เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

“ลมื วา่ ตวั เองป่ วยแลว้ หรอื ? เวลานย้ี ังกนิ อนั น?้ี ” หานมจู่ อื่ “……” เธอปลอ่ ยใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ จับมอื ของตวั เองไวอ้ ยา่ งตะลงึ หลังจาก คลกิ ออกมาจากหนา้ เว็บ ก็คลกิ เขา้ ไปในรา้ นโจ๊กเพอื่ สขุ ภาพ “ตอนนคี้ ณุ ควรกนิ จดื หน่อย” รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อื่ เปิดเล็กนอ้ ย ไมส่ ามารถพดู อะไรไดส้ กั คํา ตอนแรกเธอคดิ วา่ เขายังจะถามเรอ่ื งของลกู อกี แตไ่ มค่ ดิ วา่ เขา จะ…… สงั่ โจ๊กเพอื่ สขุ ภาพไปสองถว้ ย แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็จับนว้ิ มอื ของเธอ เพอ่ื จะจา่ ยเงนิ อณุ หภมู ปิ ลายนวิ้ ของเขา เหมอื นกบั ไฟการ หายใจของหานมจู่ อื่ กเ็ ร็วขน้ึ เล็กนอ้ ย ในวนิ าทตี อ่ มา เธอผลักเยโ่ มเ่ ซนิ ออกไปอยา่ งแรง พรอ้ มกบั พดู วา่ “ฉันไมช่ อบกนิ อนั น”ี้ จากนัน้ กด็ นิ้ ออกมาจากออ้ มกอดของเขา

เมอื่ ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ขมวดคว้ิ อยา่ งไมพ่ อใจ “วนั นไี้ มใ่ ชเ่ วลาที่ คณุ จะมาเอาแตใ่ จ ยังอยากเป็ นไขอ้ กี ? หรอื วา่ คณุ คดิ ถงึ ความรสู ้ กึ ทฉี่ ันดแู ลคณุ ?” หานมจู่ อ่ื “…… พดู เหลวไหลอะไร?” “นัน้ ก็สงั่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ กา้ วไปขา้ งหนา้ จับขอ้ มอื ขาวบางของเธอ ไวแ้ น่น นํ้าเสยี งเครง่ ขรมึ เล็กนอ้ ย “เชอ่ื ฟัง” เมอื่ เห็นเขาจับมอื ของตวั เองไวแ้ น่น หานมจู่ อ่ื กเ็ มม้ รมิ ฝี ปาก เล็กนอ้ ย รสู ้ กึ วา่ สง่ั โจ๊กเพอื่ สขุ ภาพกไ็ มเ่ ลว ทจี่ รงิ ตวั เธอก็อยากจะกนิ แตเ่ วลานัน้ คดิ ใหมอ่ กี ครัง้ ก็รสู ้ กึ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะไมก่ นิ ของจดื ขนาดนกี้ บั เธอ เพราะยังไงแลว้ เขาเป็ นทา่ นประธานของบรษิ ัทตระกลู เย่ ปกติ แลว้ กม็ พี อ่ ครัวทําอาหารใหเ้ ขาโดยเฉพาะ และวนั น้เี ธอกไ็ มม่ ี แรงทําอาหาร ถา้ สงั่ โจ๊กแบบมกั งา่ ย งัน้ เขาก็ตอ้ งรังเกยี จ แน่นอน “คณุ จะกนิ ไหม?” หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถาม

เยโ่ มเ่ ซนิ ชะงักไปชวั่ ขณะ ถงึ ไดร้ ตู ้ วั รมิ ฝี ปากบางของเขา ยกขนึ้ เล็กนอ้ ย จับมอื ของหานมจู่ อ่ื แน่นขนึ้ เล็กนอ้ ย “คณุ ใสใ่ จ กบั ความรสู ้ กึ ของฉัน?” ดวงตาของเขาเรา่ รอ้ นเป็ นพเิ ศษ เผาจนใบหนา้ ของหานมจู่ อื่ รอ้ นผา่ ว เธอดงึ มอื ตวั เองกลับ พดู อยา่ งเย็นชา “ฉันบอกวา่ จะเลย้ี งขา้ วคณุ เพอ่ื แสดงความขอบคณุ ก็ตอ้ งตาม ความคดิ และความคดิ เห็นของคณุ และการเลย้ี งขา้ วคนอน่ื กไ็ ม่ ควรน่าเกลยี ดเกนิ ไปมงั้ ” “มจู่ อ่ื ฉันไมใ่ ชค่ นอนื่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธอ พดู อยา่ งแน่วแน่ “ฉันเป็ นสามขี องคณุ ” หานมจู่ อ่ื เหลอื บมองเขา “ไมใ่ ช่ เมอื่ กอ่ นไมใ่ ช่ ตอนนกี้ ็ไมใ่ ช”่ ครัง้ นเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดค้ ดั คา้ นเธอ แตไ่ ดพ้ ดู วา่ “อนาคตจะใช่ เอง” ตอนท่ี 577 ปลอ่ ยใหฉ้ นั จดั การทงั้ หมด

หานมจู่ อ่ื อง้ึ ไปครหู่ นง่ึ จากนัน้ กห็ นั กลบั ไปสงั่ ซอื้ สนิ คา้ ทันที “ในเมอ่ื คณุ ไมร่ ังเกยี จ นัน้ ฉันกจ็ ะซอ้ื โดยตรงแลว้ นะ” หลังจากพดู จบ เธอก็หนั หลังเดนิ ขน้ึ ไปชนั้ บน พดู ขณะทเ่ี ดนิ “คณุ น่ังเองสกั พัก เดย๋ี วอาหารเดลเิ วอรม่ี า คณุ อยา่ ลมื ไปเอา ดว้ ย ฉันไปเปลย่ี นเสอ้ื ผา้ กอ่ น” หานมจู่ อ่ื ขน้ึ ไปชนั้ บนเขา้ ไปในหอ้ งของตวั เอง เพอ่ื ป้องกนั ไมใ่ หเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ตามเธอขนึ้ มาในหอ้ ง แลว้ เกดิ เรอ่ื งเรา่ รอ้ น เสมอื นตกอยใู่ นหว้ งของไฟตณั หาเหมอื นครัง้ ทแ่ี ลว้ อกี หานมจู่ อ่ื ยังไดล้ ็อคประตจู ากขา้ งในโดยเฉพาะ เดย๋ี วเธอเปลย่ี นไดค้ รง่ึ ทาง เยโ่ มเ่ ซนิ จะไดไ้ มแ่ อบเขา้ มาอกี ครัง้ ปีศาจบา้ กามนี้ ตอนนนี้ ่าจะเป็ นผรี า้ ยบา้ กามแลว้ หลังจากเปลยี่ นเสอื้ ผา้ เสร็จ หานมจู่ อื่ กไ็ ดล้ า้ งหนา้ เห็นใน กระจก วา่ ชว่ งนผี้ วิ ของตวั เองแหง้ เล็กนอ้ ย จงึ ไดม้ าสกห์ นา้ เพมิ่ ความชมุ่ ชน้ื เมอ่ื เวลาพอสมควรแลว้ เธอถงึ ไดล้ งไปชนั้ ลา่ ง ทนั ทที เี่ ดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง เสยี งออดก็ดงั ขน้ึ

ดเู หมอื นวา่ อาหารเดลเิ วอรจ่ี ะมาสง่ แลว้ “ฉันไปรับ” เยโ่ มเ่ ซนิ ลกุ ขนึ้ เดนิ ออกไปรับอาหารเดลเิ วอรนี่ อก ประตู เขาไปรับอาหารเดลเิ วอร่ี หานมจู่ อื่ ก็ไปทหี่ อ้ งครัวหยบิ จานชาม เยโ่ มเ่ ซนิ วางกลอ่ งอาหารไวบ้ นโตะ๊ อาหาร หานมจู่ อ่ื มองเขา และพดู วา่ “ไปลา้ งมอื กอ่ น ฉันมาตกั เอง” เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธออยา่ งลกึ ล้ําแลว้ พยักหนา้ จากนัน้ ก็เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งน้ํา เมอื่ หานมจู่ อื่ เห็นวา่ เขาไปลา้ งมอื แลว้ จงึ ไปเปิดกลอ่ งอาหาร ดว้ ยตวั เอง ทนั ทที ก่ี ลอ่ งอาหารเปิดออก ก็มอี ะไรบางอยา่ งพงุ่ เขา้ หาใบหนา้ โดยตรง เธอขยับตวั ไปขา้ งหลงั อยา่ งมไี หวพรบิ ไมส่ ามารถควบคมุ เสยี งกรดี รอ้ งของตวั เองในทนั ที พลัง้ มอื ปากลอ่ งอาหารหก และในขณะเดยี วกนั ฝี เทา้ ของหานมจู่ อื่ เดนิ ซวนเซ รา่ งทงั้ รา่ ง ลม้ กองกบั พนื้ กระเบอ้ื งทหี่ นาวเย็น อยา่ งไมส่ ามารถควบคมุ ได ้

เยโ่ มเ่ ซนิ ทอี่ ยใู่ นหอ้ งน้ํา เพงิ่ จะเปิดกอ๊ กนํ้า กไ็ ดย้ นิ เสยี งตกใจ ของหานมจู่ อ่ื จากดา้ นนอก เขาไมแ่ มแ้ ตจ่ ะคดิ ก็รบี วง่ิ ออกจาก หอ้ งนํ้า หลงั จากออกไป แวบแรกเยโ่ มเ่ ซนิ ก็เห็นหานมจู่ อื่ ทน่ี ั่งกองอยู่ บนพน้ื รบี พงุ่ เขา้ ไปพยงุ เธอขน้ึ มา “ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?” หานมจู่ อื่ จอ้ งมองสง่ิ ทเ่ี ดง้ ออกมา ยงั รสู ้ กึ สะพรงึ กลัว ทแ่ี ทม้ สี ปรงิ อยใู่ นกลอ่ ง แตส่ ง่ิ ทก่ี ระโดดออกมาในเมอื่ กี้ คอื หนู ทตี่ ายแลว้ กลอ่ งอาหารทเี่ ปิดออก มตี วั อกั ษรสแี ดงเลอื ดขนาด ใหญส่ องตัวเขยี นไว ้ ไปตาย! ! สองคํานัน้ สแี ดงราวกบั เลอื ด ทําใหห้ านมจู่ อ่ื แสบตา เยโ่ มเ่ ซนิ กอดเธอไวม้ อื เดยี ว หรต่ี าลง ดคู วามวนุ่ วายในทเี่ กดิ เหตุ

“คอื ฉันทไ่ี มด่ เี อง ฉันควรตรวจสอบกอ่ น” เยโ่ มเ่ ซนิ พยงุ เธอขน้ึ หานมจู่ อ่ื น่าจะตกใจกลัวในเมอ่ื ครู่ ตอนทลี่ กุ ขนึ้ ขาออ่ นแรงใน ทันใด รา่ งกายกล็ ม้ กลับไปอกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ อมุ ้ เธอขน้ึ มาโดยตรงเสยี เลย จากนัน้ กว็ างลงบน โซฟาขา้ งๆ อาจเป็ นเพราะความตกใจ หานมจู่ อื่ จับฝ่ ามอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไว ้ แน่น ใชแ้ รงหนักมาก เล็บก็จกิ ลงบนผวิ หนังของเขาดว้ ย แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เองไมร่ สู ้ กึ ถงึ ความเจ็บปวด หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของตวั เองออกมาจากกระเป๋ า ดว้ ยมอื ขา้ งเดยี ว โทรหาเซยี วซู่ “นายรบี ไปตรวจสอบอาหารเดลเิ วอรขี่ องรา้ นXX และผสู ้ ง่ ของ Meituan และสง่ ภาพในกลอ้ งวงจรปิดของชมุ ชนนี้ มายงั โทรศพั ทม์ อื ถอื ของฉัน” “ใช่ จะเอาทนั ที ตรวจสอบใหร้ เู ้ รอื่ งเดย๋ี วน”ี้ “อกี อยา่ ง เอาทอี่ ยใู่ หป้ ้าหลนิ ใหเ้ ธอมาทําอาหาร”

หานมจู่ อ่ื ทนี่ อนตวั สนั่ อยบู่ นโซฟามาตลอด หลังจากไดย้ นิ ประโยคน้ี มปี ฏกิ ริ ยิ าในทันที จับมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ไวแ้ ลว้ สา่ ยหวั “ไมต่ อ้ ง ฉันทําเองได…้ …” เยโ่ มเ่ ซนิ จับมอื ของเธอไวแ้ น่น เหมอื นกบั จะใหพ้ ลงั แกเ่ ธอ ใน ขณะเดยี วกนั ก็สง่ สายตาใหเ้ ธอเงยี บ จากนัน้ กเ็ มม้ รมิ ฝี ปากบาง แลว้ พดู อยา่ งเย็นชา “ใช่ เดย๋ี วน”ี้ หลังจากวางสายโทรศพั ท์ หานมจู่ อื่ มองดเู ขา ไมส่ ามารถพดู อะไรไดส้ กั คํา มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยนื่ ไปทหี่ วั ของเธอ ลบู เบาๆเหมอื นกําลงั ปลอบเด็ก “ไมต่ อ้ งหว่ ง ปลอ่ ยใหฉ้ ันจัดการทงั้ หมด” คว้ิ ของหานมจู่ อื่ ขมวดคว้ิ มนุ่ “นม่ี นั ผดิ ปกต”ิ “อมื ” “ตามเหตผุ ลแลว้ คณุ ไมห่ าคนสะกดรอยพวกเขาอยไู่ มใ่ ช่ เหรอ? และคณุ อยกู่ บั ฉันทงั้ วนั ตามวธิ ที อ่ี กี ฝ่ ายทําในเมอ่ื คนื

ไดร้ วู ้ า่ แหวกหญา้ ใหง้ ตู น่ื แลว้ ยงั ไงก็เป็ นไปไมไ่ ด ้ ทจ่ี ะลงมอื คนื นอี้ กี ……อกี อยา่ ง ยงั เป็ นการแกลง้ คนแบบน”้ี เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธอ ในแววตาดําสนทิ มคี วามรสู ้ กึ ทอ่ี ธบิ าย ไมถ่ กู เธอเปลย่ี นไปมากจรงิ ๆ ทัง้ ๆทเ่ี มอื่ กร้ี สู ้ กึ หวาดกลัว ทัง้ ๆทลี่ ม้ ลง ทงั้ ๆทจี่ ับมอื ของเขา แน่นขนาดนัน้ แตก่ ย็ งั คงวเิ คราะหอ์ ยา่ งใจเย็นแบบน้ี หลายปีน…้ี …เธอเตบิ โตมากแคไ่ หนกนั แน่? เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ เจ็บปวดในกบั เธอในทนั ใด “ฉันสงสยั วา่ เหตกุ ารณ์ในครัง้ นี้ มสี องฝ่ ายบงการอยเู่ บอ้ื งหลัง เรอื่ งวันน…ี้ …” ประโยคทพี่ ดู ไดค้ รง่ึ ทาง หยดุ ลงกะทนั หนั เพราะเยโ่ มเ่ ซนิ กอดเธอในทันใด และเป็ นทา่ กอดอยา่ งแนบชดิ อา้ แขนออก กอดเธอไวแ้ น่นในอก แกม้ ของเธอกระทบหนา้ อกอนุ่ ๆของเขา โดยไมม่ กี ารเตอื น ลว่ งหนา้

“อยา่ คดิ มาก นไ่ี มใ่ ชส่ งิ่ ทค่ี ณุ ควรพจิ ารณาในตอนน”ี้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ สบั สน รสู ้ กึ แสบจมกู อยากจะรอ้ งไห ้ “เรอื่ งเหลา่ นี้ ปลอ่ ยใหฉ้ ันมาทําก็พอ” เยโ่ มเ่ ซนิ ถอนหายใจเบาๆ “วนั นฉ้ี ันประมาทไปเอง ฉันคดิ วา่ แค่ ฉันอยเู่ คยี งขา้ งคณุ พวกเขาก็น่าจะไมล่ งมอื แตค่ วามประมาท นัน้ เกดิ เรอ่ื งไดง้ า่ ยจรงิ ๆ ตอ่ ไป……จะไมม่ อี กี แลว้ ” “วันเวลาตอ่ จากนี้ ฉันจะอยกู่ บั คณุ ทกุ วนั ” “แสบจมกู แสบตาดว้ ย และตรงหนา้ ยงั คลมุ เครอื นดิ หน่อย หานมจู่ อ่ื คดิ วา่ น่าจะเป็ นเพราะวา่ เมอื่ กเ้ี ธอตกใจกลัวจรงิ ๆ เพราะทันทที เ่ี ปิดกลอ่ งอาหารออก ก็มขี องเดง้ ออกมา ความ สะพรงึ กลัวทเ่ี กอื บจะทํารา้ ยเธอ ตอนทเ่ี ธอหวาดกลวั เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ออกมาเป็ นผพู ้ ทิ กั ษ์ดอกไม ้ ดงั นัน้ ……เธอจงึ ไดร้ สู ้ กึ ซาบซง้ึ ขนาดนี้ เธอคดิ วา่ วนั นถ้ี า้ ไมใ่ ชเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ แตเ่ ป็ นคนอนื่ นัน้ เธอก็จะรสู ้ กึ แบบนเ้ี หมอื นกนั

เมอ่ื นกึ ถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ บงั คบั ตวั เองใหก้ ลัน้ นํ้าตาไว ้ ดวงตา เบกิ กวา้ ง ไมย่ อมใหน้ ้ําตารว่ งลง เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง แลว้ ไดพ้ ดู เบาๆ “ฉันรู ้ ฉันแคอ่ ยากจะบอกวา่ ……เรอื่ งทเี่ กดิ ขน้ึ ในวนั น้ี กบั ที่ เกดิ ขน้ึ เมอื่ คนื อาจไมไ่ ดเ้ กดิ จากฝี มอื คนเดยี วกนั ฉัน……ออื ” ประโยคหลงั จากนัน้ เธอไมท่ ันไดพ้ ดู แลว้ เพราะเยโ่ มเ่ ซนิ ถอย ออก แลว้ โนม้ ตวั จบู ลงไป ปิดผนกึ คําพดู ทัง้ หมดของเธอ ไวใ้ น รมิ ฝี ปาก หานมจู่ อ่ื เบกิ ตากวา้ ง นํ้าตาไหลลงมาจากหางตา ไหลผา่ นแกม้ ทข่ี าวนวลของเธอ สดุ ทา้ ยก็มาถงึ รมิ ฝี ปาก นํ้าตาทเี่ ค็มและฝาด ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ ดดู เขา้ ไป จบู นเี้ ศรา้ เล็กนอ้ ย นํ้าตาของหานมจู่ อ่ื ยงิ่ ไหลมากขนึ้ เรอ่ื ยๆ เย่ โมเ่ ซนิ รสู ้ กึ ทะนุถนอมยงิ่ นัก สองมอื กมุ แกม้ ของเธอไว ้ ดดู หยด นํ้าตาบนใบหนา้ ของเธอทลี ะหยดดว้ ยความรักใคร่ สดุ ทา้ ยแนบทเี่ ขาหนา้ ผากของเธอ พดู ดว้ ยเสยี งตํา่ “อยา่ รอ้ งเลย ถา้ ยังรอ้ งตอ่ วนั นฉ้ี ันตอ้ งดม่ื นํ้าตาจนอม่ิ แลว้ ”

หานมจู่ อื่ “……” เดมิ ทเี ป็ นฉากทโ่ี รแมนตกิ มาก หานมจู่ อื่ เกอื บจะรสู ้ กึ วา่ หวั ใจ ของตวั เองกําลังจะยอมแพใ้ หเ้ ขา แตเ่ ขาพดู ประโยคนก้ี ะทันหนั ทําเองบรรยากาศทสี่ วยงามพังทลายโดยตรง “หอื ?” เยโ่ มเ่ ซนิ ยน่ื มอื ลบู คางของเธอเบาๆ แลว้ หวั เราะเสยี งตํา่ “มารค์ หนา้ กล็ า้ งหนา้ ไมส่ ะอาด รักสวยรักงามมากขนาดนี้ ยงั จะ รอ้ งไห…้ … จะมรี อยตนี กาแลว้ ” หานมจู่ อ่ื “……” เธอยน่ื มอื ไปแตะคางตวั เอง เมอ่ื กตี้ อนทเ่ี ธอมาสกห์ นา้ ลา้ งไม่ สะอาดเหรอ? ตอนท่ี 578 ในชวี ติ น้ี ผหู้ ญงิ คนเดยี วของฉนั ก็คอื คณุ ความตกใจสะพรงึ กลวั ของหานมจู่ อื่ ในเมอ่ื ครู่ ไดห้ ายไปอยา่ ง ไมร่ ตู ้ วั แลว้ หญงิ สาวแตะเซร่ัมทค่ี างของเธอไวป้ ลายนว้ิ ทาทปี่ ลายจมกู ของเธอ “นมี่ ันอะไร?”

กไ็ ด ้ เธอลา้ งหนา้ ไมส่ ะอาดจรงิ ๆ หานมจู่ อื่ หนา้ แดงเล็กนอ้ ย ไมไ่ ดต้ อบกลบั คําพดู ของเยโ่ มเ่ ซนิ แตไ่ ดห้ นั หนา้ หนี ทศิ ทาง คอื จดุ ทที่ ลุ ักทเุ ลในเมอ่ื กี้ แตเ่ ธอยังเห็นไมช่ ดั มอื ใหญข่ องเยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ออื้ มมาปิดตาของ เธอไว ้ “อยา่ ไปดเู ลย ฉันพาคณุ ขน้ึ ไปชนั้ บนกอ่ น คณุ ไปอยชู่ นั้ บนสกั พัก” พดู จบ ก็ไมส่ นวา่ หานมจู่ อื่ จะเห็นดว้ ยหรอื เปลา่ ก็ไดอ้ มุ ้ ตวั เธอ ขน้ึ มาทนั ที แลว้ เดนิ ขนึ้ ไปชนั้ บน ยงิ่ กลวั มากเทา่ ไหรก่ ็ยงิ่ อยากรอู ้ ยากเห็นมากเทา่ นัน้ ตอนทเ่ี ดนิ ผา่ น หานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ อี่ ยากจะไปดอู กี แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื น คาดการณ์ลว่ งหนา้ ได ้ จับหวั ของเธอไว ้ “อยากดอู ะไร? กลัวก็ อยา่ ดเู ยอะ” จากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็อมุ ้ เธอกลบั ไปทห่ี อ้ งของเธอเอง วางเธอลง บนเตยี งนุ่มตวั ใหญ่ “อยทู่ นี่ ด่ี ๆี ชนั้ ลา่ งจัดการเสร็จเรยี บรอ้ ย ฉันคอ่ ยมาเรยี กคณุ ”

หลงั จากพดู เสร็จ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ออกไป หลงั จากทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ จากไป หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตาเล็กนอ้ ย นอน ลงบนเตยี งตวั ใหญท่ นี่ ุ่มละมนุ กอดผา้ หม่ ขา้ งๆไว ้ ในชว่ งเวลาน้ี ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทํากบั เธอ ไรท้ ต่ี จิ รงิ ๆ แตว่ า่ ……ใครกนั แน่ ทจ่ี ะเลน่ ตลกแบบน?ี้ ดจู ากเหตกุ ารณใ์ นชว่ งนี้ วันแรกพัสดกุ ระตา่ ยตาย บวกกบั หนูที่ ตายและคําวา่ ไปตายในโตะ๊ อาหารของวันน้ี ทัง้ หมดน่าจะเป็ น ฝี มอื ของคนคนเดยี วกนั แตค่ นทแ่ี กลง้ ทําเป็ นคนสง่ พัสดุ สง่ กลอ่ งมาให ้ กลับฆา่ ตวั ตาย อยา่ งกะทนั หนั ดผู วิ เผนิ เหมอื นเป็ นการฆา่ ตวั ตาย แตเ่ ป็ นการ ฆา่ ตวั ตายหรอื ไม่ ก็เป็ นปรศิ นา และคนทส่ี ะกดรอยตามเธอชว่ งสองวนั กอ่ น ในตอนนัน้ ทพ่ี วก เธอซอ่ นตวั อยใู่ นความมดื เนอื้ หาในสนทนาของพวกเขาฟังดู ไมค่ อ่ ยระมัดระวงั นัก แตเ่ หตใุ ดทงั้ สองคนไดก้ ลับไปยังเสน้ ทาง เดมิ อยา่ งกะทันหนั ทัง้ หมดนี้ ดเู หมอื นวา่ จะมคี นคอยบงการอยู่ เบอ้ื งหลงั

แตว่ า่ คนคนนค้ี อื ใครกนั แน่? กําลงั จะชว่ ยคนทท่ี ํารา้ ยเธอหรอื ? เธอไปขดั ใจใครอกี …… ในหวั สมองสบั สนมนึ งงไปหมด ชนั้ ลา่ งเกดิ อะไรขนึ้ หานมจู่ อื่ ไมร่ เู ้ ลย สดุ ทา้ ยนอนอยบู่ นเตยี ง แลว้ คอ่ ยๆหลับไป เมอ่ื เธอตน่ื ขน้ึ มาอกี ครัง้ กไ็ ดก้ ลน่ิ ขา้ วหอมฟ้งุ หานมจู่ อื่ ลมื ตาแลว้ ลกุ ขน้ึ นั่ง กเ็ ห็นเยโ่ มเ่ ซนิ น่ังอยขู่ า้ งหนา้ ตา่ ง ในทนั ที “ตนื่ แลว้ เหรอ” เยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ เสยี ง จงึ ลกุ ขน้ึ แลว้ เดนิ มาหาเธอ “เชฟเตรยี มอาหารเรยี บรอ้ ยแลว้ ปลกุ ขนึ้ มาทานอะไร หน่อย” เธอยังไมท่ ันทจี่ ะตอบสนอง ก็ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ อมุ ้ ขนึ้ มาอกี ครัง้ จากนัน้ ก็เดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง หานมจู่ อื่ “……คณุ ไมต่ อ้ งอมุ ้ ฉันตลอดเวลา ฉันมเี ทา้ เดนิ เอง ได”้ “เดนิ ไดม้ น่ั คง?”

เยโ่ มเ่ ซนิ แคป่ ระโยคเดยี ว ก็ทําใหเ้ ธอเกอื บสําลักตาย หานมจู่ ื่ อพดู ไมอ่ อกในทันใด เมอ่ื ลงไปถงึ ชนั้ ลา่ ง กไ็ ดพ้ บวา่ บนโตะ๊ อาหารนัน้ เต็มไปดว้ ยอาหารอรอ่ ยมากมาย ดเู หมอื นวา่ จะมอี ยมู่ ากมาย แตส่ ว่ นใหญก่ จ็ ะเป็ นการบํารงุ และ ใหร้ สจดื เป็ นหลกั ซงึ่ เป็ นสง่ิ ทดี่ แี ละไมม่ อี นั ตรายตอ่ อาการป่ วย ของเธอ ในเวลาทห่ี านมจู่ อื่ ตะลงึ กบั การเอาใจใสข่ องเชฟ กร็ สู ้ กึ ประทับใจดว้ ย เพราะอยา่ งไรแลว้ สงิ่ เหลา่ นกี้ ็ตอ้ งไดร้ ับคําสงั่ จากเยโ่ มเ่ ซนิ แน่นอน สง่ิ สกปรกบนพน้ื ไดร้ ับการเกบ็ กวางเรยี บรอ้ ยแลว้ ความตกใจ ในเมอ่ื ครนู่ ี้ ดเู หมอื นไมเ่ คยเกดิ ขน้ึ เลย “เชฟละ่ ” หานมจู่ อื่ มองดรู อบๆ พบวา่ รอบขา้ งไมม่ คี นอน่ื อยเู่ ลย มเี พยี ง เธอและเยโ่ มเ่ ซนิ สองคน “กลบั ไปแลว้ ”

เยโ่ มเ่ ซนิ ตักชามซปุ ใหก้ บั เธอ กําชบั ใหเ้ ธอดมื่ ลงไป อาหารมากเกนิ ไป แมว้ า่ หานมจู่ อื่ จะหวิ มาก แตอ่ าจเป็ นเพราะ กอ่ นหนา้ นไ้ี ดร้ ับความหวาดกลัว ตอนนเ้ี ธอจงึ ไมอ่ ยากอาหาร เลยกนิ ไดค้ อ่ นขา้ งนอ้ ย แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ ดทนเกลย้ี กลอ่ มใหเ้ ธอกนิ เยอะหน่อยมาโดย ตลอด ซงึ่ ทําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ เหมอื นตวั เองกําลังจะ กลายเป็ นเด็กแลว้ ในทส่ี ดุ เธอก็พดู ดว้ ยใบหนา้ บง้ึ ตงึ “คณุ อยา่ ใหฉ้ ันกนิ อกี เลย ฉัน กนิ ไมล่ งแลว้ จรงิ ๆ ถา้ คณุ กนิ อม่ิ แลว้ กก็ ลบั ไปกอ่ นเถอะ วันนี้ ฉันอยากอยเู่ งยี บ” เยโ่ มเ่ ซนิ วางตะเกยี บลง เมม้ รมิ ฝี ปากบางเล็กนอ้ ย “อยบู่ า้ นตวั คนเดยี ว ไมก่ ลวั เหรอ?” “ตราบใดทฉ่ี ันไมเ่ ปิดประตู ก็คงจะไมเ่ ขา้ มาในบา้ นมงั้ ? อกี อยา่ ง……” หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ มองอกี ฝ่ าย “คณุ ไดต้ ดิ ตงั้ กลอ้ งไวท้ ห่ี นา้ บา้ นฉันไมใ่ ชห่ รอื ? ทางฉันเกดิ อะไรขนึ้ คาดวา่ คณุ ก็ตอ้ งรหู ้ มด”

เมอื่ ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ขมวดควิ้ จอ้ งมองเธออยา่ งไมพ่ อใจ “ถงึ ตอนนคี้ ณุ ยังคดิ วา่ ฉันตดิ ตงั้ กลอ้ งไวท้ ห่ี นา้ บา้ นคณุ เหรอ?” หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ ยม้ิ ออ่ นๆ “ไมใ่ ชเ่ หรอ? หรอื จะตดิ ตงั้ ใน บา้ นฉันอกี ตวั ไหม? หรอื ฉันไปหอ้ งคณุ หาวดิ โี อ เพอื่ ใหค้ ณุ ใช ้ พสิ จู นค์ วามบรสิ ทุ ธขิ์ องตวั เอง?” พดู จบ หานมจู่ อื่ ก็วางชามและตะเกยี บในมอื ลง พดู เสยี งเบา “เอาละ่ ฉันรวู ้ า่ คณุ ไมอ่ ยากยอมรับ เพราะกลวั วา่ ฉันจะมี ความคดิ ทด่ี อื้ รัน้ แตช่ ว่ งสองวนั มาน้ี เกดิ เรอ่ื งขนึ้ มากมาย ตอนนฉี้ ันสามารถเขา้ ใจสง่ิ ทคี่ ณุ ทําแลว้ ดงั นัน้ แมว้ า่ จะตดิ ตงั้ กลอ้ ง ฉันกไ็ มโ่ ทษคณุ ” เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย เธอไมโ่ ทษตวั เองแลว้ เหรอ? เขาหรต่ี ามองพจิ ารณาหานมจู่ อ่ื พยายามคน้ หาอารมณ์ ทแ่ี ตกตา่ งบนใบหนา้ ของเธอ “วนั นขี้ อบคณุ มาก ทที่ ําเพอื่ ฉันมากขนาดน”้ี กรามทต่ี งึ แน่นของเยโ่ มเ่ ซนิ คลายออกชว่ั ขณะ ไมค่ าดคดิ วา่ เธอจะกลา่ วขอบคณุ กบั ตวั เอง ทันใดนัน้ กร็ สู ้ กึ วา่ ทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งทต่ี วั เองทําในชว่ งนี้ เพราะประโยคน้ี คมุ ้ คา่ ยง่ิ นัก

สดุ ทา้ ยหานมจู่ อ่ื สง่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไปถงึ หนา้ ประตู อดไมไ่ ดท้ จี่ ะพดู ประโยคหนงึ่ “ทจ่ี รงิ คณุ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเฝ้ามองฉันแบบนต้ี ลอดเวลา ไมค่ มุ ้ คา่ ” ประโยคนี้ เธอพดู จากใจจรงิ ใครจะรวู ้ า่ หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ฟังจบ กห็ นั มองเธออยา่ งลกึ ซงึ้ “ในชวี ติ น้ี ผหู ้ ญงิ คนเดยี วของฉันกค็ อื คณุ ฉันไมม่ องคณุ แลว้ จะไปมองใคร?” หานมจู่ อ่ื “……” “หลงั ทานอาหารเสร็จ ก็รบี พักผอ่ น มเี รอื่ งอะไรกโ็ ทรหาฉัน” เยโ่ มเ่ ซนิ ยนื่ มอื ออกไป ปิดประตกู นั ขโมยใหเ้ ธอ ปัง! ประตกู นั ขโมยกนั้ ทัง้ สองออกจากกนั หานมจู่ อื่ ยนื เหมอ่ ลอยอยู่ ทเี่ ดมิ นกึ ถงึ ประโยคทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ พดู ในเมอ่ื ก้ี ในชวี ติ นี้ เธอเป็ นผหู ้ ญงิ หนง่ึ เดยี ว……

ประโยคนี้ จรงิ จังหรอื เปลา่ ……หรอื แคพ่ ดู เลน่ ๆ ? ดกู ารกระทําในชว่ งนขี้ องเขา ก็ดเู หมอื นไมใ่ ชเ่ รอื่ งโกหก แตใ่ นตอนนัน้ ระหวา่ งเขากบั เสโ่ ยวละ่ ? ในตอนน้ี เธอเลอื กทจี่ ะเชอ่ื เขา แตส่ ดุ ทา้ ยตอนทเี่ ธอจากไป เขากไ็ มไ่ ดใ้ หค้ ําอธบิ ายกบั เธอเลย หานมจู่ อ่ื พงิ ประตไู ว ้ คอ่ ยๆหลับตาลง สกั พัก เธอถงึ ไดก้ ลับสสู่ ภาพเดมิ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา โทรหาเสยี่ วเหยยี น “เสย่ี วเหยยี น เธอเลกิ งานหรอื ยัง?” “หา๊ ? มจู่ อ่ื ฉันเลกิ งานแลว้ ลมื บอกกบั เธอ คนื นฉี้ ันกบั เสยี่ วหม่ี โตว้ จะกลับไปทบ่ี า้ นตระกลู หานพรอ้ มกนั …… แคก่ ๆ ฉันคดิ ถงึ สงิ่ ทฉี่ ันพดู กบั เธอในเมอ่ื คนื กย็ งั รสู ้ กึ วา่ ชว่ งนฉี้ ันอยา่ เพงิ่ กลับไปกอ่ นดกี วา่ รอเธอจัดการปัญหาความรักเสร็จ แลว้ คอ่ ย วา่ กนั ”

ตอนท่ี 579 ปญั หาความรกั “……ปัญหาความรัก?” หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ สคี่ ํานี้ ปวดหวั เล็กนอ้ ย เธอยน่ื มอื นวดระหวา่ งคว้ิ ของตัวเองเบาๆ ทบทวนสง่ิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ในสองสามวนั ทผี่ า่ นมา พดู อยา่ งจนใจ “ก็ได ้ ยังไงชว่ งนท้ี บี่ า้ นก็ไมป่ ลอดภยั เธออยกู่ บั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ฉันก็รสู ้ กึ โลง่ ใจ ใชแ่ ลว้ พช่ี ายฉันไมไ่ ดส้ งสยั ใชไ่ หม?” “น่าจะไมน่ ะ ฉันเห็นเขาปกตเิ หมอื นเดมิ อาจจะเป็ นเพราะฉัน เอง……ฉันไมก่ ลา้ สงั เกตเขาดว้ ย เลยไมร่ สู ้ ถานการณ์ของเขา เป็ นอยา่ งไร แตฉ่ ันคดิ วา่ ตราบใดทเี่ ขาไมไ่ ปถามเธอ ก็ไมน่ ่าจะ มปี ัญหาอะไร?” “อมื ” ทัง้ สองคยุ กนั อกี สกั พัก หานมจู่ อ่ื ถงึ ไดว้ างสายลง สําหรับเหตผุ ลทอ่ี อกจากบา้ นของเสยี่ วเหยยี นนี้ เธอรสู ้ กึ จน ปัญญา แตง่ ก็ทําไดแ้ คย่ อมรับ * ในวนั รงุ่ ขนึ้

ตอนทห่ี านมจู่ อ่ื ตนื่ ขน้ึ มา รสู ้ กึ รา่ งกายดขี น้ึ มาก มอื เทา้ ก็ผอ่ น คลายไมน่ อ้ ย การนอนหลับเป็ นยาทด่ี ที ส่ี ดุ สําหรับการเจ็บป่ วย จรงิ ๆดว้ ย เธอลา้ งหนา้ แปรงฟันแตง่ ตวั เปลย่ี นเสอื้ ผา้ ตามปกติ จากนัน้ ก็ แตง่ หนา้ ลงไปชนั้ ลา่ ง เธอทําอาหารเชา้ เอง เตรยี มจะเอาไปกนิ ตอนไปบรษิ ัท แตเ่ มอ่ื เธอทําเสร็จแลว้ ถงึ ไดพ้ บวา่ ตวั เองทําเกนิ ทห่ี นง่ึ หานมจู่ อ่ื มองอาหารเชา้ ทเ่ี กนิ มาตรงหนา้ อยา่ งงนุ งง ทันใดนัน้ ในหวั สมองก็นกึ ถงึ ใบหนา้ ทหี่ ลอ่ เหลาขน้ึ มา เธอดงึ สตกิ ลับมากะทนั หนั สา่ ยหวั เล็กนอ้ ย ไมใ่ ช่ เธอจะทําอาหารเชา้ ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ โดยไมร่ ตู ้ วั ไดอ้ ยา่ งไร? ทงั้ ๆทท่ี อ่ี ยากจะปฏเิ สธเขาแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? สดุ ทา้ ย หานมจู่ อื่ ก็ถอื อาหารเชา้ ทัง้ สองชนิ้ ออกจากบา้ น หลังจากล็อคประตแู ลว้ กย็ นื รออยทู่ ห่ี นา้ ลฟิ ต์ เธอจอ้ งมอง ป่ มุ กดลฟิ ต์ หวั ใจกด็ เู หมอื นกระเพอื่ มขน้ึ เรอ่ื ยๆ ตามชนั้ ลฟิ ตท์ ่ี ขน้ึ มา แลว้ เรม่ิ รสู ้ กึ ตน่ื เตน้ เล็กนอ้ ย

เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง ทันใดนัน้ กร็ สู ้ กึ หงดุ หงดิ กบั อารมณ์ของ ตวั เอง เพราะวา่ เธอถงึ กบั คาดหวังวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะเปิดประตใู นเวลาน้ี แลว้ เดนิ ออกมา เมอ่ื รตู ้ วั วา่ ตวั เองมคี วามคดิ นอี้ ยา่ งชดั เจน สหี นา้ ของหานมจู่ ่ื อยง่ิ ดแู ยล่ ง ดงั นัน้ เธอจงึ อยากใหล้ ฟิ ตข์ น้ึ มาเร็วๆ เธอจะไดร้ บี เขา้ ไปในลฟิ ตเ์ พอ่ื หลกี เลยี่ งเขา กอ่ นทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ จะออกมา มฉิ ะนัน้ ตอนนเ้ี ธอมคี วามคดิ เชน่ นี้ ก็ไมร่ วู ้ า่ จะสหู ้ นา้ เยโ่ มเ่ ซนิ กบั ยังไง ดงิ —— ในทส่ี ดุ ลฟิ ตก์ ็เปิดออกตามความคาดหวงั ของเธอ หานมจู่ อ่ื รบี เดนิ เขา้ ไปอยา่ งรวดเร็ว กลวั วา่ ในวนิ าทถี ัดไป เยโ่ มเ่ ซนิ ก็จะ ออกมาจากบา้ น เธอเฝ้าดปู ระตลู ฟิ ตป์ ิดลงอยา่ งชา้ ๆ ตอนทขี่ า้ งในลฟิ ตเ์ หลอื เธอ แคค่ นเดยี ว หานมจู่ อ่ื พบวา่ ในทส่ี ดุ เธอก็ถอนหายใจดว้ ยความ โลง่ อก แตใ่ นขณะเดยี วกนั ในใจกม็ คี วามรสู ้ กึ ผดิ หวงั บางอยา่ ง

เธอยนื่ มอื กมุ หวั ใจของตวั เองไว ้ รําคาญกบั ความรสู ้ กึ แบบนยี้ ง่ิ นัก เธอควรมใี จดง่ั นํ้านงิ่ ตอ่ ใหไ้ มส่ ามารถทําได ้ กไ็ มค่ วรมคี วามคดิ แบบนก้ี บั เยโ่ มเ่ ซนิ ตัง้ แตว่ นิ าทที เ่ี ธอคดิ จะกลับมาในประเทศ เธอกไ็ ดต้ ัดสนิ ใจแลว้ ทจ่ี ะปิดผนกึ อารมณ์ทงั้ หมดของตวั เอง แตไ่ มค่ าดคดิ วา่ …… คนคํานวณมสิ ฟู ้ ้าลขิ ติ ลฟิ ตเ์ คลอ่ื นตวั ลงอยา่ งราบรนื่ ระหวา่ งทางไมม่ คี นเขา้ มาเลย สกั คน มเี พยี งตวั เธอเองอยา่ งเงยี บสงบ มาถงึ ชนั้ แรกอยา่ งราบรนื่ หานมจู่ อ่ื หายใจเขา้ ลกึ ๆ เก็บอารมณ์ ของตวั เองใหเ้ รยี บรอ้ ย เผยรอยยมิ้ ออกมา ไมเ่ ป็ นไร แซนวชิ สองชน้ิ เดย๋ี วไปทบี่ รษิ ัท เธอเตรยี มเอาไวใ้ ห ้ เสยี่ วเหยยี นดว้ ย ยงั ไงกแ็ ลว้ แต่ มนั ก็ไมใ่ ชว่ า่ จะใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ดงิ ——

หานมจู่ อ่ื ใบหนา้ มรี อยยมิ้ เหยยี บรองเทา้ สน้ สงู ไว ้ เตรยี มออก จากลฟิ ต์ แตเ่ มอ่ื เงยหนา้ ขน้ึ เห็นคนทอ่ี ยดู่ า้ นนอก กถ็ งึ กบั ตก ตะลงึ ชายทยี่ นื อยปู่ ระตลู ฟิ ต์ สหี นา้ ดกู งั วลเล็กนอ้ ย ลมหายใจไม่ สมํา่ เสมอ แตใ่ บหนา้ ยงั คงหลอ่ เหลา นอกจากเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ ยงั จะมใี ครไดอ้ กี ?” เขาเดนิ ไปขา้ งหนา้ ก็กา้ วเขา้ ไปในลฟิ ต์ จับขอ้ มอื ของเธอไว ้ นํ้าเสยี งมคี วามกงั วลเล็กนอ้ ย “ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?” หานมจู่ อ่ื “……เรอ่ื ง เรอ่ื งอะไร?” เยโ่ มเ่ ซนิ หรตี่ าลงเล็กนอ้ ย มองเธอตงั้ แตห่ วั จรดเทา้ ยนื ยนั วา่ เธอปลอดภัย ถงึ ไดถ้ อนหายใจดว้ ยความโลง่ อก จากนัน้ ดงึ เธอ ออกจากลฟิ ต์ “มอี ะไรเหรอ?” หานมจู่ อื่ ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไมเขาถงึ รสู ้ กึ กงั วลมาก ขนาดน้ี ยง่ิ ไมค่ าดคดิ วา่ จะไดพ้ บเขาทน่ี ี่ หรอื วา่ เขามารอเธออยทู่ น่ี ?ี่ แตด่ สู หี นา้ ของเขากไ็ มค่ อ่ ยเหมอื น เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ รมิ ฝี ปากบาง จอ้ งมองเธอดว้ ยสหี นา้ จรงิ จัง

“ตอ่ ไปตอนทฉี่ ันไมอ่ ยู่ คณุ อยา่ ออกไปเรอื่ ย” “เพราะอะไร? แคข่ น้ึ ลฟิ ตเ์ ทา่ นัน้ ” “แมจ้ ะเป็ นแคล่ ฟิ ตก์ ็ไมไ่ ด”้ สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ดบู ง้ึ ตงึ มาก อารมณก์ เ็ หมอื นจะโกรธเล็กนอ้ ย “รไู ้ หมวา่ เมอ่ื กต้ี อนนฉ้ี ันเห็น คณุ ออกมาจากโทรศพั ท์ ฉันรสู ้ กึ ตกใจมากแคไ่ หน? ฉันแค่ ออกไปซอื้ อาหารเชา้ ใหค้ ณุ ครเู่ ดยี ว คณุ ตอ้ งทําใหค้ นกงั วล ขนาดนเี้ ลยหรอื ?” หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตา “คณุ บอกวา่ เมอ่ื กเ้ี ห็นฉันในโทรศพั ท?์ ” เย่ โมเ่ ซนิ “……” หานมจู่ อ่ื ยมิ้ เบาๆ พดู เยาะเขา “พดู อยา่ งนี้ คณุ กย็ อมรับวา่ คณุ ตดิ ตงั้ กลอ้ งไวท้ หี่ นา้ บา้ นฉัน?” เยโ่ มเ่ ซนิ กดั ฟันกรามของตวั เอง ถกู กบั ดกั ของเธอ ตอนทรี่ สู ้ กึ ประหมา่ ตกใจจนได ้ เขาไมต่ อบ แตก่ ็ถอื วา่ ยอมรับแลว้ เมอื่ เห็นทา่ ทางยอมแพข้ องเขา หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เองอารมณ์ ดไี มน่ อ้ ย ก็ไมร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะเธอรสู ้ กึ ผดิ หวงั เล็กนอ้ ยทไี่ มไ่ ดเ้ ห็น

เขา แตแ่ ลว้ กไ็ ดเ้ ห็นเขาปรากฏตวั กะทนั หนั ความดใี จแบบนี้ ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ อารมณด์ ขี นึ้ มา หรอื เป็ นเพราะเธอวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จน เงยี บเหมอื นคนใบ ้ สรปุ คอื ตอนนเี้ ธออารมณ์ดไี มน่ อ้ ย ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ ถามขนึ้ กอ่ น “คณุ ไปซอ้ื อาหารเชา้ ใหฉ้ ันเหรอ? ซอื้ อะไร?” แววตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ยังคงรสู ้ กึ กลัดกลมุ ้ เล็กนอ้ ย แตเ่ มอ่ื ฟัง นํ้าเสยี งทก่ี ระปรก้ี ระเปรา่ ของเธอ ตวั ก็ปลอดภยั เลยยนื่ ถงุ ให ้ เธอ “ซอ้ื ตามอารมณ”์ เธอยนื่ มอื รับเขา้ มา เปิดถงุ ออกมาดู กลน่ิ หอมโชยมาทใี่ บหนา้ ทันที เป็ นนมสดอนุ่ ๆ และไขม่ ว้ นเล็กๆ เธอมองดสู กั พัก แลว้ เงยหนา้ ขน้ึ มองอยา่ งงนุ งง “ดเู หมอื นจะซอื้ แคช่ ดุ เดยี ว” “สําหรับคณุ ” เยโ่ มเ่ ซนิ ตอบบทสนทนาอยา่ งเป็ นธรรมชาติ จากนัน้ กย็ น่ื มอื ไปหยบิ กญุ แจรถในมอื “ไปกนั เถอะ”

หานมจู่ อื่ ทถ่ี กู แยง่ กญุ แจรถ ไมไ่ ดค้ าดคดิ ไว ้ ตามไปดว้ ยสหี นา้ งนุ งง “ไปไหน?” “คณุ ตนื่ เชา้ ขนาดนี้ ไมใ่ ชว่ า่ จะไปทบี่ รษิ ัทหรอื ? ฉันสง่ คณุ ไป” หานมจู่ อื่ ชะงัก ทแ่ี ทเ้ ขาคาดเดาไวก้ อ่ นแลว้ วา่ เธอจะไปที่ บรษิ ัท ดงั นัน้ จงึ ไปซอ้ื อาหารเชา้ ใหเ้ ธอเหรอ? ถงุ ทถี่ อื อยใู่ นมอื เหมอื นจะรอ้ นระอขุ น้ึ มาในทันใด หานมจู่ อื่ เหลอื บมองไปทนี่ ม และไขม่ ว้ น เดนิ ตามเขาไปทลี่ านจอดรถ หลังจากขนึ้ รถ หานมจู่ อ่ื กค็ าดเข็มขดั นริ ภัยใหต้ วั เองอยา่ ง เงยี บๆ หลงั จากรถขบั ออกจากชมุ ชน เยโ่ มเ่ ซนิ หมนุ พวงมาลัยพรอ้ ม กบั พดู กําชบั “นมยงั รอ้ นๆ ดมื่ ตอนยังรอ้ นอยู่ อยา่ ใจลอย จะถงึ บรษิ ัทเร็วๆนแ้ี ลว้ ” นมรอ้ นถกู หานมจู่ อ่ื กําไวใ้ นมอื เธอรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ ตอ้ งดม่ื ตอนรอ้ น คดิ ไปคดิ มา ในทส่ี ดุ เธอกอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเงยหนา้ ขนึ้ “อาหารเชา้ แคช่ ดุ เดยี วเหรอ” เยโ่ มเ่ ซนิ “อมื ”

“คณุ ทานแลว้ หรอื ?” หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามอกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ ชวั่ ขณะ พยกั หนา้ “อมื ” หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ แปลกเล็กนอ้ ย อดไมไ่ ดท้ จี่ ะหรตี่ ามองพจิ ารณาเย่ โมเ่ ซนิ กอ่ นหนา้ นท้ี ถี่ ามเขา คําตอบของเขาไมม่ กี ารลงั เลเลย แตต่ อน ทเี่ ธอถามเขา เรอ่ื งเขาทานอาหารเชา้ เขาลงั เลอยสู่ กั พัก กอ่ น จะพยกั หนา้ จะเห็นไดว้ า่ … “ทันทที คี่ ณุ ตนื่ นอน กไ็ ปซอ้ื อาหารเชา้ ใหฉ้ ันแลว้ ?” “อมื ” “แลว้ คณุ บอกวา่ คณุ กนิ แลว้ มันสอดคลอ้ งกนั ไหม?” ประโยค สดุ ทา้ ย หานมจู่ อื่ ราวกบั เคน้ ถาม ตอนที่ 580 ฉนั แยม่ ากเลยใชไ่ หม

มอื ทจี่ ับพวงมาลัยไวช้ ะงักครหู่ นง่ึ ไดอ้ ยบู่ นถนนพอดี รมิ ฝี ปาก บางของเขา ยกโคง้ เล็กนอ้ ยอยา่ งสวยงาม ดวงตาสอ่ งแสง ประกายดจุ ดวงดาว ทันใดนัน้ เขาก็หาโอกาสหนั หนา้ มองเธอ “คณุ เป็ นหว่ งฉัน?” หานมจู่ อื่ “……” เธอมองเขาครหู่ นง่ึ หันหนา้ มองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง “ถอื วา่ ฉันไมไ่ ดพ้ ดู อะไร?” เธอไมอ่ ยากยอมรับหรอก วา่ ตวั เองหว่ งใยเขา แตเ่ พราะเขาซอื้ อาหารเชา้ ใหต้ วั เอง ของตวั เขาเองกลบั ไมไ่ ดซ้ อื้ เรอื่ งแบบนี้ ไมว่ า่ จะเป็ นใครแลว้ กจ็ ะตอ้ งเกดิ ความรสู ้ กึ ผดิ อยา่ งงา่ ยดาย? เธอหยบิ นมออกมาดม่ื คําหนง่ึ ของเหลวอนุ่ ๆไหลลงคอลงไปใน กระเพาะ หลังจากทเ่ี ธอกดั ไขม่ ว้ นคําหนง่ึ ก็ไดบ้ บี ถงุ ทเ่ี ธอนํา ออกมาแน่นขน้ึ อกี หน่อย จะใหเ้ ขาไหม?

อยา่ งไรสกั แซนวชิ เธอก็ทําใหเ้ ขาโดยจติ ใตส้ ํานกึ หรอื ไม…่ … กใ็ หเ้ ขาเสยี เลย? ถา้ เขาพดู อะไร กแ็ คพ่ ดู วา่ เป็ นของตอบแทน? แตไ่ มว่ า่ จะคดิ ยังไง หานมจู่ อ่ื ก็ไมส่ ามารถเอาออกมาได ้ รถกไ็ ดข้ บั เคลอ่ื นไปขา้ งหนา้ อยา่ งเงยี บๆเชน่ น้ี จนกระท่ังมาถงึ ใตอ้ าคารบรษิ ัท หานมจู่ อ่ื ไดก้ นิ ไขม่ ว้ นและนมสดเขา้ ไปในทอ้ ง แลว้ เธอเอาทชิ ชเู่ ชด็ มมุ ปาก “ขอบคณุ ” หลงั จากกลา่ วคําขอบคณุ เสร็จ เธอกําลังก็เปิดประตลู งจากรถ แตท่ นั ใดนัน้ ก็นกึ อะไรขน้ึ มา “ใชแ่ ลว้ คณุ จะขบั รถของฉันกลบั ไปทช่ี มุ ชน?” เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ รมิ ฝี ปากบาง พดู อยา่ งเย็นชา “ไมไ่ ปทช่ี มุ ชน ไป บรษิ ัท” “ไปบรษิ ัท?” หานมจู่ อื่ เบกิ ตากวา้ งอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ชไี้ ปทร่ี ถ ของตวั เอง “คณุ จะขบั รถของฉันไป คณุ แน่ใจ?”

รถคนั นข้ี องเธอ ถงึ แมจ้ ะไมไ่ ดแ้ ยม่ าก แตเ่ มอื่ เทยี บกบั รถทเ่ี ย่ โมเ่ ซนิ ขบั ประจําแลว้ รถของตวั เอง เทยี บเศษเสยี้ วของเขา ไมไ่ ดเ้ ลยสกั นดิ ราคาก็แตกตา่ งกนั ยง่ิ นัก เขาขบั รถของตวั เองไปบรษิ ัท ไมร่ สู ้ กึ เสยี หนา้ หรอื ? “มปี ัญหาอะไร?” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ กวาดมองเธอ “ตอนเลกิ งาน ฉันมารับคณุ คณุ ดแู ลตวั เองใหด้ ”ี หานมจู่ อื่ “……” ดเู หมอื นวา่ เขาจะทําจรงิ ทนั ใดนัน้ กน็ กึ ถงึ คําพดู เหลา่ นัน้ ทเ่ี ขา พดู กบั ตวั เองในเมอื่ คนื เขาบอกวา่ จะอยเู่ คยี งขา้ งตวั เองตลอด จนกวา่ จะสอบสวนชดั เจน ดเู หมอื นวา่ เขาจะทําตามทพ่ี ดู จรงิ ๆ ดว้ ย แตว่ า่ …… เขารับสง่ ตัวเองไปมาแบบนี้ ไมเ่ หนอ่ื ยหรอื ไง?” หานมจู่ อื่ จับถงุ ในมอื ไวแ้ น่น ทันใดนัน้ ก็รสู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ย เธอคดิ ครหู่ นงึ่ ยนื่ ถงุ ในมอื ใหเ้ ขา “ใหค้ ณุ ”

เยโ่ มเ่ ซนิ คว้ิ ขมวดอยา่ งสงสยั ยน่ื มอื รับถงุ เขา้ มา ไมร่ อใหเ้ ขา ถามตวั เอง หานมจู่ อ่ื กอ็ ธบิ ายกอ่ น “เดมิ ทนี เี่ ป็ นอาหารเชา้ ทฉ่ี ันทําไวก้ นิ เอง แตค่ ณุ ซอื้ อาหารเชา้ มาฝากฉันแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ดงั นัน้ ชดุ นข้ี องฉัน กก็ นิ ไมไ่ หวแลว้ ก…็ … ใหค้ ณุ แลว้ กนั ” “สองชดุ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ มองแซนวชิ สองชน้ิ ในถงุ แววตาสดี ําสนทิ ปรากฏรอยยมิ้ จางๆ รมิ ฝี ปากบางเมม้ เล็กนอ้ ย “คณุ กนิ มาก ขนาดน?ี้ ” “ใช…่ …ปกตฉิ ันก็กนิ อาหารเชา้ สองชดุ ปัญหาอะไรไหม?” ยงิ่ อธบิ าย ก็ยงิ่ รอ้ นตวั คอื อยา่ งไรกนั ? หานมจู่ อื่ เห็นรอยยม้ิ เจา้ เลห่ ท์ ม่ี มุ รมิ ฝี ปากของเขา ทนเขาไมไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ กดั ฟันแลว้ พดู วา่ “ฉันขนึ้ ไปกอ่ น คณุ จะกนิ ไมก่ นิ กช็ า่ ง” จากนัน้ กป็ ิดประตรู ถ หนั เดนิ ไปทนั ที ทง้ิ ภาพดา้ นหลังใหเ้ ยโ่ ม่ เซนิ เทา่ นัน้ เธอกา้ วเดนิ อยา่ งเรง่ รบี เขา้ ไปในประตขู องบรษิ ัทอยา่ งรวดเร็ว จากนัน้ กห็ ายไปจากสายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ

ในทสี่ ดุ กส็ มั ผัสไมถ่ งึ สายตาทจ่ี ับจอ้ งจนรสู ้ กึ ทะลทุ ะลวงนัน้ แลว้ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดถ้ อนหายใจดว้ ยความโลง่ อก หลังจากเขา้ ไปในลฟิ ต์ ขน้ึ ไปชนั้ บน หานมจู่ อื่ กต็ รงไปทหี่ อ้ ง ทํางานของตวั เองทนั ที เธอเพง่ิ น่ังลงไปไดไ้ มน่ าน โทรศพั ทก์ ็ดงั ขน้ึ เป็ นเสยี งเตอื น ของ WeChat หานมจู่ อ่ื เปิดออกมาดู คอื ขอ้ ความทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ มา ประโยคสนั้ ๆ มเี พยี งสค่ี ํา {ฉันจําไดแ้ ลว้ } เขาจําไดแ้ ลว้ ? หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ สบั สนเล็กนอ้ ย เขาจําอะไรได?้ หานมจู่ อ่ื ขมวดควิ้ ถอื โทรศพั ทไ์ ว ้ กําลงั คดิ วา่ จะตอบกลับเยโ่ ม่ เซนิ อยา่ งไร? หลังจากครนุ่ คดิ ครหู่ นงึ่ เธอก็ไดว้ างโทรศพั ทล์ ง ตดั สนิ ใจทจ่ี ะไมส่ นใจเขา *

ตอนทเี่ สย่ี วเหยยี นมาทํางาน กเ็ ห็นหานมจู่ อ่ื อยใู่ นหอ้ งทํางาน แลว้ รสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย “เขา้ มาเร็วขนาดน?้ี ฉันยงั คดิ วา่ ……วนั นเ้ี ธอยงั จะไมม่ าบรษิ ัท เสยี อกี ” เสยี่ วเหยยี นนั่งลงขา้ งๆเธอโดยตรง แลว้ ขยับเบยี ดเธอ “เมอ่ื คนื เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไลถ่ ามฉันอยกู่ นั นาน ผชู ้ ายทอ่ี ยใู่ นหอ้ ง ทํางานเมอ่ื วานเป็ นใคร?” เมอื่ ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ กห็ ายใจสะดดุ “เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไลถ่ ามเหรอ?” “แตเ่ ขาบอกใหฉ้ ันอยา่ บอกเธอ เพราะกลวั วา่ คณุ จะรสู ้ กึ กงั วล บอกวา่ คณุ ขอใหเ้ ขาเกบ็ เป็ นความลบั ” “หานมจู่ อื่ “……เจา้ หนูตวั รา้ ย ฉันใหเ้ ขาเก็บเป็ นความลบั เขา ยงั จะบอกเธอ?” เสยี่ วเหยยี นเบะปากอยา่ งไมพ่ อใจ “ตอ่ ใหจ้ ะเก็บเป็ นความลับ ก็เก็บเป็ นความลบั ตอ่ คนภายนอก ฉันไมใ่ ชค่ นนอกเสยี หน่อย ฉันอาศยั อยกู่ บั พวกเธอมาตงั้ หลายปี มเี รอ่ื งอะไรทไ่ี มส่ ามารถ บอกฉันได ้ อกี อยา่ ง เรอ่ื งราวของเธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ฉันรดู ้ ยี งิ่ กวา่ ตวั เธออกี !”

“รดู ้ ยี ง่ิ กวา่ ตวั ฉัน!” เสยี่ วเหยยี นนงิ่ เงยี บ ยน่ื นวิ้ มอื ออกมาบบี “ฮฮิ ิ เรอื่ งทฉี่ ันรู ้ แค่ นอ้ ยกวา่ เธอนดิ หน่อยเอง ~” หานมจู่ อ่ื จนใจจรงิ ๆ สา่ ยหวั เล็กนอ้ ย หยบิ ปากกาขนึ้ มา เปิด เอกสาร พรอ้ มกบั ถามวา่ “ไมพ่ ดู ถงึ ฉันแลว้ พดู เรอื่ งเธอแลว้ กนั พัฒนากบั พชี่ ายฉันเป็ นอยา่ งไรบา้ ง? หลังจากทเี่ ขาปฏเิ สธเธอ ชว่ งนเ้ี ธออาศยั อยใู่ นตระกลู หาน ไดด้ ําเนนิ การอะไรหรอื เปลา่ ?” เมอื่ พดู ถงึ เรอ่ื งน้ี สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี น ก็ทอ้ แทข้ นึ้ มา “เธออยา่ พดู ถงึ เลย หลงั จากทพ่ี ช่ี ายของเธอปฏเิ สธฉันในวันนัน้ ตอนนเี้ ขาถอื วา่ ฉันเป็ นคนลอ่ งหนโดยสน้ิ เชงิ ตอนเชา้ ทงั้ ๆทเ่ี ขา สง่ ฉันกบั เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไปโรงเรยี น แตเ่ ขาไมส่ นใจฉันเลย ตอน ลงจากรถทบ่ี รษิ ัท ยังเป็ นคนขบั ทเ่ี ตอื นฉัน ตอนทฉี่ ัน ออกไป…… เขากไ็ มไ่ ดเ้ หลอื บมองฉันเลยดว้ ยซํ้า” เมอ่ื พดู ถงึ ตรงนี้ เสย่ี วเหยยี นก็กม้ หนา้ ลง รมิ ฝี ปากสแี ดงทํามยุ่ “มจู่ อื่ ฉันแยม่ ากเลยใชไ่ หม? พช่ี ายของเธอจงึ ปฏเิ สธฉัน โดย ไมต่ อ้ งคดิ เลย ตอนนดี้ เู หมอื นมองฉันแวบเดยี ว ยังเป็ นสง่ิ ทเี่ กนิ

ความจําเป็ น? บางทฉี ันก…็ … เสยี ใจจรงิ ๆนะ และฉันก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เองไรย้ างอายจรงิ ๆ ทัง้ ๆทเ่ี ขากป็ ฏเิ สธฉันแลว้ แตฉ่ ันก็แสรง้ ทําเป็ นวา่ เขายงั ไมไ่ ดป้ ฏเิ สธฉัน ยังตามเสยี่ วหมโ่ี ตว้ กลับไปที่ บา้ นตระกลู หานดว้ ย” ในขณะทพี่ ดู เสยี่ วเหยยี นกมุ หวั ของตวั เองดว้ ยความทกุ ขใ์ จ รอ้ งไหบ้ น่ ไป “ฉันรสู ้ กึ วา่ ตอนนฉ้ี ันไมแ่ ตกตา่ งจากผหู ้ ญงิ ทต่ี าม ราวรี ังควานพวกนัน้ เลย ในสายตาของพชี่ ายเธอ ฉันจะตอ้ งเป็ น แบบทนี่ ่ารําคาญมากแน่ๆ” เมอ่ื เห็นเสย่ี วเหยยี นเชน่ นี้ หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ ปวดใจในทันใด อด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะเออ้ื มมอื ไปลบู หวั ของเธอ “เป็ นไปไดย้ งั ไง? เธอดเี ลศิ ขนาดน้ี พช่ี ายของฉันแคไ่ มพ่ บ จดุ เดน่ ของเธอเทา่ นัน้ …… อกี อยา่ ง พดู ตามตรง เธอดวู า่ เลขาซไู มย่ อดเยย่ี มหรอื เปลา่ ? แต…่ … แมแ้ ตเ่ ธอ ยังไมไ่ ดร้ ับ ความชนื่ ชอบจากพชี่ ายฉัน ดงั นัน้ ……” “ดงั นัน้ เพราะอะไร” “ฉันเดาวา่ พชี่ ายฉัน น่าจะไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งความรสู ้ กึ ” หานมจู่ อื่ มอื เทา้ คางไว ้ มอื ขา้ งหนงึ่ หมนุ ดนิ สอเลน่ พดู วเิ คราะห์ “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ จนขนาดนเี้ ขายังจะไมม่ แี ฟนไดอ้ ยา่ งไร? ฉันฟัง

ออกจากน้ําเสยี งของเขา เพราะฉันหายตวั ไปตงั้ แตเ่ ด็ก เพราะ เรอ่ื งของฉัน คณุ แมป่ ่ วยจนเสยี ชวี ติ ในเวลาตอ่ มา บา้ นนเ้ี พราะ พชี่ ายของฉันแบกรับไวเ้ พยี งลําพัง ดงั นัน้ …… เขาน่าจะมคี วาม กดดนั มาก ฉันรสู ้ กึ วา่ เขาใชช้ วี ติ เพอื่ คนอน่ื มาโดยตลอด…… ตอนที่ 581 ศาลาใกลน้ ํา้ ยอ่ มจะไดร้ บั แสงจนั ทรก์ อ่ น คําพดู พวกนี้ เสย่ี วเหยยี นจะไมเ่ ห็นดว้ ยไดย้ ังไงกนั หลายปีมานเ้ี ธอทํางานอยกู่ บั มจู่ อื่ มาตลอด ก็เห็นความดที ห่ี าน ชงิ ทําตอ่ มจู่ อื่ ทัง้ หมด เห็นจนเธอรสู ้ กึ อจิ ฉามาก แตแ่ คว่ า่ เธอ ไมไ่ ดอ้ ยากเป็ นนอ้ งสาวของหานชงิ ตอนเรม่ิ แรกนัน้ เธอก็ไมไ่ ด ้ ชอบอะไรหานชงิ มากหรอก จนกระท่งั ในเวลาตอ่ มา…… พอคดิ ถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เสยี่ วเหยยี นก็ดงึ สตกิ ลบั มาทนั ที “เธอพดู ถกู เขาอาจจะเป็ นคนดา้ นชาไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งอารมณ์ ความรสู ้ กึ หรอื อาจจะบอกวา่ ไมใ่ ชไ่ มเ่ ขา้ ใจ แตว่ า่ เขาไมเ่ คยมี มันเลยตา่ งหาก”เสยี่ วเหยยี นเอามอื ทัง้ สองขา้ งเทา้ คาง แลว้ ก็ พดู ดว้ ยสหี นา้ กลัดกลมุ ้ วา่ “บางทเี ขาอาจจะเกดิ มาเป็ นคนทไี่ ร ้

หวั ใจก็ไดน้ ะ ถา้ เกดิ วา่ ฉันอยากจะจบี เขา มันคงเป็ นเรอื่ งท่ี เป็ นไปไมไ่ ด”้ “เธออยา่ พง่ึ ทอ้ ใจเร็วขนาดนสี้ ิ ทจี่ รงิ แลว้ ฉันรสู ้ กึ วา่ แบบนมี้ ันถอื วา่ เป็ นเรอ่ื งทดี่ สี ําหรับเธอนะ” หานมจู่ อ่ื จับมอื เสยี่ วเหยยี น ยมิ้ จางๆ แลว้ พดู วา่ “ตอนนข้ี า้ งๆ เขาไมม่ ผี หู ้ ญงิ คนไหน ตอนน้ี โอกาสทงั้ หมดเป็ นของเธอคนเดยี ว ถกู ไหมละ่ ? ” “ของฉันงัน้ เหรอ? ”สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี นดมู นึ งง ไมค่ อ่ ย เขา้ ใจเทา่ ไหร่ “ฉันมโี อกาสทไี่ หนกนั ? ” เห็นใบหนา้ ของเธอดสู บั สนงนุ งง หานมจู่ อื่ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะยน่ื มอื ไปจมิ้ คางของเธอ พรอ้ มกบั ออกปากเตอื นดว้ ยเสยี งเบา “ศาลาทอ่ี ยใู่ กลน้ ้ํา ยอ่ มจะไดร้ ับแสงจันทรก์ อ่ น เธอคดิ วา่ เธอมี โอกาสอะไรละ่ ? ” เสยี่ วเหยยี นมนึ งงไปอยสู่ กั พัก แลว้ ก็มปี ฏกิ ริ ยิ าโตต้ อบทันที พรอ้ มกบั คลย่ี มิ้ ออกมาอกี ครัง้ “เธอพดู ถกู นิ ตอนนฉ้ี ันอยกู่ บั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทกุ วัน อยใู่ กลเ้ ขา ขนาดนัน้ แน่นอนวา่ ศาลาทอ่ี ยใู่ กลน้ ้ํายอ่ มจะไดร้ ับแสงจันทร์ กอ่ นจรงิ ๆ ……มจู่ อ่ื เธอนชี่ า่ งดจี รงิ ๆ เลย เธอเตอื นฉัน ด!ี ฉัน

ตดั สนิ ใจแลว้ ตอ่ ใหห้ านชงิ เป็ นคนไรอ้ ารมณค์ วามรสู ้ กึ ฉันก็ ตอ้ งยว่ั เขาใหม้ าอยใู่ นกํามอื ของฉันใหไ้ ด!้ ” พอพดู จบ ทันใดนัน้ เสยี่ วเหยยี นก็หรต่ี าลงคดิ แผนดๆี กอด หานมจู่ อ่ื แลว้ พดู วา่ “เธอคดิ วา่ ฉันควรจะวางยาเขาแลว้ คอ่ ยลง มอื หรอื วา่ ขม่ ขนื เขาตรงๆ ไปเลยด?ี ” หานมจู่ อื่ ：“……” มมุ ปากของเธอกระตกุ เล็กนอ้ ย พบวา่ ตวั เองไมส่ ามารถตอบได ้ เลยแมแ้ ตป่ ระโยคเดยี ว “เอะ้ แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ จะขม่ ขนื เขาฉันอาจจะควบคมุ เขาไมไ่ ด ้ ถา้ ยงั งัน้ ฉันวางยาเขากอ่ นแลว้ คอ่ ยจัดการดกี วา่ ! ” ทางฝั่งของ เสยี่ วเหยยี นก็ยังคงพดู ความคดิ ของตวั เอง มจู่ อื่ เองกป็ ลอ่ ยให ้ เธอพดู ไป ยังไงเธอกร็ อู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เสย่ี วเหยยี นไดแ้ ตค่ ดิ แตไ่ ม่ กลา้ หรอก แตว่ า่ ไมแ่ น่อาจจะมวี ันหนงึ่ ทเี่ ธอคลมุ ้ คล่งั ขนึ้ มา อาจจะวางยา หานชงิ จรงิ ๆ ก็ได ้ “ใชส่ ”ิ จๆู่ สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี นก็จรงิ จังขน้ึ มา “เรอื่ งปัญหา ความรักของเธอจัดการไปถงึ ไหนแลว้ ละ่ ? ”

หานมจู่ อ่ื ไมค่ อ่ ยอยากจะพดู เรอ่ื งนข้ี นึ้ มาเทา่ ไหร่ กเ็ ลยเลย่ี ง งานหนักมาพดู เรอื่ งเบาๆ แทน “ไมม่ อี ะไรใหจ้ ัดการหรอก ก็เป็ นแบบนัน้ ไปน่ันแหละ” เสย่ี วเหยยี นฟังออกวา่ เธอพยายามหลบเลย่ี ง ก็เลยไมบ่ งั คบั ถามเธอตอ่ ตอนเชา้ ผา่ นไปอยา่ งวอ่ งไวมาก จนถงึ ตอนเทยี่ งนัน้ ตอนทท่ี งั้ สองคนวางงานในมอื ลงเตรยี มจะไปกนิ ขา้ วทโ่ี รงอาหารนัน้ กลบั มสี ายหนงึ่ โทรเขา้ มา หานมจู่ อื่ มองเบอรท์ โี่ ทรมา เหมอื นกบั วา่ จะคนุ ้ ๆ “ฮลั โหล? ” “คณุ หาน ผมเซยี วซเู่ องครับ” เซยี วซ？ู่ หานมจู่ อื่ หยดุ ลงทนั ที ทําไมเขาถงึ โทรหาเธอไดล้ ะ่ ? “คณุ ชายเยใ่ หผ้ มเอาอาหารมามอบใหค้ ณุ น่ะครับ ตอนนผ้ี มอยู่ ชนั้ ลา่ ง สะดวกมารับไหมครับ? ”

ในหอ้ งทํางานเงยี บมาก สง่ิ ทเ่ี ซยี วซพู่ ดู กบั หานมจู่ อื่ นัน้ เสย่ี วเห ยยี นเองก็ไดย้ นิ เหมอื นกนั เธอเบกิ ตากวา้ งและพดู วา่ “ถา้ เอา อาหารมาสง่ ทําไมไมเ่ อาขน้ึ มาสง่ ขา้ งบนละ่ ? ตอ้ งใหเ้ ธอลงไป เอาดว้ ยตวั เองดว้ ยงัน้ เหรอ? ” “แผนกตอ้ นรับของบรษิ ัทพวกคณุ ไมใ่ หผ้ มเขา้ ไป” เซยี วซยู่ นื อยตู่ รงหนา้ ประตู มองพนักงานตอ้ นรับอยา่ งไมม่ ที างเลย่ี ง พอไดย้ นิ ดังนัน้ หานจอื่ ถงึ ไดน้ กึ ขนึ้ ไดว้ า่ ตัวเองไดก้ ําชบั พนักงานตอ้ นรับกบั รปภ.วา่ หา้ มปลอ่ ยใครเขา้ มาตามอําเภอใจ ได ้ เพราะวา่ หลายวันมานเี้ หตกุ ารณ์ทไี่ มค่ าดคดิ คอ่ นขา้ งเยอะ เธอกลวั วา่ บรษิ ัทจะมผี ลกระทบไปดว้ ย พอคดิ ไดแ้ บบนี้ มจู่ อื่ กพ็ ดู วา่ “ฉันเขา้ ใจแลว้ เดย๋ี วจะลงไป เดย๋ี วนี้” “เดย๋ี วกอ่ น ฉันไปเอาแทนเธอแลว้ กนั ” เสย่ี วเหยยี นเสนอทํา เรอ่ื งนเ้ี อง มจู่ อ่ื ก็พยักหนา้ “งัน้ กไ็ ด”้ หลังจากวางสายแลว้ หานมจู่ อ่ื กม็ องโทรศพั ทด์ ว้ ยความงนุ งง ใหผ้ ชู ้ ว่ ยอยา่ งเซยี วซมู่ าสง่ อาหารใหเ้ ธอยังงัน้ เหรอ? เซยี วซู่ น่าจะโกรธตายแลว้ มัง้

“จ๊ๆุ ๆ วธิ งี อ้ เมยี อนั นน้ี มี่ นั ชา่ งพเิ ศษจรงิ ๆ เดย๋ี วฉันลงไปเอา อาหารแทนเธอกอ่ น เธอรอฉันแป๊ บหนงึ่ นะ” ตอนทเ่ี สย่ี วเหยยี นมาถงึ ชนั้ ลา่ งนัน้ ก็เห็นเซยี วซยู่ นื ถอื ถงุ อยู่ หนา้ ประตจู ากไกลๆ ทจี่ รงิ แลว้ กอ่ นหนา้ นเี้ ธอกไ็ มไ่ ดร้ สู ้ กึ เป็ น ศตั รกู บั เซยี วซหู่ รอก แตว่ า่ หลังจากตอนนัน้ ทเี่ ขาพดู กบั เธอแบบนัน้ แถมยงั ตงั้ คําถามวา่ ทําไมมจู่ อื่ ตอ้ งกลับมาอกี ความคดิ ทเ่ี สย่ี วเหยยี นมตี อ่ เขากเ็ ปลย่ี นไป ทา่ ทางทมี่ ตี อ่ เซยี วซกู่ ็ถอื วา่ ไมค่ อ่ ยจะอารมณ์ดเี ทา่ ไหร่ เดนิ เขา้ ไปแลว้ กพ็ ดู ดว้ ยนํ้าเสยี งเย็นชาทันที “เอาของมาใหฉ้ ัน” พอเซยี วซไู่ ดย้ นิ เสยี งนัน้ แลว้ หนั มาเห็นเสยี่ วเหยยี นก็ยน่ จมกู ทันที “ทําไมถงึ เป็ นคณุ ได?้ ” “ทําไม? ไมอ่ ยากเจอฉันงัน้ เหรอ? ” เสย่ี วเหยยี นหวั เราะอยา่ ง เย็นชา “กลวั วา่ ฉันจะตนี ายรไึ ง? ” ควิ้ ของเซยี วซกู่ ข็ มวดเขา้ ดว้ ยกนั “ผมไมไ่ ดห้ มายความวา่ แบบ นัน้ ”

“ถา้ ยงั งัน้ กเ็ อาของมาใหฉ้ ันไดแ้ ลว้ พอฉันรับมาแลว้ นายก็ สามารถออกไปไดท้ ันทเี ลยนะ” เซยี วซ：ู่ “……” มองเสยี่ วเหยยี นทพ่ี ดู จาดว้ ยคําพดู และนํ้าเสยี งทเี่ กรยี้ วกราดท่ี อยตู่ รงหนา้ เขาตอนนี้ ทันใดนัน้ เขาก็รตู ้ วั ไดว้ า่ สง่ิ ทเี่ ขาพดู กอ่ น หนา้ นมี้ ันทําใหเ้ ธอไมพ่ อใจ ตอนนเ้ี ธอน่าจะมองเขาเป็ นศตั รไู ป แลว้ เขาไมไ่ ดส้ ง่ ถงุ นัน้ ใหท้ ันที แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยเสยี งตํา่ วา่ “สง่ิ ทผี่ ม พดู กบั คณุ เมอื่ กอ่ นตรงทจ่ี อดรถนัน้ คณุ ยงั จําไดอ้ ยเู่ หรอ? ” “ทจี่ อดรถ? ” เสยี่ วเหยยี นเอามอื กอดอก แลว้ กเ็ หลต่ ามองเขา พรอ้ มกบั สหี นา้ ทเ่ี ย็นชา “ฉันไมร่ วู ้ า่ นายพดู เรอื่ งอะไร” “ก็ทผี่ มถามวา่ ทําไมพวกคณุ ตอ้ งกลับมา” ถา้ เกดิ วา่ เธอปฏเิ สธ น่าจะหมายความวา่ โกรธมากจรงิ ๆ มองไปทผี่ หู ้ ญงิ ตวั เล็กๆ ตรง หนา้ ทไี่ มไ่ ดเ้ จอกนั มาหา้ ปี แตว่ า่ ยงั คงโมโหอยู่ เซยี วซกู่ ็พดู อยา่ งจําใจเล็กนอ้ ย “คําพดู พวกนัน้ ผมผดิ เองแหละ ผมตอ้ งขอ โทษคณุ ดว้ ย หลายปีผา่ นมาน้ี ในใจของคณุ ชายเยก่ ็มคี ณุ มจู่ ื่ ออยมู่ าโดยตลอด แลว้ อกี อยา่ ง……ผมกม็ องเธอเป็ นคณุ นาย

นอ้ ยมาโดยตลอด แตว่ า่ คณุ เป็ นเพอ่ื นสนทิ ของเธอ คณุ ตอ่ สู ้ เพอื่ ความยตุ ธิ รรมใหเ้ ธอ ในทํานองเดยี วกนั ผมก็เป็ นผชู ้ ว่ ยของ คณุ ชายเย่ แน่นอนวา่ ตอ้ งอยฝู่ ่ังคณุ ชายเย่ แน่นอนวา่ ตอ้ งมี ความรสู ้ กึ แคน้ คณุ นายนอ้ ยบา้ ง แตว่ า่ ……” “หยดุ ! ” เสย่ี วเหยยี นยนื่ มอื ไปหา้ มไมใ่ หเ้ ขาพดู ตอ่ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และอธบิ ายอยา่ งใจเย็น “ฉันไมส่ นวา่ นายจะอยู่ ฝั่งไหน ถงึ แมฉ้ ันจะอยฝู่ ่ังมจู่ อื่ แตว่ า่ ฉันกไ็ มเ่ คยถามอะไร นายแบบนัน้ เลยไมใ่ ชเ่ หรอ? นายไมต่ อ้ งอธบิ ายอะไรใหย้ ดื ยาว ยงั ไงฉันก็ไมไ่ ดแ้ ครอ์ ยแู่ ลว้ เรอ่ื งความรสู ้ กึ มแี ตเ่ จา้ ตวั เทา่ นัน้ ที่ จะรดู ้ ี พนักงานทไี่ มม่ ตี ําแหน่งประจําอยา่ งฉันไมอ่ ยากจะเขา้ ไป มสี ว่ นเกยี่ วขอ้ งหรอก นายเอาของมาใหฉ้ ัน แลว้ กลับไปได ้ แลว้ ” เธอมที า่ ทางเหมอื นกบั วา่ ไมอ่ ยากจะคยุ อะไรกบั นายมากนัก เซยี วซเู่ องกไ็ มม่ ที างเลอื ก ทําไดแ้ คส่ ง่ ถงุ อาหารกลางวนั ให ้ เธอ พอเสย่ี วเหยยี นไดร้ ับไปกห็ นั หลงั เดนิ ออกไปทันที ไมส่ ง่ สายตาใหเ้ ขาแมแ้ ตน่ ดิ หนง่ึ ดว้ ยซา้ํ มองไปทแ่ี ผน่ หลงั ของผหู ้ ญงิ ตวั เล็กๆ คนนัน้ ทเ่ี ดนิ ออกไปแบบ ไรเ้ ยอ่ื ใย เซยี วซยู่ อ้ นกลบั ไปนกึ ถงึ ภาพทเี่ ธอเมาเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ตอนนัน้ พอประตเู ปิดออกเธอก็พงุ่ เขา้ มาใสเ่ ขา รมิ ฝี ปากนุ่มๆ

ของหญงิ สาวประทับลงบนลกู กระเดอื กของเขา แลว้ ก็สมั ผัสท่ี มอื ของเขาหลงั จากทเ่ี ขาอมุ ้ เธอไปทห่ี อ้ ง ตงั้ แตต่ อนนัน้ เป็ นตน้ มา ในฝันของเซยี วซกู่ ม็ ักปรากฏภาพของ หญงิ สาวคนนัน้ อยบู่ อ่ ยๆ หา้ ปีนท้ี คี่ ณุ นายนอ้ ยหายตวั ไป คณุ ชายเยต่ ามหาจนแทบบา้ แตว่ า่ คนทบี่ า้ นัน้ มแี คค่ ณุ ชายเยค่ นเดยี วทไี่ หนกนั ? เซยี วซเู่ อง ก็จําเด็กผหู ้ ญงิ ทช่ี อื่ เสย่ี วเหยยี นมาโดยตลอด แตว่ า่ …… เขาเป็ นผชู ้ ว่ ยนะ เป็ นลกู นอ้ ง…… ในทกุ ๆ เรอ่ื งเขาตอ้ งใหค้ ณุ ชายเยม่ ากอ่ นอยแู่ ลว้ เพราะฉะนัน้ ก็ เลยทง้ิ เรอ่ื งของตวั เองไวด้ า้ นหลงั ไมค่ ดิ เลยวา่ จะไดเ้ จอหนา้ กนั อกี ครัง้ แตว่ า่ ดเู หมอื นวา่ ตอนนที้ งั้ คจู่ ะเปลยี่ นไปกลายเป็ นศตั รกู นั ไปแลว้ ตอนที่ 582 มกี ารป้ องกนั งนั้ เหรอ

“เอาอาหารเทย่ี งมาแลว้ ” เสยี่ วเหยยี นเปิดประตเู ขา้ มา นํ้าเสยี ง กบั สหี นา้ แตกตา่ งจากตอนออกไปอยา่ งเห็นไดช้ ดั ตอนจะ ออกไปนัน้ เธอดเู ลอื ดรอ้ น อยา่ งกบั จะไปรบ แตพ่ อกลับมาก็หนา้ ตาบดู บงึ้ เหมอื นกบั วา่ มคี นรังแกเธอยังไง ยงั งัน้ “เป็ นอะไรไป? ” หานมจู่ อ่ื เหลม่ องเธอ แลว้ กถ็ ามอยา่ งขําๆ วา่ “เธอคงไมไ่ ดท้ ะเลาะววิ าทกบั ผชู ้ ว่ ยเซยี วใชไ่ หม? ” พอไดย้ นิ ดังนัน้ เสย่ี วเหยยี นกท็ ําเสยี งฮดึ ฮดั “เขาเนย่ี นะจะมา ทะเลาะกบั ฉัน? เขากค็ งทําไดแ้ คโ่ ดนฉันโจมตจี นตอบอะไร กลับมาไมไ่ ดเ้ ลยโอเคไหม? ” พอพดู จบเธอก็ชมู อื ขน้ึ ไปทาง หานมจู่ อื่ แลว้ ก็เขยา่ ถงุ ในมอื “รบี มาเอาอาหารกลางวันทเี่ ต็ม เปี่ยมไปดว้ ยความรักของเธอเร็ว” อาหารกลางวนั ทเ่ี ต็มเป่ียมไปดว้ ยความรักทําใหห้ านมจู่ อ่ื หนา้ แดง หลงั จากนัน้ กไ็ มย่ อมเดนิ เขา้ ไปแลว้ เธอไปเบาๆ “ในเมอ่ื เธอเป็ นคนไปเอามา งัน้ ก็ใหเ้ ธอแลว้ กนั วันนจี้ ๆู่ ฉันก็อยากไป กนิ โจ๊กเบาๆ ทโ่ี รงอาหารสกั หน่อย” หลังจากพดู จบ หานมจู่ อื่ ก็เรมิ่ เก็บของ แลว้ กเ็ ดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง

สหี นา้ ของเสย่ี วเหยยี นเปลย่ี นไปทันที รบี ขวางเธอไว ้ “เธอทําอะไรผดิ ไปรเึ ปลา่ ? นคี่ อื อาหารกลางวันทเี่ ต็มเปี่ยมไป ดว้ ยความรักทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ใหเ้ ธอเลยนะ ถา้ เกดิ วา่ เธอเอาใหฉ้ ันกนิ แลว้ คณุ ชายเยร่ เู ้ ขา้ แลว้ ฉันจะยังมชี วี ติ อยไู่ หม? ” หานมจู่ อื่ “……เธออยา่ พดู เหมอื นกบั วา่ เขาเป็ นฆาตกรแบบนัน้ สิ ก็แคอ่ าหารกลางวันมอ้ื เดยี วเอง” “หา? ” เสย่ี วเหยยี นเลกิ ควิ้ “ฉันบอกวา่ เขาเป็ นปีศาจฆาตกร แลว้ เธอไมส่ บายใจงัน้ เหรอ? ปกป้องเขางัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื “……” “เอาเถอะ รบี กนิ อาหารกลางวนั ทเี่ ต็มเปี่ยมไปดว้ ยความรักซะ ฉันลงไปกอ่ นนะ” เสย่ี วเหยยี นไมร่ อใหเ้ ธอโตต้ อบ ยดั ถงุ นัน้ ใสเ่ ขา้ ไปในมอื เธอ ทนั ที แลว้ ก็วงิ่ ออกมา แถมยงั เปิดประตหู อ้ งทํางานไวใ้ หเ้ ธออกี ดว้ ย สดุ ทา้ ยหานมจู่ อื่ กไ็ ดแ้ คถ่ อื ถงุ นัน้ ไปทห่ี อ้ งพัก พอเปิดถงุ ออกก็ พบวา่ มนั เป็ นกลอ่ งอาหารทภ่ี ายนอกดงู ดงามและประณีตมาก

พอเปิดฝาออกก็จะพบทงั้ เนอื้ และผักทถ่ี กู จัดตามความ เหมาะสม แลว้ กม็ ซี ปุ บํารงุ ถว้ ยหนง่ึ ตดื้ —— โทรศพั ทส์ นั่ หานมจู่ อ่ื มองไปทโ่ี ทรศพั ทท์ ว่ี างอยบู่ นโตะ๊ มัน แสดงพอดวี า่ เยโ่ มเ่ ซนิ สง่ ขอ้ ความวแี ชทมา {กนิ ขา้ วใหอ้ รอ่ ย เดย๋ี วเลกิ งานแลว้ ฉันไปรับ} อา่ นขอ้ ความน้ี แลว้ กห็ นั ไปมองอาหารกลางวนั ตรงหนา้ ของ ตวั เองอกี ครัง้ หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ เหมอื นมอี ะไรทผ่ี ดิ ปกติ ทพี่ วกเขาเป็ นตอนน้ี ทําไมถงึ ไดเ้ หมอื นกบั เป็ นเรอื่ งทคี่ รู่ ักหญงิ ชายจะทําใหก้ นั ในชว่ งเวลาทก่ี ําลงั รักกนั อยา่ งโงหวั ไมข่ น้ึ ละ่ เรอ่ื งสง่ อาหารกลางวนั แหง่ รักอะไรพวกน้ีมาให ้ ทําไมมนั ถงึ ไม่ เหมอื นเรอื่ งทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ จะทําไดเ้ ลยละ่ แตว่ า่ ……พอไดเ้ จอกนั อกี ครัง้ เรอ่ื งทเ่ี ขาทําใหเ้ ธอตะลงึ และ ประหลาดใจมันนอ้ ยหรอื ยังไงกนั ? พอกนิ อาหารกลางวันเสร็จ หานมจู่ อ่ื ก็เก็บกวาด หลังจากนัน้ ก็ พงิ โซฟาแลว้ พักผอ่ น

เยโ่ มเ่ ซนิ แคส่ ง่ ขอ้ ความมาใหเ้ ธอสองครัง้ หลงั จากนัน้ ก็ไมม่ ี เสยี งอะไรแลว้ หลังจากพักผอ่ นชว่ งกลางวัน พงึ่ จะเรม่ิ ทํางานก็มลี กู คา้ มาทา่ นหนงึ่ บอกวา่ จะสง่ั ชดุ ทํางาน สไตลฤ์ ดใู บไมผ้ ลแิ ละฤดรู อ้ น แคฟ่ ังก็รแู ้ ลว้ วา่ มันเป็ นคําสงั่ ซอื้ จํานวนมาก เพราะฉะนัน้ เสย่ี วเหยยี นกร็ บี เชญิ ลกู คา้ ทา่ นนัน้ มาท่ี หอ้ งทํางานทนั ที ใหห้ านมจู่ อ่ื พดู คยุ กบั อกี ฝ่ ายอยา่ งละเอยี ด “สวสั ดคี รับคณุ หาน” ลกู คา้ ทา่ นนเี้ ป็ นชายวัยกลางวนั สวมใสช่ ดุ สทู และรองเทา้ หนัง ทัง้ ผวิ พรรณและสภาพจติ ใจก็ดดู มี าก แคด่ แู วบเดยี วกร็ วู ้ า่ เขา เป็ นบคุ คลทป่ี ระสบความสําเร็จ เขาหยบิ นามบตั รสง่ ใหห้ านมจู่ อื่ “ผมเป็ นผจู ้ ัดการจากบรษิ ัทแอลที ทผ่ี มมาในครัง้ นเี้ พราะวา่ อยากจะคยุ กบั บรษิ ัทคณุ เกย่ี วกบั เรอ่ื งชดุ ทํางานฤดรู อ้ นและฤดู ใบไมผ้ ลใิ นปีหนา้ ไมท่ ราบวา่ คณุ หานมขี อ้ เสนอแนะอะไรรึ เปลา่ ครับ? ”