เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

เธอไมไ่ ดข้ บั รถมา และไมม่ คี นขับรถไปสง่ เธอเชน่ เดยี วกนั ดงั นัน้ หลังจากออกมาจากทบี่ า้ นแลว้ หานมจู่ อ่ื กเ็ ดนิ เตร็ดเตร่ คนเดยี วตรงถนนพรอ้ มทัง้ ใชโ้ ทรศพั ทม์ อื ถอื เพอื่ จะเรยี กรถทวา่ กลบั ไมม่ รี ถคนั ไหนกดรับเธอเลย ความคดิ ของเธอตอนนวี้ นอยทู่ ที่ ะเบยี นบา้ น พอหานชงิ ไมเ่ ห็น ดว้ ยแลว้ เธอจะโนม้ นา้ วเขาอยา่ งไรด?ี สดุ ทา้ ยแลว้ เธอกเ็ อาแตใ่ จกบั พชี่ ายมากไมไ่ ด ้ เธอไมส่ ามารถ ทํารา้ ยเขาหรอื โกรธเขาไดเ้ ลย แตต่ อนนหี้ านชงิ โกรธมาเมอ่ื เธอพดู ถงึ เรอ่ื งทะเบยี นบา้ น และถา้ เธอยังจะพดู ตอ่ ไปอกี ก็ เกรงวา่ ….. พอคดิ ถงึ ตรงนห้ี านมจู่ อื่ กป็ วดหวั จงึ ยนื่ มอื ออกไปนวดขมับ ตวั เอง นไ่ี มใ่ ชส่ งิ่ ทเ่ี ธอจะจัดการไดจ้ รงิ ๆ พช่ี ายของเธอไมเ่ ต็มใจยอมรับเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ ปลายทางของ ปัญหายงั คงใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ อยขู่ า้ งๆ หรอื ตอ้ งใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ไปหา หานชงิ ถงึ จะอธบิ ายปัญหานไ้ี ด?้

แตว่ า่ …….. ในขณะทคี่ ดิ เรอ่ื งนอี้ ยโู่ ทรศพั ทม์ อื ถอื ของหานมจู่ อื่ ก็สน่ั ขน้ึ เธอกม้ ลงมองมอื ถอื กอ่ นจะตระหนักไดว้ า่ น่ันคอื เสยี งเรยี กเขา้ เฉพาะของเยโ่ มเ่ ซนิ หลังจากลงั เลอยคู่ รหู่ นง่ึ หานมจู่ อื่ กร็ ับสายนัน้ เขา้ “ฮลั โหล?” “คดิ อะไรอยเู่ หรอทําไมดแู ปลกๆ?” หานมจู่ อื่ “หอื ?” ฉับพลันหลงั จบประโยคนัน้ หานมจู่ อื่ กส็ ะดงุ ้ ตกใจ “กเ็ ธอเดนิ วนไปวนมาจะสบิ นาทแี ลว้ เธออยากจะเดนิ กลับไปท่ี วลิ ลา่ ไหเ่ จยี งแบบนเ้ี หรอ?” เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ จงึ เงยหนา้ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็วกอ่ นจะมอง ไปยังขา้ งหนา้ แตเ่ ธอกลบั ไมเ่ ห็นแมแ้ ตเ่ งาใคร และใน ขณะเดยี วกนั ก็มเี สยี งหวั เราะดังออกมาจากปลายสายใน โทรศพั ทม์ อื ถอื

“หนั หลังมา” หานมจู่ อ่ื หนั กลบั ไปกอ่ นจะเห็นรถยนตท์ คี่ นุ ้ เคยอยไู่ มไ่ กลจาก ขา้ งหลังเธอภายใตพ้ ระอาทติ ยท์ กี่ ําลงั สอ่ งแสงมา ตอนท่ี 688 คดิ วา่ ฉนั จะสมหวงั ไหม เยโ่ มเ่ ซนิ ! หานมจู่ อื่ ประหลาดใจเล็กนอ้ ยและมองไปทร่ี ถของเยโ่ มเ่ ซนิ ท่ี เขา้ มาใกลเ้ ขาอยา่ งชา้ ๆ ทําไมเขาถงึ มาอยทู่ น่ี ไี่ ด?้ แถมยังมา ตามหลังเธออกี ? เป็ นไปไดไ้ หมทเี่ ขาจะตามเธอมาตลอดทาง? จนกระทง่ั รถหยดุ อยตู่ รงหนา้ เธอ หานมจู่ อื่ จงึ กา้ วไปขา้ งหนา้ และมองไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทนี่ ่ังอยเู่ บาะคนขบั “ทําไมคณุ ถงึ มาอยู่ ทนี่ ไี่ ด?้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทเี่ ธอ กอ่ นจะลงจากรถและเปิดประตใู หเ้ ธอน่ัง “ขน้ึ รถกอ่ นเถอะ”

หลงั จากขน้ึ มาบนรถแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็คาดเข็มขดั นริ ภัยกอ่ นจะ หนั ไปจอ้ งทใ่ี บหนา้ หลอ่ เหลาของเขาใกลๆ้ กอ่ นจะเมม้ รมิ ฝี ปากแน่นแลว้ จงึ พดู วา่ “ฉันไมไ่ ดท้ ะเบยี นบา้ นมา” เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ แลว้ การเคลอ่ื นไหวมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยงั คงเป็ น ตอ่ ไป และดเู หมอื นจะไมไ่ ดค้ ดิ มากอะไร เพราะกเ็ ป็ นไปตามท่ี เขาคาดไวอ้ ยแู่ ลว้ จงึ ไมแ่ ปลกใจเทา่ ไรนัก หลงั จากนัน้ ไมน่ านเยโ่ มเ่ ซนิ กห็ ดมอื เกบ็ กอ่ นจะเรมิ่ ขบั รถ เมอ่ื เห็นวา่ เขาเงยี บไปแลว้ หานมจู่ อื่ จงึ สงบลง “คณุ เดาไดต้ งั้ นานแลว้ ใชไ่ หม?” นํ้าเสยี งเธอเต็มไปดว้ ยความสงบและราบเรยี บ “อมื ” เยโ่ มเ่ ซนิ พยักหนา้ กอ่ นจะเลยี้ วรถและเปลย่ี นเสน้ ทาง เดนิ รถ “คณุ ก็เดาถกู ทางหมดแลว้ แลว้ ทําไมถงึ ยังใหฉ้ ันมาละ่ ?” หานมจู่ อื่ จอ้ งไปทเี่ ขา “คณุ ก็รวู ้ า่ การกระทําทผี่ า่ นมาของคณุ มนั ยอ้ นกลับไปยัว่ โมโหพช่ี ายของฉัน คณุ ไมไ่ ดว้ างแผนจะไปคนื ดี ใชไ่ หม?”

เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ ปาก “ถา้ ไมใ่ หเ้ ธอมา แลว้ จะเขา้ ไปทักกอ่ นได ้ ยงั ไงกนั ? หากตอ้ งการใหอ้ ภัยกนั ก็ตอ้ งทักทายกนั กอ่ นฉันถงึ จะไปตอ่ ได”้ หานมจู่ อื่ : “ไปตอ่ ?” “ไมต่ อ้ งหว่ งนะ” จๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ละมอื จากพวงมาลัยขา้ งหนง่ึ กอ่ นจะจับไปทมี่ อื ขาวๆของหานมจู่ อื่ แลว้ จงึ กลา่ วดว้ ยเสยี งนุ่มนวล “ครัง้ นผ้ี มจะ แตง่ งานกบั คณุ อยา่ งสงา่ งามและผา่ เผยพรอ้ มทัง้ บอกใหท้ กุ คน ไดร้ วู ้ า่ คณุ คอื ภรรยาของผม” เมอื่ เขาพดู ประโยคดงั กลา่ วออกไปแลว้ กห็ นั หนา้ ไปมองเธอ ดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เต็มไปดว้ ยความเสน่หาและออ่ นโยนจนดู เหมอื นเป็ นพลังแมเ่ หล็กดงึ ดดู วญิ ญาณของเธอไป หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ อตั ราการเตน้ หวั ใจของตวั เองมนั กระตกุ ไปครง่ึ จังหวะกอ่ นจะเกดิ การตอบสนองอยา่ งรวดเร็วโดยการสะบดั มอื ออกกอ่ นจะพดู วา่ “ขบั รถไปเลย!”

หลังจากจบประโยคเธอก็รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งไมถ่ กู ตอ้ ง ดงั นัน้ เธอจงึ พดู อกี ประโยควา่ “พดู อยา่ งกบั จะมใี ครมาแตง่ งานกบั คณุ อยา่ งงัน้ แหละ” หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ถกู สะบดั มอื ทงิ้ อยา่ งไมไ่ ยดแี ตเ่ ขากลับไม่ โกรธ รมิ ฝี ปากบางๆกลบั โคง้ ยมิ้ สวยงามน่ามอง กอ่ นจะยม้ิ ออกมาเบาๆ “อมื ไมใ่ ชว่ า่ คณุ รบี แตง่ งานกบั ผม แตเ่ ป็ นผม ตา่ งหากทร่ี บี อยากแตง่ งานกบั คณุ แบบนโี้ อเคใชไ่ หม? ใช ้ นามสกลุ เย?่ ” หขู องหานมจู่ อ่ื รอ้ นขนึ้ กอ่ นจะกน่ ดา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เล็กๆ จากนัน้ ก็ หนั ไปมองนอกหนา้ ตา่ งรถเพราะขเี้ กยี จจะตอ่ ลอ้ ตอ่ เถยี งกบั เย่ โมเ่ ซนิ แลว้ หลงั จากเยโ่ มเ่ ซนิ สง่ หานมจู่ อื่ กลับวลิ ลา่ ไหเ่ จยี งแลว้ กอ่ นเยโ่ ม่ เซนิ จะอา้ งวา่ มงี านทต่ี อ้ งทําจงึ ขบั ออกจากวลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง และ ตดิ ตอ่ หาหานชงิ หานชงิ รอ้ งเสยี งหลงหลังจากเห็นหมายเลขโทรศพั ทท์ โี่ ทรเขา้ มาเป็ นเบอรข์ องใคร “คณุ หานครับ”

หานชงิ เมม้ ปากแน่นจอ้ งมองไปดา้ นหนา้ โดยไมพ่ ดู อะไร ออกมา “ผมชอ่ื เยโ่ มเ่ ซนิ คณุ พอมเี วลาออกมาดม่ื กบั ผมสกั ครไู่ หม ครับ?” มันฟังดไู มส่ ภุ าพเลยทอ่ี กี ฝ่ ายเปิดมาตรงประเด็นขนาดน้ี หานชงิ จงึ หวั เราะเยาะในใจ เพอ่ื นอ้ งสาวของเขาแลว้ ผชู ้ ายคน นชี้ า่ งตรงไปตรงมามากจรงิ ๆ “ทไี่ หน?” สดุ ทา้ ยจงึ ตดั สนิ ใจเจอกนั ทบี่ ารแ์ หง่ หนงึ่ บนถนนฝ่ังทาง ตะวันตก สถานทท่ี ถี่ กู เลอื กนัน้ เกดิ ขนึ้ จากความตงั้ ใจ เมอ่ื หานชงิ มาถงึ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็จองทนี่ ั่งวไี อพที โ่ี ซนไวแ้ ลว้ และ กําลงั รอใหเ้ ขาไปหา หลงั จากผลกั ประตเู ขา้ ไป หานชงิ กเ็ หลอื บเห็นทน่ี ั่งโซฟาพรอ้ ม กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ทน่ี ่ังตรงไฟสลัวเล็กนอ้ ย

รา่ งกายทแี่ ข็งแกรง่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยง่ิ ขบั ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ดดู ยี ง่ิ ขน้ึ โอ ้ แตก่ ลบั ดเู หมอื นสนุ ัขแสนเชอ่ื ง จรงิ ๆในสายตาของหานชงิ แลว้ การปรากฏตวั ของเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ กด็ คู คู่ วรกบั นอ้ งสาวของเขา และทัง้ สองคนก็ยนื เคยี งขา้ ง เหมาะสมแตก่ บั ภมู หิ ลังครอบครัวกลบั ไมไ่ ดร้ ับการถกู เลอื ก แน่นอนวา่ สาเหตสุ ําคญั เหลา่ นี้ไมเ่ คยเกดิ ขน้ึ ในหา้ ปีกอ่ นทผ่ี า่ น มาเลย หลังจากเหตกุ ารณ์ในหา้ ปีกอ่ นทม่ี จู่ อ่ื ไดร้ ับความทกุ ขท์ รมานใน เวลาตอ่ มา และอยใู่ นสายตาเขาทเี่ ป็ นพชี่ ายดว้ ย เขาจะใหน้ อ้ งสาวของเขาเขา้ ไปตกอยใู่ นกองไฟแบบนัน้ อกี ครัง้ ไดอ้ ยา่ งไร? เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ นห้ี านชงิ กต็ ดั สนิ ใจไดม้ ากขน้ึ จงึ เดนิ กา้ วเขา้ มา หาเยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื เห็นเขาเขา้ รมิ ฝี ปากของเยโ่ มเ่ ซนิ กโ็ คง้ ขน้ึ พรอ้ มกบั รอยยม้ิ จางๆ “ผมนกึ วา่ คณุ หานจะไมเ่ ต็มใจมาซะแลว้ ”

เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานชงิ ก็เหลอื บตามองเยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ยสายตา เย็นชา “ฉันมาแคเ่ พอื่ จะบอกวา่ เลกิ กบั มจู่ อื่ ซะ” “ฮะ?” เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ ควิ้ ขน้ึ เป็ นไปตามทเี่ ขาคดิ ? ไมเ่ พยี งแตไ่ มเ่ ห็นดว้ ยเรอ่ื งของเขา กบั มจู่ อ่ื แตย่ ังพยายามจะหา้ มเขาดว้ ย? ดเู หมอื นวา่ หนทางในการจบี มจู่ อ่ื เป็ นภรรยาจะไมร่ าบรน่ื ซะแลว้ “นายคดิ วา่ ฉันมาทนี่ เี่ พอื่ เห็นดว้ ยหรอื ไง?” หานชงิ กลา่ วอยา่ ง เย็นชา “ผหู ้ ญงิ เรยี บงา่ ย ใสซอื่ แตท่ ําเรอื่ งผดิ พลาดลงไป ฉัน ทเ่ี ป็ นพชี่ ายจํามันไดข้ นึ้ ใจหมดทกุ อยา่ งวา่ นายไมม่ คี ณุ สมบตั ิ อะไรทด่ี พี อจะจบี นอ้ งสาวฉันอกี แลว้ และไมม่ แี มแ้ ตส่ ทิ ธทิ์ จ่ี ะ ปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอดว้ ย” นํ้าเสยี งของเขาคอ่ ยๆรนุ แรงขน้ึ เรอ่ื ยๆโดยไมม่ แี มแ้ ตค่ วาม ลอ้ เลน่ เลยสกั นดิ เดยี ว

แตใ่ บหนา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยงั คงประดบั รอยยม้ิ ไวต้ งั้ แตต่ น้ จนจบ แมว้ า่ ชายตรงหนา้ จะเป็ นพเี่ ขยคนโตในอนาคตของเขาก็ตาม แถมยงั ไมม่ องหนา้ กลับมาทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เลยสกั นดิ นสิ ยั ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไมม่ ใี ครในโลกเทยี บไดเ้ ลย แถมเป็ นไป ไมไ่ ดเ้ ลยทเี่ ขาจะกม้ หวั ใหใ้ คร แน่นอนวา่ นอกจากตอ่ หนา้ ผหู ้ ญงิ อนั เป็ นทร่ี ักแลว้ เขากไ็ ม่ สามารถกม้ หวั ใหใ้ ครคนอนื่ ไดอ้ กี เลยในชวี ติ นี้ ดงั นัน้ แมว้ า่ เขามาเพอื่ เจรจา แตท่ า่ ทขี องเขาในตอนนก้ี ลับดู แข็งกรา้ ว “ฉันจําไดว้ า่ ตวั เองเคยพดู ไปแลว้ กบั เธอ และฉันจะทําใหไ้ ด”้ “เธอเป็ นผใู ้ หญ่ และมชี วี ติ เป็ นของตวั เอง นอกจากวา่ ผมมลี กู กบั เธอ คณุ หานกไ็ มม่ สี ทิ ธอิ์ ะไรมาขวางแลว้ ? เรอื่ งเมอ่ื หา้ ปี กอ่ นคณุ หานเขา้ ใจมาแคไ่ หน? รมู ้ ากแคไ่ หนครับ? ถงึ มาตดั สนิ โทษผม?” เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ หานชงิ ก็หรต่ี ามองและขมวดคว้ิ มนุ่ “นายจะไมย่ อมรับวา่ เคยทํารา้ ยมจู่ อ่ื งัน้ เหรอ?”

เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขนึ้ กอ่ นจะมองไปหานชงิ “ยอมรับครับ” หานชงิ ตกตะลงึ จากการตอบยอมรับทไ่ี มม่ คี วามลังเลเลยสกั นดิ แตเ่ ดมิ เขาคดิ วา่ ชายตรงหนา้ จะไมย่ อมรับซะแลว้ ไมค่ าดคดิ เลยวา่ ชายตรงหนา้ จะยอมรับผดิ งา่ ยๆเชน่ น้ี แตป่ ระโยคทเ่ี ขาเพงิ่ พดู ไป แลว้ มนั ยังไงละ่ ? หานชงิ หรตี่ าและมองเขาดว้ ยทา่ ทางไมเ่ ขา้ ใจ “แตน่ ่ันเป็ นเรอื่ งระหวา่ งผมกบั เธอ เป็ นความสมั พันธท์ ซ่ี บั ซอ้ น ระหวา่ งผมกบั เธอ ตอนนัน้ เป็ นเพราะคนทเี่ ขา้ มาแทรกกลางทํา ใหเ้ กดิ ความเขา้ ใจผดิ ระหวา่ งผมกบั เธอ” หานชงิ หวั เราะเยาะเมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นัน้ “มใี ครบางคนทแ่ี ทรก กลางและสรา้ งปัญหาเนยี่ เป็ นเพราะถา้ นายเชอื่ ใจเธอมากพอ นายก็จะไมท่ ํารา้ ยเธอหรอก” “ก็ใชค่ รับ” เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ รมิ ฝี ปากแน่น “นเี่ ป็ นความจรงิ เชน่ กนั ถา้ ผมเชอื่ ใจเธอมากพอ ผมคงจะไมส่ งสยั ในความสมั พันธ์

ระหวา่ งเธอและพช่ี ายของผม และเธอคงไมต่ อ้ งทง้ิ ผมอยอู่ ยา่ ง โดดเดย่ี ว” เมอื่ ไดย้ นิ ถงึ ตรงนแี้ ววตาหานชงิ กห็ ดเล็กลง เมอ่ื พดู เรอ่ื งนข้ี น้ึ มามนั กเ็ ป็ นเรอื่ งจรงิ ทวี่ า่ ทงั้ สองตา่ งกไ็ มเ่ ชอ่ื ใจ และไวใ้ จกนั และกนั ครู่ ักทถี่ งึ แมว้ า่ จะรักกนั มากแคไ่ หน แตถ่ า้ หากไมเ่ ชอื่ ใจกนั ความสมั พันธก์ พ็ ังทลายลงไดง้ า่ ยๆ และในความเป็ นจรงิ นัน้ กม็ หี ลายสง่ิ ทต่ี อ้ งพจิ ารณาเกย่ี วกบั เรอื่ ง ความไวว้ างใจดว้ ย ตอนท่ี 689 ทาํ ใหด้ ที ส่ี ดุ “นายกําลงั โทษวา่ เป็ นเพราะเธอไมเ่ ชอื่ ใจนายใชไ่ หม?” เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กห็ ลบสายตา กอ่ นจะปรากฏรอยยม้ิ ขมขนื่ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย

“ผมจะไปโทษเธอไดย้ งั ไง? ตอนนัน้ เป็ นผมเองทไี่ มเ่ ชอ่ื ใจ แลว้ ผมจะขอใหเ้ ธอเชอื่ ใจผมใหม้ ากขน้ึ ไดย้ งั ไง?” หานชงิ มอง เขาทแ่ี ววตาเต็มไปดว้ ยความเศรา้ หมอง “ดเู หมอื นวา่ นายคอ่ นขา้ งจะรตู ้ วั เองดเี ลยนะนายถงึ รวู ้ า่ ระหวา่ ง พวกนายไมม่ คี วามเชอ่ื ใจกนั และกนั แตท่ ําไมถงึ ยงั ตอ้ งมายงุ่ กบั เธอกนั อกี แถมไมแ่ น่วา่ นายอาจจะทําผดิ ซํ้ารอยเดมิ เมอ่ื หา้ ปีทแี่ ลว้ กไ็ ดน้ ?่ี ” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ มามองดว้ ยแววตามงุ่ มน่ั เขาจงึ ไดเ้ ห็นแวว ตาทเ่ี ต็มไปดว้ ยความอยากรอู ้ ยากเห็นและความสงสยั ของหาน ชงิ โดยตรง “ไมแ่ น่นอนครับ เวลาหา้ ปีในชวี ติ ของนายและมจู่ อ่ื มนั มากขนาดนี้ ไมค่ ดิ วา่ ตวั เองจะเปลยี่ นแปลงไดง้ า่ ยๆเหรอ?” หานชงิ พดู ขน้ึ อยา่ งเย็นชา “ใครจะไปรลู ้ ะ่ ? เพราะครอบครัวนายมนั ทําใหอ้ ารมณ์ของนาย มนั ผดิ เพย้ี นไปอยา่ งงา่ ยๆ อกี อยา่ งนายตอ้ งการทรมาน มจู่ อื่ ลกู สาวของตระกลู หานดว้ ย เพราะงัน้ ฉันไมย่ อมใหเ้ ธอ แตง่ งานกบั นายงา่ ยๆแน่” “แลว้ อะไรทท่ี ําใหค้ ณุ ไมย่ อมใหเ้ ธอแตง่ งานกบั ผมละ่ ครับ?”

หานชงิ ขมวดควิ้ และมองไปทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ยความไมพ่ อใจ ในขณะทใี่ บหนา้ หลอ่ เหลาของเยโ่ มเ่ ซนิ กลับเต็มไปดว้ ย รอยยม้ิ ทสี่ งบและดวงตาก็เต็มไปดว้ ยความสบายใจจนดู เหมอื นวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมก่ ลัวหานชงิ เรอื่ งไมเ่ ห็นดว้ ย “เยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ มาลอ้ เลน่ แถวนอ้ี กี ฉันไมไ่ ดม้ าทนี่ เ่ี พอื่ พดู คยุ เรอ่ื งแตง่ งานของนายกบั มจู่ อื่ แตฉ่ ันมาเพอ่ื เตอื นใหน้ ายหา่ ง จากมจู่ อ่ื ซะ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ จางๆ “อยา่ งไรกต็ ามคณุ ก็รวู ้ า่ นเ่ี ป็ นเรอื่ งทเี่ ป็ นไป ไมไ่ ด ้ เราไมม่ ที างเลกิ กนั หากไมม่ กี นั และกนั ทงั้ ชวี ติ นขี้ องเรา คงตอ้ งตายอยา่ งโดดเดยี่ วไปเทา่ นัน้ ” ในตอนนคี้ ําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ ลงชว่ั ขณะและเขากเ็ หลอื บ ตามองอยา่ งอยากรอู ้ ยากเห็นไปทห่ี านชงิ “ถงึ แมค้ ณุ จะเป็ นพชี่ ายแถมตวั เองยังไมอ่ ยากแตง่ งาน แลว้ ยงั คดิ จะดงึ นอ้ งสาวใหอ้ ยเู่ ป็ นเพอื่ นแลว้ อยอู่ ยา่ งโดดเดยี่ วจนแก่ เหรอครับ?” หานชงิ : “……” สง่ิ นที้ ําใหเ้ ขาโกรธจนทําใหด้ วงตาฉายแววความไมพ่ อใจ

“คณุ ตอ้ งการทําลายความรัก แตค่ ณุ ขอรอ้ งนอ้ งคณุ ไมไ่ ดใ้ ช่ ไหม?” หานชงิ มองไปอกี ฝ่ ายดว้ ยสายตาเย็นชา กอ่ นจะคอ่ ยๆกํามอื เขา้ หากนั แน่น “ใครบอกวา่ ฉันอยากจะขดั ขวางความรักกนั ?” “ถา้ ไมใ่ ชต่ อ้ งการจะขดั ขวางความรักของนอ้ งสาวตวั เอง งัน้ คณุ กไ็ มค่ วรมาขวางแบบนี้ เพราะแคห่ า้ ปีสําหรับเรามนั ก็เพยี ง พอทจี่ ะยนื ยนั ไดม้ ากพอแลว้ ” หานชงิ ขมวดคว้ิ มนุ แมว้ า่ เขาจะไมพ่ อใจกบั ชายหนุ่มนามวา่ เย่ โมเ่ ซนิ เป็ นอยา่ งมาก แตก่ ็ไมต่ อ้ งสงสยั เลยวา่ สงิ่ ทเี่ ขาพดู ออกมาตอนนนี้ ัน้ ถกู ตอ้ ง มจู่ อ่ื กบั เขาแยกจากกนั ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ทงั้ ชวี ติ เขาอาจจะไมต่ กหลมุ รักใครไดอ้ กี และน่ันทําใหพ้ วกเขา จะตอ้ งตายอยา่ งเพยี งลําพัง เขาคดิ หาทางใหน้ อ้ งสาวเขาคนื จากนัน้ กอ็ ยเู่ คยี งขา้ งกนั ตอ่ ไป แมว้ า่ เธอจะไมไ่ ดแ้ ตง่ งานและตอ้ งอยใู่ นตระกลู หานไปตลอด ชวี ติ แตน่ ั่นกไ็ มไ่ ดส้ ําคญั อะไร เขาสรา้ งรายไดเ้ องได ้ และ สามารถสนับสนุนเธอและเสย่ี วหมโี่ ตว้ ไปตลอดชวี ติ ได ้

เธอตอ้ งการอะไร อยากทําอะไรเขาจา่ ยไดท้ กุ อยา่ งทตี่ อ้ งการ หากเธอยนื ยนั ทจี่ ะแตง่ งานกบั ใครสกั คน หานชงิ รสู ้ กึ วา่ เธอจะ พบคนทสี่ ามารถไวว้ างใจและจัดการดแู ลภายใตก้ ารควบคมุ ของเขาเอง และเป็ นคนทไี่ มก่ ลา้ จะมใี จใหก้ บั หญงิ อน่ื และไม่ กลา้ ทจี่ ะทําตวั รา้ ยกาจใสเ่ ธอ เพราะอยา่ งนอ้ ยเขากร็ ับมอื ได ้ แตม่ ันตอ้ งไมใ่ ชเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ผชู ้ ายทอี่ ยตู่ รงหนา้ เขามรี ปู รา่ งหนา้ ตาดี แตใ่ นเมอื งเป่ ยนที้ ่ี ถงึ แมว้ า่ ตระกลู หานจะเป็ นเจา้ ของบรษิ ัทใหญโ่ ต แตห่ ากเขา เผชญิ หนา้ กบั ตระกลู เยเ่ ขา้ เกรงวา่ เขาจะไมส่ ามารถควบคมุ เย่ โมเ่ ซนิ ไดเ้ ลย นอกจากนพ้ี วกเขาสองคนเคยมอี ดตี บาดหมางกนั มากอ่ น ดงั นัน้ หากใหน้ อ้ งสาวเขาแตง่ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เขาในฐานะพชี่ ายจะ สบายใจไดย้ งั ไงกนั ? “หนา้ จอทว่ั ทงั้ ถนนกําลงั จับจอ้ งมาเพอื่ ใหท้ กุ คนรวู ้ า่ เธอกําลัง จะกลายเป็ นภรรยาของผม”

เหอะ—— หานชงิ หวั เราะออกมาดงั ๆในใจ และเยโ่ มเ่ ซนิ ก็หยบิ ซอง กระดาษสนี ้ําตาลขา้ งตวั เขาออกมา และกลา่ วดว้ ยเสยี งทมุ ้ กอ่ น จะวางลงตรงหนา้ ของหานชงิ “แน่นอนวา่ นคี่ อื ทัง้ หมดของความจรงิ ใจจากผมเอง” จรงิ ใจจรงิ หรอื ? หานชงิ มองไปทซี่ องสนี ํ้าตาลนัน้ สกั พัก จากนัน้ จงึ หยบิ มันออก มาแลว้ เปิดดขู า้ งใน เมอื่ เขาเห็นประโยคเกยี่ วกบั การโอนหนุ ้ แลว้ หานชงิ รสู ้ กึ วา่ ควิ้ ของเขากระตกุ อยา่ งแรง เกดิ การคาดเดาขนึ้ ภายในใจวา่ เป็ นไป ไดไ้ หมทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ จะโอนหนุ ้ บางสว่ นของบรษิ ัทตระกลู เย?่ ใหม้ จู่ อื่ ? เมอื่ นกึ ถงึ ความเป็ นไปไดข้ อ้ นี้ หานชงิ จงึ เหลอื บตามองไปทเี่ ย่ โมเ่ ซนิ วา่ กนั ตามฐานะของตระกลู เยใ่ นเมอื งเป่ ยน้ี ถา้ เขาเต็มใจจะแบง่ หนุ ้ ใหก้ บั มจู่ อื่ จรงิ ๆนั่นแปลวา่ เขาจรงิ ใจจรงิ ๆ

ยง่ิ เขามองยอ้ นกลบั มา ยงิ่ ทําใหห้ านชงิ รสู ้ กึ ประหลาดใจมาก ขน้ึ เมอ่ื เขามองดสู ญั ญาทัง้ หมดเขา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ยม้ิ และยน่ื ปากกา ดา้ มทองให ้ “ใหพ้ ยานลงนามครับ” เขามองคา้ งทปี่ ากกาดา้ มนัน้ กอ่ นจะมองความเจ็บปวดที่ ปรากฏออกมา จนทําใหห้ านชงิ รสู ้ กึ สงสยั ในสญั ญาทอี่ ยู่ ตรงหนา้ ฉบบั นเี้ ขา้ “อยา่ สงสยั เลย สญั ญาฉบบั นเี้ ป็ นของจรงิ ถา้ คณุ ไมเ่ ชอื่ โทร ถามทนายผมตอนนไ้ี ดเ้ ลย” หานชงิ เงยหนา้ ขน้ึ และมองไปทเี่ ขา เยโ่ มเ่ ซนิ ยม้ิ เล็กนอ้ ย “คณุ เห็นถงึ ความจรงิ ใจของผมบา้ งยังครับ? พเี่ ขย?” หานชงิ ：“……” หานชงิ กดั ฟันแน่นและพดู วา่ “ใครคอื พเี่ ขยนาย? อยา่ พดู พลอ่ ยๆ!” “ตะโกนทําไมละ่ ครับ?” เยโ่ มเ่ ซนิ ยกยมิ้ “เมอื่ ผมแตง่ งาน กบั มจู่ อื่ ถงึ คณุ ไมอ่ ยากจะเป็ นคณุ กต็ อ้ งเป็ นอยดู่ ”ี

หานชงิ หลับตาขม่ ความโกรธทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ กําลังโจมตเี ขาอยู่ หลังจากนัน้ เขาจงึ เงยหนา้ ขนึ้ จอ้ งไปยังชายทอี่ ยตู่ รงขา้ มเขา “เธอเห็นหรอื ยงั ?” เมอื่ ไดย้ นิ ดงั นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ลกิ ควิ้ “ไมจ่ ําเป็ นครับ เพยี งแคเ่ ธอ แตง่ งานกบั ผม ผมไมไ่ ดต้ อ้ งการใหเ้ ธอถกู กดดนั ในแงแ่ บบน”ี้ เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นห้ี านชงิ กก็ ลบั มองเขาดว้ ยความชน่ื ชมเล็กนอ้ ย และรวู ้ า่ จะซอ่ นเรอื่ งของวนั นไ้ี มใ่ หม้ จู่ อื่ ไดร้ ับรู ้ “ถา้ นายบอกใหเ้ ธอรวู ้ า่ นายใหเ้ ธอถอื หนุ ้ ทัง้ หมด เธอจะกลา้ แตง่ งานกบั นาย” “ดเู หมอื นพเี่ ขยจะยอมใหเ้ ราสองคนแตง่ งานกนั เลยนะครับ” เมอื่ ไดร้ ับคําตอบทตี่ อ้ งการ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยนื ขนึ้ กอ่ นจะยกยมิ้ ดว้ ย ความพอใจ “ถา้ งัน้ ผมไมร่ บกวนแลว้ ครับ” หานชงิ ตกตะลงึ ไปชวั่ ครเู่ พราะตวั เองยงั ไมไ่ ดต้ อบตกลงอะไร ไปเลย แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ กลบั หยบิ กญุ แจรถออกไปแลว้ ใบหนา้ ของ หานชงิ เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย เมอื่ เขาตอ้ งการเก็บสญั ญาทย่ี งั อยู่ บนโตะ๊ เพราะกลวั วา่ คนอนื่ จะถอื ออกไป กอ่ นจะกม้ ลงมอง

เอกสารสญั ญาทอี่ ยใู่ นมอื พลันดวงตาของหานชงิ กค็ อ่ ยๆ ซบั ซอ้ นขนึ้ เยโ่ มเ่ ซนิ ใหท้ รัพยส์ มบตั ทิ ัง้ หมดแกม่ จู่ อื่ ตราบใดทมี่ จู่ อื่ ใชน้ ามสกลุ เยอ่ ยา่ งถกู ตอ้ งตามกฎหมายและหนุ ้ ครงึ่ หนงึ่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็จะถกู โอนใหเ้ ธอโดยตรง แตถ่ า้ หากทัง้ สองคนหยา่ รา้ งกนั กลางคนั หรอื มอี ะไรเกดิ ขน้ึ หนุ ้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ และทรัพยส์ นิ ทงั้ หมดภายใตช้ อื่ ของเธอจะเป็ นของหานมจู่ ื่ อทงั้ หมด หรอื กลา่ วอกี นัยคอื ถา้ ทงั้ สองหยา่ รา้ งกนั เยโ่ มเ่ ซนิ จะไมไ่ ดร้ ับ อะไรเลย แมแ้ ตเ่ งนิ แดงเดยี ว โอไ้ มส่ …ิ .. ไมใ่ ชแ่ คเ่ งนิ แดงเดยี ว แตแ่ ม ้ สกั นดิ ก็ไมไ่ ดร้ ับเลย ทเี่ ขาสบายใจไดข้ นาดนเี้ ป็ นเพราะเยโ่ มเ่ ซนิ ทมุ่ ไปทกุ อยา่ งแลว้ และไมก่ ลัวคําปฏเิ สธพช่ี ายอยา่ งเขาเลย หานชงิ ถอนหายใจเฮอื กใหญ่ มจู่ อื่ นะมจู่ อ่ื ทําไมเธอถงึ มชี วี ติ ยากขนาดน?ี้

ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะความเสน่หาจะมชี ายหนุ่มคนไหนจะยอมเอา ทรัพยส์ นิ ทัง้ หมดของตวั ใหห้ ญงิ สาวตอ่ หนา้ แบบน?ี้ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ คอื ไมใ่ หเ้ ธอรเู ้ รอื่ งราวนดี้ ว้ ย ตอนที่ 690 ไมร่ สู้ ถานการณ์ เมอื่ หานมจู่ อ่ื ไปทํางานในวันจันทร์ เธอกเ็ ห็นกลมุ่ คนทก่ี ําลงั รวมตวั กนั อยตู่ รงประตบู รษิ ัทจากระยะไกลๆ เธอรสู ้ กึ ประหลาด ใจวา่ เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ ? มคี นมากในชว่ งเชา้ ตรขู่ นาดนมี้ ันไมใ่ ชเ่ รอื่ งปกติ บรษิ ัทของเธอ ไมน่ ่าจะมลี กู คา้ มากขนาดน้ี หรอื ตอ่ ใหม้ ลี กู คา้ ก็ไมน่ ่าจะมารวมตวั กนั เยอะขนาดน้ี รอจนกระทง่ั เขา้ ไปใกล ้ หานมจู่ อ่ื ก็พบวา่ กลมุ่ คนเหลา่ นัน้ ลว้ น เป็ นคนทเี่ ธอรจู ้ ัก เป็ นพวกทตี่ ามถา่ ยภาพเธอกอ่ นหนา้ สมัยท่ี อยตู่ า่ งประเทศ ทงั้ หมดเป็ นนักขา่ ว

เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ ? หรอื วา่ บรษิ ัทของเธอกําลงั มปี ัญหาอะไร? หานมจู่ อื่ ใหค้ นขบั รถของเยโ่ มเ่ ซนิ จอดรถใกลๆ้ หลงั จากนัน้ เธอ ก็โทรหาเสยี่ วเหยยี น วนั นเ้ี ธอไมไ่ ดม้ าบรษิ ัทเร็วนัก ดังนัน้ ในเวลานจ้ี งึ มคี นมาถงึ กอ่ น ตอ้ งถามกอ่ นวา่ สถานการณต์ อนนเี้ ป็ นอยา่ งไร ใครจะไปรวู ้ า่ ในตอนทเี่ ธอกําลงั จะกดโทรออก โทรศพั ทข์ อง เธอก็ดงั ขน้ึ มาซะกอ่ น หานมจู่ อื่ มองไปทหี่ นา้ จอ เป็ นเสย่ี วเหยยี นทโ่ี ทรเขา้ มา เธอกดรับในทนั ที เมอ่ื กดรับสายแลว้ ยังไมท่ นั ทหี่ านมจู่ อื่ จะไดท้ นั พดู อะไร ก็ได ้ ยนิ เสยี งรอ้ นใจของเสย่ี วเหยยี นทดี่ งั มาจากอกี ฝ่ัง “มจู่ อ่ื เธอจะมาบรษิ ัทหรอื ยัง? ถา้ ยงั ไมม่ าเธออยา่ งพง่ึ รบี เขา้ มา ทบี่ รษิ ัทนะ หนา้ บรษิ ัทเราตอนนกี้ ําลังมนี ักขา่ วอยเู่ ต็มไปหมด เลย”

หานมจู่ อื่ “…………” เธอมองไปทก่ี ลมุ่ คนทอ่ี ยไู่ มไ่ กล กอ่ นเมม้ รมิ ฝี ปากแดงเอาไว ้ แน่น “ตอนนฉี้ ันอยแู่ ถวๆ บรษิ ัท” “งัน้ เธออยา่ มาตรงประตบู รษิ ัทนะ มนี ักขา่ วอยเู่ ต็มไปหมดเลย!” “มเี รอื่ งอะไร? ทําไมถงึ มนี ักขา่ วเยอะขนาดน?้ี เธอรเู ้ รอื่ ง สถานการณใ์ นตอนนไี้ หม?” เกดิ อะไรขนึ้ ?หานมจู่ อื่ เกดิ ความสงสยั เธอรสู ้ ถานการณ์อะไรนี้ ไหม? “ตอนนฉ้ี ันกลวั วา่ คนทงั้ ประเทศจะรจู ้ ักเธอหมดแลว้ นะสิ หรอื ตอ่ ใหไ้ มร่ จู ้ ัก ตงั้ แตว่ ันนเ้ี ป็ นตน้ ไปไดร้ จู ้ ักแน่น อาจจะรหู ้ มดแลว้ วา่ เธอเป็ นใคร จๆู่ นักขา่ วก็โผลม่ าเยอะขนาดน้ี ในใจเธอไมค่ ดิ บา้ งเลยเหรอ?” หานมจู่ อื่ “……..”

คําพดู เหลา่ นัน้ ทําใหห้ านมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ภายในใจเต็มไปดว้ ยหมอก ควนั ดเู ลอื นราง เธอขมวดคว้ิ แน่น “ทา้ ยทสี่ ดุ แลว้ เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่น? รบี อธบิ ายมาเร็วส”ิ ถา้ พดู ตามเหตผุ ล ถงึ แมว้ า่ เธอจะเป็ นทรี่ จู ้ ักในฐานะนัก ออกแบบ แตก่ ็คงไมต่ อ้ งอกึ ทกึ ครกึ โครมขนาดน้ี และเธอก็ ไมใ่ ชด่ าราหนา้ ใหมท่ ค่ี นชนื่ ชอบดว้ ย หรอื ตอ่ ใหเ้ ป็ นดาราหนา้ ใหมท่ ค่ี นชนื่ ชอบ แตก่ ็เป็ นไปไมไ่ ดท้ ี่ คนทงั้ ประเทศจะรจู ้ ัก ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ จงึ รสู ้ กึ งนุ งงเป็ นอยา่ งมาก “ใหต้ ายเถอะ ฉันละ่ อยากจะหยกิ เธอใหต้ ายจรงิ ๆ บางทเี ธอ อาจจะไมร่ เู ้ รอื่ งเหลา่ นก้ี ไ็ ด ้ โอเค…. ฉันถามเธอหน่อย ตอนที่ เธอเดนิ ทางมานเ้ี ธอไมส่ งั เกตเห็นอะไรทแ่ี ตกตา่ งไปบา้ ง เหรอ?” เห็นอะไรทแี่ ตกตา่ งจากเดมิ ระหวา่ งทาง? หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตา เธอใชเ้ วลาสองวนั อยกู่ บั เยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื คนื ก็ถกู เขากอดจนหลบั ไป แถมเมอ่ื คนื …..

เมอ่ื นกึ ถงึ เรอ่ื งเมอ่ื คนื เธอก็กะแอมไอออกมาเบาๆ บนหนา้ แสดงออกถงึ อาการขดั เขนิ ตอนนัน้ เธองว่ งนอน ดงั นัน้ เธอเลยพงิ เบาะแลว้ งบี หลับไปครู่ หนงึ่ ระหวา่ งทาง เมอื่ ไดฟ้ ังจากสง่ิ ทเ่ี สยี่ วเหยยี นพดู เธอจงึ ไดโ้ ผลห่ ัวออกไป มองรอบๆ จากในตอนแรกทไ่ี มเ่ ห็นอะไรแปลกจากเดมิ ทวา่ ตอ่ มาเธอก็เห็นเงารา่ งคนุ ้ เคยจากระยะไกล……. ดเู หมอื นวา่ จะเป็ นเงารา่ งของตวั เธอเอง รปู นั่น….. ดเู หมอื นวา่ จะเป็ นรปู หลงั จากทเี่ ธอไปงานเลย้ี งฉลองรับรางวัลที่ ตา่ งประเทศ มันขนึ้ ไปอยทู่ ห่ี นา้ จอมอนเิ ตอรข์ องเมอื งไดย้ งั ไง? แลว้ ใครเป็ น คนโฆษณาใหเ้ ธอ? น่าเสยี ดายทอ่ี ยคู่ อ่ นขา้ งไกล จงึ มองเห็น ตวั หนังสอื ไดไ้ มช่ ดั เธอจงึ ไดห้ นั ไปสง่ั คนขบั รถ “ลงุ หลนิ รบกวนลงุ ขบั รถไปตรงนัน้ ใหห้ น่อยคะ่ ” เธอหนั ไปชใ้ี หล้ งุ หลนิ ดู ลงุ หลนิ เป็ นคนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ั ใหม้ าขบั รถใหเ้ ธอเพอื่ รับสง่ ไปกลับทว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง

ลงุ หลนิ พยกั หนา้ รับ หลังจากนัน้ กข็ บั รถไปยังทตี่ ําแหน่งตามท่ี เธอสง่ั หลังจากทรี่ ถหยดุ ลง หานมจู่ อ่ื ก็เลอื่ นกระจกลง โผลห่ นา้ ออกมามองอยา่ งจรงิ จัง เมอ่ื อยใู่ นระยะใกลใ้ นทสี่ ดุ หานมจู่ อ่ื ก็ สามารถมองเห็นตวั หนังสอื บนจอ หลังจากทมี่ องดอู ยพู่ ักหนง่ึ เธอกอ็ ดทจ่ี ะหนา้ เหอ่ แดงไมไ่ ด ้ ไอ ้ บา้ เยโ่ มเ่ ซนิ …… ทําไมไมถ่ ามเธอกอ่ นดว้ ย….. ในตอนทล่ี งุ หลนิ ขบั รถอยเู่ ขาไดเ้ ห็นมนั ไปแลว้ เพยี งแตใ่ น เวลานัน้ คณุ ผหู ้ ญงิ หลบั พักผอ่ นอยู่ เขาเลยไมร่ บกวนเธอ ตอนนเ้ี มอื่ เห็นวา่ คณุ ผหู ้ ญงิ ใหเ้ ขาวนรถกลับมาดู ลงุ หลนิ กอ็ ดที่ จะอมยมิ้ ไมไ่ ด ้ กอ่ นจะพดู ขน้ึ วา่ “คณุ ชายเยก่ ด็ มู งุ่ ม่ันดนี ะครับ” หานมจู่ อื่ “……..” ไดย้ นิ ลงุ หลนิ พดู อยา่ งนัน้ หานมจู่ อื่ ก็อดไมไ่ หวทจ่ี ะกดั รมิ ฝี ปาก ลา่ ง

เขามงุ่ ม่นั ไมเ่ พยี งแตม่ งุ่ ม่นั ทัง้ ยงั เจา้ เลห่ ด์ ว้ ย เรอื่ งใหญข่ นาดน้ี เขาไมบ่ อกเธอสกั คํา จนเธอตอ้ งมารเู ้ องในตอนนี้ คนๆ น!ี้ เพยี งแคข่ อแตง่ งานสําเร็จตอ้ งหลงระเรงิ ขนาดนเ้ี ชยี ว? คดิ มาถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อ่ื กก็ ดโทรหาเยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ กดรับสายดว้ ยน้ําเสยี งออ่ นโยน “ทําไมคดิ ถงึ ผมเร็วจัง?” “คดิ ถงึ กบั ผนี ่ะส!ิ ”หานมจู่ อ่ื ดา่ เขาออกไปตรงๆ ในคําแรก “บน จอมอนเิ ตอรน์ ม้ี ันเรอ่ื งอะไรกนั ?” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งจากปลายสายเยโ่ มเ่ ซนิ กก็ ดยม้ิ ทมี่ มุ ปาก กอ่ น จะเอย่ ถามเธอในเวลาตอ่ มา “พอใจไหมครับ?” หานมจู่ อื่ “………พอใจอะไร?” “สง่ิ ทผ่ี มทําเป็ นเป็ นการประกาศใหค้ นทัง้ โลกรไู ้ งวา่ อกี ไมน่ าน คณุ จะกลายเป็ นภรรยาของผมแลว้ ตอนนที้ กุ คนกจ็ ะรแู ้ ลว้ วา่ คณุ จะแตง่ งานใหก้ บั ผมเยโ่ มเ่ ซนิ ดสู วิ า่ ตอ่ ไปคณุ จะหนยี งั ไง” ดวู า่ หลงั จากนคี้ ณุ จะหนไี ดอ้ กี ไหม……

ประโยคนีท้ ําเอาหานมจู่ อ่ื ถงึ กลบั ใจเตน้ แรง จๆู่ ไอบ้ า้ นกี้ ําลงั พดู อะไร? นเ้ี ขายังคดิ วา่ เธอยังจะหนอี กี เหรอ? “คณุ ทําแบบน…้ี …” หานมจู่ อื่ เงยหนา้ มองจอมอนเิ ตอรท์ มี่ ี ขอ้ ความกําลงั เลอื่ นออกอากาศ ดวงตาคสู่ วยกําลงั ฉายแวว ซบั ซอ้ น “กลัววา่ ฉันจะหนงี ัน้ เหรอ?” อกี ฝ่ ายเงยี บเสยี งไปสกั พักกอ่ นจะพดู ออกมา “ไมใ่ ช”่ “ไมใ่ ชว่ า่ กลัวคณุ จะหนี หรอื ตอ่ ใหค้ ณุ หนผี มกจ็ ะไลต่ ามคณุ กลับมาเอง” “นเ่ี ป็ นความจรงิ ใจของผม กอ่ นหนา้ ทต่ี ดิ หนค้ี ณุ ผมจะคนื กลบั ใหค้ ณุ มากกวา่ ” “มจู่ อื่ นผี้ มจรงิ ใจนะ” ไมร่ วู ้ า่ เงยี บไปนานแคไ่ หน หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ หวั ใจตวั เองกําลัง เตน้ ผดิ ปกติ แมว้ า่ เธอจะไดย้ นิ คําพดู เหลา่ นผ้ี า่ นโทรศพั ท์ ทวา่ หานมจู่ อ่ื ก็ยงั มองไปขา้ งหนา้ อยา่ งขดั เขนิ พลางสบสายตาเขา้ กบั ลงุ หลนิ ทกี่ ําลังขบั รถอยู่ ทําใหร้ สู ้ กึ ผดิ

เธอเลยดงึ สายตากลบั หลงั จากนัน้ ก็ลดเสยี งตวั เองลง “ตอนนห้ี นา้ ประตบู รษิ ัทฉันคนเต็มไปหมด เพราะคณุ เลย แลว้ อยา่ งนฉ้ี ันจะเขา้ ไปยังไง?” เยโ่ มเ่ ซนิ อดยมิ้ ไมไ่ ด ้ “ไมด่ เี หรอ จะไดช้ ว่ ยคณุ โฆษณาบรษิ ัท ตามใจคณุ ไง?” “เยโ่ มเ่ ซนิ !” หานมจู่ อ่ื หงดุ หงดิ ตอนนมี้ คี นอยหู่ นา้ ประตบู รษิ ัทอยเู่ ยอะเต็ม หมด แมแ้ ตเ่ ธอก็ยังเขา้ บรษิ ัทไมไ่ ดจ้ นเธอนกึ ตลกกบั ตวั เอง “โอเคครับ” เพราะกลัววา่ เธอจะโกรธทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เสยี งออ่ น ลง พยายามพดู ปลอบประโลมเธอ “ตอนนมี้ ันเพยี งแคเ่ รมิ่ ตน้ ดงั นัน้ นักขา่ วจะเขา้ มาสมั ภาษณ์ อยา่ งเอาเป็ นเอาตายเลย หลังจากนัน้ ไมก่ วี่ ันเดย๋ี วกเ็ ป็ นปกติ เอง ตอนนผ้ี มจะใหล้ งุ หลนิ มาบรษิ ัทผม” หานมจู่ อ่ื “ไปบรษิ ัทคณุ ?” “อมื้ เปลยี่ นสภาพแวดลอ้ มการทํางานไง มาทํางานรว่ มกบั วา่ ที่ สามี ไมด่ เี หรอ?

หานมจู่ อ่ื “……….” เธอละ่ เชอ่ื ในความเจา้ เลห่ ข์ องเยโ่ มเ่ ซนิ เลยจรงิ ๆ! ไอบ้ า้ น!่ี หานมจู่ อ่ื กดั ฟันพดู ออกมา “ใครเขาอยากจะทํางานกบั คณุ กนั ? คณุ น่ะคดิ ไปเอง!” เธอหงดุ หงดิ จงึ ตดั สายเยโ่ มเ่ ซนิ ลงุ หลนิ ทอ่ี ยขู่ า้ งหนา้ ถงึ กลบั อดยม้ิ เมอ่ื เห็นฉากนี้ หลังจากวาง สายหานมจู่ อ่ื กค็ ดิ ถงึ ปัญหาหนงึ่ ซงึ่ สําคญั มาก บรษิ ัทของเธอ ถกู นักขา่ วลอ้ มไวอ้ ยา่ งนี้ สง่ิ ทน่ี ักขา่ วตอ้ งการมากทส่ี ดุ คอื การ รวบรวมขอ้ มลู พวกเขาถงึ กบั มาหาเธอทบี่ รษิ ัท งัน้ โรงเรยี นของ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ละ่ ? แยแ่ ลว้ ! ตอนท่ี 691 ผลงานชน้ิ เด็ด

เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ หานมจู่ อ่ื ไมท่ ันไดค้ ดิ ถงึ เรอ่ื งอน่ื ใหล้ ะเอยี ด ก็ไดใ้ หล้ งุ หลนิ เลย้ี วกลับไป “คณุ นายนอ้ ย จะไปตอนนเ้ี ลยมัย้ ครับ?” “ใชค่ ะ่ ” หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ ดว้ ยสหี นา้ จรงิ จัง เธอตอ้ งไปดทู ห่ี นา้ ประตโู รงเรยี นเพอื่ ดสู กั หน่อยวา่ สถานการณ์ตอนนเ้ี ป็ นอยา่ งไร ถา้ นักขา่ วลอ้ มรอบหนา้ ประตโู รงเรยี นเอาไว ้ เมอ่ื เป็ นอยา่ งนัน้ แลว้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จะไดร้ ับผลกระทบอะไรพวกนัน้ หรอื เปลา่ เมอื่ ลงุ หลนิ เห็นเธอมสี หี นา้ จรงิ จังออกมา กร็ บี ขบั มงุ่ หนา้ ออกไปในทศิ ทางเป้าหมายทเ่ี ธอเอย่ ถงึ สง่ิ ทท่ี ําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ ผดิ คาดขน้ึ มากค็ อื ตอนทถ่ี งึ หนา้ ประตู โรงเรยี นแลว้ นัน้ กลบั พบวา่ ตรงดา้ นหนา้ ประตโู รงเรยี นกลบั เงยี บสงบอยา่ งไมน่ ่าเชอื่ ไมม่ นี ักขา่ วแมแ้ ตค่ นเดยี ว หานมจู่ อ่ื เกดิ ความแปลกใจขน้ึ มา ทัง้ ๆทห่ี นา้ ประตบู รษิ ัทของ เธอยังถกู ลอ้ มรอบจนแน่นเสยี จนแมแ้ ตน่ ํ้าสกั หยดก็ผา่ นเขา้ ไป ไมไ่ ดข้ นาดนัน้ แตห่ นา้ ประตโู รงเรยี นแหง่ นก้ี ลับไมม่ นี ักขา่ ว แมแ้ ตค่ นเดยี ว นมี่ ันเรอ่ื งอะไรกนั ?

คดิ อยไู่ ดส้ กั พัก จากนัน้ หานมจู่ อื่ ก็ไดเ้ อย่ ออกมาวา่ “ก็คงจะไม่ มอี ะไรแลว้ ไปบรษิ ัทตระกลู เยก่ นั เถอะ” “ครับ คณุ นายนอ้ ย” หลงั จากทเี่ ดนิ ทางมาถงึ บรษิ ัทตระกลู เยน่ ัน้ หานมจู่ อ่ื ก็พบวา่ บรเิ วณใตต้ กึ บรษิ ัทตระกลู เย่ ก็ไมม่ นี ักขา่ วเลยเชน่ เดยี วกนั เธอวงิ่ วนุ่ ไปมาแลว้ สามทตี่ ลอดทัง้ เชา้ นี้ มเี พยี งแคห่ นา้ ประตู บรษิ ัทของตนทถี่ กู ลอ้ มเอาไวเ้ สยี จนแน่นหนา นมี่ ันทําไมกนั ? หรอื เธอดนู ่ารังแกนักรไึ ง? ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะเหตใุ ด ความคดิ นถ้ี งึ ไดผ้ ดุ ขนึ้ มาในหวั ดู เหมอื นวา่ จะเป็ นเพราะวา่ นักขา่ วพวกนัน้ ไมก่ ลา้ เขา้ ไปยั่ว อารมณ์เยโ่ มเ่ ซนิ สนิ ะ ก็เลยวง่ิ กรกู นั มายังบรษิ ัทของเธอแทน “คณุ นายนอ้ ย ตอ้ งการจะโทรหาคณุ ชายเยห่ รอื เปลา่ ครับ?” “ไมต่ อ้ ง เดย๋ี วฉันขน้ึ ไปหาเขาเองดกี วา่ ลงุ หลนิ วันนลี้ ําบาก คณุ ลงุ แลว้ ทไ่ี ปโน่นมานกี่ บั ฉันตัง้ หลายรอบ คณุ ลงุ กลับไปพัก กอ่ นเถอะ”

ลงุ หลนิ คดิ อยสู่ กั พักนงึ ในเมอ่ื หานมจู่ อื่ จะตอ้ งไปหาเยโ่ มเ่ ซนิ งัน้ เขาจะอยตู่ รงนต้ี อ่ ไปมันก็ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไร ดงั นัน้ กเ็ ลย พยักหนา้ ตอบรับออกไป “ครับ คณุ นายนอ้ ย ถา้ คณุ นายนอ้ ย ตอ้ งการเรยี กใชก้ ็คอ่ ยโทรเรยี กลงุ หลนิ นะครับ” “ขอบคณุ นะคะลงุ หลนิ ” หลงั จากทล่ี งุ หลนิ ขบั รถออกไป หานมจู่ อื่ ก็เดนิ เขา้ ไปในบรษิ ัท ตระกลู เยต่ ามลําพัง แตเ่ ธอไมไ่ ดส้ งั เกตเลยวา่ มเี หลา่ ปาปารัสซกี ําลงั แอบซมุ่ อยู่ หา่ งๆในมมุ มดื ทไ่ี มไ่ กลออกไป คนทกี่ ําลังซมุ่ อยตู่ รงนัน้ ความ จรงิ แลว้ มไี มน่ อ้ ยเลยทเี ดยี ว แตก่ ็ไมไ่ ดเ้ ยอะเทา่ กบั ทหี่ นา้ บรษิ ัทของหานมจู่ อื่ ขนาดนัน้ ทางดา้ นของกลมุ่ พวกทก่ี ําลังหลบกนั อยใู่ นมมุ ลบั “เห็นหรอื เปลา่ ? ฉันบอกพวกนายแลว้ วา่ ใหม้ าเตรยี มดกั รอกนั อยทู่ น่ี ่ี ไมผ่ ดิ เลยเห็นมยั้ ละ่ ? ในทสี่ ดุ คนทอ่ี ยากเจอกม็ าแลว้ รบี ถา่ ยเร็ว” “แมง่ ทําไมมนั ถงึ เล็กขนาดนกี้ นั วะ? นม่ี ันถา่ ยไปแลว้ จะเอาไป ตพี มิ พย์ ังไงเนย่ี ? มองไมช่ ดั เลย มอื ทจ่ี ับกลอ้ งกอ็ ยา่ สนั่ สวิ ะ”

“นายตาบอดหรอื ไง? มอื ฉันสน่ั ทไี่ หนกนั คนเล็กเกนิ ไป ตา่ งหาก ตําแหน่งนายก็เป็ นคนเลอื กเองนี่ เลอื กทถี่ า่ ยมาอยา่ ง นแ้ี ลว้ จะใหฉ้ ันถา่ ยยังไง? “แมง่ เอย๊ !” คนกลมุ่ นหี้ ลบกนั อยตู่ รงบรเิ วณทไ่ี กลออกมาจากหนา้ ประตู ใหญพ่ อสมควร นกึ โมโหกนั ขน้ึ มากนั แบบสดุ ๆ “ไกลขนาดน้ี ถา่ ยไปมันก็ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ยดู่ ี แลว้ ภาพทเี่ ห็นหนา้ ชดั ๆก็ยังไม่ มอี กี แมง่ เอย๊ ! ทําไมบรษิ ัทตระกลู เยม่ นั ถงึ ตอ้ งน่ากลัวขนาดนี้ กนั ?” หานมจู่ อ่ื ทเ่ี ขา้ ไปในตัวอาคารไปแลว้ ไมไ่ ดร้ ับรถู ้ งึ เรอื่ งนเี้ ลย เธอไมค่ นุ ้ เคยกบั ทนี่ นี่ ัก คดิ จะมาหาเยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ขา้ มาอยา่ งไม่ คดิ อะไรมากมาย แตท่ วา่ ถงึ อยา่ งไรตอนนเ้ี ธอกไ็ มใ่ ชค่ นของบรษิ ัทนี้ ดงั นัน้ กเ็ ลย ยังตอ้ งทําตามหลักของแขกผมู ้ าเยอื น จงึ ไดเ้ ดนิ มงุ่ หนา้ ไปยงั หนา้ เคานเ์ ตอรป์ ระชาสมั พันธท์ ันที แผน่ โปสเตอรแ์ ขวนตดิ อยเู่ ป็ นเวลานาน พนักงานทัง้ หลายของ บรษิ ัทตระกลู เยต่ า่ งสมุ หวั เมาทม์ อยกนั อกี ทงั้ ในตอนนบ้ี น อนิ เทอรเ์ น็ตยงั เต็มไปดว้ ยขา่ วของเยโ่ มเ่ ซนิ กบั หานมจู่ อ่ื ทัง้ นัน้

ดงั นัน้ แลว้ ในตอนทหี่ านมจู่ อ่ื เดนิ เขา้ ไปยังดา้ นหนา้ ประชาสมั พันธน์ ัน้ ตอนทพี่ นักงานประชาสมั พันธก์ ําลังเตรยี มท่ี จะเอย่ ถามวา่ เธอไดน้ ัดเอาไวก้ อ่ นหรอื เปลา่ นัน้ ทนั ทที เี่ งยหนา้ ขน้ึ มากพ็ บวา่ … นไี่ มใ่ ชว่ า่ ทค่ี ณุ นายแหง่ บรษิ ัทตระกลู เยห่ รอื น?ี่ ไหนเลยจะกลา้ ถามอะไรมากมายละ่ เอย่ ออกมาเสยี งดงั ทันที “คณุ นายนอ้ ย เย”่ ทนั ทที หี่ านมจู่ อ่ื มาถงึ คําพดู ทเี่ ตรยี มจะพดู ออกไปไดถ้ กู อกี ฝ่ าย ทําใหเ้ ธอตอ้ งเกบ็ กลับไปเสยี อยา่ งนัน้ จากนัน้ ก็มองอกี ฝ่ ายไป อยา่ งอง้ึ ตะลงึ “ทําไมเธอ…ถงึ ร…ู ้ ” “คณุ นายนอ้ ยเย่ มาหาคณุ ชายเยใ่ ชม่ ัย้ คะ? ฉันนําทางไปเองคะ่ ทางนเี้ ป็ นลฟิ ตส์ ว่ นตวั ของทา่ นประธาน คณุ นายนอ้ ยเยข่ น้ึ ลฟิ ต์ ตวั นไ้ี ปมันเร็วทส่ี ดุ แลว้ คะ่ ” พดู จบก็อาสาเขา้ ไปกดลฟิ ตใ์ หก้ บั เธอจนเสร็จสรรพ ในตอนที่ ประตลู ฟิ ตเ์ ปิดออกนัน้ ก็ยงั เอย่ เสยี งนอบนอ้ มออกมาวา่ “คณุ นายนอ้ ยเยร่ ะวังคะ่ ”

มมุ ปากของหานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จี่ ะฉกี ยมิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย “ขอบคณุ เธอนะ” พนักงานประชาสมั พันธส์ าวดวงตาเบกิ กวา้ งออกมาดว้ ยความ ตนื่ ตกใจทันที “คณุ นายนอ้ ยเย่ ไมต่ อ้ งเกรงใจกนั ถงึ ขนาดนี้ หรอกคะ่ ! คณุ รบี ขน้ึ ไปเถอะคะ่ !” จากนัน้ ก็กดปิดใหเ้ ธอ หลังจากทปี่ ระตลู ฟิ ตป์ ิดลง หานมจู่ อ่ื ยนื อยใู่ นพน้ื ทเ่ี ล็ก ๆเพยี ง ลําพัง เธอยนื พงิ ผนังลฟิ ต์ ไมร่ วู ้ า่ อกี สกั ครเู่ ยโ่ มเ่ ซนิ เห็นเธอแลว้ จะแสดงสหี นา้ ยังไงออกมา ถงึ แมว้ า่ ตอนทเ่ี ขาโทรมาบอกใหเ้ ธอมาหาเขาทบ่ี รษิ ัทของเขา เพอ่ื เปลย่ี นสถานทท่ี ํางาน แตเ่ ธอไมไ่ ดเ้ ตรยี มอะไรมาเลย มา ทน่ี ค่ี าดวา่ ก็คงจะทําไดแ้ คเ่ พยี งอยทู่ น่ี อ่ี ยา่ งไรส้ าระไปวนั นงึ แตถ่ งึ อยา่ งไรทห่ี นา้ ประตบู รษิ ัทของเธอตอนนก้ี เ็ ต็มไปดว้ ย นักขา่ วทัง้ นัน้ ถา้ เธอกลบั ไปละ่ ก็ จะตอ้ งถกู พวกนักขา่ วเบยี ด กนั เขา้ มาจนแมแ้ ตป่ ระตทู างเขา้ ก็เขา้ ไปไมไ่ ดแ้ น่ๆ คดิ ไปแลว้ กร็ สู ้ กึ ปวดหวั ขนึ้ มาทนั ที

และสง่ิ เหลา่ นกี้ ล็ ว้ นแลว้ แตเ่ ป็ นเพราะเยโ่ มเ่ ซนิ ทัง้ นัน้ เมอ่ื คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ นัน้ หานมจู่ อื่ จงึ กาํ หมัดแน่น อกี เดย๋ี วก็รู ้ วา่ เธอจะจัดการเขายังไง เธอรวู ้ า่ หอ้ งทํางานของเยโ่ มเ่ ซนิ อยตู่ รงไหน ดงั นัน้ แลว้ หลงั จากทป่ี ระตลู ฟิ ตเ์ ปิดออก เธอจงึ เดนิ ออกไปยงั ทศิ ทางของ หอ้ งทํางานทันที ผลักประตหู อ้ งทํางานเขา้ ไป กลบั พบวา่ ภายในหอ้ งทํางานนัน้ วา่ งเปลา่ ไมม่ ใี ครเลยสกั คนเดยี ว “เยโ่ มเ่ ซนิ ?” หานมจู่ อ่ื กวาดสายตามองออกไปรอบๆแลว้ แตก่ ็ยังไมเ่ ห็นเย่ โมเ่ ซนิ เลยแมแ้ ตเ่ งา แปลกแฮะ หนไี ปไหนเสยี แลว้ ? หานมจู่ อื่ เดนิ เขา้ ไปยังหอ้ งพักผอ่ นของเขา แตผ่ ลสดุ ทา้ ยดา้ น ในนัน้ ก็ยังไมเ่ จอใครเลยสกั คนอยดู่ ี ไปไหน?

หานมจู่ อื่ ออกไปจากหอ้ งทํางาน ในตอนทเี่ ตรยี มจะหาคนมา ถามดสู กั หน่อย แตก่ ลบั เจอเขา้ กบั เซยี วซเู่ ขา้ โดยบงั เอญิ “คณุ นายนอ้ ย?” ทนั ทที เี่ ห็นหานมจู่ อื่ เซยี วซกู่ ็นงิ่ องึ้ ไปสกั พักนงึ รสู ้ กึ ไมค่ าดคดิ อยา่ งมากวา่ ทําไมเธอถงึ ไดป้ รากฏตวั อยทู่ นี่ ไี่ ด ้ “ฉัน…” หานมจู่ อื่ ยม้ิ กระอกั กระอว่ นออกมาเล็กนอ้ ย พรอ้ มทัง้ พดู อธบิ ายออกไป “หนา้ ประตบู รษิ ัทมนี ักขา่ วกลมุ่ หนงึ่ ปิดลอ้ ม เอาไว ้ เขา้ ไปไมไ่ ด ้ ก็เลยตอ้ งมาหาเยโ่ มเ่ ซนิ ” ไดย้ นิ ดงั นัน้ แลว้ เซยี วซกู่ เ็ ขา้ ใจไดท้ นั ที โปสเตอรเ์ หลา่ นัน้ ลว้ น เป็ นผลงานการเขยี นของเขาทัง้ นัน้ เขาจงึ ตอ้ งรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ สงิ่ เหลา่ นจ้ี ะสง่ ผลยังไงตอ่ ตวั หานมจู่ อื่ “ทแี่ ทก้ ็เป็ นอยา่ งนนี้ เี่ อง แตค่ ณุ นายนอ้ ยครับ คณุ ชายเยเ่ พง่ิ จะ เขา้ หอ้ งประชมุ ไปเมอ่ื กนี้ เ้ี อง ผมลมื เอกสารกเ็ ลยเดนิ ออกมา เอา ดงั นัน้ แลว้ …” ประชมุ งัน้ หรอ? หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตาปรบิ ๆ “ไมเ่ ป็ นไร งัน้ พวกนายกป็ ระชมุ กนั ตอ่ ไปเถอะ ฉันจะไปอยใู่ นหอ้ งทํางานเขาสกั พักนงึ แลว้ กนั ”

“คณุ นายนอ้ ยอยคู่ นเดยี วจะน่าเบอื่ เกนิ ไปหรอื เปลา่ ครับ ตอ้ งการใหผ้ มไปเรยี นคณุ ชายเยห่ น่อยมัย้ ครับ ถา้ คณุ ชายเยร่ ู ้ วา่ คณุ นายนอ้ ยมาละ่ ก็ จะตอ้ ง…” “อยา่ !” เมอ่ื ไดย้ นิ เซยี วซเู่ อย่ ออกมาอยา่ งนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็ไดเ้ อย่ ขดั ความคดิ ของเขาออกมาอยา่ งรวดเร็ว “อยา่ บอกเขา การ ประชมุ ของบรษิ ัทตระกลู เยส่ ําคัญเสยี อยา่ งนัน้ รอใหเ้ ขาประชมุ เสร็จแลว้ คอ่ ยวา่ กนั อกี ทเี ถอะ” ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมเ่ ขา้ ประชมุ เพราะเธอ เมอื่ ถงึ ตอนนัน้ แลว้ คนอน่ื เขาจะเอาเธอไปพดู ลับหลงั กนั ยงั ไงละ่ ? และเธอกไ็ มอ่ ยากใหง้ านของเยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งเปลยี่ นแปลง ออกไปเนอ่ื งจากการมาของเธอ คําสงั่ ของคณุ นายนอ้ ย เซยี วซมู่ หี รอื ทจี่ ะกลา้ ไมฟ่ ัง จงึ ไดพ้ ยกั หนา้ ตอบรับออกไปทันที “ผมทราบแลว้ ครับคณุ นายนอ้ ย งัน้ ผมขอตวั ไปเอาเอกสารกอ่ น นะครับ” “โอเค”

หานมจู่ อื่ เดนิ ตามเขาเขา้ หอ้ งทํางานไป จากนัน้ ก็นั่งลงไปบน โซฟา ทนั ทที หี่ ยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาเปิดก็เห็นเขา้ กบั ขอ้ ความแจง้ เตอื นเขา้ มา นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะเป็ นเรอ่ื งบรษิ ัทตระกลู เยแ่ หง่ เมอื งเป่ ย… เห็นคําในประโยคพวกนแี้ ลว้ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ ปวดหวั ขน้ึ มา ยก มอื ขน้ึ มานวดขมบั ตวั เองเล็กนอ้ ย ระยําเอย๊ ลงทนุ ไปเทา่ ไหรก่ นั เนยี่ ถงึ ไดท้ ําการแจง้ เตอื นเดง้ เขา้ มามากมายขนาดนี้ ของพวกนไ้ี มเ่ อาเงนิ เลยงัน้ หรอ? ในตอนนัน้ เอง ณ รา้ นอาหารตะวนั ตกแหง่ หนง่ึ ในตอนทเี่ มงิ่ เสโ่ ยวเห็นมว้ นโปสเตอรท์ ห่ี อ้ ยลงมาขา้ งหนา้ นัน้ แลว้ กโ็ กรธจนทบุ จานในมอื ลงไปอยา่ งแรง ในจานนัน้ กไ็ ดม้ สี เตก๊ ทต่ี อ้ งเอาไปเสริ ฟ์ ใหล้ กู คา้ พอดี การกระทํานไ้ี ดเ้ รยี ก สายตาของผคู ้ นจํานวนมากขนึ้ มาทันที “เกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ ?” ตอนท่ี 692 อยากขอใหเ้ ธอใหอ้ ภยั

“ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เป็ นบา้ หรอื ไง? ฉันเห็นหลอ่ นเดนิ อยดู่ ๆี ก็ทําจาน ตกลงมาแตก ราวกบั วา่ จงใจทําอยา่ งนัน้ แหละ” เมงิ่ เสโ่ ยวไมไ่ ดส้ นใจอะไรอนื่ มงุ่ กลบั เขา้ ไปหลบในหอ้ งน้ํา ดา้ นหลงั รา้ นทนั ที จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาเขา้ เน็ตหา ขอ้ มลู ขา่ วสาร หลังจากทไ่ี ดท้ ําการยนื ยนั จนแน่ใจแลว้ วา่ สงิ่ ท่ี ตนเห็นมาเมอ่ื กน้ี เ้ี ป็ นเรอื่ งจรงิ เธอก็โกรธจนบบี นวิ้ มอื แน่น จากนัน้ กป็ าโทรศพั ทอ์ อกไป! เพลง้ ! โทรศพั ทถ์ กู โยนไปยงั หนา้ กระจก จนเกดิ เสยี งดงั สนั่นออกมา จากนัน้ กก็ ลงิ้ ตกลงมายังอา่ งลา้ งมอื แตแ่ บบนแี้ ลว้ กย็ ังไมส่ ามารถคลายความโกรธแคน้ ของเมง่ิ เส่ โยวไปได ้ เธอหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาตอ่ พอดกี บั บนหนา้ จอที่ ปรากฏภาพหานมจู่ อ่ื ในชดุ พธิ กี ารขน้ึ มาพอดี หานมจู่ อ่ื ในภาพมผี วิ ขาวผอ่ ง ลําคอระหง ทัง้ รา่ งไมม่ สี ว่ นไหน ทไี่ มเ่ ผยความงดงามออกมา ทัง้ หมดน้ี เดมิ ทมี ันลว้ นแลว้ แตจ่ ะตอ้ งเป็ นของเธอทงั้ นัน้ !!!

ภายในใจของเมง่ิ เสโ่ ยวกระอกั กลายเป็ นเลอื ด ยกโทรศพั ทข์ น้ึ มาแลว้ ทบุ หนา้ จอเขา้ กบั กระจกไมห่ ยดุ ปัง! ปัง!! ปังปัง!! เสยี งดงั สนั่นจากในหอ้ งน้ําดงั ออกมาไมห่ ยดุ พนักงานทอี่ ยดู่ า้ นนอกเมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งนกี้ ็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยน่ คว้ิ สงสยั ออกมาอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ “เสยี งอะไรเนย่ี ? ฉันไดย้ นิ เหมอื นกบั วา่ จะดงั ออกมาจากใน หอ้ งนํ้า” “ชวู่ ์ รบี หบุ ปากไปเลย นอกจากนังเด็กตอแหลคนนัน้ ไงจะยงั มี ใครกลา้ กราดเกรย้ี วไดถ้ งึ ขนาดนก้ี นั ? กระจกในหอ้ งนํ้าไมร่ วู ้ า่ ถกู เธอทบุ แตกไปกบี่ านแลว้ ” “หลอ่ นจะกลัวอะไร? ถงึ จะทบุ จนพังไปกม็ คี นมาเปลย่ี นใหเ้ ธอ อยดู่ ี ใครใชใ้ หห้ ลอ่ นเขวย้ี งแรงเองละ่ ?”

“กใ็ ช่ เรอื่ งทนี่ อนพักสกั ตน่ื กด็ ขี น้ึ แลว้ แตห่ ลอ่ นกลบั มาพังรา้ น เละเทะ” เมง่ิ เสโ่ ยวเอาแตท่ บุ อยอู่ ยา่ งบา้ คลั่ง อยา่ งกบั คนโรคจติ ไมม่ ผี ดิ นวิ้ มอื รับรถู ้ งึ ความเจ็บ เธอจงึ ไดส้ ตกิ ลับมา ทันทที ม่ี องก็พบวา่ กระจกแตกละเอยี ดไปเสยี แลว้ สว่ นมอื ของเธอนัน้ ถกู กระจกทม่ิ ตําจนมอื แตกไปหมด เลอื ดสดทําใหเ้ ธอคนื สตกิ ลบั มา เมง่ิ เสโ่ ยวมองออกไปยังสแี ดงบนนว้ิ มอื นัน้ ของเธอ อกี ทงั้ ยงั มี กระจกและโทรศพั ทท์ ไี่ ดถ้ กู ทบุ จนแตกพักไมเ่ หลอื เคา้ โครง เดมิ เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองดว้ ยความอาฆาตแคน้ ท่ี เหนอื คําบรรยาย ทําไม? ทําไม?? ทําไมนังแพศยานั่นถงึ ไดโ้ ชคดขี นาดนัน้ ? ตอนแรกเธอกแ็ สดง ออกไปอยา่ งระมดั ระวงั อยตู่ งั้ นาน หานชงิ ทไี่ มอ่ ะไรกบั เธอนัก ตอ่ มาถงึ แมว้ า่ เธอจะบอกเยโ่ มเ่ ซนิ ไปวา่ เธอทอ้ งลกู ของเขาอยู่ แตเ่ ขากลับไมเ่ ชอื่ เธอเลยสกั นดิ

แตก่ บั มนั ? ตงั้ แตแ่ รกเรม่ิ นัน้ กค็ อื สถานะของการแตง่ งานครัง้ ทสี่ อง ทัง้ ยงั แตง่ ผหู ้ ญงิ แพศยาทท่ี อ้ งกบั ใครมาไมร่ เู ้ ขา้ มาในตระกลู เย่ นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ มนั จะสามารถทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ รักได ้ นตี่ กลงแลว้ นม่ี นั เป็ นโลกแบบไหนกนั แน่ ทําไมผชู ้ ายพวกนบี้ า้ บอกนั ไปหมด เมงิ่ เสโ่ ยวโยนโทรศพั ทท์ ง้ิ คลําใบหนา้ ของตวั เอง เธอยังไมด่ พี อตรงไหน? ตรงไหนทยี่ ังสหู ้ านมจู่ อื่ ไมไ่ ด?้ ทงั้ ๆท…่ี เธอก็ไมม่ ตี รงไหนทแ่ี พ ้ มนั เลย ทําไมพระเจา้ ถงึ ไดล้ ําเอยี งรักแตห่ านมจู่ อื่ คนเดยี วอยา่ งน?้ี * หานมจู่ อ่ื นั่งอยบู่ นโซฟาเป็ นเวลานาน หลบั ไปอยา่ งไมร่ ตู ้ วั จน จๆู่ เธอก็ตน่ื ขน้ึ มา ถงึ ไดร้ ตู ้ วั วา่ ตวั เองนอนหลบั ไป

มองโทรศพั ทอ์ กี ครัง้ กพ็ บวา่ เพง่ิ จะผา่ นไปแคค่ รงึ่ ชว่ั โมงกวา่ เอง เมอ่ื กอ่ นตอนทเี่ ธอยงั ทํางานอยทู่ บี่ รษิ ัทตระกลู เย่ ไดร้ วู ้ า่ การ ประชมุ ของทนี่ จี่ ะใชเ้ วลาเปิดประชมุ กนั หลายชว่ั โมง เพราะถงึ อยา่ งไรนกี่ เ็ ป็ นบรษิ ัทยักษ์ใหญ่ คนทถี่ กแลกเปลยี่ นความ คดิ เห็นก็เยอะมากไปดว้ ย คาดวา่ เธอก็คงจะตอ้ งอยรู่ อเยโ่ มเ่ ซนิ จนถงึ ตอนเทยี่ งแน่ๆ แต่ พอคดิ ไปแลว้ มันดเี หมอื นกนั พอถงึ ตอนเทย่ี งแลว้ ก็จะไดไ้ ปกนิ มอ้ื เทย่ี งดว้ ย ดงั นัน้ แลว้ หานมจู่ อ่ื จงึ ลกุ ขนึ้ มาบดิ ขเี้ กยี จ จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทเ์ ดนิ เขา้ ไปในหอ้ งพัก ชว่ งนไี้ มร่ วู ้ า่ เป็ นอะไร พอเห็นโซฟากบั เตยี งกร็ สู ้ กึ งว่ งนอน ขนึ้ มาทันที ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ตกลงแลว้ จะเป็ นเพราะเมอ่ื คนื นอน ไมค่ อ่ ยหลับดว้ ยหรอื เปลา่ หานมจู่ อื่ เห็นเตยี งทอี่ ยใู่ นหอ้ งพัก ก็รสู ้ กึ คนุ ้ เคยเป็ นอยา่ งมาก จงึ นอนควํา่ ลงไป เพยี งไมน่ านก็เขา้ สโู่ ลกแหง่ ความฝันไปทันที

นอนไปไมร่ วู ้ า่ นานแคไ่ หนแลว้ โทรศพั ทก์ ็สนั่ ขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ขนตาของหานมจู่ อ่ื ขยบั ออกมาเบาๆ จากนัน้ ก็ลมื ตาออกมา มองไปยงั โทรศพั ทข์ องตน ดเู หมอื นวา่ มคี นสง่ ขอ้ ความมาหาเธอ? ขยต้ี าดว้ ยความงัวเงยี หานมจู่ อื่ หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดู ทแ่ี ทก้ ม็ คี นสง่ ขอ้ ความมาจรงิ ๆดว้ ย สว่ นเนอ้ื หาของขอ้ ความนัน้ หานมจู่ อ่ื มองไปเล็กนอ้ ย ยังคดิ วา่ ตวั เองอา่ นผดิ ไป จงึ ไดต้ งั้ ใจ อา่ นอกี ครัง้ นงึ เธอลกุ ขนึ้ มานั่ง และไดต้ กอยใู่ นความเงยี บไป ทนั ที หลังจากนัน้ ก็มขี อ้ ความเขา้ มาอกี ครัง้ เธองว่ งจนแทบไมไ่ หวอยแู่ ลว้ จะไปมเี วลามาสนใจคนผนู ้ อี้ กี ท่ี ไหนกนั โดยเฉพาะหลงั จากทหี่ ลอ่ นทําเรอื่ งขขู่ วัญพวกนัน้ กบั เธอออกมา หานมจู่ อื่ ถอื โอกาสวางโทรศพั ทล์ งไปขา้ งๆ จากนัน้ กเ็ อนตวั ลง เตรยี มทจ่ี ะกลับไปนอนตอ่

คาดวา่ จะเป็ นเพราะวา่ ไมไ่ ดร้ ับการตอบกลบั จากเธอไปเลยสกั ครัง้ อกี ฝ่ ายจงึ รอ้ นรมุ่ ขน้ึ มา แลว้ โทรหาเธอทันที หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ จนใจขน้ึ มา จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มารับ “มเี รอ่ื งอะไรหรอื เปลา่ ?” นํ้าเสยี งของเธอนัน้ เย็นชา ไมม่ คี วามออ่ นโยนเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย กบั เมงิ่ เสโ่ ยวนัน้ พวกเธอทงั้ สองคนไดเ้ ลกิ เป็ นเพอื่ นกนั ตงั้ แต่ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นแลว้ สงิ่ ทห่ี ลอ่ นทํากบั เธอหลงั จากหา้ ปีมาน…ี้ กไ็ ด ้ ตดั ความสมั พันธร์ ะหวา่ งพวกเธอทัง้ สองคนทมี่ เี พยี งนอ้ ยนดิ หมดไปจนไมม่ เี หลอื “เฉียว เฉียวเฉยี ว…” คําวา่ เฉยี วเฉียวคําน้ี กลับทําเอาหานมจู่ อ่ื เจ็บปวดใจ สตเิ ลอ่ื น ลอยไปทันที เวลาเหมอื นราวกบั วา่ ไดย้ อ้ นกลับไปเมอื่ หลายปีกอ่ น ในตอนที่ เธอกบั เมงิ่ เสโ่ ยวยังเป็ นพนี่ อ้ งคนสนทิ กนั อยู่ ในตอนนัน้ ความสมั พันธข์ องพวกเธอนัน้ ดมี ากจรงิ ๆ ไมว่ า่ จะทําเรอื่ งอะไรก็

ทําดว้ ยกนั กนิ ขา้ วดว้ ยกนั นอนดว้ ยกนั จนถงึ ขนาดทยี่ งั อาบน้ํา ดว้ ยกนั ก็มี อกี ทัง้ ในตอนนัน้ เมง่ิ เสโ่ ยวระลกึ ถงึ บญุ คณุ การชว่ ยเหลอื ของ เธออยเู่ สมอ ดงั นัน้ แลว้ เมอื่ มอี ะไรดกี ล็ ว้ นแลว้ แตจ่ ะเอามา แบง่ ปันใหก้ บั เธอ ใชจ้ า่ ยเงนิ กบั ตวั เธอมากกวา่ ของตวั เองเสยี กวา่ ในตอนนัน้ เธอคดิ วา่ ตนกบั เมง่ิ เสโ่ ยวอยา่ งนอ้ ยๆก็สามารถเป็ นพ่ี นอ้ งทดี่ กี นั ไปไดต้ ลอดชวี ติ เพยี งแตไ่ มค่ ดิ วา่ แมแ้ ตส่ ถานะตวั ตนทแี่ ทจ้ รงิ ของเธอเอง…ก็ ลว้ นแลว้ จะถกู แยง่ ไปได ้ เหอะ ชา่ งน่าขนั เสยี จรงิ “อยา่ มาเรยี กฉันอยา่ งนัน้ ฉันทนรับมันไมไ่ ด”้ เมอื่ คดิ มาถงึ ตอนน้ี หานมจู่ อื่ เอย่ ขดั เมงิ่ เสโ่ ยวเสยี งเย็นออกมา ปลายสายเงยี บไปสกั พักนงึ จากนัน้ กไ็ ดเ้ ปลย่ี นกลายเป็ นเสยี ง รอ้ งไหส้ ะอกึ สะอน้ื ออกมา

“เฉียวเฉยี ว เธอยังโกรธฉันอยใู่ ชม่ ัย้ ? เรอ่ื งเมอื่ ตอนนัน้ …ฉัน ไมไ่ ดต้ งั้ ใจจรงิ ๆนะ ฉันรสู ้ กึ ผดิ ไปแลว้ จรงิ ๆ ฉันเองกห็ ลงผดิ ไป ชว่ งนงึ จงึ ไดท้ ําอยา่ งนัน้ ลงไป หลังจากนัน้ กร็ สู ้ กึ เสยี ใจกบั สงิ่ ท่ี ไดท้ ําไปจรงิ ๆ ก็เลยพยายามชดเชยใหเ้ ธอไมห่ ยดุ ไง เธอเองก็ รนู ้ ”่ี “ใชแ่ ลว้ ” รมิ ฝี ปากแดงของหานมจู่ อ่ื แสยะยมิ้ ออกมา รอยยมิ้ กบั น้ําเสยี ง เต็มไปดว้ ยความเยาะหยนั “เรอื่ งนฉี้ ันรแู ้ ลว้ วา่ เธอดกี บั ฉันมาโดยตลอด พวกของดๆี ทเี่ ธอ ซอื้ ใหก้ บั ตัวเองกค็ งไมไ่ ดน้ อ้ ยไปกวา่ ของพวกนัน้ ของฉันหรอก แมแ้ ตพ่ วกของทซี่ อื้ ใหฉ้ ันตวั เธอเองก็ยังไมม่ ี ในตอนนัน้ เธอ บอกวา่ พวกเราเป็ นพนี่ อ้ งทดี่ ตี อ่ กนั แตพ่ อหลงั จากเรอ่ื งนัน้ ฉัน กไ็ ดร้ วู ้ า่ ความจรงิ แลว้ น่ันกแ็ คเ่ ป็ นเพราะเธอรอ้ นตวั กลัว ความผดิ เทา่ นัน้ เอง เพราะวา่ กําลังแอบอา้ งสถานะของฉันอยู่ ดงั นัน้ แลว้ ทกุ ครัง้ ทใ่ี ชส้ ถานะของฉันไปซอ้ื ของในแตล่ ะครัง้ จงึ รสู ้ กึ ผดิ บาปขนึ้ มา ก็เลยซอื้ มาแบบทเี่ หมอื นกนั มาอกี ชดุ นงึ เพอื่ มาเอาใจฉัน ใชม่ ยั้ ละ่ ?”

“เฉียวเฉยี ว…ฉันรสู ้ กึ ผดิ แลว้ จรงิ ๆ ตอนนเ้ี ธอไดเ้ ป็ นคณุ หนูใหญ่ แหง่ ตระกลู หานไปแลว้ สว่ นฉัน…กไ็ ดต้ กตํา่ กลายเป็ นตวั ตลกท่ี ไมม่ อี ะไรเลยสกั อยา่ ง ตอนนฉี้ ันไดร้ ับผลกรรมแลว้ เธอใหอ้ ภัย ฉันหน่อยไดม้ ยั้ ?” หานมจู่ อื่ “…” แววตาของเธอสนั่ ไหวออกมาเล็กนอ้ ย คดิ ไมถ่ งึ เลยจรงิ ๆวา่ หลอ่ นจะมารอ้ งขอใหเ้ ธอยกโทษให?้ ถา้ คดิ ดจู ากเรอื่ งทเ่ี กดิ ขน้ึ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ยงั ไงเมง่ิ เสโ่ ยวกไ็ ม่ เหมอื นคนประเภททจ่ี ะมารอ้ งขอคํายกโทษจากเธอจําพวกนัน้ แน่ เธอหรต่ี าอยา่ งขบคดิ จากนัน้ ก็เอย่ ถามออกไปอยา่ งไม่ พอใจ “เธอคดิ จะทําอะไรกนั แน่?” “ฉัน ฉันก็แคอ่ ยากขอใหเ้ ธอยกโทษใหฉ้ ัน ฉันสํานกึ ผดิ แลว้ จรงิ ๆเฉยี วเฉียว เธอมาเจอฉันหน่อยไดม้ ัย้ ?” เจอหนา้ หลอ่ น? “เรอ่ื งมาถงึ ตอนนแ้ี ลว้ เธอคดิ วา่ ถงึ แมว้ า่ ฉันจะยอมไปพบเธอ แลว้ มนั จะมคี วามหมายอะไรอกี หรอื ไง? เสโ่ ยว ฉันจะเห็นแก่