เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

หานมจู่ อื่ รับนามบตั รมา แลว้ กม็ องอยา่ งตงั้ ใจ หลงั จากนัน้ ก็คลี่ ยม้ิ ออกมา “สวสั ดคี ะ่ ผจู ้ ัดการอ”้ี “เชญิ น่ังทางนกี้ อ่ นเลยคะ่ ” หานมจู่ อ่ื นําทางใหเ้ ขาน่ังลงท่ี โซฟาดา้ นขา้ ง “สําหรับชดุ ทํางานฤดรู อ้ นและฤดใู บไมผ้ ลนิ ัน้ ไมท่ ราบวา่ ผจู ้ ัดการอม้ี คี วามตอ้ งการประมาณไหนคะ? คณุ สามารถบอกกบั ฉันเบอ้ื งตน้ ไดเ้ ลยคะ่ แลว้ เดย๋ี วทางฝั่งของฉันก็ จะเอาแบบรา่ งใหค้ ณุ ดอู กี ท”ี เสยี่ วเหยยี นเห็นวา่ ทัง้ สองคนคยุ เรอื่ งงานกนั กเ็ ดนิ ไปชงกาแฟ ทห่ี อ้ งเบรกอยา่ งรงู ้ าน เสย่ี วเหยยี นชงกาแฟกไ็ มไ่ ดใ้ ชเ้ วลานานเทา่ ไหร่ ตอนทเี่ ธอชง กาแฟกลบั มานัน้ หานมจู่ อ่ื กบั ผจู ้ ัดการอก้ี ็คยุ กนั ไปเยอะแลว้ ไป ถงึ หวั ขอ้ หลักแลว้ “ผจู ้ ัดการอี้ กาแฟของคณุ คะ่ ” “เอะ้ ? ขอบคณุ ครับ” ผจู ้ ัดการอร้ี ับกาแฟไป เขามมี ารยาทมาก แถมยังดมู สี มบตั ผิ ดู ้ ี ไมเ่ พยี งแคย่ น่ื มอื มารับทัง้ สองมอื แถมเขา ยังขอบคณุ เสยี่ วเหยยี นอกี หลังจากจบิ กาแฟลงไปแลว้ เขาก็

เอย่ ปากชม “ชงกาแฟนช้ี งมาอยา่ งดเี ลย คณุ ชงเองเหรอครับ? ” เสย่ี วเหยยี นโดนชม ก็พลางพยกั หนา้ อยา่ งมคี วามสขุ “ใชค่ ะ่ ! ” “ไมเ่ ลว ฝี มอื เยย่ี มไปเลย” หลังจากพดู จบก็หนั ไปมองหานมจู่ อ่ื แลว้ กพ็ ยักหนา้ ดว้ ยความ ชนื่ ชม “บรษิ ัทคณุ นมี่ บี คุ คลทม่ี คี วามสามารถจรงิ ๆ เลยนะครับ ไมเ่ พยี งแคอ่ อกแบบผลงานทงี่ ดงามและประณีต แมแ้ ตฝ่ ี มอื การชงกาแฟกย็ ังสดุ ยอด ดเู หมอื นวา่ บรษิ ัทของคณุ หานเนย่ี จะ เป็ นบรษิ ัททมี่ วี ชิ าดแี ตซ่ อ่ นเรน้ อยใู่ นยทุ ธจักรนะครับเนยี่ ฮา่ ๆๆๆ ” หานมจู่ อื่ องึ้ ไป หลงั จากนัน้ กค็ ลยี่ ม้ิ “ผจู ้ ัดการอกี้ ็ชมเกนิ ไปแลว้ คะ่ มันเป็ นสงิ่ ทพี่ วกเราควรจะทําอยแู่ ลว้ ” ทัง้ สองฝ่ ายคยุ กนั อยสู่ กั พัก ผจู ้ ัดการอกี้ ย็ นื ขนึ้ “โอเค ผมเขา้ ใจ สถานการณ์เบอ้ื งตน้ แลว้ ถา้ ยงั งัน้ เดย๋ี วผมกลบั ไปปรกึ ษากบั ประธานของพวกเราอกี ที ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ ปี ัญหาอะไร พรงุ่ นผ้ี มก็ จะมาเซน็ ตส์ ญั ญากบั คณุ นะครับ”

เสย่ี วเหยยี นรบี พดู ทันที “ผจู ้ ัดการอี้ เดย๋ี วฉันไปสง่ คะ่ ” “ครับๆๆ ” หลังจากเสย่ี วเหยยี นสง่ แขกเสร็จ พอกลับมากอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ กระโดดโลดเตน้ ดว้ ยความดใี จพรอ้ มกบั พดู วา่ “โอพ้ ระเจา้ ผจู ้ ัดการอนี้ ค่ี ยุ ดเี กนิ ไปรเึ ปลา่ ? คนทอี่ ยใู่ นตําแหน่งสงู และมี ระดบั ความรคู ้ วามสามารถขนาดนไี้ มไ่ ดม้ นี อ้ ยๆ แตว่ า่ ยงั เกรงใจ ฉันกบั เธอมาก โดยเฉพาะกบั เธอ” “ฉัน? ” “ใช่ เธอไมไ่ ดส้ งั เกตเหรอ? ฉันเห็นวา่ เขามองเธอดว้ ยสายตาที่ เคารพนอบนอ้ มจะตาย” หานมจู่ อื่ ：“……” เธอไมไ่ ดส้ งั เกตเลย รสู ้ กึ แคว่ า่ คนๆ นไ้ี ดร้ ับการปลกู ฝังมาอยา่ ง ดี แตไ่ มไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ เขาปฏบิ ตั กิ บั ตัวเองตา่ งกนั ถงึ กบั ใชค้ ําวา่ เคารพนอบนอ้ ม รสู ้ กึ วา่ เกนิ จรงิ ไปหน่อย

“เธอรสู ้ กึ ผดิ ไปเองรเึ ปลา่ ? ” หานมจู่ อ่ื หนั หนา้ มา แลว้ ก็ มอบหมายงาน “เตรยี มตวั กนั หน่อย มาคยุ กบั ฉันเรอื่ ง รายละเอยี ดของงานในครัง้ นี้ แลว้ พวกเราก็เรม่ิ ทํางานไดเ้ ลย” “ออ้ ” เสย่ี วเหยยี นเดนิ ตามฝี กา้ วของเธอ “ฉันรสู ้ กึ วา่ โอกาสใน การเซน็ ตส์ ญั ญาในครัง้ นม้ี มี ากกวา่ 95%เลยนะ มจู่ อ่ื เขาเป็ น เพอื่ นของพช่ี ายเธอรเึ ปลา่ ? ฉันรสู ้ กึ จรงิ ๆ นะวา่ สายตาทเี่ ขา มองเธอมนั ไมเ่ หมอื นกนั ” พอไดย้ นิ แบบน้ี หานมจู่ อื่ ก็ตอบสนองทนั ที “พดู แบบนมี้ ันก็มโี อกาสเป็ นไปไดน้ ะ ยงั ไงหลงั จากไปรว่ มงาน เลย้ี งในวนั น้ี ลกู คา้ ของเรากเ็ พม่ิ ขน้ึ เยอะเลย บรษิ ัทแอลท…ี … คนื วนั นัน้ ตอนทเ่ี ธอพาพชี่ ายฉันไปชนแกว้ รับแขกนัน้ มคี วาม ทรงจําเกย่ี วกบั บรษิ ัทนบี้ า้ งไหม? ” เสย่ี วเหยยี นโดนถามแบบนกี้ ็องึ้ ไป แลว้ กต็ อบอยา่ งงนุ งง “ฉัน ฉันจะจําไดย้ งั ไง? ถงึ แมว้ า่ วนั นัน้ จะไดร้ จู ้ ักกบั คนเยอะก็จรงิ แต่ วา่ ฉันก็ดม่ื ไปเยอะเหมอื นกนั มนึ หวั ไปหมด บวกกบั การที่ รองเทา้ สน้ สงู ในวันนัน้ ไมไ่ ดพ้ อดกี บั ไซสข์ องฉันเลย มันกดั เทา้ ฉันจดเลอื ดออก เพราะฉะนัน้ ถงึ แมว้ า่ ฉันจะกําลังชนแกว้ กบั

แขกอยู่ แตว่ า่ ความสนใจทัง้ หมดของฉันมันไปรวมอยทู่ เ่ี ทา้ ของฉันเทา่ นัน้ ! ” หานมจู่ อื่ ไดย้ นิ แบบน้ี กข็ มวดคว้ิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “เธอเจ็บเทา้ งัน้ เหรอ? ” “โถเ่ อย้ แผลเล็กนอ้ ยเอง กแ็ คถ่ ลอกเทา่ นัน้ ดขี น้ึ เยอะแลว้ ” “ระวังหน่อย ตอ่ ไปถา้ รองเทา้ เล็กเกนิ ไปกอ็ ยา่ ใส่ แตว่ า่ พช่ี าย ฉันนก่ี จ็ รงิ ๆ เลย ทําไมถงึ ปลอ่ ยใหเ้ ธอดม่ื เยอะขนาดนัน้ ? ไม่ รจู ้ ักทะนุถนอมออ่ นโยนตอ่ สภุ าพสตรเี ลย” “ฉันเองก็รสู ้ กึ วา่ เขาไมร่ จู ้ ักทะนุถนอมออ่ นโยนตอ่ สภุ าพสตรี เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ภเู ขาน้ําแข็ง ถา้ เป็ นผหู ้ ญงิ คนอน่ื คงกลวั จน หนไี ปหมดแลว้ แลว้ ทําไมฉันยังตอ้ งชอบเขาอยา่ งไมห่ วัน่ ไหว แบบนดี้ ว้ ย? ” หานมจู่ อื่ อง้ึ ไป หลงั จากนัน้ ก็คลยี่ ม้ิ ออกมา “น่าจะเพราะวา่ เธอ เป็ นพวกมาโซคสิ ม?์ ” “ มจู่ อ่ื นเ่ี ธอลอ้ ฉันเลน่ งัน้ เหรอ! ”

ตอนที่ 583 เหตผุ ลทโี่ กหกฉนั ทงั้ สองคนวนุ่ วายกนั อยใู่ นหอ้ งทํางานสกั พักหนง่ึ แลว้ กเ็ รม่ิ ทํางานตอ่ แลว้ ก็ใกลถ้ งึ เวลาเลกิ งานแลว้ ตอนทใ่ี กลถ้ งึ เวลาเลกิ งานนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็นกึ ถงึ ปัญหาทร่ี า้ ยแรง ขน้ึ มาได ้ เพราะวา่ เสยี่ วเหยยี นกบั เสยี่ วเหยยี นจะไปทบี่ า้ นตระกลู หาน เพราะฉะนัน้ รถของหานชงิ กเ็ ลยจะผา่ นบรษิ ัทของเธอ กเ็ ลยจะ รับเสยี่ วเหยยี นกอ่ น แลว้ คอ่ ยไปรับเสย่ี วหมโ่ี ตว้ แตว่ า่ บา่ ยวันนเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ ก็จะมารับหานมจู่ อ่ื ในเมอ่ื เวลามันชนกนั แบบนี้ ถา้ ยังงัน้ พวกเขากอ็ าจจะบงั เอญิ มา เจอกนั พอคดิ แบบน้ี สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ กเ็ ปลยี่ นไปทนั ที แลว้ กเ็ ลา่ เรอื่ งนใ้ี หเ้ สยี่ วเหยยี นฟัง พอเสย่ี วเหยยี นฟัง ก็ตระหนักถงึ ความรา้ ยแรงของเรอ่ื งน้ี เธอ เหลอื บมองเวลาบนมอื ถอื แลว้ กพ็ ดู อยา่ งตนื่ ตระหนก “แตว่ า่ เหลอื อกี แคส่ บิ นาทเี อง จะพดู อะไรกไ็ มท่ ันแลว้ ทํายังไงด?ี ”

หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากลา่ ง “ไมม่ วี ธิ อี นื่ แลว้ ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ มาทนี่ ี่ ไมไ่ ด ้ ไมย่ ังงัน้ พช่ี ายฉันจะร…ู ้ …” ผลทต่ี ามมามันตอ้ งแยแ่ น่ๆ “ถา้ งัน้ จะทํายงั ไง? เธอโทรบอกใหเ้ ขามารับเธอชา้ หน่อยงัน้ เหรอ? ” “ถา้ ยังงัน้ เขาจะคดิ วา่ ฉันทํางานลว่ งเวลา แลว้ กจ็ ะมาเร็ว กวา่ เดมิ อกี ” “……” คดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อ่ื ก็เรมิ่ เกบ็ ขา้ วของ สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี น ดแู ปลกใจ “เธอทําอะไรน่ะ? ” “เลกิ งานกอ่ นเวลาไง? ” “เลกิ งานกอ่ นเวลา? งัน้ เธอ……” “ฉันกจ็ ะไปบรษิ ัทเขาเลย” เสยี่ วเหยยี นเลกิ ตาโพลง “ไปทนั เหรอ? ”

“ไมท่ ันหรอก เพราะฉะนัน้ ฉันจะโทรหาเขาระหวา่ งทาง พยายามใหเ้ ขาจอดรถรอรับฉันทอี่ นื่ ” การกระทําของหานมจู่ อื่ นัน้ ไวมาก สองสามนาทกี ็สามารถเก็บ ของๆ ตวั เองเขา้ กระเป๋ าไดแ้ ลว้ แลว้ ก็ถอื ออกไป พรอ้ มกบั หนั มาพดู กบั เสยี่ วเหยยี นวา่ “งานทเี่ หลอื ทง้ิ ไวใ้ หเ้ ธอนะ ทจ่ี รงิ มันก็ ไมไ่ ดม้ งี านอะไรใหท้ ําแลว้ เธอลองสงั เกตดแู ลว้ กนั ” “ได”้ ในลฟิ ตไ์ มม่ สี ญั ญาณ เพราะฉะนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็เลยเดนิ ลงบนั ได แลว้ กส็ ง่ ขอ้ ความใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ไปดว้ ย หลังจากสง่ ขอ้ ความเสร็จ กเ็ รง่ ฝี เทา้ ตอนทเ่ี ดนิ มาถงึ ชนั้ สาม นัน้ จๆู่ โทรศพั ทก์ ็ดงั ขนึ้ หานมจู่ อ่ื เห็นวา่ เป็ นสายเรยี กเขา้ จากเยโ่ มเ่ ซนิ ก็รับสายอยา่ ง หวาดผวา “ทําอะไร? ”

“เธออยไู่ หน? ” น้ําเสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ ดรู อ้ นรนเล็กนอ้ ย หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตาอยา่ งสงสยั “ฉัน ฉันอยซู่ ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต เมอ่ื กใี้ นขอ้ ความทฉ่ี ันสง่ ไปก็บอกแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “……” ฝ่ ายตรงขา้ มเงยี บไปพักหนง่ึ แลว้ ก็ตําหนดิ ว้ ยความโกรธ เล็กนอ้ ยๆ “ฉันเคยบอกแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอวา่ ไมใ่ หเ้ ธอออกไปขา้ ง นอกคนเดยี ว? ไมเ่ ขา้ ใจทฉ่ี ันพดู เหรอ? ” จๆู่ กด็ ุ ทําใหห้ านมจู่ อื่ ตงั้ ตวั ไมท่ ัน “ฉัน ฉันก็แคอ่ ยากจะมาซอื้ ของนดิ หน่อยน่ะ” “ซอื้ ของ? แลว้ รอใหฉ้ ันไปรับเธอกอ่ นคอ่ ยไปซอื้ ดว้ ยกนั ไมไ่ ด ้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตา ทันใดนัน้ กพ็ บวา่ ตวั เองไมไ่ ดเ้ อากญุ แจมา ดงั นัน้ เธอจงึ ตอ้ งหนั หนา้ กลบั ขน้ึ ไปชนั้ บนอกี ครัง้ เธอเดนิ ไปดว้ ยพดู ไปดว้ ย “กจ็ ๆู่ ฉันกอ็ ยากจะออกมาซอ้ื น่ี แลว้ อกี อยา่ งฉันก็ไมไ่ ดพ้ กิ าร คงไมไ่ ดต้ อ้ งพง่ึ พานายสําหรับทกุ อยา่ งหรอกมัง้ ? ”

ทันใดนัน้ อกี ฝ่ ายก็หวั เราะอยา่ งเย็นชา “แลว้ ถา้ เธอเจออนั ตรายขน้ึ มาจะทํายังไง? หมื ? ” หานมจู่ อื่ เดนิ ขน้ึ บนั ไดมาสองชนั้ รสู ้ กึ เหนอ่ื ยเล็กนอ้ ย ตอนพดู ก็ หอบโดยไมร่ ตู ้ วั “นั่นมันก็เรอื่ งของฉัน กเ็ ป็ นไปตาม โชคชะตา……โอเครยึ งั ? ” เหมอื นกบั วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยังอยากจะพดู อะไรอกี แตว่ า่ จๆู่ ก็เงยี บ ลงไป ผา่ นไปนานถงึ ไดถ้ ามออกมา “ตอนนเ้ี ธออยทู่ ไ่ี หน? ” อะไรนะ? หวั ใจของหานมจู่ อ่ื เตน้ ดงั ตกึ ๆ สายตาของเธอก็กลอกไปกลอก มาอยา่ งรสู ้ กึ ผดิ “ฉัน ฉันก็บอกวา่ อยทู่ ซ่ี ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ตไมใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมนาย ถงึ ถามอกี ? ” “ไมจ่ รงิ รอบๆ เธอไมม่ เี สยี งอะไร แถมยังมเี สยี งกอ้ งอกี และ เธอก็หอบดว้ ย” ในใจของหานมจู่ อ่ื : บดั ซบ!

ทําไมเธอถงึ ไดล้ มื เรอื่ งนไ้ี ปได?้ ตรงทางเดนิ เสยี งสะทอ้ นดงั จะ ตาย ตอนทไี่ มพ่ ดู เสยี งสะทอ้ นของฝี เทา้ ตวั เองกเ็ หมอื นกบั มี คนเดนิ ตามมายงั ไงยังงัน้ เธอกลบั ลมื เรอื่ งนไ้ี ปซะได ้ พอคดิ ถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อื่ ก็ไอเบาๆ เพอื่ ปกปิดความตนื่ ตระหนก ในใจของตวั เอง แลว้ กอ็ ธบิ ายวา่ “ฉันอยทู่ บี่ นั ไดซปุ เปอรม์ าร์ เกต็ ไง เพราะวา่ ลฟิ ตม์ นั เสยี ง ฉันจะเดนิ ขนึ้ บนั ไดมอี ะไรผดิ ดว้ ย เหรอ? ” “ห”ึ เยโ่ มเ่ ซนิ หวั เราะอยา่ งเย็นชา “ทางทดี่ เี ธอควรรอฉันอยทู่ ี่ หนา้ ประตบู รษิ ัทอยา่ งเชอ่ื ฟัง ถา้ เกดิ วา่ ฉันเห็นวา่ เธอไมไ่ ดอ้ ยทู่ ี่ หนา้ ประตบู รษิ ัทละ่ ก็ ฉันจะพลกิ แผน่ บรษิ ัทเธอหาใหก้ ลบั หวั กลับหางเลยละ่ ” คําพดู แบบน้ี มันเป็ นการขม่ ขอู่ ยา่ งมาก หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ โกรธนดิ หน่อย แลว้ กพ็ ดู กบั เขาอยา่ งดรุ า้ ย “กลา้ เหรอ! ” “ก็ลองดสู ”ิ หานมจู่ อื่ ：“……”

เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง กระทบื เทา้ ดว้ ยความโมโห เย่ โมเ่ ซนิ คนนชี้ า่ งมคี วามสามารถทที่ ําใหค้ นโกรธจนเป็ นบา้ ได ้ จรงิ ๆ สดุ ทา้ ยก็ไมม่ ที างเลอื ก เธอกไ็ ดแ้ ตด่ า่ ออกมา “ตามใจ นายแลว้ กนั อยากจะพลกิ บรษิ ัทหากท็ ําไป! ” หลังจากนัน้ เธอก็ตดั สายเยโ่ มเ่ ซนิ เธอจะไปซปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ แลว้ ก็จะดวู า่ ถา้ เกดิ วา่ เขาหาเธอไม่ เจอ เขาจะพลกิ บรษิ ัทเธอใหก้ ลบั หวั กลบั หางยงั ไง เธอไมเ่ ชอื่ หรอกวา่ เขาจะกลา้ ลงไมล้ งมอื กบั บรษิ ัทของเธอ ถา้ เกดิ วา่ เขากลา้ ลงมอื จรงิ ๆ ละ่ ก็ เธอจะไมม่ วี ันใหอ้ ภยั เขาแน่ กลับมาถงึ หอ้ งทํางาน หานมจู่ อื่ กผ็ ลกั ประตเู ขา้ ไปพรอ้ มกบั หายใจหอบ เสยี่ วเหยยี นจอ้ งมองเธอดว้ ยความประหลาดใจ “มจู่ อื่ ทําไม เธอกลบั มาอกี ละ่ ? ” หานมจู่ อื่ เดนิ เขา้ มาดว้ ยสหี นา้ มดื มน พรอ้ มกบั ควา้ กญุ แจบน โตะ๊ “ลมื หยบิ กญุ แจไปดว้ ย ฉันจะไปตอนนแ้ี หละ”

พอเดนิ ออกไปไดส้ องกา้ ว จๆู่ เธอก็หยดุ หลังจากนัน้ กพ็ ดู วา่ “ชา่ งเถอะ” “ทําไมเหรอ? เธอไมไ่ ดจ้ ะไปหาเขากอ่ นเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดเ้ ลา่ เรอ่ื งทเี่ กดิ ขนึ้ ตรงทางเดนิ ใหเ้ ธอฟัง จรงิ ๆ แลว้ เธอกอ็ ยากจะสกู ้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ จรงิ ๆ แตว่ า่ คดิ ไปคดิ มากร็ สู ้ กึ วา่ มันไมไ่ ดม้ ปี ระโยชนอ์ ะไร ถา้ เกดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมเ่ จอเธอที่ ดา้ นลา่ งบรษิ ัท บางทอี าจจะพลกิ บรษิ ัทเธอจรงิ ๆ กไ็ ด ้ ก็ถอื วา่ เธอหาเรอ่ื งใสต่ วั ไมใ่ ชเ่ หรอ? แตว่ า่ กช็ า่ งเถอะ อะไรทตี่ อ้ งเจอก็ตอ้ งเจออยทู่ ี่ เธอจะหลบอะไรอกี ? “ชา่ งเถอะ ใหโ้ ชคชะตานําพาแลว้ กนั ” หานมจู่ อื่ เอากญุ แจใสก่ ระเป๋ า หลังจากนัน้ กน็ ่ังลงบนโซฟา พักผอ่ นหน่อย เธอเดนิ ขน้ึ บนั ไดมาตัง้ หลายชนั้ เหนอ่ื ยจนจะไมไ่ หวแลว้ เสยี่ วเหยยี น：“……”

เธอองึ้ ไปหลายวนิ าที หลงั จากนัน้ ก็เรมิ่ เก็บขา้ วเก็บของ พอเก็บ เสร็จก็พดู กบั หานมจู่ อื่ วา่ “ถา้ ยงั งัน้ ฉันลงไปกอ่ นนะ เธออยทู่ น่ี ี่ ไปกอ่ นเดย๋ี วคอ่ ยลงไป” “ได”้ หลังจากเสยี่ วเหยยี นไปแลว้ ภายในหอ้ งทํางานกเ็ งยี บลง หานมจู่ อ่ื นกึ ถงึ สงิ่ ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ พดู ในโทรศพั ทเ์ มอ่ื กนี้ ้ี กโ็ กรธจน ทําเสยี งฮดึ ฮดั ออกมา หลังจากนัน้ กถ็ อดรองเทา้ ออกแลว้ นอน ขดตวั อยบู่ นโซฟา ไอเ้ ลวเยโ่ มเ่ ซนิ ！ ไอใ้ จแคบ! เธอสาปแชง่ เขาอยใู่ นใจ แตไ่ มร่ เู ้ ลยวา่ คนทเ่ี ธอกําลงั ดา่ อยนู่ ัน้ ตอนนกี้ ําลังขบั รถพงุ่ มาทบี่ รษิ ัทเธอดว้ ยความรวดเร็ว ถงึ แมว้ า่ ในใจของหานมจู่ อ่ื ตอนนจี้ ะเป็ นกงั วลอยา่ งอกสน่ั ขวญั หาย แตว่ า่ เธอกย็ อมรับวา่ ตวั เองเป็ นคนขขี้ ลาด ไมก่ ลา้ ลงไป เผชญิ หนา้ เพราะฉะนัน้ กเ็ ลยไดแ้ ตน่ อนขดอยบู่ นโซฟาในหอ้ ง ทํางาน

รอดผู ลลพั ธส์ ดุ ทา้ ยของเรอื่ งนี้ แลว้ ก็เป็ นอยา่ งทคี่ ดิ ไว ้ ตอ่ ใหเ้ วลามันจะผา่ นไปหา้ ปีแลว้ แต่ เธอก็ยังคง……ขขี้ ลาดแบบนอี้ ยู่ แมแ้ ตค่ วามกลา้ ทจี่ ะเผชญิ หนา้ ยังไมม่ ี ไมร่ วู ้ า่ นอนขดอยใู่ นนัน้ นานแคไ่ หน จๆู่ ประตหู อ้ งทํางานกถ็ กู ผลกั เขา้ มา เสยี งฝี เทา้ ทมี่ ่นั คงก็ดงั ขน้ึ ในหอ้ ง ไมน่ าน รา่ งสงู ก็เดนิ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ เธอ หานมจู่ อ่ื ทนี่ อนขดตวั อยกู่ ็คอ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ มาจากแขนของ ตวั เอง แลว้ กเ็ ห็นใบหนา้ ทหี่ ลอ่ เหลาแตเ่ ยอื กเย็นเหมอื นกบั นํ้าแข็ง ผชู ้ ายทเ่ี ย็นชาคนนัน้ กม้ ตวั ลงตรงหนา้ เธอ แลว้ กย็ น่ื มอื มาบบี คางของเธอไว ้ สายตาเหมอื นลกู ธนู “ฉันใหเ้ วลาเธอหนง่ึ นาทใี นการอธบิ าย วา่ เหตผุ ลทเ่ี ธอโกหก ฉันคอื อะไร? ” หานมจู่ อ่ื ：“……”

รมิ ฝี ปากของเธอขยบั สดุ ทา้ ยกไ็ ดแ้ คพ่ ดู ออกมาวา่ “นายคดิ วา่ อะไร ก็แบบนัน้ แหละ” ตอนที่ 584 ใครกลวั เขากนั คําพดู นท้ี ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ รําคาญเล็กนอ้ ย มอื ทบ่ี บี คางของเธออยู่ นัน้ ก็ออกแรงมากขน้ึ เล็กนอ้ ย เมม้ รมิ ฝี ปากพรอ้ มกบั มองหนา้ เธอดว้ ยสายตาทเี่ ยอื กเย็น ไมม่ คี วามอบอนุ่ แมแ้ ตน่ ดิ เดยี วในดวงตาของเขา ทําให ้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ขวญั หนดี ฝี ่ อ เขาขนึ้ มาตอนน้ี แลว้ เมอ่ื กต้ี อนทอี่ ยชู่ นั้ ลา่ ง เขาไดเ้ จอใคร ไหม? เธออยากจะถาม แตว่ า่ กไ็ มค่ อ่ ยกลา้ เทา่ ไหร่ เพราะฉะนัน้ กเ็ ลย ไดแ้ ตเ่ กบ็ คําพดู พวกนไี้ วใ้ นใจ “ฉันคดิ วา่ ยังไงก็คอื ยงั งัน้ เหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยอ้ นถาม

หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง ผลักมอื ของเขาออก พรอ้ ม กบั พดู วา่ “นายขนึ้ มาไดย้ งั ไง? ไมไ่ ดบ้ อกใหฉ้ ันรอนายอยู่ ขา้ งลา่ งเหรอ? ” “ห”ึ รมิ ฝี ปากบางๆ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ อยา่ งเหน็บแนม “แลว้ เธอ อยเู่ หรอ? ” “อยไู่ ง ฉันเตรยี มจะลงไปแลว้ แคไ่ มค่ ดิ วา่ นายจะมาเร็วขนาดนี้ แคน่ ัน้ เอง จากนัน้ ก็เลยเกอื บจะหลับไปบนโซฟา” มันก็แคข่ อ้ อา้ ง ใช่ เธอโกหกเขา “เกอื บจะหลับ หรอื วา่ ไมก่ ลา้ เผชญิ หนา้ กนั แน่? ” การบบี บงั คบั ใหต้ อบคําถามแบบนที้ ําใหร้ มู า่ นตาของหานมจู่ ่ื อหด เธอมองไปทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ทอี่ ยใู่ กลม้ าก นัยนต์ าสดี ําลกึ ราวกบั ทอ้ งทะเล ราวกบั วา่ มแี รงดงึ ดดู ทแ่ี ทบจะดงึ ดดู วญิ ญาณเธอ เขา้ ไป ชวั่ ขณะหลังจากนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็กะพรบิ ตา แลว้ ก็ตบดว้ ยนํ้าเสยี ง ทเ่ี ย็นชา “ฉันมอี ะไรใหไ้ มก่ ลา้ เผชญิ หนา้ ดว้ ยเหรอ? ถา้ เกดิ วา่ นายสงสยั ในสงิ่ ทฉ่ี ันพดู ถา้ ยงั งัน้ กไ็ มต่ อ้ งถามฉันส”ิ

เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี า มอื ทบ่ี บี คางเธออยนู่ ัน้ กอ็ อกแรงมากกวา่ เดมิ อารมณท์ เี่ ป็ นอนั ตรายในแววตาของเขาหนักขน้ึ กวา่ เดมิ “ถามประโยคเดยี วก็ไมไ่ ดเ้ หรอ? เธอลองทายสวิ า่ ตอนทฉ่ี ันมา ฉันเจอใครทชี่ นั้ ลา่ ง? ” หานมจู่ อ่ื หยดุ หายใจทนั ที “นค่ี อื สาเหตทุ เี่ ธอโกหกฉันงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปาก มองไปทอี่ น่ื ไมม่ องหนา้ เขาอกี ตอ่ ไป “นายอยากจะคดิ แบบไหนก็คดิ ไป” ในใจของเยโ่ มเ่ ซนิ กลบั รสู ้ กึ ไมม่ คี วามสขุ ขน้ึ มาทนั ที “ในใจของ เธอ เขาสําคญั กวา่ ฉันยังงัน้ เหรอ? น่าเสยี ดาย ถงึ แมว้ า่ เขาจะ ใหค้ วามสําคญั กบั เธอมาก แตย่ ังไงเขาก็เป็ นพช่ี ายของเธออยู่ ด”ี ตอนหลังจากทรี่ วู ้ า่ เธอโกหกเขานัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ออกจากบรษิ ัท กอ่ นเวลา แลว้ ก็ตะบงึ รถมาทนี่ อี่ ยา่ งบา้ ระหํา่ แตว่ า่ เขาก็มาชา้ ไปกา้ วหนง่ึ เพราะวา่ เขาเห็นรถทคี่ นุ ้ เคยจอดอยตู่ รงหนา้ บรษิ ัท และเขาก็จําเลขทะเบยี นรถไดอ้ ยา่ งชดั เจน

ตอนแรกทร่ี วู ้ า่ หานชงิ เป็ นพช่ี ายของมจู่ อ่ื นัน้ เขากช็ อ็ กไปอยู่ นานเหมอื นกนั แลว้ อกี อยา่ ง พช่ี ายคนนกี้ ็ยังคอ่ นขา้ งจะเป็ นปรปักษ์กบั เขาซะ ดว้ ย มจู่ อ่ื น่าจะกลัววา่ วนั นพ้ี วกเขาจะเจอกนั ทห่ี นา้ ประตบู รษิ ัท ก็เลย โกหกเขาวา่ อยทู่ ซ่ี ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต เพอื่ ไมใ่ หเ้ ขามาทบี่ รษิ ัทใช่ ไหม? ถงึ แมว้ า่ ในใจของเขาจะรสู ้ กึ ไมม่ คี วามสขุ อยา่ งมากกบั การที่ เธอทําแบบน้ี แตว่ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็จอดรถอยไู่ กลๆ อยา่ งฝื นใจ ตวั เอง มองดเู สยี่ วเหยยี นขนึ้ รถของหานชงิ ไปดว้ ยสายตาท่ี อนั ตราย พอรถขบั ออกไปสกั พัก เขาถงึ ไดข้ บั เขา้ มา แลว้ กถ็ งึ ตอนน้ี “นายหมายความวา่ ยังไง? ” หานมจู่ อ่ื ขมวดควิ้ อยา่ งไมพ่ อใจ ทําไมถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ คําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ เหมอื นกบั วา่ เธอกบั หานชงิ มคี วามสมั พันธอ์ ะไรทซี่ อ่ นอยยู่ งั งัน้ แหละ?

วนิ าทถี ัดมา เยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ มุ ้ เธอขนึ้ มาจากโซฟา หานมจู่ อื่ กลัววา่ จะตก ก็เลยรบี กอดคอของเยโ่ มเ่ ซนิ ใบหนา้ ทส่ี วยงามของเธอ เต็มไปดว้ ยความโกรธ “นายจะทําอะไร? ปลอ่ ยฉันลงนะ” เยโ่ มเ่ ซนิ กอดเอวเธอไวแ้ น่น พดู ดว้ ยสหี นา้ ทเี่ ย็นชาและหนัก แน่น “ฉันจะพยายาม” “พยายามอะไร? ” “ใหเ้ ขายอมรับ” หานมจู่ อื่ ：“……” เขาอมุ ้ เธอไวแ้ ลว้ เดนิ ออกมาขา้ งนอก สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ เป ลยี่ นไปทนั ที “ฉันยังไมไ่ ดใ้ สร่ องเทา้ เลย ปลอ่ ยฉันลงกอ่ น” “ไมต่ อ้ งใสแ่ ลว้ ” เขาอมุ ้ เธอออกมาจากหอ้ งทํางานโดยทไี่ มส่ นใจอะไรทงั้ นัน้ จากนัน้ กล็ งมาชนั้ ลา่ ง หานมจู่ อื่ ถกู อมุ ้ ลงมาขา้ งลา่ งดว้ ยเทา้ เปลา่ เพราะวา่ ครัง้ นเ้ี ธอไมไ่ ดใ้ สร่ องเทา้ ดงั นัน้ ไมว่ า่ จะยังไงเย่ โมเ่ ซนิ กไ็ มย่ อมปลอ่ ยเธอลง

ทันใดนัน้ ประตลู ฟิ ตก์ ็เกดิ ออก แลว้ ก็มเี สยี งทเี่ ยอ่ หยงิ่ ของ ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ดงั ขนึ้ “ไอส้ ารเลวหวังอาน ฉันจะทําโอทกี ็จะตามฉันมา ถา้ ยังงัน้ ฉันก็ ไมท่ ําแลว้ รําคาญจะตายอยแู่ ลว้ ไอค้ นน่ารําคาญ! ” เลงิ เยาเยาดา่ พมึ พําไปดว้ ยพรอ้ มกบั ถอื กระเป๋ าเดนิ เขา้ มา ผลก็ คอื ตอนทเี่ ธอเห็นภาพเหตกุ ารณใ์ นลฟิ ตน์ ัน้ กเ็ บกิ ตากวา้ งแลว้ ก็ กรดี รอ้ งดว้ ยความตกใจ “แลว้ ถา้ ไมใ่ หฉ้ ันตามเธอแลว้ จะใหไ้ ปตามใครละ่ ? ” หวังอาน เองก็เดนิ ตามเขา้ มาในลฟิ ตเ์ หมอื นกนั ตอนทเ่ี ห็นภาพในลฟิ ต์ นัน้ กอ็ ง้ึ จนยนื คา้ งอยกู่ บั ท่ี พรอ้ มกบั ถามดว้ ยความงนุ งง “น่ี นี่ มนั เรอื่ งอะไรกนั ? ” หานมจู่ อ่ื เบป้ าก แลว้ กเ็ อาหนา้ มดุ ลงไปในหนา้ อกของเยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งไมเ่ ต็มใจ เหมอื นอยากจะหลอกลวงตวั เอง เธอไมเ่ ห็นอะไรทงั้ นัน้ เลงิ เยาเยาน่าจะอง้ึ อยปู่ ระมาณหา้ วนิ าที พวกเขาทงั้ สองคนยงั ยนื บอื้ อยทู่ เี่ ดมิ

สายตาทเี่ ยอื กเย็นของเยโ่ มเ่ ซนิ ยงิ ไปทสี่ องคนนัน้ รมิ ฝี ปาก บางๆ กค็ อ่ ยๆ เปิดออก “จะไปไมไ่ ป? ” สายตาทค่ี มกรบิ เหมอื นกบั ลกู ศรนที้ ําใหเ้ ลงิ เยาเยาเสยี วสนั หลงั วาบ เธอพยักหนา้ โดยอตั โนมัติ “ไปคะ่ ! ” หลังจากนัน้ กย็ นื่ มอื ไปลากหวังอานเขา้ มา ทัง้ สองคนเบยี ดตัว เขา้ ไปในลฟิ ตด์ ว้ ยกนั เพราะวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยดึ ครองพน้ื ทต่ี รงกลางลฟิ ต์ เพราะฉะนัน้ เธอ กบั หวังอานทําไดแ้ คเ่ บยี ดเขา้ ไปตรงมมุ ดา้ นขา้ ง ทัง้ สองคนยนื ใกลก้ นั มาก บรรยากาศในลฟิ ตแ์ ปลกมาก หานมจู่ อ่ื หดอยใู่ นออ้ มอกของ ใครบางคนและแกลง้ ตาย เธอไมเ่ ห็นอะไรทัง้ นัน้ เธอทําเหมอื น ไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ ก็แลว้ กนั ทัง้ ๆ ทม่ี ันก็แคไ่ มก่ ช่ี นั้ แคน่ ัน้ เอง แตว่ า่ มนั กลบั นานเหมอื นหนง่ึ ศตวรรษยังไงยังงัน้ หลงั จากประตลู ฟิ ตเ์ ปิด เลงิ เยาเยากบั หวงั อานก็ตา่ งไมก่ ลา้ ขยับ เยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ มุ ้ หานมจู่ อื่ พรอ้ มกบั กา้ วยาว ออกไปดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย

“นม่ี ันเรอื่ งอะไรกนั ? ” หวงั อานดงึ ชายเสอ้ื ของเลงิ เยาเยา แลว้ ก็กระซบิ ถาม พอไดย้ นิ ดังนัน้ เลงิ เยาเยากห็ นั มาถลงึ ตาใสห่ วงั อาน “แลว้ มัน เกยี่ วอะไรกบั นายดว้ ย ถามอะไรเยอะแยะ” “แคก่ ๆ กอ็ ยากรอู ้ ยากเห็นไง แลว้ อกี อยา่ ง……เขาคอื บรษิ ัท ตระกลู เย…่ …” “อะไรทเ่ี ห็นวันนี้ หา้ มพดู ออกไปเด็ดขาด! ” เลงิ เยาเยาเอามอื กอดอก แลว้ กเ็ ตอื นหวังอานอยา่ งเกรย้ี วกราด พอหวงั อานไดย้ นิ ดงั นัน้ กอ็ งึ้ ไป แตไ่ มน่ านกพ็ ยักหนา้ แลว้ ก็ รับประกนั กบั นางฟ้าในใจของเขา “เธอวา่ ยังไงกย็ งั งัน้ แหละ ฉัน ไมม่ วี ันพดู ออกไปแน่นอน! ” ถงึ แมว้ า่ เขาจะอยากรอู ้ ยากเห็นมาก แตด่ ทู า่ ทางของเลงิ เยา เยาแลว้ เหมอื นกบั วา่ ไมไ่ ดพ้ ง่ึ เคยเจอเรอื่ งแบบนเ้ี ป็ นครัง้ แรก เพราะฉะนัน้ ก็เลยเตอื นไมใ่ หเ้ ขาพดู ออกไป “แตว่ า่ ฉันคอ่ นขา้ งจะสงสยั เลยนะ เธออยขู่ า้ งเธอตงั้ แต่ เมอ่ื ไหรก่ นั ? เมอื่ กอ่ นเธอเกลยี ดเธอมากเลยไมใ่ ชเ่ หรอ? ”

มนั ชดั เจนอยแู่ ลว้ วา่ เขาหมายถงึ ใคร เมอ่ื เลงิ เยาเยาปกป้องใคร แลว้ ขอแคไ่ มม่ ใี ครพดู ถงึ กโ็ อเค แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ พดู ถงึ ขน้ึ มา เมอื่ ไหร่ เธอก็จะโกรธขน้ึ มาทนั ที “ใครบอกวา่ ฉันอยขู่ า้ งเธอกนั ? แลว้ อกี อยา่ งใครบอกวา่ เมอ่ื กอ่ น ฉันเคยเกลยี ดเธอ? หวงั อานนนี่ ายสรา้ งเรอ่ื งขนึ้ มาเองรเึ ปลา่ ? ฉันเลงิ เยาเยาเกลยี ดผหู ้ ญงิ พวกทไี่ มม่ คี วามรคู ้ วามสามารถ แต่ อาศยั การหลอกลอ่ ผชู ้ ายเพอ่ื ใหไ้ ดอ้ ยใู่ นตําแหน่งสงู มจู่ อื่ คอื คนเกง่ วันนัน้ ในหอ้ งทํางานนายก็ไดเ้ ห็นความสําเร็จของเธอ แลว้ เธอไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ พวกทหี่ ลอกลอ่ ผชู ้ ายเพอ่ื ใหไ้ ดต้ ําแหน่ง! ” “แลว้ หลังจากนัน้ ละ่ ? ” “หลังจากนัน้ เหรอ? ” เลงิ เยาเยาโกรธจนทนไมไ่ หว “ฉันกแ็ ค่ ทวงความยตุ ธิ รรมใหเ้ ธอเทา่ นัน้ เอง เธอยอดเยยี่ มขนาดนัน้ ฉัน ก็ตอ้ งยอมรับในความสามารถของเธอ แลว้ อกี อยา่ งทฉี่ ันไมใ่ ห ้ นายพดู เรอื่ งเมอื่ กอ้ี อกไปไมใ่ ชเ่ พอื่ ปกป้องเธอ แตเ่ พราะวา่ ทา่ น ประธานของบรษิ ัทตระกลู เยไ่ มใ่ ชค่ นทจ่ี ะยั่วยไุ ด ้ นายไมเ่ ห็น สายตาของเขางัน้ เหรอ? ”

“จรงิ เหรอ? ” หวังอานกะพรบิ ตา แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยสหี นา้ ทไ่ี ร ้ เดยี งสา “ฉันกน็ กึ วา่ เธอกําลงั ปกป้องมจู่ อื่ อยา่ งรอ้ นใจซะ อกี ……” “ฉันกพ็ ดู ไปตงั้ หลายรอบแลว้ วา่ ไมใ่ ช่ นายฟังภาษาคนไมร่ เู ้ รอ่ื ง หรอื ยงั ไง? ” “โอเคๆๆๆ เธอเปลา่ ……เธอก็แคก่ ลวั ประธานเยแ่ หง่ บรษิ ัท ตระกลู เยเ่ ทา่ นัน้ เอง……” “ใครกลวั เขากนั ……” ตอนที่ 585 ไมต่ อ้ งใหน้ ายอยเู่ ป็ นเพอื่ นหรอก เสยี งนัน้ ไกลออกไปเรอื่ ยๆ จนไมไ่ ดย้ นิ แลว้ หานมจู่ อื่ โดนเยโ่ มเ่ ซนิ อมุ ้ จนมาถงึ รถ แลว้ ก็วางเธอลงบนทน่ี ่ัง ขา้ งคนขบั เพราะวา่ ไมไ่ ดใ้ สร่ องเทา้ พอนั่งลงไปแลว้ หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ ไมม่ ี ทใี่ หว้ างเทา้ ก็เลยนั่งขดั สมาธแิ ทน

เยโ่ มเ่ ซนิ ขับรถออกไปดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย หานมจู่ อื่ กไ็ ดแ้ ตน่ ่ังขดตวั อยบู่ นทนี่ ั่งขา้ งคนขบั ไปแบบนัน้ สี หนา้ ของทัง้ สองคนดไู มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก ตอนทเ่ี ขา้ ใกลช้ มุ ชน นัน้ หานมจู่ อื่ กน็ กึ อะไรขนึ้ มาได ้ หนา้ ซดี ลงทนั ที “นายไมย่ อมใหฉ้ ันหยบิ รองเทา้ อกี เดย๋ี วคงไมใ่ ชว่ า่ นายจะอมุ ้ ฉันขน้ึ ไปชนั้ บนอกี ใชไ่ หม? ” ในรถมเี สยี งหวั เราะเบาๆ ดงั ขน้ึ เห็นไดช้ ดั วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยอมรับ แลว้ หลังจากนัน้ ไมน่ านเขากพ็ ดู ดว้ ยเสยี งเบาวา่ “แบบนมี้ นั ก็ดมี าก เลยไมใ่ ชเ่ หรอ? ” ดกี บั ผอี ะส!ิ หานมจู่ อื่ ดา่ เขาในใจ กดั ฟันแน่นพรอ้ มกบั คดิ วา่ เธอจะปลอ่ ยให ้ เขาครอบงําแบบนไ้ี มไ่ ด ้ ดงั นัน้ พอรถจอดทท่ี จี่ อดรถนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็เปิดประตรู ถแลว้ พงุ่ ออกไปทนั ที เธอวงิ่ ออกไปดว้ ยเทา้ เปลา่ ดว้ ยความรวดเร็ว

หานมจู่ อื่ ไมถ่ อื วา่ เตย้ี แตก่ ็ไมไ่ ดส้ งู เพราะฉะนัน้ ก็เลยวงิ่ เร็วมาก บวกกบั ทก่ี อ่ นหนา้ นเ้ี ธอกไ็ มไ่ ดท้ ําอะไรทส่ี อ่ ใหเ้ ห็นแวววา่ จะทํา แบบนม้ี ากอ่ น เพราะฉะนัน้ การทเ่ี ธอเปิดประตรู ถแลว้ วงิ่ ออกไป นัน้ เป็ นสงิ่ ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดค้ าดคดิ ไวเ้ ลย เขารบี เปิดประตรู ถ ออกไปแลว้ ก็ล็อกอยา่ งรวดเร็ว การวงิ่ อยา่ งบา้ คลง่ั ของเธอดงึ ดดู สายตาคนเยอะเลยทเี ดยี ว หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตลอดชวี ติ มานย้ี ังไมเ่ คยอายขนาดนมี้ ากอ่ นเลย จนมาถงึ หนา้ ลฟิ ต์ เธอกเ็ หนอื่ ยจนหอบ หลายคนทรี่ อลฟิ ตอ์ ยกู่ ส็ ง่ สายตาแปลกๆ มาใหเ้ ธอ สายตาพวก นัน้ มองเธอราวกบั วา่ เธอเป็ นสตั วป์ ระหลาดยังไงยงั งัน้ หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง อยากจะอธบิ ายอะไร บางอยา่ ง แตห่ ลังจากนัน้ ก็รสู ้ กึ วา่ มนั ไมไ่ ดม้ คี วามจําเป็ นอะไร ยังไงพวกเขาก็เป็ นแคค่ นแปลกหนา้ เทา่ นัน้ เอง “เอะ้ คณุ เองเหรอ”

ทนั ใดนัน้ กม็ เี สยี งทซี่ อื่ ๆ ตรงๆ ของผชู ้ ายคนหนงึ่ ดงั ขนึ้ มาจาก ในกลมุ่ คนนัน้ หานมจู่ อ่ื มองไปทางนัน้ ถงึ ไดพ้ บวา่ เป็ นลงุ อว้ นท่ี เธอไดเ้ จอในลฟิ ตว์ นั นัน้ ลงุ อว้ นคนนัน้ มองเธออยา่ งละเอยี ด หลงั จากนัน้ ก็มองไปทาง ดา้ นหลังของเธอ แลว้ ก็กา้ วขนึ้ มาดา้ นหนา้ พรอ้ มกบั ถามเธอวา่ “ทําไมวันนส้ี ามคี ณุ ไมม่ าดว้ ยละ่ ? แลว้ ทําไมคณุ ถงึ เทา้ เปลา่ ? ” ในทสี่ ดุ ก็มคี นถามเธอแลว้ หานมจู่ อ่ื ก็ถอนหายใจออกมาดว้ ย ความโลง่ อก แลว้ กอ็ ธบิ ายวา่ “สน้ รองเทา้ หกั น่ะคะ่ ฉันกเ็ ลย เทา้ เปลา่ ……” สําหรับคําถามกอ่ นหนา้ นัน้ เธอก็เมนิ ไปเลยแลว้ กนั “ทแ่ี ทก้ เ็ ป็ นแบบนน้ี เ่ี อง” คณุ ลงุ อว้ นคนนัน้ ยม้ิ ตาหยี “ตอ้ งดดู ๆี นะ ถา้ เหยยี บแกว้ ขนึ้ มาจะแยเ่ อา” รอยยม้ิ ของหานมจู่ อื่ ดกู ระอกั กระอว่ นเล็กนอ้ ย “ไมห่ รอกคะ่ ชมุ ชนนดี้ แู ลความสะอาดดจี ะตาย” ตอนทก่ี ําลงั พดู อยนู่ ัน้ ลงุ อว้ นก็มองไปดา้ นหลังของเธอแลว้ ก็ อทุ านออกมา

“สามคี ณุ มาแลว้ ” เสยี งเขาคอ่ นขา้ งดงั คนทรี่ อลฟิ ตอ์ ยนู่ ัน้ กม็ องไปยงั ทศิ ทางนัน้ ทนั ที มองไปทใี่ บหนา้ ทห่ี ลอ่ เหลาทอี่ ยไู่ กลจากตรงนัน้ ชายรา่ งสงู และทรงพลังกําลงั เดนิ ตรงมาทนี่ ่ี ทําใหค้ นทอ่ี ยตู่ รงนัน้ ถงึ กบั ตอ้ นทอดถอนใจออกมา ลงุ อว้ น “ถงึ แมว้ า่ ลงุ เองก็จะเป็ นผชู ้ ายเหมอื นกนั แตว่ า่ จะไม่ ถอดถอนใจกไ็ มไ่ ด ้ สามขี องคณุ นหี่ ลอ่ จรงิ ๆ นะ แน่นอน คณุ เองก็เป็ นสาวสวยเหมอื นกนั ” มมุ ปากของหานมจู่ อื่ กระตกุ พดู อะไรไมอ่ อกเลยแมแ้ ตป่ ระโยค เดยี ว ลฟิ ตไ์ มม่ สี กั ที เธอเลยจะถกู เยโ่ มเ่ ซนิ ตามมาทนั งัน้ เหรอ? ไมว่ า่ จะคดิ ยังไงก็รสู ้ กึ ไมพ่ อใจ หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง แลว้ ก็หนั หลังเตรยี มจะขน้ึ บนั ไดแทน “อยากจะแสดงฉากบนั ไดอกี ครัง้ งัน้ เหรอ? ” เสยี งทเ่ี ย็นชา ของเยโ่ มเ่ ซนิ ดงั ขนึ้ มาพอดี ทําใหฝ้ ี เทา้ ของหานมจู่ อื่ หยดุ ลง

หานมจู่ อื่ เดนิ เขา้ มาดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ยอื กเย็น แลว้ ก็ควา้ ขอ้ มอื ขาวๆ ของหานมจู่ อ่ื ไว ้ ป้องกนั ไมใ่ หเ้ ธอหนไี ปไดอ้ กี “ปลอ่ ยฉันนะ” หานมจู่ อื่ กระซบิ อยากจะสะบดั มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ออก แตว่ า่ หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ จับขอ้ มอื ของเธอไว ้ กล็ ็อกเธอ ไวแ้ น่นเหมอื นกบั โซเ่ หล็ก ทนใหเ้ ธอสะบัดออกไมไ่ ดอ้ กี แลว้ “เอะ้ พวกคณุ สามภี รรยาคนู่ แี้ กลง้ กนั ไปแกลง้ กนั มาอยเู่ หรอ? ” ลงุ อว้ นคดิ วา่ มันไมใ่ ชเ่ รอื่ งใหญ่ หรอื ไมก่ ค็ อ่ นขา้ งจะโง่ ก็เลย ถามออกมา หานมจู่ อื่ พดู ไมอ่ อกแมแ้ ตป่ ระโยคเดยี ว เธอแคอ่ ยากจะสะบดั มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ออก แตว่ า่ วนิ าทถี ดั มา แตว่ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลบั โอบเอวเธอไวแ้ ลว้ โนม้ เขา้ มากระซบิ ขา้ งหขู องเธอ “ถา้ เกดิ วา่ เธอยังขดั ขนื ละ่ ก็ เชอ่ื ไหมวา่ ฉันจะอมุ ้ เธอตอ่ หนา้ ทกุ คน? ” พอไดย้ นิ ดังนัน้ ทา่ ทางทข่ี ดั ขนื ของหานมจู่ อื่ กห็ ายไปในทนั ที ลอ้ เลน่ หรอื ยงั ไง คนทร่ี อลฟิ ตอ์ ยเู่ ยอะจะตาย เธอไมอ่ ยากจะ โดนเยโ่ มเ่ ซนิ อมุ ้ หรอกนะ เพราะถา้ เป็ นแบบนัน้ เธอตอ้ งขาย หนา้ มากแน่ๆ

เพอ่ื ทจ่ี ะไมต่ อ้ งเป็ นเป้าทโ่ี ดนคนอนื่ โจมตี เธอกเ็ ลยทําไดแ้ ค่ ถลงึ ตาใสเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งดรุ า้ ย หลงั จากนัน้ ก็กม้ หนา้ ลงไมไ่ ด ้ พดู อะไรอกี “ลฟิ ตใ์ กลจ้ ะมาแลว้ เหยยี บบนเทา้ ฉันแลว้ เขา้ ไปพรอ้ มกนั ” หานมจู่ อื่ เหยยี บบนเทา้ เขาอยา่ งไมเ่ ต็มใจ ตอนทเ่ี หยยี บลงไป นัน้ จงใจใสแ่ รง แตว่ า่ น่าเสยี ดายทเ่ี ธอไมไ่ ดใ้ สร่ องเทา้ เพราะฉะนัน้ แรงแคน่ เ้ี ลยไมไ่ ดท้ ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เจ็บปวดเลย แมแ้ ตน่ อ้ ย เขาโอบเอวเธอไว ้ แลว้ กพ็ าเธอเดนิ เขา้ ไปในลฟิ ต์ คนในลฟิ ตต์ า่ งหลกี ทางใหพ้ วกเขา หลงั จากเขา้ ไปแลว้ ลงุ อว้ น กย็ ังยมิ้ จนตาหยแี ลว้ พดู กบั หานมจู่ อ่ื วา่ “สามคี ณุ นดี่ จี รงิ ๆ เลยนะ คณุ ผหู ้ ญงิ ตอ้ งรักษาเขาไวด้ ๆี นะ เรอื่ งคหู่ นุ่มสาวทะเลาะกนั บา้ งอะไรบา้ ง มันก็เป็ นแคเ่ รอื่ ง ธรรมดา~คสู่ ามภี รรยาทะเลาะกนั ยังไงกต็ อ้ งนอนเตยี งเดยี วกนั อยดู่ ี หานมจู่ อื่ ：“……”

คณุ ลงุ ชว่ ยหบุ ปากหน่อยไดไ้ หมคะ? ไมพ่ ดู กไ็ มม่ ใี ครวา่ ลงุ เป็ น ใบห้ รอกนะ แตว่ า่ เธอก็ทําไดแ้ คย่ มิ้ อยา่ งกระอกั กระอว่ น เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะยงั ถอื สาเรอื่ งกอ่ นหนา้ นอี้ ยู่ สหี นา้ ของเขาเย็นชา มาก กลนิ่ อายทอ่ี อกมาจากตวั เขาทําใหอ้ ณุ หภมู ใิ นลฟิ ตต์ ํา่ ลง ระหวา่ งนัน้ ก็มคี นออกไปเรอื่ ยๆ จนถงึ ชนั้ 18 กเ็ หลอื แคพ่ วกเขา สองคนแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ พาเธอเดนิ ออกไป เมอ่ื ถงึ หนา้ ประตบู า้ นก็ใหเ้ ธอกด รหสั แตว่ า่ หานมจู่ อื่ ชกั ชา้ ไมย่ อมกดรหสั เยโ่ มเ่ ซนิ กข็ มวดคว้ิ เขา้ ดว้ ยกนั “จะไมเ่ ขา้ ไปเหรอ? ” “นายอยตู่ รงนแ้ี ลว้ จะใหฉ้ ันกดรหสั ไดย้ งั ไง? ”หานมจู่ อ่ื ถามกลบั พอไดย้ นิ ดงั นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็อง้ึ ไป ทนั ใดนัน้ เขาก็คลยี่ ม้ิ ทดี่ ถู กู ตวั เอง

“ในสายตาของเธอ แมแ้ ตร่ หสั บา้ นของเธอฉันกไ็ มส่ มควรทจ่ี ะรู ้ งัน้ เหรอ? หรอื วา่ เธอคดิ วา่ พอเธอกดรหสั ไปแลว้ หลงั จากนฉี้ ัน จะแอบเอารหสั เธอมาทําอะไรเธอยังงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ ：“……” “ถา้ เกดิ วา่ ฉันอยากจะทําอะไรเธอ ตอนนก้ี ็ทําได”้ “ฉันไมไ่ ดห้ มายความวา่ แบบนัน้ ” หานมจู่ อื่ อธบิ าย เธอก็แคไ่ ม่ อยากใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ รรู ้ หัสผา่ นหอ้ งของเธอ ยังไงหอ้ งนกี้ ไ็ มใ่ ช่ หอ้ งของเธอแคค่ นเดยี ว “ถา้ ยงั งัน้ กก็ ดซะ” “ฉัน……” พอคดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อ่ื กเ็ รยี กรอ้ งออกมา “ถา้ ยงั งัน้ นายก็ หลับตาไมย่ ังงัน้ ก็หนั หนา้ ไปทางอน่ื ” เขาไมข่ ยบั พรอ้ มกบั จอ้ งหนา้ เธอดว้ ยสายตาเย็นชา หานมจู่ อื่ ก็ ก็ไดแ้ ตจ่ อ้ งหนา้ เขาอยแู่ บบน้ี ไมย่ อมกดรหสั สดุ ทา้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ กถ็ อนหายใจออกมา “ถอื วา่ ฉันแพแ้ ลว้ ”

หลงั จากนัน้ เขาก็หลบั ตา สหี นา้ ดไู มม่ ที างเลยี่ ง หานมจู่ อื่ เห็นทา่ ทางของเขา กร็ สู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ย แตว่ า่ กไ็ มม่ ี ทางเลอื ก เพอ่ื ทจ่ี ะปิดบงั เยโ่ มเ่ ซนิ เรอื่ งของเสย่ี วหมโี่ ตว้ เธอ ตอ้ งระมดั ระวงั เป็ นอยา่ งมาก พอคดิ แบบนแ้ี ลว้ หานมจู่ อื่ กร็ บี กดรหสั อยา่ งรวดเร็ว หลงั จาก นัน้ กเ็ ปิดประตอู อก พอประตเู ปิดออกแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ กป็ ลอ่ ยเธอ “โอเค เขา้ ไปเถอะ” หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย นเี่ ขาจะไมเ่ ขา้ มาดว้ ยงัน้ เหรอ? “อยใู่ นหอ้ งดๆี ละ่ อยา่ ออกไปขา้ งนอกมว่ั ซว่ั ฉันยงั มธี รุ ะตอ่ อกี อยเู่ ป็ นเพอ่ื นเธอไมไ่ ด”้ หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ มองเขา “ถา้ อยา่ งงัน้ นายกไ็ ปจัดการธรุ ะของ นายเถอะ ฉันกไ็ มใ่ ชเ่ ด็กนอ้ ย ไมต่ อ้ งใหน้ ายอยเู่ ป็ นเพอื่ น หรอก” ตอนที่ 586 ไมอ่ นุญาตใหค้ ดิ ถงึ เขาอกี แลว้

ปัง! หลังจากประตปู ิด หานมจู่ อ่ื กก็ นั้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไวด้ า้ นนอกประตู หลงั จากนัน้ กใ็ สร่ องเทา้ แลว้ ก็เขา้ หอ้ งไป เพราะวา่ เมอ่ื กเ้ี ดนิ เทา้ เปลา่ เพราะฉะนัน้ ตอนนเ้ี ทา้ ก็เลย คอ่ นขา้ งสกปรก ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื ก็เลยไปขา้ งเทา้ ในหอ้ งนํ้ากอ่ น หลังจากนัน้ ก็ทําตามกจิ วัตรประจําวนั ตอนทเี่ ธอทํากบั ขา้ วเสร็จ แลว้ ยกมาน่ังกนิ คนเดยี วทโี่ ตะ๊ หานมจู่ อ่ื ถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ บรรยากาศรอบๆ มนั วา่ งเปลา่ มาก ตรงขา้ มกบั เธอไมม่ เี สยี่ วเหยยี น ขา้ งๆ เธอไมม่ เี สยี่ วหมโ่ี ตว้ พดู คยุ กบั เธอ และกไ็ มม่ ใี ครกําชบั ใหเ้ ธอกนิ ใหม้ ากขนึ้ กําจัดพลังงานดา้ นลบ ทงั้ หมดออกไปใหเ้ ธอ หานมจู่ อ่ื คบี ผักขนึ้ มา แลว้ กค็ า้ งนง่ิ อยแู่ บบนัน้ น่าจะผา่ นไปประมาณหนงึ่ นาที หานมจู่ อื่ กไ็ ดส้ ตกิ ลบั มา แลว้ ก็ หวั เราะเยาะตวั เอง นเี่ ธอคดิ อะไรอย?ู่

แตว่ า่ มนั กแ็ คก่ ารอยเู่ ป็ นเพอื่ นแคส่ องวันนเี้ องไมใ่ ชเ่ หรอ ตอนนี้ แคก่ นิ ขา้ วคนเดยี วเธอกเ็ หงาและโดดเดย่ี วแลว้ งัน้ เหรอ? เธอ ตอ้ งหวิ กระหายแคไ่ หนถงึ ไดม้ คี วามคดิ แบบนไ้ี ด?้ หานมจู่ อ่ื สา่ ยหวั อยา่ งจําใจ แลว้ กค็ บี ผักเขา้ ปากไป แตร่ สู ้ กึ วา่ ผักวนั นมี้ รี สชาตขิ มมาก ไมไ่ ดม้ รี สชาตขิ องผักเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ตอนทกี่ นิ เขา้ ไป เหมอื นกบั วา่ กนิ ยาจนี ยังไงยงั งัน้ เธอขมวดควิ้ แลว้ กย็ น่ื มอื ไปคบี ซโี่ ครงหมผู ัดเปรยี้ วหวานของ เธอ แตว่ า่ พอกนิ เขา้ ไปกร็ สู ้ กึ เหมอื นเดมิ หลังจากกนิ อยา่ ชาๆ แบบนไ้ี ปสกั พัก สดุ ทา้ ยหานมจู่ อ่ื ก็วาง ตะเกยี บลง การกนิ ขา้ ว แน่นอนวา่ ตอ้ งมคี นกนิ ดว้ ย ถงึ จะอรอ่ ย กนิ คนเดยี ว มันทัง้ เหงาและเศรา้ น่าเสยี ดายทท่ี ัง้ เสย่ี วเหยยี นและเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมอ่ ยู่ ในหวั ของเธอปรากฏใบหนา้ ทห่ี ลอ่ เหลานัน้ ขนึ้ มาอกี ครัง้ แลว้ หานมจู่ อื่ กย็ น่ื มอื ขน้ึ มาตบหวั ตวั เองทันที “ไมอ่ นุญาตใหน้ กึ ถงึ เขาอกี แลว้ ! ”

“น่าสมเพชจรงิ ๆ! ” เธอไมม่ คี วามอยากอาหาร กเ็ ลยเกบ็ กวาดแลว้ กไ็ ปอาบนํ้า หลงั จากนัน้ เธอกน็ กึ เรอ่ื งการสงั่ ซอ้ื เมอื่ ตอนกลางวันขนึ้ มาได ้ จงึ น่ังลงทโี่ ตะ๊ แลว้ ก็รา่ งแบบสกั พัก หลังจากทเี่ ธอเปลย่ี นแบบ รา่ งใหเ้ ป็ นแบบทเ่ี ธอตอ้ งการไดแ้ ลว้ นัน้ ใบหนา้ ของหานมจู่ ่ื อถงึ มรี อยยม้ิ ขน้ึ มาได ้ เธอหนั ไปดเู วลา ดกึ มากแลว้ โทรศพั ทก์ ็ไมไ่ ดม้ กี ารเคลอ่ื นไหว อะไรเลย เยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื นกบั วา่ หายตวั ไปยงั งัน้ แหละ เธอคดิ อยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ ก็ปิดไฟแลว้ ไปนอน * ตอนทหี่ านมจู่ อ่ื คดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะไมป่ รากฏตวั ตอ่ หนา้ เธออกี นัน้ ไมค่ ดิ เลยวา่ วนั ทสี่ องตอนทเ่ี ธอเปิดประตหู อ้ งมา จะได ้ เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ อกี ครัง้ เขาไปสง่ เธอทบ่ี รษิ ัทตามปกติ พกอาหารเชา้ มาใหเ้ ธอ แลว้ ก็ ใหเ้ ซยี วซเู่ อาอาหารกลางวันมาสง่ ใหเ้ ธอ ทกุ อยา่ งทําเป็ น กจิ วตั ร

ตอนบา่ ยนัน้ ผจู ้ ัดการของบรษิ ัทแอลทกี ็โทรมาหาเธอ บอกวา่ อยากดแู บบรา่ ง ดงั นัน้ หานมจู่ อื่ กเ็ ลยเอาแบบรา่ งทต่ี ัวเอง ออกแบบเมอื่ คนื ใหเ้ สยี่ วเหยยี นสง่ ใหเ้ ขา หลงั จากทเ่ี สย่ี วเหยยี นไปคยุ กบั ฝ่ ายตรงขา้ มเสร็จแลว้ นัน้ ก็ กลับมาพดู กบั หานมจู่ อื่ “ฉันดเู รอ่ื งราคาตน้ ทนุ กบั เนอ้ื ผา้ ทอ่ี กี ฝ่ ายตอ้ งการมาแลว้ มัน คอ่ นขา้ งจะยาก มจู่ อื่ ……” เสย่ี วเหยยี นเขยี นสงิ่ ทอ่ี กี ฝ่ ายตอ้ งการ รวบรวมแลว้ สง่ ให ้ หานมจู่ อ่ื หานมจู่ อื่ รับมาอา่ นดู เมม้ ปากแน่นแลว้ คดิ อยสู่ กั พัก “ราคานไี้ มม่ ปี ัญหาอะไร แตว่ า่ ……” “แตว่ า่ อะไรเหรอ? ” “ไมม่ อี ะไรหรอก ทําตามนไี้ ปแลว้ กนั ” เสยี่ วเหยยี นทําปากมยุ่ “เธอไมค่ ดิ วา่ ถา้ ทําตามเงนิ ทนุ น้ี พวก เราจะขาดทนุ หรอกเหรอ? ”

“ในการทําธรุ กจิ นัน้ เธอจะชนะทกุ อยา่ งไดย้ งั ไงกนั ? ดผู วิ เผนิ เราขาดทนุ กจ็ รงิ แตว่ า่ ……นเี่ ป็ นครัง้ แรกทบ่ี รษิ ัทของเราจะ ไดร้ ับคําสง่ั ซอื้ จํานวนมากขนาดนี้ แลว้ อกี อยา่ งถา้ มันเป็ นแบบ เดยี วกนั พวกเรากส็ ามารถประหยดั แรงในการออกแบบไดม้ าก นกี่ ็เป็ นกําไรอยา่ งหนงึ่ ” พอเสย่ี วเหยยี นไดฟ้ ังดงั นัน้ ก็เขา้ ใจในทนั ที “ฉันเขา้ ใจแลว้ ถา้ ยงั งัน้ ฉันจะไปคยุ กบั อกี ฝ่ าย ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ ี ปัญหาอะไรละ่ ก็ พวกเรากเ็ ซน็ ตส์ ญั ญากนั ได”้ “อมื ” พอเสย่ี วเหยยี นไปคยุ กบั อกี ฝ่ ายนัน้ กใ็ กลจ้ ะถงึ เวลาเลกิ งาน แลว้ เธอนกึ วา่ ตอ่ ใหจ้ ะเซน็ ตส์ ญั ญากนั ก็คงจะตอ้ งรอใหเ้ ป็ นวัน พรงุ่ น้ี แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ตอนทก่ี ําลังจะเลกิ งานนัน้ อกี ฝ่ ายกร็ บี มาที่ บรษิ ัท บอกวา่ จะเซน็ ตส์ ญั ญากบั หานมจู่ อื่ ถงึ แมว้ า่ หานมจู่ อ่ื จะแปลกใจเล็กนอ้ ย แตว่ า่ กเ็ คารพการ ตดั สนิ ใจของลกู คา้

“ผจู ้ ัดการอี้ แตว่ า่ เกยี่ วกบั สญั ญา——” “วางใจเถอะครับ ผมไดร้ า่ งสญั ญามาแลว้ เรยี บรอ้ ย คณุ หาน สบายใจไดเ้ ลย คณุ จะพอใจกบั ราคาทบ่ี รษิ ัทเราใหแ้ น่นอน” วันนผี้ จู ้ ัดการอไี้ มไ่ ดม้ าคนเดยี ว เขาพยกั หนา้ หลังจากนัน้ ผชู ้ ว่ ยก็สง่ สญั ญาฉบบั หนง่ึ ใหห้ านมจู่ อื่ หานมจู่ อื่ เปิดออก ตอนทเี่ ห็นราคาของอกี ฝ่ ายนัน้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ ี่ จะขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ผจู ้ ัดการอเี้ ห็นวา่ เธอขมวดควิ้ กน็ กึ วา่ มสี ญั ญามอี ะไรทไี่ ม่ ถกู ตอ้ ง กเ็ ลยรบี เอย่ ปากถาม “คณุ หาน มอี ะไรไมถ่ กู ตอ้ งรเึ ปลา่ ครับ? ” หานมจู่ อ่ื เมม้ รมิ ฝี ปากสแี ดงระเรอ่ื ของเธอ มันไมใ่ ชว่ า่ มตี รงไหน ทผ่ี ดิ ทจี่ รงิ แลว้ ราคาทอี่ กี ฝ่ ายใหน้ ัน้ มันดเี ลศิ เกนิ ไป ดจี นเธอ ไมก่ ลา้ เชอื่ แตเ่ รอ่ื งกดราคาเนอื้ ผา้ ทค่ี ยุ กอ่ นหนา้ นี้ ยงั ทําให ้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ เหมอื นจรงิ ยงิ่ กวา่ อกี ดงั นัน้ ……เธอกเ็ ลยไม่ สามารถชแ้ี จงฝ่ ายตรงขา้ มไดว้ า่ มันเรอ่ื งอะไรกนั แน่ “ไมไ่ ดม้ อี ะไรผดิ หรอกคะ่ แตว่ า่ ……”หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มา มองไปทอี่ กี ฝ่ าย “สญั ญาฉบบั นมี้ ัน……”

“ถา้ เกดิ วา่ คณุ รสู ้ กึ วา่ ไมพ่ อใจเงอ่ื นไขในสญั ญา พวกเรา สามารถเพมิ่ ไดอ้ กี นะครับ จนกวา่ คณุ หานจะพอใจ” พอไดย้ นิ ดงั นี้ หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ ประหลาดใจมากกวา่ เดมิ เธอชอ็ ก ไปนดิ หน่อย “ผจู ้ ัดการอี้ คอื ……” “คณุ หาน ผมเคยดโู ปรไฟลข์ องคณุ มาแลว้ ผมรวู ้ า่ คณุ เป็ นนัก ออกแบบทโี่ ดดเดน่ ในตา่ งประเทศ และกร็ เู ้ รอื่ งผลการทํางานท่ี ยอดเยย่ี มเป็ นพเิ ศษของคณุ ดว้ ย บรษิ ัทของเราเฝ้ าปรารถนาที่ อยากจะรว่ มมอื กบั คณุ เป็ นอยา่ งมาก เพราะฉะนัน้ เงอ่ื นไขทเ่ี ลศิ ล้ําพวกน้ี คณุ หานไมจ่ ําเป็ นตอ้ งรสู ้ กึ กดดนั ไปหรอกครับ” ทแ่ี ทก้ แ็ บบนน้ี เ่ี อง พอหานมจู่ อื่ ไดฟ้ ังเขาพดู แบบนี้ กร็ สู ้ กึ ดขี น้ึ เยอะเลย ยังไงชว่ งนกี้ ม็ หี ลายเรอื่ งมาก เธอก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ อกี ฝ่ ายจะ มาไมไ้ หน ถงึ ยงั ไงกไ็ มม่ โี ชคหลน่ ลงมาจากทอ้ งฟ้าหรอกนะ แตว่ า่ คดิ ไปคดิ มา คา่ ตอบแทนน้ี มันดมี ากก็จรงิ แตว่ า่ ก็ไม่ ถงึ กบั เกนิ ความเป็ นจรงิ ไป

สดุ ทา้ ย หานมจู่ อ่ื กพ็ ยกั หนา้ แลว้ กเ็ ซน็ ชอื่ ตวั เองลงไป เซน็ ชอ่ื ประดบั ตรา ก็ถอื วา่ สญั ญามผี ลบงั คบั ใชแ้ ลว้ ผจู ้ ัดการอย้ี น่ื มอื เขา้ มาหาเธออยา่ งกระตอื รอื รน้ “ดใี จมากเลย ครับทไ่ี ดร้ ว่ มงานกบั คณุ หาน หวงั วา่ ตอ่ ไปจากนเี้ ราจะรว่ มมอื กนั อยา่ งมคี วามสขุ นะครับ” หานมจู่ อ่ื คอ่ ยๆ คลย่ี ม้ิ ออกมา แลว้ ก็ยน่ื มอื ใหเ้ ขาเชน่ กนั “ขอให ้ รว่ มมอื กนั อยา่ งมคี วามสขุ คะ่ ” หลงั จากสง่ ผจู ้ ัดการอกี้ ลับไปแลว้ นัน้ เสย่ี วเหยยี นก็ถมู อื อยา่ งมี ความสขุ “ถา้ เกดิ วา่ ผลติ ออเดอรน์ เี้ สร็จ พวกเราน่าจะไดเ้ งนิ เยอะเลยใชไ่ หม? เมอื่ กอ่ นฉันรสู ้ กึ วา่ เปิดบรษิ ัทนมี่ นั เหนอื่ ย แต่ วา่ ตอนนม้ี าคดิ ๆ ดแู ลว้ ……ก็ไมไ่ ดเ้ หนอ่ื ยมากมายเทา่ ไหร่ เหมอื นกนั นะ แถมยังหาเงนิ ไดเ้ ยอะขนาดนอี้ กี มคี วามสขุ มาก เลย” หานมจู่ อ่ื ยนื อยทู่ เ่ี ดมิ กม้ หนา้ ลงไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เหมอื นกบั วา่ กําลงั ไตรต่ รองอะไรอยู่ “มจู่ อื่ เธอเป็ นอะไรไป? เซน็ ตส์ ญั ญาในคําสง่ั ซอ้ื ทใ่ี หญข่ นาดนี้ เธอควรจะดใี จไมใ่ ชเ่ หรอ? ”

“ฉันรสู ้ กึ วา่ ……ไมค่ อ่ ยมัน่ ใจเทา่ ไหรเ่ ลย” หานมจู่ อื่ เมม้ รมิ ฝี ปาก ทแ่ี ดงระเรอื่ แลว้ กห็ ยบิ สญั ญาขน้ึ มา “ออเดอรน์ มี้ นั งา่ ยเกนิ ไป แลว้ อกี อยา่ งเงอ่ื นไขของฝ่ ายตรงขา้ มมนั ก็ดจี นเกนิ ไป ฉันรสู ้ กึ กงั วลเล็กนอ้ ย” พอไดย้ นิ ดงั นัน้ เสย่ี วเหยยี นกข็ ยับเขา้ ไปใกลเ้ หมอื นกนั แลว้ ก็ หยบิ สญั ญาในมอื ของเธอมา “เธอกงั วลวา่ สญั ญาจะมปี ัญหาอะไรยังงัน้ เหรอ? เมอื่ กเี้ ธอก็ อา่ นสญั ญาไปหลายรอบแลว้ น่ี ถา้ เกดิ วา่ มปี ัญหาอะไร เธอก็ น่าจะเห็นแลว้ นะ” หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ “ฉันอา่ นสญั ญาหลายรอบแลว้ กจ็ รงิ น่าจะ ไมไ่ ดม้ ปี ัญหาอะไร แตแ่ คว่ า่ ……” “แคอ่ ะไรเหรอ? ” “ฉันมลี างสงั หรณ์อะไรบางอยา่ งทไี่ มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร”่ ตอนที่ 587 เป้ าหมายของเขา

เสยี่ วเหยยี น：“……หรอื วา่ เพราะวา่ ชว่ งนเ้ี จอเรอื่ งเยอะกเ็ ลยทํา ใหเ้ ธออดคดิ เยอะไมไ่ ด ้ เลยคดิ วา่ นอ่ี าจจะเป็ นกบั ดกั ? แตว่ า่ สญั ญามนั มผี ลนะ อกี อยา่ งฉันก็ไปคน้ ขอ้ มลู เกยี่ วกบั บรษิ ัทแอล ที อเี้ ทยี นคนนัน้ เป็ นผจู ้ ัดการของบรษิ ัทแอลทจี รงิ ๆ มสี ทิ ธท์ิ จ่ี ะ พดู นะ” บรษิ ัทแอลท…ี … พอนกึ ถงึ ชอื่ บรษิ ัทน้ี สดุ ทา้ ยหานมจู่ อื่ ก็ยงั คงรสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยสบาย ใจเทา่ ไหร่ “เธอไปสบื มาหน่อยสวิ า่ ประธานบรษิ ัทแอลทคี อื ใคร แลว้ เดย๋ี วฉันจะไดพ้ ช่ี ายฉันไปสอบถามใหด้ ว้ ย” เสย่ี วเหยยี นคดิ อยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ ก็พยักหนา้ “ได ้ ไมม่ ปี ัญหา เดย๋ี ว ฉันจะไปสบื เดย๋ี วนแี้ หละ” หลังจากเสย่ี วเหยยี นออกไปแลว้ หานมจู่ อ่ื กน็ ั่งลงตรงหนา้ โตะ๊ ทํางาน แลว้ ก็เปิดสญั ญาพรอ้ มกบั อา่ นอยา่ งละเอยี ดอกี ครัง้ ไมน่ านก็ถงึ เวลาเลกิ งานแลว้ เวลานเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะใกลถ้ งึ แลว้ เพราะวา่ มเี รอ่ื งกอ่ นหนา้ นี้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เลยหลกี เลยี่ งรถของหาน ชงิ

ถงึ แมว้ า่ ปากของเขาจะบอกวา่ รังเกยี จ แมแ้ ตม่ สี หี นา้ ทอี่ าฆาต แคน้ แตว่ า่ เขากค็ ดิ แทนเธอ ชว่ งนเ้ี ขายังไมค่ วรเผชญิ หนา้ กบั หานชงิ เพราะฉะนัน้ หานมจู่ อื่ กเ็ ลยวางใจอยชู่ วั่ คราว เธอเมม้ ปาก แลว้ ก็คอ่ ยๆ เรม่ิ เก็บขา้ วเกบ็ ของ เตรยี มตวั จะเลกิ งาน ยังไงซะเสยี่ วเหยยี นกต็ อ้ งกลบั ไปกอ่ น เพราะฉะนัน้ เธอกเ็ ลยรอ อยใู่ นนอี้ กี สกั พัก หนง่ึ วนิ าทกี อ่ นเลกิ งาน จๆู่ เสย่ี วเหยยี นกว็ งิ่ เขา้ มา สหี นา้ ไม่ คอ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก “มจู่ อ่ื ฉันขอโทษ” พอหานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ คํานี้ ตาก็กระตกุ ทันท“ี ทํา ทําไมเหรอ? ” เสยี่ วเหยยี นกดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง “เมอ่ื กฉ้ี ันสบื เกย่ี วกบั ประธานของบรษิ ัทแอลที จากนัน้ กพ็ บวา่ ……” “พบวา่ อะไร? ”

เสยี่ วเหยยี นไมก่ ลา้ พดู ตอ่ หานมจู่ อ่ื กเ็ ลยตอ้ งดเุ ธอ “อยา่ มวั อ้ําอง้ึ รบี พดู มาใหช้ ดั ” เธอกม้ หนา้ ลง พดู ดว้ ยเสยี งเบา เหมอื นกบั วา่ กลวั วา่ พดู ไปแลว้ หานมจู่ อื่ จะโกรธเธอยงั ไงยังงัน้ แตว่ า่ หานมจู่ อื่ กไ็ ดย้ นิ เธอ “เมอ่ื กฉ้ี ันไปสบื มา ประธานทอี่ ยเู่ บอื้ งหลังของบรษิ ัทแอลที ท่ี จรงิ ก็คอื ศัตรขู องพวกเรา คนๆ นัน้ เธอกค็ นุ ้ เคยดี เขาคอื ……” หานมจู่ อ่ื จมวดคว้ิ มชี อื่ หนงึ่ โผลข่ นึ้ มาในความคดิ ของเธอแทบ จะทนั ที “เย่ เยห่ ลน่ิ หาน……พช่ี ายของเยโ่ มเ่ ซนิ ” พอไดย้ นิ ชอื่ นี้ หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เองแทบจะหายใจไมอ่ อก เธอโซเซ เกอื บจะลม้ ลง เธอรบี จับมมุ โตะ๊ ไว ้ ถงึ ไมล่ ม้ ไป ขา้ งหนา้ “เธอใจเย็นกอ่ น เรอื่ งนเี้ ป็ นความผดิ ฉันเอง ฉันควรจะสบื ใหด้ ี กอ่ น แตว่ า่ กอ่ นหนา้ นฉ้ี ัน……ฉันแคส่ บื เกย่ี วกบั สถานการณข์ อง บรษิ ัทแอลที ไมท่ นั ระวังและไปสบื วา่ ประธานคอื ใคร รแู ้ คว่ า่

บรษิ ัทแอลทไี ดร้ ับคําชมวา่ รว่ มงานดว้ ยคอ่ นขา้ งดี กเ็ ลยไมไ่ ด ้ สนใจเรอ่ื งน้ี นม่ี ันคอื ความประมาทของฉันเอง……” เยห่ ลน่ิ หาน…… ทนั ใดนัน้ หานมจู่ อื่ กน็ กึ ถงึ เรอ่ื งทเี่ จอกนั ทซ่ี ปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ สอง ครัง้ กอ่ นหนา้ นี้ แลว้ กค็ ําพดู ทเ่ี ขาพดู กบั เธอหลงั จากนัน้ มนิ ่าละ่ ……เงอื่ นไขสําหรับออเดอรน์ ถี้ งึ ไดด้ เี ยย่ี มขนาดนี้ มนิ ่า ละ่ สายตาทอี่ กี ฝ่ ายมองเธอถงึ ไดไ้ มเ่ หมอื นกนั กลวั แคว่ า่ เป้าหมายแรกมนั ไมใ่ ชแ่ คก่ ารรว่ มกนั เฉยๆ น่ะส?ิ พอคดิ ไดแ้ บบน้ี หานมจู่ อื่ กก็ ดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองอยา่ งแรง มอื ทจี่ ับขอบโตะ๊ อยนู่ ัน้ กจ็ ับแน่นขนึ้ เรอื่ ยๆ หลงั จากนัน้ เธอก็ สงบลง แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยนํ้าเสยี งจมดงิ่ “ฉันเขา้ ใจแลว้ ” เสยี่ วเหยยี นมองเธออยา่ งกงั วลเล็กนอ้ ย “เธอเป็ นไรไหมมจู่ อ่ื ？โทษฉันเถอะ หรอื วา่ ตอนนฉ้ี ันไปหาเยห่ ลน่ิ หานทบี่ รษิ ัทแอล ทดี ี พวกเราไมร่ ว่ มงานกบั เขาแลว้ ยงั ไงเขากเ็ ป็ นศตั รขู องเธอ ถา้ เกดิ วา่ ไปขอรอ้ ง เขาก็น่าจะยนิ ยอมนะ” พอพดู จบเสยี่ วเหยยี นกห็ นั หลงั เตรยี มจะเดนิ ออกไป

“หยดุ กอ่ น! ”หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มาเรยี กเธอไว ้ เสย่ี วเหยยี นหยดุ โดยไมเ่ ต็มใจ “มจู่ อ่ื ？” “ตอนนเี้ ป็ นเวลาเลกิ งานแลว้ พชี่ ายฉันน่าจะมาถงึ แลว้ เธอรบี ไปเกบ็ ของแลว้ ไปรอพช่ี ายฉันเถอะ แลว้ ก็ไปรับเสยี่ วหมโี่ ตว้ ท่ี โรงเรยี น” “มจู่ อ่ื ！” “ไปเถอะ ทําเหมอื นวา่ ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ เธอไมร่ อู ้ ะไรทงั้ นัน้ ” “สญั ญานัน้ ……” “เรอ่ื งนเ้ี ดย๋ี วฉันจะจัดการเอง เธอไมต่ อ้ งยงุ่ หรอก” เสยี่ วเหยยี นยงั อยากจะพดู อะไรอกี แตว่ า่ เห็นสายตาและสหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื นัน้ ดแู น่วแน่มาก เห็นไดช้ ดั วา่ ไมอ่ ยากจะใหเ้ ธอ ยนื่ มอื เขา้ มา เธอก็เลยตอ้ งพยกั หนา้ อยา่ งไมม่ ที างเลยี่ ง “ถา้ ยัง งัน้ กไ็ ด ้ ถา้ เกดิ วา่ ระหวา่ งทจ่ี ัดการอยนู่ ัน้ มอี ะไรทต่ี อ้ งการความ ชว่ ยเหลอื ใหบ้ อกฉันไดเ้ ลยนะ” “ได”้

พอไดร้ ับคําตอบจากเธอแลว้ เสย่ี วเหยยี นกเ็ ลยไปเก็บขา้ วของ แลว้ กล็ งไปชนั้ ลา่ ง กอ่ นทจี่ ะไปนัน้ เธอกห็ นั กลับมามองหานมจู่ อื่ อยา่ งไมส่ บายใจ ตรวจสอบใหแ้ น่ใจวา่ เธอใจเย็นแลว้ คอ่ ยไป หานมจู่ อ่ื รอใหเ้ สยี่ วเหยยี นออกไป แลว้ กเ็ ปิดสญั ญามาดอู กี ครัง้ หลงั จากนัน้ ก็บนั ทกึ ชอ่ งทางการตดิ ตอ่ ของผจู ้ ัดการอไี้ ว ้ เยห่ ลนิ่ หาน…… เขาไมไ่ ดอ้ อกหนา้ ดว้ ยตวั เอง ทมุ่ เทความพยายามมากมาย เพอื่ ทจี่ ะไดร้ ว่ มงานกบั เธอ เป้าหมายตอ้ งไมธ่ รรมดาแน่นอน * ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ มารับเธอนัน้ กเ็ ห็นหานมจู่ อื่ ยนื อยตู่ รงหนา้ บรษิ ัทจากไกลๆ ตอนทเ่ี ขาขบั รถมาจอดตรงหนา้ นัน้ เธอก็ ยงั คงยนื เหมอ่ ลอยอยตู่ รงนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ แลว้ ก็บบี แตร เสยี งน้ี ดงึ สตหิ านมจู่ อื่ กลับมา

เธอเงยหนา้ ขน้ึ มา ก็พบวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ มาถงึ แลว้ เธออา้ ปากคา้ ง หลงั จากนัน้ กก็ า้ วเขา้ ไปเปิดประตแู ลว้ ก็ขนึ้ ไปนั่งตรงทนี่ ่ังขา้ ง คนขบั เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นวา่ อารมณ์ของเธอเหมอื นจะดหู ดหเู่ ล็กนอ้ ย ก็ ไมไ่ ดถ้ ามอะไรมากมาย เขยบิ เขา้ ไปคาดเข็มขดั ใหเ้ ธอ ตอนที่ ขยับเขา้ ไปใกลน้ ัน้ หานมจู่ อ่ื กต็ กใจ แลว้ ก็ถามเขา “นายทํา อะไร? ” “คาดเข็มขัดไง” เขาพดู ไปดว้ ยพรอ้ มกบั คาดเข็มขดั ใหเ้ ธอไปดว้ ย หานมจู่ อ่ื ตอบวา่ ออ้ แลว้ กน็ ่ังใจลอยตอ่ ไป หลังจากขบั รถไปไดร้ ะยะหนง่ึ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็หยดุ รอไฟแดง หนั ไป มอง กพ็ บวา่ หานมจู่ อื่ ยังคงนั่งจมอยใู่ นความคดิ ของตวั เองอยู่ แบบนัน้ ถงึ แมว้ า่ สายตาเธอจะมองไปยงั ทไี่ กลๆ แตว่ า่ สายตา ของเธอหยอ่ นยาน ไมไ่ ดจ้ อ้ งอะไรอยเู่ ลย “เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ งัน้ เหรอ? ”เยโ่ มเ่ ซนิ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามออกมา