี้ เหมอื นกบั วา่ ……จะเป็ นเรอื่ งจรงิ นะ……

เธอไมไ่ ดเ้ ปลย่ี นไปแคช่ อบกอ่ เรอื่ งวนุ่ วาย แถมยงั เอาแตก่ นิ แลว้ กข็ เี้ กยี จทํางาน วนั ๆ เอาแตอ่ ยากจะนอน ไมแ่ มแ้ ตอ่ ยากจะ ทํางานดว้ ยซา้ํ นเี่ ธอเป็ นอะไรไป? หรอื วา่ ……เพราะวา่ ไดค้ บกบั เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ กเ็ ลยคดิ วา่ เยโ่ ม่ เซนิ สามารถเลยี้ งดตู วั เองได ้ ก็เลยขเ้ี กยี จยังงัน้ เหรอ? พอคดิ แบบนี้ จๆู่ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ ไมด่ ี เธอไมอ่ ยากจะมชี วี ติ แบบ เอาแตก่ นิ แตข่ เี้ กยี จทํางานแบบนต้ี อ่ ไป แตย่ ังไงเมอ่ื อยตู่ อ่ หนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ กต็ อ้ งปฏเิ สธอยแู่ ลว้ เธอดงึ มอื ตวั เองกลับ กดั ฟันแน่น “ใครชอบกอ่ เรอ่ื งวนุ่ วายกนั ? ฉันกแ็ ค่ เป็ นหว่ งคณุ กเ็ ลยจะไปดว้ ยเทา่ นัน้ เอง แตว่ า่ ยังไงคณุ ก็ไมย่ อม กแ็ คข่ นึ้ เครอื่ งบนิ เทา่ นัน้ เอง แตจ่ ะเป็ นจะตายคณุ ก็ไมย่ อมให ้ ฉันขน้ึ ใครกนั แน่ทกี่ อ่ เรอื่ งวนุ่ วาย? ” หลังจากพดู จบ หานมจู่ อื่ ก็หนั หนา้ หนี มองไปนอกหนา้ ตา่ ง ไม่ มองเยโ่ มเ่ ซนิ อกี ตอ่ ไป

“พอแลว้ ไมท่ ะเลาะกนั แลว้ รไู ้ หมวา่ ฉันเป็ นหว่ งเธอแคไ่ หน? อยากไปกไ็ ปเถอะ แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ ถงึ แลว้ หา้ มไปไหนมว่ั ซว่ั เด็ดขาด” นคี่ อื การตกลงยงั งัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื มองหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย ความลงั เล แลว้ ก็พยกั หนา้ “ไดเ้ ลย! ” ทัง้ สองบรรลฉุ ันทามตดิ ว้ ยวธิ นี ี้ หานมจู่ อ่ื อยากจะไปไหนมัว่ ซวั่ ทไ่ี หนกนั ละ่ เธอคดิ รสู ้ กึ วา่ เปลอื กตาตวั เองกระตกุ หนักมาก ก็ เลยไมส่ บายใจทจี่ ะใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ไปคนเดยี วเทา่ นัน้ เอง เพราะฉะนัน้ กเ็ ลยอยากจะอยขู่ า้ งๆ เขา แคไ่ ดเ้ ห็นเขาสขุ สงบ และปลอดภัยในทกุ ๆ วัน จนถงึ หลังวันแตง่ งาน เธอก็คงจะ วางใจไดล้ งเยอะเลย เครอ่ื งบนิ บนิ นานมาก ผา่ นไปแป๊ บเดยี วหานมจู่ อื่ ก็เรมิ่ งว่ งแลว้ ตอนทพี่ งิ เกา้ อแ้ี ลว้ หลบั ไปนัน้ หวั ของเธอกลงิ้ เป็ นลกู มะนาว เย่ โมเ่ ซนิ เห็นดงั นัน้ กเ็ ลยดงึ เธอมาพงิ ไหลข่ องตวั เองไว ้ ตอนทไ่ี ปถงึ นัน้ ก็เป็ นกลางดกึ แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ เรยี กเธอใหต้ น่ื หานมจู่ อื่ กพ็ งิ เขาอยา่ งสะลมึ สะลอื หลังจากนัน้ กถ็ กู เขาพาขนึ้ รถ แลว้ พาไปทพี่ ัก ระหวา่ งทางเธอก็ เผลอหลบั ไปอกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็อมุ ้ เธอกลบั หอ้ งดว้ ยตวั เอง

หานมจู่ อ่ื หลับมาทัง้ ทาง ทันทที หี่ วั ของเธอสมั ผัสกบั หมอนนุ่มๆ เธอกย็ น่ื มอื ออกไปกอดผา้ หม่ แลว้ กห็ ลับไป เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เก็บคําพดู ทจ่ี ะเรยี กเธอไปอาบนํ้า มองหานมจู่ อ่ื ทอ่ี ยู่ ตรงหนา้ เขาตอนนแ้ี ลว้ กร็ สู ้ กึ ประหลาดใจ ชว่ งน…ี้ …เหมอื นวา่ เธอจะงว่ งตลอดเวลาเลยนะ บนเครอ่ื งบนิ ก็หลบั ขน้ึ รถก็หลับ มาถงึ ทพี่ ักกย็ งั หลับตอ่ อยอู่ กี งัน้ เหรอ? แตว่ า่ หลังจากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ มไ่ ดค้ ดิ อะไรมาก คดิ ซะวา่ เมอ่ื คนื เธอน่าจะเป็ นกงั วลจนนอนไมห่ ลบั ดงั นัน้ ก็เลยปลอ่ ยเธอไป หานมจู่ อื่ ฝันรา้ ยอกี แลว้ ตอนทต่ี น่ื ขน้ึ มานัน้ ทัง้ หวั ใจและเปลอื ก ตาของเธอก็เตน้ เร็วมาก ตอนทเี่ ธอตน่ื ขน้ึ มากเ็ ออ้ื มมอื ไปแตะ ขา้ งๆ ทนั ที แตว่ า่ มันกว็ า่ งเปลา่ เธอกเ็ ลยลกุ ขน้ึ ก็พบวา่ ตวั เองอยทู่ ส่ี ถานทท่ี ไี่ มค่ นุ ้ เคย หานมจู่ ื่ อยอ้ นกลับไปคดิ เรอ่ื งทเี่ กดิ ขน้ึ เมอื่ คนื เธอรวู ้ า่ ทนี่ เี่ ป็ นทพ่ี ักทเี่ ย่ โมเ่ ซนิ พาเธอมา

โทรศพั ทส์ น่ั เล็กนอ้ ย หานมจู่ อ่ื หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา ก็เห็นเสย่ี ว เหยยี นวดิ โี อคอลมาพอดี เธอก็รับสายดว้ ยทา่ ทยี งุ่ เหยงิ “จรงิ ๆ เลย มจู่ อื่ ……ทเี่ ธอวง่ิ ไปไหนอกี ? ทําไมเสย่ี วหมโี่ ตว้ ถงึ ถกู สง่ กลบั มาทบ่ี า้ นเชา้ ขนาดนหี้ ะ? ” ตอนที่ 703 เธอคงไมไ่ ดท้ อ้ งหรอกใชไ่ หม หานมจู่ อ่ื ：“……” เดมิ ทชี ว่ งนเ้ี สย่ี วหมโ่ี ตว้ อยกู่ บั เธอทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี งตลอด หานมจู่ อ่ื อาศยั ตอนทเ่ี ขาเขา้ เรยี นเมอ่ื ตอนเย็นวาน หนมี าหาเย่ โมเ่ ซนิ ทสี่ นามบนิ คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ เขาจะสง่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไปหาเสยี่ วเหยยี นงัน้ เหรอ? “อมื ตอนนฉี้ ันอยเู่ มอื งนอก สว่ นเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ก็วานใหเ้ ธอชว่ ย ดแู ลกอ่ นแลว้ กนั ”

“ดแู ลกบั ผเี ธอน่ะสิ พอรขู ้ า่ วฉันก็เกบ็ ของ แลว้ กไ็ ปสนามบนิ กบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ” หานมจู่ อื่ ：“？” เธอไมร่ วู ้ า่ ตอนนส้ี ถานการณ์มันเป็ นยงั ไงกนั แน่ เสยี่ วเหยยี นทอ่ี ยอู่ กี ฝ่ังของวดิ โี อนัน้ กลอกตาใสเ่ ธออยา่ ง อารมณ์ไมด่ ี “ดทู า่ ทางไมร่ เู ้ รอื่ งรรู ้ าวของเธอนสี่ ิ ชว่ งนไี้ อควิ ของเธอลดลงใชไ่ หม? ” หานมจู่ อื่ ทโี่ ดนโจมตอี ยา่ งแปลกประหลาด ：“……” “ไมย่ ังงัน้ ทําไมเธอจะเดาไมไ่ ดล้ ะ่ วา่ ทําไมฉันกบั เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตอ้ งรบี เกบ็ ขา้ วของเตรยี มออกนอกประเทศ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เธอออกไปเมอื งนอกกอ่ น วันแตง่ งานกอ่ นพวกคณุ กใ็ กลเ้ ขา้ มาแลว้ คณุ คนนัน้ ของเธอกก็ ลัววา่ เธอจะเบอื่ กเ็ ลยใหฉ้ ันรบี ทํางานใหเ้ สร็จกอ่ นเวลา แลว้ ก็ใหพ้ าเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไปอยเู่ ป็ น เพอ่ื นเธอ” หานมจู่ อื่ ：“……ทแี่ ทก้ ็แบบนนี้ เี่ อง”

เสย่ี วเหยยี น：”เธอเป็ นอะไรกนั แน่? ดทู า่ ทางของเธอชว่ งน้ี ไอ ควิ ลดลงก็ชา่ งเถอะ แตท่ ําไมชว่ งนเ้ี หมอื นจะนอนไมต่ นื่ เลยละ่ ? แลว้ อกี อยา่ ง……ยังอว้ นขน้ึ เป็ นเทา่ อกี ตา่ งหาก” อว้ นขนึ้ เป็ นเทา่ งัน้ เหรอ? หานมจู่ อื่ ยน่ื มอื ไปลบู หนา้ ตวั เองโดยอตั โนมตั ิ เธออว้ นขนึ้ งัน้ เหรอ? เธอก็รสู ้ กึ วา่ ความอยากอาหารของตวั เองเพม่ิ มากขน้ึ แลว้ เธอก็ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองมเี นอื้ มหี นังเพมิ่ ขนึ้ แตว่ า่ ……น่าจะไมไ่ ดถ้ งึ ขนั้ อว้ นขน้ึ เป็ นเทา่ หรอกมัง้ ? “พระเจา้ อว้ นขนึ้ เทา่ หนงึ่ จรงิ ๆ ดว้ ยนะ ชดุ แตง่ งานเธอยังมาไม่ ถงึ ใชไ่ หม? ถา้ ถงึ เวลาลองชดุ แลว้ ใสไ่ มไ่ ดจ้ ะทํายงั ไง……” “พอเถอะ ไมต่ อ้ งพดู แลว้ ฉันไปเกบ็ ของกอ่ น คาดวา่ คนื นนี้ ่าจะ ถงึ ! รอฉันกอ่ นนะ! ”แลว้ แป๊ บเดยี ว เสยี่ วเหยยี นกว็ างสายไป ทนั ที แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไมไ่ ดก้ ลับมาทัง้ วนั พอถงึ เวลาก็มคี นมาเรยี ก หานมจู่ อื่ ไปกนิ ขา้ ว จนถงึ ตอนเย็นก็ยงั ไมไ่ ดเ้ จอพวกเสยี่ วเห ยยี นกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หานมจู่ อื่ รอจนเหนอื่ ยแลว้ ก็เลยหลบั ไป

จนถงึ วันทส่ี องนัน้ เธอก็ไดร้ ับขอ้ ความสองขอ้ ความ อนั หนงึ่ คอื บอกวา่ เสยี่ วเหยยี นกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ มาถงึ แลว้ สว่ น อกี อนั หนง่ึ ก็คอื ชดุ แตง่ งานทไี่ ดจ้ องไวม้ าถงึ แลว้ เหมอื นกนั เพราะฉะนัน้ เรอื่ งแรกหลงั จากทเี่ สย่ี วเหยยี นเจอเธอนัน้ ก็คอื ลากเธอไปลองชดุ แตง่ งาน เสยี่ วหมโี่ ตว้ อยากจะคยุ กบั มจู่ ื่ อหน่อย จะใหอ้ มุ ้ หรอื จะจ๊บุ ก็ไมม่ โี อกาสเลย สไตลช์ ดุ แตง่ งานของเธอนัน้ มนั สวยงามและละเอยี ดออ่ นมาก ตอนทยี่ ังไมไ่ ดใ้ สน่ ัน้ มันดสู วยงามและน่าหลงใหลมาก เสยี่ วเห ยยี นผลกั เธอใหเ้ ขา้ ไปลอง หานมจู่ อ่ื เองกร็ อคอยอยา่ งใจจดใจ จอ่ ถงึ แมว้ า่ เมอ่ื หา้ ปี กอ่ นเธอจะเคยสวมใสช่ ดุ แตง่ งานมาแลว้ ก็ ตาม แตว่ า่ ครัง้ นัน้ ……สําหรับเธอแลว้ มันเป็ นงานแตง่ งานทไี่ มม่ ี ความหมายอะไรเลย เธอไมไ่ ดส้ นใจดว้ ยซ้ําวา่ ชดุ แตง่ งานเป็ นอยา่ งไร แมแ้ ตง่ าน แตง่ งานกบั ดเู หมอื นวา่ เธอไมไ่ ดม้ โี อกาสแมแ้ ตจ่ ะสวมชดุ แตง่ งานดว้ ยซ้าํ ตอนนัน้ สวมใสช่ ดุ แตง่ งานแบบจนี

ตอนทหี่ านมจู่ อื่ ลองชดุ แตง่ งานนัน้ ก็พบกบั โศกนาฏกรรม ซปิ ดา้ นหลังรดู ไมข่ น้ึ แลว้ หานมจู่ อื่ ：“……” น่ามนั น่าอดึ อดั มาก หรอื วา่ เธออว้ นขนึ้ เป็ นเทา่ จรงิ ๆ? ใสช่ ดุ ตามไซสเ์ มอื่ กอ่ นนกี้ ็ ไมไ่ ดแ้ ลว้ งัน้ เหรอ? “คอื วา่ ……”เสยี่ วเหยยี นตะโกนเรยี กพนักงานทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง “ซปิ รดู ไมข่ น้ึ ตอ้ งทํายงั ไงดอี ะคะ? ” “หา? ” พนักงานทเี่ อาชดุ แตง่ งานมาสง่ นัน้ อง้ึ ไป หลงั จากนัน้ ก็ กา้ วเขา้ มาชว่ ย หลายคนยงุ่ วนุ่ วายอยนู่ าน เหนอ่ื ยจนเหงอ่ื ออกไปหมด แตซ่ ปิ กย็ งั คงรดู ไมข่ น้ึ เหมอื นเดมิ เสยี่ วเหยยี นพดู อะไรไมอ่ อก “ชว่ งนเ้ี ธอกนิ ไปมากแคไ่ หนกนั ถงึ ไดอ้ ว้ นจนถงึ แบบนไ้ี ด?้ ฉันไมไ่ ดอ้ ยากจะบน่ เธอหรอกนะ แต่ วา่ เมอ่ื กอ่ นเธอดแู ลรักษารปู รา่ งตวั เองดมี ากเลยไมใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมจๆู่ จะจัดงานแตง่ งานแลว้ ยงั ไมร่ จู ้ ักเกบ็ อาการหน่อย…… วนั ๆ รจู ้ ักแตจ่ ะกนิ ๆๆๆ นอนๆๆๆ เหมอื นกบั คนทอ้ งยังงัน้ แหละ”

หลงั จากพดู ประโยคนอี้ อกมาอยา่ งไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ทงั้ สองฝ่ ายก็ ตา่ งอง้ึ ไป หานมจู่ อ่ื ยนื องึ้ อยตู่ รงนัน้ เสยี่ วเหยยี นก็ยนื มองเธออยา่ งงนุ งง ผา่ นไปนานถงึ ไดค้ อ่ ยๆ เปิดปากออก “เธอ เธอคงไมไ่ ด…้ … จรงิ ๆ ……” ทอ้ งจรงิ ๆ หรอกใชไ่ หม? ประโยคหลงั นัน้ ไมไ่ ดพ้ ดู ออกมา แตว่ า่ ทกุ คนกเ็ หมอื นเขา้ ใจ ตรงกนั โดยทไ่ี มต่ อ้ งพดู อะไร หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ เปลอื กตาของตัวเองกระตกุ อกี แลว้ ทอ้ งงัน้ เหรอ? พอเอาสถานการณต์ า่ งๆ ในชว่ งนม้ี ารวมกนั เหมอื นกบั วา่ เธอ……จะทอ้ งจรงิ ๆ ดว้ ย ไมย่ งั งัน้ ทําไมเธอจะเอาแตน่ อกจากกนิ แลว้ กน็ อนละ่ ? ชว่ งกอ่ น หนา้ นเี้ ธอกไ็ ดก้ ลนิ่ อาหารทม่ี ันเลยี่ นเกนิ ไปเหมอื นกบั อาการแพ ้ ทอ้ ง……