เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

เพราะตวั เธอสวมรอย หานชงิ บอกวา่ เห็นแกค่ วามสมั พันธข์ อง เธอกบั เสน่ิ เฉียวในเมอ่ื กอ่ น จะไมส่ ง่ เธอไปทส่ี ถานตี ํารวจ แต่ ทกุ อยา่ งทต่ี ระกลู หานใหเ้ ธอ เธอหา้ มเอาไปสกั ชนิ้ เมงิ่ เสโ่ ยว สญู เสยี ทกุ อยา่ ง เรร่ อ่ นไปตามทอ้ งถนน ไมม่ ที ไี่ ป สดุ ทา้ ย…… ก็ตอ้ งกลับไปทบี่ า้ นของพอ่ ผพี นันเทา่ นัน้ ตามทคี่ าด เพง่ิ เขา้ ไปกโ็ ดนตบตที ันที เธอถกู ตบตจี นเลอื ดอาบ หนา้ ยงั ไมม่ เี งนิ ไปรักษาทโี่ รงพยาบาล ตอ่ มา…..เมงิ่ เสโ่ ยวไมก่ ลา้ อยทู่ บี่ า้ นอกี ไมม่ ที ไี่ ป จงึ ตอ้ ง ออกไปหางานทํา เพราะเคยชนิ กบั การเป็ นคณุ หนูแหง่ ตระกลู หาน เธอพบวา่ งานหลายอยา่ งทําไมเ่ ป็ นแลว้ อกี อยา่ ง ไมใ่ ช่ รังเกยี จวา่ สกปรก ก็รังเกยี จวา่ เหนอื่ ยเกนิ ไป ดงั นัน้ จงึ ถกู ไล่ ออกดว้ ยสาเหตตุ า่ งๆ หรอื ก็คอื ตวั เองทที่ ําไดไ้ มถ่ งึ ครง่ึ วนั ก็ไม่ ทําเสยี เลย หลงั จากนัน้ เธอหาเงนิ ไมไ่ ดส้ กั บาท ยังโดนเจา้ หนข้ี องพอ่ มา ทวงถงึ บา้ น แลว้ ถกู ลากเขา้ ไปในบาร…์ … อดตี ไมอ่ าจรําลกึ ถงึ ได ้ รําลกึ ชว่ งเวลานัน้ เมงิ่ เสโ่ ยวเหมอื นตาย ทัง้ เป็ นจรงิ ๆ

เธอรสู ้ กึ วา่ ตวั เองตกจากฟ้ารว่ งหลน่ สเู่ หวในชว่ั ขา้ มคนื กเ็ พราะ เสน่ิ เฉยี ว เธอตอ้ งอจิ ฉาทต่ี ัวเองแยง่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไปแน่ๆ เลยแกแ้ คน้ เธอ แยง่ ฐานะของเธอ หลงั จากนัน้ ทําใหเ้ ธอ……ถกู กระทําแตล่ ะ อยา่ ง…… ทกุ ครัง้ ทน่ี กึ ถงึ เต็มไปดว้ ยนํ้าตาทรมาน ตอนนไี้ ดเ้ ห็นเธอสญู เสยี เยโ่ มเ่ ซนิ เมง่ิ เสโ่ ยว สาแกใ่ จยง่ิ นัก นี่ ก็คอื จดุ จบทเ่ี ธอทํารา้ ยตวั เอง แตน่ ่าเสยี ดาย เยโ่ มเ่ ซนิ …… เมง่ิ เสโ่ ยว ลบู ไลไ้ ปตามคว้ิ ทม่ี งุ่ มนั่ หลอ่ เหลาของชายหนุ่มใน ภาพถา่ ย หวั เราะเสยี งเบา “ถา้ คนขา้ งๆของคณุ คอื ฉันในตอนแรก มันจะดมี ากแคไ่ หน วนั น้ี กจ็ ะไมเ่ กดิ เรอื่ งแบบนข้ี น้ึ แลว้ ” สว่ นอกี ดา้ นหนง่ึ หลังจากทเ่ี ยห่ ลน่ิ หานไดร้ ขู ้ า่ วน้ี เขาทจี่ ับปากกาเซน็ ชอ่ื อยู่ บบี นวิ้ แน่ขนึ้ ในทนั ที

“คณุ พดู วา่ อะไรนะ? เยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ เรอื่ งแลว้ ?” ผทู ้ มี่ าพยักหนา้ เบาๆ สหี นา้ เจา้ เลห่ ์ “คณุ ชายหาน ฉันใหค้ นไป สบื มาแลว้ ไดย้ นิ มาวา่ ทะเลบรเิ วณทค่ี ณุ ชายเยเ่ กดิ อบุ ตั เิ หตุ นัน้ อนั ตรายยง่ิ นัก จนถงึ ขณะนี้ ยงั หาตวั ไมพ่ บ นอกจากในวัน แรกทสี่ ามารถชว่ ยผรู ้ อดชวี ติ ขนึ้ มาได ้ ภายในคนื นัน้ กม็ พี ายฝุ น ขณะใหญ่ ผคู ้ นทค่ี น้ พบในวนั รงุ่ ขน้ึ กส็ นิ้ ลมหายใจหมดแลว้ ฉัน คดิ วา่ คณุ ชายเยก่ น็ ่าจะ……” ยงั พดู ไมจ่ บ เยห่ ลน่ิ หานก็ลกุ ขน้ึ ในทันใด ควา้ คอเสอ้ื ของเขา อยา่ งรอ้ นรน “มจู่ อื่ ละ่ ? เธอไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?” คนทโ่ี ดนจับคอเสอ้ื สะดงุ ้ ตกใจ “หาน คณุ ชายหาน……” “พดู สิ เยโ่ มเ่ ซนิ ประสบอบุ ตั เิ หตุ แลว้ มจู่ อ่ื ละ่ ? เธอกบั เขาอยบู่ น เครอื่ งบนิ ลําเดยี วกนั หรอื เปลา่ ? ตอนนเี้ ธอเป็ นยังไงบา้ ง?” บดั ซบ!

สหี นา้ ของเยห่ ลนิ่ หานกลายเป็ นน่ากลัวอยา่ งยง่ิ ในเสย้ี ววนิ าที นัน้ ทัง้ คนดเู หมอื นวา่ ออกมาจากใตโ้ คลนทเ่ี ยอื กเย็น ทัง้ รา่ ง กระจายไอสงั หารทส่ี ยดสยอง ราวกบั วา่ ออกมาจากนรก “หานๆๆ คณุ ชายหาน……ใจเย็นๆ !!! คณุ ทําแบบนี้ ฉันๆ ฉัน หายใจไมอ่ อกแลว้ ” “พดู !” “คณุ หานไมเ่ ป็ นไร!!” ชายคนนัน้ ถกู บบี คอจนกลอกตาแลว้ ใน เวลาคบั ขัน พดู ไดเ้ พยี ง ประโยคทสี่ ําคัญเทา่ นัน้ ตามทค่ี าด ตอนทเี ยห่ ลน่ิ หานไดย้ นิ เขาพดู วา่ หานมจู่ อ่ื ไมเ่ ป็ นไร สายตาขยับเล็กนอ้ ย มอื ทดี่ งึ คอเสอื้ ของเขาไว ้ ก็คลายออก เล็กนอ้ ย “เธอไมเ่ ป็ นไร?” “ใชๆ่ ไมใ่ ชไ่ ฟลทบ์ นิ เดยี วกนั ” เยห่ ลนิ่ หานถอนหายใจดว้ ยความโลง่ อก จงึ ไดป้ ลอ่ ยมอื ออก คนนัน้ กา้ วถอยหลงั ไปหลายกา้ ว ถงึ ไดย้ นื ตงั้ หลกั ได ้ พรอ้ มกบั

พดู หอบวา่ “คณุ ชายหาน ไมต่ อ้ งกงั วล มเี พยี งคณุ ชายเย่ เทา่ นัน้ ทไ่ี ดข้ นึ้ ไฟลทบ์ นิ นัน้ ตอนนค้ี ดิ วา่ น่ะจะตายไปแลว้ ” ตายแลว้ เหรอ? การตายของเยโ่ มเ่ ซนิ สําหรับเยห่ ลน่ิ หาน ไมไ่ ดพ้ เิ ศษอะไร เพยี งแคม่ จู่ อ่ื ไมเ่ ป็ นไร อยา่ งอนื่ …… กไ็ มไ่ ดส้ ําคญั มาก “คณุ ชายหาน เพยี งแคเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ตาย ถา้ อยา่ งนัน้ บรษิ ัท ตระกลู เยก่ จ็ ะไมใ่ ชบ่ รษิ ัทตระกลู เยใ่ นเมอ่ื กอ่ นอกี ตอ่ ไป พวกตา แกใ่ นคณะกรรมการ ไมม่ ผี นู ้ ํา กจ็ ะตอ้ งกลับมาหาคณุ ชายหาน อยา่ งแน่นอน” เยห่ ลนิ่ หานกลับเมม้ รมิ ฝี ปากบางไว ้ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา โทรหาหานมจู่ อื่ แมว้ า่ ขา่ วทไ่ี ดร้ ับ คอื เธอไมเ่ ป็ นไร แตข่ า่ วนจี้ ะตอ้ งไปถงึ หขู อง เธอแน่นอน ถา้ เธอรวู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตแุ ลว้ กย็ ากทจ่ี ะ รับประกนั ไดว้ า่ เธอจะทําเรอื่ งอะไรทร่ี นุ แรงออกมา ตอนนเี้ ยห่ ลนิ่ หานเป็ นหว่ งเธอยงิ่ นัก โทรหาเธอ ในโทรศพั ทก์ ลบั สง่ ขอ้ ความมาวา่ อกี ฝ่ ายปิดเครอื่ ง

“ทําไมถงึ ปิดละ่ ?” เยห่ ลน่ิ หานขมวดคว้ิ ไว ้ เมอื่ ทบทวนอกี ครัง้ คนตรงหนา้ กข็ ยับเขา้ มา “คณุ ชายหาน สงิ่ ทฉี่ ันพดู ในเมอื่ กี้ คณุ กําลังฟังอยหู่ รอื เปลา่ ?” เมอ่ื ไดย้ นิ เยห่ ลนิ่ หานก็ขมวดคว้ิ และเงยหนา้ ขน้ึ มองอกี ฝ่ าย ดว้ ยสายตาไมพ่ อใจ “เออ่ …… คณุ ชายหาน ความหมายของฉันคอื …… เพยี งแค่ คณุ ชายเยต่ าย นก่ี ็คอื เวลาทด่ี ที ส่ี ดุ ทคี่ ณุ จะกลับไปทบี่ รษิ ัท ตระกลู เย”่ “ไมร่ บี ” เยห่ ลน่ิ หานกลบั พดู อยา่ งเรยี บเฉย ตอนนสี้ ําหรับเขาแลว้ สงิ่ ทส่ี ําคญั ทสี่ ดุ คอื ความปลอดภัยของ หานมจู่ อ่ื แตโ่ ทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอ ตดิ ตอ่ ไมไ่ ดเ้ ลย เยห่ ลน่ิ หานพดู ได ้ แคว่ า่ “คณุ สง่ คนไปตรวจสอบทันที มจู่ อื่ เกดิ อะไรขน้ึ กนั แน่ หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ เรอ่ื ง เธอไปไหน ตอนนสี้ ถานการณ์ เป็ นอยา่ งไรบา้ ง?” “คณุ ชายหาน??”

อกี ฝ่ ายตกตะลงึ จนเบกิ ตากวา้ ง “ตอนนไ้ี มใ่ ชเ่ วลาในการทํา เรอื่ งเหลา่ นน้ี ะ? ถา้ ในตอนน้ี คณุ ไมถ่ อื โอกาสกลบั ไปทบ่ี รษิ ัท ตระกลู เย่ นัน้ ตอ่ ไป……” “ฉันใหน้ ายทําอะไร นายก็ทําอะไร” ประโยคนี้ เสมอื นเยห่ ลิ่ นหาน พดู อยา่ งขบเขยี้ วเคย้ี วฟัน ตอนท่ี 722 ฟ้ ามตี า กลน่ิ อายบนตวั เขา น่าหวาดกลัวยง่ิ นัก ลกู นอ้ งไมก่ ลา้ ปฏเิ สธ เลย ทําไดเ้ พยี งพยกั หนา้ อยา่ งนงิ่ องึ้ “ครับ งัน้ ผม…… ไปตรวจสอบเรอื่ งนท้ี นั ที แตว่ า่ …… ทาง บรษิ ัทตระกลู เย…่ …” แววตาของเยห่ ลน่ิ หาน กลายเป็ นเยอื กเย็นในทันที “ถา้ เขาตาย แลว้ จรงิ ๆ ฉันอยากจะไดบ้ รษิ ัทตระกลู เย่ กแ็ คเ่ ป็ นเรอ่ื งทป่ี อก กลว้ ยเขา้ ปากไมใ่ ชห่ รอก ยังจะกงั วลวา่ สายไปแคไ่ มก่ วี่ ันหรอื ?” ก็พดู ถกู ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ แมแ้ ตช่ วี ติ ก็สญู เสยี ไปแลว้ แลว้ ตอ่ ไปนี้ เขาจะใชอ้ ะไรมาสกู ้ บั เยห่ ลน่ิ หาน? นับประสาอะไรกบั บรษิ ัท ถงึ

เวลานัน้ คดิ วา่ แมแ้ ตภ่ รรยาและลกู กย็ งั คงไมส่ ามารถรักษาไว ้ ได ้ “คณุ ชายหานพดู ถกู เพยี งแคเ่ ขาตาย งัน้ บรษิ ัทตระกลู เยก่ เ็ ป็ น สมบตั ใิ นกระเป๋ าคณุ ไมข่ าดแคลนไมก่ ว่ี นั นห้ี รอก” แววตาของเยห่ ลนิ่ หานเครง่ ขรมึ “ยงั ไมร่ บี ไปทํา?” “ครับๆ ผมไปตรวจสอบทนั ท”ี หลงั จากคนออกไป เยห่ ลนิ่ หานจอ้ งมองสญั ญาทก่ี ําลังจะลงมอื เซน็ ในเมอื่ ก้ี ดวงตาทแ่ี หลมคม หรต่ี าลงเล็กนอ้ ย จากนัน้ เขาก็ หยบิ สญั ญาขน้ึ มา หลังจากมองอยสู่ กั พัก มมุ ปากกย็ กขน้ึ กะทันหนั “เยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ เรอื่ งแบบนข้ี น้ึ คอื ฟ้ามตี าหรอื เปลา่ ?” หลังจากนัน้ เขาก็ฉกี สญั ญาออกเป็ นสองชนิ้ ทันที ดวงตาเต็ม ไปดว้ ยความเยย้ หยัน ในวันแตง่ งานทยี่ ง่ิ ใหญ่ เขาเสยี ชวี ติ ไวใ้ นนรก นเ่ี ป็ นขา่ วดที ่ี ยงิ่ ใหญจ่ รงิ ๆ แตว่ า่ …… เยห่ ลนิ่ หานนกึ ถงึ หานมจู่ อ่ื ก็ขมวดควิ้ ขนึ้

ก็ไมร่ วู ้ า่ ตอนนเ้ี ธอเป็ นยงั ไงบา้ ง? เสยี ใจมากหรอื เปลา่ ? * สองสามวนั น้ี หานมจู่ อ่ื อยใู่ นโรงพยาบาลตลอดเวลา เพอื่ พัก ฟื้นรา่ งกายวันนัน้ หลังจากทตี่ ากฝน แมว้ า่ เธอจะตนื่ แลว้ แตก่ ็ ไมไ่ ดด้ ขี น้ึ เลย แตก่ ลับมไี ขส้ งู ขนึ้ ในชว่ งแรกแมว้ า่ จะมไี ข ้ แตก่ ย็ งั คงมสี ตอิ ยู่ อณุ หภมู เิ ดย๋ี วสงู เดย๋ี วตํา่ ถงึ ตอนกลางคนื ไขก้ เ็ รม่ิ ขน้ึ สงู ไมล่ ดลงแลว้ จากนัน้ หานมจู่ อ่ื แมแ้ ตส่ ตกิ ็สบั สนแลว้ เรม่ิ ตกอยใู่ นอาการหมดสติ แตก่ อ่ นทจี่ ะ หมดสติ เธอไดจ้ ับมอื ของหานชงิ ไวแ้ น่น พมึ พําคําพดู ในปาก “โมเ่ ซนิ จะตอ้ ง……หาเขาใหเ้ จอ เขาจะไมเ่ ป็ นอะไร……โม่ เซนิ ……” พดู พมึ พําไปมา หมนุ วนอยทู่ เี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทัง้ นัน้ หานชงิ ชายตวั ใหญ่ ยังรสู ้ กึ วา่ มอื เขาถกู จับจนรสู ้ กึ เจ็บปวดเล็กนอ้ ย ตอนทห่ี มอกําลงั รักษาหานมจู่ อ่ื ไดเ้ ห็นรอยจกิ บนมอื ของหาน ชงิ อทุ านดว้ ยความประหลาดใจ

“ยัยหนูคนนี้ ทัง้ ๆทห่ี มดสตไิ ปแลว้ ทําไมยังมแี รงขนาดน?ี้ ” หานชงิ มองมอื ของตวั เองแลว้ ยมิ้ เยาะ ใชส่ นิ ะ เพอ่ื เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ เธอแมแ้ ตช่ วี ติ ก็ไมเ่ อาแลว้ “คณุ หมอ อาการของนอ้ งสาวฉันเป็ นยงั ไงบา้ ง?” หมอถอนหายใจ ดนั แวน่ ตาบนใบหนา้ ตวั เองใหต้ รง แลว้ อธบิ าย เสยี งเบา “พดู ตามความจรงิ อาการของนอ้ งสาวคณุ ในตอนนี้ แยม่ ากเลย ถา้ ไขย้ ังคงสงู แลว้ ไมล่ ดเลยเชน่ น้ี เป็ นสง่ิ ท่ี อนั ตรายมาก อกี อยา่ งคณุ กร็ วู ้ า่ เธอไดต้ งั้ ครรภแ์ ลว้ โรงพยาบาลของเราจะใชย้ า ก็ตอ้ งระวังเป็ นอยา่ งมาก ดงั นัน้ ……ฉันแนะนําใหค้ ณุ กอ่ นทไี่ ขข้ องเธอจะลดลง ลดไขใ้ ห ้ เธอโดยการใหค้ วามเย็นภายนอกกอ่ น เรอ่ื งอนื่ รอหลังจากไข ้ ลดแลว้ คอ่ ยวา่ กนั ” การใหค้ วามเย็นภายนอก? หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปากบาง แมว้ า่ สภาพรา่ งกายในตอนนข้ี อง หานมจู่ อ่ื แคเ่ หมาะกบั วธิ นี เี้ ทา่ นัน้ แตเ่ ขาก็ยังคงรสู ้ กึ วา่ อนั ตรายเล็กนอ้ ย เพราะรา่ งกายของหานมจู่ อ่ื ในตอนนี้ ออ่ นแอ มาก

แต่ ดเู หมอื นวา่ นอกจากน้ี ก็ไมม่ วี ธิ อี น่ื แลว้ เมอื่ นกึ ถงึ อยา่ งน้ี หานชงิ ก็ไดเ้ พยี งพยักหนา้ เบาๆ ซจู วิ่ พดู อยขู่ า้ งๆ “เรอื่ งนฉ้ี ันชาํ นาญ ตอนทล่ี กู ฉันมไี ข ้ ไมก่ ลา้ ใชย้ า ฉันก็ใชว้ ธิ นี ้ี ในการลดไขส้ งู ของเขา ประธานหาน คณุ เฝ้าดแู ลคณุ มจู่ อื่ มาสกั พักแลว้ จากนไ้ี ปคณุ ไปพักผอ่ นเถอะ ฝากไวใ้ หฉ้ ันก็พอ” หมอขา้ งๆกพ็ ยักหนา้ เห็นดว้ ย “ใชค่ รับ คนทรี่ เู ้ รอื่ ง กจ็ ะรวู ้ ธิ ดี แู ล ทดี่ กี วา่ ” “ใชเ่ ลย ประธานหาน คณุ รบี ไปพักผอ่ นเถอะ” ซจู ว่ิ โนม้ นา้ ว หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปาก เหลอื บมองไปทห่ี านมจู่ อื่ ทกี่ ําลงั หลบั อยู่ อยา่ งกงั วล จากนัน้ กพ็ ยกั หนา้ เงยี บๆ ตอนทล่ี กุ ขน้ึ หานมจู่ อื่ ยังคงจับมอื เขาไวแ้ น่น ซจู ว่ิ เห็นเขา้ ก็เดนิ เขา้ ไปชว่ ยเหลอื ในทส่ี ดุ มอื ของหานชงิ ก็ไดร้ ับการปลดปลอ่ ย แทนทดี่ ว้ ยมอื ของซจู วิ่ ทโี่ ดนหานมจู่ อ่ื จับไว ้ ซจู ว่ิ ยมิ้ เล็กนอ้ ย “ทเ่ี หลอื ฝาก ใหฉ้ ันเถอะ”

หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปากบางแลว้ มองเธอ พยักหนา้ “อมื ทําใหค้ ณุ ลําบากแลว้ ” จากนัน้ เขากห็ นั ออกจากหอ้ งผปู ้ ่ วย ในชว่ งหลายวันมานี้ สามารถเรยี กไดว้ า่ เหนอื่ ยลา้ ทงั้ ใจและ กาย สําหรับหานชงิ แลว้ แมว้ า่ เมอ่ื กอ่ นตอนทเี่ ขาจะเพง่ิ เจอกบั นอ้ งสาวคนนไ้ี มน่ าน บนิ ไปมาระหวา่ งตา่ งประเทศและใน ประเทศ แลว้ ยงั ตอ้ งทํางานตอ่ อกี ก็ไมไ่ ดล้ ําบากเหมอื นตอนนี้ อยา่ งนอ้ ยตอนนัน้ คอื อารมณด์ ี ทกุ อยา่ งจงึ มคี วามหมายไปหมด เต็มไปดว้ ยแรงบนั ดาลใจ แตค่ วามเหน็ดเหนอ่ื ยออ่ นลา้ ในชว่ งหลายวันทผ่ี า่ นมา กลบั ขม ขน่ื อยา่ งยงิ่ แมว้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยงั ไมไ่ ดก้ ลายเป็ นนอ้ งเขยของเขาอยา่ งถกู ตอ้ ง แตแ่ คค่ ดิ วา่ ชายทป่ี กครองทกุ อยา่ งในตระกลู เยแ่ หง่ เมอื งเป่ ย อาจจะหายไปจากโลกนจี้ รงิ ๆ ในใจกย็ ังคงรสู ้ กึ หดหู่ เสยี ใจยงิ่ นัก หานชงิ ขมวดคว้ิ มนุ่ ทนั ใดนัน้ กม็ คี นมารายงานกบั เขา

“ประธานหาน ขา้ งนอกมคี นบอกวา่ รจู ้ ักคณุ มจู่ อ่ื จะเขา้ มาให ้ ได”้ รจู ้ ักมจู่ อ่ื ? หานชงิ คดิ อยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ กพ็ ดู วา่ “พาฉันไปดสู ”ิ หานชงิ ถกู คนพาไป ยงั เดนิ ไปไมถ่ งึ ก็ไดย้ นิ เสยี งผหู ้ ญงิ ท่ี คนุ ้ เคย “ฉันรจู ้ ักมจู่ อ่ื จรงิ ๆ ฉันมาจากประเทศ X เพงิ่ ลงจอดวันนี้ ใช ้ เวลาเดนิ ทางหลายวนั ถงึ หาเจอโรงพยาบาลทางนี้ ฉันเป็ น เพอื่ นสนทิ ของเธอ เพราะงานแตง่ งานของเธอเกดิ ปัญหาขน้ึ ฉันจงึ อยตู่ อ่ เพอื่ จัดการกบั เรอ่ื งอน่ื ทเ่ี หลอื พวกนายอยา่ ขวาง ฉัน ใหฉ้ ันเขา้ ไป” เสยี งน…ี้ … กา้ วของหานชงิ หยดุ ชะงัก นม่ี นั เสยี่ วเหยยี นไมใ่ ชเ่ หรอ? หลายวนั มานี้ เกดิ เรอื่ งขน้ึ มากมาย เขาลมื เธอไปแลว้ เมอื่ นกึ ถงึ อยา่ งน้ี หานชงิ กเ็ รง่ ฝี เทา้ ปรากฏตวั ตอ่ หนา้ ทกุ คน อยา่ งรวดเร็ว

“ประธานหาน ผหู ้ ญงิ คนนบี้ อกวา่ ……” เมอื่ ไดเ้ ห็นหานชงิ ดวงตาของเสย่ี วเหยยี นเปลง่ ประกาย อยากจะเรยี กเขาโดยสญั ชาตญาณ แตก่ ไ็ มร่ วู ้ า่ จะเรยี กอยา่ งไร คณุ หานเธอกไ็ มอ่ ยากเรยี ก ดงั นัน้ เธอจงึ กลนื คําเรยี กขาน กลับไป โบกมอื ใหเ้ ขาอยา่ งตนื่ เตน้ “ใหเ้ ธอเขา้ มา” สายตาของหานชงิ จอ้ งมองไปทเี่ สย่ี วเหยยี น อยา่ งเรยี บเฉย เขาก็ตอ้ งดอู อกอยแู่ ลว้ วา่ หญงิ สาวคนน้ี เดมิ ที มสี หี นา้ ขมขน่ื แตห่ ลงั จากทไ่ี ดเ้ ห็นตวั เอง แววตาก็ประกายขนึ้ ในทนั ที จากนัน้ กโ็ บกมอื ใหเ้ ขาอยา่ งตนื่ เตน้ ทา่ ทางแบบน…ี้ … อยใู่ นสายตาของหานชงิ แลว้ ชา่ งเหมอื นกบั สตั วเ์ ลย้ี งตวั นอ้ ย เมอื่ ไดเ้ ห็นเจา้ ของ ก็กระดกิ หางอยา่ งบา้ คลง่ั เพอื่ แสดงความภกั ดี และความชน่ื ใจ หลังจากทเ่ี สย่ี วเหยยี นไดร้ ับการปลอ่ ยตวั ก็รบี วง่ิ ไปหาหานชงิ อยา่ งรวดเร็ว “หาน……” เธอหยดุ ไวก้ ะทันหนั แลว้ ถามวา่ “มจู่ อื่ เธอเป็ นยังไง บา้ ง? คณุ ชายเยห่ าเจอหรอื ยงั ?”

เมอื่ ไดย้ นิ หานชงิ ขมวดคว้ิ มนุ่ ยน่ื มอื ออกมานวดระหวา่ งควิ้ ของ ตวั เอง สา่ ยหวั เล็กนอ้ ย ใบหนา้ ของเสย่ี วเหยยี นก็ทรดุ ลงในทนั ที “ไม่ หาไมเ่ จอ? แลว้ มจู่ อื่ เธอ……” “เธอมไี ข”้ เขาคอ่ ยๆพดู ขน้ึ นํ้าเสยี งมคี วามเหนอื่ ยลา้ แหบแหง้ เล็กนอ้ ย “อาการไมค่ อ่ ยดนี ัก คนกย็ งั หาไมเ่ จอ เรอื่ งทางประเทศ X จัดการเสร็จหมดแลว้ เหรอ?” เสย่ี วเหยยี นพยกั หนา้ อยา่ งนงิ่ อง้ึ “จัดการเสร็จหมดแลว้ แต่ วา่ …… ทางสอ่ื ฉันควบคมุ ไมไ่ หว และตอนทฉ่ี ันจะมาก็ได ้ ตรวจสอบแลว้ ขา่ วถกู สง่ กลับไปในประเทศแลว้ ตอนนค้ี นเกอื บ ทัง้ หมดในเมอื งเป่ ย กร็ เู ้ รอ่ื งนี้ หมดแลว้ ” แววตาของหานชงิ ลกึ ล้ําขนึ้ สายตากม้ มอง ไมร่ วู ้ า่ กําลังคดิ อะไร ตอนท่ี 723 ผดิ ปกติ

ผา่ นไปสกั ครู่ เขากไ็ ดเ้ งยหนา้ ขน้ึ อกี ครัง้ นํ้าเสยี งราบเรยี บ “ชว่ งนี้ ทําใหค้ ณุ ตอ้ งลําบากแลว้ ” เสย่ี วเหยยี นรสู ้ กึ ไดร้ ับความโปรดปรานอยา่ งไมค่ าดฝันจนรสู ้ กึ ประหลาดใจ สา่ ยหวั “ไมล่ ําบาก แตว่ า่ ……ฉันอยากเจอมจู่ ื่ อหน่อย ไดไ้ หม?” แมว้ า่ เทพบตุ รจะสําคญั มาก แตว่ า่ ……เพอื่ นสนทิ สําคญั กวา่ ในหวั ใจของเสย่ี วเหยยี น ยงั คงเป็ นหว่ งหานมจู่ อ่ื มากกวา่ “เขา้ ไปเถอะ” ตอนทเี่ สย่ี วเหยยี นถกู พาไปทหี่ อ้ งผปู ้ ่ วยของหานมจู่ อ่ื ซจู ว่ิ กําลังดแู ลเธออยู่ เมอ่ื เห็นเสย่ี วเหยยี นมาถงึ สหี นา้ ผอ่ นคลาย เล็กนอ้ ย “เสยี่ วเหยยี น? เรอ่ื งในประเทศ X ของคณุ จัดการ เรยี บรอ้ ยแลว้ หรอื ?” “อมื จัดการเรยี บรอ้ ยหมดแลว้ ฉันไดย้ นิ มาวา่ มจู่ อ่ื ไมส่ บายมี ไข?้ ” ตอนทที่ งั้ สองคยุ กนั ดเู หมอื นวา่ จะกลวั รบกวนถงึ หานมจู่ อื่ ดงั นัน้ จงึ ตงั้ ใจลดเสยี งตวั เองใหต้ ํา่ ลงไมน่ อ้ ย ซจู ว่ิ พยกั หนา้

“ใช่ มไี ขส้ งู จนน่ากลวั แตเ่ ธอกําลงั ตงั้ ครรภอ์ ยู่ ไมส่ ามารถใช ้ ยาไปเรอ่ื ย ดงั นัน้ หมอจงึ แนะนําใหก้ ารใชว้ ธิ ลี ดไข ้ โดยการให ้ ความเย็นจาก ภายนอก” เมอ่ื ไดย้ นิ เขา้ เสยี่ วเหยยี นก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะอทุ านออกมา “ ทอ้ ง จรงิ ๆหรอื เนย่ี ?” ซจู ว่ิ ราวกบั จับอะไรบางอยา่ งได ้ หรตี่ าลงและมองพจิ ารณาจาง เสยี่ วเหยยี น “ฟังนํ้าเสยี งของคณุ คณุ รตู ้ งั้ แตแ่ รกแลว้ วา่ มจู่ อ่ื ตงั้ ทอ้ ง? แลว้ เธอละ่ ตวั เธอเองรเู ้ รอ่ื งนหี้ รอื เปลา่ ?” เมอื่ พดู ถงึ ตรงน้ี ซจู วิ่ ขมวดควิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ถา้ หานมจู่ อื่ รวู ้ า่ ตวั เองตงั้ ทอ้ ง ยังเทย่ี ววงิ่ ไปท่ัว นัน้ ผลลัพธ…์ … อาจจะแยม่ ากจรงิ ๆ “ฉันแคค่ าดเดาเทา่ นัน้ เพราะตอนนไ้ี ดค้ ยุ กบั มจู่ อ่ื ครหู่ นง่ึ เราทัง้ คกู่ ไ็ มไ่ ดแ้ น่ใจ ตอนนัน้ มจู่ อื่ ยังคดิ ไวว้ า่ หลังจากจัดพธิ แี ตง่ งาน เสร็จ จะไปตรวจสอบอยา่ งละเอยี ดอกี ที คดิ ไมถ่ งึ วา่ ……” ทัง้ สองฝ่ ายตา่ งเงยี บสงบอยา่ งพรอ้ มเพรยี งกนั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ตอ่

หลงั จากนัน้ ประมาณสบิ กวา่ วนิ าที เสยี่ วเหยยี นก็กา้ วไป ขา้ งหนา้ รับผา้ เชด็ ตวั ในมอื ของซจู ว่ิ แลว้ พดู เสยี งเบา “ใหฉ้ ัน มาทําเถอะ เมอ่ื กอ่ นตอนทเี่ ธอไมส่ บาย ก็คอื ฉันทดี่ แู ลเธอ นสิ ยั บางอยา่ งของมจู่ อื่ ฉันกร็ ดู ้ หี มด” เพยี งแคเ่ ป็ นประโยชนต์ อ่ อาการป่ วยของหานมจู่ อ่ื ซจู วิ่ กจ็ ะไม่ ปัดออกอยแู่ ลว้ เธอรบี ยนื่ ผา้ ขนหนูในมอื ไปทม่ี อื ของเสยี่ วเห ยยี นอยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ ก็เป็ นเสย่ี วเหยยี นทด่ี แู ลหานมจู่ อ่ื ตอ่ หานมจู่ อ่ื มไี ขส้ งู ตลอด กไ็ มร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะมไี ขจ้ นรสู ้ กึ สบั สนมนึ งงหรอื เปลา่ พดู ไมก่ ป่ี ระโยคออกมาเป็ นครัง้ เป็ นคราว แต่ ประโยคเหลา่ นัน้ แคไ่ ดย้ นิ กร็ วู ้ า่ พดู ตอนทไี่ มม่ สี ติ เสย่ี วเหยยี นทําไดเ้ พยี ง ปลอบโยนเธอเบาๆ ในขณะทดี่ แู ลเธอ ไปดว้ ย ในระหวา่ งนัน้ หานชงิ และหมอเขา้ มาหลายครัง้ จนกระทง่ั หลงั เทยี่ งคนื อณุ หภมู สิ งู บนตวั ของหานมจู่ อ่ื ถงึ ได ้ ลดลง การหายใจของเธอก็คอ่ ยๆกลับมาสมํา่ เสมอ เสย่ี วเหยยี น เฝ้าอยขู่ า้ งเตยี ง นกึ ถงึ ขา่ วทเ่ี คยเห็นมากอ่ นหนา้ น้ี

รายงานคอื คนทไี่ ดร้ ับการชว่ ยเหลอื ในวันแรก มคี วามหวงั ทจี่ ะ มชี วี ติ รอด ทถ่ี กู สง่ ไปในโรงพยาบาล ไดร้ ับการกชู ้ วี ติ กลับมา หมดแลว้ แตห่ ลังจากพายฝุ นกระหนํ่าตลอดทงั้ คนื ผา่ นไป ชวี ติ ทเี่ รร่ อ่ น อยใู่ นทอ้ งทะเลอนั ไพศาล กห็ ายสาบสญู ไปอยา่ งนัน้ แลว้ วันทสี่ องทมี กภู ้ ัยออกปฏบิ ตั กิ าร ทถี่ กู กขู ้ น้ึ มา ลว้ นเป็ นศพทไี่ ร ้ ชวี ติ แตว่ า่ หานชงิ กลับบอกวา่ หาเยโ่ มเ่ ซนิ ไมพ่ บ งัน้ กห็ มายความวา่ เขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นกลมุ่ ผรู ้ อดชวี ติ แลว้ ……ศพละ่ ? ทัง้ สองคนนี้ ยากลําบากยง่ิ นัก ถงึ จะเดนิ มาอยดู่ ว้ ยกนั พระ เจา้ ……ทําไมถงึ ตอ้ งพลดั พรากพวกเขาแบบนดี้ ว้ ย? เมอ่ื นกึ ถงึ ตรงน้ี เสยี่ วเหยยี นก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะตาแดง แลว้ รอ้ งไห ้ “โมเ่ ซนิ ……คณุ กลับ……กลบั มา……” ตอนทเ่ี สยี่ วเหยยี นเกอื บจะรอ้ งไหส้ ง่ เสยี งออกมา หานมจู่ อ่ื ท่ี กําลังนอนหลับอยา่ งสงบ ในเวลานี้ ทันใดนัน้ ก็พดู ละเมอ

ออกมาประโยคหนง่ึ แตเ่ สยี งเบามาก เสยี่ วเหยยี นจงึ ตอ้ งโนม้ ตวั ไปฟัง เมอื่ ไดย้ นิ วา่ เธอเรยี กชอื่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ นํ้าตากย็ ง่ิ ไหลลงอยา่ ง รนุ แรง “มจู่ อ่ื เธอไมต่ อ้ งกงั วล…… คณุ ชายเยไ่ มอ่ ยากจะเห็นเธอตอ้ ง เสยี ใจอยคู่ นเดยี วแน่นอน เขาจะตอ้ งกลับมาอยา่ งแน่นอน” * วันรงุ่ ขน้ึ หลงั จากทที่ กุ คนทานอาหารเชา้ เสร็จ หานมจู่ อ่ื กฟ็ ้ืน ขน้ึ มา เนอื่ งจากเคยมไี ขส้ งู จงึ ยงั คงมผี ลขา้ งเคยี ง ตอนทหี่ านมจู่ อ่ื ฟ้ืน ขน้ึ มา พบวา่ แขนขาทัง้ หมดของตวั เองออ่ นแรงไปหมด กลา้ มเนอ้ื ปวดเมอื่ ยทกุ ท่ี และยังหนักหวั ยงิ่ นัก รสู ้ กึ เหมอื นวา่ แคล่ กุ ขน้ึ น่ัง กเ็ สยี พลังมากมาย “มจู่ อ่ื คณุ ฟ้ืนแลว้ ฉันพยงุ คณุ ” เสย่ี วเหยยี นโนม้ ตวั เขา้ มาพยงุ เธออยา่ งใกลช้ ดิ จากนัน้ กน็ ่ังบน ขอบเตยี งไมไ่ ปไหน

และคนทไ่ี ดย้ นิ ขา่ วการฟ้ืนขนึ้ มาของเธอ แลว้ เขา้ มาดว้ ยกนั ยัง มหี านชงิ และซจู ว่ิ หานมจู่ อื่ ถกู เสย่ี วเหยยี นพยงุ ตวั ไว ้ จากนัน้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ แลว้ ยม้ิ ใหเ้ ธออยา่ งออ่ นแรง “กลับมาแลว้ เหรอ?” เสย่ี วเหยยี นชะงักเล็กนอ้ ย แลว้ พยักหนา้ “อมื กลับมาแลว้ ” “ดจี ัง” เสยี งของเธอแผว่ เบา ฟังไมอ่ อกความสขุ หรอื ทกุ ข์ แตแ่ หบ แหง้ อยา่ งหนัก เหมอื นเสยี งทเี่ ดนิ อยใู่ นทะเลทรายเป็ น เวลานาน โดยไมไ่ ดจ้ บิ น้ําสกั คํา หานมจู่ อ่ื ยกมอื ขน้ึ ตบมอื ของเสย่ี วเหยยี นเบาๆ จากนัน้ ถงึ ได ้ เงยหนา้ ขน้ึ สหี นา้ ทขี่ าวซดี จอ้ งตรงไปทห่ี านชงิ “พชี่ าย โมเ่ ซนิ เขามขี า่ วไหม?” หานชงิ “……” ซจู วิ่ “……” เสยี่ วเหยยี น “……”

ทนั ทที ฟี่ ื้นขน้ึ มา ก็ถามเรอื่ งทเ่ี กย่ี วกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ทัง้ สามคนใน ชวั่ ขณะหนง่ึ ไมร่ วู ้ า่ จะตอบอยา่ งไร กลับเป็ นเสยี่ วเหยยี น ทต่ี งั้ ตวั ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “มจู่ อ่ื คณุ เพง่ิ ฟ้ืนขน้ึ มา ตอ้ งมสี ว่ นทไ่ี มส่ บายแน่นอน และคณุ ยงั หมดสตหิ ลบั ไปนานขนาดนัน้ ตอนนก้ี ็ตอ้ งหวิ แลว้ แน่นอนใช่ ไหม? คณุ อยากจะทานโจ๊กไหม? ฉันไดเ้ ตรยี มไวใ้ หค้ ณุ หลาย อยา่ ง คณุ อยากกนิ สตู รเค็มหรอื หวาน?” น้ําเสยี งทค่ี วามเร็วและรา่ เรงิ ของเธอ ไดแ้ สดงใหเ้ ห็นอยา่ ง ชดั เจน วา่ เธออยากจะขา้ มหวั ขอ้ นไ้ี ปมากแคไ่ หน เมอ่ื ซจู ว่ิ ไดย้ นิ เชน่ น้ี กต็ อบสนองในทันที “ใชเ่ ลย เพงิ่ ฟื้นขนึ้ มา ออ่ นแอเกนิ ไป ควรกนิ อะไรกอ่ นดกี วา่ เรอ่ื งอนื่ รอกนิ เสร็จกอ่ น คอ่ ยวา่ กนั ” หานมจู่ อื่ “……” เธอเงยหนา้ ขนึ้ มองทงั้ สามคนทอี่ ยตู่ รงหนา้ สหี นา้ ของทัง้ สามลว้ นดไู มด่ นี ัก รอบๆดวงตายงั มสี เี ขยี วคลํ้า เห็นไดช้ ดั วา่ ก็เพราะดแู ลเธอ ถงึ ไดเ้ ป็ นเชน่ น้ี ถา้ เวลานี้ เธอยงั

สบื สาวราวเรอ่ื ง งัน้ ก็ตอ้ งทําใหพ้ วกเขาผดิ หวงั เสยี ใจไมใ่ ช่ หรอื ? เมอื่ คํานงึ ถงึ สง่ิ น้ี หานมจู่ อื่ ก็เลยตอ้ งพยกั หนา้ เบาๆ สง่ เสยี งตก ลงคําหนงึ่ แววตาของเสย่ี วเหยยี นสวา่ งขน้ึ ทันที “แลว้ คณุ อยากกนิ หวาน หรอื เค็ม?” “ฉันไดห้ มด” “งัน้ ฉันไปตกั ใหค้ ณุ ” เสยี่ วเหยยี นรบี ลกุ ขนึ้ ทันที รบี ไปตกั โจ๊กหวานชามหนง่ึ ให ้ หานมจู่ อื่ อยา่ งรวดเร็ว ตอนทนี่ ั่งตรงหนา้ หานมจู่ อื่ ใบหนา้ เต็ม ไปดว้ ยรอยยมิ้ ทห่ี ว่ งใย “มา นเี่ ป็ นโจ๊กหวานทคี่ ณุ ชอบทานมาก ทสี่ ดุ ใน ประเทศ X เลยนะ เมอื่ กฉี้ ันไดล้ องชมิ แลว้ รา้ นนที้ ําได ้ ตน้ ตํารับมาก” เสย่ี วเหยยี นตกั คําหนง่ึ ป้อนถงึ ขา้ งปากของหานมจู่ อ่ื อยา่ งเอา อกเอาใจ

โจ๊กหวานกระจายความหอมหวานออกมาในอากาศ ความรอ้ น อบอวลอยรู่ อบๆ เดมิ ทนี ่าจะชอบมาก แตห่ านมจู่ อื่ อา้ ปากกนิ โจ๊กคํานัน้ ตอนทก่ี ลนื เขา้ ไป กลับไมร่ สู ้ กึ ถงึ ความหวานเลยสกั นดิ มเี พยี ง ความขมขนื่ ทเี่ ต็มไปหมด อยา่ งไรกต็ าม เธอกย็ ังกนิ เขา้ ไปอยา่ งชา้ ๆ เสยี่ วเหยยี นป้อน เธอกก็ นิ เงยี บสงบ เชอื่ ฟัง จนทําใหค้ นหวาดกลัวเล็กนอ้ ย หวั ใจของเสย่ี วเหยยี น คอ่ ยๆกงั วลขนึ้ มกั รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งที่ ผดิ ปกติ หานมจู่ อื่ เป็ นแบบนี้ เงยี บสงบเกนิ ไป และยังไมไ่ ด ้ ตอ่ ตา้ นเลยสกั นดิ กบั โจ๊กทเี่ ธอป้อน รสู ้ กึ วา่ นไ่ี มใ่ ชก่ ารตอบสนองทคี่ วรมตี ามปกตเิ ลย จะเป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร ทเี่ ธอเพงิ่ ถามเรอ่ื งทเ่ี กยี่ วขอ้ งกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เสย่ี วเหยยี นใหเ้ ธอทานโจ๊ก เธอก็ทานโจ๊กเลย? และในตอนทเี่ สยี่ วเหยยี นรสู ้ กึ ผดิ ปกติ ความเร็วในการป้อนโจ๊ก ชา้ ลง ในทสี่ ดุ หานมจู่ อื่ ก็มปี ฏกิ ริ ยิ า

เธอรสู ้ กึ เหมอื นไมส่ บาย ทันใดนัน้ กก็ ม้ ตวั ลง กมุ ทอ้ งของตวั เอง ไว ้ สหี นา้ ซดี เซยี ว กม้ หนา้ ลง โจ๊กทเี่ พง่ิ กนิ เขา้ ไปเมอื่ กี้ ก็ อาเจยี นออกมาในสภาพเดมิ ทัง้ หมด ตอนที่ 724 คณุ ตอ้ งรกั ษาสญั ญา “อา๊ ก!” เสย่ี วเหยยี นสะดงุ ้ ตกใจ กรดี รอ้ งแลว้ ลกุ ขน้ึ มาพยงุ เธอ “มจู่ อื่ คณุ ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?” ปฏกิ ริ ยิ าทเ่ี กดิ ขนึ้ อยา่ งกะทนั หัน ทําใหท้ กุ คนตงั้ ตวั ไมท่ ัน หานมจู่ อ่ื อาเจยี นจนสหี นา้ ซดี เผอื ด ไมส่ ามารถยดื ตวั ตรงได ้ แลว้ หนา้ ผากทขี่ าวซดี ปกคลมุ ไปดว้ ยเหงอื่ ทห่ี นาแน่น ดแู ลว้ อาการแยม่ าก ซจู วิ่ ทยี่ นื ดขู า้ งๆ เมอ่ื เห็นเชน่ น้ี ไมพ่ ดู อะไรมากมาย รบี หนั ออกไปเรยี กหมอโดยตรง “ขอโทษมจู่ อื่ ฉันป้อนเร็วเกนิ ไปใชไ่ หม ขอโทษ……ฉันไมเ่ คย คํานงึ ถงึ เลย วา่ คณุ เพงิ่ ฟื้นขน้ึ มา ฉันควรป้อนชา้ หน่อย”

หลงั จากทเ่ี สย่ี วเหยยี น พยงุ เธอขนึ้ มา น้ําตากร็ ว่ งลงมาไมข่ าด สาย หานมจู่ อ่ื สภาพอดิ โรย พงิ หมอนไว ้ ผอ่ นลมหายใจหนัก เห็นได ้ ชดั วา่ ทา่ ทางกระหดื กระหอบ เสยี่ วเหยยี นจงึ ตอ้ งโอบมอื ไปดา้ นหลงั ของเธอ แลว้ ชว่ ยเธอตบหลังเบาๆ “ขอโทษจรงิ ๆ ฉันรนิ น้ําให ้ คณุ สกั แกว้ ดไี หม?” “ใหเ้ ธอพักผอ่ นหน่อย” หานชงิ มองดฉู ากน้ี แลว้ ขมวดคว้ิ มนุ่ เรยี กคนขา้ งนอก มาเกบ็ กวาดทําความสะอาดในหอ้ งผปู ้ ่ วย ไม่ นานซจู วิ่ กพ็ าหมอมาแลว้ ทงั้ หอ้ งผปู ้ ่ วย สามารถพดู ไดว้ า่ ชลุ มนุ วนุ่ วายยงิ่ นัก หานมจู่ อ่ื มองดคู นตรงหนา้ ดวงตาของเสยี่ วเหยยี นแดงจนน่าตกใจ นํ้าตาไหลเหมอื นเมล็ด ถ่ัว ทงั้ หนา้ เต็มไปดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ และความวติ กกงั วล และหานชงิ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง สหี นา้ ก็ดซู ดี เซยี วไมน่ อ้ ย ทคี่ างยงั มี ตอหนวดเพมิ่ ขนึ้ ซงึ่ ดแู ตกตา่ งจากบคุ ลกิ กอ่ นหนา้ นอ้ี ยา่ งมาก

ซจู วิ่ ชแี้ จงอยดู่ า้ นขา้ งดว้ ยความเป็ นหว่ ง หมอเขา้ มาตรวจให ้ เธอ จากนัน้ ก็พดู บางอยา่ งดว้ ยความหนักใจ หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ หขู องตวั เองสง่ เสยี งออื้ องึ หลงั จากอาเจยี น ก็ รสู ้ กึ วา่ เหน่ือยลา้ มาก รา่ งกายออ่ นเพลยี เกนิ ไป เธอนอนลงบน เตยี ง พดู ดว้ ยเสยี งตํา่ “ฉันอยากจะพักผอ่ นตามลําพังสกั พัก” ทกุ คน “……” เสย่ี วเหยยี นสดู จมกู ฟดุ ฟิด “คณุ คนเดยี ว ไหวไหม?” หานชงิ มองเธออยา่ งจรงิ จัง เงยี บไปชวั่ ขณะ “ปลอ่ ยใหเ้ ธอ พักผอ่ นตามลําพังเถอะ” หลังจากพดู จบ หานชงิ กอ็ อกมาจากผปู ้ ่ วยอยา่ งวอ่ งไว เสย่ี วเหยยี นมองไปทซี่ จู วิ่ ยงั คงไมแ่ น่ใจเล็กนอ้ ย ซจู วิ่ สง่ สายตาใหเ้ ธอ ทงั้ สองถงึ ไดเ้ ดนิ ออกไปพรอ้ มกนั พรอ้ มกบั ปิด ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วย หลังจากออกไปแลว้ เสยี่ วเหยยี นกร็ สู ้ กึ กงั วลทนั ที “นเี่ ป็ นเพราะอะไร? ตอนนส้ี ภาพของเธอแยม่ าก ปลอ่ ยใหเ้ ธอ อยขู่ า้ งในคนเดยี ว……”

“วางใจเถอะ” ซจู วิ่ พดู อธบิ ายอยา่ งมคี วามหมายลกึ ซงึ้ “คณุ มจู่ อ่ื โตเป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ หลายๆเรอื่ ง ไมค่ วรใชอ้ ารมณ์ กจ็ ะ เปลยี่ นแปลงไดเ้ อง” “แตเ่ รอ่ื งในครัง้ น้ี พวกคณุ ก็เห็นแลว้ กระทบกระเทอื นจติ ใจ รนุ แรงขนาดไหน?” “ก็เพราะกระทบกระเทอื นจติ ใจรนุ แรง ดงั นัน้ คณุ มจู่ อื่ ถงึ ตอ้ ง เปลยี่ นแปลง เธอไมส่ ามารถยอมรับการจากไปของคณุ ชายเย่ ได ้ ดงั นัน้ ตวั เองจะทําทกุ วถิ ที าง เพอื่ โนม้ นา้ วใหต้ วั เองยอมรับ นม่ี นั ……ยากยงิ่ กวา่ ทจี่ ะใหเ้ ธอยอมรับวา่ คณุ ชายเยป่ ระสบ อบุ ตั เิ หตุ คณุ เขา้ ใจไหม? แต…่ …ในขณะเดยี วกนั มนั ก็งา่ ย กวา่ ” ไมม่ วี ธิ ี บางครัง้ ชวี ติ คนเรา ก็ยงุ่ เหยงิ เชน่ นี้ พวกเขากเ็ ป็ นเชน่ นเี้ หมอื นกนั ไมใ่ ชห่ รอื ? ตวั อยา่ งเชน่ เมอ่ื โดน โกง ก็ปลอบใจตวั เองวา่ คอื การฟาดเคราะห์ หรอื คอื การเสยี เงนิ ซอ้ื บทเรยี น เพราะการปลอบใจแบบน้ี ทําใหค้ นยอมรับไดง้ า่ ย กวา่ ความจรงิ แตใ่ นเวลาเดยี วกนั กโ็ หดรา้ ยเชน่ กนั ทงั้ ชวี ติ ของมนุษย์ อาจจะปลอบตวั เอง หลอกตวั เองอยา่ งน้ี ซา้ํ แลว้ ซํา้ เลา่ ตลอดทงั้ ชวี ติ

เสยี่ วเหยยี นไมพ่ ดู แลว้ เธอพงิ ประตไู ว ้ มองหานมจู่ อื่ ในหนา้ ตา่ งกระจกดว้ ยสายตาทล่ี กึ ลํ้า หวงั วา่ เธอจะลกุ ขน้ึ ยนื หยดั สู ้ ตอ่ ไปในเร็ววนั หานมจู่ อ่ื นอนหลบั ไปนานมาก ตอนทต่ี นื่ ขน้ึ มา สองตาวา่ งเปลา่ เสยี่ วเหยยี นไดเ้ ตรยี มโจ๊กรอ้ นๆไวใ้ หเ้ ธออกี แลว้ ครัง้ นใ้ี หเ้ ธอ กนิ เพยี งครงึ่ ชามเทา่ นัน้ ทกุ ครัง้ ทเ่ี ธอกนิ เขา้ ไปคําหนง่ึ เสย่ี วเห ยยี นก็จะสงั เกตปฏกิ ริ ยิ าของเธออยา่ งละเอยี ดรอบคอบ หานมจู่ อ่ื “……ฉันไมเ่ ป็ นไร เรอ่ื งในตอนเชา้ เป็ นอบุ ตั เิ หตุ ตอ่ ไปจะไมม่ อี กี แลว้ ” ตอ่ ใหจ้ ะมอี กี เธอกจ็ ะไมใ่ หค้ นทหี่ ว่ งใยเธอเหลา่ นไ้ี ดเ้ ห็นอกี “จรงิ เหรอ? ฉันกลัววา่ กระเพาะของคณุ จะยังไมด่ นี ัก ถา้ คณุ รสู ้ กึ ไมส่ บาย กอ็ ยา่ ลมื บอกฉันนะ” “อมื ” กนิ โจ๊กอยา่ งนเี้ กอื บจะหมดชาม เสยี่ วเหยยี นก็จัดเกบ็ เรยี บรอ้ ย บอกวา่ หลังจากทเ่ี ธอพักฟื้นไดด้ ปี ระมาณหนงึ่ จะใหเ้ ธอกนิ อกี หานมจู่ อ่ื บอกวา่ อยากจะเจอหานชงิ เสย่ี วเหยยี นเบกิ ตากวา้ ง ทนั ที

“พชี่ ายคณุ เขา……” “ฉันแคอ่ ยากจะถามเขาวา่ ไดพ้ บเบาะแสของเยโ่ มเ่ ซนิ บรเิ วณน้ี ไหม เทา่ นัน้ เอง เสย่ี วเหยยี น คณุ ไมต่ อ้ งขวางฉันไวแ้ บบน”ี้ เสย่ี วเหยยี นเห็นวา่ เสยี งของเธอฟังดแู ลว้ ยงั คงสงบ เลยรสู ้ กึ โลง่ ใจอกี หน่อย จากนัน้ ก็ไปเรยี กหานชงิ เขา้ มา หลังจากทห่ี านชงิ เขา้ มา ก็พดู อยา่ งตรงไปตรงมา “ยงั ไมม่ เี บาะแส แตก่ องกําลงั ของเรายงั คงเพม่ิ ขน้ึ เรอื่ ยๆ ยังคง ตามหาอยู่ มจู่ อ่ื ตอนนโี้ มเ่ ซนิ ไมเ่ ห็นแมแ้ ตเ่ งาเลย เธอเขา้ ใจ ความหมายของพใี่ ชไ่ หม?” หานมจู่ อื่ พยักหนา้ ดเู หมอื นวา่ จะเขา้ ใจ แตก่ ด็ เู หมอื นจะไม่ เขา้ ใจ เนน่ิ นานเธอก็ยม้ิ เยาะ “พชี่ าย ฉันรวู ้ า่ พอ่ี ยากจะบอกวา่ ถา้ หาไม่ เจอจะยง่ิ ดกี วา่ มนั หมายความวา่ …… โอกาสในการมชี วี ติ รอด ของเขา จะมากยงิ่ ขนึ้ ใชไ่ หม?” คําพดู โดนเธอพดู หมดแลว้ หานชงิ ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้

“ฉันรู ้ หาไมเ่ จอ……ยงั ดกี วา่ กซู ้ ากศพขน้ึ มา แลว้ สง่ มาตรงหนา้ ฉันเลย ถา้ เป็ นอยา่ งน้ี กย็ ังคงมคี วามหวังอยตู่ ลอดเวลา และฉัน ก็รวู ้ า่ …… เยโ่ มเ่ ซนิ เขาจะไมเ่ ป็ นอะไรแน่นอน คนมากมาย ขนาดนท้ี ร่ี อดชวี ติ ผคู ้ นทโ่ี ชคดเี หลา่ นัน้ ฉันเชอ่ื วา่ เขาก็จะเป็ น อกี หนงึ่ คน ทฟ่ี ้าโปรดปราน พช่ี ายใชไ่ หม?” เมอื่ พดู ถงึ ตอนสดุ ทา้ ย หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขน้ึ มองหานชงิ อยากจะไดร้ ับความเห็นชอบจากเขา หานชงิ ไมร่ วู ้ า่ จะพดู อะไร จงึ ทําไดเ้ พยี งพยักหนา้ ตาม สกั พัก เขาเดนิ ไปขา้ งหนา้ ลบู หวั ของหานมจู่ อ่ื พดู ดว้ ยเสยี งเบา “มจู่ อื่ เธอสามารถคดิ อยา่ งนัน้ ได ้ พดี่ ใี จมาก เธอทอ้ งแลว้ นะ เธอรไู ้ หม?” รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อื่ ขยบั เล็กนอ้ ย ลดสายตามองทห่ี นา้ ทอ้ ง ของตวั เอง “น่าจะรมู ้ ัง้ ?” “กอ่ นหนา้ นฉ้ี ันรสู ้ กึ นดิ หน่อย แตฉ่ ันไมแ่ น่ใจ ฉันอยากจะรอให ้ พธิ แี ตง่ งานจบลง แลว้ ใหโ้ มเ่ ซนิ ……พาฉันไปตรวจใหแ้ น่ใจ ถา้ ไดท้ อ้ งจรงิ ๆ ก…็ …ถอื วา่ เป็ นของขวัญวนั แตง่ งาน ทฉี่ ันมอบให ้ เขา”

เมอื่ พดู ถงึ เรอ่ื งนี้ แกม้ ของหานมจู่ อ่ื มรี อยยม้ิ ทอี่ บอนุ่ ราวกบั สายลมในฤดใู บไมผ้ ลปิ รากฏขน้ึ “เขารวู ้ า่ ตงั้ ทอ้ งแลว้ จะตอ้ งดใี จมากแน่ๆ พชี่ าย……พคี่ ดิ วา่ ถา้ ฉันปลอ่ ยขา่ วนอี้ อกไป เขาจะกลับมาเร็วยงิ่ กวา่ เดมิ ไหม?” หานชงิ “……แน่นอน” “ได ้ ถา้ อยา่ งนัน้ ฉันกจ็ ะรอเขาอยทู่ นี่ ต่ี ลอดเวลา เรอื่ งทฉ่ี ันทอ้ ง กร็ บกวนพชี่ ายแลว้ ” “เธอวางใจได”้ มอื ของหานชงิ ทท่ี งั้ สองขา้ ง กําหมดั ไวแ้ น่น มองนอ้ งสาวของตวั เองดว้ ยสายตาทแี่ น่วแน่ “เพยี งแคเ่ ขายัง อยใู่ นโลกใบนี้ นัน้ พชี่ ายกจ็ ะตอ้ งชว่ งเธอหาเขากลับมาแน่นอน จะตอ้ งใหเ้ ขากลบั มาขา้ งกายของเธออยา่ งปลอดภัย” แน่นอน เขาไมไ่ ดพ้ ดู วา่ …… ถา้ เขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นโลกนแี้ ลว้ แลว้ เขาจะทํายังไงได?้ “พชี่ าย ฉันจําไวแ้ ลว้ พจ่ี ะตอ้ งรักษาสญั ญานะ” เยโ่ มเ่ ซนิ คณุ ก็ตอ้ งรักษาสญั ญานะ เหมอื นทเี่ คยสญั ญากบั ฉัน ไวก้ อ่ นหนา้ น้ี เพอ่ื ใหเ้ ซอรไ์ พรสก์ บั ฉัน

ฉันเชอ่ื วา่ คณุ จะไมเ่ กดิ เรอื่ งอะไร รอเซอรไ์ พรสท์ ค่ี ณุ ใหฉ้ ัน ในชว่ งเวลาตอ่ จากนัน้ หานมจู่ อ่ื กไ็ ดพ้ ักฟ้ืนอยใู่ นโรงพยาบาล ตอนแรก หานชงิ เฝ้าดแู ลอยทู่ น่ี ท่ี กุ วนั แตใ่ นประเทศมเี รอ่ื ง มากมาย ทจี่ ะตอ้ งใหเ้ ขาไปจัดการ ดงั นัน้ เขาจงึ ตอ้ งหาเวลา กลบั ประเทศ หลังจากกลับประเทศ ถงึ พบปัญหาทยี่ งุ่ ยากเรอื่ ง หนงึ่ น่ันกค็ อื เสยี่ วหมโี่ ตว้ เนอ่ื งจากในวันแตง่ งาน หานมจู่ อื่ รวู ้ า่ ในงานมสี อื่ มวลชน ไม่ อยากให ้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ถกู คกุ คามจากสอื่ ไรจ้ รรยาบรรณพวกนัน้ ในอนาคต จงึ ไมใ่ หเ้ สย่ี วหมโ่ี ตว้ เขา้ รว่ มงานแตง่ งาน ตอนที่ 725 มองเสยี่ วหมโี่ ตว้ หนอ่ ยไดไ้ หม ดงั นัน้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จงึ ถกู เหลอื ไวใ้ นประเทศ ชว่ งนเ้ี รอ่ื งนไี้ ด ้ แพรก่ ระจายในประเทศจนี อยา่ งรอ้ นระอุ กไ็ มร่ วู ้ า่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ รู ้ หรอื เปลา่ หานชงิ ไดแ้ ตภ่ าวนาใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ ยงั ไมร่ เู ้ รอื่ งนี้

ดงั นัน้ ตอนทเี่ สย่ี วหมโี่ ตว้ วงิ่ ไลเ่ ขาผซู ้ ง่ึ มฐี านะเป็ นลงุ เดมิ ทหี าน ชงิ อยากจะโกหกเขาวา่ แดดดห้ี มา่ ม๊ขี องหนู หลงั จากทจี่ ัดพธิ ี แตง่ งานเสร็จ ก็ถอื โอกาสไปฮนั นมี นู แลว้ อกี สกั ระยะเวลาหนงึ่ ถงึ จะกลบั มา หลงั จากความคดิ นก้ี อ่ ตวั ขนึ้ ในสมอง หานชงิ กร็ สู ้ กึ วา่ ไมไ่ ด ้ เพราะเขาเองก็ไมอ่ าจแน่ใจไดเ้ ลยวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะกลบั มา หรอื ไม่ กลับมาไดย้ งั ดี ถา้ กลับมาไมไ่ ดล้ ะ่ ? แลว้ เขาสรา้ งคําโกหกน้ี จะ อธบิ ายกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ยงั ไง? เมอื่ เด็กรคู ้ วามจรงิ ในอนาคต ก็ ยังคงหลกี เลยี่ งไมไ่ ดท้ จ่ี ะตอ้ งเสยี ใจ หานชงิ มองเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ตรงหนา้ ทที่ า่ ทางบรสิ ทุ ธไิ์ รเ้ ดยี งสา ตอ่ หนา้ ทําใจเด็ดเดยี่ ว บอกความจรงิ กบั เขาโดยตรงเลยจะดกี วา่ เสยี อกี อนาคตเขารู ้ ความจรงิ แลว้ จะไดไ้ มต่ อ้ งเสยี ใจ ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ มชี วี ติ รอด กลับมาได ้ ถา้ อยา่ งนัน้ กถ็ อื เป็ นเซอรไ์ พรสไ์ มใ่ ชห่ รอื ?

เมอ่ื นกึ ถงึ อยา่ งนี้ หานชงิ ก็น่ังลงตรงหนา้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ยน่ื มอื ออกไปลบู หวั ของเขาเบาๆ พดู ดว้ ยเสยี งตํา่ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ ลงุ มี อะไรบางอยา่ งอยากจะบอกกบั หนู” เสย่ี วหมโี่ ตว้ เอยี งหวั เล็กนอ้ ย “ลงุ ?” “หนูไปหอ้ งทํางานกบั คณุ ลงุ แลว้ ลงุ จะบอกทกุ อยา่ งกบั หนู” * อกี ดา้ นหนงึ่ หานมจู่ อื่ นั่งอยบู่ นเตยี งโรงพยาบาล จอ้ งมองไปที่ แสงแดดนอกหนา้ ตา่ งดว้ ยแววตาวา่ งเปลา่ “มจู่ อื่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ รอ้ งไหบ้ อกวา่ จะวดิ โี อคอลกบั คณุ คณุ จะไม่ สนใจเขาหน่อยหรอื ?” เสย่ี วเหยยี นถอื โทรศพั ทไ์ ว ้ นั่งบนขอบ เตยี ง มองไปทหี่ านมจู่ อ่ื เมอ่ื ไดย้ นิ ปลายนวิ้ ของหานมจู่ อื่ ชะงักเล็กนอ้ ย จากนัน้ เธอกห็ นั หนา้ หนี ไมไ่ ดส้ นใจเสย่ี วเหยยี น รมิ ฝี ปากซดี เผอื ดเมม้ ไวอ้ ยา่ งแรง แววตาของหานมจู่ อ่ื สนิ้ หวงั เล็กนอ้ ย

เธอสญั ญากบั เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไวว้ า่ จะหาแดดดใี้ หเ้ ขา แตต่ อนนี้ เธอกลับมาทําใหแ้ ดดดขี้ องเขาหายไป กอ่ นทแี่ ดดดขี้ องเขาจะ กลับมา เธอยงั มหี นา้ อะไร ทจ่ี ะไปพดู กบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ? เกรงวา่ ตอนทเ่ี ห็น ตวั เองยงั ไมท่ ันพดู นํ้าตาก็ไหลออกมากอ่ น แลว้ เสยี่ วเหยยี น “มจู่ อ่ื อยา่ ใจรา้ ยแบบนเ้ี ลย เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เสยี ใจ มากเลยนะเขาคดิ วา่ ตัวเองเพงิ่ หาเจอแดดดนี้ ะ คณุ ไมส่ นใจเขา ตอนนี้ จะใหเ้ ขารอ้ งไหแ้ ทบตายหรอื ไง?” ในขณะทพ่ี ดู ดวงตาของเสย่ี วเหยยี นกเ็ รมิ่ แดง “ขอรอ้ งละ่ มจู่ อ่ื คณุ พดู กบั เขาหน่อยเถอะ ไมก่ ค่ี ํากไ็ ด ้ วนั นต้ี อนทฉี่ ันวดิ โี อคอล เสย่ี วหมโี่ ตว้ รอ้ งไหแ้ ทบขาดใจแลว้ นเ่ี ป็ นครัง้ แรก ทฉี่ ันเห็น เขารอ้ งไหแ้ บบน้ี คณุ รไู ้ หม…… เมอื่ กอ่ นเสย่ี วหมโี่ ตว้ ไมเ่ คย รอ้ งไหเ้ ลย” หานมจู่ อื่ ฟังจนหวั ใจสนั่ ไหว รมิ ฝี ปากชมพเู ปิดออกเล็กนอ้ ย หวั ใจของเธอจะทนไวไ้ ดอ้ ยา่ งไร? แตว่ า่ ……ถา้ ตอนนเ้ี ธอเจอเสยี่ วหมโ่ี ตว้ เธอจะพดู อะไรกบั เขา?

บอกวา่ มแี ดดดขี้ องหนูเกดิ อบุ ตั เิ หตุ ขดุ บาดแผลของตวั เองอกี ครัง้ หรอื ? หานมจู่ อ่ื สา่ ยหวั เบาๆ “ไม่ อกี สองสามวันแลว้ กนั ตอนนฉี้ ันไมม่ ี อารมณจ์ รงิ ๆ” “มจู่ อื่ !” เสยี่ วเหยยี นไมย่ อมแพ ้ ยังคงเรยี กชอื่ ของเธอ คําพดู ของเธอทําใหห้ านมจู่ อ่ื รสู ้ กึ รอ้ นรนหงดุ หงดิ พดู อยา่ งเย็น ชาโดยตรง “ออกไปเถอะ ฉันอยากอยคู่ นเดยี วสกั พัก” เสยี่ วเหยยี นไมไ่ ดข้ ยับ แตก่ เ็ งยี บลง หานมจู่ อื่ คดิ วา่ เธอเขา้ ใจ คําพดู ของตวั เองแลว้ แตใ่ ครจะรวู ้ า่ หลังจากผา่ นไปประมาณหนง่ึ นาที ทันใดนัน้ เสยี ง รอ้ งไหข้ องเด็กชายก็ดงั ขน้ึ ในหอ้ งผปู ้ ่ วยทเ่ี งยี บสงบ “หมา่ ม๊!ี หมา่ ม๊…ี …ฮมึ ๆ……” เสยี งทค่ี นุ ้ เคยน้ี ทําใหห้ านมจู่ อื่ สน่ั สะดงุ ้ มองไปทตี่ น้ เสยี งนัน้ อยา่ งเหลอื เชอื่

ตามทคี่ าด เธอเห็นเสยี่ วเหยยี นถอื โทรศพั ท์ เปิดวดิ โี อคอลไว ้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ในหนา้ จอ รอ้ งไหก้ ระหดื กระหอบ รอ้ งหาเธอ ตลอดเวลา นํ้าตาและเสยี งรอ้ งไหน้ ้ี ราวกบั มดี คม แทงเขา้ ไปในหัวใจของ หานมจู่ อื่ เธอเบกิ ตากวา้ งจอ้ งมองเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หนั หนา้ หนอี ยา่ งรวดเร็ว น้ําตาคลอเบา้ แลว้ “หมา่ ม๊ ี มองเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หน่อยไดไ้ หม? หมา่ ม๊…ี … เสยี่ วหมโี่ ต ้ วอยากพดู กบั หมา่ ม๊…ี …” “ปิดวดิ โี อคอลทงิ้ ” หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ ตวั เองใชน้ ํ้าเสยี งทเ่ี ย็นชาสงั่ เสย่ี วเหยยี น เสยี่ วเหยยี นไมฟ่ ังเธอ ยงั คงเอาวดิ โี อคอลไวต้ รงหนา้ เธอ เหมอื นตงั้ ใจทจ่ี ะตอ่ ตา้ นกบั เธอจนถงึ ทส่ี ดุ “มจู่ อ่ื คณุ มสี ตหิ น่อย ทางวดิ โี อไมใ่ ชใ่ ครอนื่ น่ันคอื เสย่ี วหมี่ โตว้ ลกู ชายแทๆ้ ของคณุ คณุ ทํากบั เขาแบบนี้ ไมร่ สู ้ กึ เจ็บใจสกั นดิ เลยหรอื ? เขาแคอ่ ยากจะคยุ กบั คณุ เทา่ นัน้ !”

“เอาออกไป ฉันจะพดู เป็ นครัง้ สดุ ทา้ ย” เสยี งของหานมจู่ อื่ ยง่ิ เย็นชามากขนึ้ เรอื่ ยๆ แตด่ วงตาของเธอ ไดป้ รากฏความโกรธ เคอื งแลว้ เสย่ี วเหยยี นประชด เลยหนั ไปพดู กบั เสยี่ วหมโี่ ตว้ “เสยี่ วหมโี่ ตว้ หนูไดย้ นิ หรอื ยัง? หมา่ ม๊ใี จรา้ ยของหนู ตอนนไ้ี มอ่ ยากพดู กบั หนู นา้ เสย่ี วเหยยี น ตอ่ ใหอ้ ยากจะชว่ ยหนู ก็ไมส่ ามารถชว่ ยได ้ เอาละ่ หนูไมต่ อ้ งรอ้ งไหแ้ ลว้ รอ้ งไหเ้ สยี ใจมากแคไ่ หน กไ็ มม่ ี คนปลอบ จะมปี ระโยชนอ์ ะไร? เด็กดเี ชด็ น้ําตาออก แลว้ ไปทํา การบา้ น ไดย้ นิ ไหม?” เสยี่ วหมโี่ ตว้ ดวงตาแดงกํา่ สา่ ยหวั อยา่ งแรง “ไม่ หนูจะเอา หมา่ ม๊”ี ยงั ไงแลว้ กเ็ ป็ นแคเ่ ด็กนอ้ ยอายไุ มเ่ ทา่ ไหร่ ไมว่ า่ จะฉลาดแค่ ไหน แตใ่ นเวลาน้ี ไดเ้ ห็นหานมจู่ อ่ื ไมอ่ ยากสนใจเขาแลว้ จรงิ ๆ เสย่ี วหมโี่ ตว้ รสู ้ กึ เหมอื นวา่ ตวั เองถกู ทอดทงิ้ รสู ้ กึ เสยี วยงิ่ นัก ดงั นัน้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จงึ รอ้ งไหไ้ มข่ าดสาย เสยี งรอ้ งไหห้ านมจู่ อ่ื ฟังจนทัง้ ปวดใจทงั้ หงดุ หงดิ เลยตวาดดา่ ออกมา “หนูรอ้ งไหอ้ ะไร? หมา่ ม๊หี นูยงั ไมร่ อ้ งไหเ้ ลย หนูกําลงั รอ้ งไห ้ อะไร? หา๊ ?”

เสยี งของหานมจู่ อื่ เฉยี บขาดมากตอนทส่ี ายตากวาดมองไป ก็ เหมอื นกบั วา่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ทําความผดิ อะไร เสย่ี วหมโี่ ตว้ ถกู เธอดอุ ยา่ งน้ี นง่ิ องึ้ อยพู่ ักหนง่ึ จากนัน้ กเ็ มม้ ปาก ไว ้ รอ้ งไหด้ ว้ ยน้ําเสยี งเด็กนอ้ ยไรเ้ ดยี งสา “หนูคดิ ถงึ หมา่ ม๊ ี แลว้ …… หมา่ ม๊ ี เสย่ี วหมโี่ ตว้ มาหาหมา่ ม๊ไี ดไ้ หม?” “ไมไ่ ด”้ หานมจู่ อื่ ปฏเิ สธเขาอยา่ งไรค้ วามปรานี “ถา้ หนูเชอ่ื ฟัง ก็อยทู่ บ่ี า้ นดๆี หลังจากทหี่ มา่ ม๊หี าแดดดข้ี องหนูเจอ กจ็ ะ กลบั ไป” เสยี่ วหมโี่ ตว้ รอ้ งไหย้ งิ่ รนุ แรงมากขนึ้ “หมา่ ม๊ ี โกหก ทงั้ ๆทคี่ ณุ ลงุ ไดบ้ อกกบั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ แลว้ แดดดปี้ ระสบอบุ ตั เิ หตุ อาจจะ ไมก่ ลบั มาอกี แลว้ ” ประโยคนี้กระทบกระเทอื นจติ ใจของหานมจู่ อ่ื เธอเบกิ ตากวา้ ง ในทนั ที มองดเู สย่ี วหมโ่ี ตว้ ในวดิ โี อคอลอยา่ งเหลอื เชอื่ “ใครอนุญาตใหห้ นูพดู จาเหลวไหลแบบน้ี คําพดู ของหมา่ ม๊ ี หนู ก็จะไมฟ่ ังแลว้ หรอื ? แดดดขี้ องหนูแคห่ ายตวั ไปเทา่ นัน้ เขา จะตอ้ งกลบั มาแน่นอน!”

เสยี่ วหมโี่ ตว้ “ถา้ อยา่ งนัน้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ก็จะรอกบั หมา่ ม๊พี รอ้ มกนั หมา่ ม๊…ี …เมอ่ื กอ่ นหมา่ ม๊ไี มเ่ คยทงิ้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไว ้ ทําเรอ่ื งอะไร กจ็ ะพาเสยี่ วหมโี่ ตว้ ไปดว้ ย ครัง้ นก้ี เ็ หมอื นกนั ไดห้ รอื เปลา่ ?” เสยี งของเด็กผชู ้ ายตวั นอ้ ย เต็มไปดว้ ยการออ้ นวอน ไมว่ า่ ใครก็ ตาม ทไี่ ดเ้ ห็นทา่ ทางของเขา กจ็ ะไมส่ ามารถปฏเิ สธไดแ้ น่นอน แตห่ วั ใจของ หานมจู่ อ่ื บาดเจ็บ สภาพของเธอในตอนนี้ แมแ้ ต่ ตวั เองยงั รังเกยี จเลย จะใหล้ กู ชายไดเ้ ห็นเธอในสภาพนไ้ี ด ้ อยา่ งไร? เมอื่ นกึ ถงึ ตรงนี้ เธอจงึ พดู อยา่ งเย็นชา “ไมไ่ ด ้ หมา่ ม๊คี นเดยี วก็ พอแลว้ หนูไมต่ อ้ งมา เขา้ ใจไหม?” เสยี่ วหมโี่ ตว้ ทําแกม้ ป่ อง “แตห่ นูอยากอยดู่ ว้ ยกนั กบั หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊…ี … หมา่ ม๊ตี อบตกลงเสย่ี วหมโี่ ตว้ เถอะนะ? เสยี่ วหมโ่ี ต ้ วจะเชอื่ ฟังอยา่ งแน่นอน จะไมย่ ่วั โมโหหมา่ ม๊เี ลย หมา่ ม๊ไี ด ้ ไหม?” เขาเรมิ่ ตอแยแลว้ ขอรอ้ งออ้ นวอนหานมจู่ อ่ื ทลี ะคํา ฟังจนหวั ใจ คนแตกสลาย

เสยี่ วเหยยี นถอื โทรศพั ทอ์ ยขู่ า้ งๆ ไดย้ นิ ประโยคเหลา่ น้ี อด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะตาแดง จากนัน้ ก็พดู กบั หานมจู่ อื่ วา่ “คณุ ตอบตกลง เขาเถอะ เขาไมใ่ ชค่ นอน่ื เสยี หน่อย เป็ นลกู ในไสค้ ณุ นะ” ตอนท่ี 726 หานมจู่ อื่ คณุ มากเกนิ ไปแลว้ หานมจู่ อื่ รดู ้ วี า่ เขาเป็ นลกู ในไสข้ องตวั เอง ดงั นัน้ จงึ ไมอ่ ยากให ้ เขาตอ้ งมาลําบากกบั ตวั เอง ถา้ เป็ นไปได ้ เธออยากจะรับเสย่ี วหมโี่ ตว้ มาอยขู่ า้ งกายยง่ิ นัก ตอนนเี้ ธอเหงาโดดเดยี่ วมาก ตอ้ งการความอบอนุ่ แตว่ า่ ……หลงั จากทรี่ ับเสย่ี วหมโี่ ตว้ มาแลว้ ละ่ ? ใหเ้ ขาดตู วั เองในสภาพทอี่ ารมณพ์ ังทลายลงทกุ วันหรอื ? ถา้ เป็ นเชน่ น้ี มนั คงเห็นแกต่ วั เกนิ ไปแลว้ เมอื่ นกึ ถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อื่ ก็หลบั ตาลง แลว้ สา่ ยหวั “เสยี่ วเหยยี น ปิดวดิ โี อคอลทง้ิ อยา่ ใหเ้ ขาโทรมาอกี ” “มจู่ อ่ื !”

“ปิดทงิ้ !” เสยี งของหานมจู่ อื่ ดงั ขน้ึ เธอเงยหนา้ ขน้ึ สายตามอง ตรงไปทเ่ี สย่ี วหมโี่ ตว้ ในวดิ โี อคอล พดู กดั ฟันวา่ “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ฟังไวน้ ะ หมา่ ม๊ ี ไมอ่ นุญาตใหห้ นูโทรมาอกี หนูตอ้ งตงั้ ใจเรยี น หนังสอื หลังจากทห่ี มา่ ม๊หี าแดดดห้ี นูเจอ ถงึ เวลานัน้ จะไปรับ หนู” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ยงั คงมองเธอดว้ ยน้ําตาเต็มเบา้ “หนูไมเ่ อา หมา่ ม๊ไี มเ่ อาแบบน้ี ไดไ้ หม? เสยี่ วหมโี่ ตว้ อยากไป หาหมา่ ม๊ ี ตอนนเ้ี ลย เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไมเ่ อาแดดดแ้ี ลว้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ตอ้ งการแคห่ มา่ ม๊ ี เทา่ นัน้ ” เสยี่ วเหยยี นยงั คงถอื โทรศพั ทไ์ ว ้ เสยี งรอ้ งไหข้ องเด็ก ยังคง หมนุ วนอยรู่ อบตวั เธอ หานมจู่ อื่ สหี นา้ ไรซ้ ง่ึ ความรสู ้ กึ ใดๆ แลว้ ยน่ื มอื ออกไป ปิดวดิ โี อ คอลทงิ้ จากนัน้ กถ็ อื โอกาสเอาโทรศพั ทม์ อื ถอื ของเสย่ี วเหยยี น ยดั เขา้ ไปทใี่ ตห้ มอนของตวั เอง “มจู่ อ่ื ? มจู่ อื่ คณุ มากเกนิ ไปแลว้ ! เขาเป็ นลกู ชายแทๆ้ ของคณุ เลยนะ!”

“ดงั นัน้ นกี่ เ็ ป็ นเหตผุ ลทค่ี ณุ ใหเ้ ขาโทรหาฉันเหรอ? เสยี่ วเห ยยี น สถานการณ์ของฉันในตอนนี้ คณุ ก็รดู ้ ี คณุ อยากใหฉ้ ันพดู อะไรเขาเหรอ?” แววตาของหานมจู่ อ่ื จอ้ งมองเสย่ี วเหยยี นอยา่ งวา่ งเปลา่ เสยี่ ว เหยยี นหายใจสะดดุ “ฉันกไ็ มไ่ ดอ้ ยากใหค้ ณุ พดู อะไรกบั เขา แตเ่ ขารเู ้ รอื่ งนแ้ี ลว้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เสยี ใจมาก คณุ เป็ นแมข่ องเขา นะ? เขาอยากเจอคณุ อยากคยุ กบั คณุ คดิ ถงึ คณุ แลว้ มปี ัญหา อะไรไหม?” “เดมิ ทกี ็ไมม่ ปี ัญหาอะไร แตต่ อนนส้ี ภาพฉันไมด่ เี ลย ฉันไม่ อยากเจอใครทัง้ นัน้ ” เธอไมต่ อ้ งการนําพลังดา้ นลบทัง้ หมดในตัว มาใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ ดว้ ย แมว้ า่ สําหรับเสยี่ วหมโ่ี ตว้ แลว้ ตวั เองไมพ่ ดู กบั เขา เป็ น เรอื่ งทโ่ี หดรา้ ยมาก แตเ่ ธอพดู กบั เขา แลว้ สามารถพดู อะไรได ้ บา้ ง? ถา้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ รเู ้ รอื่ งนัน้ เด็กกจ็ ะตอ้ งสบื สาวราวเรอ่ื ง จนถงึ ทส่ี ดุ ถงึ เวลานัน้ จะใหเ้ ธออธบิ ายกบั เขาอยา่ งไร? “ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมก่ ลับมา คณุ คดิ จะเป็ นแบบนตี้ ลอดไปหรอื ? เสย่ี วหมโี่ ตว้ เป็ นแคเ่ ด็กคนหนง่ึ เทา่ นัน้ เขาไมไ่ ดเ้ ขา้ ใจคณุ เหมอื นกบั ผใู ้ หญ่ คณุ เขา้ ใจไหม?”

หานมจู่ อื่ ไมอ่ ยากพดู กบั เธออกี แลว้ หนั หนา้ หนดี ว้ ยความ รําคาญ พดู อยา่ งเย็นชา “ฉันเขา้ ใจแลว้ คณุ ออกไปเถอะ” “มจู่ อื่ ……” เสย่ี วเหยยี นยังคงไมย่ อมแพ ้ เรยี กชอื่ ของมจู่ อื่ น่ัง อยบู่ นขอบเตยี ง ไมอ่ ยากถอยออกไป “เอาละ่ ฉันอยากอยคู่ นเดยี วเงยี บๆ” เมอ่ื เห็นวา่ เสยี่ วเหยยี นยงั คงน่ังอยขู่ า้ งเตยี ง ไมย่ อมออกไป หานมจู่ อื่ ไมม่ วี ธิ อี นื่ จรงิ ๆ ทําไดเ้ พยี งนอนลง แลว้ ดงึ ผา้ หม่ มา คลมุ ตวั ไว ้ ไมไ่ ปสนใจเสย่ี วเหยยี นอกี เสยี่ วเหยยี นจงึ ตอ้ งเก็บขา้ วของ แลว้ ลกุ ออกจากหอ้ งผปู ้ ่ วย หลงั จากทอ่ี อกไป ก็เจอกบั ซจู วิ่ ทย่ี นื อยขู่ า้ งนอกพอดี ซจู วิ่ มองเธอดว้ ยความตะลงึ “เกดิ อะไรขนึ้ ? เมอื่ กฉี้ ันเหมอื นวา่ จะได ้ ยนิ พวกคณุ ทะเลาะกนั ” “อยา่ พดู ถงึ เลย พดู ถงึ เรอื่ งน้ี ฉันก็โมโห” ซจู วิ่ รสู ้ กึ สงสยั “ในเวลาหนา้ สวิ่ หนา้ ขวานแบบน้ี คณุ โกรธ อะไร? ฉันอยากรมู ้ ากนัก”

คณุ วา่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ เป็ นแคเ่ ด็กอายหุ า้ หกขวบเทา่ นัน้ คดิ ถงึ แม่ ของตวั เอง อยากจะพดู กบั แมข่ องตวั เองสกั สองสามคํา เป็ น เรอ่ื งปกตมิ ากใชไ่ หม? แตห่ านมจู่ อ่ื ละ่ เธอกลับบอกใหเ้ สย่ี วหม่ี โตว้ อยา่ โทรหาเธออกี ฉันแคเ่ ห็นยงั รสู ้ กึ ทกุ ขใ์ จแทบตาย เสย่ี วหมโี่ ตว้ รอ้ งไหอ้ ยา่ งสงสารขนาดนัน้ เธอกลับไมแ่ ยแส อะไรเลย” เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นี้ ซจู ว่ิ กเ็ ขา้ ใจแลว้ วา่ เสย่ี วเหยยี นโกรธอะไร เธอ ยมิ้ อยา่ งจนใจ กา้ วไปขา้ งหนา้ ตบไหลข่ องเสยี่ วเหยยี นเบาๆ พรอ้ มอธบิ ายเสยี งตํา่ “คณุ อะ่ ยังไมเ่ คยเป็ นแมค่ นมากอ่ น ดงั นัน้ จงึ ไมร่ คู ้ วามรสู ้ กึ และความขมขน่ื ของการเป็ นแม”่ “ฉันรวู ้ า่ หวั ใจของมจู่ อ่ื ขมขน่ื นัก แตย่ งั ไงเสยี่ วหมโี่ ตว้ ยังคงเด็ก เกนิ ไปจรงิ ๆ แกลง้ ทําเป็ นพดู ไมก่ ค่ี ํากพ็ อแลว้ ” “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ เคยคดิ บา้ งไหม วา่ มจู่ อ่ื อาจจะไมอ่ ยากหลอก เขา? ถา้ มจู่ อื่ ไมส่ ามารถโกหกลกู ของตวั เองได ้ แลว้ ตอนทพี่ วก เขาคยุ กนั คณุ คดิ วา่ พวกเขาจะคยุ ถงึ เรอ่ื งอะไร? เสยี่ วหมโี่ ตว้ จะ ถามถงึ เรอ่ื งอะไร?” เมอ่ื ไดย้ นิ เขา้ เสย่ี วเหยยี นนง่ิ อง้ึ เรอื่ งนดี้ เู หมอื นวา่ เธอจะไม่ เคยคดิ มากอ่ น

“คณุ ไมเ่ คยคดิ ปัญหานม้ี ากอ่ นเลยใชไ่ หม?” ซจู วิ่ ยมิ้ เบาๆ สี หนา้ เรยี บเฉย แลว้ พดู ตอ่ “คณุ ยงั เด็กเกนิ ไป เรอ่ื งมากมายทยี่ งั ไมส่ ามารถไปคํานงึ ถงึ ทัง้ สองดา้ น ฉันรแู ้ น่นอนวา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ในเวลาน้ี อยากจะเจอแมข่ องเขา นก่ี ็เป็ นเรอ่ื งทไี่ มผ่ ดิ อะไร แต่ คณุ ลองคดิ ดู เรอ่ื งราวทม่ี จู่ อ่ื ประสบมาในชว่ งนี้ กระทบกระเทอื นจติ ใจของเธอมากแคไ่ หน ตอ่ ใหเ้ ธอจะลกุ ขน้ึ ยนื หยดั สตู ้ อ่ ไป ฟ้ืนตวั เหมอื นเมอื่ กอ่ น ก็ตอ้ งใชเ้ วลาอยดู่ ี เรอื่ ง นเ้ี กดิ ขนึ้ นานแคไ่ หนกนั คณุ จะใหเ้ ธอไปบอกเสย่ี วหมโ่ี ตว้ โดยตรงไดอ้ ยา่ งไร วา่ พอ่ ของเขาอาจจะประสบอบุ ตั เิ หตุ คําพดู หลายอยา่ งทพ่ี ดู ออกมา กเ็ หมอื นเป็ นการโรยเกลอื ลงบน บาดแผลของตวั เอง คณุ สามารถขา้ ใจความหมายของฉัน ไหม?” คําพดู เหลา่ นท้ี ําใหเ้ สยี่ วเหยยี นชะงักไดส้ ําเร็จ ครนุ่ คดิ อยนู่ าน ก็ไมส่ ามารถคดิ คําพดู ทจี่ ะตอบกลบั ได ้ เธอขยับรมิ ฝี ปาก เล็กนอ้ ย จอ้ งมองซจู ว่ิ อยา่ งสบั สน สกั พักเธอเหมอื นคดิ เขา้ ใจแลว้ “แลว้ จะทํายังไงด?ี เมอ่ื กฉ้ี ันได ้ เอาวดิ โี อคอลใหเ้ ธอดแู ลว้ ฉันยงั คดิ วา่ มจู่ อื่ ไมอ่ ยากสนใจลกู ชาย ยงั ไดใ้ สอ่ ารมณ์กบั เธอดว้ ย ยงั บอกวา่ เธอทํามากเกนิ ไป”

“ไมเ่ ป็ นไรหรอก พวกคณุ เป็ นเพอื่ นสนทิ กนั ไมใ่ ชเ่ หรอ? เรอ่ื งนี้ ในใจของมจู่ อ่ื ก็รดู ้ ี แคใ่ นเวลานี้ เธอไมม่ อี ารมณ์ทจ่ี ะมาปลอบ คณุ หรอื อธบิ ายปัญหานก้ี บั คณุ โดยละเอยี ด รอจนกวา่ ความ เจ็บปวดนี้ผา่ นไป เมอ่ื พดู ถงึ เรอื่ งนอี้ กี พวกคณุ กจ็ ะปลอ่ ยวางให ้ อภยั ซง่ึ กนั และกนั ” เสย่ี วเหยยี นจอ้ งมองซจู วิ่ ตรงหนา้ อยา่ งนงิ่ เงยี บ เป็ นครัง้ แรกท่ี รสู ้ กึ วา่ ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ คนน้ี มเี สน่หม์ าก ไดย้ นิ มาวา่ เมอ่ื กอ่ นเธอกเ็ คยชอบ หานชงิ แตส่ ดุ ทา้ ยก็ไมไ่ ดห้ วั ใจของ หานชงิ จากนัน้ กเ็ ลยแตง่ งานกบั คนอน่ื ในตอนนกี้ แ็ ตง่ งานมลี กู แลว้ มชี วี ติ ทอี่ บอนุ่ มคี วามสขุ ตอ่ หนา้ หานชงิ ซจู วิ่ เหมอื นไมร่ สู ้ กึ อดึ อดั เลยสกั นดิ ราวกบั วา่ เมอื่ กอ่ นไมเ่ คยชอบคนคนนม้ี ากอ่ นเลย ผหู ้ ญงิ ทด่ี เี ลศิ เลอเชน่ นี้ ยงั ไมส่ ามารถอยใู่ นสายตาของหานชงิ ได ้ แลว้ เสยี่ วเหยยี นจะมสี ทิ ธอิ ะไร ทที่ ําใหห้ านชงิ ชอบตวั เอง? “มอี ะไรเหรอ? ดสู หี นา้ ของคณุ เหมอื นยงั สบั สนไมเ่ ขา้ ใกล?้ ” เสย่ี วเหยยี นกําลงั ลงั เล วา่ จะถามอารมณ์ในเวลานัน้ ของซจู วิ่ ดี ไหม ยงั มี ขนั้ ตอน เธอเคยสารภาพรักกบั หานชงิ ไหม?”

แตต่ อนนเี้ ธอไดแ้ ตง่ งานมลี กู ไปแลว้ แลว้ ตอนนเ้ี ธอยังมาถาม คําถามแบบนี้ กไ็ มม่ มี ารยาทจรงิ ๆสนิ ะ? เมอ่ื คดิ ถงึ สงิ่ น้ี เสย่ี วเหยยี นสา่ ยหวั “ไมม่ อี ะไร” สาวนอ้ ยซอ่ นอารมณ์ของตวั เองไมเ่ ป็ น ทกุ อยา่ งปรากฏอยทู่ ่ี หนา้ แมว้ า่ ตวั เธอเองจะไมพ่ ดู อะไร แตส่ หี นา้ นัน้ แคด่ กู ็รวู ้ า่ มี ปัญหา ซจู วิ่ มอี ายมุ ากกวา่ เสย่ี วเหยยี นไมน่ อ้ ย เห็นเสย่ี วเหยยี นเหมอื น เป็ นนอ้ งสาวของตวั เอง ดงั นัน้ ในตอนนี้ จงึ ยม้ิ อยา่ งจนใจ ดงึ เสยี่ วเหยยี นไปนั่งลงบนเกา้ อที้ อ่ี ยขู่ า้ งๆ “คณุ นะ มเี รอื่ งอะไรก็พดู ออกมา อยากเกบ็ ไวก้ ลมุ ้ ใจตวั เอง ถา้ ใหต้ วั เองกลดั กลมุ ้ จนไมส่ บาย นัน้ จะไมค่ มุ ้ คา่ ขนาดไหน? ฉัน อายมุ ากกวา่ คณุ หลายๆเรอ่ื งฉันลว้ นเคยประสบมาแลว้ ถา้ คณุ สงสยั ก็สามารถพดู ออกมา ถามฉันได ้ แมว้ า่ ฉัน จะไมส่ ามารถ ใหค้ ําตอบทแ่ี น่แทก้ บั คณุ แตช่ ว่ ยคณุ ชแ้ี จงหน่อย กไ็ มม่ ปี ัญหา อะไร” เธอเป็ นเหมอื นพส่ี าวทรี่ ใู ้ จ น้ําเสยี งอบอนุ่ และชดั เจน ทําให ้ เสย่ี วเหยยี น รสู ้ กึ เหมอื นสนทิ ใกลช้ ดิ มาก

ตอนที่ 727 คนหาเจอแลว้ ระยะหา่ งระหวา่ งทงั้ สอง ดเู หมอื นจะใกลช้ ดิ ขนึ้ เล็กนอ้ ย เสยี่ วเหยยี นจอ้ งมองซจู ว่ิ อยา่ งลงั เล ใบหนา้ ของซจู ว่ิ ระบาย รอยยมิ้ ทา่ ทางเหมอื นพสี่ าวคนรใู ้ จ “มคี ําถามอะไร คณุ ถามเถอะ” คณุ มคี ําถามใด ๆ เพยี งแคถ่ าม\" “พ…่ี … ซจู ว่ิ ” เพอ่ื แสดงถงึ มารยาทของตวั เอง เสยี่ วเหยยี นไดเ้ พม่ิ คําวา่ พสี่ าว ดว้ ย ควิ้ ของซจู ว่ิ มรี อยยม้ิ เพม่ิ ขน้ึ มา “หอื ?” “คอื วา่ ……คณุ เป็ นเลขาเคยี งขา้ งหานชงิ มานานหลายปี รู ้ ไหม……วา่ ทําไมหานชงิ ถงึ โสดมาตลอด” หลังจากพดู จบ เสยี่ วเหยยี นก็กม้ หนา้ ลงดว้ ยความเขนิ อาย นว้ิ ชชี้ นเขา้ หากนั