เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

“ถกู ตอ้ ง…… ” หานมจู่ อื่ พยักหนา้ “แคห่ าไมเ่ จอ พวกเราอาจจะ ดไู มถ่ ถ่ี ว้ นเอง หรอื วา่ …….พวกเราไปถามพยาบาลอกี รอบ? ” ทา่ ทางทห่ี ลอกตวั เองแบบนี้ หานชงิ หมดปัญญาจรงิ ๆ “อยา่ โง่ อกี เลย คนทชี่ ว่ ยกลับมาก็อยทู่ น่ี ่ี หาทนี่ ไ่ี มเ่ จอ งัน้ ก็ไมม่ ี ตอนนี้ เธอจะทํา กค็ อื หาทพี่ ักผอ่ น พรงุ่ นตี้ นื่ นอนแลว้ พวกเราคอ่ ยไป ดพู รอ้ มกบั ทมี กภู ้ ยั ” ไมค่ าดคดิ สายตาของหานมจู่ อ่ื และอารมณ์ก็เย็นลง เย็นลงทํา คนสงสยั ซจู ว่ิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆ “ใชแ่ ลว้ คณุ มจู่ อื่ รา่ งกายสําคญั ดแู ลตวั เองใหด้ ี ถงึ แมแ่ รงหา คณุ ชายเย่ ” เขาพดู แบบนเ้ี พอ่ื หวังวา่ มจู่ อื่ จะดแู ลตวั เองกลับโรงแรมไป พักผอ่ น แตใ่ ชเ้ คล็ดลบั เดยี วกนั จะสามารถใชส้ องครัง้ ได ้ ยังไง? หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ คําพดู ของเขาแลว้ ก็พยักหนา้ “ฉันนอนไมห่ ลบั อะ่ ” จากนัน้ เธอกห็ นั หวั มองไปทห่ี านชงิ จับแขนเสอื้ ของเขา : “ฉัน อยากกลับไปดอู กี ครัง้ ”

หานชงิ ทนเธอไมไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ เสยี งเย็นลงมา “เธอยังอยาก เอาแตใ่ จไปถงึ ไหน? ตอนนก้ี ม็ ดื คํา่ แลว้ ตรงนัน้ ลมแรง เธอ ไมไ่ ดย้ นิ เจา้ หนา้ ทตี่ ํารวจบอกวา่ น้ําตรงนัน้ แรงมากเหรอ? นอกจากน้ี ถงึ จะไปแลว้ ทําอะไรได?้ เฝ้ายามอยทู่ นี่ ั่น? เยโ่ ม่ เซนิ ก็กลับมาเลย? ” ทนั ใดนัน้ เสยี งของเขาก็หนาขนึ้ และแข็งแกรง่ ขน้ึ ราวกบั คนแก่ ทเ่ี ขม้ งวด ซจู ว่ิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ มองดอู ยา่ งกลวั จนใจเตน้ รัว ตามเหตผุ ลแลว้ ทา่ ทางของหานมจู่ อ่ื ตอนน้ี ยง่ิ ตอ้ งปลอบใจ เธอ ถงึ แมเ้ รอ่ื งนเี้ กดิ ขน้ึ แลว้ เธอคอื คนทเ่ี สยี ใจมากทสี่ ดุ แต่ จนถงึ ตอนนกี้ ็ยงั ไมม่ นี ํ้าตารว่ งสกั หยด อกี อยา่ งยังเขม้ แข็งตาม ทกุ คนไปหลายๆ ที่ คดิ ไมถ่ งึ วา่ ผจู ้ ัดการหานจะพดู แรงๆ กบั เธอในสถานการณ์แบบ น้ี ซจู วิ่ คดิ ๆ รบี ไปพยงุ แขนของหานมจู่ อ่ื อธบิ ายดว้ ยเสยี ง ออ่ นโยน : “คณุ มจู่ อ่ื พชี่ ายของคณุ ไมไ่ ดห้ มายความวา่ จะโทษ คณุ แคท่ น่ี ่ันตอนทเ่ี รามาโรงพยาบาลทน่ี ่ันก็ถกู ปิดลอ้ มไว ้ หมดแลว้ ถงึ แมพ้ วกเรากลับไปตอนนี้ ก็เขา้ ทนี่ ่ันไมไ่ ด ้ อกี อยา่ ง

แบบน้ี สพู ้ วกเรากลบั โรงแรมไปพักผอ่ นสกั คนื หนงึ่ รอพักผอ่ น แลว้ ทานอาหารเชา้ พวกเราคอ่ ยไปดทู นี่ ั่นอกี ทดี ไี หม? ” หานชงิ ทย่ี นื อยขู่ า้ งๆ มองดว้ ยสายตาเย็นชา หานมจู่ อื่ ทําตาละหอ้ ย เสยี งกเ็ บาๆ : “ฉันรวู ้ า่ พวกคณุ ทําเพราะ หวังดกี บั ฉัน แต…่ …ฉันกลับไปทโ่ี รงแรม ก็นอนไมห่ ลับ พวก คณุ รดู ้ …ี …” “ฉันรวู ้ า่ พวกคณุ รหู ้ มด ”ซจู ว่ื จับไหลข่ องเธอ คอ่ ยๆ ปลอบเธอ ตอ่ อยา่ งเบาๆ : “แตว่ า่ คณุ ก็ไมส่ ามารถจะทรมานรา่ งกายตวั เอง แบบน้ี คณุ คดิ ด…ู …ตอนนอี้ ากาศก็เย็นแลว้ วนั นค้ี ณุ สวมชดุ แตง่ งานไปทกุ ที่ กเ็ หนอ่ื ยมากแลว้ อกี อยา่ งตอนนกี้ ็คํา่ มดื ดกึ ดน่ื แลว้ ลมหนาวตอ้ งหนักมากแน่ๆ ถา้ หากตอนนคี้ ณุ ยงั อยากจะออกไป ถงึ ตอนนัน้ ลมหนาวพัดถงึ รา่ งกาย ลม้ ป่ วยลง มาจรงิ ๆ แลว้ จะทํายงั ไง? คณุ มจู่ อื่ ผมไมไ่ ดว้ า่ อะไรคณุ หรอก นะ แตว่ า่ ……ฉันคดิ วา่ ถงึ แมจ่ ะอยากหา ก็ตอ้ งกลบั ไปทโี่ รงแรม เปลยี่ นเสอ้ื ผา้ อาบนํ้ารอ้ น นอนสกั พัก นานสกั หน่อยก็จะดี ดแู ลจติ ใจใหด้ ี พรงุ่ นพี้ วกเรา…… ดอู กี ทวี า่ สามารถขน้ึ เรอื ของ ทมี กภู ้ ยั ไดไ้ หม เพอื่ ไปหาดว้ ยกนั ? ” คําพดู ทา้ ยน่ัน หานมจู่ อ่ื ก็สมั ผัสได ้

“ไดเ้ หรอ? ” ซจู ว่ิ คดิ ๆ : “ถงึ ตอนนัน้ ผมคยุ กบั คนทดี่ แู ล พยายามด”ู นหี่ านมจู่ อ่ื ถงึ พยักหนา้ “โอเค งัน้ ฉัน……กลับไปโรงแรม อาบนํ้าพักผอ่ น” เห็นเธอสดุ ทา้ ยยอมประนปี ระนอม ซจู วิ่ กย็ มิ้ ออกมาได ้ : “แบบ นถี้ งึ จะถกู คณุ มจู่ อื่ รถรอเราอยทู่ ขี่ า้ งนอกแลว้ งัน้ พวกเราไป เถอะ? ” “โอเค” ซจู วิ่ พยงุ หานมจู่ อื่ ออกไปขา้ งนอก หานชงิ ยนื หยดุ ทเ่ี ดมิ ประมาณสาววนิ าที ถงึ คอ่ ยตามมา อากาศก็หนาวแลว้ ทสี่ ําคญั คอื ดกึ แลว้ ตอนออกมาจาก โรงพยาบาลลมเย็นพัดใสห่ ู เพราะฉะนัน้ ขนึ้ รถมาอบอนุ่ จน เปรยี บไมไ่ ด ้ หานมจู่ อ่ื ขน้ึ รถแลว้ หดตวั เขา้ มมุ แลว้ กก็ อดไหล่ ตวั เอง ดโู ดดเดยี่ วและทําอะไรไมถ่ กู มาก รถขบั ไปประมาณสบิ นาที ขา้ งนอกคอ่ ยๆ มฝี นตกแลว้

“ฝนตกแลว้ ……”ซจู ว่ิ มองไปทห่ี นา้ ตา่ ง พมึ พําออกมาอยา่ งไม่ รตู ้ วั ประโยคหนงึ่ พดู จบ เขากเ็ หมอื นจะคดิ อะไรได ้ รบี เงยี บเสยี ง อากาศแบบนฝี้ นตก…… นไี่ มใ่ ชเ่ รอ่ื งดี ซจู ว่ิ มองไปทห่ี านมจู่ อื่ ทนั ที จรงิ ๆ แลว้ หานมจู่ อื่ หดตวั อยตู่ รงนัน้ ไมข่ ยับ ไดย้ นิ เสยี งฝนตก แลว้ เธอกน็ ั่งตรงขนึ้ มา “ฝนตกแลว้ ” ซจู วิ่ มองไปทน่ี อกหนา้ ตา่ ง ปลอบใจวา่ : “กแ็ คฝ่ นตก เหยาะๆแหยะๆ ฝนแบบน…ี้ …น่าจะตกไมน่ าน ” ตอนท่ี 716 ฝนนี่ มนั จะหยดุ ตกไหมนะ

พดู จบ ซจู วิ่ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดสู ภาพอากาศ กพ็ บวา่ ทแ่ี ท ้ วันนก้ี ็มพี ายเุ ขา้ นั่นเอง ดจู ากสถานการณ์แลว้ ……เดาวา่ เมฆฝน ไมน่ ่าจะหา่ งจากนเ่ี ทา่ ไหรแ่ ลว้ ตอ้ งรบี ทําธรุ ะใหเ้ สร็จไวๆ พาหานมจู่ อ่ื กลบั โรงแรม จากนัน้ ก็ กลอ่ มเธอนอน ดทู า่ ถงึ เวลาทฝ่ี นโหมกระหนํ่าแลว้ หานมจู่ อื่ ก็น่าจะเขา้ สหู่ ว้ ง นทิ ราไปแลว้ วนั นเ้ี ธอก็วงิ่ วนุ่ ไปทงั้ วัน เหนอื่ ยแย…่ .. ซจู ว่ิ แอบคํานวณอยเู่ งยี บๆ แตด่ า้ นหานมจู่ อื่ เมอื่ เห็นฝนทําทา่ จะตกดา้ นนอกดว้ ยความ กงั วล ทําไมถงึ เป็ นอยา่ งนไี้ ปได?้ ผซี า้ํ ด้ําพลอยอยา่ งนัน้ เหรอ? เวลาแบบนฝี้ นยงั มาตก ถงึ แมว้ า่ จะตกแคโ่ ปรยปราย แตห่ านมจู่ อื่ ก็ยังเป็ นกงั วลมากอยดู่ ี พอมาถงึ ทโี่ รงแรม หลงั จากทห่ี านมจู่ อื่ ลงจากรถแลว้ ก็ยนื อยู่ หนา้ ประตดู ไู มค่ อ่ ยอยากจะเขา้ ไป หนั มองยอ้ นกลับไปทส่ี าย ฝน

“ฝนนม่ี นั จะหยดุ ตกไหมนะ? ”เธอถามขนึ้ อยา่ งรําพงึ รําพันโดย ทไ่ี มร่ วู ้ า่ กําลงั ถามใครอยู่ ซจู ว่ิ ทย่ี นื อยหู่ ลังของเธอ มองไปทฝ่ี นกอ่ นจะพดู : “หยดุ สคิ ะ คณุ มจู่ อ่ื ฝนมันกเ็ บาลงแลว้ ดว้ ย ดทู า่ อกี ไมน่ านก็คงจะหยดุ แลว้ หละ่ คะ่ ” หานมจู่ อ่ื ยังคงยนื ไมไ่ หวตงิ ซจู ว่ิ เดนิ ไปจับแขนเธอไวพ้ ลางพดู “พวกเราเขา้ ไปกนั กอ่ นเถอะ ฝนจะตกหยดุ แน่ๆ ” แลว้ ทัง้ หมดจงึ เดนิ เขา้ ไปดา้ นในโรงแรม หลงั จากทห่ี านมจู่ อื่ เดนิ เขา้ หอ้ งไปแลว้ หานชงิ ก็ไมไ่ ดเ้ ดนิ เขา้ ไปดว้ ย ทงั้ สองถงึ แมจ้ ะเป็ นพน่ี อ้ งกนั แตก่ ็ดว้ ยเพศสภาพท่ี แตกตา่ ง หานชงิ จงึ ไหวว้ านใหซ้ จู ว่ิ ชว่ ยเขาในการดแู ลหานมจู่ อื่ ซจู งิ่ เองกร็ ับคํา เมอ่ื เขา้ ไปในหอ้ งแลว้ เธอกเ็ ตรยี มน้ําอนุ่ เอาไว ้ ใหห้ านมจู อ่ื เมอ่ื ลองเทสอณุ หภมู วิ า่ ไมม่ ากจนเกนิ ไปแลว้ เธอ ก็ชว่ ยถอดชดุ แตง่ งานของเธอ เธอพดู พลางรดู ซปิ ขา้ ง “มจู่ อ่ื พี่ แชน่ ํ้าอนุ่ ใหผ้ อ่ นคลายเสยี หน่อย ฉันสงั่ ใหค้ นเอาอาหารเย็นมา สง่ แลว้ หละ่ พอแชเ่ สร็จพกี่ ็จะไดม้ าดมื่ ซปุ แลว้ ก็พักผอ่ น”

หานมจู่ อ่ื ยนื ใหเ้ ธอชว่ ยตวั เองถอดชดุ นงิ่ ราวกบั หนุ่ มอื เทา้ ของ ซจู วิ่ คลอ่ งแคลว่ วอ่ งไว ไมน่ านรา่ งทัง้ รา่ งของหานมจู่ อื่ ก็เหลอื เพยี งชน้ึ ใน ซจู ว่ิ พดู ขนึ้ : “ตอ่ ไปพมี่ จู่ อื่ ก็ตามสบายนะ อกี ประมาณ20นาที ฉันจะมาเรยี กอกี ท”ี พดู จบซจู ว่ิ กเ็ ดนิ ออกไป หานมจู่ อ่ื ยนื อยใู่ นหอ้ งน้ํา เอาแตค่ ดิ ถงึ เรอ่ื งฝนตก เมอ่ื รสู ้ กึ ถงึ อากาศเย็นเธอกเ็ พงิ่ จะไดส้ ติ รบี ถอดชดุ ชนั้ ในออกและเขา้ ไป แชใ่ นน้ํา น้ําอนุ่ กําลงั ไดท้ ่ี นํ้าอนุ่ ชโลมตวั ทําใหร้ า่ งกายทแ่ี ข็งทอื่ มาทัง้ วันผอ่ นคลายลง ถงึ แมว้ า่ ในใจยงั โหวงอยู่ แตก่ ็ทําใหก้ ลา้ มเนอ้ื ตวั โลง่ สบายขน้ึ หานมจู่ อื่ คอ่ ยๆ เอนกายพงิ ลงชา้ ๆ เอารา่ งทงั้ รา่ งแชล่ งในนํ้า แตด่ ว้ ยเพราะขาทัง้ สองขา้ งเกดิ ตะครวิ ขนึ้ เธอจงึ ลน่ื หงายทอ้ ง ไปอยา่ งไมท่ ันระวงั แรงพยงุ ของน้ําแรงมาก หานมจู่ อื่ ยกมอื ขน้ึ จับขอบอา่ งทัง้ สองขา้ ง เมอื่ ลกุ ขน้ึ มาไดเ้ ธอกห็ ายใจเอาอากาศ เขา้ เป็ นการใหญ่

เพยี งแตน่ เี่ ป็ นแคอ่ า่ งเล็กๆ ทเ่ี ปิดน้ําเอาไวเ้ ต็ม เพยี งแคไ่ มท่ นั ระวงั ใหด้ ี แรงของนํ้ากท็ ําใหเ้ ธอวนุ่ วายอตุ ลดุ ไปหมด แลว้ ถา้ ….เป็ นมหาสมทุ รใหญท่ มี่ ไี มฝ่ ั่งหละ่ ? อกี ทัง้ ยังเป็ นทอ้ งทะเลทมี่ พี ายโุ หมกระหนํ่า ถา้ หาก….เยโ่ มเ่ ซนิ ตกไปอยทู่ นี่ ่ันจรงิ ๆ เขา……จะรอดไหม? สมองของเธอไมห่ ยดุ คดิ หานมจู่ อ่ื ยง่ิ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ สนิ้ หวงั ไม่ อาจจะแชน่ ํ้าตอ่ ไปไดอ้ กี เธอยดื ตวั ลกุ ขน้ึ แมแ้ ตน่ ้ําทชี่ โลมตวั ก็ ไมไ่ ดเ้ ชด็ ใหด้ ี ใสเ่ สอื้ ผา้ เองอยา่ งสมุ่ ๆ ลวกๆ จากนัน้ ก็เปิดประตู เดนิ ออกไปขา้ งนอก หนา้ หอ้ งน้ํานัน้ ซจู ว่ิ กําลงั คยุ โทรศพั ทอ์ ยู่ “ใชค่ ะ่ ประธานหาน คณุ มจู่ อื่ กําลงั แชน่ ํ้าอยู่ คณุ สบายใจได ้ เดย๋ี วฉันจะดแู ลเธอใหด้ ี คะ่ ๆ ….ไมม่ ปี ัญหาคะ่ …..ออ้ แลว้ สําหรับ…..” ในขณะทเ่ี ธอกําลังรายงานสถานการณ์ของหานมจู่ อ่ื ใหห้ านชงิ นัน้ จๆู่ ประตหู อ้ งนํ้าดา้ นหลงั กเ็ ปิดขนึ้ ซจู วิ่ เงยหนา้ ขนึ้ กพ็ บวา่

เป็ นหานมจู่ อื่ นัน้ ทเ่ี ดนิ ออกมาทงั้ ๆ ทเ่ี นอ้ื ตัวและเสอื้ ผา้ ยังเปียก ซกๆ ใบหนา้ ของซจู ว่ิ เปลยี่ นไปทนั ที “คณุ มจู่ อื่ ” หานชงิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายขมวดคว้ิ ขนึ้ ทันที “เกดิ อะไรขนึ้ ? ” “งัน้ แคน่ กี้ อ่ นนะคะ คณุ มจู่ อ่ื ออกมาจากหอ้ งนํ้าแลว้ ” พดู จบซจู ว่ิ ก็วางสายไปอยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ ก็เกบ็ วางโทรศพั ท์ ไวแ้ ลว้ เดนิ ตรงไปหาหานมจู่ อ่ื ทยี่ นื ขวางตรงหนา้ เธอพอดี เธอเพง่ิ จะออกมาไดไ้ มถ่ งึ สามนาที หานมจู่ อื่ ก็เดนิ ออกมาแลว้ น่ันกบ็ อกไดเ้ ลยวา่ เธอยังไมไ่ ดแ้ ชน่ ้ําใหเ้ สร็จ อกี ทงั้ เสอ้ื ผา้ ก็ เปียกไปแลว้ ครง่ึ ตวั “คณุ มจู่ อ่ื ทําไมถงึ ออกมาเร็วอยา่ งนห้ี ละ่ คะ? หรอื วา่ นํ้ายังอนุ่ ไมพ่ อด?ี แลว้ ก็ ทําไมคณุ ถงึ ไมเ่ ชด็ ตวั ใหแ้ หง้ กอ่ น….” เธอยังไมท่ นั พดู จบ กถ็ กู หานมจู่ อ่ื จับเขา้ ทแี่ ขน “พาฉันไปทเ่ี กดิ เหต”ุ ซจู ว่ิ : “…….”

“ความดนั น้ํามนั เยอะขนาดนัน้ ถา้ เขาฝื นอดทนไมไ่ หวจะทํา ยงั ไง? ในคํา่ คนื อนั แสนยาวนานนี้ ถา้ ความหวงั ทเี่ ขาจะมชี วี ติ อยมู่ นั เกดิ ขนึ้ คนื นแี้ ลว้ เราจะทํายังไง? ” ซจู ว่ิ ：“คณุ มจู่ อื่ ……” “ซจู วิ่ ฉันไมอ่ ยากพักอยนู่ แี่ ลว้ ฉันอยากไป” “คณุ มจู่ อ่ื ตอนนดี้ า้ นนอกฝนยังตกอยเู่ ลย ไมแ่ นะนําใหค้ ณุ ออกไปจรงิ ๆ นะคะ ไดโ้ ปรดฟังฉันดว้ ย แชน่ ํ้าใหส้ บายแลว้ ก็ พักผอ่ นเถอะคะ่ ” หานมจู่ อื่ เกลยี ดมาก เธอเกลยี ดมากจรงิ ๆ ทตี่ วั เธอนัน้ มนั ไรป้ ระโยชน์ เกลยี ดทต่ี ัวเธอไมย่ อมไปกบั เขาตงั้ แตท่ แี รก อยา่ งนอ้ ยถา้ เป็ น แบบนัน้ ถา้ หากเกดิ อะไรขนึ้ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เธอกจ็ ะไดอ้ ยขู่ า้ งๆ เราทัง้ สองสามารถทจ่ี ะตายไปพรอ้ มกนั ได ้ แลว้ กจ็ ะไดไ้ มม่ าเป็ นแบบตอนน้ี ทเ่ี ธอไมร่ วู ้ า่ เขาอยทู่ ไ่ี หน เป็ น ตายรา้ ยดยี ังไง

ถา้ หากไมเ่ กดิ เรอื่ งนขี้ น้ึ หานมจู่ อื่ กค็ งไมร่ วู ้ า่ ตวั เธอเองรักเขาจน แทบอยากทจ่ี ะตายไปพรอ้ มกบั เขาไดเ้ ลย กอ่ นหนา้ นห้ี า่ งกนั กแ็ คห่ า่ งกนั อยา่ งนอ้ ยก็รวู ้ า่ ชวี ติ ของเขาก็ ปกตสิ ขุ ดี เขายังมชี วี ติ อยู่ แลว้ ก็ใชช้ วี ติ ไดด้ ขี น้ึ ทกุ วัน ดงั นัน้ เธอสามารถทจ่ี ะลอบมองดเู ขาได ้ แตต่ อนนี้…. เธอพบวา่ เธอไมม่ เี ขาอยแู่ ลว้ มนั ทําใหเ้ ธอแทบจะเป็ นบา้ ตาย “เลขาซ”ู เสยี งของหานมจู่ อ่ื เปลย่ี นเป็ นสงบนง่ิ ใบหนา้ ขาวซดี มองไปทซ่ี จู วิ่ รมิ ฝี ปากทซี่ ดี เหมอื นไมม่ เี ลอื ดพดู ออกมาชา้ ๆ “เธอเขา้ ใจไหม? ” ซจู วิ่ ：“……” เธอพดู วา่ เขา้ ใจ แตก่ ลบั ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ เหมอื นกบั ทร่ี สู ้ กึ แลว้ ทําไมเธอถงึ พดู แบบนัน้ ? เลขาซเู ดมิ คดิ วา่ เธอจะทะเลาะ โวยวาย แตใ่ ครจะรหู ้ ละ่ วา่ จๆู่ หานมจู่ อื่ กห็ นั หลงั แลว้ กลับเขา้ ไปในหอ้ งน้ําอยา่ งเงยี บๆ

เธอไมไ่ ดแ้ ชน่ ้ํา แตอ่ าบน้ําจากนัน้ ก็สวมเสอื้ สะอาดสะอา้ นใหม่ หานมจู่ อ่ื รวู ้ า่ ถา้ ตวั เธอเป็ นแบบนต้ี อ่ ไปซจู วิ่ ไมม่ ที า ใหเ้ ธอออกไปแน่ ดทู า่ คนื นจ้ี ะตอ้ งอยทู่ นี่ ไ่ี ปกอ่ นคนื หนงึ่ ความมดื คอ่ ยๆ ครอบงํามาแลว้ มดื แลว้ ถงึ แมจ้ ากทไี่ กลๆ กย็ ังพอมแี สง แตก่ ไ็ มอ่ าจจะสอ่ ง สวา่ งมาถงึ ตรงนี้ คนื นเ้ี ป็ นคนื พระจันทรด์ บั มนั ทําใหม้ ดื จนแทบ มองไมเ่ ห็นมอื ของตวั เอง ครนื —— ฟ้าทม่ี ดื มัวจๆู่ ก็เกดิ เสยี งฟ้ารอ้ งขนึ้ ตามมาดว้ ยเสยี งฟ้าผา่ ฝน โปรยปรายกอ่ นหนา้ นไี้ ดร้ า่ งเรยี งมาเป็ นเวลากวา่ หลายชวั่ โมง ผนวกกนั ขนึ้ มา จนกระท่งั พายฝุ นไดเ้ กดิ ขนึ้ พายฝุ นไดช้ ะลา้ งความมดื มดิ ไปเสยี สน้ิ ในคํา่ คนื นส้ี ําหรับ หลายๆ คน มนั กลบั กลายเป็ นคํา่ คนื แหง่ ความสนิ้ หวังและมดื มน

ครอบครัวของผรู ้ อดชวี ติ คอ่ ยๆ ทยอยมาถงึ บางคนไดร้ ับการตดิ ตอ่ ก็รบี มาทโ่ี รงพยาบาล เมอ่ื เห็นรา่ งทม่ี ี ชวี ติ อยไู่ กลๆ ก็รอ้ งไหอ้ อกมาดว้ ยความดใี จ แตก่ ม็ บี างคนทไ่ี มเ่ ห็นแมแ้ ตเ่ งา ในคํา่ คนื น้ี…. ทะเลทโี่ หมกระหนํ่าเองกถ็ กู ชะลา้ งไปดว้ ยพายุ ฝน ตอนที่ 717 หลบหนี ครนื —— สายฟ้าดเู หมอื นจะกลนื ไปครงึ่ ฟ้า คนทนี่ อนอยบู่ นเตยี งเมอื่ ไดย้ นิ เสยี งฟ้ารอ้ งขนึ้ ก็เลกิ ผา้ หม่ ลกุ ขนึ้ นั่งทนั ที ไฟในหอ้ งถกู ปิดไปหมดแลว้ ดเู หมอื นจะเห็นรา่ งหนงึ่ ลกุ ขน้ึ จาก เตยี งแลว้ ก็เดนิ ออกไปในความมดื มดิ เมอ่ื เดนิ ไปถงึ ประตกู ็คลํา อยชู่ ว่ั ครู่ ทา้ ยสดุ ก็เปิดประตอู อก

ไฟทางเดนิ ทําใหภ้ ายในหอ้ งสวา่ งขน้ึ ในเวลาเดยี วกนั ก็สวา่ ง จนเห็นเป็ นใบหนา้ ทเ่ี ครอ่ื งสําอางแตก่ ลบั ดเู ปลง่ ประกายของ หานมจู่ อื่ เพยี งแคเ่ ธอกา้ วเทา้ ออกไปดา้ นนอก ก็มชี ายสองคนขวางไวท้ ี่ ดา้ นหนา้ ของหานมจู่ อ่ื “คณุ หาน！” หานมจู่ อื่ มองหนา้ ชายทัง้ สองอยา่ งแปลกใจ รมิ ฝี ปากขาวซดี ขยับ: “พวกนาย…..” “ดา้ นนอกไมป่ ลอดภยั ประธานหานจงึ สงั่ ใหพ้ วกผมมาคอยเฝ้า ดา้ นหนา้ หอ้ งของคณุ มจู่ อื่ เพอื่ คอยปกป้องครับ” ปกป้องอยา่ งนัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะกระตกุ ยม้ิ แววเยย้ ขนึ้ : “ปกป้องหรอื คอย จับตามองฉันกนั แน่? ” คําพดู นท้ี ําใหส้ หี นา้ ของชายทัง้ สองแปรเปลยี่ นเป็ นลังเล หนั มองหนา้ กนั กอ่ นทค่ี นการจับตามองกค็ อื การปกป้องคมุ ้ ครอง

การมาจับตามองเธอ ไมใ่ หเ้ ธอออกไปดา้ นนอกทต่ี อนนพ้ี ายุ เขา้ ฝนตกกระหนํ่าแบบน้ี ถา้ หากเธอออกไปตอนนห้ี ละ่ กจ็ ะตอ้ ง บาดเจ็บแน่นอน แตว่ า่ ….. หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากของตวั เองกอ่ นจะพดู ขนึ้ ดว้ ยน้ําเสยี งเย็น ชา “ไมว่ า่ จะดว้ ยเรอื่ งอะไรกแ็ ลว้ แต่ ตอนนต้ี อ้ งใหฉ้ ันไป ฉันมี เรอ่ื งตอ้ งออกไปทํา” ชายหนุ่มทัง้ สอง: “…….” “ขอโทษนะครับคณุ มจู่ อ่ื ประธานหานไดส้ งั่ กําชบั ใหพ้ วกผม เอาไวแ้ ลว้ วา่ กอ่ นพระอาทติ ยข์ น้ึ คณุ ตอ้ งอยใู่ นทพ่ี ักของคณุ ไมใ่ หอ้ อกไปไหน” “ถา้ ฉันจําเป็ นตอ้ งออกไปหละ่ ? ” “บอกเหตผุ ลครับ คณุ มจู่ อื่ ดา้ นนอกมดื มาก ทงั้ ยังฝนตกหนัก ถา้ หากคณุ ออกไป จะตอ้ งมองไมเ่ ห็นทางแน่ๆ ” “……” สงิ่ ทชี่ ายคนนัน้ พดู ทําเอาหวั ใจของหานมจู่ อื่ จมดงิ่ เสน้ ทางมันยากจะเดนิ ทางอยา่ งนัน้ เหรอ?

“ถอยออกไป! ” จๆู่ หานมจู่ อื่ ก็ยกมอื ขน้ึ ผลกั ชายตรงหนา้ ให ้ ถอยออกไป ทําใหพ้ วกเขาถงึ กบั ผงะไป จากนัน้ กเ็ ดนิ ออกไป “คณุ มจู่ อื่ ! ” เมอื่ ทงั้ สองไดส้ ติ กส็ าวเทา้ ตามไปขวางเธอเอาไว ้ “คณุ มจู่ อ่ื อยา่ ทําใหพ้ วกผมลําบากใจเลยครับ มันเป็ นคําสง่ั ของประธานหานจรงิ ๆ ดา้ นนอกตอนนพ้ี ายฝุ นแรงมาก ถา้ หาก คณุ ออกไปตอนนจ้ี ะเดนิ ทางลําบากนะครับ” “ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งของนาย ปลอ่ ยฉัน” มอื ของเธอถกู พวกเขาจับเอาไว ้ หานมจู่ อ่ื ทคี่ ดิ อยากจะเดนิ ก็ ไปไมไ่ ด ้ เธอโกรธจนหนา้ ซดี เหยยี บเขา้ ไปทหี่ ลงั เทา้ ของชาย คนนัน้ เมอ่ื ถกู เหยยี บเขา้ ทเ่ี ทา้ ชายคนนัน้ ก็รอ้ งออกมา แตก่ ็ไมก่ ลา้ ปลอ่ ยหานมจู่ อ่ื ไป ทัง้ ยังเงยหนา้ ขนึ้ บอกเพอ่ื นอกี คน “รบี ไป บอกนายหานวา่ คณุ มจู่ อ่ื ตน่ื แลว้ ” อกี คนพยักหนา้ แลว้ กห็ นั ตวั หายไปอยา่ งรวดเร็ว

หานมจู่ อื่ ไมต่ อ่ ตา้ นขดั ขนื อกี “ปลอ่ ยฉัน พฉ่ี ันแคใ่ หม้ าคอยดู ฉัน ไมใ่ ชบ่ อกใหม้ ามัดมอื มดั เทา้ ฉันไมใ่ ชห่ รอื ไง ตอนนที้ จ่ี ับ มอื ฉันอยู่ คอื จะยงั ไง? คดิ จะไมใ่ หเ้ กยี รตฉิ ันอยา่ งนัน้ เหรอ? ” ชายหนุ่ม: “…….” ใหส้ บิ กลา้ เขาก็ไมก่ ลา้ จะลว่ งเกนิ เธอหรอก หานมจู่ อ่ื เป็ นถงึ นอ้ งสาวแกว้ ตาดวงใจของหานชงิ ประธาน บรษิ ัทตระกลู หาน อกี ทัง้ ยงั เป็ นคณุ นายนอ้ ยของบรษิ ัทตระกลู เย่ ถงึ แมง้ านแตง่ งาน….จะเกดิ อบุ ตั เิ หตขุ นึ้ นดิ หน่อยกต็ ามที แตห่ ากหาเยโ่ มเ่ ซนิ พบ เธอก็จะอยใู่ นตําแหน่งทเ่ี กนิ จะอาจ เออื้ ม เมอื่ เห็นใบหนา้ ของเขาในตอนนี้ หานมจู่ อ่ื กพ็ ดู ขนึ้ อกี “ยังไม่ ปลอ่ ยฉันอกี ” ชายหนุ่มยังคงอยใู่ นอาการลังเล “ไมใ่ หเ้ กยี รตกิ นั เลย”

หานมจู่ อื่ ไมค่ ดิ วา่ ชายหนุ่มจะหยัดยนื ไดข้ นาดนี้ จงึ ตะโกน ออกไปวา่ ไมใ่ หเ้ กยี รติ แน่นอนหละ่ เมอื่ อกี ฝ่ ายไดย้ นิ กป็ ลอ่ ยมอื ของเธอทันที เมอ่ื ไดร้ ับอสิ รภาพแลว้ หานมจู่ อ่ื กห็ นั หลงั วง่ิ ออกไปทันที ชาย หนุ่มเมอ่ื ไดส้ ตกิ ร็ บี กวดไลต่ ามเธอทนั ที หานมจู่ อื่ หนั หลังวง่ิ เธอวงิ่ อยา่ งรวดเร็ว เมอื่ มาถงึ หนา้ ลฟิ ต์ ก็ พอดลี ฟิ ตเ์ ปิดอยเู่ พยี งครงึ่ หนงึ่ เธอไมค่ ดิ ใดๆ ทงั้ นัน้ รบี วงิ่ เขา้ ลฟิ ตไ์ ปอยา่ งรวดเร็ว ปัง! เมอื่ เขา้ ไปในลฟิ ตแ์ ลว้ ไมน่ านลฟิ ตก์ ็ปิด ชายหนุ่มทตี่ ามมานัน้ กดป่ มุ เปิดอยา่ งบา้ คล่ัง จากนัน้ เมอ่ื ไม่ สามารถทําอะไรได ้ สายตาก็มองไปยังลฟิ ตท์ ลี่ งไปแลว้ เขาทํา ไดเ้ พยี งฮมั เย็นๆ กอ่ นลงบนั ไดทอ่ี ยขู่ า้ งๆ หานมจู่ อ่ื พอจะเดาออกวา่ อกี ฝ่ ายจะตอ้ งลงบนั ไดตามตนมา ดงั นัน้ เมอ่ื ลฟิ ตม์ าหยดุ ทช่ี นั้ 1 เธอก็ไมม่ คี วามลังเลใดๆ รบี ตรง ออกไปยงั โถงของโรงแรมทันที โดยไมส่ นใจสายตา

วพิ ากษ์วจิ ารณอ์ ยา่ งประหลาดใจของคนอนื่ ๆ ทมี่ องเธอวง่ิ ตรง ดงิ่ ไปยังพายฝุ น เมอ่ื เม็ดฝนกอ้ นใหญส่ มั ผัสรา่ งกาย เธอกร็ สู ้ กึ เย็นวาบไปถงึ กระดกู เห็นไดช้ ดั วา่ นเี่ พง่ิ จะเขา้ หนา้ หนาว แตค่ วามรสู ้ กึ แบบนน้ี ม่ี นั ….. กลบั เหมอื นอยใู่ นชว่ งฤดหู นาวอนั เย็นยะเยอื กอยา่ งไรอยา่ งนัน้ แตค่ วามรสู ้ กึ แบบนกี้ ไ็ มอ่ าจจะขวางกนั้ เธอใหเ้ ดนิ ตอ่ ไป ขา้ งหนา้ ได ้ เธอคดิ เพยี งอยากจะไปทห่ี าด เฝ้ารอ รอใหเ้ ขากลับมา หานชงิ เมอ่ื รขู ้ า่ วก็เขา้ มาอยา่ งรวดเร็ว แตผ่ ลคอื พอมาถงึ ทชี่ นั้ แรกกเ็ ห็นเพยี งอกี คน ในขณะทอ่ี กี คนหนงึ่ หายไป “ไปไหนแลว้ หละ่ ? ” “ขอโทษครับประธานหาน ผมไมอ่ าจจะขวางคณุ มจู่ อื่ เอาไวไ้ ด ้ เธอเขา้ ไปในลฟิ ต์ เมอ่ื ผมกวดตามมาขา้ งลา่ งกต็ ามไปทันเธอ แลว้

ซจู ว่ิ เองก็ถกู ปลกุ ดว้ ยเสยี งดงั ในตอนทม่ี านัน้ หวั ของเธอยัง กระเซอะกระเซงิ อยเู่ ลยแตช่ ดุ นัน้ ก็เห็นไดช้ ดั วา่ เปลยี่ นเสร็จ เรยี บรอ้ ย “เกดิ อะไรขน้ึ ? คณุ มจู่ อ่ื หละ่ ? ” ชายคนนัน้ รายงานอกี ครัง้ สายตาของซจู วิ่ เปลย่ี นไป จากนัน้ ก็ มองไปทห่ี านชงิ รบี พดู ขน้ึ : “พวกนายไปดหู อ้ งกลอ้ งชนั้ ลา่ ง ของโรงแรมถามดว้ ยวา่ คณุ มจู่ อื่ ไปทไ่ี หน จากนัน้ ก็ออกไปตาม หาดู อยา่ ลมื พกไฟฉายไปดว้ ยขา้ งนอกมดื มาก” การกระทําของซจู ว่ิ รวดเร็วคลอ่ งแคลว่ ใหค้ นเตรยี มไฟฉายและ รม่ เสร็จแลว้ ก็ออกไปตามหา ดกึ มากแลว้ และฝนก็ตกหนักมา หานมจู่ อื่ วง่ิ มาถงึ ขา้ งทาง กเ็ ห็นแท็กซ่ี เธอจงึ ยกมอื ขน้ึ โบก แต่ แท็กซก่ี ็ไมส่ นใจเธอ ขบั เลยผา่ นไป เธอคดิ วา่ สภาพเธอมันดกู ระเซอะกระเซงิ ควงกลวั วา่ เธอจะไม่ มเี งนิ จา่ ยเลยไมใ่ หเ้ ธอขนึ้ รถ

อกี อยา่ ง ทงั้ ตวั เธอก็เปียกโชกไปนํ้าฝน คงกลัววา่ เธอจะทํารถ เขาเลอะ แตห่ านมจู่ อื่ กไ็ มย่ อ่ ทอ้ เธอรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ สถานทน่ี ัน้ มนั ไกลมาก เธอเดนิ ไปไมถ่ งึ ดงั นัน้ จงึ จะหารถไป รอจนไมร่ วู ้ า่ นานสกั เทา่ ไหรไ่ ด ้ ทา้ ยสดุ ก็มรี ถมา เธอโบกมอื ไมห่ ยดุ หวงั วา่ รถจะหยดุ ใหเ้ ธอ ครัง้ นร้ี ถหยดุ ลง คณุ ลงุ ดา้ นในรถเงยหนา้ ขนึ้ มองเธอ “จะลากรถเหรอ? ” เขาพดู ในภาษาของเขา ซงึ่ หานมจู่ อื่ ฟังไมเ่ ขา้ ใจ ทําไดเ้ พยี ง พดู ภาษาองั กฤษออกไปเพอื่ บอกวา่ เธอจะไปทไ่ี หน แลว้ ถามวา่ เขาพาเธอไปไดไ้ หม เดมิ ทคี ดิ วา่ คณุ ลงุ จะฟังเธอไมเ่ ขา้ ใจ ใครจะรวู ้ า่ จๆู่ คณุ ลงุ ก็ยมิ้ ขนึ้ มา แลว้ ใชภ้ าษาองั กฤษคยุ กบั เธออยา่ งแคลว่ คลอ่ ง จากนัน้ กใ็ หเ้ ธอขนึ้ รถอยา่ งกระตอื รอื รน้ เพราะตอ่ ไปกค็ งจะแข็งแลว้ หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ อยา่ งปลม้ื ใจ พอขน้ึ รถแลว้ ก็ทําใหร้ ถของ คณุ ลงุ เปียกเธอกร็ บี ขอโทษขอโพย มันน่าอบั อายเสยี จรงิ

คณุ ลงุ กบ็ อกวา่ ไมเ่ ป็ นไร บอกวา่ ตวั เองกําลงั ทําในเรอื่ งทดี่ ี รถ เปียกแคเ่ ชด็ ก็หายแลว้ หานมจู่ อ่ื ยกยอการใชภ้ าษาองั กฤษทดี่ ี ของลงุ เขากด็ ปู ลาบปลมื้ เพราะลกู ชายของเขาเป็ นคนสอนเขา พดู เสร็จแลว้ เมอ่ื เขาไดส้ ติ ก็จงึ ถามเธอ “คณุ จะไปทXี่ Xทําไมเหรอ? ตามทฉี่ ันรู ้ มนั ไมใ่ ชท่ ท่ี ด่ี เี สยี เทา่ ไหร”่ ตอนที่ 718 เธอทอ้ ง สหี นา้ เดมิ ทที รี่ า่ เรงิ สดใสของเขาเมอื่ พดู ถงึ ชายหาดนัน้ กเ็ ครง่ ขรมึ ลง ขมวดควิ้ พดู กบั หานมจู่ อื่ น่านนํ้าทะเลแถวนัน้ อนั ตรายมาก ปกตคิ นทนี่ อี่ ยา่ งพวกเราจะไม่ ไปทน่ี ่ัน ไมต่ อ้ งพดู ถงึ กระแสน้ําทม่ี ันรนุ แรงหรอก น้ํามนั ก็ คอ่ นขา้ งลกึ ถา้ หากตกลงไป น้ําก็ไมอ่ าจจะพัดพากลบั มาได”้ หานมจู่ อ่ื ：“……”

เธอกดั รมิ ฝี ปากแน่นจนกลายเป็ นสมี ว่ ง ยกมอื ขนึ้ กอดเขา่ ตวั เอง ตวั สน่ั เทา ถามอยา่ งพมึ พํา: “คณุ ลงุ คะ ถา้ อยา่ งนัน้ ….ถา้ ฝนตก แลว้ บรเิ วณนัน้ จะเป็ นยงั ไง? ไมใ่ ชว่ า่ อนั ตรายมากขน้ึ ไปอกี หรอกเหรอ? ” คณุ ลงุ พยักหนา้ : “ก็ตอ้ งเป็ นแบบนัน้ หน่ะส”ิ พดู จบ คณุ ลงุ ก็เหมอื นนกึ อะไรขน้ึ มาไดจ้ งึ ถาม “ดกึ ป่ านนแ้ี ลว้ เธอเป็ นผหู ้ ญงิ คนเดยี วทําไมถงึ อยทู่ น่ี ?่ี แลว้ เธอคดิ จะไปทํา อะไรทน่ี ่ัน? ” คณุ ลงุ เพง่ิ ไดส้ ติ จงึ มองใบหนา้ ขาวซดี ของหานมจู่ อื่ จากกระจก หลัง ใบหนา้ ไรส้ เี ลอื ด ราวกบั ถกู แชแ่ ข็ง เขาสําลักหน่อยกอ่ นจะพดู “ฉันวา่ เธอคงไมอ่ ยากไปทน่ี ั่นหรอก ไหม? ใหฉ้ ันไปสง่ เธอทโ่ี รงแรมใกลๆ้ ดกี วา่ สภาพเธอตอนน้ี ถา้ เจอความหนาวเย็นอกี หน่อยจะไมไ่ หวเอานะ” หานมจู่ อื่ กลับสา่ ยหนา้ ยนื หยัดพดู : “ไม่ ฉันจะไปทนี่ ่ัน” คณุ ลงุ : “……”

เกดิ อะไรขนึ้ กบั ผหู ้ ญงิ คนนน้ี ะ? คณุ ลงุ หนั หนา้ มาสงั เกตมองอยู่ ครู่ ก็พบวา่ เธอดเู หมอื นจะไมป่ กติ อกี ทัง้ ไมบ่ อกใหช้ ดั วา่ จะไป ทไ่ี หน ทงั้ เธอยังอยใู่ นชดุ นอนราวกบั วง่ิ หนอี อกมาในตอน กลางคนื เมอ่ื คดิ ๆ ดแู ลว้ คณุ ลงุ จงึ กระแอมขน้ึ ” “โอเค ลกู คา้ คอื พระเจา้ สง่ิ ทเี่ ธอปรารถนาฉันจะทําใหส้ มใจ” “ขอบคณุ คะ่ ” พดู กลา่ วขอบคณุ แลว้ หานมจู่ อ่ื กก็ ม้ หนา้ ลง เปลอื กตาหลับลง อยา่ งรัง้ ไวไ้ มไ่ ด ้ เธอเหนอ่ื ยมากจรงิ ๆ และไมร่ วู ้ า่ เกย่ี วขอ้ งกบั การทตี่ วั เปี ยกฝนดว้ ยหรอื เปลา่ เธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ เปลอื กตามันหนัก องึ้ มาก อกี ทัง้ ภาพตรงหนา้ กด็ เู ลอื นรางลง ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเวลานานเทา่ ไหร่ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตวั เธอนัน้ น่ังอยบู่ น รถนานมากๆ จากนัน้ รถก็จอดลง พอรถจอดลง หานมจู่ อ่ื ก็เงยหนา้ ขน้ึ มองไปทกี่ ระจก สายตายังพรา่ เลอื น หานมจู่ อื่ มองเห็นไฟสอ่ งสวา่ งตรงหนา้ เธอ จงึ อา้ ปากถาม: “คณุ ลงุ ถงึ แลว้ เหรอคะ? ”

คณุ ลงุ ดา้ นหนา้ ผงะเล็กนอ้ ย กอ่ นจะอธบิ ายขน้ึ “ยังๆ ฉันมธี รุ ะ ตรงนนี้ ดิ หน่อย ทท่ี เ่ี ธออยากไปอยตู่ รงหนา้ นแ่ี หละ สกั สบิ นาที ก็ถงึ ฉันขอลงไปซอื้ ของสกั ครู่ รอฉันแป๊ บนงึ นะ” “ไดค้ ะ่ ได”้ เธอทําไดเ้ พยี งรับคําคณุ ลงุ กอ่ นจะมองคณุ ลงุ ลงจากรถไป เมอื่ มองทวิ ทศั นน์ อกหนา้ ตา่ งเสร็จแลว้ เธอก็กลบั มากอดเขา่ ตวั เอง ตามเดมิ เวยี นหวั ชะมัด ไมร่ วู ้ า่ ตอนนเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นยังไงบา้ ง จะเจ็บปวด ใจแบบเธอบา้ งหรอื เปลา่ นะ? ถา้ เป็ นไปได ้ เธออยากจะไปรว่ มทกุ ขร์ ว่ มสขุ กบั เขาจรงิ ๆ น่าเสยี ดายทไ่ี มร่ ตู ้ อนนเี้ ขาอยทู่ ไ่ี หน เมอ่ื ฟบุ หนา้ ลง หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ วา่ เธอนัน้ รอนานมากแลว้ จงึ หนั กลับไปมองดทู น่ี อกหนา้ ตา่ งอกี ครัง้ ก็แปลกใจทเ่ี ห็นคณุ ลงุ กําลงั ยนื คยุ กบั ใครอยไู่ มไ่ กลนัก แลว้ คนทยี่ นื อยนู่ ั่นก็เป็ นชายสองคนทด่ี เู หมอื นจะใสช่ ดุ เครอื่ งแบบตํารวจ

ตํารวจอยา่ งนัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื คดิ วา่ ตวั เองมองผดิ ไป ตอนนสี้ ายตาของเธอมนั พรา่ เลอื นมากแตว่ า่ ….กไ็ มน่ ่าจะผดิ พลาดไปมากหรอกจรงิ ไหม? หานมจู่ อื่ ยกมอื ขน้ึ ขยต้ี า ใชส้ องมอื ถกู ระจกตงั้ ใจมองดๆี มองผา่ นมา่ นฝนไป ในทสี่ ดุ หานมจู่ อ่ื ก็เห็นชดั เจน ทเี่ ห็นเมอื่ ครนู่ ี้ เธอไมไ่ ดต้ าฝาดไป คณุ ลงุ ขบั รถกําลงั คยุ อยกู่ บั ตํารวจสองคน อกี ทงั้ ดา้ นหลังของเขา… หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ กอ่ นใบหนา้ จะเปลย่ี นไป ทน่ี คี่ อื ….สถานตี ํารวจ! คณุ ลงุ พาเธอมาทสี่ ถานตี ํารวจ เพอ่ื อะไรกนั นะ? เขาไมไ่ ดบ้ อก วา่ จะลงไปซอื้ ของหรอกเหรอ หรอื วา่ …… เมอ่ื คดิ ถงึ สภาพของตวั เอง เธอกต็ กใจ ถา้ หากเธอเขา้ สถานี ตํารวจไปตอนน้ี เธอก็ไมอ่ าจจะตามหาเยโ่ มเ่ ซนิ ไดส้ ิ ไมไ่ ด ้ เธอจะเขา้ ไปไมไ่ ด!้

หานมจู่ อ่ื เก็บมอื ของเธอ มองหาไปรอบดา้ น อาการงว่ งงัวเงยี ท่ี เกดิ ขนึ้ เมอื่ ครเู่ มอ่ื เจอเหตกุ ารณ์น่าตกใจแบบนข้ี น้ึ ก็พลนั หายไป โดยพลนั เธอกระเถบิ ตวั ถอยหลงั จนไปชนกบั กระจกอกี ขา้ ง โดยไมต่ อ้ ง ใชค้ วามคดิ ใหม้ ากความ หานมจู่ อ่ื ก็เปิดประตู รา่ งนอ้ ยสะดดุ ลง จากรถไป ประตรู ถยงั ไมท่ ันจะปิดดี หานมจู่ อื่ ก็พาขาสองขา้ งวง่ิ ไปอกี ทาง ในเวลาเดยี วกนั นัน้ คณุ ลงุ แท็กซก่ี พ็ าตํารวจสองนายเขา้ มา พอดไี ดเ้ ห็นฉากตรงหนา้ กร็ อ้ งดงั ขนึ้ “สาวนอ้ ย อยา่ วงิ่ ! ” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งคณุ ลงุ ตะโกน หานมจู่ อื่ ก็ยงิ่ ตกใจ เพม่ิ ความไว ของฝี เทา้ วงิ่ ตรงฝ่ าฝนออกไป “อยา่ วงิ่ ! “หยดุ อยตู่ รงนัน้ ! ”

แลว้ กไ็ มร่ วู ้ า่ เสยี งใครอกี ทพี่ ยายามเรยี กหยดุ เธอ หานมจู่ อ่ื ถกู ทําใหต้ กใจแบบน้ี จะกลา้ หยดุ ไดย้ งั ไง ทําไดเ้ พยี งวงิ่ ออกไป ดา้ นหนา้ ไมห่ ยดุ สําหรับวธิ ที จี่ ะไปชายหาดนัน้ ไวอ้ อกไปจากทนี่ ใี่ หไ้ ดก้ อ่ นคอ่ ย วา่ กนั อกี ที เสยี งเรยี กดา้ นหลังยงิ่ ไกลไปเรอื่ ยๆ จนกระทั่งหายไป หานมจู่ อื่ ทงั้ เหนอ่ื ยจะไมไ่ หว เมอื่ เห็นดา้ นหนา้ เป็ นทท่ี ห่ี ลบฝนได ้ จงึ วง่ิ เขา้ ไป จากนัน้ ก็คกุ เขา่ ลง ดกึ ดน่ื มดื คํา่ ขนาดนี้ เธอนั่งคกุ เขา่ ลงอยทู่ บี่ งั ฝนได ้ ฝนอนั เหน็บ หนาวกระหนํ่าตกจนฟ้าเขยี ว กระหนํ่าชาํ ระลา้ งพนื้ ดนิ รอบดา้ นเงยี บเชยี บ ไดย้ นิ เพยี งแคเ่ สยี งเม็ดฝน หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขน้ึ มองสภาพตวั เองกอ่ นจะยม้ิ ออกมาอยา่ ง ขมขน่ื ดเู หมอื นจะเป็ นเวลานานมากแลว้ ทเ่ี ธอไมไ่ ดม้ าอยใู่ นสภาพน่า อเนจอนาถแบบน้ี เธอแทบจะจําครัง้ กอ่ นหนา้ นไี้ มไ่ ดแ้ ลว้

เพยี งแตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ตอนเชา้ เธอยังใสช่ ดุ เจา้ สาวอยเู่ ลย ตอนนกี้ ลบั มาอยใู่ นสภาพแบบนไ้ี ด ้ เยโ่ มเ่ ซนิ นายไปอยทู่ ไ่ี หน? น่ังคกุ เขา่ อยสู่ กั พัก หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เธอนัน้ ลกุ ไมข่ นึ้ ทงั้ ภาพ ตรงหนา้ ก็เลอื นราง เธอรสู ้ กึ ไดเ้ ลยวา่ สตขิ องเธอคอ่ ยๆ พรา่ เลอื นไปเรอื่ ยๆ …… จากนัน้ กไ็ รซ้ งึ่ ความรสู ้ กึ ไป * “คณุ หมอวา่ ยังไง? ” เมอื่ ซจู ว่ิ ออกมาจากหอ้ งคนไขแ้ ลว้ หานชงิ กถ็ ามขนึ้ ซจู วิ่ ถาม หายใจกอ่ นจะสา่ ยหนา้ “อาการไมค่ อ่ ยดี สภาพจติ ใจเธอไม่ คอ่ ยดที ัง้ ยังตวั เปียกนํ้าเป็ นเวลานาน ตอนนร้ี า่ งกายออ่ นแอ ไม่ รวู ้ า่ เมอื่ ไหรจ่ ะฟื้น” หานชงิ กดั รมิ ฝี ปากแน่น สายตาถกู ปกคลมุ ดว้ ยความดดุ นั มองดเู หน่อื ยหน่าย

“ออ้ จรงิ ดว้ ย ประธานหาน ฉันมเี รอื่ งตอ้ งแจง้ ใหค้ ณุ ทราบ” จๆู่ ซจู วิ่ ก็พดู ขนึ้ เมอ่ื ไดย้ นิ หานชงิ กผ็ งะไป หรตี่ ามองเธอ “เรอื่ งอะไร? ” ซจู ว่ิ หยดุ ไปชว่ั ครู่ กอ่ นจะพดู ออกมาคอ่ ยๆ “คณุ หมอบอกวา่ คณุ มจู่ อื่ เธอทอ้ งคะ่ ” วนิ าทตี อ่ มา รา่ งของชายหนุ่มกแ็ ทบจะลม้ ไปดา้ นหนา้ ซจู ว่ิ สี หนา้ เปลย่ี นรบี ตรงเขา้ ไปจับ ：“ประธานหาน？” ใบหนา้ ของหานชงิ ดนู ่ากลัวมาก รมิ ฝี ปากจบิ ไวเ้ ป็ นเสน้ ตรง สายตาไมม่ คี วามออ่ นโยนเลยแมแ้ ตน่ ดิ ซจู ว่ิ อยกู่ บั เขามาหลาย ปี นเ่ี ป็ นครัง้ แรกทเ่ี ขาเป็ นแบบนี้ เธอเป็ นหว่ งมากจงึ ถามขน้ึ : “เป็ นอะไรไปคะ? ” ทําไมถงึ เป็ นอยา่ งนไ้ี ปได?้ หานชงิ ขมวดคว้ิ ขนึ้ มา ไมค่ ดิ เลย วา่ มจู่ อ่ื จะมาทอ้ งเอาเวลาแบบน…้ี .. เอาจรงิ แลว้ ตอนนี้ เยโ่ มเ่ ซนิ อยทู่ ไี่ หนกไ็ มร่ ู ้ แลว้ แบบนี้ จะทํายังไงด?ี

ตอนท่ี 719 ชว่ ยคดิ ทจ่ี ะดแู ลตวั เองหนอ่ ยไดไ้ หม หลงั จากทซี่ จู ว่ิ บอกกบั หานชงิ ถงึ เรอื่ งทหี่ านมจู่ อื่ ทอ้ งแลว้ นัน้ คว้ิ ของหานชงิ กไ็ มอ่ าจผอ่ นคลายลงไดต้ ลอดทัง้ คนื หนา้ มยุ่ จ๊ ิ ปากตลอดเวลา หนา้ ตาแผร่ ัศมแี บบทไ่ี มม่ ใี ครกลา้ ทจ่ี ะเขา้ ใกล ้ พยาบาลทเ่ี ขา้ มาตรวจหานมจู่ อ่ื ก็ตกใจกบั ทา่ ทขี องหานชงิ จงึ หลกี หา่ งไปกวา่ สามฟตุ แตก่ จ็ ําตอ้ งทําหนา้ ทข่ี องตวั เองให ้ เสร็จสนิ้ เมอื่ เสร็จแลว้ เธอกแ็ ทบจะหนอี อกไปอยา่ งรวดเร็ว ซจู วิ่ เป็ นเลขาของหานชงิ อยกู่ บั เขามากวา่ หลายปี แน่นอนวา่ รู ้ ถงึ ลักษณะนสิ ยั ของเขาไมม่ ากก็นอ้ ย ในเวลานเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ มอ่ ยู่ งานแตง่ งานใดๆ กไ็ มไ่ ดร้ าบรนื่ เรยี บรอ้ ย แตม่ จู่ อ่ื กลบั ตงั้ ทอ้ งขนึ้ ได ้ ถา้ หากวา่ …..เกดิ เรอ่ื งขน้ึ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ จรงิ ๆ โดยไมอ่ าจตามหา ใหก้ ลบั มาได ้ ถา้ อยา่ งนัน้ หานมจู่ อื่ กบั เด็กคนนัน้ กค็ งจะมชี วี ติ ท่ี น่าสงสารมากทเี ดยี ว

ถงึ แมว้ า่ ตอนนซ้ี จู วิ่ จะบอกตลอดวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมเ่ ป็ นอะไร และ จะตอ้ งตามหาเจออยา่ งแน่นอน แตว่ า่ ลมฝนบนฟ้าไมอ่ าจคาดการณ์ เรอื่ งตา่ งๆ กไ็ มอ่ าจคาดคดิ ได ้ เรอ่ื งราวมากมายมาเผชญิ กบั อบุ ตั เิ หตยุ อ่ มเป็ นทไี่ มอ่ าจแกไ้ ด ้ ทงั้ นัน้ เมอื่ นกึ คดิ ไดอ้ ยชู่ ว่ั ครู่ จๆู่ ซจู ว่ิ กล็ กุ พรวดขน้ึ จากนัน้ กเ็ ดนิ ไป ทางหานชงิ กอ่ นจะน่ังลงขา้ งๆ ตวั ของเขา “หมอบอกวา่ รา่ งกายของคณุ มจู่ อื่ ออ่ นแอมาก ตอนนยี้ ังไมเ่ ป็ น อะไร การทแี่ มล่ กู ปลอดภยั กถ็ อื วา่ โชคดมี ากแลว้ ” แววตาของหานชงิ สนั่ ไหว แตย่ งั คงกดั ปากเอาไวแ้ น่น ไมไ่ ด ้ ตอบรับคําพดู ของเธอ ซจู วิ่ จงึ พดู หย่ังเชงิ ขน้ึ “ทา่ นประธานหาน จรงิ ๆ แลว้ ฉันคดิ วา่ …. เด็กคนนก้ี ็มาไดถ้ กู เวลานะคะ อยา่ งนอ้ ย…สําหรับคณุ มจู่ อื่ แลว้ ก็ เป็ นเรอื่ งดเี รอ่ื งหนง่ึ ”

เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานชงิ ทไ่ี มข่ ยบั ตวั ทัง้ ยังหนา้ นว่ิ ควิ้ ขมวดมา โดยตลอดกเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองไปทเี่ ธอ กอ่ นจะพมึ พําขน้ึ เบาๆ : “เรอื่ งดอี ยา่ งนัน้ เหรอ? ” ซจู วิ่ ถอนหายใจเบาๆ ในใจ แน่นอนหละ่ วา่ เธอเดาออกวา่ หานชงิ กําลังคดิ อะไรอยู่ พดู แบบ นแ้ี ลว้ หมายความวา่ ดขี นึ้ ซจู ว่ิ ยม้ิ นอ้ ยๆ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งนุ่มนวล: “ใชแ่ ลว้ หละ่ คะ่ ทา่ น ประธาน ถา้ พดู อยา่ งไมน่ ่าฟังเลย..ตอนนคี้ ณุ ชายเยจ่ ะเป็ นจะ ตายอยา่ งไรก็ไมอ่ าจทราบได ้ คณุ มจู่ อื่ คงอยากทจ่ี ะหาเขาให ้ พบ เพอ่ื ทจ่ี ะรว่ มทกุ ขร์ ว่ มสขุ แตไ่ มว่ า่ ฉันหรอื คณุ ก็ไปมาแลว้ ทงั้ นัน้ นอกเสยี จากวา่ ……จดุ ทค่ี ณุ ชายเยต่ กลงไปจะไมใ่ ช่ น่านนํ้านัน้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ …..ผา่ นคนื นไ้ี ป คนทรี่ อดมาไดก้ จ็ ะยง่ิ นอ้ ยลง พรงุ่ น…้ี .กไ็ มน่ ่าจะเป็ นวันฟ้าโปรง่ แลว้ ประธานหาน เขา้ ใจทฉี่ ันพดู ไหมคะ? ” หานชงิ กดั รมิ ฝี ปาก สายตามดื มัวชว่ั ครู่ กจ็ รงิ

น่านนํ้าตรงนัน้ มนั อนั ตรายมากอยแู่ ลว้ ทงั้ ยังถกู ฝนชะลา้ งไป แบบนี้ เวลาชวั่ ขา้ มคนื ….จะมคี นทมี่ ชี วี ติ รอดอยสู่ กั กค่ี น? เพยี งแตเ่ กรงวา่ พรงุ่ นใี้ หก้ ภู ้ ยั ไปชว่ ยจะไปเอากลับมาได ้ เพยี งแตร่ า่ งไรว้ ญิ ญาณแลว้ ทกุ คนลว้ นแตค่ าดหวังวา่ จะเกดิ ปาฏหิ ารยิ ์ จากนัน้ ก็พงึ่ แต่ ปาฏหิ ารยิ แ์ ลว้ เฝ้ารอ แตว่ า่ ….ถา้ ปาฏหิ ารยิ เ์ กดิ ขน้ึ ไดง้ า่ ยๆ มนั จะเรยี กวา่ ปาฏหิ ารยิ ์ ไหมหละ่ ? ในใจเต็มไปดว้ ยความคดิ ไมต่ ก ดเู หมอื นหานชงิ จะคดิ ไปไดว้ า่ กอ่ นวันแตง่ งานไมน่ านเยโ่ มเ่ ซนิ ไดใ้ หส้ ญั ญากบั เขา และ รับประกนั ไว ้ สง่ิ ทผ่ี ชู ้ ายคนนัน้ กลัวกค็ อื การตัดสนิ ใจพงุ่ ชนทกุ อยา่ งเพอื่ รักมจู่ อื จรงิ ๆ เพยี งแตต่ อนน…ี้ . “ประธานหาน ฉันเองก็ไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะพดู อะไรทไ่ี มน่ ่าฟัง เพยี งแต…่ .ถา้ หากวเิ คราะหเ์ หตกุ ารณ์แลว้ …หากวา่ เกดิ เรอ่ื ง ขน้ึ กบั คณุ ชายเยจ่ รงิ ๆ คณุ มจู่ อ่ื ก็น่าจะไมอ่ ยากจะมชี วี ติ ตอ่ คณุ วา่ ถกู ไหม? ”

หานชงิ : “…..ก็ไมผ่ ดิ ” ดจู ากสองวนั ทผี่ า่ นมาน้ี ถงึ เธอไมไ่ ดไ้ ปตาย แตส่ ง่ิ ทเี่ ธอทํามัน ก็ไมใ่ ชว่ า่ เป็ นการฆา่ ตวั ตายอยา่ งนัน้ เหรอ? “แตเ่ มอ่ื ทอ้ งแลว้ มันกจ็ ะตา่ งออกไป….เพราะในทอ้ งยังมอี กี ชวี ติ นงึ คณุ มจู่ อื่ เป็ นแมค่ นแลว้ เธอไมอ่ าจทําไดต้ ามใจทจ่ี ะให ้ ลกู ตายไปกบั ตน” หานชงิ : “…….” “ดงั นัน้ ประธานหาน ฉันจงึ คดิ วา่ เด็กคนนม้ี าไดถ้ กู เวลาจรงิ ๆ ” “แบบนน้ี เ่ี อง ปากของหานชงิ ขยับ เขาไมเ่ คยเป็ นแมค่ นมากอ่ น ถงึ พอ่ ก็ไมเ่ คยเป็ น ก็เลยไมร่ วู ้ า่ ความรสู ้ กึ ของการเป็ นแมม่ ันเป็ น ยังไง แตก่ บั ซจู ว่ิ นัน้ ไมเ่ หมอื นกนั เธอเคยเป็ นแมค่ นมากอ่ น น่าจะรลู ้ กึ ถงึ ความรสู ้ กึ ของมจู่ อ่ื ไดม้ ากกวา่ หรอื วา่ สง่ิ ทเี่ ธอพดู จะถกู มเี ด็กคนน้แี ลว้ ชวี ติ ของมจู อื่ กจ็ ะมคี วามหวังตอ่ ไป

“เพราะเด็กคนนี้ คณุ มจู่ อ่ื อาจจะดแู ลตวั เองอยา่ งดเี ลยก็ได”้ * ในตอนทห่ี านมจู่ อื ฟื้นคนื สตขิ นึ้ มานัน้ จมกู ของเธอไดก้ ลน่ิ นํ้ายา ฆา่ เชอ้ื เต็มไปหมด ภาพตรงหนา้ เป็ นสขี าวทัง้ หมด เมอื่ ประมวลผลในสมองสกั พัก ก็รตู ้ วั วา่ ตัวเองนัน้ อยทู่ โี่ รงพยาบาล ยงั ไมท่ นั ไดน้ กึ ถงึ เรอื่ งอน่ื ๆ หานมจู่ อ่ื กล็ กุ ขนึ้ น่ังบนเตยี งแตด่ ว้ ย หนุ หนั เกนิ ไป เมอื่ ลกุ ขน้ึ โลกก็เหมอื นหมนุ ไปทนั ที ดวงตาทงั้ สองมดื มน เธอลม้ ลงกลบั ไปทห่ี มอนอกี ครัง้ เพลง้ ! ฉับพลนั เกดิ เสยี งดงั ขนึ้ จงึ ทําใหห้ านชงิ ทเี่ ฝ้าอยขู่ า้ งๆ ตกใจ หานชงิ นั่งเฝ้าหานมจู่ อ่ื มา10กวา่ ชว่ั โมง อกี ทัง้ กอ่ นหนา้ นัน้ เขา ก็ไมไ่ ดน้ อน ดงั นัน้ เมอ่ื เฝ้าเธอแลว้ เห็นเธอนอนหลบั สงบดนี ัน้ เขาจงึ หลับพักสายตาไปหน่อย ไมค่ ดิ เลยวา่ หลบั ตาไมน่ าน ก็พลันเกดิ เสยี งขน้ึ หานชงิ ลมื ตาขน้ึ มา ก็พอดเี ห็นหานมจู่ อ่ื ลม้ ลงไป สหี นา้ ของเขา เปลย่ี นไปทนั ที รบี ยกมอื พยงุ เธอ

“มจู่ อื่ ฟื้นแลว้ เหรอ? เจ็บปวดอะไรตรงไหนหรอื เปลา่ ? ” หานมจู่ อื่ หนั ศรี ษะไป สายตาพรา่ มัวสกั ครู่ กอ่ นทภี่ าพจะชดั ขน้ึ เธอก็พดู ขนึ้ อยา่ งเหนอ่ื ยหอบ: “ พ?ี่ เยโ่ มเ่ ซนิ หละ่ ? ” หานชงิ ：“……” สายตาของเขามดื มวั พยงุ เธอขนึ้ “น่ังเสยี กอ่ นคอ่ ยวา่ กนั ” หานมจู่ อ่ื ถกู เขาพยงุ ชว่ ยขน้ึ ชา้ ๆ หานชงิ เอาหมอนองิ ไว ้ ดา้ นหลงั ของเธอกอ่ นจะถามเสยี งเบา: “ดม่ื น้ําไหม? ฉันเอานํ้า ใหไ้ หม? ” เห็นไดช้ ดั วา่ ถามเธอ แตพ่ ดู จบแลว้ หานชงิ กห็ นั ตวั ไปหยบิ น้ํา ไมไ่ ดส้ นคําตอบเธอเสยี เทา่ ไหร่ เมอื่ รับน้ําอนุ่ มาแลว้ หานมจู่ อื่ กท็ ําไดแ้ คด่ มื่ ลง ทลี ะนดิ ๆ แตช่ วั่ ครกู่ ็ไดย้ นิ หานชงิ ถามเธออกี : “ไมส่ บายตัวตรงไหนหรอื เปลา่ ? หมอบอกวา่ ฟ้ืนแลว้ ใหบ้ อกเธอดว้ ย รอแปปนะ” หานชงิ หนั หลงั กลบั ไปอยา่ งรวดเร็วอกี ครัง้ เพอ่ื ไปแจง้ ขา่ วให ้ หมอทราบ

หานมจู่ อื่ มจู่ อ่ื ：“……” เธอดมื่ อกี ครัง้ เมอ่ื น่ังไปครกู่ ็รสู ้ กึ วา่ อาการเวยี นหวั หายไปแลว้ รอจนหานชงิ กลบั มา เธอจงึ ถาม: “พค่ี ะ ตอนนก้ี โี่ มงแลว้ ? ” เธอทอดมองไปยังนอกหนา้ ตา่ ง ตอนนเี้ ป็ นเวลากลางคนื หรอื วา่ นจี่ ะยงั ไมเ่ ชา้ นะ? แตไ่ มว่ า่ จะคดิ ยงั ไงก็ไมน่ ่าจะใช่ เธอรสู ้ กึ วา่ ตวั เธอนัน้ สลบไสล ไปนานมาก อกี ทัง้ บรรยากาศดา้ นนอกก็ไมม่ ฝี นแลว้ คนื กอ่ นหนา้ นฝี้ นยงั ตกเป็ นบา้ เป็ นหลังอยเู่ ลย กไ็ มน่ ่าจะหยดุ เร็วขนาดนถี้ งึ จะถกู นห่ี รอื วา่ …. นเี่ ป็ นอกี คนื นงึ แลว้ ? ใบหนา้ ของหานมจู่ อ่ื เปลย่ี นสไี ป เธอถลกผา้ หม่ ออก แตเ่ ทา้ ของเธอยังไมท่ นั จะสมั ผัสกบั พน้ื หานชงิ ก็หา้ มเธอเอาไว ้ “จะไปไหน? ” เขาขมวดคว้ิ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามเธอ

“พ่ี นไี่ มใ่ ชว่ า่ ผา่ นไปอกี วนั นงึ แลว้ เหรอ? โมเ่ ซนิ หละ่ ? หน่วยกภู ้ ัยยงั หาเขาไมเ่ จออกี เเหรอ? ” หานชงิ : “…..ผา่ นไปอกี คนื แลว้ สําหรับเรอื่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ …ยัง ไมม่ ขี า่ วคราว” “แลว้ กภู ้ ัยหละ่ ? วันนเ้ี ขาไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปชว่ ยหรอกเหรอ? ทําไมถงึ ไมไ่ ดข้ า่ วอะไรเลยหละ่ ? ” เมอ่ื เห็นใบหนา้ ซดี เผอื ดของเธอ เห็นไดช้ ดั วา่ ออ่ นแอจนจะน่ัง ไมไ่ หวอยแู่ ลว้ แตเ่ มอ่ื เจอเขา้ กบั เรอื่ งของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ราวกบั เลอื ดลมกลบั มา “เธอรไู ้ หมวา่ ตอนนเ้ี ธอรา่ งกายออ่ นแอมากเลยนะ? ชว่ ยคดิ ดแู ล ตวั เองหน่อยไดไ้ หม? ” ตอนท่ี 720 ฉนั มน่ั ใจวา่ เขาทงิ้ ฉนั ไมล่ งหรอก “……” ชว่ ยคดิ ดแู ลตวั เองเหรอ? ”

“จําเป็ นเหรอ? ”หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตามองไปยงั ดวงตาของหาน ชงิ ทด่ี เู หมอื นคําพดู ของเขาจะมนี ัยอะไร “ฉันสบายดี พ…่ี .รบี บอกฉันมาวา่ หน่วยกภู ้ ัยไดไ้ ปไหมวนั น?ี้ พวกเขามวั ทําอะไรกนั อย?ู่ ทําไมถงึ ไดท้ งิ้ พวกเขาไมย่ อม ชว่ ยหละ่ ? ” ยงิ่ พดู หานมจู่ อื่ กย็ งิ่ รอ้ นใจขน้ึ ขน้ึ มา ผลักมอื ของหานชงิ ออก คดิ จะลงจากเตยี ง “พอท!ี ” หานชงิ พดู ขนึ้ ดว้ ยนํ้าเสยี งดดุ นั : “กภู ้ ัยไปมาแลว้ วนั นี้ แตพ่ วกเขาไปเพอื่ เก็บศพ! ” หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ กห็ ยดุ ชะงักลง จากนัน้ กแ็ ข็งไปราวกบั ไม ้ เนนิ่ นานทเี ดยี วถงึ จะเงยหนา้ ขน้ึ มองไปทางเขาอยา่ งไรซ้ งึ่ ความรสู ้ กึ ครหู่ นง่ึ เธอเหมอื นแคน่ หวั เราะออกมาอยา่ งเยอื กเย็น: “หมายความวา่ ยังไง? ” “มจู่ อ่ื นอ้ งสาวของฉันไมใ่ ชค่ นโง่ พพี่ ดู หมายความวา่ ยงั ไง เธอ กน็ ่าจะรดู ้ ”ี

หานมจู่ อื่ ยม้ิ เยาะอยคู่ รหู่ นง่ึ “รดู ้ อี ยา่ งนัน้ เหรอ? พจี่ ะหมายความ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ตายแลว้ อยา่ งนัน้ เหรอ? หานชงิ หรตี่ าลงคําวา่ ตายน…่ี .มนั ยงั กอ้ งอยใู่ นสมองของเขา แต่ เขาไมก่ ลา้ ทจ่ี ะพดู มนั ออกมา ไดแ้ ตห่ ลบเลยี่ งมัน แตไ่ มค่ ดิ เลย วา่ หานมจู่ อื่ จะพดู มนั ออกมา เขาไมไ่ ดต้ อบกลบั หานมจู่ อ่ื เพยี งแตล่ บู หลังของเธอเบาๆ สดู ลมหายใจเขา้ จากนัน้ ก็พดู เบาๆ “เธอไมต่ อ้ งรอ้ นใจไป น่ังลง กอ่ น รอหมอมาตรวจหน่อย” “พี่ ถา้ ตายจรงิ ๆ ฉันก็อยากทจี่ ะเห็นศพกบั ตาของฉัน ไมอ่ ยา่ งนัน้ ….ฉันก็จะไมเ่ ชอื่ ” หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ มองตาหานชงิ “ทพี่ พ่ี ดู ฉันเขา้ ใจ แตท่ พี่ ดู หน่ะมนั คอื กภู ้ ยั ไปเก็บศพ แลว้ ศพของเยโ่ มเ่ ซนิ หละ่ ? ” หานชงิ กดั รมิ ฝี ปาก: “น่านน้ําฝ่ังนัน้ การไมเ่ จอศพก็เป็ นเรอื่ ง ปกตนิ ะ” “มันปกตติ รงไหน? ทศ่ี พคนอน่ื ยังเจอเลย? แลว้ ของเขาทําไม ถงึ หาไมเ่ จอ? ”

พดู ถงึ ตรงนี้ จๆู่ หานมจู่ อื่ กค็ ดิ อะไรขน้ึ มาได ้ เธอควา้ จับชายเสอื้ ของหานชงิ แน่น: “พี่ ทพี่ ค่ี าดการณไ์ มม่ ที างเป็ นไปได…้ .หรอื เขาไมไ่ ดต้ กทะเลไป เขาฉลาดขนาดนัน้ น่าจะควบคมุ รม่ ชชู พี ได ้ เขาไมน่ ่าจะตกลงทน่ี ่านนํ้าใกลๆ้ แตอ่ าจไปตกทอี่ นื่ พี่ พคี่ ดิ วา่ เป็ นไปไดไ้ หม? ” คําพดู น้ี ซจู วิ่ เองก็เคยพดู กบั เขามากอ่ น แตก่ ็แคพ่ ดู เขาเองก็ ไมไ่ ดส้ นใจอะไร แตต่ อนนเี้ ป็ นหานมจู่ อ่ื ทพ่ี ดู กบั เขาอยา่ งมชี วี ติ ชวี า นั่นทําใหเ้ ขา หวนคดิ กดั รมิ ฝี ปากกอ่ นจะพดู : “ถา้ พดู กนั ก็อาจจะไปตกทอี่ น่ื ได ้ เธออยา่ กงั วลไป อยพู่ ักรักษาตวั ทโ่ี รงพยาบาลกอ่ น เดย๋ี ว ฉันใหค้ นไปตามหาด”ู หานมจู่ อื่ พยักหนา้ ลง “ตอ้ งหาเจอแน่ๆ ฉันเชอ่ื วา่ เขาทงิ้ ฉันไม่ ลงหรอก เขาเพงิ่ จะมลี กู กบั ฉัน…..เขาไมม่ ที างทงิ้ ไปอยา่ ง แน่นอน” พลางพดู หานมจู่ อ่ื กย็ ม้ิ ขน้ึ มา ราวกบั เห็นแสงสวา่ งทป่ี ลาย อโุ มงค์ หานชงิ เห็นเธอเป็ นอยา่ งนัน้ ในใจก็วนุ่ วายไมร่ จู ้ ะพดู ยังไง ออกมาดี

เธอรอู ้ ยแู่ ลว้ หละ่ วา่ ยงิ่ คาดหวังมากเทา่ ไหร่ ก็สามารถทจี่ ะ ผดิ หวงั ไดม้ ากเทา่ นัน้ แตใ่ นตอนนจ้ี ะทํายังไงได?้ มนั ไดแ้ ต่ หวัง แมว้ า่ จะรบิ หรม่ี ันก็ยังมไี มใ่ ชเ่ หรอ? ” เมอ่ื ไดย้ นิ วา่ หานชงิ จะสง่ คนไปแลว้ ในใจของหานมจู่ อื่ กส็ งบ ลงไดเ้ ล็กนอ้ ย แตเ่ ธอกไ็ มไ่ ดน้ อนเป็ นเด็กดพี ักอยทู่ ี่ โรงพยาบาลเลย เชา้ ตนื่ ขน้ึ มา บา่ ยหน่อยก็รอ้ งจะออกจาก โรงพยาบาลไปตามหาเยโ่ มเ่ ซนิ กบั ทกุ คน หานชงิ ออกจะโมโหหน่อยๆ : “รา่ งกายเธอเป็ นยังไงตวั เธอเอง รดู ้ ที สี่ ดุ ยังไมท่ นั จะหาเธอก็มาเป็ นประสาท ถา้ ม่นั ใจวา่ เขาไป ตกทอี่ น่ื เธอกค็ วรจะรออยนู่ ี่ ไมใ่ ชโ่ วยวายจะไปดว้ ย” หานมจู่ อ่ื นง่ิ อยกู่ บั ท่ี จรงิ ดว้ ย เธอ….เชอื่ ม่ันในตวั เขา “ดแู ลตวั เองใหด้ ี ดแู ลรา่ งกายตวั เองรอเขากลับมา” รอใหเ้ ขากลบั มาอยา่ งนัน้ เหรอ? สายตาของหานมจู่ อื่ พรา่ มัว คดิ อยเู่ นน่ิ นาน นานจนหานชงิ คดิ วา่ เธอจะปฏเิ สธเขา ใครจะรหู ้ ละ่ วา่ หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ จากนัน้ ก็พดู เสยี งเบาๆ : “ได ้ งัน้ ฉันจะ รออยทู่ นี่ ี่ รอใหเ้ ขากลับมาหา”

หานชงิ นงิ่ ไป ไมค่ ดิ วา่ คําทเ่ี ขาพดู ไปเรอื่ ยน่ัน เธอจะตงั้ ใจฟัง ดทู า่ …..ทเ่ี ธอบอกวา่ รจู ้ ักเยโ่ มเ่ ซนิ มากพอ ไมใ่ ชว่ า่ พดู ไปเรอ่ื ย แลว้ หละ่ * เมอ่ื เกดิ เหตขุ นึ้ กบั เครอื่ งบนิ แหลง่ ขา่ วกก็ ระจายขา่ วมาถงึ เมอื งเป่ ยอยา่ งรวดเร็ว ภายในวนั เดยี วทกุ คนทเ่ี มอื งเป่ ยก็รจู ้ น ทัว่ วา่ เกดิ อบุ ตั เิ หตขุ น้ึ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ประธานบรษิ ัทตระกลู เย่ พอทราบเรอ่ื งแลว้ ทกุ คนตา่ งก็รวู ้ า่ หานมจู่ อื่ จากตระกลู หานท่ี รํา่ รวยถกู ทงิ้ ใหอ้ ยคู่ นเดยี วในวันแตง่ งาน ซง่ึ เดมิ ทเี ป็ นงานที่ ยง่ิ ใหญจ่ นใครๆ กอ็ จิ ฉา ไดพ้ ังลงไป ผลของการรเู ้ รอ่ื งนี้ บางคนก็เศรา้ ใจ ไดแ้ ตถ่ อนหายใจวา่ ชวี ติ ไมม่ ใี ครทสี่ มบรู ณแ์ บบ แน่นอนหละ่ มเี สยี ใจ กต็ อ้ งมคี นหวั เราะเยาะ “สมน้ําหนา้ อยดู่ ไี มว่ า่ ดไี ปแตง่ ยันเมอื งนอกเมอื งนา? จัดงาน แตง่ ในประเทศกไ็ มเ่ กดิ เรอื่ งขน้ึ แลว้ ? ยง่ิ มเี งนิ ยงิ่ โง่ ตอนนเ้ี ป็ น ยงั ไงหละ่ …คนหายไปเลย! ”

“นั่นหน่ะสิ หาทจ่ี ัดในประเทศดๆี เขา้ พธิ กี นั สองคนกด็ แี ลว้ ไป แตง่ ทําไมยันเมอื งนอก? ” “สมนํ้าหนา้ จรงิ ๆ ใครใหเ้ ขาบา้ ตะวันตกนยิ มหละ่ ? เกดิ เรอื่ งขน้ึ ซะก็ด!ี ” “……พวกเธอเป็ นแบบนไี้ มด่ เี ลยนะ คนเดนิ ขน้ึ สทู่ สี่ งู น้ําไหลลง ทตี่ ํา่ คณุ ชายเยจ่ ากบรษิ ัทตระกลู เยร่ ักภรรยาของเขามาก อยาก ทจี่ ะจัดงานแตง่ ทท่ี ําใหเ้ ธอลมื ไมล่ งแบบนม้ี ันผดิ อยา่ งนัน้ เหรอ? เขามเี งนิ อยกู่ อ่ นแลว้ ทัง้ จะแตง่ งานก็เพยี งอยากใหค้ น ทงั้ โลกรวู ้ า่ คนทเ่ี ขารักเขาชอบคอื ใคร มันไมไ่ ดม้ อี ะไรผดิ มา เจอเรอื่ งแบบน้ี กไ็ ดแ้ ตพ่ ดู วา่ อะไรมันกเ็ กดิ ขนึ้ ไดไ้ มว่ า่ ดหี รอื รา้ ย” “พดู อะไรน่าขําไปได?้ มาพดู แทนใหท้ ําไม? พวกเขาใหเ้ งนิ แก หรอื ไง? ” “ไมน่ ่าจะมาพดู แบบน้ีเลยนะ กบั พวกเราเองก็ไมร่ วู ้ า่ พรงุ่ นจี้ ะ เกดิ อะไรขนึ้ เธอม่นั ใจเหรอวา่ ชวี ติ เธอจะปลอดภยั ราบรน่ื ไม่ จําเป็ นตอ้ งกงั วลตอ้ งกลัวอะไร? ” “……”

เมอ่ื ถกู พดู ใสแ่ บบนัน้ อกี คนกไ็ มก่ ลา้ พดู อะไรอกี ทําไดแ้ ตส่ ง่ เสยี ง ‘เหอะ’แลว้ ก็เดนิ จากไป ทรี่ า้ นอาหารตะวนั ตก เมงิ่ เสโ่ ยวเมอ่ื ทราบขา่ วแลว้ จๆู่ กห็ วั เราะเป็ นบา้ เป็ นหลัง จนคน รอบขา้ งทไี่ ดย้ นิ ถงึ กบั ผงะตกใจ หนั มองเธอราวกบั มองคนบา้ แตเ่ มง่ิ เสโ่ ยวกไ็ มไ่ ดส้ นใจกบั สายตาเหลา่ นัน้ เธอเพยี งรวู ้ า่ ใน ใจของเธอนัน้ มนั มคี วามสขุ ราวกบั นกไดโ้ ผบนิ เดมิ ทคี ดิ วา่ พวกเขาไดแ้ ตง่ งานกนั แลว้ เธอกไ็ มม่ ที างจะปลอ่ ย ไปอยา่ งแน่นอน แตใ่ ครจะรหู ้ ละ่ วา่ ….หานชงิ สง่ คนมาจับตาดู เธอเอาไว ้ ทําใหเ้ ธอทําอะไรไมไ่ ด ้ ดจี รงิ เมงิ่ เสโ่ ยวสาปแชง่ พวกเขามาโดยตลอด “หานมจู่ อ่ื เธอคงคดิ ไมถ่ งึ สนิ ะ? วา่ คําสาปแชง่ ของฉันมันจะมี ผล สดุ ทา้ ย….พวกเธอกไ็ มไ่ ดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ถงึ อยดู่ ว้ ยกนั กม็ ี ความสขุ ไมไ่ ด”้ แตว่ า่ จะยม้ิ จะหวั เราะ เมอื่ ไดย้ นิ ขา่ วคราวของเยโ่ มเ่ ซนิ หวั ใจ ของเมงิ่ เสโ่ ยวกเ็ จ็บปวดขน้ึ มา

เธอ…..รักเขา!!!! ในตอนนัน้ เขาเป็ นรักแรกของเธอ ทกุ คนื ทกุ วันเธอนัน้ คดิ ถงึ แต่ ผชู ้ ายคนนี้ ดงั นัน้ มันจงึ เป็ นเหตผุ ลทเี่ ธอเป็ นเบอื้ งหลังของ เหตกุ ารณ์ตา่ งๆ ทผ่ี า่ นมา ตอนที่ 721 นค่ี อื โอกาสทดี่ ที สี่ ดุ ทค่ี ณุ จะกลบั ไปตระกลู เย่ เมง่ิ เสโ่ ยว ยังรสู ้ กึ วา่ ตวั เองเทา่ นัน้ เป็ นคนทเี่ หมาะสมกบั เยโ่ ม่ เซนิ มากทสี่ ดุ ตระกลู เยม่ ธี รุ กจิ ใหญโ่ ต และตอนนัน้ เธอเคยใช ้ ฐานะของตวั เองตรวจสอบแลว้ รวู ้ า่ ของเยโ่ มเซนิ กบั เยห่ ลน่ิ หาน ทงั้ สองพนี่ อ้ งมคี วามสมั พันธท์ แ่ี ยม่ าก และยงั ไดร้ บู ้ างเรอื่ งท่ี เกยี่ วกบั ตระกลู เย่ ทไี่ มม่ ใี ครรอู ้ กี ดว้ ย ดงั นัน้ เธอจงึ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองเหมาะกบั เยโ่ มเ่ ซนิ มากกวา่ เลยทําใหต้ อนทแี่ ผนการของตวั เอง โดยเยโ่ มเ่ ซนิ จับได ้ เธอ กอดแขนของเขาไวโ้ ดยตรง แลว้ พดู วา่ “เมอื่ เทยี บกบั เสนิ่ เฉียว แลว้ ฉันเหมาะกบั คณุ มากกวา่ คณุ กลับมาทตี่ ระกลู เย่ เพอื่ ทวง อํานาจคนื ไมใ่ ชห่ รอื ? ฉันทําได!้ เพยี งแคค่ ณุ คบกบั ฉัน ฉันกบั ทงั้ ตระกลู หาน จะชว่ ยคณุ อยา่ งเต็มท่ี ถงึ เวลานัน้ ตระกลู เยก่ ็

เป็ นสมบตั ใิ นกระเป๋ าคณุ เยห่ ลน่ิ หานน่ัน ฉันกส็ ามารถชว่ ยคณุ กําจัดออกไปได!้ ” เธอรสู ้ กึ วา่ สําหรับผชู ้ ายแลว้ อํานาจและการงานสําคญั มากกวา่ เมอื่ เทยี บกบั ผหู ้ ญงิ อยา่ งเสน่ิ เฉียว ทตี่ งั้ ทอ้ งลกู ของคนอนื่ แบบ นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ จะตอ้ งเลอื กเธอโดยไมล่ ังเลแน่นอน! แตเ่ ธอคดิ ผดิ แลว้ หลงั จากทเี่ ธอพดู อยา่ งนแ้ี ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับ ยมิ้ เยาะแลว้ ผลกั เธอออกไป เธอกา้ วถอยหลังแลว้ ลม้ กองอยู่ บนพนื้ เย็น มองเขาอยา่ งเหลอื เชอ่ื “คณุ ไมย่ อม? เพราะอะไร?? หรอื คณุ ไมต่ อ้ งการทจี่ ะจับทกุ อยา่ งของตระกลู เยอ่ ยใู่ นกํามอื เหรอ? คณุ ไมอ่ ยากจะแกแ้ คน้ หรอื ?” แววตาทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ มองเธอ ราวกบั มองคนตาย โดยไมม่ คี วาม อบอนุ่ ความรสู ้ กึ ใดๆเลย “เหอะ คณุ ประเมนิ ตวั เองสงู เกนิ ไป หรอื ดถู กู ฉัน? ตระกลู เยฉ่ ัน จะตอ้ งไดม้ าแน่นอน แตฉ่ ัน เยโ่ มเ่ ซนิ รังเกยี จความชว่ ยเหลอื ของผหู ้ ญงิ แคอ่ ํานาจตระกลู หานอนั นอ้ ยนดิ ของคณุ ฉันไมเ่ ห็น มนั อยใู่ นสายตาเลยจรงิ ๆ”

จองหอง! จองหองยงิ่ นัก! ในเวลานัน้ ความคดิ ของหานเสโ่ ยวก็เป็ นเชน่ นแี้ ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไม่ แยแสในความชว่ ยเหลอื ของเธอเลย รวู ้ า่ ตวั เองโดนปฏเิ สธแลว้ แตห่ านเสโ่ ยวกย็ ังคงอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะคลง่ั ไคลผ้ ชู ้ ายคนนี้ เย็นชา แน่วแน่ เด็ดขาด แมจ้ ะรวู ้ า่ เขาไมส่ นใจตวั เองเลยสกั นดิ แตเ่ ธอก็ยังคงรักเขา อยา่ งบา้ คลั่ง ดงั นัน้ เธอจงึ ดแู ลเอาใจใสส่ ารพัด ไมว่ า่ อกี ฝ่ ายจะปฏบิ ตั กิ บั ตวั เองอยา่ งไร แตต่ อนทเ่ี ธอยังไมไ่ ดแ้ สดงความสามารถอะไร ตวั ตนของเธอ ในฐานะคณุ หนูแหง่ ตระกลู หาน ก็ถกู จับไดแ้ ลว้ ไมน่ าน เธอกถ็ กู ขบั ออกจากตระกลู หาน สญู เสยี ฐานะคณุ หนู ใหญแ่ หง่ ตระกลู หาน เรร่ อ่ นไปตามทอ้ งถนน