เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่6001-6500

ทา่ ทางของเธอแบบน้ี เสย่ี วเหยยี นเขา้ ใจในทันที แตว่ า่ เธอยงั ไมท่ ันจะไดห้ นั ไป ก็ไดย้ นิ เสยี งหานมจู่ อื่ เอย่ ปากถาม “เกดิ อะไรขน้ึ เหรอ? ” เสยี่ วเหยยี นหนั กลับมาถามโดยอตั โนมัติ “ทําไมเธอออกมาละ่ ? ” หานมจู่ อื่ “……ฉันออกมาไมไ่ ดเ้ หรอ? ” เสย่ี วเหยยี น：”ฉันหมายความวา่ เธอจัดการเรยี บรอ้ ยแลว้ เหรอ ฉันกําลังจะใหเ้ ธอไปตามสไตลสิ ตม์ าใหพ้ วกเราเลย” “ฉันบอกวา่ ไมต่ อ้ งไปตามสไตลสิ ตม์ าแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ” หานมจู่ อ่ื ลบู คางของตวั เองทพ่ี งึ่ แกไ้ ขไปเมอื่ กน้ี ้ี “ฉันเชด็ ลปิ สตกิ ออกไปแลว้ แลว้ กแ็ ตง่ หนา้ เพมิ่ เล็กนอ้ ย น่าจะไมไ่ ดม้ ี ปัญหาอะไรแลว้ โมเ่ ซนิ น่าจะใกลม้ าถงึ แลว้ นะ พวกเรารบี ออกไปกนั เถอะ” พอไดย้ นิ ดงั นัน้ เสยี่ วเหยยี นกบั ผชู ้ ว่ ยเลขาก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหนั มา มองหนา้ กนั แลว้ ก็เห็นสายตาทไี่ มม่ ที างเลย่ี งของกนั และกนั

พอวา่ หานมจู่ อื่ จะเดนิ ออกไปขา้ งนอกจรงิ ๆ ผชู ้ ว่ ยเลขากร็ บี ผลักเสย่ี วเหยยี น สง่ สญั ญาณใหเ้ ธอคดิ หาวธิ ี เสยี่ วเหยยี นคดิ ไปคดิ มา ทันใดนัน้ กต็ ะโกนออกมาเสยี งดงั “รอกอ่ น” เสยี งตะโกนนท้ี ําใหม้ จู่ อ่ื ตกใจ เธอหยดุ เดนิ อยา่ งรวดเร็ว หลังจากนัน้ ก็หนั กลบั มามองเสย่ี วเหยยี น คว้ิ ทบี่ อบบางของเธอ กข็ มวดเขา้ หากนั เล็กนอ้ ย “ เสยี่ วเหยยี น เธอเป็ นอะไรไป? ” “คอื วา่ ……”เสยี่ วเหยยี นกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองอยา่ งสบั สน มอื ของเธอเกาหวั ตวั เองอยา่ งประหมา่ “หนา้ เธอยงั แตง่ ไม่ เรยี บรอ้ ยเลย สตี รงคางยังดไู มค่ อ่ ยปกตเิ ทา่ ไหรน่ ะ เธอใชร้ อง พนื้ คนละสงี ัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ ：“……” เธอเออื้ มมอื ออกไปแตะตรงคางตวั เองอกี ครัง้ อยา่ งไมร่ ตู ้ วั รองพนื้ คนละสงี ัน้ เหรอ? เหมอื นกบั วา่ เธอจะไมไ่ ดส้ นใจเรอื่ งนี้ มากนัก ตอนนัน้ เห็นวา่ มนั มอี ยทู่ โ่ี ตะ๊ เครอ่ื งแป้ง กเ็ ลยหยบิ มาใช ้ เลย แตพ่ อใชเ้ สร็จแลว้ ดกู ระจก……ก็เหมอื นวา่ ไมไ่ ดม้ อี ะไรที่ ไมเ่ หมอื นกนั นะ

“น่าจะไมห่ รอกมัง้ ตอ่ ใหค้ นละสจี รงิ เมอ่ื กฉี้ ันก็สอ่ งกระจก มาแลว้ ไมม่ ปี ัญหาอะไรหรอก” พอพดู จบ หานมจู่ อื่ กถ็ อื หนั หลงั และจับกระโปรงขนึ้ มา “ไปกอ่ น นะ อยา่ ใหท้ กุ คนรอส”ิ “รอกอ่ น! ” เสย่ี วเหยยี นตะคอกออกมาอกี ครัง้ หลงั จากนัน้ ก็เขา้ ไปถอื กระโปรงใหห้ านมจู่ อื่ อกี มอื หนงึ่ กป็ ระคองเธอไว ้ “สมี นั ไมเ่ หมอื นกนั จรงิ ๆ นะ พวกเราเขา้ ไปใหมก่ นั เถอะ เดย๋ี วฉันจะ แกใ้ หเ้ ธอเอง” คว้ิ ทบี่ อบบางของหานมจู่ อ่ื ขมวดแน่นขน้ึ กวา่ เดมิ ดวงตาคสู่ วย จอ้ งมองไปทเี่ สยี่ วเหยยี น เหมอื นกบั วา่ ตอ้ งการสํารวจบางอยา่ ง จากใบหนา้ ของเธอ เสยี่ วเหยยี นโดนเธอจอ้ งแบบนแ้ี ลว้ รสู ้ กึ ผดิ กเ็ ลยหลบตาเอ “ไปเถอะ รบี ไปเถอะ ฉันขอรอ้ ง……” หานมจู่ อ่ื เดนิ เขา้ ไปกบั เธอ ผชู ้ ว่ ยเลขาเห็นวา่ ทงั้ สองคนเดนิ เขา้ ไปขา้ งใน ก็คอ่ ยๆ ถอนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก หลังจากนัน้ กโ็ ทรหาซจู ว่ิ

“พซ่ี รู บี หน่อยเถอะ ฉันรสู ้ กึ วา่ จะยัง้ ไวไ้ มอ่ ยแู่ ลว้ ทางคณุ หาน……” “ฉันรแู ้ ลว้ อยา่ เรง่ สิ ฉันกําลังพยายามอยา่ งสดุ ความสามารถ” พอวางสาย ผชู ้ ว่ ยเลขาก็เดนิ วนไปวนมาอยทู่ เ่ี ดมิ ไมม่ ใี ครรหู ้ รอกวา่ จะเกดิ เรอ่ื งแบบนขี้ นึ้ และในตอนนกี้ ็ไมร่ วู ้ า่ หานชงิ หายไปไหน….. ในหอ้ งแตง่ หนา้ เสยี่ วเหยยี นโนม้ ตวั ลงแลว้ แตง่ หนา้ บรเิ วณคางใหห้ านมจู่ อื่ อ ยา่ งจรงิ จัง หานมจู่ อื่ เห็นวา่ มนั ใกลจ้ ะเสร็จแลว้ แตว่ า่ มอื ของ เสย่ี วเหยยี นสน่ั แถมยังทาแป้งทร่ี มิ ฝี ปากของเธอ ทําให ้ ลปิ สตกิ ของเธอเละเทะไปหมด “อยุ ้ มอื สน่ั ……”เสย่ี วเหยยี นเชด็ ปากอยา่ งกระอกั กระอว่ น หลังจากนัน้ กร็ บี เอาสําลมี าเชด็ ออก “เดย๋ี วฉันทําใหใ้ หม”่ สายตาของหานมจู่ อื่ มองตามมอื ของเธอไป ก็เห็นวา่ ปลายนว้ิ สี ขาวของเธอกําลงั สน่ั

หลังจากลบเครอื่ งสําอางบนรมิ ฝี ปากแลว้ หานมจู่ อื่ กม็ องเธอ “เธอมเี รอ่ื งอะไรทปี่ ิดบงั ฉันอยรู่ เึ ปลา่ ? ” พอเสยี่ วเหยยี นไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็ตกใจจนนํ้ายาลา้ งเครอ่ื งสําอาง ในมอื ตกลง“ “มจู่ อื่ ……เธอนกี่ ็ชอบลอ้ เลน่ จรงิ ๆ เลย ฉันจะมเี รอ่ื งอะไรให ้ ปิดบงั เธอไดก้ นั ละ่ ? ” ถงึ แมว้ า่ คําพดู ของเธอจะดสู บายๆ แตว่ า่ ทา่ ทางของเสย่ี วเห ยยี นกลบั แสดงใหเ้ ห็นความรสู ้ กึ ของเธอตอนนไ้ี ดอ้ ยา่ งชดั เจน “ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดม้ เี รอื่ งอะไรปิดบงั ฉัน แลว้ ทําไมเธอตอ้ งสน่ั ดว้ ย? ” น้ําเสยี งของหานมจู่ อ่ื นง่ิ เรยี บ เหมอื นกบั แมลงปอทเ่ี ดนิ บนนํ้า ไมไ่ ดม้ คี วามแข็งแรงอะไร แตว่ า่ กลับสรา้ งคลน่ื ระลอก ใหญท่ หี่ วั ใจของเสย่ี วเหยยี น มอื ของเสยี่ วเหยยี นหยดุ ลง เธอถอื ลปิ สตกิ ทก่ี วา่ จะหาเจอนัน้ ไมง่ า่ ย แลว้ กฝ็ ื นยม้ิ ออกมา “ฉันสน่ั งัน้ เหรอ? น่าจะเพราะวา่ ……ฉันไมไ่ ดท้ ํามานานก็เลยไม่ คนุ ้ ละ่ มัง้ ? ”

พอพดู จบ เธอกถ็ อื สงิ่ นัน้ ในมอื แลว้ ก็ยน่ื เขา้ มาหาหานมจู่ อ่ื หานมจู่ อ่ื เมม้ ปากพรอ้ มกบั จอ้ งหนา้ เธอโดยทไี่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร “เป็ นอะไรเหรอ? ” แววตาของเสยี่ วเหยยี นเต็มไปดว้ ยความ หวาดกลัว “เธอหยบิ แทง่ บลชั ออนมา” หานมจู่ อื่ เตอื นดว้ ยนํ้าเสยี งเรยี บๆ เสย่ี วเหยยี นกม้ ลงมอง มนั เป็ นแทง่ บลัชออนจรงิ ๆ ดว้ ย เธอรสู ้ กึ หงดุ หงดิ อยา่ งมาก “คอื วา่ ……เมอ่ื กฉ้ี ันเบลอๆ กเ็ ลยมองผดิ ไปน่ะ เธอรอแป๊ บหนง่ึ นะ เดย๋ี วฉันหาใหม”่ แลว้ เธอกห็ นั หลงั ไปตามหาลปิ สตกิ อกี ครัง้ เสยี่ วเหยยี นทผี่ ดิ ปกตแิ บบนี้ ทําใหค้ วามกงั วลในใจของ หานมจู่ อื่ คอ่ ยๆ ขยายใหญข่ นึ้ เธอเมม้ รมิ ฝี ปากทซี่ ดี เล็กนอ้ ยของตวั เอง แลว้ กค็ อ่ ยๆ ถอื กระโปรงแลว้ ลกุ ขนึ้ “ไมต่ อ้ งหาแลว้ ” “มจู่ อื่ เธอรอฉันอกี แป๊ บหนง่ึ เดย๋ี วฉันกห็ าเจอแลว้ ”

หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดส้ นใจเธออกี แลว้ กห็ นั หลังเดนิ ออกไปขา้ งนอก เสยี่ วเหยยี นเห็นดงั นัน้ กร็ อ้ งออกมาแลว้ รบี ไปหยดุ เธอไว ้ “มจู่ อ่ื เธอยังไมไ่ ดท้ าลปิ สตกิ เลยนะ จะออกไปไมไ่ ด”้ เห็นเสย่ี วเหยยี นทห่ี า้ มตวั เองอยู่ หานมจู่ อ่ื ก็กดั ฟันแลว้ พดู วา่ “หลบไป” ตอนที่ 710 แมแ้ ตเ่ ธอก็จะหา้ มฉนั เหรอ? เสยี่ วเหยยี นสา่ ยหนา้ “ฉันบอกแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ…” “เสยี่ วเหยยี น ถา้ เธอยงั นับฉันเป็ นเพอ่ื นสนทิ อยลู่ ะ่ ก็ อยา่ เอา เรอ่ื งไรส้ าระพวกนมี้ าถว่ งเวลาฉัน ขดั ขวางฉัน” เสยี งของเธอเรม่ิ ดงั ขน้ึ แมก้ ระทัง่ สายตายังดแู ข็งกรา้ วขน้ึ มา เสย่ี วเหยยี นเคยเป็ นพนักงานทบี่ รษิ ัทของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอื่ มอง แววตาของหานมจู่ อื่ ชา่ งเหมอื นกบั แววตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เหลอื เกนิ เธอคดิ บางอยา่ งอยใู่ นใจ แตเ่ มอื่ นกึ ถงึ ตอนทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ เรอ่ื ง นัน้ เธอจงึ ทําไดเ้ พยี งกดั ฟันแลว้ อธบิ ายตอ่ ไป “เธอจะไมใ่ ช่

เพอ่ื นรักของฉันไดอ้ ยา่ งไรละ่ ฉันเห็นวา่ เธอเป็ นเพอื่ นตา่ งหาก ถงึ ไมอ่ ยากใหเ้ ธอออกไปในสภาพแบบน?ี้ มจู่ อ่ื เธออยา่ เรง่ ได ้ ไหม? ฉันจะแตง่ หนา้ ใหเ้ ธอดๆี กอ่ น เธอเป็ นถงึ เจา้ สาวเลยนะ” สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื ดเู ครง่ เครยี ดขน้ึ มา “เเหรอ? งานแตง่ ทไี่ มม่ เี จา้ บา่ ว ฉันยังเป็ นเจา้ สาวไดอ้ ยเู่ หรอ? ” เสยี่ วเหยยี น：“……” “เกดิ เรอ่ื งอะไรขนึ้ เเหรอ? ”หานมจู่ อ่ื ถามขน้ึ อกี แววตาของเขาดโู หดรา้ ยดงั่ คมมดี เสย่ี วเหยยี นรมู ้ าตลอดวา่ หานมจู่ อ่ื มบี างอยา่ งทเี่ หมอื นกบั เยโ่ มเ่ ซนิ มาก แตไ่ มค่ ดิ วา่ ทงั้ สองจะเหมอื นกนั ขนาดน้ี แววตาดดุ นั ของเธอ เหมอื นราวกบั เยโ่ มเ่ ซนิ กําลงั มองเธออยู่ เธอหอ่ ไหลล่ งอยา่ งเสยี มไิ ด ้ พลางสา่ ยหนา้ “เปลา่ ไมม่ เี รอ่ื ง อะไร แค…่ ” “เธอเลกิ พดู ไดแ้ ลว้ ”หานมจู่ อ่ื สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ พยายาม ระงับอารมณต์ วั เอง “เธอไมอ่ ยากเลา่ ฉันก็จะไมบ่ งั คบั เธอ แต่

ฉันจะพดู เป็ นครัง้ สดุ ทา้ ย ถา้ เธอยงั ไมห่ ลบไป ฉันจะโกรธจรงิ ๆ แลว้ ” เสย่ี งเหยยี นคอ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ มองหานมจู่ อ่ื “ มจู่ อื่ ……” ใบหนา้ เย็นชา และแววตาไมเ่ ป็ นมติ รของหานมจู่ อ่ื สหี นา้ และแววตาของเธอกําลังถา่ ยทอดเรอ่ื งราวออกมา ไม่ ตอ้ งตอ่ รองอกี ถา้ ยงั ไมห่ ลบ ทงั้ สองคงจะขาดกนั จรงิ ๆ เสย่ี วเหยยี นกลวั จงึ คอ่ ยๆ หลบไปขา้ งๆ ในทส่ี ดุ ก็หลบให…้ หานมจู่ อื่ กําลังจะหยบิ กระโปรงเดนิ ออกไป กม็ ชี ายรา่ งสงู เดนิ มาขวางเธอเอาไว ้ “พ?ี่ ” แววตาลมุ่ ลกึ ของหานชงิ มองมายังเธอ ดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย “หา้ มออกไป”

หานมจู่ อื่ “…พย่ี งั ขดั ขวางฉันดว้ ยเหรอ? ” หานซงิ ไมต่ อบ หานมจู่ อ่ื ยมิ้ ดว้ ยความเย็นชา “นเ่ี ป็ นงานแตง่ ของฉัน ทําไมฉันจะออกไปไมไ่ ด?้ คณุ บอกฉันไดไ้ หม? ” หานซงิ และเสย่ี วเหยยี นสหี นา้ ไมด่ นี ัก แตก่ ็ไมไ่ ดต้ อบอะไรเธอ หานมจู่ อ่ื ยงิ่ กงั วลใจ เธอไมท่ ันไดค้ ดิ อะไร จงึ รบี วงิ่ ฝ่ าออกไป พลางกลา่ ว “พวกเธอไมย่ อมพดู กช็ า่ งเถอะ ฉันจะออกไปเอง เดย๋ี วโมเ่ ซนิ ก็ออกมาแลว้ ถา้ เขายังไมอ่ อกมา เขาก็คง…” แขนทพ่ี าดกระโปรงอยนู่ ัน้ ถกู หานซงิ จับเอาไว ้ หานมจู่ อ่ื อยากจะเดนิ ไปดา้ นหนา้ ตอ่ แตเ่ ธอขยบั ตอ่ ไปไมไ่ ด ้ “ปลอ่ ยฉัน” “อยา่ ไปเลย” หานซงิ สหี นา้ เครง่ เครยี ด เสยี่ วเหยยี นทอี่ ยขู่ า้ งๆ สมั ผัสไดถ้ งึ ความผดิ ปกตขิ องหานซงิ เธอจงึ หอ่ ไหล่ แลว้ มองไปทางหานมจู่ อ่ื ดว้ ยนํ้าตาลน้ เออ่ “ทําไม? ทําไมหา้ มไมใ่ หฉ้ ันไป บอกเหตผุ ลฉันมาส”ิ

หานซงิ หนั ไป แลว้ มองหานมจู่ อ่ื ดว้ ยแววตาเย็นชา “เธออยากไดเ้ หตผุ ลแบบไหน? ” หานมจู่ อ่ื เรมิ่ รสู ้ กึ เย็นวาบขน้ึ ในใจ จากอารมณ์ทส่ี งบนงิ่ นัน้ เรมิ่ โมโหขนึ้ มา เธอสะบดั มอื ของหานซงิ ออกอยา่ งแรง แลว้ วง่ิ ถอื กระโปรงออกไปอยา่ งไมส่ นใจ “หานมจู่ อื่ ! ” เสย่ี วเหยยี นเห็นเชน่ นัน้ จงึ วงิ่ ตามออกไป หานซงิ กบั รัง้ เธอเอาไว ้ เสยี่ วเหยยี นตกใจ “รบี ปลอ่ ยฉันสิ หานมจู่ อ่ื วงิ่ ออกไปแลว้ รบี ปลอ่ ยฉัน…” “ใหเ้ ธอไปเถอะ” หานซงิ เมม้ ปาก แลว้ พดู ขนึ้ ดว้ ยน้ําเสยี งแผว่ เบา “ปิดบังเธอมานานแลว้ ยังไงเธอกต็ อ้ งรเู ้ รอื่ งนอี้ ยดู่ ”ี “แตว่ า่ …” น้ําตาทเี่ สยี่ วเหยยี นกลัน้ เอาไวน้ าน พลนั เออ่ ลน้ ออกมาอยา่ งควบคมุ ไมไ่ ด ้ เธอรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอนื้ “ถา้ มจู่ อ่ื รคู ้ วามจรงิ คงจะรับไมไ่ ด”้

หานซงิ เมม้ ปากแน่น สหี นา้ เครง่ เครยี ดเสยี จนดนู ่ากลัว แตก่ ลบั ไมม่ ปี ฏกิ ริ ยิ าใดๆ ณ ตอนนี้ ไมว่ า่ จะทําอะไร ก็คงชว่ ยอะไรไมไ่ ดแ้ ลว้ ? หลงั จากทห่ี านมจู่ อื่ วงิ่ ออกไปอยา่ งไมส่ นอะไร ก็พบวา่ ดา้ นนอก วนุ่ วายมาก ไมร่ วู ้ า่ เป็ นสอื่ ชอ่ งไหนทําขา่ ว เผยเรอ่ื งราวทไ่ี ฟลทบ์ นิ ของเย่ โมเ่ ซนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตอุ อกมาจนหมด คนอยใู่ นงานรอเจอเจา้ บา่ ว ในงาน เมอ่ื ไดย้ นิ ขา่ วน้ี จงึ รบี เกบ็ ภาพในงานดว้ ยความบา้ คลง่ั ตอนทหี่ านมจู่ อ่ื ออกมา ไมร่ วู ้ า่ ใครตะโกนวา่ เจา้ สาวมาแลว้ แลว้ เหลา่ สอ่ื มวลชนกด็ าหนา้ กนั เขา้ มา แสงแฟลชรัวเขา้ ทหี่ นา้ ของหานมจู่ อ่ื “คณุ หานมจู่ อ่ื คะ ไดข้ า่ ววา่ ทเี่ จา้ บา่ วไมส่ ามารถเขา้ รว่ มงานแตง่ ไดเ้ ป็ นเพราะเกดิ อบุ ตั เิ หตขุ องไฟลทบ์ นิ เหรอคะ? เป็ นเรอ่ื งจรงิ ไหมคะ? คณุ ทราบเรอื่ งนไี้ หมคะ? ” “คณุ หานมจู่ อ่ื ถา้ คณุ เยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตขุ นึ้ จรงิ ๆ จะจัดงาน แตง่ นตี้ อ่ ไปไหมคะ? ”

“คณุ หานมจู่ อ่ื อยากทราบวา่ วนั นค้ี ณุ รอมานานเทา่ ไหรแ่ ลว้ คะ วา่ ทส่ี ามคี ณุ เกดิ อบุ ตั เิ หตุ คณุ เสยี ใจมากใชไ่ หมคะ? ” …… คําถามเหลา่ นัน้ ทงั้ ทม่ิ แทงและทํารา้ ยจติ ใจเธอ เธอไมร่ อู ้ ะไรเลย! เธอถกู เสยี่ วเหยยี นพาเขา้ ไปแตง่ หนา้ แลว้ ก็ถกู หา้ มไมใ่ ห ้ ออกมา จนกระท่ังเธอออกมา เธอตอ้ งการออกมารอเยโ่ มเ่ ซนิ กลัววา่ เขาจะหาเธอไมเ่ จอ แตน่ มี่ นั เกดิ อะไรขนึ้ ? ทําไมสอ่ื ถามเรอื่ งพวกนกี้ บั เธอ… ไฟลทท์ เี่ ยโ่ มเ่ ซนิ น่ังมาเกดิ อบุ ตั เิ หต?ุ ทําไมเธอถงึ ไมร่ เู ้ รอื่ งน?้ี เหมอื นมเี สยี งดงั กอ้ งอยใู่ นหวั เธอ แฟลชสาดเขา้ มาทหี่ นา้ เธอ ไมย่ งั้ ลปิ สตกิ สแี ดงบนปากของเธอหลดุ ลอกไปจนหมดแลว้

เป็ นเพราะคําถามเหลา่ นัน้ ของสอ่ื ทําใหเ้ ธอหนา้ ซดี และชดุ แตง่ งานสขี าวนัน้ ยงิ่ ทําใหเ้ ธอดขู าวโพลนไปหมด สภาพเธอ เหมอื นกบั สาวนอ้ ยครสิ ตลั ทพี่ รอ้ มจะแตกหกั ตลอดเวลา ถงึ จะเป็ นเชน่ นัน้ กลอ้ งของเหลา่ สอื่ มวลชนยังคงจอ่ ไปทเี่ ธอ เบยี ดกนั เขา้ มาอยา่ งบา้ คลั่ง และหนง่ึ ในนัน้ มกี ลอ้ งตวั หนงึ่ กระแทกมาถกู หนา้ เธอ “คณุ หานมจู่ อื่ ดจู ากสหี นา้ ของคณุ คงรเู ้ รอื่ งแลว้ ใชไ่ หมคะ? แลว้ ทําไมคณุ ถงึ ยงั อยทู่ น่ี ค่ี ะ? วา่ ทส่ี ามคี ณุ เกดิ อบุ ตั เิ หตุ ไมเ่ ป็ น หว่ งเขาเหรอคะ? ” “ถามหน่อยคะ่ วา่ การทคี่ ณุ แตง่ งานกบั คณุ เยน่ ัน้ คอื ความ ตอ้ งการของตระกลู ใชไ่ หม? ” “คณุ หาน” “คณุ หาน”

ขา่ วรอบๆ กําลงั พดู ถงึ เรอื่ งอะไรกนั หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดย้ นิ อกี ตอ่ ไป เมอ่ื กลอ้ งหนั มาชนเขา้ กบั หวั ของเธอ เธอเจ็บจนถอยรน่ ไปหนง่ึ กา้ ว คนพวกนัน้ คดิ วา่ เธอจะหนี จงึ เบยี ดกนั เขา้ มา ชว่ งชลุ มนุ ไมร่ วู ้ า่ ใครผลักเธอ หานมจู่ อื่ ลม้ ลงบนพนื้ เย็นๆ นัน้ ไม่ ไมม่ ที าง… จะเกดิ เรอ่ื งกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ไดอ้ ยา่ งไร? เป็ นไปไมไ่ ด…้ ทัง้ ๆ ทเ่ี ขาเคยตกลงกบั เธอ วา่ จะเซอรไ์ พรสเ์ ธอ และเขายังตก ลงวา่ ทงั้ ชวี ติ ทเี่ หลอื อยจู่ ะดแู ลเธอและเสย่ี วหมโี่ ตว้ ใหด้ ี เป็ นไปไมไ่ ด!้ ตอนที่ 711ชว่ ยฉนั ไดไ้ หม สภาพงานแตง่ วนุ่ วายมาก ตอนทหี่ านชงิ ตามออก ก็เจอกบั ตอนนัน้ พอดี เธอรบี เดนิ หนา้ ตงึ เขา้ ไปประคองหานมจู่ อื่ ขนึ้ มา แลว้ เห็นรอยเทา้ เลอะชดุ

แตง่ งานสขี าวพอดี และแขนถลอก มรี อยแดงชา้ํ บนเขา่ ขาวๆ นัน้ ราวกบั ถกู กระแทกออกมาอยา่ งนัน้ แคเ่ พยี งไมก่ นี่ าที ทําไมถงึ เกดิ เรอ่ื งแบบนข้ี นึ้ ได?้ เสย่ี วเหยยี นมองดู พลางครนุ่ คดิ อยสู่ กั พัก แลว้ หนั ไปดา่ เหลา่ สอื่ มวลชน “พวกเธอยังมคี วามเป็ นคนอยไู่ หม? เกดิ เรอื่ งใหญโ่ ตขนาดนี้ พวกเธอยงั ผลักเธอจนลม้ พวกเธอยงั เป็ นนักขา่ วหรอื วา่ ปา ปารัสซก่ี นั แน่? เสยี่ วเหยยี นตะโกนดา่ ทําใหส้ อ่ื เรมิ่ ไดส้ ตกิ นั ขน้ึ มา เมอ่ื กพ้ี วก เขาคงจะตนื่ เตน้ จนเกนิ ไป และตอนนเี้ ห็นหานซงิ ประคองมจู่ อื่ ท่ี ใบหนา้ ซดี เซยี วขน้ึ มา และยังมแี ผลถลอกตามรา่ งกาย รา่ งที่ ออ่ นแรงนัน้ พงิ อยใู่ นออ้ มอกเขา ทําใหเ้ หลา่ สอื่ รสู ้ กึ ผดิ แลว้ ยอมถอยออกมา “ขอโทษดว้ ยคะ่ พวกเราววู่ ามไปหน่อย ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ดทู า่ คณุ หานมจู่ อื อาการไมค่ อ่ ยดี รบี ไปสง่ โรงพยาบาลดกี วา่ คะ่ ” “ใชม่ อื ไมถ้ ลอกหมดแลว้ รบี ไปสง่ โรงพยาบาลกนั ดกี วา่ คะ่ ”

รา่ งกายหานมจู่ อ่ื ไมม่ เี รย่ี วแรง ไดแ้ ตย่ นื พงิ หานชงิ ออ่ น ปวกเปียก หานชงิ ทนไมไ่ ด ้ จงึ ชอ้ นตวั เธออมุ ้ ขนึ้ มา “ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล เธอรบี สงั่ ใหค้ นในงานแยกยา้ ย จัดการซะ” “คะ่ ” ตอนนเี้ สย่ี วเหยยี นก็ไมร่ จู ้ ะทําอยา่ งไรดี จงึ ไดแ้ ตท่ ําตาม คําสง่ั ของหานชงิ หานชงิ อมุ ้ มจู่ อื่ ออกมาจากงาน ในขณะทก่ี ําลังจะขน้ึ รถ มจู่ อื่ ท่ี นอนหมดแรงอยใู่ นออ้ มแขนเขานัน้ ยนื่ มอื ออกมาดงึ ชายเสอื้ เอาไว ้ “โมเ่ ซนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตเุ หรอ? ทพี่ วกเขาพดู คอื เรอ่ื งจรงิ ใชไ่ หม? ” หานชงิ ชะงัก แลว้ หยดุ เดนิ ลง “ฉันไมเ่ ชอื่ ”มจู่ อื่ ทห่ี นา้ ซดี เซยี วมองหนา้ หานชงิ ทอ่ี มุ ้ เธอเอาไว ้ อยู่ “พี่ บอกฉันมาส…ิ วา่ ทส่ี อ่ื พดู มันเป็ นเรอ่ื งจรงิ ไหม? ” หานชงิ เอาแตเ่ มม้ ปาก ไมต่ อบอะไร แลว้ อมุ ้ เธอขนึ้ รถ เขาจงึ คอ่ ยๆ พดู ขนึ้ “ทง่ี านวนุ่ วายมาก เธอไมค่ วรอยทู่ น่ี ั่น ไปทําแผล ทโ่ี รงพยาบาลกอ่ นดกี วา่ ”

เขามองไปยังบาดแผลบนแขนของมจู่ อื่ แลว้ ใบหนา้ ทซี่ ดี เซยี ว ของเธอ “ไม!่ ! ” มจู่ อ่ื สา่ ยหนา้ กําชายเสอ้ื หานชงิ แน่น “ฉันไมไ่ ป โรงพยาบาล ฉันจะไปสนามบนิ ” ไปสนามบนิ ? หานชงิ ขมวดคว้ิ “ถา้ ไปสนามบนิ ตอนนี้ คดิ วา่ ทน่ี ่ันก็น่าจะมี สอื่ มวลชนอยเู่ ยอะเหมอื นกนั ” “ฉันอยากไปหาเขา พ…ี่ ” หานมจู่ อื่ เงยหนา้ แววตาวา่ งเปลา่ ไร ้ จติ วญิ ญาณ สภาพของเธอทจี่ ับของหานชงิ ในตอนนน้ี ัน้ เหมอื นกบั ปลาที่ ใกลต้ าย ทคี่ วา้ ความหวังสดุ ทา้ ยของชวี ติ ไปยอมปลอ่ ยมอื แววตาแบบน…้ี หานชงิ เกอื บจะทนตอ่ ไปไมไ่ หว เมม้ รมิ ฝี ปากแน่น แลว้ กดั ฟัน พดู ขน้ึ มา “ไปหาเขา? เธอจะไปหาเขาทไี่ หน? ไปสนามบนิ จะ เจอเขาเหรอ? ” “ฉันจะไปสนามบนิ ” หานมจู่ อื่ ยงั คงยนื ยันคําเดมิ

หานชงิ มองไปทางคนขบั แลว้ พดู ขนึ้ “ไปทําแผลท่ี โรงพยาบาลทใ่ี กลท้ สี่ ดุ ” มจู่ อ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ ตกใจตาคา้ ง มองหานชงิ อยา่ งไมอ่ ยากเชอ่ื “ฉันไมไ่ ปโรงพยาบาล! ” “มอื เธอเป็ นแผล อาการไมค่ อ่ ยดี ตอ้ งรบี ไปโรงพยาบาล” หาน ชงิ มที า่ ทแี ข็งกระดา้ ง หานมจู่ อื่ “…” เธอมองหานชงิ สกั พัก ไมร่ วู ้ า่ เอาแรงมาจากไหนตะกายไปเปิด ประตู ขณะนร้ี ถกําลงั แลน่ อยู่ และการทเ่ี ธอทําเชน่ นม้ี ันอนั ตราย มาก หานชงิ รบี เขา้ ไปหา้ มไว ้ แลว้ ตะคอก “เธอจะบา้ ไปแลว้ เหรอ? ตกลงไปตายพอด”ี เธอตอบกลับดว้ ยความดงึ ดนั “ตอ่ ใหฉ้ ันตกลงไปตาย ก็ไมม่ ี ทางไปโรงพยาบาลเด็ดขาดฉันบอกวา่ จะไปสนามบนิ ไง จอด รถ! จอดรถ! ” “……”

ทา่ ทบี า้ คลั่งของเธอ ทําใหห้ านชงิ หมดหนทาง เขารจู ้ ักเธอมา นาน รดู ้ วี า่ เรอื่ งทเ่ี ธอตอ้ งการจะทํา ไมม่ ใี ครเปลย่ี นแปลงมันได ้ ตอ่ ใหเ้ ลอื ดตกยางออก เธอกย็ อม” หานชงิ จับมอื เธอไว ้ แลว้ หลบั ตาลง พรอ้ มพดู ขน้ึ “กลบั หวั รถ ไปสนามบนิ ” คนขบั รับฟังคําสงั่ ของหานชงิ เขาพยกั หนา้ ไมพ่ ดู อะไร รบี กลบั รถ มงุ่ ไปทางสนามบนิ ทนั ที และแลว้ กเ็ ปลย่ี นทศิ ทาง หานมจู่ อื่ โลง่ ใจ แลว้ มอื ทส่ี นั่ เทาก็ ลว้ งโทรศพั ทข์ น้ึ มา หวงั จะจองตว๋ั เครอ่ื งบนิ หานชงิ ทเี่ ห็นการกระทําของเธอ จงึ รบี หา้ มทันที “จะจองตวั๋ เหรอ? เธอจะไปไหน? ถา้ เกดิ อบุ ตั เิ หตจุ รงิ ๆ ขา่ วยงั ไมอ่ อกมา เธอรเู ้ หรอวา่ ตอ้ งไปทไี่ หน? ” หานมจู่ อ่ื หยดุ มองโทรศพั ท์ แลว้ เงยหนา้ ขนึ้ มามองพช่ี าย ตวั เอง “งัน้ นายวา่ …ฉันควรทําอยา่ งไรด?ี ตอนนฉ้ี ันโทรหาเขาไมต่ ดิ ไมเ่ ห็นเขา หรอื …จะไมใ่ หฉ้ ันทําอะไรเลย? ”

หานชงิ สดู ลมหายใจลกึ แลว้ พยักหนา้ “ยังไงซะ ตอนนเ้ี ธออยเู่ ฉยๆ น่าจะดที ส่ี ดุ สงบสติ แลว้ คอ่ ยๆ คดิ วา่ เธอทําอะไรไดบ้ า้ ง? ” หานชงิ กลา่ วเชน่ น้ี หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เองทําอะไรไมไ่ ดส้ กั อยา่ ง ไปสนามบนิ ซอื้ ตว๋ั ? แลว้ จะไปไหนดลี ะ่ ? ตอนนโ้ี มเ่ ซนิ …จะเจออะไรบา้ ง? จะเป็ นยังไงบา้ ง? เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงนี้ มจู่ อื่ กร็ บี ออกจากแอพจองตวั๋ แลว้ ไปหาขา่ วดู แทน พลางพดู กบั หานชงิ “พ่ี ชว่ ยดใู หฉ้ ันหน่อย วา่ เครอื่ งบนิ ท่ี เกดิ อบุ ตั เิ หตคุ อื ทไี่ หน คอนเฟิรม์ หรอื ยงั ? ” หานชงิ ไมข่ ยับ มองทอดไปยงั มอื ขาวซดี ของเธอ บนนัน้ มแี ผล เบอ้ เรม่ิ ถลอกจนเลอื ดไหล เลอะตามชดุ เจา้ สาว ราวกบั ดอก เหมยสแี ดงทตี่ กลงบนพน้ื หมิ ะ ทัง้ ๆ ทบ่ี าดเจ็บ แตท่ ําเหมอื นไมเ่ กดิ อะไรขน้ึ หานชงิ ถอนหายใจ หยบิ โทรศพั ทต์ วั เองขนึ้ มาคน้ หา จนกระทั่ง ถงึ สนามบนิ ทางการกย็ ังไมป่ ระกาศสถานทเี่ กดิ เหตุ หานมจู่ อ่ื และหานชงิ นั่งรออยบู่ นรถดว้ ยความกงั วล

“ทางการประกาศหรอื ยงั วา่ ทไ่ี หน? ถา้ ยังไมป่ ระกาศ งัน้ พวก เรา…” “ไมต่ อ้ งรบี ฉันหาแลว้ แตไ่ มแ่ น่ใจวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไดข้ นึ้ ไฟลทน์ ัน้ รึ เปลา่ เธอกไ็ มต่ อ้ งกงั วลไป ฉันจะใหค้ นเอายามาให ้ ตอ้ งทํา แผลทม่ี อื เสยี หน่อย” “ถา้ เขาไมไ่ ดข้ น้ึ ไฟลทน์ ัน้ เขาไมม่ ที างทจ่ี ะปิดเครอื่ งจนถงึ ตอนน…ี้ พ”่ี หานมจู่ อื่ เงยหนา้ มองเขา ดว้ ยแววตามคี วามหวัง “พวกเราจะเดาสถานทไี่ ดจ้ ากเวลาทเี่ กดิ เหตไุ หม? ” หานชงิ ：“……” เขาเมม้ ปาก แลว้ พยายามเตอื นเธออกี ครัง้ “ทําแผลของเธอ แลว้ รอขา่ ว” หานมจู่ อื่ จอ้ งเขา แลว้ สา่ ยหนา้ “ไมไ่ ด…้ ” “พ่ี ฉันรอไมไ่ ดแ้ ลว้ …” “ฉันรอตอ่ ไมไ่ ดแ้ ลว้ ฉัน…ถงึ แมจ้ ะทําอะไรไมไ่ ด ้ แต…่ ฉันจะไม่ ทําอะไรเลยไมไ่ ด…้ ”

“ชว่ ยฉันไดไ้ หม? ” ตอนทห่ี านมจู่ อ่ื พดู พวกน้ี นัยนต์ าแดงกํา่ ใจชาไปหมด นํ้าตา คลอ แตย่ ังไมร่ ว่ งลงมา คนขบั รถดา้ นหนา้ มองเหตกุ ารณผ์ า่ นกระจก แลว้ กส็ มั ผัสไดถ้ งึ ความหมดหวังในใจของเธอ แลว้ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะนํ้าตาคลอตาม ตอนที่ 712 โชคดแี ละโชครา้ ยมกั จะมาพรอ้ มกนั ทัง้ ๆ ทเี่ ป็ นเรอื่ งมงคล ใครจะคดิ วา่ จะเกดิ เรอ่ื งบงั เอญิ ขนาดนข้ี นึ้ ? คนขบั รถฟังทห่ี านมจู่ อื่ พดู แลว้ กจ็ ะรอ้ งไหต้ าม เขาแอบยกมอื ขน้ึ ปาดน้ําตาตวั เอง โชคดยี อ่ มมาพรอ้ มโชครา้ ยงัน้ เหรอ? ชวี ติ คนเราจะเกดิ อะไรขน้ึ บา้ งกไ็ มร่ ู ้ ถา้ ใชช้ วี ติ อยา่ งไมร่ คู ้ ณุ คา่ ตอนทเ่ี สยี ไป คงจะรสู ้ กึ เสยี ใจแน่นอน

“ชว่ ยฉันนะ พ…่ี ” มจู่ อ่ื พดู ประโยคนกี้ บั หานชงิ ครัง้ แลว้ ครัง้ เลา่ เสยี งทแ่ี หบพรา่ นัน้ เหมอื นกบั สตั วร์ อ้ งขอชวี ติ เสยี งนัน้ เสยี ดแทงเขา้ ไปในใจของหานชงิ ทําใหเ้ ขารสู ้ กึ เจ็บปวดในใจ จากนัน้ เหมอื นเขาจะทนไมไ่ หว จับขอ้ มอื ของมจู่ อ่ื เอาไว ้ แลว้ กลา่ วเสยี งเขม้ “มจู่ อ่ื พร่ี …ู ้ แตเ่ ธอสงบสตกิ อ่ น” “แสดงวา่ …พย่ี อมชว่ ยฉันแลว้ ใชไ่ หม? ” หานชงิ พยักหนา้ “ถงึ แมจ้ ะเป็ นไปไมค่ อ่ ยได ้ แต…่ จะพยายาม ตอนนฉ้ี ันจะหาคนจัดการเรอื่ งนใ้ี ห”้ “คะ่ ! ” มจู่ อ่ื พยักหนา้ อยา่ งแรง แววตานัน้ เออ่ ลน้ ดว้ ยความหวัง ภาพนัน้ อยใู่ นสายตาของหานชงิ ทําใหเ้ ขารสู ้ กึ ผดิ ทจี่ รงิ เขาไมอ่ ยากจะเดา เพราะมันคงไมถ่ กู เสมอไป และตอ่ ใหถ้ กู คงจะยง่ิ ทําใหเ้ ธอบา้ คล่ังแน่นอน

แตว่ า่ เธอเป็ นนอ้ งสาวของเขา และเขาเป็ นพช่ี ายของเธอ คง จะเห็นเธอเสยี ใจ แลว้ ไมท่ ําอะไรเลยไมไ่ ดห้ รอก? หานชงิ ใหค้ นไปเชก็ สถานทใ่ี หแ้ ลว้ หานมจู่ อื่ ก็สงบลงแลว้ คง เป็ นเพราะมเี ป้าหมายแลว้ ตอนนจ้ี งึ ทําไดแ้ คร่ อ หานชงิ หนั ไปมองมจู่ อ่ื มองดเู ธอนั่งซกุ ตวั อยทู่ ม่ี มุ รา่ งบาง ใบหนา้ และปากทขี่ าวซดี นัน้ ทําใหเ้ ธอยง่ิ ดอู อ่ นแอ ราวกบั แค่ สมั ผัสก็แตกสลายไดท้ กุ เมอ่ื มองอยสู่ กั พัก หานชงิ ก็ถอนหายใจออกมาอยา่ งอดไมไ่ ด ้ แลว้ ถอดเสอ้ื คลมุ ของเขาออกมาหม่ ใหม้ จู่ อื่ เมอื่ สมั ผัสถงึ ความเคลอื่ นไหว มจู่ อ่ื จงึ เงยหนา้ ขนึ้ มา มองหาน ชงิ ดว้ ยแววตาเป็ นประกาย “ไดข้ า่ วแลว้ เหรอ? ” ทงั้ ๆ ทต่ี งั้ แตเ่ มอื่ กจ้ี นถงึ ตอนน้ี เป็ นเวลาแคแ่ ป๊ บเดยี ว แตเ่ ธอ ถามเหมอื นรอมาทัง้ ศตวรรษ ทา่ ทางเชน่ นย้ี งิ่ ทําใหห้ านชงิ เจ็บปวด ยน่ื มอื ไปจัดผมใหเ้ ธอ แลว้ อธบิ ายดว้ ยน้ําเสยี งออ่ นโยน “จะเร็วขนาดนัน้ ไดอ้ ยา่ งไร

ละ่ ? ฉันเพงิ่ จะใหค้ นไปจัดการเรอ่ื งนเ้ี อง ตอ่ ใหเ้ ป็ นการ คาดการณ์กต็ อ้ งใชเ้ วลา แลว้ ยังตอ้ งหารขอ้ มลู อน่ื ๆ อกี ดงั นัน้ … พพ่ี าไปทําแผลกอ่ นดไี หม? ” หานมจู่ อื่ เงยี บ ไมป่ ฏเิ สธขอ้ ขอรอ้ ง แตก่ ไ็ มไ่ ดต้ กลง ยังไงซะยงั ตอ้ งรออกี นาน หานชงิ เห็นวา่ เธอไมป่ ฏเิ สธ จงึ หนั ไป พดู กบั คนขบั รถ “หารา้ นยาใกลๆ้ ใหห้ น่อย พาเธอไปทําแผล กอ่ น” “ครับประธานหาน” หานมจู่ อื่ ถกู หานชงิ พาไปรา้ นยาใกลๆ้ แลว้ ซอื้ ยามาทําแผลให ้ เธอแทน จากนัน้ จงึ พดู ขน้ึ “วนั หลงั เจอสอ่ื พวกนัน้ หา่ งออกมา หน่อย ถงึ แมว้ า่ พวกเขาจะไมใ่ ชค่ นเลวอะไร แต…่ ตอนทค่ี น เยอะๆ มันวนุ่ วาย เขา้ ใจไหม? ” หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดต้ อบ แตถ่ ามกลับ “คาดการณเ์ สร็จแลว้ รยึ ัง? ” หานชงิ ：“……” เขารวู ้ า่ เธอไมไ่ ดฟ้ ังทเ่ี ขาพดู เลย เด็กคนน้ี นสิ ยั ชา่ งน่าปวดหวั จรงิ ๆ

“ยงั เพงิ่ ผา่ นไปไมน่ าน รอจนคาดการณเ์ สร็จ พวกเขาจะบอก ฉันเอง เธอกนิ อะไรรยึ ังเมอื่ เชา้ ? หรอื วา่ …” “พ”ี่ มจู่ อ่ื เรยี กพชี่ ายของเธอ หานชงิ จงึ หยดุ ลง แลว้ มองเธอ “ทําไมเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื มองเขาดว้ ยสายตาแผว่ เบา ในแววตานัน้ นอกจาก ความหวงั แลว้ กไ็ มม่ คี วามรสู ้ กึ อนื่ อกี เธอมองหานชงิ แลว้ คอ่ ยๆ พดู ขนึ้ “ฉันไมอ่ ยากทําอะไรทัง้ นัน้ ตอนน้ี ฉันอยากไปรอ เขาทสี่ นามบนิ ฉันอยากจะ…เจอเขาเร็วๆ ” “โอเค เดย๋ี วพไี่ ปสง่ ทส่ี นามบนิ ” หานชงิ จงึ ไปสง่ เธอทสี่ นามบนิ เมอื่ ถงึ สนามบนิ โทรศพั ทข์ อง หานชงิ กด็ ังขนึ้ ซจู่ วิ่ โทรมา หานชงิ มองทห่ี นา้ จอ แลว้ กดรับ “ฮลั โหล”

“ประธานหาน รเู ้ รอื่ งทงั้ หมดแลว้ จัดการเรอื่ งราวทงั้ หมด เรยี บรอ้ ยแลว้ ทกุ คนแยกยา้ ยไปหมดแลว้ แลว้ …มจู่ อื่ อยขู่ า้ งๆ ไหม” ไดย้ นิ เชน่ นัน้ หานชงิ มองไปทางหานมจู่ อื่ แลว้ พยกั หนา้ “อมื ” “ทางการมขี า่ วแลว้ วา่ ไฟลทบ์ นิ ทxี่ xเกดิ อบุ ตั เิ หตุ ตอนนพ้ี บเจอ ผรู ้ อดชวี ติ แลว้ จากผรู ้ อดชวี ติ บอกวา่ ตอนเครอ่ื งบนิ เกดิ อบุ ตั เิ หตนุ ัน้ พวกเขาโดดรม่ กนั ออกมาหลายคน เพยี งแตว่ า่ …” เมอ่ื พดู ถงึ ตรงน้ี ซจู วิ่ หยดุ ลง “ทงั้ หมดตา่ งไมใ่ ชผ่ คู ้ นุ ้ เคยกบั มัน บวกกบั …ดา้ นลา่ งเป็ นมหาสมทุ ร ตอ่ ใหม้ รี ม่ กอ็ นั ตรายอยดู่ …ี คาดวา่ คงลอยไดไ้ มน่ าน” หานชงิ ：“……” “สง่ โลเคชนั่ มาใหฉ้ ัน แลว้ จองตว๋ั ใหส้ องใบ ฉันและมจู่ อื่ จะรบี ไป” ไดย้ นิ เชน่ นัน้ ซจู ว่ิ อง้ึ ไปสกั พัก แลว้ รบี ตอบกลบั “คณุ หาน ที่ น่ันไกลมาก คณุ กบั คณุ มจู่ อ่ื ไปคงไมด่ นี ัก อยา่ งนด้ี กี วา่ ผมจะ ใหค้ นตดิ ตามไปดว้ ย”

“อมื ” หานชงิ พยกั หนา้ ทางมจู่ อ่ื ไดย้ นิ จงึ ขยบั มาทางเขา รอจนเขาคยุ โทรศัพทเ์ สร็จ “ไดข้ า่ วแลว้ ใชไ่ หม? ” หานชงิ พยักหนา้ “ฉันใหซ้ จู วิ่ จองตว๋ั ใหแ้ ลว้ พวกเราจะรบี ไป กนั ” พดู จบ เขาเมม้ ปากแน่น คําพดู ของซจู ว่ิ สะเทอื นใจเขามาก อตั ราการรอดชวี ติ ตํา่ มาก แลว้ เขาเอามจู่ อ่ื ไปดว้ ย มนั จะดหี รอื ไมด่ นี ะ? แตต่ อนนไี้ มม่ เี วลามาคดิ มาก เธออยากไป เขารับปากเธอแลว้ กต็ อ้ งพาไป จนตอนนัน้ ถา้ เกดิ อะไรขนึ้ คงตอ้ งคอ่ ยๆ คดิ ทลี ะขนั้ ตอน ซจู วิ่ ทํางานเรยี บรอ้ ยมาก ไมน่ านก็จองตว๋ั ใหพ้ วกเขาเรยี บรอ้ ย มจู่ อื่ และหานชงิ ซจู ว่ิ และคนตดิ ตามจํานวนหนงึ่ นั่งเครอื่ งบนิ ไปยังสถานทเ่ี กดิ เหตดุ ว้ ยกนั

ปกตเิ วลานมี้ จู่ อ่ื ตอ้ งนอนหลบั แลว้ แตว่ นั นเ้ี ทยี่ งคนื แลว้ เธอยงั ไมห่ ลบั ถงึ แมจ้ ะกําลงั ทะเลาะกบั หนังตาอนั หนักอง้ึ นัน้ แตเ่ ธอ ยังพยายามตน่ื ขนึ้ มา แววตาแหง้ กรังนัน้ นํ้าตาทไ่ี หลมาทัง้ วันทําใหเ้ ธอเจ็บมาก นํ้าอนุ่ มาเสริ ฟ์ หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ดู มองหานชงิ ทหี นง่ึ แลว้ ขอบคณุ เขาไป จากนัน้ รับนํ้ามา เธอจบิ เบาๆ แลว้ ถามขนึ้ “ทๆ่ี พวกเราไป ถกู ตอ้ งไหม? ” “ถกู ตอ้ ง มาจากขา่ วของทางการ” เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ มอื ของมจู่ อื่ ทถ่ี อื แกว้ อยกู่ ส็ น่ั เทา แลว้ ถามขน้ึ อกี “งัน้ …ทางการยังบอกอะไรอกี ไหม? ” เพอ่ื เป็ นการไมใ่ หเ้ ธอกงั วล หานชงิ จงึ ตอบ “มผี รู ้ อดชวี ติ จากท่ี ผรู ้ อดชวี ติ กลา่ ว บนเครอ่ื งบนิ มหี ลายคนโดดรม่ ลงมา ไมต่ อ้ ง หว่ ง” เรอ่ื งทดี่ า้ นลา่ งเป็ นมหาสมทุ ร หานชงิ กจ็ ะไมพ่ ดู ถงึ

ตอนท่ี 713 เขาอาจไมไ่ ดอ้ ยทู่ น่ี ี่ ซจู ว่ิ ไดย้ นิ กพ็ ดู ยอ้ นกลบั ไป：“ใชแ่ ลว้ คณุ มจู่ อื่ คณุ เยฉ่ ลาด ขนาดนัน้ ตอ้ งสามารถเปลยี่ นเรอื่ งรา้ ยกลายเป็ นดไี ดแ้ น่นอน” ถงึ อยา่ งไรคําพดู ปลอบโยนเหลา่ น้ี สําหรับหานมจู่ อื่ แลว้ ไมไ่ ด ้ ชว่ ยไดม้ ากสกั เทา่ ไหร่ “ คณุ มจู่ อื่ ไมไ่ ดก้ นิ อะไรมานานแลว้ หรอื เปลา่ ？สหี นา้ ดไู มด่ ี เลย ดม่ื นํ้ารอ้ นใหช้ มุ่ คอกอ่ น แลว้ คอ่ ยทานขา้ วเสยี หน่อย” หานมจู่ อ่ื ไมม่ คี วามอยากอาหารเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย แมก้ ระทง่ั ตอน ดม่ื น้ํายงั รสู ้ กึ อดึ อดั ในอก เธอในตอนน้ี รสู ้ กึ เหมอื นมลี มหายใจคาอยทู่ อี่ ก หายใจเขา้ ออก ไมไ่ ด ้ คา้ งคาอยอู่ ยา่ งนัน้ ตดิ ขดั อยตู่ ลอด อดึ อดั ทส่ี ดุ เธอเมม้ รมิ ฝี ปากซดี ไมไ่ ดพ้ ดู ตอบ

ซจู ว่ิ มองไปทห่ี านชงิ คดิ อยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ พดู วา่ “คณุ มจู่ อ่ื ถงึ ไม่ อยากกนิ กต็ อ้ งนกึ ถงึ รา่ งกายของตวั เองบา้ งนะ คณุ คดิ ด…ู …ถา้ คณุ ไมก่ นิ ไมด่ มื่ แลว้ ป่ วยขน้ึ มา ถงึ เวลานัน้ จะตามหาคณุ เยไ่ ด ้ ยงั ไงละ่ ？” ประโยคนเี้ ตอื นสตหิ านมจู่ อื่ เธอเงยหนา้ ขน้ึ มองไปทซ่ี จู วิ่ เธอพดู ถกู ถา้ ตวั เธอไมก่ นิ ไมด่ มื่ เป็ นลมลม้ พับไป เธอจะไปตาม หาเยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ ังไง？ ไมไ่ ด ้ เธอจะเป็ นแบบนต้ี อ่ ไปไมไ่ ด ้ เธอจะตอ้ งกนิ อาหารเตมิ พลัง แลว้ ไปตามหาเยโ่ มเ่ ซนิ คดิ มาถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อ่ื กก็ ม้ ศรี ษะลงดมื่ น้ํา เห็นฉากนี้ จติ ใจทเี่ อาแตแ่ ขวนอยขู่ องหานชงิ ก็ผอ่ นคลายลงใน ทส่ี ดุ แบบน…้ี ..กด็ ี โกหกเธอไปกอ่ น ขอแคร่ า่ งกายเธอไมเ่ ป็ นอะไร สว่ นเรอ่ื งอนื่ ก็ คอ่ ยเป็ นคอ่ ยไป

เพราะระยะหา่ งไมไ่ ดไ้ กลมากนัก เครอ่ื งบนิ บนิ ไปไดป้ ระมาณ สามชวั่ โมง กไ็ ปถงึ ทหี่ มาย ตอนทล่ี งจากเครอ่ื งบนิ หานมจู่ อ่ื เกอื บจะหมดแรงลม้ ลงไป ขา้ งหนา้ โชคดที ซ่ี จู วิ่ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งตาเร็วมอื ไวควา้ เธอไว ้ หาน ชงิ ตดั สนิ ใจอยา่ งฉับพลันแลว้ กา้ วไปขา้ งหนา้ “เธอรา่ งกายไม่ แข็งแรง ฉันจะแบกเธอไป” บนตวั เธอยังคงสวมใสช่ ดุ แตง่ งานทไี่ มไ่ ดเ้ ปลยี่ น ระหวา่ งทาง จงึ ดงึ ดดู ความสนใจของผคู ้ นไมน่ อ้ ย หานมจู่ อื่ ดงึ เสอ้ื สทู บนตวั ไวแ้ น่น ถอนหายใจสองสามครัง้ แลว้ สา่ ยหวั “ไมต่ อ้ งหรอก เมอื่ กฉ้ี ันแคน่ ั่งนานเกนิ ไป ก็เลยเวยี นหัวเทา่ นัน้ เอง พี่ เลขาฯ ซู ฉันไมเ่ ป็ นอะไร พวกเธอไมต่ อ้ งเป็ นหว่ ง” เธอยังตอ้ งไปตามหาเยโ่ มเ่ ซนิ ตราบใดทยี่ ังหาเขาไมเ่ จอ เธอ จะลม้ ลงไมไ่ ด ้ “ไมม่ ปี ัญหาแน่นะ？” หานชงิ มองเธอแลว้ ถามขน้ึ หานมจู่ อื่ สา่ ยหวั “ไมเ่ ป็ นอะไร”

จากนัน้ เธอกย็ กกระโปรงเดนิ ไปขา้ งหนา้ เนอ่ื งจากชดุ แตง่ งาน เป็ นแบบสง่ั ทํา กระโปรงจงึ ยาวเป็ นพเิ ศษ กา้ วเดนิ ไมส่ ะดวก อยา่ งมาก เมอื่ เดนิ มาถงึ จดุ ทไ่ี มม่ คี น หานมจู่ อื่ ก็ยอ่ ตวั ลง ดงึ กระโปรงขน้ึ มาผกู เป็ นปมไวต้ รงน่องขา แลว้ จงึ ยกมนั เดนิ ตอ่ ไป ถา้ แบบน้ี กส็ ะดวกขนึ้ เยอะ เนอ่ื งจากสนามบนิ มรี ะยะทางหา่ งจากจดุ เกดิ เหตไุ กลพอสมควร ดงั นัน้ หลังพวกเขาลงจากเครอื่ งบนิ แลว้ ยังตอ้ งน่ังรถ เปลย่ี น ตอ่ ไปอกี ประมาณหนงึ่ ชวั่ โมงกวา่ ถงึ ไปถงึ ทเี่ กดิ เหตุ ในตอนทพี่ วกหานมจู่ อ่ื มาถงึ สถานทเ่ี กดิ เหตุ ก็เป็ นเวลามดื คํา่ แลว้ เพราะทนี่ เี่ กดิ เรอ่ื งขน้ึ เดมิ ทจี ะตอ้ งปิดล็อกไว ้ แตเ่ นอื่ งจาก สถานทแ่ี หง่ นคี้ อ่ นขา้ งหา่ งไกลผคู ้ น ดงั นัน้ ทางการจงึ ไมไ่ ดป้ ิด กนั้ ทน่ี ี่ ในตอนทห่ี านชงิ พาหานมจู่ อ่ื มาถงึ สถานที่ กพ็ บวา่ คนจาก ทางการหลายคนยงั คงปฏบิ ตั งิ านกภู ้ ัยในเวลากลางคนื หลังจากเห็นพวกหานชงิ คนหนง่ึ ในนัน้ กพ็ ดู ขนึ้ “ทแี่ หง่ น้ี กระแสนํ้าไหลเชย่ี ว จะดที ส่ี ดุ ถา้ พวกคณุ ไมเ่ ขา้ ใกล”้

เขาเห็นบนตวั หานมจู่ อื่ สวมใสช่ ดุ แตง่ งาน จงึ นกึ วา่ เธอมาทน่ี ี่ เพอื่ ถา่ ยภาพแตง่ งาน ถงึ ยงั ไงคนหนุ่มสาวสมยั นี้ เวลาถา่ ยรปู แตง่ งานมักจะชอบไปท่ี ทะเล ถา่ ยรปู เอนตวั บนชายหาดไมก่ ็โขดหนิ แตว่ า่ การกระทํา แบบน…้ี ..ตามจรงิ แลว้ เป็ นอนั ตรายอยา่ งมาก เขาจงึ พดู เพมิ่ เตมิ อกี วา่ “ถา้ จะถา่ ยรปู กเ็ ปลยี่ นวนั เถอะ ทน่ี พ่ี วก เรากําลงั ทํางานกภู ้ ยั กนั อกี อยา่ งพวกคณุ อยา่ มาถา่ ยรปู ใน สถานทอ่ี นั ตรายแบบนดี้ ที ส่ี ดุ หากตกลงไป มันจะไมค่ มุ ้ กบั สง่ิ ท่ี ตอ้ งสญู เสยี ” เขาเตอื นดว้ ยความหวังดี หานมจู่ อื่ ไดย้ นิ คํานี้ ดวงตากห็ า้ ม ไมไ่ ดท้ จ่ี ะแดงขน้ึ มา ผวิ ของเธอขาว ประกอบกบั เหตกุ ารณ์นโ้ี จมตเี ธออยา่ งมาก สี หนา้ จงึ ขาวซดี จนแทบจะเป็ นสโี ปรง่ ใส ขณะนดี้ วงตาเธอแดง ก็ ยงิ่ ชดั เจนเป็ นพเิ ศษ ไฟทสี่ วา่ งขน้ึ รอบดา้ น มหี นง่ึ ดวงสอ่ งกระทบใบหนา้ ของ หานมจู่ อ่ื พอดี

คนจากทางการในตอนนถี้ งึ พบวา่ ถงึ แมเ้ ธอจะสวมชดุ แตง่ งาน แตก่ ลบั ดตู กทน่ี ่ังลําบากมาก เครอ่ื งสําอางและทรงผมกด็ ยู งุ่ เหยงิ ดไู มเ่ หมอื นเจา้ สาวป้ายแดงทจ่ี ะถา่ ยรปู เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย หลงั จากสงั เกตมาถงึ ตรงนี้ คนจากทางการกม็ องไปทคี่ นขา้ ง กายเธอ ไมม่ ใี ครถอื กลอ้ งถา่ ยภาพอยา่ งทคี่ ดิ ไว ้ หรอื วา่ เขาเขา้ ใจผดิ ไป? ซจู วิ่ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเห็นดวงตาของหานมจู่ อ่ื แดงกํา่ จงึ ออกหนา้ แสดงบตั รประชาชนของตน แลว้ พดู อธบิ าย “สวสั ดคี ะ่ พวกเรา ไมไ่ ดม้ าเทยี่ วทน่ี เี่ พอ่ื ถา่ ยรปู งานแตง่ งาน เพอื่ นของพวกเรา บงั เอญิ นั่งเครอ่ื งบนิ ทปี่ ระสบอบุ ตั เิ หตลุ ําน้ี เพราะฉะนัน้ ….” คําพดู หลงั จากนัน้ เธอไมไ่ ดพ้ ดู ตอ่ อกี ฝ่ ายน่าจะเขา้ ใจ ความหมายของเธอแลว้ เป็ นไปตามคาด อกี ฝ่ ายอง้ึ ไปชวั่ ขณะ แลว้ สายตาก็ไปตกลงบน ตวั ของหานมจู่ อ่ื อกี ครัง้ มนิ ่าละ่ …..เธอดตู กทนี่ ่ังลําบากขนาดน้ี

ในสถานการณ์น้ี ดเู หมอื นตอนแตง่ งานจะเกดิ เรอ่ื ง?? เพราะงัน้ ยงั ไมท่ นั เปลยี่ นชดุ แตง่ งานก็วง่ิ มาแลว้ “เธออยา่ กงั วล”หานชงิ จับมอื ของเธอ น้ําเสยี งนงิ่ ลกึ “เขา อาจจะไมไ่ ดอ้ ยทู่ น่ี ”ี่ หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากลา่ ง ดวงตาแดงกํา่ น้ําตาคลออยใู่ นดวงตา ตลอด “สามารถ…..เดนิ ไปดไู ดไ้ หม? ” คนของทางการดทู า่ ทางของเธอ ดวงตาแดงกํา่ นํ้าตาคลอเบา้ ถามออกมาดว้ ยความกล้ํากลนื อยา่ งยง่ิ เหมอื นกบั วา่ ในใจมี ความเจ็บปวดและโศกเศรา้ อยา่ งไมม่ ที สี่ น้ิ สดุ ในชว่ งเวลานัน้ ทนไมไ่ ดท้ จ่ี ะปฏเิ สธ ไดเ้ พยี งพยกั หนา้ “ได ้ ผมพาคณุ ไปดแู ลว้ กนั พวกคณุ ตามผมมา คนอยา่ เยอะ เกนิ ไป” หานชงิ หนั กลับมาพดู กบั ซจู วิ่ “พวกเธอรออยทู่ น่ี ”ี่ ซจู ว่ิ ตอบรับทันที “ไดค้ ะ่ ประธานหาน”

หานชงิ พรอ้ มกบั หานมจู่ อื่ เดนิ ตามคนของทางการไปขา้ งหนา้ ในทเ่ี กดิ เหตมุ ตี ํารวจหลายคน ทมี คน้ หากภู ้ ยั รวมถงึ ผเู ้ ชย่ี วชาญอกี หลายคน เห็นคนของทางการนําหญงิ สาวสวม ชดุ แตง่ งานพรอ้ มหญงิ สาวในชดุ สทู เขา้ มา กถ็ ามขนึ้ ดว้ ยความ ไมพ่ อใจ “มันเรอ่ื งอะไรกนั ? ถงึ จะไมไ่ ดป้ ิดกนั้ สถานทเี่ กดิ เหตุ แตท่ นี่ ก่ี ็ ใหค้ นทไี่ มม่ สี ว่ นเกยี่ วขอ้ งเขา้ มาไมไ่ ด”้ ชายคนนัน้ ออกหนา้ พดู กระซบิ กบั เขาอยสู่ องสามคํา ชายทพี่ ดู ก็ ขมวดควิ้ แลว้ สายตาก็เลอ่ื นมาทตี่ วั หานมจู่ อื่ กบั หานชงิ ใน ตอนทา้ ยจงึ พดู ขนึ้ “ตอ่ ใหญ้ าตขิ องพวกคณุ อยขู่ า้ งในเครอื่ งบนิ ทต่ี ก แตพ่ วกคณุ ก็เขา้ มาทน่ี ไ่ี มไ่ ด ้ ผนื ทะเลแหง่ นไี้ มป่ ลอดภัย คนในทมี คน้ หากภู ้ ัยตา่ งก็ตอ้ งระมัดระวังเป็ นอยา่ งมาก นับประสาอะไรกบั พวกคณุ ” คําพดู น้ี เปรยี บเหมอื นเข็มทมิ่ แทงใจของหานมจู่ อื่ อยา่ งไมต่ อ้ ง สงสยั หนา้ ของเธอซดี เซยี วยงิ่ ขนึ้ รา่ งผอมบางกด็ สู น่ั เทาภายใตแ้ สง ไฟสลัว

“พวกเราพบผรู ้ อดชวี ติ ไดส้ ําเร็จแลว้ จํานวนหนง่ึ สง่ ตวั ไปที่ โรงพยาบาลทใี่ กลท้ ส่ี ดุ แลว้ บางท…ี ..พวกคณุ ลองไปดหู น่อยก็ ได”้ คงเป็ นเพราะเห็นหานมจู่ อื่ เป็ นแบบน้ี สดุ ทา้ ยทนไมไ่ ด ้ คนคน นัน้ จงึ พดู เตอื นไป ไปโรงพยาบาลใกลเ้ คยี งเหรอ? หานมจู่ อ่ื มองคนคนนัน้ อยา่ งแทบจะวงิ วอน “อยา่ งงัน้ รบกวนถามหน่อย สามขี องฉันสงู ประมาณรอ้ ยแปดสบิ หา้ เซนตเิ มตร เขาจะรบี ไปทงี่ านแตง่ งาน บนตวั น่าจะสวมใสช่ ดุ สทู แตง่ งาน” พดู จบ หานมจู่ อื่ เหมอื นจะคดิ อะไรได ้ รบี รอ้ นหยบิ รปู ถา่ ยใน โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ใหอ้ กี ฝ่ ายดู ตอนที่ 714 ชวี ติ คนเป็ นเรอ่ื งสาํ คญั

หลังจากไดเ้ ห็นรปู ภาพ ในตอนแรกชายคนนัน้ เพยี งแค่ ประหลาดใจ เพราะชายหนุ่มในรปู มใี บหนา้ ทหี่ ลอ่ เหลา ออรา่ เยอื กเย็น แมว้ า่ เป็ นเพยี งแคร่ ปู ภาพรปู เดยี ว แตค่ วามมอี ํานาจทปี่ กคลมุ อยบู่ นตวั เขา ออรา่ เฉยชาทแี่ ผไ่ ปทัว่ กลบั พัดตมี า ราวกบั ชาย คนนยี้ นื อยตู่ รงหนา้ เขา ทสี่ ําคญั ทส่ี ดุ คอื ใบหนา้ ของชายคนนค้ี นุ ้ ตามา “น…ี่ ..นคี่ อื ? ” ปฏกิ ริ ยิ าทแ่ี ปลกไปนี้ ทําใหม้ จู่ อื่ คดิ วา่ เขารจู ้ ักเยโ่ มเ่ ซนิ กระทั่ง อยใู่ นหมผู่ รู ้ อดชวี ติ ทพ่ี ากลบั มา ชายวัยกลางคนทย่ี นื อยขู่ า้ งเขาเหลอื บมองมาทางนอ้ี ยา่ งไม่ ตงั้ ใจ พอมองแลว้ ดวงตากเ็ บกิ กวา้ งอยา่ งไมร่ ตู ้ วั “น่ี นค่ี อื คณุ ชายเยไ่ มใ่ ชเ่ หรอ? ” มคี นรจู ้ ักเขา? หานมจู่ อ่ื หนั ไปทางเขาดว้ ยแววตามคี วามหวัง แตผ่ ชู ้ ายทพ่ี ดู คยุ กบั หานมจู่ อื่ เมอื่ ครนู่ ก้ี เ็ คาะหวั ไปหนงึ่ ที ราว กบั นกึ อะไรไดใ้ นทนั ใด

“ฉันกว็ า่ ทําไมคนุ ้ ตาขนาดน้ี พอถกู นายเรยี ก ก็นกึ ออกขน้ึ มา เลย นค่ี อื คณุ ชายเยไ่ มใ่ ชเ่ หรอ? ” เขามอี ารมณ์ตน่ื เตน้ เล็กนอ้ ย แตไ่ มน่ านกต็ ระหนักไดถ้ งึ ความรา้ ยแรงของเรอ่ื งน้ี แววตาและสี หนา้ กก็ ลายเป็ นหนักองึ้ ในทันที เขาเงยหนา้ ขน้ึ มองไปทห่ี านมจู่ อื่ อกี ครัง้ น้ําเสยี งแหบแหง้ เล็กนอ้ ย “คณุ ผหู ้ ญงิ คณุ คงไมห่ มายถงึ …..คณุ ชายเยก่ ็นั่งเครอื่ งบนิ ลํานี้ มาหรอกนะ? ” คําพดู เดยี ว ทําใหแ้ สงไฟในดวงตาของหานมจู่ อ่ื ดบั วบู ในทันที ตอนทเี่ ห็นการแสดงออกของพวกเขากอ่ นหนา้ นี้ เธอยังนกึ วา่ หาเยโ่ มเ่ ซนิ เจอแลว้ อกี เดย๋ี วเธอก็จะไดเ้ จอเขา แตว่ า่ ตอนนพ้ี วกเขาทัง้ สองกลบั ถามตวั เธอ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กข็ น้ึ เครอื่ งบนิ ลํานเ้ี หรอ? เธอจะตอบยงั ไง? เธอหวงั จรงิ ๆ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดข้ น้ึ เครอื่ งบนิ ลําน…ี้ .. ไมอ่ ยา่ งนัน้ …..

รา่ งผอมบางของหานมจู่ อื่ สนั่ ไหวทา่ มกลางเงาแสงไฟ แทบจะ ทรดุ ลงไปขา้ งหนา้ โชคดที หี่ านชงิ ควา้ เธอไว ้ เมม้ รมิ ฝี ปาก แลว้ พดู เสยี งนง่ิ “ดเู หมอื นพวกเขาจะยังหาเยโ่ มเ่ ซนิ ไมพ่ บ มจู่ อ่ื พวกเราอยทู่ นี่ ไ่ี ปกช็ ว่ ยอะไรไมไ่ ด ้ สไู ้ ปหาทพี่ ักใกลๆ้ กอ่ น ดกี วา่ พักผอ่ นสกั คนื แลว้ รอฟังขา่ ว” ตรงขา้ มกบั แสงไฟ สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื มคี วามซดี ขาว เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งแลว้ ออกแรงสา่ ยหวั เห็นไดช้ ดั วา่ นํ้าตาไดม้ ารวมกนั อยทู่ เ่ี บา้ ตาแลว้ แตก่ ็ยังไมไ่ ด ้ ไหลลงมา ดวงตาแดงกํา่ เหมอื นอะไรบางอยา่ ง แตห่ านมจู่ อื่ ก็ ยังกดั รมิ ฝี ปากอยา่ งเอาเป็ นเอาตาย สา่ ยหัว ไมส่ ง่ เสยี ง ราวกบั เด็กทเ่ี อาแตใ่ จ หานชงิ “…..” เขาไดเ้ พยี งถอนหายใจในใจ มองไปทคี่ นตรงขา้ ม คณุ ลงุ วัยกลางคนมปี ฏกิ ริ ยิ ากลบั มา หลังจากสง่ สายตาให ้ พนักงานขา้ งตวั ก็ดเู หมอื นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะเปิดปาก

“คณุ นายนอ้ ยคณุ ชายเย่ อนั ทจี่ รงิ คณุ ไมต่ อ้ งกงั วล เทา่ ทผี่ มรู ้ คณุ ชายเยเ่ ป็ นคนทฉี่ ลาดมาก วนั นพี้ วกเราเจอผรู ้ อดชวี ติ หลาย คนมาก ในบรรดานัน้ มคี นชรา เด็กนอ้ ย พวกเขาตา่ งเอาชวี ติ รอดมาได ้ ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ คนทเี่ กง่ กาจอยา่ งคณุ ชายเย่ ตอ้ งไม่ มเี รอ่ื งเกดิ ขนึ้ แน่นอน” “ใชแ่ ลว้ ” อกี คนหนงึ่ ทฟี่ ังอยู่ กพ็ ดู ขนึ้ เชน่ กนั “คณุ ชายเยเ่ ป็ นคนมี ความสามารถ คณุ วางใจเถอะ ไปหาทพี่ ักผอ่ นสกั คนื กอ่ น ไม่ แน่วา่ พรงุ่ นพี้ วกเราก็หาเขาเจอแลว้ ” หานมจู่ อ่ื ไมพ่ ดู อะไร ยังคงยนื อยตู่ รงนัน้ รา่ งทผี่ อมเพรยี วกลับมี แรงจนทําใหค้ นแปลกใจ การคน้ หากภู ้ ัยทา่ มกลางผนื ทะเลทเ่ี ชย่ี วกรากนี้ เป็ นเรอ่ื งท่ี อนั ตรายมาก ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ กลางคนื ดกึ ดน่ื แลว้ รอบดา้ นเห็นไดไ้ มช่ ดั เจน หากคน้ หาตอ่ ไป ก็อาจหาคนไมเ่ จอ ถา้ เจอเขา้ กบั อนั ตรายหรอื ความยากลําบาก คนในทมี คน้ หากภู ้ ัยก็อาจเอาชวี ติ ไปทง้ิ

ดงั นัน้ ในเวลาทด่ี กึ ดน่ื มดื มดิ สมาชกิ ทมี คน้ หากภู ้ ยั จงึ เดนิ ทาง กลับมา แน่นอนวา่ ไดพ้ าผรู ้ อดชวี ติ ทโี่ ชคดบี างสว่ นกลบั มาดว้ ย หานมจู่ อื่ ยังคงไมไ่ ปไหน หานชงิ กไ็ รห้ นทาง และไมส่ ามารถ บงั คบั พาเธอไปได ้ ไดเ้ พยี งอยเู่ ป็ นเพอื่ นเธอ ใหซ้ จู ว่ิ คดิ หาวธิ ี เอานํ้ารอ้ นมาใหเ้ ธออนุ่ ทอ้ ง อาจเพราะรวู ้ า่ ตอ้ งกกั เกบ็ เรยี่ วแรงไว ้ ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ จงึ ไมไ่ ด ้ ปฏเิ สธของทห่ี านชงิ ใหค้ นสง่ มาให ้ ใหอ้ ะไรก็กนิ อนั นัน้ เพยี งแตข่ องทกี่ นิ เขา้ ไปตา่ งกเ็ หมอื นกบั เป็ นอาหารทไี่ รร้ สชาติ สภาพแบบน้ี ยงิ่ ทําใหค้ นทเ่ี ห็นทกุ ขใ์ จ เมอื่ สมาชกิ ในทมี คน้ หากภู ้ ยั ขนึ้ ฝั่งมา หานมจู่ อ่ื ทน่ี ั่งกนิ อาหาร อยกู่ ท็ งิ้ สง่ิ ทอี่ ยใู่ นมอื ทนั ที ยกกระโปรงขน้ึ แลว้ รบี วงิ่ ออกไป “มจู่ อื่ ระวงั หน่อย！” หานชงิ เห็นเธอโซซดั โซเซจะวงิ่ ไปขา้ งหนา้ ระหวา่ งนัน้ แทบจะ สะดดุ กระโปรงของตวั เอง สหี นา้ ทตี่ นื่ ตกใจของหานชงิ ซดี ขาว ลกุ ขน้ึ ควา้ เธอไว ้

หลังจากคนในทมี คน้ หากภู ้ ยั ขนึ้ ฝั่ง เงยหนา้ มาเห็นคนสวมชดุ แตง่ งาน ผวิ พรรณขาวนวล บอบบางละเอยี ดออ่ นสวยงาม ถงึ แมก้ ารแตง่ กายกบั เครอ่ื งสําอางจะเลอะเทอะ แตเ่ ธอขาวราว กบั แสงไฟเดนิ อยใู่ นคนื มดื มดิ ดแู ลว้ เหมอื นเธอมแี สงในตวั เอง “ขอโทษนะคะ สามขี องฉันก็น่ังเครอ่ื งบนิ ลําน้ี ฉันอยากหาดวู า่ มเี ขาไหม” หลงั จากหานมจู่ อ่ื โผเขา้ ไปก็ออกตวั อธบิ ายกอ่ น คนกลมุ่ นัน้ เขา้ ใจชดั เจน หนงึ่ ในนัน้ พยกั หนา้ พรอ้ มพดู วา่ “ถา้ คณุ อยากตามหาก็ไปโรงพยาบาลใกลเ้ คยี งกบั พวกเราเถอะ ใน บรรดาคนเหลา่ นมี้ คี นสําลกั น้ํา มคี นตนื่ ตระหนก รวมๆ แลว้ อยู่ ในสภาวะทไ่ี มส่ ดู ้ ี หลังจากหมอดา้ นนอกทําการชว่ ยเหลอื ฉุกเฉนิ เบอ้ื งตน้ แลว้ คนเหลา่ นจี้ ะถกู สง่ ไปทโ่ี รงพยาบาล” อกี ฝ่ ายพดู ขนาดนแ้ี ลว้ หานมจู่ อื่ ก็เขา้ ใจไดเ้ อง ผรู ้ อดชวี ติ เหลา่ นพี้ ง่ึ ไดร้ ับการชว่ ยเหลอื ตอนนยี้ งั วนเวยี นอยใู่ นเขตความ ตายเป็ นธรรมดา ถา้ ในตอนนเ้ี ธอเขา้ ไปจะทําใหพ้ วกเขาลา่ ชา้ จงึ ไดเ้ พยี งพยักหนา้ “โอเค งัน้ ฉันไปโรงพยาบาล”

“ขอบคณุ ครับทเี่ ขา้ ใจ” หานมจู่ อื่ ไดเ้ พยี งถอยไปสองสามกา้ ว แลว้ หนั ตวั เดนิ ตามหาน ชงิ ไปรอดา้ นนอก เพราะดกึ มากแลว้ กอ่ นสมาชกิ ทมี คน้ หากภู ้ ยั จะไป ทางการก็ ใหค้ นมาปิดกนั้ พนื้ ทตี่ รงนี้ กอ่ นฟ้าสวา่ งไมอ่ นุญาตใหใ้ ครเขา้ ใกล ้ อาจเป็ นเพราะการมาถงึ ของหานมจู่ อื่ ทําใหพ้ วกเขาตระหนักได ้ หลงั จากนอ้ี าจมญี าตมิ ติ รของผปู ้ ระสบอบุ ตั เิ หตหุ าทนี่ เ่ี จออกี เกรงวา่ จะเกดิ เรอื่ ง ดงั นัน้ จงึ ไดเ้ พยี งปิดกนั้ ไว ้ หลงั จากหานมจู่ อ่ื ขนึ้ รถไป คนขบั รถก็รบี ขบั ตามรถกภู ้ ยั ดา้ นหนา้ ไปทโ่ี รงพยาบาลใกลเ้ คยี ง อนั ทจ่ี รงิ หวั ใจทัง้ ดวงของเธอไดแ้ ขวนเอาไว ้ เพราะเธอไมร่ ู ้ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะอยใู่ นรถคนั ขา้ งหนา้ ไหม ผรู ้ อดชวี ติ ทช่ี ว่ ย กลบั มาทกุ คนตา่ งตอ้ งการการรักษา เธอก็ไมอ่ าจเห็นแกต่ วั แลว้ เขา้ ไปดใู นตอนนัน้ แลว้ ใหท้ กุ คนรอได ้ ชวี ติ คนเป็ นเรอ่ื งสําคญั

หลังมาถงึ โรงพยาบาล พวกหานชงิ กอ็ ยกู่ บั เธอตลอด เพราะ เรอื่ งนไี้ ดร้ ายงานไปในพน้ื ทแ่ี ลว้ ผปู ้ ่ วยในโรงพยาบาลก็ไดย้ นิ มาเชน่ กนั ดงั นัน้ เมอื่ เห็นพวกญาตมิ ติ ร แมแ้ ตต่ อนหานมจู่ อื่ ท่ี สวมใสช่ ดุ แตง่ งานมารอทโ่ี รงพยาบาล ก็ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ แปลกมาก นัก เพยี งแคเ่ ห็นแววตาเธอมคี วามทกุ ขใ์ จและน่าเวทนา อยา่ งไรเสยี หากไมจ่ ําเป็ น ใครจะใสช่ ดุ แตง่ งานมาโรงพยาบาล ละ่ ? ไมร่ วู ้ า่ รอมานานแคไ่ หนแลว้ หานมจู่ อ่ื ยนื จนขาลา้ แทบลม้ ลง ในทสี่ ดุ ก็ไดร้ ับขา่ ววา่ สามารถเยย่ี มคนไขไ้ ด ้ เพราะผรู ้ อดชวี ติ ตา่ งก็สงบลงแลว้ หานมจู่ อ่ื ในตอนแรกคอ่ ยๆ เขา้ ไปตามหาอยา่ งเกรงใจ เกรงวา่ จะรบกวนคนอน่ื ไดเ้ พยี งหยบิ รปู ออกมาถามพยาบาล หลังจาก พยาบาลมองดรู ปู ของเยโ่ มเ่ ซนิ ในทแี รกก็มคี วามประหลาดใจ ในแววตา จากนัน้ กส็ า่ ยหวั “ในบรรดาคนทพ่ี ง่ึ สง่ เขา้ มาดู เหมอื นจะไมม่ คี นหนา้ ตาแบบน…้ี ..” สหี นา้ หานมจู่ อื่ เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย หานชงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งเธอกา้ วไป ขา้ งหนา้ “คณุ พยาบาล คณุ ลองนกึ ใหล้ ะเอยี ด ยงั ไงซะคนทแ่ี ช่

อยใู่ นนํ้าทะเลเป็ นเวลานานอาจจะดลู ําบาก แน่ใจเหรอวา่ ไมม่ ี คนคนน?ี้ ” ตอนท่ี 715 ฝนตกแลว้ ถกู หานชงิ พดู แบบน้ี พยาบาลเรม่ิ ไมค่ อ่ ยแน่ใจแลว้ เธอเมม้ ปากสแี ดงของเธอ จากนัน้ จอ้ งดรู ปู นัน้ อยสู่ กั พัก ถงึ พดู เบาๆ วา่ : “เอาแบบนล้ี ะกนั พวกคนป่ วยก็ตา่ งกําลังพักผอ่ น คณุ เขา้ ไป หาคนเดยี ว ระวงั ทา่ ทางหน่อยกไ็ มเ่ ป็ นไร สภุ าพบรุ ษุ ทา่ นนก้ี ็ พดู ไวไ้ มผ่ ดิ จากนัน้ พวกเขาก็ตา่ งเหนอื่ ยมากแลว้ แน่นอนวา่ ตอ้ งมคี วามแตกตา่ งจากในรปู ก็ไมแ่ น่……ฉันดไู มอ่ อกนะ? ” พดู จบ พยาบาลสาวกช็ าํ เลอื งมองรปู นัน้ ผชู ้ ายในรปู หนา้ ตาดี เป็ นผชู ้ ายประเภททมี่ องครัง้ เดยี วกล็ มื ไม่ ลง ถา้ หากในบรรดาผทู ้ ช่ี ว่ ยชวี ติ มาเมอื่ กมี้ หี นา้ ตาแบบเขา พยาบาลสาวรสู ้ กึ วา่ ตวั เองตอ้ งลมื ไมล่ งแน่ๆ แตว่ า่ ……ขอ้ สงั เกตของหานชงิ ทําใหเ้ ธอกไ็ มแ่ น่ใจขนึ้ มา

คนกําลงั ตามหาญาตอิ ยู่ เธอก็ไมส่ ามารถตดั สนิ อยา่ งลวกๆ ได ้ หรอก “ขอบคณุ นะ งัน้ พวกเราไปหาดู ”หานชงิ ยน่ื มอื เอาโทรศพั ท์ ของหานมจู่ อื่ เกบ็ เขา้ ไป จากนัน้ คอ่ ยๆ ผลักไหลข่ องเธอ : “คอ่ ยๆ นะ เดย๋ี วพไ่ี ปดเู ป็ นเพอื่ นเธอ” หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ ทซ่ี ดี เผอื ดของเธอ : “โอ โอเค” ปลายเสยี งของประโยคนม้ี คี วามสน่ั เล็กนอ้ ย หานชงิ โอบไหล่ เธอแลว้ เดนิ ไปในหอ้ งผปู ้ ่ วย เพราะอบุ ตั เิ หตคุ รัง้ นี้ รอบๆ นม้ี แี ต่ โรงพยาบาลนโี้ รงพยาบาลเดยี ว แลว้ อกี อยา่ งยังเป็ น โรงพยาบาลทไ่ี มไ่ ดใ้ หญโ่ ตอกี ดว้ ย เพราะฉะนัน้ เตยี งมจี ํากดั ไดแ้ ตเ่ พม่ิ จํานวนเตยี งในหอ้ งผปู ้ ่ วยเทา่ นัน้ แมม้ เี พมิ่ มาท่ี ทางเดนิ แลว้ หานชงิ พาหานมจู่ อื่ คอ่ ยๆ ดไู ป แตย่ งั ไงก็ไมเ่ ห็นคนทท่ี า่ ทาง คนุ ้ เคย หานมจู่ อื่ ไมย่ อมแพ ้ ตอนจําก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร หาดอู ยา่ งเงยี บๆ รอบแลว้ รอบเลา่ กไ็ มเ่ ห็นมเี ยโ่ มเ่ ซนิ เธอก็หาอกี รอบ กลวั วา่ เมอื่ กตี้ วั เองทําพลาดไป

รอบทหี่ นง่ึ …… รอบทส่ี อง…… รอบทสี่ าม…… ก็ไมร่ วู ้ า่ หากรี่ อบแลว้ หานมจู่ อ่ื ก็ยงั หาอยู่ หานชงิ ทนไมไ่ หว แลว้ จรงิ ๆ ลากมอื ทเี่ รยี วยาวของเธอ บงั คบั ใหเ้ ธอหยดุ ลง “ไมต่ อ้ งหาแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดอ้ ยทู่ นี่ ”่ี หานมจู่ อื่ มจู่ อื่ ：“……” เธอเงยหนา้ สายตาตกใจมองลงไปทหี่ นา้ ของหานชงิ “พช่ี าย อาจจะเป็ นเพราะพวกเราหาไมท่ ัว่ ถา้ หากเขาไมไ่ ดอ้ ยู่ ทน่ี …ี่ ..งัน้ เขาจะไปไหนได?้ ” ปัญหานี้ หานชงิ หมดปัญญาจะตอบเธอ แลว้ ก็ตอบไมไ่ ด ้ ไดแ้ ต่ เมม้ รมิ ฝี ปากบางๆ จับไหลข่ องเธอ : “นอ้ งสาวโง่ ตอนนดี้ กึ มาก แลว้ ทมี คน้ หาและกภู ้ ยั จะไมเ่ รม่ิ การชว่ ยเหลอื จนกวา่ จะถงึ วัน พรงุ่ นี้ พวกเราหาทน่ี ม่ี าหกเจ็ดรอบ กม็ องไมเ่ ห็นเงาของเยโ่ ม่ เซนิ ”