เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

ซจู วิ่ รแู ้ คว่ า่ เธอมขี อ้ สงสยั แตไ่ มร่ วู ้ า่ เธอจะถามคําถามนี้ หลงั จากชะงักอยคู่ รหู่ นง่ึ ซจู ว่ิ สงั เกตเห็นวา่ ใบหนา้ ของหญงิ สาวแดงระเรอ่ื ซงึ่ เห็นไดช้ ดั วา่ คอื ทา่ ทางทกี่ ําลงั มคี วามรัก “คณุ ชอบประธานหาน?” เสย่ี วเหยยี นไมค่ าดคดิ วา่ เธอจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ เงยหนา้ ขนึ้ ทันที หนา้ แดงระเรอ่ื จอ้ งมองซจู วิ่ “ฉัน……” “เอาละ่ ซจู วิ่ ตดั บทเธอเอง แลว้ พดู ขนึ้ อยา่ งราบเรยี บ “คณุ ไม่ ตอ้ งพดู ฉันกร็ แู ้ ลว้ ทจ่ี รงิ หลายปีมานี้ คนทช่ี อบประธานหานมี เยอะแยะมากมาย แตว่ า่ กะจติ กะใจของประธานหานในชว่ งแรก อยทู่ นี่ อ้ งสาวตวั เองตลอด อาจเป็ นเพราะวา่ พอ่ แมเ่ สยี ชวี ติ เร็ว เกนิ ไป เขาอยคู่ นเดยี วมาโดยตลอด ดงั นัน้ แมว้ า่ จะหามจู่ อื่ พบ แลว้ ความปรารถนาของเขาทมี่ ตี อ่ ครอบครัว ก็เหนอื สง่ิ อน่ื ใด” เสยี่ วเหยยี น “……อยา่ งนเี้ หรอ?” “ใช”่ ซจู ว่ิ ยมิ้ พยักหนา้ “คนเรา เมอ่ื บางสง่ิ บางอยา่ งกลายเป็ น นสิ ยั แลว้ ก็ยากทจี่ ะเปลยี่ นแปลง ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ประธานหานไม่ มคี วามตอ้ งการกบั ความรักเลยสกั นดิ ดงั นัน้ เขาจงึ ไม่ จําเป็ นตอ้ งไปเปลยี่ นแปลงกบั นสิ ยั และสถานะในปัจจบุ นั ของ ตวั เอง คณุ ชอบเขา? เหมอื นดง่ั แมลงเมา่ บนิ เขา้ กองไฟโดย

แทจ้ รงิ ในฐานะคนเคยผา่ นมา ยังคงตอ้ งแนะนําคณุ คําหนง่ึ ชา่ งมันเถอะ” “ชา่ งเถอะ?” เสย่ี วเหยยี นรสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย ไมค่ ดิ วา่ ซจู ิ่ วจะพดู ตรงขนาดนี้ ถงึ กบั ใหเ้ ธอยอมแพโ้ ดยตรง? คอื หมายความวา่ ไมต่ อ้ งชอบหานชงิ ตอ่ ไปหรอื ? “ใชเ่ ลย คนแบบเขา……ความรักสําหรับเขาแลว้ ไมม่ อี ยจู่ รงิ เลย ถา้ คณุ ชอบเขา ก็มแี ตจ่ ะเพม่ิ ความเสยี ใจเทา่ นัน้ ” เสยี่ วเหยยี น “……” ดเู หมอื นวา่ จะเป็ นแบบนจี้ รงิ ๆ เขาไดบ้ อกกบั ตวั เองอยา่ งชดั เจน แลว้ วา่ อยา่ ชอบเขาอกี แตว่ า่ เธอกย็ ังไมย่ อมแพ ้ มักจะรสู ้ กึ วา่ เพยี งแคต่ วั เองพยายาม กจ็ ะมคี วามหวัง “ดสู หี นา้ ของคณุ แบบนี้ คอื เคยโดนเขาปฏเิ สธแลว้ ?” “พซี่ ?ู พี่ พร่ี ไู ้ ดย้ ังไง?” “เมอื่ กอ่ นเขากป็ ฏเิ สธฉันอยา่ งชดั เจนแบบน”้ี

“เสยี่ วเหยยี น “……” “ตอนนัน้ ฉันไมก่ ลา้ สารภาพความในใจกบั เขา ฉันแคแ่ อบชอบ เขาเงยี บๆ ฉันรวู ้ า่ มันยากทเ่ี ขาจะเปลยี่ นนสิ ยั ของตวั เอง ฉันจงึ คอยตามอยขู่ า้ งกายเขาเงยี บๆ เพอื่ จัดการกบั เรอ่ื งทกุ อยา่ ง อยากใหเ้ ขาเคยชนิ ทม่ี ฉี ันวันไหน……ถา้ ฉันไมไ่ ดอ้ ยขู่ า้ งกาย เขาแลว้ เขาจะรสู ้ กึ วา่ ตวั เองเหมอื นขาดอะไรไป ถงึ เวลานัน้ ฉัน ก็สําเร็จแลว้ ” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี่ วเหยยี นอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเบกิ ตากวา้ ง จากนัน้ กย็ ก นวิ้ โป้งขนึ้ ชน่ื ชมซจู ว่ิ “พซ่ี ู พฉี่ ลาดมากเลย ทําไมฉันถงึ คดิ วธิ ี แบบนไ้ี มไ่ ด”้ เมอ่ื มองทา่ ทางของสาวนอ้ ยตรงหนา้ มองตวั เองดว้ ยความชน่ื ชม ซจู วิ่ กไ็ มร่ วู ้ า่ จะหวั เราะหรอื รอ้ งไหด้ ี หญงิ สาวคนนี้ บา้ บน่ิ หรอื เปลา่ ? “แตแ่ ลว้ ฉันฉลาดแลว้ มปี ระโยชนอ์ ะไร? เขาไมอ่ ยากได ้ ตอ่ ให ้ เคยชนิ แลว้ ก็ไมส่ ามารถเปลย่ี นแปลงไดค้ ณุ ดสู ิ ตอนนฉ้ี ัน แตง่ งานแลว้ มลี กู แลว้ ดว้ ย เขายงั โสดอยู่ แตฉ่ ันยังคงเป็ นเลขา อยเู่ คยี งขา้ งเขา ตอนนี้ คณุ สามารถเขา้ ใจไดห้ รอื ยงั ?”

“แลว้ พซี่ ู ทําไมพถี่ งึ ยังอยเู่ ป็ นเลขาขา้ งกายเขาละ่ ?” “พดู ถงึ เรอื่ งน้ี มันก็โหดรา้ ยนดิ หนงึ่ จรงิ ๆ ตอนนัน้ หลงั จากทเ่ี ขา บอกกบั ฉันอยา่ งชดั เจนแลว้ วา่ อยา่ มคี วามคดิ แบบนัน้ กบั เขา ยังถามฉันวา่ จะเกลยี ดแคน้ เขาเพราะเรอื่ งนไ้ี หม แลว้ คดิ จะไม่ ทํางานในบรษิ ัทอกี ตอ่ ไป” พดู ถงึ เรอื่ งน้ี สหี นา้ ของซจู วิ่ สดุ ยอดจรงิ ๆ “ตอนนัน้ ฉันไมเ่ คยคดิ ดว้ ยซํ้า วา่ เขาจะถามอยา่ งนัน้ แลว้ ฉันจะ ทํายังไงไดล้ ะ่ ? ถา้ ลาออกไมท่ ําจรงิ ๆ นัน้ ก็จะดเู หมอื นวา่ ฉัน โกรธแคน้ เขาเพราะเรอ่ื งนจ้ี รงิ ๆ ดงั นัน้ …… จงึ ตอ้ งทํามาโดย ตลอด” “ใหต้ ายเถอะ หานชงิ เจา้ เลห่ จ์ รงิ ๆเลย ฉันยงั คดิ วา่ ……เขาเป็ น คนทเ่ี ยอื กเย็นมากเสยี อกี คดิ ไมถ่ งึ วา่ ……” ซจู วิ่ ยนื ขนึ้ ตบไหลข่ องเธอเบาๆ “ยังไงกต็ าม คณุ คดิ ดดู ๆี แลว้ กนั ฉันยังมธี รุ ะ ไมค่ ยุ เลน่ กบั คณุ แลว้ นะ” หลงั จากทซี่ จู วิ่ จากไป เหลอื เสย่ี วเหยยี นไว ้ ตวั เองไดเ้ ทา้ คาง ไว ้ ครนุ่ คดิ อยทู่ เี่ กา้ อเี้ นนิ่ นาน

* เวลาผา่ นไปวนั แลว้ วันเลา่ หานมจู่ อื่ ยังคงพักฟ้ืนในหอ้ งผปู ้ ่ วย ตวั คนเดยี ว กนิ ดม่ื ไดต้ ามปกติ แตไ่ มอ่ ยากเห็นคนอนื่ เลย เสยี่ วหมโ่ี ตว้ รอ้ งไหห้ าแมต่ งั้ หลายครัง้ แตส่ ดุ ทา้ ยก็ไมเ่ ป็ น ประโยชนอ์ ะไร และหานชงิ ก็มาพดู เกลยี้ กลอ่ มหานมจู่ อื่ ดว้ ยตวั เองหลายครัง้ แลว้ แตส่ ดุ ทา้ ยแลว้ อยา่ งคงโดนหานมจู่ อ่ื เชญิ ออกจากหอ้ ง ผปู ้ ่ วย ดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชา หานชงิ ประธานบรษิ ัทตระกลู หานผู ้ สงา่ งาม เดนิ คอตกเสยี หนา้ ออกจากหอ้ งผปู ้ ่ วย สา่ ยหวั อยา่ งจน ปัญญา โทรศพั ทด์ งั ขนึ้ กะทนั หนั หานชงิ เหลอื บมองไปทห่ี นา้ จอ แลว้ รับสาย “มเี รอื่ งอะไร?” น้ําเสยี งของเขาเรยี บเฉย ขณะทพ่ี ดู ก็ยน่ื มอื ไป นวดขมับทเ่ี จ็บแปลบๆของตวั เอง เรอ่ื งในชว่ งน้ี เยอะมากจนทํา ใหเ้ ขาเหมอื นถกู เผาไหมอ้ ยา่ งรนุ แรง เป็ นครัง้ แรกในชวี ติ ทหี่ านชงิ มคี วามรสู ้ กึ แบบนี้

“ประธานหาน เรอื่ งทคี่ ณุ รับสง่ั พวกเรา มขี า่ วแลว้ !” หานชงิ ชะงัก เรอ่ื งทต่ี วั เองรับสงั่ พวกเขา? ในไมช่ า้ ควิ้ ของเขา กข็ มวดมนุ่ “นายหมายถงึ ??” “พวกเราเจอแลว้ !!!” ลมหายใจของหานชงิ เกอื บจะหยดุ ลง เขาเอาโทรศพั ทม์ าไว ้ ตรงหนา้ มองไปทหี่ มายเลขผโู ้ ทรเขา้ กลวั วา่ ตวั เองจะไดย้ นิ ผดิ ไมเ่ ชน่ นัน้ …… จะหาเจอเร็วขนาดนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร? หลงั จากทยี่ นื ยนั วา่ การโทรนัน้ ถกู ตอ้ งไมผ่ ดิ พลาด หานชงิ กไ็ อ เบาๆ แลว้ ถามวา่ “หาเจออะไร?” “เออ่ ” ทางปลายสายโดนเขาถามอยา่ งนี้ กลบั รสู ้ กึ นงิ่ อง้ึ เล็กนอ้ ย “คอื ประธานหานรับสง่ั ใหเ้ ราหาคนไมใ่ ชห่ รอื ? หรอื วา่ …… คอื พวกเราทเี่ ขา้ ใจผดิ แลว้ ?” “ไม”่ หานชงิ หลบั ตาลง ใชโ้ อกาสนห้ี ายใจเขา้ ลกึ ๆ เพอ่ื สงบความ ตนื่ เตน้ ในใจตวั เอง หลายครัง้ หลงั จากนัน้ อารมณข์ องเขาก็

สงบลงไมน่ อ้ ย เมอ่ื เขาลมื ตาขนึ้ อกี ครัง้ ดวงตาก็เต็มไปดว้ ย ความกระจา่ งและความสงบ เขาเมม้ รมิ ฝี ปากบางของตวั เอง แลว้ พดู อยา่ งเย็นชา “คนหา เจอแลว้ ?” “ครับ ประธานหาน” \"บอกทอ่ี ยฉู่ ันมา ฉันไปตอนนเี้ ลย” ในขณะทหี่ านชงิ พดู อยู่ กเ็ รม่ิ หยบิ กญุ แจรถออกจากกระเป๋ า ของตวั เอง นเี่ ป็ นเพยี งการกระทําของจติ ใตส้ ํานกึ เทา่ นัน้ ใครจะ รวู ้ า่ ……เขาแคม่ าเยยี่ มหามจู่ อื่ เทา่ นัน้ ทันทที ลี่ งจากเครอื่ งบนิ ก็ใหค้ นขบั รถพามา ไมไ่ ดข้ บั รถมาเอง ดงั นัน้ การกระทําของเขาจงึ ชะงักไวช้ ว่ั คราว “ชา่ งเถอะ นายสง่ ตําแหน่งไปยงั โทรศพั ทม์ อื ถอื ของฉันโดยตรง ฉันจะไปตามที่ อย”ู่ “ไดค้ รับ ประธานหาน ฉันจะสง่ ตําแหน่งใหค้ ณุ ทนั ท”ี “อมื ”

หลังจากวางสายแลว้ หานชงิ ก็เก็บโทรศพั ท์ กา้ วขาทสี่ งู ยาว เดนิ เหยยี ดตรงออกจากโรงพยาบาล เขาไมไ่ ดส้ งั เกตเห็น ตวั เองกา้ วเดนิ อยา่ งรบี รอ้ น เพยี งแตก่ ําลัง คดิ ในใจวา่ ถา้ คนเหลา่ นัน้ หาเยโ่ มเ่ ซนิ เจอแลว้ จรงิ ๆ นัน้ …… นอ้ งสาวของเขา มจู่ อื่ กไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งทนทกุ ขท์ รมานอกี ตอ่ ไป “หานชงิ !” หานชงิ หยดุ เดนิ หนั กลับมา เห็นเสย่ี วเหยยี นเดนิ เขา้ มาหา ตวั เองอยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ กห็ ยดุ ตรงหนา้ เขา “เมอื่ กฉ้ี ันไดย้ นิ คณุ พดู วา่ คนหาเจอแลว้ ? คอื ……คณุ ชายเยห่ า เจอแลว้ ใชไ่ หม?ฉัน ฉันจะไปกบั คณุ ไดไ้ หม?” ตอนที่ 728 กลวั เขาตายไป หานชงิ ขมวดควิ้ จอ้ งมองเสย่ี วเหยยี นทอ่ี ยตู่ รงหนา้ คดิ ไมถ่ งึ วา่ เนอ้ื หาของบทสนทนาการคยุ โทรศพั ทใ์ นเมอ่ื ครู่ จะถกู เธอได ้ ยนิ เขา้ พาเธอไปดว้ ยไหม? ในใจปฏเิ สธ

“คณุ ไมอ่ ยเู่ ป็ นเพอ่ื นมจู่ อื่ เหรอ?” เสยี่ วเหยยี นชะงักอยคู่ รหู่ นงึ่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งไว ้ “ตอนนมี้ จู่ อ่ื พซ่ี ู อยเู่ ป็ นเพอ่ื น ฉันอยากรมู ้ ากกวา่ …… วา่ คนทพี่ วกเขาหาเจอคอื คณุ ชายเยไ่ หน? หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปากบาง เนน่ิ นานถงึ ไดพ้ ดู ขน้ึ “ขา่ วทฉี่ ันไดร้ ับในตอนน้ี เป็ นเพยี งแคค่ นหาเจอแลว้ เทา่ นัน้ แต่ ไมร่ วู ้ า่ เป็ นตายรา้ ยดยี ังไง คณุ หา้ มพดู มาก” “คณุ วางใจได!้ ” เสย่ี วเหยยี นรบี ยกมอื สองขา้ งขนึ้ ทําทา่ ให ้ คําม่นั สญั ญา “ฉันจะไมพ่ ดู ไปเรอ่ื ยแน่นอน ฉันแคอ่ ยากจะตาม ไปดเู ทา่ นัน้ ” “ไปกนั เถอะ” หานชงิ เดนิ นําหนา้ พดู อยา่ งเย็นชา เมอ่ื เสยี่ วเหยยี นเห็นเขา้ ก็คอ่ ยๆยอ่ งเดนิ ตามไป เสย่ี วเหยยี นเดนิ ตามหลงั หานชงิ ยอ่ ตวั เขา้ ไปในรถ ก็ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะตน่ื เตน้ หรอื อะไร หวั ของเธอกระแทกเขา้ กบั ประตรู ถ อยา่ งจัง เสยี งดงั มากดว้ ย เสยี่ วเหยยี นกระแทกจนหนา้ มดื ตาลาย ถอย หลังกลบั สองสามกา้ ว กระแทกนั่งลงบนพนื้ เย็นโดยตรง

หานชงิ หนั กลบั มา เห็นฉากนพ้ี อดี จากนัน้ กข็ มวดคว้ิ จอ้ งมอง เธอ แตม่ อื ไมม่ กี ารเคลอ่ื นไหวใดๆ น่ังอยตู่ รงนัน้ ทันใดนัน้ เสยี่ วเหยยี นกร็ สู ้ กึ อบั อายยงิ่ นัก รบี ลกุ ขน้ึ จากพนื้ อยา่ ง รวดเร็ว ตบฝ่ นุ ในมอื ออก จากนัน้ กแ็ สรง้ ทําเป็ นไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ ลกุ ขนึ้ แลว้ เขา้ ไปในรถใหม่ “แคก่ ๆ……คอื วา่ ……เมอื่ กฉ้ี ันกําลังคดิ เรอื่ งอยู่ ก็เลย……” คําพดู ขา้ งหลงั เธอยังไมไ่ ดพ้ ดู เพราะเธอพบวา่ ใบหนา้ ของ หานชงิ นัน้ เย็นชามาก แมแ้ ตแ่ ววตากไ็ รอ้ ณุ หภมู เิ ลย “นั่งดๆี เงยี บ” “……” เสย่ี วเหยยี นไมก่ ลา้ ทจี่ ะพดู อะไรอกี แมแ้ ตห่ ายใจยังไมก่ ลา้ เสยี งดงั ทําไดเ้ พยี งตงั้ ตวั ตรงอยา่ งเงยี บๆเทา่ นัน้ มองไป ขา้ งหนา้ เธอโงแ่ ลว้ เรอื่ งนส้ี ําหรับหานชงิ แลว้ สําคญั มาก สําหรับเธอก็ สําคญั มากเชน่ กนั เธอไมค่ วรเออ้ ระเหยลอยชายอยา่ งนี้ ทนั ใดนัน้ ตวั เองยังรสู ้ กึ วา่ ตวั เองยงั น่ารําคาญเลย

หลงั จากรถสตารท์ ออก ในรถก็ตกอยใู่ นความเงยี บ เสย่ี วเหยยี นคดิ อยตู่ ลอดเวลา คนทโี่ ทรมาเมอื่ ก้ี บอกยังไงกบั หานชงิ ตอนนคี้ ณุ ชายเยเ่ ป็ นยังไงบา้ ง อยากจะเจอกบั คณุ ชายเยเ่ ร็วๆ ถา้ ไดเ้ ห็นเขาปลอดภยั ถงึ เวลา นัน้ อารมณข์ องมจู่ อ่ื ก็จะไมห่ ดหอู่ ยา่ งนแี้ ลว้ พระเจา้ ทา่ นตอ้ งปกป้องรักษาใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ แคลว้ คลาด ปลอดภัย รา่ งกายของมจู่ อ่ื ออ่ นแอขนาดน้ี ตอนนย้ี งั ทอ้ งอกี ดว้ ย เธอไมส่ ามารถทนตอ่ การทรมานแบบนไ้ี ด ้ เสยี่ วเหยยี นประสานมอื ในใจตลอดเวลา อธษิ ฐานในใจไมห่ ยดุ ก็ไมร่ วู ้ า่ รถขบั มานานแคไ่ หน ในทส่ี ดุ ก็จอดลง เสยี่ วเหยยี นโผล่ หวั ออกไปมองดรู อบๆ หานชงิ ทอี่ ยดู่ า้ นหลงั พดู อยา่ งเย็นชา “ลงรถ” เสย่ี วเหยยี นตกใจสะดงุ ้ รบี ผลักประตรู ถออก คราวนที้ า่ ทางของเธอ ระมดั ระวังเป็ นพเิ ศษ เพอื่ ใหแ้ น่ใจวา่ เธอ จะไมช่ นกบั ประตรู ถ หลงั จากทเ่ี ทา้ เหยยี บลงบนพน้ื อยา่ ง ปลอดภยั ลมหายใจท่ี เสยี่ วเหยยี นกลัน้ ไว ้ ในทสี่ ดุ ก็โลง่ อก

ไอห้ วั เกรยี นทเี่ ฝ้าอยหู่ นา้ ประตู มองมาทางนตี้ ลอดเวลา หลงั จากทไ่ี ดเ้ ห็นหานชงิ กไ็ ดเ้ ดนิ เขา้ มาอยา่ งรวดเร็ว “ประธานหาน ในทสี่ ดุ คณุ กม็ าแลว้ ผมรอคณุ มานานมาก” หานชงิ ขมวดคว้ิ พดู อยา่ งเย็นชา “คนละ่ ?” ไอห้ วั เกรยี นเหลอื บมองไปทเ่ี สยี่ วเหยยี น ทต่ี ามอยขู่ า้ งหลัง แลว้ กด็ งึ สายตากลบั มาอยา่ งรวดเร็ว พดู เสยี งเบา “อยขู่ า้ งใน ครับ ประธานหาน คณุ ตามผมมา” หานชงิ กา้ วตามเขาไป เสย่ี วเหยยี นก็ตดิ ตามเขาอยขู่ า้ งหลงั อยา่ งเชอื่ ฟัง เหมอื นอยา่ งกบั หนอนตามหลัง “ตอนทเ่ี ราหาเจอเขา รา่ งกายของเขาเต็มไปบาดแผล บอบชา้ํ ทัง้ ตวั แมแ้ ตบ่ นหนา้ กถ็ กู ปกคลมุ ไปดว้ ยบาดแผลทห่ี นาแน่นถ่ี ยบิ ” เมอ่ื ไดย้ นิ แลว้ ฝี กา้ วของหานชงิ ชะงัก เหตผุ ลทเี่ ขาไมแ่ จง้ ใหก้ บั มจู่ อ่ื ทันที หลงั จากทไี่ ดร้ ับขา่ วน้ี ก็ เพราะกงั วลวา่ คนเหลา่ นัน้ จะหาคนผดิ หรอื ทหี่ าเจอ คอื ศพรา่ ง หนงึ่ ถงึ เวลานัน้ ทําใหม้ จู่ อื่ เสยี ใจเปลา่ ๆ

แทนทจี่ ะเป็ นเชน่ นี้ สใู ้ หเ้ ขาทเี่ ป็ นพชี่ ายออกมาเผชญิ หนา้ จะดี เสยี กวา่ มาดสู ถานการณ์ แลว้ คอ่ ยคดิ มาตรการรับมอื กอ่ นทจี่ ะ มา หานชงิ ยังคงรักษาความสงบไวต้ ลอดเวลา อนั ทจี่ รงิ เขา กําลังคดิ วา่ ถา้ ทห่ี าเจอ มนั เป็ นศพจรงิ ๆ ถา้ อยา่ งนัน้ เขาจะ จัดการอยา่ งเด็ดขาด ปิดบงั มจู่ อื่ แลว้ จัดการศพทง้ิ โดยตรง จากนัน้ ก็ทําเหมอื นไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ เพอื่ นอ้ งสาวแลว้ เขาเต็ม ใจทจ่ี ะเป็ นคนชว่ั ตอนนไี้ ดย้ นิ คนทนี่ ําทางพดู อยา่ งนัน้ หานชงิ รสู ้ กึ โลง่ ใจ เล็กนอ้ ย อกี ฝ่ ายไมไ่ ดพ้ ดู ตะกกุ ตะกกั กแ็ สดงวา่ อยา่ งนอ้ ยชวี ติ ก็รักษาไวไ้ ดแ้ ลว้ สว่ นบาดแผลทใ่ี บหนา้ …… “บาดเจ็บสาหสั ไหม?” “แน่นอน สาหสั มาก ไดต้ กอยบู่ นเนนิ เขารา้ งในบรเิ วณน้ี ตอนท่ี ตกลงไป น่าจะถกู กงิ่ ไมเ้ กยี่ วไว ้ หรอื อาจจะไดร้ ับบาดเจ็บจาก หนิ แหลมคม ใบหนา้ มบี าดแผลทล่ี กึ มาก ทงั้ รา่ งกายมบี าดแผล ขนาดใหญแ่ ละขนาดเล็กมากมาย เราเห็นวา่ เขาไดร้ ับบาดเจ็บ สาหสั มากจรงิ ๆ กลัววา่ เขาจะตาย ดงั นัน้ จงึ สง่ มายงั คลนิ กิ แหง่ นี้ ทอ่ี ยใู่ กลท้ สี่ ดุ ”

“พวกคณุ ทําไดด้ มี าก” หานชงิ พยักหนา้ สง่ สายตาชนื่ ชมใหอ้ กี ฝ่ าย ไอห้ วั เกรยี น ถกู หานชงิ ชมเชยแบบน้ี กร็ สู ้ กึ ภาคภมู ใิ จเล็กนอ้ ย ในทนั ที “ขอบคณุ ประธานหานทช่ี มเชย ตอนนัน้ ความคดิ น้ี ยังคอื ผมเอง ทเ่ี ป็ นคนคดิ ตอนนัน้ เขาเลอื ดออกมากเกนิ ไปจรงิ ๆ แลว้ ผมก็รู ้ วา่ มคี ลนิ กิ เล็ก ๆอยใู่ กลบ้ รเิ วณนพ้ี อดี จงึ ตัดสนิ ใจอยา่ งเด็ดขาด ใหพ้ วกเขาพาคนมาทน่ี ”ี่ “อมื ” หานชงิ ตอบอกี ครัง้ เสยี่ วเหยยี นทเ่ี ดนิ ตามอยขู่ า้ งหลัง ไดย้ นิ แลว้ รไู ้ มส่ บายใจยงิ่ นัก ตามทไ่ี อห้ วั เกรยี นคนนพี้ ดู ถา้ อยา่ งนัน้ ใบหนา้ ของคณุ ชายเย่ ก็ตอ้ งบาดเจ็บสาหสั มากสนิ ะ?? ถา้ อยา่ งนี้ ตอ่ ไปกต็ อ้ งมรี อยแผลใชไ่ หม? เมอื่ นกึ ถงึ เรอื่ งน้ี เสย่ี วเหยยี นก็ลมื สงิ่ ทห่ี านชงิ ไดก้ ําชบั ไว ้ ตอน กอ่ นทจ่ี ะมา หา้ มพดู ไปเรอ่ื ย แลว้ ถามออกมาทนั ที “อาการ บาดเจ็บบนใบหนา้ สาหสั ขนาดนัน้ เลยหรอื ? แลว้ หมอพดู วา่ อยา่ งไร? จะทงิ้ รอยแผลเป็ นหรอื อะไรไวไ้ หม?”

ประโยคนีถ้ ามถงึ ประเด็นจรงิ ๆ ไอห้ วั เกรยี นทเี่ มอ่ื กยี้ ังดใี จจนลมื ตวั เล็กนอ้ ย หลงั จากไดย้ นิ คําพดู ของเสยี่ วเหยยี นแลว้ ใบหนา้ หดหทู่ ันที “หมอมาดแู ลว้ อาการบาดเจ็บทใ่ี บหนา้ ของเขาสาหสั มาก เกนิ ไป บอกวา่ ถงึ เวลานัน้ จะทงิ้ รอยแผลเป็ นไวแ้ น่นอน” “อะไรนะ?” เสย่ี วเหยยี นอทุ านดว้ ยความตกใจ “ทําไมถงึ เป็ น อยา่ งน?ี้ ถา้ มรี อยแผลเป็ นบนใบหนา้ มนั จะไม…่ …” มจู่ อ่ื รเู ้ ขา้ ตอ้ งเสยี ใจแทบตายแน่นอน คําอทุ านของเธอ ดงึ ดดู สายตาของไอห้ วั เกรยี น ตอบกลับเธอ ดว้ ยความไมพ่ อใจ “มนั ก็ไมม่ ที างอนื่ แลว้ เขาบาดเจ็บสาหสั ขนาดน้ี สามารถชว่ ยชวี ติ กลับมาได ้ ก็ยากยง่ิ นัก ยงั หวงั วา่ มนั จะไมท่ งิ้ รอยแผลเป็ นหรอื อะไรไวเ้ ลย ชา่ งไมส่ มจรงิ มาก เกนิ ไป” “แตม่ รี อยแผลเป็ น ก็ไมค่ วรมไี วบ้ นใบหนา้ ” เสย่ี วเหยยี น ยังคง รสู ้ กึ ปวดใจแทนมจู่ อื่ บาดแผลบนรา่ งกาย สามารถปกปิดดว้ ย เสอ้ื ผา้ บาดแผลบนใบหนา้ ปกปิดอยา่ งไร? จางเสยี่ วเหยยี นยง่ิ คดิ ยง่ิ รสู ้ กึ เศรา้ แทนทงั้ สอง

กม้ หนา้ ลงโดยไมร่ ตู ้ วั แมแ้ ตค่ นตรงหนา้ หยดุ ลง ก็ไมร่ ดู ้ ว้ ยซํ้า หวั จงึ กระแทกเขา้ ไปโดยไมม่ กี ารเตอื นลว่ งหนา้ เลย ตมู ! หนา้ ผากของเสย่ี วเหยยี นเจ็บขน้ึ มาทันที รบี ถอยหลังไปสอง กา้ ว ตอนทเ่ี งยหนา้ ขนึ้ ก็เห็นหานชงิ จอ้ งมองเธออยา่ งเย็นชา เขาเมม้ รมิ ฝี ปากไว ้ สหี นา้ ไมส่ บอารมณ์ คณุ กําลงั ทําอะไร?” เสย่ี วเหยยี นสา่ ยหวั และยนื่ มอื ออกไปกมุ หนา้ ผากของตวั เอง ท่ี ถกู กระแทกจนเจ็บปวด อยา่ งไรเ้ หตผุ ล “ขอโทษ” หานชงิ ดงึ สายตากลบั “ประธานหาน ผบู ้ าดเจ็บทา่ นนัน้ อยดู่ า้ นในแลว้ ทาง โรงพยาบาลกําชบั วา่ ไมใ่ หพ้ วกเราเขา้ ไปมากเกนิ ไป ดงั นัน้ ผม ก็จะไมเ่ ขา้ ไปกบั พวกคณุ แลว้ ผมจะเฝ้าไวข้ า้ งนอก” “อมื ”

หานชงิ พยักหนา้ เงยหนา้ ขน้ึ แลว้ ผลักประตเู ขา้ ไปโดยตรง ตอนที่ 729 คณุ อยากจะบอกวา่ เขาไมใ่ ชเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ใช่ ไหม เสยี่ วเหยยี นกต็ อ้ งเดนิ ตามตอ้ ยๆ ในหอ้ งผปู ้ ่ วยเงยี บสงบมาก บนเตยี งมผี ชู ้ ายคนหนง่ึ ทถ่ี กู พันผา้ ไวท้ ัง้ ตวั กําลงั นอนอยู่ แมแ้ ตใ่ บหนา้ ยงั ไมล่ ะเวน้ ทงั้ ตวั ถกู ปิด ดว้ ยผา้ กอ๊ ซ เหลอื เพยี งตาสองขา้ งเทา่ นัน้ สภาพนี้ ทําใหค้ นไมส่ ามารถจดจําไดแ้ ลว้ วา่ เขาเป็ นใคร หานชงิ ยนื อยหู่ นา้ เตยี ง จอ้ งมองอยสู่ กั พัก หนั กลับไปอยา่ งจน ใจ มองเสยี่ วเหยยี นทอ่ี ยขู่ า้ งหลงั แลว้ พดู อยา่ งเย็นชา “เธอไป เรยี กคนเขา้ ไปใหฉ้ ันหน่อย” “มอี ะไรเหรอ?” “……”

เสยี่ วเหยยี นรสู ้ กึ ผดิ ปกติ “หมอบอกวา่ คนเขา้ มารบกวนมาก เกนิ ไปไมไ่ ด ้ ไมใ่ ชห่ รอื ?” หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปาก อารมณ์ไมพ่ อใจอยา่ งมาก “ฉันมาทนี่ เ่ี พอ่ื ยนื ยันตวั ตน พันไวข้ นาดนี้ จะดยู ังไง?” เขาชไ้ี ป บะ๊ จา่ งสขี าวบนเตยี งผปู ้ ่ วย พดู อยา่ งเย็นชา เสย่ี วเหยยี นกะพรบิ ตาถๆี่ “ก็บอกแลว้ วา่ ทัง้ รา่ งกายเต็มไปดว้ ย บาดเจ็บไมใ่ ชห่ รอื ? ตอ่ ใหถ้ กู หอ่ ไวเ้ หมอื นบะ๊ จา่ ง กเ็ ป็ นเรอื่ ง ปกต”ิ “……” หานชงิ จอ้ งเขม็งเธอ “ตอนนคี้ ณุ กําลงั คดั คา้ นฉันอยหู่ รอื ?” เสย่ี วเหยยี น “…..ไมใ่ ช่ ฉันจะกลา้ ไดย้ ังไง? ฉันเรยี กคนเขา้ มา เดย๋ี วนเ้ี ลย” แลว้ เสยี่ วเหยยี นกไ็ ดอ้ อกไปเรยี กคน หลังจากไอห้ วั เกรยี น ไดย้ นิ คําอธบิ ายของเธอ กเ็ กาหวั ดว้ ย ความสหี นา้ เจ็บปวด สกั พักก็พดู วา่ “หรอื วา่ ฉันไปเชญิ หมอเขา้ มา แกะผา้ กอ๊ ซบนตวั เขาออกทงั้ หมดเลย?”

ไดย้ นิ เขา้ เสย่ี วเหยยี นอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเบกิ ตากวา้ ง “คณุ บา้ ไปแลว้ เหรอ? หมอพันใหเ้ ขาแบบนดี้ ว้ ยความ ยากลําบาก คณุ ไปหาหมอใหแ้ กะเอาผา้ กอ๊ ซของเขาออก ไมใ่ ชค่ ณุ บา้ ไปแลว้ กค็ อื หมอทบี่ า้ ไปแลว้ ไมง่ ัน้ หมอจะยอมทํา ตามคําขอทไี่ รเ้ หตผุ ลของคณุ ไดอ้ ยา่ งไร?!” หานชงิ ซงึ่ คดิ วา่ ขอ้ เสนอของไอห้ วั เกรยี นไมเ่ ลว “……” คอื เขาบา้ ไปแลว้ หรอื ? หรอื วา่ เป็ นเพราะอกี ฝ่ ายเป็ นผชู ้ ายเหมอื นกบั ตวั เอง ดังนัน้ เขา จงึ ไมไ่ ดค้ วามรสู ้ กึ สงสารทะนุถนอมแบบนัน้ เลย รสู ้ กึ วา่ แกะผา้ กอ๊ ซออก กไ็ มใ่ ชเ่ รอื่ งใหญอ่ ะไร “แตถ่ า้ ไมแ่ กะผา้ กอ๊ ซออก ก็ไมส่ ามารถยนื ยันตวั ตนได ้ แต่ วา่ ……” ไอห้ วั เกรยี นลงั เลเล็กนอ้ ย “แตอ่ ะไร?” หานชงิ กวาดมองไปทางเขา ไอห้ วั เกรยี นลังเลอยสู่ กั พัก ถงึ ไดพ้ ดู วา่ “ตอ่ ใหแ้ กะผา้ กอ๊ ซออก หมด บาดแผลบนรา่ งกายและใบหนา้ ของเขา ก็เลอื ดเนอ้ื ตดิ กนั

เละจนไมเ่ หลอื ชนิ้ ดแี ลว้ คาดวา่ พวกคณุ อาจจะจําไมไ่ ด ้ บางที ในใจอาจจะรับไมไ่ หวดว้ ยซํ้า” “……” เสยี่ วเหยยี น หานชงิ ขมวดควิ้ แน่นมากขน้ึ ดเู หมอื นวา่ อาการบาดเจ็บจะสาหสั มากจรงิ ๆ ถา้ เป็ นเชน่ นี้ กไ็ ม่ อาจแกะผา้ กอ๊ ซออกไดต้ ามอําเภอใจ มฉิ ะนัน้ ถงึ เวลานัน้ ทํา ใหบ้ าดแผลรนุ แรงขน้ึ เสยี ชวี ติ ไป แลว้ จะทํายงั ไงด?ี แลว้ จะใหเ้ ขาเอาอะไรไปอธบิ ายใหก้ บั นอ้ งสาวตวั เอง? เมอ่ื นกึ ถงึ ตรงน้ี หานชงิ จงึ ตอ้ งพดู ขน้ึ มาใหม่ “หมอไดบ้ อกไหม วา่ จะเอาผา้ กอ๊ ซออกไดเ้ มอื่ ไหร?่ ” “เดาวา่ คงตอ้ งใชเ้ วลาพักฟ้ืนหลายวัน” “ได ้ ฉันรแู ้ ลว้ นายออกไปกอ่ น” ไอห้ วั เกรยี นพยกั หนา้ จากนัน้ กห็ นั หลังเดนิ ออกไป

หลงั จากทเี่ ขาออกไป หานชงิ จอ้ งมองไปทห่ี นา้ ของเสย่ี วเห ยยี น “เรอื่ งยังไมแ่ น่นอน เดย๋ี วกลบั ไป อยา่ พดู จาเหลวไหลตอ่ หนา้ มจู่ อ่ื ” เสยี่ วเหยยี นรบี พยกั หนา้ อยา่ งรวดเร็ว “คณุ วางใจเถอะ ตอ่ ให ้ คณุ ไมก่ ําชบั ฉันก็รวู ้ า่ อะไรควรพดู อะไรไมค่ วรพดู คณุ ชายเย่ บาดเจ็บขนาดนี้ สอู ้ ยา่ ใหม้ จู่ อ่ื รเู ้ ลยเสยี กวา่ วา่ เราหาเจอเขา แลว้ ” “ในเมอื่ คณุ รู ้ นัน้ กไ็ มจ่ ําเป็ นรบกวนใหฉ้ ันตอ้ งเตอื นคณุ ” เสย่ี วเหยยี นเบาะปากอยา่ งไมพ่ อใจ “ฉันไมใ่ ชค่ นโงส่ กั หน่อย เรอื่ งเหลา่ น้ี ฉันจะไมเ่ ขา้ ใจไดอ้ ยา่ งไร” “คณุ พดู อะไร?” เพราะเสยี งของเธอในเมอื่ กเ้ี ล็กมาก หานชงิ จงึ ไดย้ นิ ไมช่ ดั เสย่ี วเหยยี นสา่ ยหวั “ไมม่ อี ะไร” หลงั จากพดู จบ ก็กม้ หนา้ ลงอยา่ งหดหู่ ดเู หมอื นวา่ หลงั จากทโ่ี ดนหานชงิ ปฏเิ สธ เธออยตู่ อ่ หนา้ เขา ก็ ยง่ิ ขข้ี ลาดลงเรอ่ื ยๆ

และทา่ ทที เี่ ขามตี อ่ ตวั เอง ก็เย็นชาเรอื่ ยๆ เสยี ใจยง่ิ นัก รสู ้ กึ วา่ ความพยายามในชว่ งนี้ ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไร เลย ระยะหา่ งระหวา่ งเขากบั เธอ ไมไ่ ดใ้ กลช้ ดิ ขน้ึ มาเลยสกั นดิ กลับดเู หมอื นวา่ จะไกลขน้ึ เรอื่ ยๆ ในขณะทค่ี รนุ่ คดิ อยู่ เสยี่ วเหยยี นกเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองคนทนี่ อนอยู่ บนเตยี งผปู ้ ่ วย ไดร้ ับบาดเจ็บสาหสั ขนาดนัน้ เลยเหรอ? เธอมองพจิ ารณาจาก ปลายเทา้ ขน้ึ ไปจนถงึ หวั แลว้ กพ็ บวา่ ตอ่ ใหอ้ กี ฝ่ ายถกู ผา้ กอ๊ ซ พันได ้ ก็ยังคงคนุ ้ เคยยง่ิ นัก เสย่ี วเหยยี นตกตะลงึ จอ้ งมองคนคนนัน้ ดว้ ยความเหลอื เชอ่ื ทําไมรสู ้ กึ วา่ ไมเ่ หมอื นกบั คณุ ชายเยเ่ ลยสกั นดิ ปกตแิ ลว้ เวลาทเ่ี ห็นคณุ ชายเย่ เสยี่ วเหยยี นก็เหมอื นหนูทเ่ี ห็น แมว ไมโ่ ทษวา่ เธอขข้ี ลาดเกนิ ไป เป็ นเพราะพลังอํานาจของ คณุ ชายเยแ่ ข็งแกรง่ และเยอื กเย็นมากจรงิ ๆ

แตต่ อนน้ี คนทนี่ อนอยบู่ นเตยี งผปู ้ ่ วย ไมไ่ ดใ้ หค้ วามรสู ้ กึ เชน่ นี้ แกเ่ สย่ี วเหยยี นเลย หรอื วา่ อาจเป็ นเพราะผา้ กอ๊ ซพันได ้ ผา้ กอ๊ ซไดห้ อ่ หมุ ้ พลงั อํานาจในตวั ของเขาไว?้ จางเสยี่ วเหยยี นยงั กําลงั อยใู่ นความคดิ กไ็ ดย้ นิ เสยี งทเี่ ย็นชา “ไปกนั เถอะ” “หา๊ ?” เสยี่ วเหยยี นหันกลับ พบวา่ หานชงิ ไดเ้ ดนิ ไปถงึ หนา้ ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยแลว้ เธอชะงักไปชว่ั ขณะ “จะไปตอนนเี้ ลย หรอื ?” “ไมง่ ัน้ คณุ ยังอยากอยทู่ น่ี เี่ หรอ?” เสย่ี วเหยยี นสา่ ยหวั อตั โนมัติ เธออยตู่ อ่ เพอื่ อะไร? ตอนนค้ี น บาดเจ็บสาหสั ขนาดน้ี ถกู พันไวส้ ภาพนี้ ตอ่ ใหเ้ ธออยทู่ น่ี ี่ กไ็ ม่ สามารถทําอะไรได ้ ตอนทเี่ ดนิ ไปถงึ ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วย เสยี่ วเหยยี นอดไมไ่ ด ้ ทจ่ี ะหนั กลบั ไปมองคนทนี่ อนอยบู่ นเตยี งผปู ้ ่ วยอกี ครัง้ ยน่ื มอื เทา้ คาง ตวั เองไว ้ น่าแปลกจังเลย ทําไมรสู ้ กึ วา่ คนคนนี้ ใหค้ วามรสู ้ กึ ทค่ี นุ ้ เคยกบั เธอ ไมใ่ ชค่ วามรสู ้ กึ แบบคณุ ชายเยเ่ ลยสกั นดิ ……

ดคู นุ ้ เคยมากเกนิ ไป “ใจลอยอะไร? ไปแลว้ ” เสยี งเรง่ เรา้ ของหานชงิ ดงั มาจากไมไ่ กล เสย่ี วเหยยี นตงั้ สติ กลบั มา รบี เดนิ ตามหานชงิ อยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ ก็เดนิ ตามหลัง เขาตอ่ ไป เหมอื นกบั หางเล็กๆ ทัง้ สองเดนิ แบบนอ้ี ยสู่ กั พัก แลว้ เสย่ี วเหยยี นก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถาม ขน้ึ “คอื วา่ ฉันมคี ําถามหนง่ึ อยากจะถามคณุ ” หานชงิ ทเี่ ดนิ อยขู่ า้ งหนา้ พดู โดยตรง “คําถามอะไร?” เสยี่ วเหยยี นนกึ ถงึ รา่ งทต่ี วั เองคดิ ในเมอื่ กี้ ยงั คงรสู ้ กึ แปลก ประหลาด ดงั นัน้ จงึ บอกความคดิ ของตวั เองใหก้ บั หานชงิ หาน ชงิ ไดย้ นิ เขา้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดควิ้ “อมื ?” “คอื วา่ ฉันไมไ่ ดม้ คี วามหมายอยา่ งอนื่ ฉันแคพ่ ดู ในสง่ิ ทฉี่ ันรสู ้ กึ เทา่ นัน้ เพราะยังไงแลว้ คนคนนถ้ี กู พันดว้ ยผา้ กอ๊ ซทัง้ รา่ ง จํา ไมไ่ ด ้ ดงั นัน้ ……”

เสยี งฝี เทา้ ของหานชงิ หยดุ กะทันหนั เพราะเสยี่ วเหยยี นกําลงั ใชค้ วามคดิ จงึ ไมไ่ ดเ้ ห็นเขาหยดุ ลง ก็เลยกระแทกหลงั ของเขา อกี ครัง้ พรอ้ มกบั เสยี งดงั ตมู จมกู และหนา้ ผากถกู กระแทกจนเจ็บปวดยง่ิ นัก เสยี่ วเหยยี นกมุ จมกู ของตวั เองไว ้ เงยหนา้ ขน้ึ มองคนทอี่ ยตู่ รงหนา้ อยา่ งจน ปัญญา “ทําไมคณุ หยดุ อกี แลว้ ?” เดนิ ดๆี ไมไ่ ดห้ รอื ไง? ดนั ตอ้ งหยดุ กะทนั หนั ทําใหเ้ ธอชนเขา้ อกี ครัง้ หานชงิ หนั กลับมา แววตาทล่ี กึ ล้ํา จอ้ งมองใบหนา้ ของเธอ “คณุ จะตอ้ งเดนิ อยขู่ า้ งหลงั เหรอ?” เสย่ี วเหยยี น “หา๊ ?” “ไปเดนิ ดา้ นหนา้ ” เสยี งของเขาไมไ่ ดโ้ กรธ แตม่ อี ํานาจ บางอยา่ ง ทําใหเ้ สยี่ วเหยยี นเชอ่ื ฟังโดยดอี ยา่ งรวดเร็ว เดนิ ไป ขา้ งหนา้ เขาตามคําสง่ั

ทงั้ สองยังคงเดนิ หนา้ ตอ่ ไป แตค่ ราวนเี้ ป็ นเสยี่ วเหยยี นทเี่ ดนิ อยู่ ขา้ งหนา้ หานชงิ ตามรอยเทา้ ของเธอไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว อยใู่ น ระดบั เดยี วกบั เธอ “สง่ิ ทค่ี ณุ พดู ในเมอ่ื ก้ี หมายความวา่ ยังไง?” เสยี่ วเหยยี น “……” เธอคดิ วา่ เขาไมส่ นใจเรอ่ื งนเ้ี ลย “ฉันก็ไมไ่ ดม้ คี วามหมายอยา่ งอนื่ ฉันแคร่ สู ้ กึ สงสยั เทา่ นัน้ ” “คณุ อยากจะบอกวา่ คนคนนัน้ ไมใ่ ชเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ใชไ่ หม?” ดวงตาของเสยี่ วเหยยี นเบกิ กวา้ ง เทา้ หยดุ ลง สา่ ยหวั อยา่ งแรง “ฉัน ฉันไมไ่ ดพ้ ดู แบบน”้ี เธอไมก่ ลา้ พดู ไปเรอ่ื ย เพยี งแคส่ งสยั เทา่ นัน้ ตอนท่ี 730 ตอ้ งปลอ่ ยไปตามธรรมชาติ “หรอื ไดค้ ําเหลา่ นัน้ ในเมอ่ื กี้ ไมใ่ ชค่ ณุ พดู ?” หานชงิ เลกิ คว้ิ ดวงตาจอ้ งมองบนใบหนา้ ของเธออยา่ งคมเฉียบ ราวกบั มดี คม

เสย่ี วเหยยี นกา้ วถอยหลังสองกา้ วโดยไมร่ ตู ้ วั นว้ิ ชช้ี นกนั “คอื ฉันพดู เอง แตว่ า่ ……คณุ เองกส็ งสยั ไมใ่ ชเ่ หรอ? คณุ กต็ อ้ งรสู ้ กึ ผดิ ปกตแิ น่นอน เลยตอ้ งใหฉ้ ันเรยี กไอห้ วั เกรยี น เขา้ ไป พดู ตามตรง พันไวใ้ นสภาพน้ี ใครจะจําได?้ แตว่ า่ …… ฉันแคค่ ดิ วา่ คณุ ชายเย่ จะไมน่ ่าจะเป็ นสภาพน”ี้ เมอื่ ไดย้ นิ เขา้ หานชงิ เมม้ รมิ ฝี ปากบางจองตวั เองไว ้ ดวงตาดู ล้ําลกึ ขนึ้ เล็กนอ้ ย เขากร็ สู ้ กึ วา่ คอ่ นขา้ งทจ่ี ะผดิ ปกติ แตอ่ กี ฝ่ ายพันผา้ กอ๊ ซไว ้ อาจจะเป็ นเพราะวา่ ตวั เขาคดิ ผดิ ไปเอง “เรอื่ งนอี้ ยา่ เพง่ิ บอกกบั มจู่ อ่ื หลงั จากทค่ี ณุ กลบั ไป ทําตวั เหมอื นไมเ่ คยมอี ะไรเกดิ ขนึ้ หลงั จากยนื ยันตวั ตนแลว้ คอ่ ยวา่ กนั ” เสย่ี วเหยยี นพยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จัง “ฉันรแู ้ ลว้ ” * หานมจู่ อื่ ออกมาจากหอ้ งน้ํา พบวา่ ซจู ว่ิ ในหอ้ งผปู ้ ่ วย ไดห้ ายไป แลว้ มบี ทสนทนาดงั มาจากทางระเบยี งเป็ นครัง้ เป็ นคราว หลงั จากเธอไดย้ นิ สองสามประโยค กร็ วู ้ า่ ซจู วิ่ กําลงั คยุ เรอื่ งงาน

เมอ่ื คดิ ดแู ลว้ ชว่ งนเี้ ธอวงิ่ ไปมาทงั้ สองทางกบั หานชงิ กค็ งจะ ยงุ่ มากจรงิ ๆ หานมจู่ อื่ เลอื กเกา้ อนี้ ่ังลงตามสบาย แววตาจอ้ งมองออกไป นอกหนา้ ตา่ งอยา่ งวา่ งเปลา่ ทางซจู ว่ิ เมอ่ื โทรศพั ทเ์ สร็จแลว้ กลบั มา กเ็ ห็นมจู่ อื่ นั่งอยทู่ เ่ี กา้ อ้ี ตอนนเ้ี ป็ นฤดหู นาวแลว้ แตห่ านมจู่ อ่ื แคส่ วมเพยี งเสอ้ื ผา้ บางๆ ตวั หนง่ึ เทา่ นัน้ ซจู ว่ิ ชะงักอยคู่ รหู่ นง่ึ จากนัน้ ก็รบี หนั กลับไป หยบิ เสอื้ กนั หนาว ตวั หนง่ึ มาคลมุ ไวบ้ นตวั ของหานมจู่ อื่ “อากาศหนาวแลว้ ระวงั อยา่ ใหเ้ ป็ นหวัด รา่ งกายของคณุ เพงิ่ จะ ดขี นึ้ ตวั เองตอ้ งระวังหน่อย” เธอคลมุ เสอื้ กนั หนาวใหห้ านมจู่ อ่ื เรยี บรอ้ ย เหมอื นพสี่ าว หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขน้ึ มองเธอ ซจู ว่ิ ยม้ิ เล็กนอ้ ย ยนื่ มอื ออกมาบบี แกม้ เธอเบาๆ พดู เสยี งตํา่ “คณุ ยังสาวอยา่ งน้ี อยา่ คดิ มากเลย หลายๆเรอื่ ง ปลอ่ ยไปตาม ธรรมชาตกิ ็พอ”

“ปลอ่ ยไปตามธรรมชาต?ิ ” หานมจู่ อ่ื พดู สคี่ ําน้ี รสู ้ กึ ไมส่ บายใจเล็กนอ้ ย “ในชว่ งหา้ ปีทผี่ า่ น มา ฉันกไ็ ดบ้ อกกบั ตวั เองอยา่ งน้ี เรอ่ื งมากมาย ทตี่ อ้ งปลอ่ ยไป ตามธรรมชาติ แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ หลงั จากผา่ นไปหา้ ปี หวั ใจของ ฉันก็ยงั คงไมม่ เี ปลยี่ นแปลงใดๆ หลายๆเรอ่ื ง ยังคงไวซ้ งึ่ สภาพ เดมิ ” “นไ่ี มใ่ ชเ่ รอ่ื งดเี หรอ? ความผันผวนของชวี ติ ทกุ อยา่ งเปลยี่ นไป ความรักระหวา่ งคณุ กบั คณุ ชายเย่ ยงั คงรักษาเหมอื นในตอน แรก นั่นเป็ นสง่ิ ทห่ี ายากยงิ่ นัก” “แตต่ อนนี้ แมแ้ ตเ่ ขาอยทู่ ไ่ี หน กไ็ มร่ ดู ้ ว้ ยซํา้ ” “นอี่ าจเป็ นบทพสิ จู นท์ พี่ ระเจา้ ใหส้ ําหรับพวกคณุ ” ซจู วิ่ ครนุ่ คดิ สกั พัก ก็ตดั สนิ ใจใชว้ ธิ อี น่ื มาพดู คยุ กบั หานมจู่ อื่ เป็ นไปตามคาด คําวา่ พสิ จู น์ ดงึ ดดู ความสนใจของมจู่ อื่ เธอเงย หนา้ ขน้ึ สหี นา้ ตกตะลงึ เล็กนอ้ ย “พสิ จู น!์ ?” “ใชแ่ ลว้ ก็คอื บทพสิ จู น์ ทจ่ี รงิ เรอื่ งของพวกคณุ ฉันกร็ ไู ้ มม่ าก นัก แตก่ ็รคู ้ รา่ วๆ ฉันอจิ ฉาคณุ มากเลย เพราะสามารถอยกู่ บั คน ทตี่ วั เองชอบ แมว้ า่ เวลาจะไมน่ านขนาดนัน้ แตอ่ ยา่ งนอ้ ยคณุ ก็

เคยมมี ัน ถา้ อยา่ งนัน้ ชวี ติ นที้ คี่ ณุ มาเยอื นโลกใบนี้ กค็ มุ ้ คา่ มาก แลว้ เมอ่ื พดู ถงึ เรอ่ื งนี้ หานมจู่ อื่ ก็นกึ ถงึ อกี ครัง้ เรอ่ื งทซ่ี จู วิ่ ชอบพชี่ าย ของตวั เองในตอนนัน้ ตอ่ มากเ็ ห็นวา่ ซจู ว่ิ แตง่ งานแลว้ เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ ทจี่ รงิ หานมจู่ อื่ กไ็ มร่ เู ้ รอ่ื ง ตอนนดี้ ทู า่ ทางและสหี นา้ ของตวั เอง ดู เหมอื นวา่ ยังชอบพช่ี ายของเธออย?ู่ “คณุ ……” คน้ พบความลบั ในใจของเธอโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ย อารมณ์ถกู เบยี่ งเบนกะทันหนั ในเสยี้ ว วนิ าทนี ้ี ลมื เรอ่ื งทเ่ี กยี่ วกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ซจู ว่ิ ยม้ิ อยา่ งจําใจ น่ังลงตรงหนา้ เธอ จากนัน้ ก็ยกกาตม้ น้ํา ตรงหนา้ ขน้ึ รนิ น้ําอนุ่ หนง่ึ แกว้ แลว้ สง่ ใหห้ านมจู่ อื่ “มา ดม่ื นํ้า เยอะหน่อย” หานมจู่ อ่ื มองน้ําแกว้ นัน้ ดว้ ยสหี นา้ เหมอ่ ลอย “ทจ่ี รงิ คณุ ตอ้ งอยากจะถามฉันวา่ ทําไมฉันถงึ ชอบคนหนง่ึ แต่ ไปแตง่ งานกบั อกี คนหนง่ึ ?”

หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขน้ึ จอ้ งมองไปทซี่ จู ว่ิ อยา่ งนง่ิ เฉย เธอสงสยั จรงิ ๆ “อนั ทจี่ รงิ เรอ่ื งนเ้ี ขา้ ใจงา่ ยนดิ เดยี ว อยา่ งเชน่ ถงึ แมว้ า่ ฉันจะ ชอบเขา แตเ่ ขาก็ไมช่ อบฉัน งัน้ ฉันคงไมส่ ามารถบงั คบั ใหเ้ ขา อยกู่ บั ฉันไดใ้ ชไ่ หม? ตอ่ ใหฉ้ ันจะมวี ธิ บี งั คับใหเ้ ขามาอยกู่ บั ฉัน จรงิ ๆ แลว้ เขาก็ยงั คงไมช่ อบฉัน อยา่ งนจี้ ะมคี วามหมายอะไร? อกี อยา่ ง ฉันชอบเขา แตก่ ็ไมไ่ ดห้ มายความวา่ ฉันตอ้ งรอเขา ไปตลอดชวี ติ พอ่ แมข่ องฉันตา่ งกห็ วังวา่ ฉันจะแตง่ งานเร็ว หน่อย ฉันคดิ วา่ ฉันสามารถยนื หยดั ถงึ อายนุ ัน้ ไดเ้ ป็ นความ จรงิ ใจทยี่ ง่ิ ใหญท่ ส่ี ดุ ในความรักทฉี่ ันมตี อ่ เขาแลว้ ” เมอื่ ไดย้ นิ ถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื ดเู หมอื นจะเขา้ ใจเล็กนอ้ ย พยกั หนา้ เบาๆ ซจู ว่ิ ยงั ตอ้ งการพดู อะไรบางอยา่ งอกี แตเ่ ธอกลบั เรม่ิ พดู ขน้ึ “เลขาซู คณุ ไมต่ อ้ งพดู แลว้ ” เรอื่ งเหลา่ น้ี เมอื่ พดู ออกจากปากของซจู วิ่ เอง ก็ไมต่ อ้ งสงสยั เลยวา่ คอื การฉกี บาดแผลทส่ี มานแลว้ ฉีกใหค้ นอนื่ ดอู กี ครัง้ วา่ เมอื่ กอ่ นเธอเจ็บปวดมากแคไ่ หน ไมจ่ ําเป็ น

ซจู ว่ิ นงิ่ องึ้ เล็กนอ้ ย คดิ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะขดั จังหวะตัวเอง ดู เหมอื นวา่ เธอจะคํานงึ ถงึ คนอนื่ ไมน่ อ้ ย “จรงิ ๆแลว้ ฉันยังอยากจะชแ้ี จงหน่อย วา่ ตอนนส้ี ําหรับพช่ี าย ของคณุ ฉันไมไ่ ดม้ คี วามรสู ้ กึ แบบเมอ่ื กอ่ นแลว้ น่าจะหา่ งกนั เกนิ ไป ระยะเวลานานมากแลว้ ดว้ ย เลยรสู ้ กึ วา่ สง่ิ ทไี่ มไ่ ด ้ ครอบครอง ก็ไมไ่ ดส้ ําคญั มากขนาดนัน้ ” หานมจู่ อื่ รแู ้ น่นอนวา่ คําพดู เหลา่ นข้ี องเธอหมายถงึ อะไร ภายนอกเหมอื นเป็ นการชแี้ จง แตใ่ นความเป็ นจรงิ คอื กําลัง โนม้ นา้ วใจเธอ สมมตุ วิ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ …… เกดิ เรอื่ งจรงิ ๆ ใหเ้ ธอปลอ่ ยวางหน่อย เมอื่ คดิ โยงถงึ สง่ิ นี้ หานมจู่ อื่ ก็รสู ้ กึ ไมพ่ อใจในทนั ทเี ลยพยกั หนา้ เบาๆ “ฉันรแู ้ ลว้ เลขาซู ใชแ่ ลว้ เมอื่ กฉี้ ันเห็นคณุ กําลังคยุ โทรศพั ท์ บรษิ ัทงานยงุ่ มากเลยหรอื ?” “เป็ นแคเ่ รอ่ื งเล็กนอ้ ย ไมม่ ปี ัญหาอะไร” “ถา้ เป็ นแคเ่ รอื่ งเล็กนอ้ ย กไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งโทรหาเลขาซดู ว้ ย ตวั เองแลว้ วง่ิ ไปมากบั พชี่ ายฉันตลอดทัง้ วัน เหนอื่ ยมากใช่ ไหม?”

“คณุ มจู่ อื่ พดู อะไรอยา่ งนี้ นคี่ อื งานของฉัน สว่ นประธานหาน เพยี งแคไ่ ดอ้ ยกู่ บั นอ้ งสาวตวั เอง ฉันคดิ วา่ ไมว่ า่ เขาจะเหนอื่ ย ลําบากมากแคไ่ หน ก็ไมส่ ําคญั ” “เลขาซู หลังจากกลบั ไปคราวน้ี คณุ เกลยี้ กลอ่ มพช่ี ายฉัน หน่อยเถอะ ใหเ้ ขาอยา่ มาอกี เลย ฉันไมอ่ ยากจะเป็ นเพราะ เหตผุ ลสว่ นตวั ของฉัน ใหพ้ วกคณุ เดนิ ทางเหน็ดเหนอื่ ยเพราะ ฉัน ถา้ คณุ กบั พช่ี ายของฉัน เหนอ่ื ยจนเป็ นอะไรไป ถงึ เวลานัน้ ไมว่ า่ ฉันจะทําอะไร ก็เปลา่ ประโยชน”์ ซจู ว่ิ “…… เรอื่ งนี้ เกรงวา่ ฉันไมส่ ามารถโนม้ นา้ วประธานหาน ได ้ ถา้ คณุ มจู่ อ่ื ไมอ่ ยากใหป้ ระธานหานจรงิ ๆ ก็คงตอ้ งไปพดู ดว้ ยตวั เอง” กอ๊ กๆๆ นอกหอ้ งผปู ้ ่ วย มเี สยี งเคาะประตดู งั ขน้ึ ทัง้ สองหนั หนา้ พรอ้ ม กนั ไดเ้ ห็นเสยี่ วเหยยี นคอ่ ยๆเปิดประตเู ขา้ มาพอดี จากนัน้ ก็ โผลแ่ คห่ วั เขา้ มา ทา่ ทางดเู หมอื นขโมย หลงั จากทเ่ี สย่ี วเหยยี นโผลห่ วั เขา้ มา แลว้ ประสานกบั สายตา ของหานมจู่ อื่ ก็ถอยกลบั ทนั ที ราวกบั วา่ ทําเรอ่ื งอะไรผดิ

“เสยี่ วเหยยี น? คณุ หายไปไหนมา?” ซจู วิ่ เห็นเธอ กล็ กุ ขน้ึ ยนื “เมอื่ กฉ้ี ันอยากจะหาคณุ แตไ่ มเ่ ห็นหนา้ เลย” เสยี่ วเหยยี นทถี่ กู เรยี กชอ่ื จงึ ตอ้ งเดนิ เขา้ มา ยมิ้ อยา่ งเกอ้ เขนิ ให ้ ทัง้ สองคน พดู เสยี งเบา “ฉันไมไ่ ดไ้ ปไหน แคร่ สู ้ กึ เบอ่ื เลย ออกไปเดนิ เลน่ เทา่ นัน้ ” เธอจะไมพ่ ดู แน่นอน เรอื่ งทตี่ วั เองออกไปกบั หานชงิ แลว้ ทาง นัน้ ก็พบตวั เยโ่ มเ่ ซนิ อกี อยา่ ง ตอนนย้ี งั ไมแ่ น่ใจ วา่ คนคนนัน้ เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ หรอื ไม?่ หานมจู่ อื่ กลับพบวา่ ทา่ ทางของเสย่ี วเหยยี นนัน้ ผดิ ปกติ เล็กนอ้ ย “คณุ เป็ นอะไร?” ตอนท่ี 731 หนุ้ สว่ น หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดถ้ ามวา่ เธอโอเคไหม แตเ่ สย่ี วเหยยี นกลับรสู ้ กึ รอ้ นตวั ขน้ึ มาจงึ สา่ ยหวั : “ไมเ่ ป็ นอะไร”

เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ ขมวดควิ้ ขนึ้ มาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ซจู ิ่ วอยากจะพดู อะไรบางอยา่ งแตท่ ําเพยี งยม้ิ และพดู วา่ “คณุ มาก็ ดเี ลย ฉันมธี รุ ะตอ้ งไปทํานดิ หน่อย มจู่ อ่ื เลยจะใหค้ ณุ ดแู ล” เสยี่ วเหยยี นมองไปทซี่ จู ว่ิ ดว้ ยความซาบซงึ้ กอ่ นจะพยกั หนา้ อยา่ งแข็งขนั “วางใจเถอะ ใหฉ้ ันดแู ลไดเ้ ลย” หลังจากซจู ว่ิ ออกไปแลว้ เสยี่ วเหยยี นกเ็ ดนิ ไปหาหานมจู่ อ่ื “มจู่ อื่ เธออยากดมื่ น้ําไหม? เดย๋ี วฉันรนิ ใหส้ กั หน่อยนะ?” หานมจู่ อ่ื ขมวดคว้ิ มนุ่ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เธอมองไปทเี่ สยี่ วเหยยี น อยา่ งครนุ่ คดิ เสย่ี วเหยยี นทถ่ี กู มจู่ อ่ื มองแบบนัน้ ก็รสู ้ กึ ผดิ ดงั นัน้ เธอจงึ กม้ หนา้ ลง “ฉันไมเ่ ป็ นไร ทจี่ รงิ พวกเธอไมต่ อ้ งมาอยทู่ น่ี เี่ พอื่ ดแู ลฉันกไ็ ด ้ แถมฉันไมใ่ ชค่ นป่ วยและกไ็ มใ่ ชเ่ ด็กแลว้ ดว้ ย ฉันดแู ลตวั เอง ได”้ “หา? ไมไ่ ดน้ ะ!” เสย่ี วเหยยี นสา่ ยหวั อยา่ งแรง “ถงึ เธอจะไมใ่ ช่ คนป่ วยหรอื เด็ก แตเ่ ธอกําลงั ทอ้ งอยู่ ฉันจะปลอ่ ยใหเ้ ธออยคู่ น เดยี วไดย้ ังไง?” ตงั้ ทอ้ ง……

หานมจู่ อื่ จงึ กม้ หนา้ ลงกอ่ นจะลบู ทอ้ งนูนของตวั เอง เธอไมเ่ คย คาดคดิ มากอ่ นเลยวา่ จะมชี วี ติ เล็กๆอยใู่ นทอ้ งของเธอในเวลา น…ี้ .. หานมจู่ อื่ หลบั ตาลงและถอนหายใจหนักๆ เธอหวังวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะกลบั มาอยา่ งปลอดภยั * ภายในประเทศ ไมน่ านหลังจากขา่ วอบุ ตั เิ หตขุ องเยโ่ มเ่ ซนิ เผยแพรอ่ อกไป ผู ้ ถอื หนุ ้ อาวโุ สของบรษิ ัทตระกลู เยก่ ไ็ ดท้ ราบเรอ่ื งนแี้ ลว้ แตท่ น่ี ่า แปลกกค็ อื ไมม่ ใี ครพดู อะไร พวกเขากลบั เงยี บทัง้ หมด ทํางาน ก็ทํางาน มคี วามสขุ ก็มคี วามสขุ ไปราวกบั วา่ ขา่ วอบุ ตั เิ หตทุ าง เครอ่ื งบนิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไปไมถ่ งึ หพู วกเขาเลย ทกุ คนดสู บายเกนิ ไป เยห่ ลนิ่ หานรออยสู่ องสามวันทบ่ี รษิ ัทของตวั เองแตแ่ ทบไมไ่ ด ้ รับขา่ วใดๆเลย ไมม่ แี มแ้ ตส่ ายโทรศพั ทเ์ ขา้

ตวั เขาเองไมไ่ ดร้ บี รอ้ น แตผ่ ชู ้ ว่ ยของเขาดันเป็ นกงั วลจนเกนิ ไป เขาตรงไปทบ่ี รษิ ัทตระกลู เย่ ใครจะรกู ้ นั ละ่ วา่ หลงั จากแสดง ความคดิ เห็นตวั เองออกไป พวกกลมุ่ คนอาวโุ สในคณะกรรมการ ก็ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะสนใจเขาและปลอ่ ยใหพ้ วกกลมุ่ รักษาความ ปลอดภัยลากเขาออกไป ในเวลานัน้ เขาโกรธมาก หลังจากเขากลับมาทบ่ี รษิ ัทเขากไ็ ป หาเยห่ ลนิ่ หานเพอื่ บน่ อยา่ งคนอารมณเ์ สยี “คณุ ชายหาน พวกคนอาวโุ สกลมุ่ นัน้ ทําเกนิ ไปมากจรงิ ๆ พวก เขาวา่ ผม ผมไมว่ า่ และถา้ ผมเป็ นทา่ นผมจะเมนิ พวกนัน้ ไป เลย!” เยห่ ลนิ่ หานทนี่ ่ังอยบู่ นเกา้ อบ้ี รษิ ัทดว้ ยทา่ ทางทสี่ งบ แต่ หลงั จากฟังสง่ิ ทอี่ กี คนพดู จบแลว้ ดวงตาทอี่ ยหู่ ลังเลนสแ์ วน่ ก็ สวา่ งวาบขน้ึ มา แตก่ ็กลบั มาเป็ นปกตอิ ยา่ งรวดเร็วกอ่ นจะยนื ขน้ึ พรอ้ มกบั เมม้ รมิ ฝี ปาก “ฉันบอกแลว้ ไงวา่ ไมต่ อ้ งกงั วล” น้ําเสยี งของเขาเจอื ดว้ ยความ ไมพ่ อใจเล็กนอ้ ย

ผชู ้ ว่ ยเขานงิ่ อง้ึ ไปครหู่ นงึ่ กอ่ นจะหดคอกม้ หนา้ และพดู วา่ “ผม แคโ่ มโห ไมม่ ใี ครมาหาเรามาหลายวนั แลว้ คณุ ชายหานคณุ ยงั เป็ นลกู ชายของตระกลู เยน่ ะครับ ทําไมเยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ใชอ้ ทิ ธพิ ล ปิดบงั ไวไ้ ด ้ ในขณะทค่ี ณุ กลับตอ้ งอยภู่ ายใตบ้ รษิ ัทเล็กๆแหง่ น้ี แถมยังตอ้ งถกู ตระกลู เยข่ ม่ อยทู่ กุ วนั ผมละโกรธมากจรงิ ๆ นมี่ ี สทิ ธอิ ะไรกนั หรอื ไง? หรอื เพราะทา่ นเป็ นลกู นอกสมรส…..” สายตาเย็นเฉยี บกวาดมองจนคําพดู ของผชู ้ ว่ ยก็หยดุ ลงทันที เมอ่ื เห็นวา่ เหมอื นมแี สงวาววาบอะไรบางอยา่ งออกมาจากตวั เย่ หลนิ่ หานมนั น่ากลวั และมดื มนมากดไู มเ่ ขา้ กลับภาพลกั ษณ์ ปกตทิ แี่ สนออ่ นโยนและสงา่ งามนัน้ เลย เขาผงะและไมก่ ลา้ พดู อะไรตอ่ อกี ลกู นอกสมรส ไอค้ ํานมี้ ันรนุ แรงเกนิ ไปสําหรับเยห่ ลน่ิ หาน เพราะเขาเป็ นลกู นอกสมรส และเพราะเยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นลกู ชายคน โต ดงั นัน้ ไมม่ ที างทเี่ ขาจะไดส้ บื ทอดทรัพยส์ นิ ของตระกลู เยไ่ ด ้ อยา่ งเปิดเผยถงึ แมว้ า่ เขาจะเกดิ กอ่ นเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ตาม และเขายัง มชี อ่ื ของลกู นอกสมรสแปะไวอ้ ยู่ แมว้ า่ แมข่ องเขาจะกลายเป็ น คนในตระกลู ในภายหลัง แตท่ กุ คนในแวดวงก็รดู ้ วี า่ แทจ้ รงิ แลว้ แมแ่ ละลกู ชายเชน่ เขาจรงิ ๆเป็ นเพยี งบา้ นเล็ก

แตห่ ลังจากนัน้ ก็คอ่ ยวา่ กนั หากเขามกี ําลงั เพยี งพอเขาสามารถบอกใหพ้ วกนัน้ หบุ ปากได ้ แตน่ ่าเสยี ดายทตี่ าแกเ่ ยน่ ่ันไมร่ อทจี่ ะพบเขา แมว้ า่ จะบอกเป็ น การสว่ นตวั แลว้ วา่ จะใหต้ ระกลู เยแ่ กเ่ ขา เพราะเขาไมไ่ วใ้ จเยโ่ ม่ เซนิ แตผ่ ลสดุ ทา้ ยละ่ ? เยโ่ มเ่ ซนิ ขน้ึ เป็ นประธานแตต่ วั เขาเป็ น เพยี งรองประธานเทา่ นัน้ เขาทําไดเ้ พยี งแคฟ่ ังคําสง่ั ของของเย่ โมเ่ ซนิ และตราบใดทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมต่ อบรับและเซน็ ตส์ ญั ญาณ โครงการทเี่ ขาตอ้ งการจะทําตวั เขากท็ ําอะไรไมไ่ ด ้ ทัง้ สองเกดิ มาเป็ นศตั รกู นั และเขากต็ อ้ งการรับและแทนทอี่ กี คน โดยปกตเิ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดส้ ภุ าพกบั เขาแถมยงั เคยจงใจใหเ้ ขาอับ อายกลางหา้ งสรรพสนิ คา้ เพราะฉะนัน้ สงครามระหวา่ งเขาสองคนจงึ แทบจะไมเ่ คยสงบลง เลย “เนอื่ งจากพวกเขาไมร่ อพบคณุ งัน้ คณุ กไ็ มต่ อ้ งไปแลว้ อดทน รอไปกอ่ น” ผชู ้ ว่ ยไมม่ หี นทางอน่ื ใดแลว้ แตเ่ ยห่ ลนิ่ หานก็ไมร่ บี รอ้ นและก็ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกไปเชน่ กนั

ความอดทนครัง้ นใี้ ชเ้ วลาไมไ่ ดน้ านเทา่ ไร เพราะตอนเย็นกม็ คี น เรยี กเยห่ ลน่ิ หานไป “คณุ น่าจะเขา้ ใจทลี่ งุ หลนิ โทรหานะครับวา่ หมายถงึ อะไร?” ลงุ หลนิ เป็ นหนง่ึ ในผถู ้ อื หนุ ้ เมอื่ ตอนทเ่ี ขายังอยใู่ นตระกลู เยล่ งุ หลนิ ดแู ลเขาดมี าก แต…่ .เยห่ ลนิ่ หานรดู ้ วี า่ บคุ คลนเ้ี ป็ นนกสอง หวั หลงั จากทเ่ี ยห่ ลนิ่ หานไดส้ อดแนมทงั้ กลมุ่ นแ้ี ตเ่ ขากไ็ มเ่ คยพบ ใครเป็ นการสว่ นตวั ตอนนจี้ ดุ ประสงคก์ ารโทรหาเขามนั ชา่ งชดั เจนเสยี จรงิ เยห่ ลน่ิ หานหวั เราะในใจ แตใ่ บหนา้ ยังคงความสภุ าพเอาไว ้ “คณุ ลงุ หลนิ มธี รุ ะอะไรหรอื เปลา่ ครับถงึ โทรหาผม?” ลงุ หลนิ หวั เราะแหง้ ๆไปทหี นงึ่ และพดู ตรงๆไมอ่ อ้ มคอ้ ม “ตอน บา่ ยผชู ้ ว่ ยแกมาหาน่ะ และฉันไดย้ นิ คนในบอรด์ พดู วา่ ตอนนี้ ขา่ วยังไมไ่ ดบ้ อกวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ปลอดภัยหรอื ไม่ แตฉ่ ันไดส้ ง่ คน ไปตรวจสอบแลว้ พบวา่ มคี นเสยี ชวี ติ คอ่ นขา้ งเยอะ และคนที่ รอดชวี ติ นัน้ ถอื วา่ โชคดมี ากจรงิ ๆ”

“แลว้ หมายถงึ อะไรครับลงุ หลนิ ?” “กค็ าดเดากนั วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ คงกลับมาไมไ่ ด ้ ถา้ เขาตายแลว้ บรษิ ัทของตระกลู เยก่ ็ตอ้ งการแกเป็ นผนู ้ ําคนตอ่ ไปแน่นอน” เยห่ ลนิ่ หานยังคงทา่ ทสี งบนง่ิ และไมก่ งั วล รอยยม้ิ ปรากฏขน้ึ บน รมิ ฝี ปากของเขาอยา่ งม่ันใจ เมอ่ื เห็นวา่ เขาเงยี บไปอกี ฝ่ ายจงึ ลงั เลอยคู่ รหู่ นงึ่ แลว้ จงึ พดู วา่ “คณุ มคี วามคดิ เห็นวา่ ยังไง?” เยห่ ลนิ่ หานแสยะยมิ้ แผว่ เบา “คณุ ลงุ หลนิ พดู เลน่ แลว้ เรอื่ งเมอื่ ตอนบา่ ยคณุ ลงุ ก็ไดย้ นิ มาแลว้ นค่ี รับผมกลัววา่ จะเขา้ บรษิ ัท ตระกลู เยอ่ กี ครัง้ จะยากไป” “แกอยากจะเขา้ บรษิ ัทตระกลู เยแ่ ตก่ ็ไมใ่ ชไ่ มม่ หี นทาง” เยห่ ลนิ่ หานหรต่ี าลงอยา่ งอนั ตราย “สาเหตทุ ค่ี นเกา่ คนแกใ่ นคณะกรรมการบรษิ ัททําลายคนลงไป เพราะแกไมม่ หี นุ ้ ของบรษิ ัทตระกลู เย”่ ในความจรงิ แลว้ เยห่ ลนิ่ หานไดค้ าดเดาเรอ่ื งนไ้ี ปกอ่ นหนา้ นแ้ี ลว้ พวกกลมุ่ คนทอี่ ยใู่ นวงการธรุ กจิ ลว้ นแตเ่ ป็ นพวกคนเจา้ เลห่ ์

หวั หมอทงั้ สน้ิ หากตอ้ งการสง่ั ใหพ้ วกมันพยักหนา้ เชอ่ื งๆก็แค่ ตอ้ งมหี นุ ้ “เทา่ ทดี่ นู ายทา่ นตระกลู เย…่ .ชว่ งนอ้ี าการดขี นึ้ แลว้ บางทแี กก็ ลองไปหาเขาด”ู เสยี งหวั เราะของลงุ หลนิ ดเู จา้ เลห่ แ์ ละไม่ จรงิ ใจเลย เยห่ ลน่ิ หานเมม้ รมิ ฝี ปากแน่น แววตาขนุ่ มวั หลงั จากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ คมุ กลมุ่ ตระกลู เยท่ ัง้ หมด นายทา่ น ตระกลู เยก่ ม็ ปี ัญหาทางจติ และถกู สง่ ตวั ไปยงั สถานจติ เวช ไมร่ วู ้ า่ ….ตอนนหี้ ายหรอื ยัง “หนุ ้ อยใู่ นมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ถา้ เกดิ อะไรขนึ้ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ จรงิ ๆ แลว้ ละ่ ก็หนุ ้ พวกน…ี้ .. หลง่ิ หาน แกตอ้ งไมท่ ําใหล้ งุ ผดิ หวังนะ ตอนทแ่ี กยังอยใู่ นตระกลู เย่ ลงุ รวู ้ า่ แกเป็ นคนทย่ี อดเยยี่ มมาก” ผดิ หวงั เหรอ? เยห่ ลน่ิ หานยม้ิ อยา่ งเย็นชา เขาจะตอ้ งไมท่ ําใหต้ วั เองผดิ หวัง แน่นอน

ตอนที่ 732 แทนทดี่ ว้ ยความหลงผดิ เวลาผา่ นไปอยา่ งรวดเร็ว อากาศเรม่ิ หนาวขน้ึ หานชงิ และเสยี่ วเหยยี นใชเ้ วลาสองสามวนั ถงึ ไปคลนิ กิ เล็กๆที หนงึ่ โชคดที ไ่ี อห้ วั เกรยี นบอกวา่ ชายผา้ กอ๊ ซฟ้ืนแลว้ และหมอก็ ไดเ้ ขา้ มาตรวจแลว้ เรยี บรอ้ ย อยา่ งไรกต็ ามยังไมส่ ามารถถอดผา้ กอ๊ ซออกไดต้ อ้ งใชเ้ วลาไป สกั พักกอ่ น เสย่ี วเหยยี นและหานชงิ มองหนา้ กนั ครหู่ นงึ่ กอ่ นจะเดนิ ไปท่ี หอ้ งพักผปู ้ ่ วย หลงั จากเดนิ มาถงึ หอ้ งพักผปู ้ ่ วยไอห้ วั เกรยี นกพ็ ดู ขน้ึ เบาๆวา่ ” กอ่ นหนา้ นเ้ี ขาตนื่ ไปแลว้ ตอนนห้ี ลบั ไปอกี รอบ” เสยี่ วเหยยี นคดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ กอ่ นจะกา้ วเทา้ ไปขา้ งหนา้ โบกไม ้ โบกมอื ตรงหนา้ คนๆนัน้ และรอ้ งเรยี กออกมา “คณุ ชายเย?่ ” ก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ เกดิ อะไรขน้ึ ดเู หมอื นคําทเี่ สยี่ วเหยยี น ตะโกนใสค่ ณุ ชายเยจ่ ะปลกุ คนทดี่ วงตาปิดอยตู่ อนนใ้ี หเ้ ปิด

ขนึ้ มาอยา่ งรวดเร็ว จนทําใหเ้ สย่ี วเหยยี นทอ่ี ยใู่ กลๆ้ ผงะถอย ออกไปพรอ้ มกบั อทุ าน มอื ใหญค่ หู่ นง่ึ ประคองหลงั ของเสยี่ วเหยยี นไว ้ เสยี่ วเหยยี นหัน กลบั ไปมองกอ่ นจะนกึ ไดว้ า่ เป็ นมอื ของหานชงิ เธอเหลอื บมอง เขาอยา่ งขอบคณุ แตไ่ มต่ อ้ งรอเธอโตต้ อบอะไรกลบั หานชงิ กลบั ชงิ จับมอื และพดู อยา่ งเย็นชาวา่ “ยนื ดๆี ” เสยี่ วเหยยี นรบี ยนื ขน้ึ ดๆี คนทถ่ี กู หอ่ ดว้ ยผา้ กอ๊ ซบนเตยี งก็ลกุ ขนึ้ น่ังดว้ ยทา่ ทางตน่ื เตน้ หลังจากทเี่ ขาเห็นเสยี่ วเหยยี นเขาก็ตกใจครหู่ นงึ่ กอ่ นจะเกดิ การตอบสนองทร่ี วดเร็วขนึ้ มา เสย่ี วเหยยี นทย่ี นื ขน้ึ ดๆี แลว้ เธอก็มองไปทชี่ ายหนุ่มคนนัน้ เมอื่ ทงั้ สองสบตากนั เสย่ี วเหยยี นกเ็ กอื บจําไดท้ ันทวี า่ ชายหนุ่มคน นัน้ คอื ใคร แต…่ .เธอเองกไ็ มก่ ลา้ แน่ใจ จงึ ทําเพยี งแคม่ องไปทคี่ นนัน้ และ เตรยี มถามอกี ฝ่ ายอยา่ งรอบคอบ ไมอ่ ยากใหอ้ กี ฝ่ ายเปิดปากถามออกมากอ่ น

“คณุ ชายเย่ แลว้ คณุ ชายเยล่ ะ่ ?” หานชงิ คว้ิ กระตกุ ทันทที ป่ี ระโยคนัน้ จบ เสย่ี วเหยยี นพดู ดว้ ยความประหลาดใจ “นาย นายคอื เซยี วซ?ู่ ” เซยี วซพู่ ยักหนา้ รับโดยไมไ่ ดเ้ ป็ นหว่ งบาดแผลบนรา่ งกาย ตวั เอง ฝื นรา่ งกายเพอื่ ลกุ จากเตยี งแตล่ บั ตอ้ งลม้ ลงกบั พน้ื เสย่ี วเหยยี นจงึ เขา้ มาชว่ ยประคอง: “นายไมต่ อ้ งลกุ ลล้ี กุ ลน ขนาดนัน้ รา่ งกายยงั บาดเจ็บอยนู่ ะ แถมยงั เพงิ่ ตนื่ อกี …..ไม่ อยากมชี วี ติ แลว้ หรอื ไง?” เซยี่ วซกู่ บั จับมอื เธอไวแ้ ละพดู อยา่ งคนกงั วล “เครอ่ื งบนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตุ ผมตกลงมากบั คณุ ชายเย่ เขาไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หมครับ?” เสย่ี วเหยยี นเงยี บไปชว่ั ขณะกอ่ นทจ่ี ะพดู ซ้ํา “คนของเราพบ นายเพยี งแคค่ นเดยี ว สว่ นคณุ ชายเย…่ .จนถงึ ตอนนย้ี งั ไมเ่ ห็น แมแ้ ตเ่ งา และ….พวกเขาทัง้ หมดคดิ วา่ นายเป็ นคณุ ชายเยก่ นั ” หานชงิ ทน่ี ั่งฟังคว้ิ ขมวดอยตู่ ลอดเวลา โชคดที เ่ี ขารสู ้ กึ วา่ มัน ผดิ ปกตเิ มอื่ เห็นชายหนุ่มคนนมี้ ผี า้ กอ๊ ซพันไวท้ งั้ ตวั จงึ ไมส่ งั่ ให ้ คนของตวั เองหยดุ คน้ หา

ดงั นัน้ คนเหลา่ นัน้ จงึ ยงั คอยตามสบื และหาเบาะแสของเยโ่ ม่ เซนิ แมว้ า่ พวกเขาจะรกู ้ นั เป็ นการสว่ นตวั แลว้ วา่ เจอบคุ คลทต่ี า มหาแลว้ แตย่ ังตอ้ งหาบางสง่ิ ตอ่ “อะไรนะ?” เซยี วซไู่ ดย้ นิ ก็รสู ้ กึ ชอ็ กไปจนเป็ นลมคาออ้ มกอด ของเสยี่ วเหยยี น เสยี่ วเหยยี น: “…………” “…….บา้ เหรอ? เพงิ่ จะตนื่ แลว้ กเ็ ป็ นลมไปเนย่ี นะ? เฮ?้ ? รบี ตน่ื ขนึ้ มาสิ นายรตู ้ ําแหน่งของคณุ ชายเยไ่ หม?” “ไอบ้ า้ !” เสย่ี วเหยยี นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะระเบดิ อารมณ์ออกมา สรปุ หานชงิ กเ็ ห็นเธอระเบดิ อารมณอ์ อกมาเพราะเขากอ็ ยใู่ น หอ้ งพักผปู ้ ่ วยนด้ี ว้ ย เธอรสู ้ กึ อายมาก จับเซยี วซอู่ อกไมไ่ ด ้ แถมรา่ งทัง้ รา่ งของเขาก็ ยังบาดเจ็บเลยจะผลกั เขาออกไมไ่ ด ้ จงึ ทําไดเ้ พยี งแคม่ องไปที่ หานชงิ “เออ่ ….ชว่ ยฉันหน่อยไดไ้ หมคะ?” หานชงิ เมนิ ไมช่ ว่ ยเหลอื หลังจากเรยี กหมอเขา้ มาทัง้ สองกอ็ อก จากหอ้ งพักผปู ้ ่ วยไปดว้ ยกนั

“ทํายังไงด?ี ” เซยี วซคู่ อื ผชู ้ ว่ ยของคณุ ชายเย่ เจอผชู ้ ว่ ยแลว้ แต่ กลบั ยงั ไมเ่ จอคณุ ชายเย่ ดที ยี่ ังไมไ่ ดบ้ อกมจู่ อ่ื ” “หาตอ่ ไป” จะทํายังไงไดล้ ะ่ ? ทําไดแ้ คห่ าตอ่ ไป เสยี่ วเหยยี นมองกลับไปทห่ี อ้ งพักผปู ้ ่ วยในใจรสู ้ กึ อยากรอ้ งไห ้ คดิ ไมถ่ งึ วา่ ….คนทไ่ี ดร้ ับบาดเจ็บทั่วรา่ งนัน้ คอื เซยี วซ…ู่ … เมอื่ ไดฟ้ ังไอห้ วั เกรยี นบอกวา่ ใบหนา้ เขามบี าดแผลลกึ ไมร่ วู ้ า่ ….อนาคตจะเสยี โฉมไหม? จๆู่ เสยี่ วเหยยี นกร็ สู ้ กึ สงสารเขาขน้ึ มา * หานมจู่ อ่ื ยังคงรอแลว้ รอเลา่ กนิ ไมไ่ ดน้ อนไมห่ ลบั ยังดที ่ี วญิ ญาณยังไมเ่ ป็ นไร ซจู ว่ิ มาหาเธอตงั้ แตเ่ ชา้

“ถงึ แมค้ ณุ จะบอกฉันมากอ่ นหนา้ นว้ี า่ ใหฉ้ ันกบั ประธานหานไม่ ตอ้ งมาดแู ลคณุ อกี แตค่ รัง้ น้…ี ..ฉันไมม่ าไมไ่ ด”้ หานมจู่ อ่ื ลอบมองหนา้ อกี ฝ่ ายแตไ่ มต่ อบโตอ้ ะไรออกไป “ถา้ ฉันบอกวา่ ฉันอยากเป็ นกําลงั ใหค้ ณุ พนักงานทบี่ รษิ ัทก็ กําลงั รอคณุ อยนู่ ะ คณุ จะวา่ ยงั ไง?” ซจู่ ว่ิ พดู ขน้ึ อยา่ งกะทันหนั หานมจู่ อ่ื กย็ งั ไมต่ อบอะไรกลับ ซจู ว่ิ : “…….ดทู า่ วา่ โมเ่ ยเ่ ซนิ ไมอ่ ยแู่ ถมคณุ กไ็ มไ่ ดต้ อ้ งการ บรษิ ัทดว้ ยซ้ํา แลว้ ถา้ ……เป็ นบรษิ ัทของเขาละ่ ?” เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื ก็หยดุ ชะงัก กอ่ นจะหนั ไปมองเธอและ ในทส่ี ดุ กพ็ ดู ออกมา “หมายความวา่ ยังไง?” “แมว้ า่ งานแตง่ งานคณุ จะไมไ่ ดร้ าบรนื่ มาก แตฉ่ ันรวู ้ า่ พวกคณุ เป็ นสามภี รรยากนั กอ่ นหนา้ น้ี ตอนนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ หายไปและมคี น ตอ้ งการจะใชโ้ อกาสนเ้ี พอื่ แยง่ ชงิ ทรัพยส์ นิ และอํานาจของเขา ไป คณุ อยากจะปกป้องเขารเึ ปลา่ ?” หานมจู่ อื่ ขมวดคน้ิ มนุ่ จะรสู ้ กึ ยงั ไงดกี บั คําพดู ของซจู วิ่ ….. เหมอื นวา่ มคี นพยายามจะแยง่ บรษิ ัทของเยโ่ มเ่ ซนิ ไป?

บนโลกใบนจ้ี ะมใี ครสามารถแยง่ ชงิ สงิ่ ของจากคนอนื่ ไดง้ า่ ยๆ อยเู่ หรอ? ทา่ ทางของหานมจู่ อื่ ดเู ย็นชา เธอตอบกลบั อยา่ งเฉยเมย “เพยี งแคต่ อนนหี้ าทๆ่ี เขาอยไู่ มเ่ จอเทา่ นัน้ ใครจะโลภเอา บรษิ ัทของเขากนั ?” ซจู วิ่ ยม้ิ เล็กนอ้ ยกอ่ นจะตอบไป “ปกตกิ ็จะเป็ นพช่ี ายพอ่ เดยี วกนั ” อะไรนะ? เยห่ ลน่ิ หาน? “เธอหมายความวา่ …..เขาจะใชโ้ อกาสนเี้ พอ่ื กลบั เขา้ ตระกลู เย?่ ” เกยี่ วกบั เยโ่ มเ่ ซนิ และเยห่ ลนิ่ หาน จรงิ ๆแลว้ หานมจู่ อ่ื ….รเู ้ พยี ง นดิ หน่อยไมไ่ ดม้ ากขนาดนัน้ แตจ่ ากอารมณ์ตอนทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ พดู แลว้ มนั เห็นไดช้ ดั วา่ เขาเกลยี ดชายหนุ่มผทู ้ ม่ี พี อ่ คนเดยี วกนั ความบาดหมางระหวา่ งทัง้ สองคนเหมอื นบา้ นใหญก่ บั บา้ นเล็ก

กลัววา่ ตอ้ งมเี รอ่ื งอนื่ ๆจะตามมาอกี มากมาย “ทําไมเป็ นอยา่ งงัน้ ?” หานมจู่ อ่ื พมึ พํา “เยห่ ลน่ิ หาน….เป็ นคน แบบนัน้ จรงิ ๆเหรอ?” “คณุ คดิ วา่ เขาเป็ นคนยงั ไง? มเี รอื่ งเกดิ ขน้ึ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เขาก็ ตอ้ งคดิ อยากจะแทนทอี่ ยแู่ ลว้ คณุ คดิ วา่ ไงละ่ ?” หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ เย็นวาบไปทัง้ ตวั ราวกบั ทัง้ ตวั ของเขาถกู น้ําเย็นๆ สาดเขา้ ใหต้ งั้ แตศ่ รี ษะจรดปลายเทา้ ถา้ …เยห่ ลน่ิ หานตอ้ งการแทนทจ่ี รงิ ๆ ก…็ …ทําใหเ้ ธอผดิ หวัง มากจรงิ ๆ ในตอนนต้ี อนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ประสบอบุ ตั เิ หตุ เขาตอ้ งการเขา้ มา แทนที่ แบบนม้ี ันไมเ่ กนิ ไปหน่อยเหรอ? “เรอื่ งครัง้ นฉ้ี ันเขา้ ใจคณุ จรงิ ๆ คณุ เป็ นภรรยาของเยโ่ มเ่ ซนิ แต่ ในเวลานฉี้ ันคดิ วา่ มเี พยี งเธอเทา่ นัน้ ทจ่ี ะสามารถเปลยี่ น กระแสน้ําได ้ แตถ่ า้ ชา้ กวา่ นลี้ ะ่ ก็ ฉันเกรงวา่ ……” ซจู วิ่ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ อกี แตห่ านมจู่ อ่ื รดู ้ วี า่ เธอหมายถงึ อะไร