เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

“หรอื วา่ จะใหผ้ มคอยดคู ณุ ขบั รถเองหรอื ” เยโ่ มเ่ ซนิ ถามกลับ คดิ แลว้ คดิ อกี ในทส่ี ดุ หานมจู่ อ่ื กเ็ ดนิ ไปอกี ดา้ นหนง่ึ จากนัน้ กข็ น้ึ รถ ตอนท่ี 571 มฉี นั อยู่ ปัง! หลงั จากทป่ี ระตรู ถปิดลง เยโ่ มเ่ ซนิ ก็โนม้ ตวั เขา้ มาคาดเข็มขดั นริ ภยั ใหเ้ ธอ หานมจู่ อ่ื พดู อยา่ งลังเลวา่ “ฉันทําเองกไ็ ด”้ แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมส่ นใจเธอเลย โนม้ ตวั ตรงหนา้ เธอ แลว้ คาดเข็ม ขดั นริ ภัยใหเ้ ธอ ไอละมนุ รดทตี่ น้ คอของเธอ หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตาเบาๆ จอ้ งมองจมกู ทส่ี งู โดง่ และรมิ ฝี ปากบางทเี่ มม้ เป็ น เสน้ ตรงของเขา ทําใหม้ อี ารมณ์ชวั่ วบู ทอี่ ยากจะจบู เขา้ ไป ทนั ทที คี่ วามคดิ นเ้ี กดิ ขน้ึ ในใจ หานมจู่ อื่ กต็ กใจจนหนา้ ซดี และ ในขณะเดยี วกนั กย็ นื่ มอื ผลักเยโ่ มเ่ ซนิ ออกไป

เยโ่ มเ่ ซนิ รัดเข็มขดั นริ ภยั ใหเ้ ธอเสร็จพอดี กําลงั จะถอยกลบั ถกู เธอผลักแบบน้ี กล็ ม้ ตวั ไปทเี่ บาะคนขบั เลย เขาขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย “จๆู่ คณุ เป็ นบา้ อะไร?” หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ หขู องตวั เองรอ้ นผา่ ว กดั ฟันแน่น “คณุ อยหู่ า่ ง ฉันหน่อย ฉันไมต่ อ้ งการคณุ ทําสงิ่ เหลา่ นใี้ หฉ้ ัน” ทงั้ ๆทเี่ ป็ นสงิ่ ทเี่ ธอสามารถทําไดด้ ว้ ยตวั เอง แตเ่ ขาดนั จะมา แยง่ “ทําก็ทําหมดแลว้ คณุ จะทํายังไงได?้ ” ตอนแรกเยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ หงดุ หงดิ เล็กนอ้ ย แตเ่ มอื่ เห็นตงิ่ หขู องเธอแดงเล็กนอ้ ย กร็ วู ้ า่ เมอื่ กเ้ี ธอกําลงั เขนิ สว่ นทําไมถงึ เขนิ เขาไมร่ ู ้ แตเ่ มอ่ื รวู ้ า่ เธอเขนิ เขากม็ คี วามสขุ อยา่ งอธบิ ายไมไ่ ด ้ หานมจู่ อ่ื หนั หนา้ หนี เลอ่ื นกระจกรถลง ไมค่ ดิ จะสนใจเขาอกี คนคนน้ี ยงิ่ สนใจกย็ ง่ิ ไดใ้ จ “ไปบรษิ ัท?”

หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ อยา่ งไมเ่ ต็มใจ เยโ่ มเ่ ซนิ ขบั รถไดน้ งิ่ มาก เดมิ ทหี านมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ มนึ งงเล็กนอ้ ย และทนี่ กี่ อ็ ยหู่ า่ งจากบรษิ ัทชว่ งหนงึ่ ในตอนแรกเธออยากรับลม เย็นเพอื่ กระจายความรอ้ นบนใบหนา้ ตวั เอง แตเ่ วลาไมถ่ งึ หนงึ่ นาที กระจกรถก็ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ ปิดลง เธอโกรธจนหนั หนา้ มาถามเขาทันที “คณุ ปิดกระจกรถฉันทําไม?” “คณุ ลมื ไปแลว้ หรอื วา่ ตอนนคี้ ณุ เป็ นผปู ้ ่ วย รับลมไมไ่ ด!้ ” หานมจู่ อ่ื “……” ชา่ งเถอะ ไมร่ ับกไ็ มร่ ับ เธอเอนตวั ลงไปทเ่ี บาะดา้ นหลัง เยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ ดู ขน้ึ วา่ “จะเลอ่ื น เบาะลงไหม คณุ นอนสกั พัก?” “ไมจ่ ําเป็ น” เธอนั่งตวั ตรงอกี ครัง้ ซงึ่ อาจพดู ไดว้ า่ ทําตรงขา้ มกบั คําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ

“……” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดว้ า่ เธออกี นั่งตวั ตรงอยสู่ กั พัก ในทส่ี ดุ หานมจู่ อื่ กย็ ังทนไมไ่ หว ไมน่ าน รา่ งกายก็คอ่ ยๆเอนตวั ไปขา้ งหลงั หวั พงิ เบาะเกา้ อหี้ นัง หนังตา หนักมากจนแทบจะไมส่ ามารถลมื ตาได ้ ในทสี่ ดุ หายใจของเธอก็คอ่ ยๆสมํา่ เสมอ เยโ่ มเ่ ซนิ ปลดกระดมุ เสอ้ื สทู ของตวั เองดว้ ยมอื เดยี ว จอดรถ ตอนไฟแดง แลว้ ถอดเสอ้ื สทู ออกมา คลมุ เสอื้ สทู บนตวั เธอ อยา่ งออ่ นโยนเบามอื หานมจู่ อ่ื ทห่ี ลับไปแลว้ น่าจะรสู ้ กึ หนาวเล็กนอ้ ย และเสอื้ สทู เพงิ่ จะถอดออก ดงั นัน้ ในนัน้ ยงั มอี ณุ หภมู ริ า่ งกายของเยโ่ มเ่ ซนิ หลงเหลอื อยู่ ตอนทเี่ สอ้ื สทู คลมุ ลงไป หานมจู่ อ่ื ก็ไดห้ ดตวั เขา้ สสู่ ว่ นทอี่ บอนุ่ ของเสอื้ สทู โดยสญั ชาตญาณ ไหลแ่ ละมอื กห็ ด เขา้ ไปดว้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ เปิดเครอ่ื งปรับอากาศในรถทันที แลว้ ปรับ อณุ หภมู ใิ หอ้ ยใู่ นระดบั พอดี

อณุ หภมู ใิ นรถก็อนุ่ ขน้ึ ในทนั ที หานมจู่ อ่ื ทอ่ี ยใู่ นยามหลับ ก็ ไมไ่ ดน้ อนหดตัวอกี ตอ่ ไปแลว้ และไดน้ อนอยทู่ นี่ ั่นอยา่ งความ สบายใจ ใบหนา้ เงยี บสงบ ใตอ้ าคารของบรษิ ัท รถคนั หนงึ่ หยดุ นงิ่ ทป่ี ระตอู ยา่ งสงบ ทจ่ี รงิ มาถงึ นานแลว้ แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เห็นทา่ ทางหานมจู่ อื่ หลับ สบาย จงึ ทนไมไ่ ดท้ จ่ี ะไปรบกวน อกี อยา่ งเธอไมส่ บาย งว่ งตอนนกี้ เ็ ป็ นเรอ่ื งปกติ ในเมอื่ ทนี่ ส่ี ามารถทําใหเ้ ธอหลับสบาย ถา้ อยา่ งนัน้ กน็ ่าจะให ้ เธอพักผอ่ นสกั พัก เยโ่ มเ่ ซนิ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเขาก็ เชอื่ มตอ่ กบั กลอ้ งวงจรปิดดว้ ย สามารถตรวจสอบสถานการณ์ และเหตกุ ารณต์ รงประตหู นา้ บา้ นของหานมจู่ อ่ื ในตอนนี้ ยอ้ นกลบั ไปดหู ลายครัง้ หนา้ จอก็แสดงเป็ นปกติ ในทสี่ ดุ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ถอนหายใจดว้ ยความโลง่ อก อกี ฝ่ ายน่าจะรู ้ แลว้ วา่ ทางพวกเขาเรม่ิ ตอ่ สกู ้ ลับแลว้ ดงั นัน้ จงึ หยดุ มอื ทันเวลา ดเู หมอื นวา่ ชว่ งสองสามวันนี้ น่าจะสามารถผอ่ นคลายลงบา้ ง

เก็บโทรศพั ทม์ อื ถอื เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทห่ี านมจู่ อ่ื ซง่ึ กําลังนอน ขดตวั หลับสนทิ อยบู่ นเบาะ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยน่ื มอื ออกไป ปลาย นวิ้ แตะทแี่ กม้ เธอเบาๆ แลว้ พดู อยา่ งออ่ นโยนวา่ “มฉี ันอยู่ ใครกไ็ มส่ ามารถทํารา้ ยคณุ ได”้ * หานมจู่ อ่ื ตนื่ ขน้ึ มากะทนั หนั ไมใ่ ชเ่ พราะอะไร เพยี งเพราะวา่ ในความฝันเธอนกึ ไดก้ ะทนั หนั วา่ ตวั เองยังอยใู่ นรถ และเธอจะไปทบี่ รษิ ัท ดงั นัน้ จงึ ลมื ตา ขนึ้ มาอตั โนมตั ิ เธอลกุ ขนึ้ นั่งในทนั ที เสอื้ สทู ทคี่ ลมุ บนตวั เธอ ก็ ลน่ื ลงเพราะการกระทําของเธอ หานมจู่ อ่ื กม้ มอง ถงึ พบวา่ คอื เสอ้ื สทู ของเยโ่ มเ่ ซนิ ทันทที เี่ ธอ ยนื่ มอื ไปควา้ เสอื้ สทู กไ็ ดย้ นิ เสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ ดงั มา “ตน่ื แลว้ ?” เมอื่ ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ ก็หนั หนา้ ไปมอง ก็ไดเ้ ห็นเยโ่ มเ่ ซนิ ก็เลอ่ื น ลงทน่ี ่ังของตวั เองเหมอื นกนั นอนอยทู่ น่ี ่ัน ดว้ ยสหี นา้ สบาย อารมณ์

หานมจู่ อื่ “……” เธอหนั หนา้ มองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง ไดอ้ ยใู่ ตอ้ าคารของ บรษิ ัทเธอแลว้ เธอเมม้ รมิ ฝี ปากเล็กนอ้ ย อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามวา่ “ฉันนอนไปนาน แคไ่ หน?” รมิ ฝี ปากบางของเยโ่ มเ่ ซนิ ยกโคง้ เล็กนอ้ ย “ไมน่ านเทา่ ไหร่ ประมาณสองชวั่ โมงมงั้ ” สองชวั่ โมง? ทันทที ไ่ี ดย้ นิ ตวั เลขน้ี สหี นา้ ของหานมจู่ อื่ เปลย่ี นไปเลย เธอพดู ขบเขย้ี วเคย้ี วฟัน “สองชว่ั โมงยังเรยี กวา่ ไมน่ านหรอก? ในเมอื่ คณุ รู ้ ทําไมคณุ ไมป่ ลกุ ฉัน?” “นอนหลับไมด่ เี หรอ?” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ มองเธอ “ไมม่ ชี วี ติ ชวี า ตอ่ ใหค้ ณุ ขนึ้ ไป ก็ไมส่ ามารถจัดการเรอื่ งอะไรได ้ ทัง้ นัน้ !” ตรรกะเพยี้ น!

“นกี่ ค็ อื เหตผุ ลทค่ี ณุ ไมป่ ลกุ ฉัน?” หานมจู่ อ่ื อยากจะเถยี งกบั เขา แตเ่ มอื่ เห็นทา่ ทางของเขา กเ็ ปลยี่ นใจทันที รสู ้ กึ วา่ การเถยี งกบั เขาไมม่ ปี ระโยชน์ จงึ ทําไดเ้ พยี งหนั หนา้ แลว้ พดู วา่ “ชา่ งเถอะ ฉัน ยังมเี รอ่ื งเรง่ ดว่ นทตี่ อ้ งขน้ึ ไปจัดการ ในเมอ่ื คณุ ไดส้ ง่ ฉันมา ทนี่ อี่ ยา่ งปลอดภัยแลว้ ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ ก็สามารถกลบั ไปอยา่ ง ไวว้ างใจแลว้ มัง้ ” “ไมไ่ ด”้ “เพราะอะไร?” “ฉันรอใหค้ ณุ ลงมา สง่ คณุ กลับบา้ น” หานมจู่ อ่ื “……” “อยา่ งนอ้ ยในชว่ งทคี่ ณุ ป่ วย ฉันจะไมใ่ หค้ ณุ ขบั รถไปจัดการคน เดยี ว ฉันจะใหเ้ วลาคณุ ยสี่ บิ นาท”ี “ยส่ี บิ นาท?ี ” เยโ่ มเ่ ซนิ ทําหนา้ เครง่ แลว้ พดู วา่ “ตอนนคี้ ณุ เป็ นผปู ้ ่ วย ไมค่ วร ทํางานหนักเกนิ ไป ถา้ ยังยดื ตอ่ ไป เวลายสี่ บิ นาที คณุ กจ็ ะไมม่ ี เลยดว้ ยซาํ้ ”

เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ น้ี หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ตลกเล็กนอ้ ย แตก่ ห็ วั เราะไมอ่ อก สดุ ทา้ ยก็ทําไดเ้ พยี งแคม่ องเขายา่ งพดู ไมอ่ อกบอกไมถ่ กู “คณุ ไมค่ ดิ วา่ คณุ ทําสง่ิ เหลา่ น้ี ไดย้ งุ่ มากเกนิ ไปแลว้ ?” “ยงั เหลอื อกี สบิ เกา้ นาท”ี “หานมจู่ อ่ื ……” “พอถงึ เวลา ฉันจะขน้ึ ไปหาทันท”ี เขาเมม้ รมิ ฝี ปากบาง พดู ดว้ ยสหี นา้ เย็นชา ไมไ่ ดเ้ หมอื นการ ลอ้ เลน่ เลยสกั นดิ หานมจู่ อ่ื มองเขาสกั ครู่ กโ็ ยนเสอ้ื สทู คนื ใหเ้ ขากะทนั หนั จากนัน้ ก็หนั ไปเปิดประตรู ถแลว้ ลงจากรถ สบิ เกา้ นาทกี ส็ บิ เกา้ นาที ใครจะกลัวใคร เธอกา้ วเขา้ ไปในบรษิ ัท เดนิ เป็ นเวลานานก็ยงั รสู ้ กึ ไดว้ า่ สายตา ทเี่ ย็นชานัน้ ยงั คงจับจอ้ งอยทู่ ห่ี ลังเธอ หานมจู่ อื่ รแู ้ น่นอนวา่ สงิ่ ทเี่ ขาพดู เป็ นความจรงิ ไมว่ า่ เธอจะยนิ ยอมหรอื ไม่ ทนั ทที ถ่ี งึ เวลา เขาก็จะขน้ึ ไปหาเลย

ถงึ ตอนนัน้ ไมว่ า่ เธอจะจัดการเรอ่ื งเสร็จหรอื ไม่ ไมว่ า่ เขาจะ สามารถพาตวั เองออกไปหรอื ไม่ แต…่ …จะตอ้ งรบกวนเธอ แน่นอน ดงั นัน้ เธอไดเ้ พยี งเรง่ เทา้ เพม่ิ อกี หน่อย หวังวา่ เดย๋ี วสามารถ พยายามทําเวลา จัดการงานใหเ้ สร็จทงั้ หมดโดยเร็ว หลงั จากทเี่ ธอจากไป เยโ่ มเ่ ซนิ ยกมอื ขน้ึ มองเวลา รมิ ฝี ปากบาง โคง้ ขน้ึ เล็กนอ้ ย ตอนที่ 572 สามารถปกปิ ดไดช้ ว่ั คราว ก็เอาเฉพาะหนา้ กอ่ น หานมจู่ อื่ ขนึ้ ลฟิ ตต์ รงไปทหี่ อ้ งทํางาน ในหอ้ งทํางาน เสย่ี วเหยยี นถอื โทรศพั ทย์ นื อยหู่ นา้ ชนั้ วาง เอกสาร กําลังโทรคยุ พรอ้ มกบั คน้ หาแฟ้มเอกสารบนชนั้ วาง ดว้ ย น่าจะพบแฟ้มเอกสารทตี่ วั เองตอ้ งการแลว้ เธอหนบี โทรศพั ทไ์ วบ้ นไหล่ พลกิ ดแู ฟ้มเอกสารพรอ้ มถามวา่ “ขอโทษ คะ่ คณุ ผหู ้ ญงิ เมอ่ื กค้ี ณุ พดู วา่ อะไรนะคะ เมอื่ กท้ี างฉันไดย้ นิ ไม่ คอ่ ยชดั รบกวนคณุ พดู อกี ครัง้ ไดไ้ หม?”

“ออ้ ? อยา่ งนน้ี เ่ี อง ไมม่ ปี ัญหา ถา้ อยา่ งนัน้ เดย๋ี วคณุ สง่ มาที่ อเี มลข์ องฉัน ฉันดใู หค้ ณุ อกี ครัง้ ไดค้ ะ่ ๆ” หลงั จากวางสายโทรศพั ท์ เสย่ี วเหยยี นก็ถอนหายใจดว้ ยความ โลง่ อก จากนัน้ กถ็ อื แฟ้มเอกสารหนั กลบั มา ตอนทเ่ี ห็นหานมจู่ อ่ื เสยี่ วเหยยี นกต็ กตะลงึ อยคู่ รหู่ นงึ่ จากนัน้ ก็ ตงั้ สตไิ ด ้ “มจู่ อ่ื ?” หานมจู่ อ่ื ยมิ้ ออ่ นๆ เดนิ เขา้ ไปรับแฟ้มเอกสารในมอื ของเธอ แลว้ พดู ตดิ ตลกวา่ “ยงุ่ ขนาดนเ้ี ลยเหรอ?” เสยี่ วเหยยี นถอื โอกาสใหแ้ ฟ้มเอกสารในมอื ถกู เธอดงึ ออกไป จากนัน้ ก็ใสโ่ ทรศพั ทก์ ลับเขา้ ไปในกระเป๋ าเสอื้ ของตัวเอง พดู อยา่ งจนใจ “ทํายังไงได ้ เธอไมอ่ ยู่ ฉันก็ตอ้ งแบกรับเรอื่ ง ทัง้ หมดคนเดยี ว” “พดู ถงึ ทําไมเธอมากะทันหนั ? ฉันยงั คดิ วา่ วันนเ้ี ธอคงไมม่ า ที่ บรษิ ัทแลว้ ถงึ ยงั ไง……”

พดู ถงึ ตรงน้ี สายตาของเสยี่ วเหยยี นหลบเล็กนอ้ ย หวั กก็ ม้ ลง ไป “ถงึ ยังไงอะไร?” หานมจู่ อื่ เปิดแฟ้มเอกสารพรอ้ มมองไปทเี่ ธอ “ถงึ ยงั ไงสงิ่ ทฉี่ ันพดู เมอื่ คนื นี้ ตอ้ งทําใหเ้ ธอขนุ่ เคอื งแน่นอน” เสยี่ วเหยยี นกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง มองไปทห่ี านมจู่ อื่ ดว้ ยความรสู ้ กึ ละอายแลว้ พดู อธบิ าย “ทจี่ รงิ เมอ่ื คนื ตอนฉันนอน ไดค้ ดิ อยา่ ง ละเอยี ดรอบคอบ รสู ้ กึ วา่ ฉันพดู แบบนัน้ ไมถ่ กู ตอ้ ง เรอ่ื ง ความรสู ้ กึ คนนอกจะพดู รเู ้ รอ่ื งไดอ้ ยา่ งไรกนั แมว้ า่ ฉันจะไดเ้ ห็น ภายนอก แตฉ่ ันกม็ องไมเ่ ห็นขา้ งในหวั ใจของเธอ ในฐานะ เพอ่ื น สงิ่ ทฉ่ี ันสมควรตายมากทสี่ ดุ ก็คอื พดู สงิ่ เหลา่ นอ้ี ยา่ งคดิ ไปเอง ขอโทษ……” “ไดแ้ ลว้ ” หานมจู่ อ่ื ขดั จังหวะเธอ พดู อยา่ งจนใจ “เธอไมต่ อ้ ง ขอโทษ เรอ่ื งนฉี้ ันไมไ่ ดน้ ํามาใสใ่ จเลย” คอของเธอแหบแหง้ เล็กนอ้ ย อาจเป็ นผลสบื เนอ่ื งของไข ้ เสย่ี วเหยยี นเป็ นคนละเอยี ดออ่ น ฟังออกวา่ เสยี งของเธอ ผดิ ปกตเิ ล็กนอ้ ย แลว้ มองไปทสี่ หี นา้ เธออกี ครัง้ “เธอไมโ่ กรธ จรงิ ๆเหรอ เมอื่ คนื ……”

“ไม”่ หานมจู่ อื่ สา่ ยหวั “เรอ่ื งผา่ นไปแลว้ ก็ผา่ นไปเลย เธออยา่ คดิ อกี เลย” “นัน้ กไ็ ด”้ หลังจากนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอกี และไดเ้ รมิ่ ทํางานกบั เสย่ี วเหยยี นอยา่ งจรงิ จัง ประมาณสบิ นาทตี อ่ มา หานมจู่ อื่ จําบางอยา่ งได ้ “ใชแ่ ลว้ อกี สกั พักฉันก็ตอ้ งกลับไปแลว้ ” “ทําไมหละ?” เสยี่ วเหยยี นถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “เธอไมส่ บาย เหรอ?” เมอ่ื ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ ชะงัก เธอมองไปทเ่ี สย่ี วเหยยี น “ชดั เจนมาก เลยเหรอ?” “เสยี งแหบแหง้ เล็กนอ้ ย หนา้ แดงก็แดงนดิ หน่อย เป็ นอะไร? เธอป่ วยจรงิ ๆเหรอ ฉันแคเ่ ผลอถามไปอยา่ งนัน้ ” “ไมใ่ ช”่ หานมจู่ อ่ื ยมิ้ ออ่ นๆ ปฏเิ สธ “ฉันจะป่ วยงา่ ยๆไดย้ งั ไง? แตเ่ จ็บคอนดิ หน่อยเทา่ นัน้ ดมื่ น้ํามากขน้ึ ก็แกไ้ ดแ้ ลว้ ”

หานมจู่ อ่ื เหลอื บมองเวลา เหลอื เวลาอกี เพยี งไมก่ นี่ าทที เ่ี ยโ่ ม่ เซนิ นัดกบั เธอไว ้ หากเธอไมล่ งไป คาดวา่ ตามนสิ ยั ของเยโ่ ม่ เซนิ แลว้ จะเกดิ ขน้ึ ลากตวั ดว้ ยตัวเอง ดงั นัน้ เธอจงึ คํานวณเวลาเอง แลว้ ลงไป ในขณะทก่ี ําลงั คดิ อยู่ ประตหู อ้ งรับรองดา้ นหลังก็เปิดออก กะทันหนั แลว้ เสยี งน่ารักของเด็กนอ้ ยก็ดงั ขน้ึ จากดา้ นหลงั “หมา่ ม๊!ี ” หานมจู่ อื่ สะดงุ ้ หนั หนา้ ไปเห็นเสย่ี วหมโี่ ตว้ ออกมาจากหอ้ ง รับรองกะทันหนั ทันทที เี่ ห็นเธอ กว็ งิ่ พงุ่ เขา้ หาเธอดว้ ยขาสนั้ ๆ ในทนั ที ตอนทเ่ี ธอชะงัก เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไดก้ ระโดดกอดเธอแลว้ หานมจู่ อ่ื ยกมอื ขนึ้ พยงุ กน้ เล็กๆของเขาโดยอตั โนมัติ พดู ดว้ ยความประหลาดใจเล็กนอ้ ย “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ทําไมหนูถงึ อยทู่ น่ี ?ี่ ”

เสยี่ วหมโ่ี ตว้ แนบแกม้ ของหานมจู่ อื่ อยา่ งรักใคร่ หานมจู่ อ่ื ก็ลบู แกม้ ของเขาดว้ ยความรัก ลกู ชายของตวั เอง เธอจะไมค่ ดิ ถงึ ได ้ อยา่ งไร แต…่ … เมอ่ื หานมจู่ นื่ กึ ไดว้ า่ ดา้ นลา่ งยงั มเี ยโ่ มเ่ ซนิ รอเธออยู่ และจะ ขนึ้ มาไดท้ กุ เมอ่ื ถา้ ใหเ้ ขาและเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไดเ้ จอหนา้ กนั นัน้ ทัง้ หมดทเี่ ธอปกปิดไว ้ ก็จะตอ้ งสญู เปลา่ แลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ? “วันนโี้ รงเรยี นมกี จิ กรรม ดงั นัน้ พวกเขาจงึ เลกิ โรงเรยี นกอ่ นเวลา ครโู ทรหาฉัน ใหฉ้ ันไปรับเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ฉันนกึ ไดว้ า่ บรษิ ัทยงั มี งานอยู่ จงึ ถามเสยี่ วหมโี่ ตว้ วา่ อยากมาทบี่ รษิ ัทรอฉันไหม เสย่ี ว หมโ่ี ตว้ บอกวา่ อยากมา ฉันก็เลยพาเขามาดว้ ย” หานมจู่ อื่ “……ทแ่ี ทเ้ ป็ นแบบนเ้ี อง วันนโ้ี รงเรยี นเลกิ เร็วขนาดนี้ เลยเหรอ?” “อมื !” เสยี่ วหมโี่ ตว้ พยักหนา้ อยา่ งแรง มอื เล็กๆก็กอดหานมจู่ อ่ื แน่นขน้ึ อกี หน่อย “หมา่ ม๊ ี สองวนั นเี้ สย่ี วหมโ่ี ตว้ ไมอ่ ยู่ ไดค้ ดิ ถงึ หนูบา้ งไหม?” “แน่นอน หมา่ ม๊คี ดิ ถงึ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตลอดเวลา ชว่ งสองวนั น้ี เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไปโรงเรยี นไดต้ งั้ ใจเรยี นไหม? ไดก้ นิ ขา้ วและนอน ตรงเวลาหรอื เปลา่ ?”

เสย่ี วหมโ่ี ตว้ พยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จัง ใบหนา้ เล็กๆแสดงทา่ ทที ่ี เครง่ ขรมึ “หมา่ ม๊ ี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ตงั้ ใจมาตลอดเลยนะ ไมเ่ ชอ่ื ฉัน สามารถกลับบา้ นไปถามคณุ ลงุ ไดเ้ ลย” “นัน้ ก็ด”ี หานมจู่ อ่ื บบี แกม้ เขาเบาๆ จําเรอ่ื งอะไรได ้ แลว้ พดู กะทนั หนั วา่ “เราไปอยทู่ หี่ อ้ งรับรองกนั สกั พักดไี หม?” เสย่ี วหมโี่ ตว้ พยกั หนา้ อยา่ งเป็ นธรรมชาติ “หนูเขา้ ไปในรอ้ งรับรองรอหมา่ ม๊สี กั พัก หมา่ ม๊ ี จะมาทนั ท”ี ดงั นัน้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ จงึ หนั กลบั ไปทห่ี อ้ งรับรองอยา่ งเชอ่ื ฟัง เสย่ี ว เหยยี นทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งถามอยา่ งสงสยั “มอี ะไรหรอื เปลา่ ? ใหเ้ ขา ไปทหี่ อ้ งรับรองกะทันหนั คยุ ทน่ี ไ่ี มด่ เี หรอ?” หานมจู่ อื่ ยมิ้ และมองดเู สย่ี วหมโี่ ตว้ เขา้ มาในหอ้ งรับรอง จากนัน้ ถงึ ไดเ้ กบ็ รอยยมิ้ แลว้ มองไปทเ่ี สย่ี วเหยยี นอยา่ งจรงิ จัง “เยโ่ มเ่ ซนิ อยขู่ า้ งลา่ ง” “อะ อะไรนะ?” เสย่ี วเหยยี นดวงตาเบกิ กวา้ งดว้ ยความตกใจ “ทําไมเขาถงึ อยขู่ า้ งลา่ ง แลว้ เธอรไู ้ ดอ้ ยา่ งไร?”

เมอื่ พดู ตรงนี้ เสยี่ วเหยยี นก็หยดุ พดู ในทนั ใด ปิดปากของตวั เอง ไวด้ ว้ ยความเหลอื เชอื่ “หรอื วา่ ……คอื ประธานเยท่ ส่ี ง่ พาเธอมา?” หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ ดว้ ยสหี นา้ ไมด่ ี “เดย๋ี วเขาขน้ึ มาหา ฉันอยากใหเ้ ธอชว่ ยฉันปิดบงั สกั พัก ใหเ้ ขา ลงไปรอฉันขา้ งลา่ งกอ่ น ฉันจะลงไปทนั ทเี ลย” “แตว่ า่ ……” เสย่ี วเหยยี นกระตกุ มมุ ปาก “แบบนสี้ ามารถปกปิด ไดน้ านแคไ่ หน? สถานการณเ์ ชน่ วันน้ี และยงั มสี ถานการณ์เมอื่ ไมก่ วี่ นั กอ่ น ทงั้ หมดเกดิ ขน้ึ กะทันหนั ถา้ หากอนาคต……” “ฉันไมส่ นใจอนาคต ตอนนสี้ ามารถปกปิดไดช้ ว่ั คราว ก็เอา เฉพาะหนา้ กอ่ น เธอแคพ่ ดู วา่ เธอยอมทจี่ ะชว่ ยฉันไหม?” เสยี่ วเหยยี นพยักหนา้ อยา่ งเฉื่อยชา “ถา้ เธอเอย่ ปาก ฉันก็ตอ้ งชว่ ยเธอแน่นอน เป็ นไปไดไ้ หมทฉี่ ัน จะไปชว่ ยเขา?” “เสย่ี วเหยยี น ขอบคณุ นะ”

“เธอรบี เขา้ ไปเถอะ เดย๋ี วเยโ่ มเ่ ซนิ มา ฉันจะบอกกบั เขาเอง” “ได”้ หลังจากไดค้ ยุ ตกลงกบั เสยี่ วเหยยี นแลว้ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดล้ กุ ขนึ้ แลว้ เดนิ ไปทางหอ้ งรับรอง หลงั จากทเี่ ธอเขา้ ไป ก็ล็อคประตู หอ้ งรับรองทันทเี ลย จากนัน้ ก็เดนิ ไปทเ่ี สย่ี วหมโี่ ตว้ เสยี่ วเหยยี นหลงั จากทไี่ ดฟ้ ังหานมจู่ อื่ พดู กเ็ รม่ิ รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ไป หมด ตามทคี่ าด หลังจากรอไดส้ กั พัก ประตหู อ้ งทํางาน ก็ถกู คนเปิ ดออก เมอื่ ไดย้ นิ เสยี ง เสยี่ วเหยยี นกเ็ งยหนา้ ขน้ึ ทันที แลว้ มองไปทต่ี น้ เสยี ง เมอื่ เผชญิ กบั ดวงตาทเี่ ย็นชาของเยโ่ มเ่ ซนิ เสยี่ วเหยยี นกร็ สู ้ กึ หนาวเย็นจากดา้ นหลังในทันที ตอนที่ 573 ไดเ้ จอเขา้ “เย่ ประธานเย”่ เสย่ี วเหยยี นกระตกุ มมุ ปากเล็กนอ้ ย พยายาม เรยี กอกี ฝ่ าย

สายตาทเ่ี ยอื กเย็นของเยโ่ มเ่ ซนิ กวาดมองไปรอบๆ แตไ่ มไ่ ด ้ เห็นรา่ งของหานมจู่ อ่ื แววตาของเขาเย็บเฉียบ ถามอยา่ งเย็นชา “เธออยทู่ ไ่ี หน?” เสย่ี วเหยยี นไมล่ มื สง่ิ ทหี่ านมจู่ อื่ บอกไวก้ บั เธอในเมอ่ื กี้ แตเ่ มอ่ื อยตู่ อ่ หนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทมี่ บี คุ ลกิ ทรงพลงั อยา่ งยงิ่ เธอยงั คงมี ความออ่ นแอและรสู ้ กึ ไมม่ นั่ ใจเล็กนอ้ ย ดงั นัน้ ดวงตาของเธอ จงึ มองไปทห่ี อ้ งรับรองโดยไมร่ ตู ้ วั จากนัน้ ถงึ ไดพ้ ดู ขนึ้ เสยี งเบา “มจู่ อ่ื บอกวา่ ใหค้ ณุ ไปรอเธอท่ี ขา้ งลา่ งหา้ นาที หลงั จากหา้ นาที เธอกจ็ ะลงไปชนั้ ลา่ งหา ประธานเย”่ “หา้ นาท?ี ” เมอ่ื ไดย้ นิ ตวั เลขน้ี เยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะหรตี่ าลง ดวงตาทดี่ ดุ นั ก็เผยใหเ้ ห็นถงึ ความอนั ตราย รมิ ฝี ปากบางของ เขาก็ยกขนึ้ เล็กนอ้ ย “ฉันใหเ้ วลาเธอมากขนาดนัน้ แลว้ ยงั อยาก ตอ่ รองกบั ฉันอกี ?” เมอ่ื เห็นรอยยมิ้ ของเขา เสยี่ วเหยยี นอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะกลนื น้ําลาย ลงคอ ผชู ้ ายคนนหี้ ลอ่ มากจรงิ ๆ ยังดที เ่ี ธอชอบหานชงิ แลว้ ฮมื ๆๆ!

“ประธานเย่ มจู่ อื่ บอกวา่ หา้ นาทจี ะลงไป ก็ตอ้ งลงไปแน่นอน คณุ เชอ่ื เธอสกั ครัง้ เถอะ” ดเู หมอื นวา่ ผหู ้ ญงิ คนน้ี ไมไ่ ดใ้ สใ่ จคําพดู ของกบั เขาในเมอื่ กี้ เลย เหอะ ความเย็นชาในดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ลกึ ลงไปอกี หน่อย จอ้ ง มองทปี่ ระตหู อ้ งรับรอง สหี นา้ ของเสย่ี วเหยยี นเปลย่ี นไป เสน้ ประสาททว่ั รา่ งกายตงึ เครยี ดในทันที สายตาของเขามองทไ่ี หน? หรอื วา่ เขาตอ้ งการเขา้ ไปในหอ้ ง รับรอง? ขณะทกี่ ําลังครนุ่ คดิ ขาตระหงา่ นของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไดข้ ยับแลว้ และได ้ เดนิ ไปทหี่ อ้ งรับรองจรงิ ๆดว้ ย “เย่ เย่ ประธานเย!่ ” เสยี่ วเหยยี นประหมา่ มากจนสหี นา้ ขาวซดี เดง้ ตวั จากทนี่ ั่งทันที วนิ าทตี อ่ มา เธอกก็ า้ วไปขา้ งหนา้ ขวางทางเดนิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไว ้

“คณุ จะทําอะไร?” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเสยี่ วเหยยี นทข่ี วางอยตู่ รงหนา้ ตวั เอง ขมวดควิ้ อยา่ งไมพ่ อใจ “หลกี ไป” “ไม่ ไมไ่ ด!้ ” เสย่ี วเหยยี นพดู ตดิ อา่ งเล็กนอ้ ย กางมอื ออก ขวาง ไวต้ รงหนา้ เขา เธอไดส้ ญั ญากบั มจู่ อื่ ไวแ้ ลว้ วา่ จะชว่ ยเธอ ปกปิดใหด้ ี ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ พงุ่ เขา้ ไปในเวลาน้ี ถงึ เวลานัน้ เธอจะ พดู กบั มจู่ อื่ อยา่ งไร? เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ มนุ่ เพมิ่ อกี มองเสย่ี วเหยยี นทขี่ วางอยู่ ตรงหนา้ ตวั เอง แววตารสู ้ กึ สงสยั ขนึ้ มา ทําไมสหี นา้ และแววตาของผหู ้ ญงิ คนนี้ ถงึ ไดล้ กุ ลล้ี กุ ลนอยา่ งนี้ ราวกบั วา่ กลวั เขาจะบกุ เขา้ ไปในหอ้ งรับรอง หรอื วา่ ในหอ้ งรับรอง มอี ะไรทไี่ มส่ ามารถใหค้ นอน่ื รไู ้ ด?้ เมอ่ื นกึ ถงึ สงิ่ น้ี สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็บง้ึ ตงึ ในทนั ที พดู อยา่ งเย็น ชา “ฉันพดู ครัง้ สดุ ทา้ ย หลบไป”

ดวงตาทเี่ ยอื กเย็นเชน่ นี้ ทําใหเ้ สย่ี วเหยยี นขาสน่ั สะทา้ นเลย จรงิ ๆ แตเ่ ธอไดต้ กลงกบั มจู่ อ่ื แลว้ ดงั นัน้ จงึ ตอ้ งยนื อยใู่ นทเ่ี ดมิ อยา่ งแข็งแกรง่ แลว้ พดู วา่ “ประธานเย่ สง่ิ ทมี่ จู่ อ่ื บอกใหฉ้ ันสอื่ นัน้ ก็หมายถงึ แบบน้ี ก็แคเ่ วลาเพยี งหา้ นาที เธอจะตอ้ งลงไป ตรงเวลาแน่นอน” “หา้ นาท?ี เหอะ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ เยาะ “งัน้ ฉันกเ็ ขา้ ไปในหอ้ ง รับรองรอเธอหา้ นาท”ี เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นวา่ เธอยังคงยนื ขวางทางตวั เองไว ้ ไมม่ คี วาม อดทนทจ่ี ะมาเสยี เวลาจัดการกบั เสย่ี วเหยยี นแลว้ จรงิ ๆ แววตาที่ คมเฉียบดจุ ใบมดี จอ้ งทใี่ บหนา้ เธอ “หลบไมห่ ลบ?” เสยี่ วเหยยี น “……” เธอกลนื นํ้าลายลงคอ มา่ นตาขยายเล็กนอ้ ย แอด๊ —— และในเวลาน้ี ประตหู อ้ งรับรองกเ็ ปิดออก หานมจู่ อื่ เดนิ ออกไป ดว้ ยสหี นา้ ไมด่ ี

“ฉันแคใ่ หค้ ณุ รอหา้ นาทเี ทา่ นัน้ คณุ จําเป็ นตอ้ งทําใหเ้ สย่ี วเห ยยี นลําบากใจดว้ ยเหรอ?” เธอพลกิ มอื ปิดประตหู อ้ งรับรอง เงยหนา้ ขน้ึ มองเยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ ง เย็นชา การเคลอื่ นไหวของเธอ เยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ ดส้ งั เกตเห็นโดยปรยิ าย เขา้ ไปในหอ้ งรับรอง ออกมากป็ ิดประตเู ลย เขากา้ วไปขา้ งหนา้ โดยตรง แตห่ านมจู่ อื่ กลบั สะดดุ ลม้ กะทนั หนั เกอื บจะลม้ ลงตอ่ หนา้ เขา เยโ่ มเ่ ซนิ พยงุ เธอไวอ้ ยา่ งรวดเร็ว ขมวดคว้ิ มนุ่ “เป็ นอะไร?” หานมจู่ อื่ พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งออ่ นแรง “เวยี นหวั นดิ หน่อย” “เวยี นหวั ?” เธอพยกั หนา้ เบาๆ นกึ อะไรออกในทันใด ผลกั เยโ่ มเ่ ซนิ ออกไป อยา่ งแรง พดู ขบเขยี้ วเคยี้ วฟัน “ฉันก็แคเ่ วยี นหวั อยากจะนอน ในนัน้ สกั พัก คณุ ตอ้ งบงั คบั ใหฉ้ ันมาเปิดประตใู หค้ ณุ จนไดใ้ ช่ ไหม?”

เยโ่ มเ่ ซนิ ทเี่ มอื่ กยี้ ังมคี วามสงสยั ในใจ ตอนนห้ี ลังจากทไี่ ดย้ นิ เธอพดู วา่ ไมส่ บาย ความสงสยั เพยี งเล็กนอ้ ยในใจของเยโ่ มเ่ ซนิ กห็ ายไปแลว้ ดวงตาสดี ําสนทิ ของเขาเต็มไปดว้ ยความหว่ งใย หลังจากทถี่ กู ผลักออก ก็กา้ วตรงไปควา้ ขอ้ มอื ของหานมจู่ อื่ ทันที กอดเธอ เขา้ มาในอกของตวั เอง แมว้ า่ นํ้าเสยี งจะดแู ข็งกรา้ ว แตก่ ห็ ว่ งใย มากกวา่ “ไมส่ บาย ทําไมไมโ่ ทรเรยี กฉัน?” “เรยี กคณุ ทําไม?” เดมิ ทหี านมจู่ อ่ื อยากจะผลกั เขาออกไป แต่ คดิ ไปคดิ มา ในทสี่ ดุ เขาก็คลายความสงสยั ออกไป เอาสมาธิ ทงั้ หมดมาสนใจกบั สภาพรา่ งกายของตวั เอง ก็เลยไมไ่ ดผ้ ลัก เขาออกไป รา่ งกายนัน้ ยังพงิ อยใู่ นออ้ มกอดของเขาอยา่ งเชอ่ื ฟัง “เรยี กฉันทําไม?” คําพดู นเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ ฟังแลว้ ไมพ่ อใจนัก ใน วนิ าทตี อ่ มา กอ็ มุ ้ เธอขนึ้ มาโดยตรง เสยี่ วเหยยี นทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง เมอ่ื เห็นสถานการณน์ ้ี กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะอทุ านขนึ้ จากนัน้ ก็ปิด ปากตวั เองแลว้ ถอยไปขา้ งๆโดยจติ ใตส้ ํานกึ เธอเป็ นผชู ้ มดกี วา่

“คณุ บอกวา่ เรยี กฉันทําไม?” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธออยา่ งจนใจ จากนัน้ ก็อมุ ้ เธอแลว้ เดนิ ออกไปโดยตรง พรอ้ มทง้ิ ประโยคไวว้ า่ “ฉันพาตวั ไปกอ่ น” เสยี่ วเหยยี นสกั พักใหญถ่ งึ ไดร้ ตู ้ ัววา่ ประโยคนกี้ ําลังพดู กบั เธอ เธอสง่ เสยี งคําหนงึ่ ถอื เป็ นการตอบกลบั แลว้ แลว้ กเ็ ห็น หานมจู่ อื่ ทําทา่ ทางมอื สง่ สญั ญาณใหเ้ ธอ เสยี่ วเหยยี นกต็ อบ กลับโดยการใบด้ ว้ ยปากทนั ที วางใจไดเ้ ลย หานมจู่ อ่ื ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ อมุ ้ ออกไปจากหอ้ งทํางาน จนกระทั่ง มาถงึ หนา้ ลฟิ ต์ เธอถงึ ไดแ้ สดงอาการขดั ขนื “ปลอ่ ยฉันลง ฉันเดนิ เองได”้ เมอื่ กไี้ มม่ กี ารตอ่ ตา้ นเลย เพราะเธอตอ้ งการกําจัดความระแวง ของเยโ่ มเ่ ซนิ เธอไมค่ าดคดิ วา่ จะไดพ้ บกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทน่ี ี่ เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ มนุ่ และไมส่ นใจคําพดู ของเธอเลย สองมอื ยงั คงอมุ ้ เธอไวแ้ น่น

“เยโ่ มเ่ ซนิ !” หานมจู่ อื่ ดนั หนา้ อกของเขา “คณุ รบี ปลอ่ ยฉันลง เร็ว แบบนเี้ ดย๋ี วจะถกู คนอน่ื เห็นเขา้ ” “เห็นเขา้ ก็เห็นเขา้ เยโ่ มเ่ ซนิ กม้ หนา้ ดวงตาทมี่ ดื สนทิ จอ้ งมอง เธออยา่ งลกึ ซง้ึ “ฉันไมไ่ ดส้ นใจเลย” “คณุ ไมส่ นฉันสน” นค่ี อื บรษิ ัทของเธอนะ หากใหพ้ นักงานของเธอไดเ้ ห็นเขา้ แลว้ ตอ่ ไปเธอจะมหี นา้ อะไรทจ่ี ะไปสหู ้ นา้ พวกเธอ? อกี อยา่ ง…… เธอก็ไมอ่ ยากใหค้ นอน่ื รสู ้ กึ วา่ เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เกยี่ วขอ้ งอะไร กนั เมอ่ื นกึ ถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื ก็พยายามดนิ้ รนอยา่ งหนัก รสู ้ กึ ถงึ เธอดน้ิ อยใู่ นออ้ มกอด เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ อยา่ งพอใจ “คณุ ป่ วยขนาดนแ้ี ลว้ ทํางานยส่ี บิ นาที ก็เหนอ่ื ยจนลม้ ลง ยังจะ มาดอื้ กบั ฉันอกี ?” เธอไมไ่ ดอ้ อ่ นแอถงึ ขนั้ นัน้ สกั หน่อย แคโ่ กหกเขาเทา่ นัน้ หานมจู่ อื่ แอบบน่ ในใจ นกึ ถงึ ฉากทน่ี ่าหวาดเสยี วในหอ้ งรับรอง เมอื่ ครนู่ ้ี

ตอนนัน้ หลังจากทเี่ ธอดงึ เสยี่ วหมโี่ ตว้ เขา้ ไปในหอ้ งรับรอง แลว้ ก็ไดล้ ็อกประตหู อ้ งรับรองดว้ ย เมอื่ หนั กลบั มา ก็เห็น เสย่ี วหม่ี โตว้ มองเธอดว้ ยใบหนา้ สงสยั “หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊กี ําลังทําอะไร?” หานมจู่ อื่ ดงึ มอื กลบั อยา่ งสอ่ งเล็กนอ้ ย แลว้ ยมิ้ ออ่ นๆ “เสย่ี วหม่ี โตว้ หมา่ ม๊อี ยากจะคยุ กบั หนูเรอ่ื งหนงึ่ หนูสญั ญากบั หมา่ ม๊ไี ด ้ ไหม?” เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กะพรบิ ตาทบ่ี รสิ ทุ ธไิ์ รเ้ ดยี งสา ราวกบั ลกู แกว้ สดี ํา ถามดว้ ยน้ําเสยี งบรสิ ทุ ธิ์ “หมา่ ม๊จี ะคยุ เรอ่ื งอะไรกบั หนู?” ตอนที่ 574 นา่ รกั นา่ เอ็นดู “หมา่ ม๊ยี ังมเี รอ่ื งตอ้ งไปทํา เดย๋ี วก็ตอ้ งออกไปแลว้ แตเ่ สย่ี วหมี่ โตว้ ออกไปกบั หมา่ ม๊พี รอ้ มกนั ไมไ่ ด ้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตอ้ งซอ่ นตวั อยหู่ ลงั โซฟา ออกมาไมไ่ ด ้ ไดไ้ หม?”

ดวงตาทบ่ี รสิ ทุ ธไิ์ รเ้ ดยี งสาของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทําใหห้ านมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ผดิ ยงิ่ นัก แตเ่ พอ่ื ปกป้องเขา เธอจําเป็ นตอ้ งทนกบั ความรสู ้ กึ ผดิ ในใจ แลว้ ทําแบบน้ี เป็ นไปตามคาด เมอ่ื เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไดย้ นิ ใบหนา้ เล็กๆ กแ็ สดง ความสงสยั “หมา่ ม๊ ี เพราะอะไร? หนูอยากกลบั บา้ นพรอ้ มกนั กบั หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ ี ไมค่ ดิ ถงึ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เลยเหรอ?” พดู ถงึ ตอนน้ี เสยี่ วหมี่ โตว้ ใชท้ ัง้ มอื ทงั้ เทา้ เกาะแขนของหานมจู่ อื่ ไว ้ เด็กตวั นอ้ ยๆ ใบหนา้ มยุ่ เชยี ว ดแู ลว้ น่าสงสารยงิ่ นัก “หมา่ ม๊ ี คดิ ถงึ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ แน่นอน หมา่ ม๊กี อ็ ยากจะอยกู่ บั เสย่ี ว หมโี่ ตว้ ตลอดยสี่ บิ สชี่ ว่ั โมงทกุ วัน แตห่ มา่ ม๊มี ธี รุ ะตอ้ งทํา เสยี่ ว หมโี่ ตว้ …… เขา้ ใจเสมอมาไมใ่ ชเ่ หรอ? ครัง้ นก้ี ถ็ อื วา่ หมา่ ม๊ขี อ ความชว่ ยเหลอื จากหนู หนูตกลงกบั หมา่ ม๊เี ถอะ ไดไ้ หม?” พดู ถงึ น่ี หานมจู่ อ่ื หนั จับมอื ของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไว ้ เขยา่ เบาๆ หวงั ใหเ้ ขาตกลง ตอนแรกเสยี่ วหมโี่ ตว้ ทําปากมยุ่ ดว้ ยความไมพ่ อใจ แตเ่ มอ่ื เห็น หานมจู่ อ่ื จับมอื ของเขาไว ้ กําลังขอรอ้ งเขา เจา้ ตวั เล็กก็รสู ้ กึ ไม่

ฝื นทนไดข้ น้ึ มา เมม้ รมิ ฝี ปากเล็กนอ้ ย สกั ครถู่ งึ ไดพ้ ยักหนา้ อยา่ งไมค่ อ่ ยเต็มใจนัก “งัน้ กไ็ ด ้ หมา่ ม๊ไี ดพ้ ดู อยา่ งนัน้ แลว้ ถา้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไมต่ กลง ก็ จะดเู หมอื นวา่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไมน่ ่ารักน่าเอ็นดแู ลว้ ” “ความหมายของเสยี่ วหมโี่ ตว้ ก็คอื ตกลงแลว้ ใชไ่ หม?” หานมจู่ อ่ื กอดลกู ชายของตวั เองดว้ ยความดใี จ จบู แลว้ จบู อกี ท่ี แกม้ นุ่มละมนุ ของเขาอยา่ งตนื่ เตน้ แนบชดิ แลว้ แนบชดิ อกี ใน น้ําเสยี งเต็มไปดว้ ยความพงึ พอใจและภาคภมู ใิ จ “ขอบคณุ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ” เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ลบู หลงั หวั ของหานมจู่ อื่ เบาๆอยา่ งภาคภมู ใิ จ พดู ดว้ ยจติ ใจกวา้ งขวางยงิ่ นัก “หมา่ ม๊ ี หนูเป็ นลกู ทนี่ ่ารักของหมา่ ม๊ ี นะ ไมต่ อ้ งเกรงใจแบบนค้ี รับ ~” ทงั้ สองกําลงั คยุ กนั อยู่ เสยี งทเ่ี ย็นชากด็ งั มาจากขา้ งนอก หานมจู่ อ่ื ตกตะลงึ เสยี่ วหมโี่ ตว้ กะพรบิ ตาถๆี่ จอ้ งมองเธออยา่ ง ไรเ้ ดยี งสา “ทหี่ มา่ ม๊กี ลวั คอื คนนเ้ี หรอ?”

“ใช”่ หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ แลว้ ยน่ื มอื ไปปิดหขู องเสย่ี วหมโี่ ตว้ ไว ้ จากนัน้ กย็ มิ้ ใหเ้ ขา พดู กบั เขาดว้ ยภาษาใบว้ า่ “ฟังคําสอนของ หมา่ ม๊”ี เสย่ี วหมโี่ ตว้ พยักหนา้ อยา่ งเชอื่ ฟัง เรมิ่ ยนื่ มอื ออกมาปิดหตู วั เอง แทนทมี่ อื ของหานมจู่ อ่ื ฉากนที้ ําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ เศรา้ ใจยง่ิ นัก เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ของเธอ เป็ นเด็กทดี่ แี ละน่ารักทส่ี ดุ ในโลก ไมเ่ ชน่ นัน้ ……จะเรม่ิ ยนื่ มอื ออกมาแทนทเี่ ธออยา่ งเอาใจใสไ่ ด ้ อยา่ งไร? หานมจู่ อื่ ลบู หวั ของเขาเบาๆ ดเู ขาซอ่ นตวั อยหู่ ลังโซฟา ถงึ ได ้ โบกมอื ใหเ้ ขา แลว้ ลกุ ขน้ึ เมอ่ื นกึ ถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ ก็กลับมามสี ตอิ กี ครัง้ เธอไดถ้ กู เยโ่ ม่ เซนิ อมุ ้ เขา้ ไปในลฟิ ตแ์ ลว้ และชนั้ ลฟิ ตก์ ค็ อ่ ยๆเคลอ่ื นตวั ลง รถของเขาจอดอยทู่ ห่ี นา้ ประตชู นั้ ลา่ ง ถา้ อมุ ้ เธอออกไปอยา่ งน้ี คนอนื่ จะตอ้ งเห็นแน่นอน เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ นี้ หานมจู่ อ่ื ก็บบี มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ เบาๆ “ฉันลงมาเดนิ เองไดจ้ รงิ ๆ คณุ ปลอ่ ยฉันลงเถอะ”

รมิ ฝี ปากบางของเยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ แน่นไวต้ ลอด ราวกบั วา่ ไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทเี่ ธอพดู เลย หานมจู่ อ่ื หมดหนทาง เห็นวา่ กําลังจะถงึ ชนั้ หนงึ่ แลว้ กท็ ําได ้ เพยี งออ่ นขอ้ ลง “แมอ้ ยากกอ็ มุ ้ ก็อยา่ อมุ ้ ตรงนี้ ชว่ งระยะทาง กอ่ นจะขนึ้ รถ ใหฉ้ ันเดนิ เองไดไ้ หม?” เยโ่ มเ่ ซนิ กม้ ศรี ษะลง ผหู ้ ญงิ ในออ้ มกอดมอื คลอ้ งคอไว ้ ดวงตา ทส่ี วา่ งชดั เจน เต็มไปดว้ ยคําวงิ วอน เยโ่ มเ่ ซนิ จะปฏเิ สธเธอลง คอไดอ้ ยา่ งไร? ไมร่ อใหห้ านมจู่ อื่ พดู ขน้ึ อกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไดว้ างเธอลงแลว้ ตอนทห่ี านมจู่ อ่ื เทา้ ลงบนพน้ื ยังคดิ วา่ เป็ นภาพลวงตาของ ตวั เอง เยโ่ มเ่ ซนิ เชอื่ ฟังคําพดู ของเธอขนาดนต้ี งั้ แตเ่ มอ่ื ไหร?่ แตเ่ ธอไมม่ เี วลาไปคดิ มาก เพราะไมน่ าน ประตลู ฟิ ตก์ ็เปิดออก แลว้ หานมจู่ อื่ ไมม่ เี วลาไปสนใจเรอื่ งอนื่ กไ็ ดร้ บี กา้ วเดนิ ออกไป อยา่ งรวดเร็ว เมอ่ื เห็นเธอกา้ วเดนิ อยา่ งรวดเร็ว เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ขมวดควิ้ มนุ่ รบี เดนิ ตามไป

== รถของเยโ่ มเ่ ซนิ จอดอยใู่ ตอ้ าคารของบรษิ ัท หานมจู่ อ่ื เห็นจาก ระยะไกล ก็เดนิ ตรงไปทันที จากนัน้ กด็ งึ ประตรู ถออก นั่งเขา้ ไป ในทนี่ ั่งขา้ งคนขบั โดยตรง ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ตามมาถงึ หานมจู่ อ่ื ไดร้ ัดเข็มขดั นริ ภยั เรยี บรอ้ ย แลว้ เมอื่ เห็นฉากน้ี เยโ่ มเ่ ซนิ กน็ กึ ถงึ ฉากกอ่ นหนา้ น้ี ทคี่ าดเข็มขดั นริ ภัยใหเ้ ธอ แลว้ เธอขดั ขนื ผหู ้ ญงิ คนน้ี รับมอื ยากกวา่ ทเี่ ขาคดิ ไวจ้ รงิ ๆดว้ ย “ไปกนั เถอะ” ครัง้ น้ี กลับเป็ นหานมจู่ อ่ื ทเ่ี รง่ ใหเ้ ขาขบั รถกอ่ น สญั ชาตญาณ ของเยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ ผดิ ปกติ แตค่ ดิ ทบทวนไปมา เธอไมส่ บาย ดงั นัน้ จงึ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรมาก เงยี บสงบตลอดทางอยา่ งน้ี จนมาถงึ ทพ่ี ัก เยโ่ มเ่ ซนิ จอดรถใหห้ านมจู่ อื่ เรยี บรอ้ ย หานมจู่ ค่ื รนุ่ คดิ สกั พัก ก็ ถามเยโ่ มเ่ ซนิ กะทันหัน “วนั นคี้ ณุ ยงั ไมก่ นิ ขา้ วใชไ่ หม?”

เมอื่ ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ชะงัก ครหู่ นง่ึ กพ็ ยักหนา้ เบาๆ แลว้ ถามกลับ วา่ “ทําไม? จะทําอาหารใหฉ้ ันกนิ เหรอ?” หานมจู่ อ่ื “……เป็ นไปไมไ่ ดท้ จ่ี ะทําอาหาร สง่ั อาหารเลย้ี งคณุ เป็ นยังไง?” เธอคดิ อยพู่ ักหนงึ่ รสู ้ กึ วา่ กอ่ นหนา้ นต้ี วั เองทําแบบนัน้ มาก เกนิ ไปจรงิ ๆ เพราะยังไงเขาก็ดแู ลตวั เองทเี่ ป็ นไข ้ แตท่ นั ทที ี่ เธอตน่ื ขนึ้ มา ก็อารมณ์เสยี กบั เขาทนั ที แตเ่ ขาแทนทจี่ ะโกรธ กลับสง่ เธอไปทบี่ รษิ ัท และยังสง่ เธอกลับมา ไมว่ า่ ยงั ไง กเ็ ลย้ี งเธอมอื้ หนง่ึ ถอื เป็ นการตอบแทนนํ้าใจแลว้ กนั เดมิ ทเี ยโ่ มเ่ ซนิ อยากจะบอกวา่ อยากกนิ ทเี่ ธอทําเอง แตก่ ค็ ดิ ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว เธอเพง่ิ มไี ขส้ งู เวลานจ้ี ะยอมใหเ้ ธอทําอาหาร ไดอ้ ยา่ งไร? จงึ พยกั หนา้ ทันที ตอบวา่ ได ้ ดงั นัน้ ทัง้ สองจงึ เดนิ ขน้ึ ไปชนั้ บนโดยตรง ตอนทเี่ ขา้ ไปในลฟิ ต์ หานมจู่ อื่ เดนิ เขา้ ไปกอ่ น จากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ดนิ เขา้ ไปตาม แลว้ หานมจู่ อื่ ก็เดนิ ไปอกี ดา้ น เตรยี มจะไปกดป่ มุ ลฟิ ต์ ตอนทปี่ ระตลู ฟิ ตค์ อ่ ยๆปิดลง ไดย้ นิ เสยี งผหู ้ ญงิ ทรี่ อ้ นรนดงั ขนึ้

“เดย๋ี วกอ่ น เดย๋ี วกอ่ น!” ดเู หมอื นวา่ กําลงั เรยี กลฟิ ต์ อยใู่ นชมุ ชนเดยี วกนั หานมจู่ อ่ื รบี สลับมอื ทนั ที กดอกี ป่ มุ ทอ่ี ยู่ ขา้ งๆ ประตลู ฟิ ตเ์ ปิดใหมอ่ กี ครัง้ หญงิ สาวเดนิ เขา้ มาพรอ้ มกบั ยมิ้ เบาๆ “ขอบคณุ นะ ฉันคดิ วา่ ไมท่ ันแลว้ เสยี อกี !” เดมิ ทหี ญงิ สาวใบหนา้ เต็มไปดว้ ยรอยยมิ้ แตห่ ลงั จากทไ่ี ด ้ เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ สหี นา้ เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย เธอจอ้ งมองเยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งเหมอ่ ลอย นกึ ถงึ ฉากกอ่ นหนา้ นัน้ ทถ่ี กู เขาไลต่ ะเพดิ สี หนา้ ขาวซดี ในทันที ในเวลาน้ี มลี งุ อว้ นคนหนงึ่ กเ็ บยี ดตวั เขา้ มาพอดี เขาเดนิ เรง่ รบี เล็กนอ้ ย ไดเ้ ดนิ ชนไปทหี่ านมจู่ อ่ื ทอี่ ยหู่ วั มมุ เดมิ ทเี ยโ่ มเ่ ซนิ ทย่ี นื อยกู่ บั ที่ ดว้ ยสหี นา้ ไรซ้ งึ่ อารมณใ์ ดๆ ใน เวลานก้ี ็ยน่ื มอื ออกกะทนั หนั มอื ใหญจ่ ับเอวของหานมจู่ อื่ ไว ้ ทันที แลว้ ดงึ เธอเขา้ หาตวั เอง ปัง!

หานมจู่ อ่ื ยงั ไมท่ นั ตงั้ ตวั ไว ้ แกม้ ออ่ นนุ่มกก็ ระแทกเขา้ ทอี่ อ้ ม กอดของเยโ่ มเ่ ซนิ โดยไมม่ กี ารเตอื นลว่ งหนา้ เธอกําลังจะเงยหนา้ ขน้ึ จะถามเยโ่ มเ่ ซนิ วา่ ทําไมถงึ ดงึ เธอเขา้ มากะทนั หนั หางตาก็ชาํ เลอื งเห็นวา่ ลงุ อว้ นคนเมอื่ ก้ี ไดช้ น กําแพงทเ่ี ธอยนื อยใู่ นเมอ่ื ครู่ จากนัน้ กร็ อ้ งครวญครางออกมา “เจ็บมากๆ” หานมจู่ อื่ “……” ยังดที เ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ดงึ เธอออกไป มฉิ ะนัน้ ……เธออาจถกู ชนเป็ น พายเนอื้ แลว้ มัง้ ? สว่ นหญงิ สาวทเี่ บยี ดเขา้ มาดา้ นขา้ ง ไดเ้ ห็นฉากนี้ สหี นา้ กย็ ง่ิ ดู แยม่ ากขน้ึ เดมิ ทเี ธอเห็นผชู ้ ายทเี่ ย็นชาแบบนี้ จงึ อยากตสี นทิ แตไ่ ม่ คาดคดิ วา่ จะถกู เขาปฏเิ สธอยา่ งโหดรา้ ย ตอนนัน้ เธอเศรา้ มาก หลงั จากกลับไป เพอ่ื นของเธอไดแ้ นะนําปลอบใจเธอ บอกวา่ ผชู ้ ายทเี่ ย็นชาแบบนี้ ไมไ่ ดเ้ ห็นผหู ้ ญงิ คนไหนอยใู่ นสายตา

แตต่ อนนลี้ ะ่ เขากําลังกอดผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ไวช้ ดั ๆ ออ่ นโยนราว กบั สายน้ํา เหมอื นไมใ่ ชค่ นเดยี วกนั กบั ทบ่ี อกใหเ้ ธอไสหวั ไปอยา่ งเย็นชา ในวนั นัน้ ตอนที่ 575 ครงั้ ทแี่ ลว้ ฉนั ไดเ้ จอเด็กคนหนงึ่ ในตระกลู หาน สายตาทห่ี ญงิ สาวมองไปทางหานมจู่ อ่ื อจิ ฉาขน้ึ มาในทนั ที สามารถใหผ้ ชู ้ ายทห่ี ลอ่ เหลาและเย็นชาขนาดน้ี ไมเ่ ห็นผหู ้ ญงิ คนอนื่ อยใู่ นสายตาเลย หอบไวใ้ นฝ่ ามอื เหมอื นสมบตั ลิ ํ้าคา่ น่าจะเป็ นเรอ่ื งทมี่ คี วามสขุ มากสนิ ะ “ขออภยั นะ” ลงุ อว้ นมสี หี นา้ ใจดี เมอ่ื เห็นวา่ ตวั เองเกอื บจะชน ตวั หญงิ สาวตวั เล็ก ก็รบี หนั หนา้ มา เกาหวั ของตวั เอง ยมิ้ ให ้ หานมจู่ อ่ื อยา่ งเขนิ อาย แลว้ ก็ขอโทษ “เมอื่ กฉี้ ันเห็นประตลู ฟิ ต์ กําลังจะปิดลง เลยรบี วงิ่ ไปหน่อย ขอโทษนะ” เมอ่ื เห็นรอยยม้ิ และนํ้าเสยี งของเขาจรงิ ใจยงิ่ นัก หานมจู่ อ่ื กย็ ม้ิ ออ่ นๆเชน่ กนั “ไมเ่ ป็ นไร เพราะยังไงก็ไมไ่ ดช้ นตวั ฉัน แตค่ ณุ ลงุ

คราวหนา้ คณุ ก็ควรระมัดระวงั หน่อย ตอนทป่ี ระตลู ฟิ ตก์ ําลงั จะ ปิด คณุ ทําอยา่ งนอ้ี นั ตรายมาก” “ใชๆ่ พดู ถกู ตอ้ ง ภรรยาของฉันกําลงั รอฉันอยทู่ บ่ี า้ น ฉันจงึ วง่ิ อยา่ งเรง่ รบี แบบน้ี คราวหนา้ จะตอ้ งระวงั แน่นอน” หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ เบาๆ ประโยคทส่ี องยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมา ก็ รสู ้ กึ วา่ มอื ทโี่ อบเอวของเธอไว ้ แน่นขนึ้ เล็กนอ้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ โอบ เอวของเธอไวแ้ น่น ดว้ ยความไมพ่ อใจ ขมวดควิ้ แลว้ พดู วา่ “ผา่ นมาตงั้ หลายวัน ทําไมฉันไมเ่ ห็นคณุ ยม้ิ ใหฉ้ ันเลย ตอนนี้ กบั คนอนื่ ก็ไดย้ ม้ิ สดใสขนาดน”ี้ “……” คําพดู นท้ี ําใหร้ อยยมิ้ ทม่ี มุ ปากของหานมจู่ อ่ื แข็งทอื่ อยา่ งสําเร็จ เธอไมเ่ คยคาดคดิ เลยวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะพดู ออกมาตอ่ หนา้ ผคู ้ น จํานวนมากในลฟิ ต์ เดมิ ทคี ดิ วา่ ตอ่ ใหเ้ ขาจะบน่ ก็จะรอจนกวา่ กลบั ไปถงึ บา้ นแลว้ คอ่ ยบน่

เห็นคณุ ลงุ และหญงิ สาวดา้ นขา้ งจอ้ งมองมาทต่ี วั เอง หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ใบหนา้ รอ้ นผา่ ว แคไ่ ดไ้ อเบาๆ เพอื่ ปกปิดความเกอ้ เขนิ ของ ตวั เอง จากนัน้ กห็ รตี่ าลง ไมต่ อบกลับคําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ ทไ่ี มไ่ ดร้ ับการตอบสนอง ขมวดควิ้ ลกึ ขน้ึ สายตาอนั เฉียบคม จอ้ งเขม็งไปทใ่ี บหนา้ ของลงุ อว้ นขา้ งๆ ทใ่ี บหนา้ มี รอยยมิ้ อายเล็กนอ้ ย ลงุ อว้ นหลงั จากไดร้ ับสายตาทเี่ ฉยี บคมนี้ ถอยหลงั ไปกา้ วหนง่ึ ดว้ ยความละอายเล็กนอ้ ย ฟ้องหานมจู่ อื่ อยา่ งไมร่ เู ้ รอ่ื งรรู ้ าว “สามคี ณุ ทา่ ทางเหมอื นจะดมุ าก” หานมจู่ อ่ื “……” เดมิ ทเี ยโ่ มเ่ ซนิ ทสี่ หี นา้ เย็นเฉยี บ แคห่ ลงั จากไดย้ นิ ประโยคนี้ ความแข็งกรา้ วบนใบหนา้ ก็ไดอ้ อ่ นโยนลงอยา่ งอธบิ ายไมถ่ กู แววตาตาทมี่ องลงุ อว้ น แมย้ ังคงเย็นชา แตก่ ไ็ มม่ ไี อสงั หาร เหมอื นกอ่ นหนา้ นแี้ ลว้ หลังจากนัน้ ไมน่ าน เขากค็ ํารามอยา่ งเย็นชา “สายตาไมเ่ ลว”

หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะเมม้ รมิ ฝี ปากเล็กนอ้ ย ลงุ อว้ นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะยม้ิ ขนึ้ มา “สามขี องคณุ ยังตลกไมน่ อ้ ย ถงึ กบั ยอมรับดว้ ย” เหอะๆ หานมจู่ อื่ อยากจะบอกกบั ลงุ อว้ นคนนม้ี าก วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยอมรับ วา่ ตวั เองดรุ า้ ยทไี่ หนกนั ประโยคทวี่ า่ สายตาไมเ่ ลว มงุ่ ไปทคี่ ํา วา่ สามี ของลงุ อว้ นชดั ๆ เธอกลัน้ อารมณอ์ ยากจะเหลอื บตามองบนไว ้ พยายามชว่ ยรา่ ง ของตวั เอง ออกจากออ้ มกอดของเยโ่ มเ่ ซนิ ใครจะรวู ้ า่ ในวนิ าทตี อ่ มา เยโ่ มเ่ ซนิ ไดร้ วบตวั เธอไวใ้ นออ้ มกอด โดยตรง เธอดนิ้ รนยังไง กไ็ มส่ ามารถดนิ้ ออก ทา่ ทางทห่ี วงแหนของล้ํา คา่ แบบนี้ ทําใหห้ วั ของหญงิ สาวทต่ี อ้ งการตสี นทิ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ กอ่ นหนา้ นี้ กม้ ตํา่ ลงไปอกี ประตลู ฟิ ตด์ งั กร๊งิ เปิดในเวลานพ้ี อดี เธอกไ็ มส่ นใจวา่ นจ่ี ะเป็ นชนั้ ทเี่ ธอจะไปหรอื เปลา่ หนั กลบั แลว้ พงุ่ ตวั ออกไปทันที

และลงุ อว้ นก็ยงั คงยนื งงอยทู่ เ่ี ดมิ ยมิ้ กรมิ่ แลว้ มองไปทาง หานมจู่ อ่ื และเยโ่ มเ่ ซนิ “คณุ ถงึ แลว้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ เตอื นเขาอยา่ งเย็นชา “หอื ?” ลงุ อว้ นถงึ ไดร้ ตู ้ วั กะทันหนั เหลอื บมองไปทป่ี ่ มุ กด ถงึ ได ้ รวู ้ า่ ตวั เองถงึ แลว้ รบี กา้ วเดนิ ออกไป พดู ในขณะทเ่ี ดนิ “งัน้ ฉัน ไปกอ่ นนะ พอ่ หนุ่ม ออ่ นโยนกบั ภรรยาของนายหน่อย” แมว้ า่ มจู่ อื่ ยม้ิ ใหเ้ ขาน่าหม่ันไสม้ าก แตส่ งิ่ ทล่ี งุ อว้ นพดู ออกมา จากปาก กท็ ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เกลยี ดเขาไมล่ ง ดงิ —— หลงั จากประตลู ฟิ ตป์ ิดลง หานมจู่ อ่ื กด็ งึ มอื ของเขาทจี่ ับเอวของ ตวั เองไวด้ ว้ ยความโกรธ “ปลอ่ ยไดห้ รอื ยัง?” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมย่ อมปลอ่ ยไมพ่ อ แตก่ ลับกอดเธอแน่นขนึ้ อกี พดู เสยี งตํา่ “คณุ ภรรยา ฉันหวิ ” หานมจู่ อ่ื “……คณุ บา้ เหรอ?” แมว้ า่ จะพดู แบบนัน้ แคใ่ บหนา้ ของหานมจู่ อื่ กย็ ังคงแดงอยา่ ง ไมเ่ อาถา่ น เพราะวา่ ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ พดู ประโยคน้ี ไดพ้ ดู ขา้ งหู

เธอ ไอรอ้ นไหลผา่ นเขา้ ไปในหขู องเธออยา่ งอบอนุ่ และเสยี ว สะดงุ ้ เล็กนอ้ ย ดงั นัน้ เมอ่ื หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ เขา้ ความหวิ นไ้ี มใ่ ชค่ วามหวิ อยา่ งนัน้ เธอจงึ ยกขาขน้ึ แลว้ เหยยี บเทา้ ของคนขา้ งหลงั อยา่ งดเุ ดอื ด “อมื ” เธอสวมรองเทา้ สน้ เข็ม เยโ่ มเ่ ซนิ ถกู เหยยี บอยา่ งไมท่ นั ตงั้ ตวั เจ็บจนสง่ เสยี งครํา่ ครวญ เหมอื นเป็ นการแกแ้ คน้ มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ เพม่ิ กําลงั เล็กนอ้ ย หานมจู่ อื่ กลวั ถกู จี้ เอวโดนมอื เขาบบี แรงแบบน้ี กไ็ ดห้ ลบไป ดา้ นขา้ ง หลบหลกี เขาดว้ ย ในเวลานัน้ ประตลู ฟิ ตเ์ ปิดออกพอดี หานมจู่ อ่ื ตน่ื ตระหนกไมด่ ู ทาง วง่ิ ออกไปโดยตรง ตอนทมี่ าถงึ ประตู หานมจู่ อื่ กด ลายนว้ิ มอื ลงไป เดมิ ทตี อนทอ่ี ยากจะผลักประตเู ขา้ ไปเลย กไ็ ด ้ หนั หนา้ กลับมา เธอมองไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทเ่ี ดนิ ตามออกมาจากลฟิ ต์ เมอ่ื คดิ ไดว้ า่ วันนที้ ัง้ วนั เขาดแู ลและอยกู่ บั ตวั เองมาตลอด ไมอ่ าจฝื นทนไดจ้ รงิ ๆ เลยเชญิ เขาเอง

“เขา้ มาเถอะ ฉันไปสงั่ อาหาร” เยโ่ มเ่ ซนิ ทนความเจ็บปวดทเี่ ทา้ ไว ้ ตามเธอเขา้ ไปในบา้ น หลงั จากเขา้ ไปในบา้ น ทัง้ สองคนก็กม้ ลงไปเปลยี่ นรองเทา้ พรอ้ มกนั หานมจู่ อื่ เห็นวา่ หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ถอดรองเทา้ แลว้ บนถงุ เทา้ ยงั มรี อ่ งรอย คดิ ทบทวนสกั พัก ดเู หมอื นวา่ นั่นคอื ตําแหน่งทร่ี องเทา้ สน้ สงู ของเธอเหยยี บลงไปในเมอ่ื ครู่ น่าจะเจ็บไมน่ อ้ ย? หานมจู่ อ่ื คดิ ในใจ จากนัน้ ก็วางรองเทา้ ของตวั เองลงบนตเู ้ กบ็ รองเทา้ อยา่ งเงยี บๆ จากนัน้ กย็ น่ื มอื ไปหยบิ รองเทา้ แตะชายที่ อยชู่ นั้ ลา่ งสดุ หยบิ ออกมาวางไวบ้ นพน้ื ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ สวมรองเทา้ เห็นแถวดา้ นบนสดุ วา่ งเปลา่ ทัง้ ๆตอนทมี่ าเมอ่ื วาน แถวนเี้ ต็มไปดว้ ยรองเทา้ เด็ก ไมค่ าดคดิ วา่ วันนเ้ี ธอก็เกบ็ รองเทา้ เหลา่ นี้หมดแลว้ เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ น้ี เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย แลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ ถาม “รองเทา้ เก็บหมดแลว้ หรอื ?”

การกระทําในมอื ของหยดุ ชะงัก แลว้ ก็รับรอู ้ ยา่ งรวดเร็ว วา่ เขา กําลังถามอะไร จากนัน้ กพ็ ยักหนา้ เล็กนอ้ ย หลังจากนัน้ เธอกห็ นั กลับไปโดยตรง หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา เปิด แอพสงั่ อาหาร “คณุ อยากกนิ อะไร?” “อะไรก็ได”้ เยโ่ มเ่ ซนิ เดนิ ตามเธอ เห็นเธอสงู เทา่ หนา้ อกของ ตวั เอง อดคดิ ไมไ่ ดว้ า่ ถา้ ลกู ของเธอก็อยดู่ ว้ ย แลว้ จะสงู เทา่ ตรงไหนของเขา? หา้ ปีแลว้ …..ถา้ เด็กคนนัน้ เป็ นของสามเี กา่ เธอ งัน้ ตอนนกี้ ห็ า้ ขวบแลว้ ถา้ หา้ ขวบ…… กน็ ่าจะถงึ แคห่ วั เขา่ ของเขามัง้ ? เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ ในสมองของเยโ่ มเ่ ซนิ กป็ รากฏรา่ งเล็กๆขน้ึ โดย ไมร่ ตู ้ วั เจา้ หนูนอ้ ยน่ัน สวมหนา้ กากการต์ นู ไว ้ มดี วงตาใส บรสิ ทุ ธเ์ิ หมอื นลกู แกว้ จากนัน้ กม็ องเขาแลว้ พดู วา่ “หนูเชอ่ื วา่ คณุ ลงุ ไมใ่ ชค่ นไมด่ !ี ”

เด็กคนนัน้ …… ไดเ้ จอทต่ี ระกลู หาน ดเู หมอื นวา่ อายจุ ะนอ้ ยมาก ดว้ ย อายปุ ระมาณหา้ ขวบ และลกู ของมจู่ อ่ื กอ็ ายหุ า้ ขวบดว้ ย…… ถา้ พดู แบบนี้ เด็กคนนัน้ …… เมอื่ นกึ ถงึ ตรงน้ี เยโ่ มเ่ ซนิ กร็ สู ้ กึ วา่ ในใจมคี วามรสู ้ กึ แปลก ประหลาดกําลังแพรก่ ระจาย มอื ขอเขากมุ หนา้ อกไวอ้ ยา่ งไม่ รตู ้ วั มองไปทห่ี านมจู่ อ่ื ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ หรอื วา่ เด็กคนนัน้ กค็ อื ของมจู่ อื่ ? “อะไรก็ได?้ งัน้ กส็ ง่ั ตามรสชาตขิ องฉันเอง?” เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นเธอคลกิ เขา้ ไปในรา้ นอาหารเสฉวน มอื เขา้ ไปจับ แขนของเธอไวโ้ ดยอตั โนมตั ิ ปากไดพ้ ดู ออกมาโดยไมร่ ตู ้ วั “ครัง้ ทแ่ี ลว้ ฉันไดเ้ จอเด็กคนหนงึ่ ในตระกลู หาน……” ตอนท่ี 576 ฉนั ไมใ่ ชค่ นอนื่

หานมจู่ อื่ หยดุ ชะงักขณะทถ่ี อื โทรศพั ทไ์ ว ้ เธอเบกิ ตากวา้ ง แลว้ หยดุ หายใจ ชายหนุ่มทอี่ ยขู่ า้ งหลงั จับแขนเธอไว ้ ความรอ้ นทฝ่ี ่ ามอื สง่ ผา่ น เสอ้ื ผา้ อยา่ งตอ่ เนอ่ื ง แตห่ านมจู่ อ่ื กลับรสู ้ กึ หนาวเทา่ นัน้ ความหนาวสน่ั ไลข่ น้ึ มาจากฝ่ าเทา้ ราวกบั อยใู่ นโลกแหง่ หมิ ะ นํ้าแข็ง เสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ มคี วามหนาวเย็น พาดผา่ นขา้ งหเู ธอ “ใสห่ นา้ กากไว ้ ดเู หมอื นอายจุ ะสห่ี า้ ขวบ” หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองไวแ้ น่น ทันใดนัน้ รมิ ฝี ปาก ลา่ งกส็ ง่ ความเจ็บปวดทแี่ สบรอ้ น ทําใหต้ วั เธอมสี ตขิ นึ้ มา ในทันที ไมใ่ ช่ เธอจะรอ้ นรนอยา่ งนท้ี ําไม ครัง้ ทแ่ี ลว้ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ก็เคยบอกเธอแลว้ เขาสวมหนา้ กากไว ้ ไดเ้ จอกบั คณุ ลงุ คนนัน้ ครเู่ ดยี ว แตพ่ วกเขาตา่ งไมร่ จู ้ ักกนั ใชส่ ิ ในสถานการณอ์ ยา่ งนัน้ ทัง้ สองตา่ งก็สวมหนา้ กากไว ้ จะ จํากนั ไดอ้ ยา่ งไร?”

แลว้ เธอตน่ื ตระหนกอะไร? จงนง่ิ ไว ้ หานมจู่ อ่ื อยา่ ลกุ ลล้ี กุ ลนไป ยงิ่ อยา่ ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ไดด้ ู พริ ธุ ออก เมอื่ นกึ ถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อ่ื จงึ หายใจเขา้ ลกึ ๆ ทําใหอ้ ารมณ์ของ เธอสงบลงอยา่ งชา้ ๆ จากนัน้ เธอก็คอ่ ยๆพดู ขนึ้ “จรงิ เหรอ? วันนัน้ คณุ กส็ วมหนา้ กากไวด้ ว้ ย ชา่ งบงั เอญิ จรงิ ๆ” ปฏกิ ริ ยิ าของเธอ ทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ “คณุ ไมร่ ?ู ้ ” “ฉัน?” หานมจู่ อื่ ยม้ิ เล็กนอ้ ย “ฉันจะรไู ้ ดย้ ังไง? มอี ะไรเหรอ? หรอื คณุ คดิ วา่ ฉันก็เคยเจอเด็กคนนัน้ ดว้ ย” เยโ่ มเ่ ซนิ “……” “ฟังคณุ พดู อยา่ งนี้ ฉันก็อยากจะเจอขนึ้ มาสกั แลว้ ลกู ของบา้ น ใครกนั ทซี่ นขนาดน้ี ไปรว่ มงานเลย้ี ง ยงั สวมหนา้ กากไปดว้ ย” พดู ถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ แสรง้ ยมิ้ ขน้ึ

เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ มนึ งงแลว้ หรต่ี าลง จับไหลข่ องเธอไว ้ หนั ตวั เธอ กลับมาเผชญิ หนา้ กบั ตวั เอง “คณุ ไมเ่ คยเห็นจรงิ ๆเหรอ? เด็กคนนัน้ ไมใ่ ชข่ องคณุ เหรอ?” เมอ่ื ทัง้ สองหนั หนา้ เขา้ หากนั สายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ จับจอ้ งท่ี แววตาของเธอ ผหู ้ ญงิ คนนไ้ี มถ่ นัดทจ่ี ะโกหก หากเธอพดู โกหก งัน้ ดวงตาของเธอ และทา่ ทางบนใบหนา้ ของ เธอ จะเป็ นตวั บอกคําตอบแกเ่ ขาเอง หานมจู่ อ่ื ถกู บงั คบั ใหเ้ งยหนา้ ขน้ึ เล็กนอ้ ย แลว้ สบตากบั เยโ่ ม่ เซนิ ในสายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ แมว้ า่ จะผา่ นไปหา้ ปี ดวงตาของเธอ ก็ ยังคงใสสะอาดบรสิ ทุ ธเิ์ หมอื นเดมิ โดยไมม่ มี ลทนิ ใดๆ แตค่ วาม เย็นชาในนัน้ เพมิ่ กวา่ เดมิ เล็กนอ้ ย “ตอบฉัน” รมิ ฝี ปากบางของเยโ่ มเ่ ซนิ เปิดขน้ึ เบาๆ จอ้ งมอง ดวงตาทสี่ วยงามของเธออยา่ งจรงิ จัง หนงึ่ วนิ าที สองวนิ าที สามวนิ าท…ี ..

หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตาเบาๆ ไมม่ คี วามเคลอื่ นไหวใดๆในดวงตา และใบหนา้ เงยี บสงบ คอ่ ยๆพดู ขน้ึ “ไมม่ ี ไมใ่ ช”่ เยโ่ มเ่ ซนิ “……” หานมจู่ อ่ื สงบราบเรยี บมาก ไมม่ รี อ่ งรอยการโกหกเลยสกั นดิ มอื ทจี่ ับคางของเธอไว ้ หลดุ ออกไปชว่ั ขณะ เยโ่ มเ่ ซนิ เกดิ ความ สงสยั ในตวั เอง หรอื วา่ เขาคดิ มากเกนิ ไป? แลว้ เหตใุ ดจงึ มคี วามบงั เอญิ เชน่ น?้ี “ทําไมคณุ แคเ่ จอเด็กคนหนง่ึ กค็ ดิ วา่ เป็ นของฉัน? ในวนั นัน้ มี คนมารว่ มงานเลย้ี งมากมายขนาดนัน้ มจี ํานวนมากทพี่ าลกู ไป หรอื คณุ ไดเ้ จอคนไหน ก็คดิ วา่ เป็ นของฉันหมดเลย?” หลังจากพดู จบ หานมจู่ อ่ื ก็กา้ วถอยหลงั เล็กนอ้ ย นวดคางของ ตวั เอง ทถี่ กู บบี จนเจ็บปวด พดู ดว้ ยเสยี งเบา “คณุ ถามพอหรอื ยัง? ถา้ ถามพอ ฉันก็จะสง่ั อาหารแลว้ ” “เดย๋ี วกอ่ น” เยโ่ มเ่ ซนิ ขดั จังหวะเธออกี ครัง้ ปลายนวิ้ ของหานมจู่ อื่ ทถ่ี อื โทรศพั ทไ์ ว ้ ขาวซดี เล็กนอ้ ย เธอ หลับตาลง “คณุ ยงั จะถามอะไรอกี ?”

“ลกู ละ่ ?” หานมจู่ อ่ื “…… ลกู อะไร?” “ลกู ของคณุ ” เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธอดว้ ยสายตาคมเฉียบ “ทําไม ไมใ่ หฉ้ ันเห็นเขา? ทําไมถงึ ตอ้ งเกบ็ รองเทา้ และสง่ิ ของของเขา ทงั้ หมด?” เป็ นไปตามคาด เขาไดค้ า้ งคาใจกบั คําถามนจ้ี รงิ ๆ แตอ่ าจจะทําใหเ้ ขาผดิ หวังแลว้ ตอนทหี่ านมจู่ อ่ื เก็บของเหลา่ น้ี กเ็ ดาไดแ้ ลว้ วา่ เขาอาจจะอดใจไมไ่ หวทอี่ ยากถามตวั เอง ดงั นัน้ เธอจงึ คดิ ขอ้ อา้ งทจ่ี ะมารับมอื กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เรยี บรอ้ ยแลว้ “ทําไมจะไมเ่ ก็บละ่ ?” หานมจู่ อื่ หนั กลับมามองเขาดว้ ยสายตา คมเฉียบ รมิ ฝี ปากสแี ดงยม้ิ เยาะเล็กนอ้ ย “คณุ กร็ วู ้ า่ น่ันคอื ลกู ของสามเี กา่ ฉัน ถา้ ไมเ่ กบ็ ของ คณุ ทนได ้ เหรอ?” คําพดู ทโ่ี ตก้ ลับนี้ ทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ สําลัก ไมส่ ามารถพดู ได ้ ในทันที

เมอ่ื เห็นวา่ เขานงิ่ องึ้ อยกู่ บั ท่ี ไมม่ คี ําพดู ใดๆ หานมจู่ อ่ื กร็ วู ้ า่ ดา่ น นผ้ี า่ นไปชวั่ คราวแลว้ จงึ รบี พดู ดว้ ยทา่ ทางโกรธเคอื ง “เอาละ่ หยดุ หวั ขอ้ นส้ี กั ฉันจะสงั่ อาหารแลว้ คณุ อยา่ รบกวนฉันอกี ” หลังจากพดู จบ หานมจู่ อ่ื กห็ นั กลบั โดยตรง คดิ จะเดนิ ไปไกล หน่อยเพอื่ นไปสง่ั อาหาร เพอื่ ไมใ่ หเ้ ขาถามคําถามตวั เองอกี สง่ ผลกระทบถงึ ตวั เอง “เดย๋ี วกอ่ น!” แตไ่ มค่ าดคดิ วา่ เธอเพงิ่ จะหนั กลับมา เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เรยี กหยดุ เธอ อกี ครัง้ ครัง้ นห้ี านมจู่ อื่ หมดความอดทนในทส่ี ดุ “คณุ ยงั ไมจ่ บอกี ใชไ่ หม? คณุ ยงั จะกนิ ขา้ วอยหู่ รอื เปลา่ ? ถา้ ไม่ กนิ คณุ ก็กลบั บา้ นของตวั เอง ฉันจะกนิ เอง……” ยงั พดู ไมจ่ บ เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ดนิ ไปขา้ งหนา้ อยา่ งรวดเร็ว โอบกอด เธอจากขา้ งหลงั มอื ใหญจ่ ับขอ้ มอื ขาวของเธอไว ้ มอื อกี ขา้ ง หนง่ึ ควบคมุ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอ คลกิ ออกจากรา้ นอาหาร เสฉวนเมอ่ื ครู่