เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

เธอไมร่ วู ้ า่ ตวั เธอทําอะไรผดิ ไปกนั แน่ ทําไม เสโ่ ยว ถงึ ได ้ เปลย่ี นไปอยา่ งกะทันหนั แถมยงั อยากจะฆา่ ตวั ตายตอ่ หนา้ เธอ ทําไมประโยคนดี้ เู หมอื นจะทําใหเ้ มงิ่ เสโ่ ยวขนุ่ เคอื ง ยนื นง่ิ อยู่ เดมิ อยตู่ ลอดก็หนั หนา้ กลับมามอง หานมจู่ อื่ ดว้ ยสายตาเยาะ เยย้ \"ทําไมเหรอ？ทําไมตอ้ งมงุ่ เป้าไปทเ่ี ธอตัวเธอเองยังไมช่ ดั เจน อกี เหรอ？คณุ หนูคนโตของตระกลู หาน ตอนนคี้ ณุ หมายถงึ อะไรเหรอ？มาดหู วั เราะเยาะฉันในรา้ นอาหารนเ้ี หรอ？อยากจะ ทําใหฉ้ ันอับอายเหรอ？\" เมงิ่ เสโ่ ยว ชาํ เลอื งมองไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ หนง่ึ ครัง้ และใชส้ ายตาเกรยี้ วโกรธมองกลบั ไปทรี่ า่ งของ หานมจู่ อ่ื “ แถมยงั พาคนมาสนับสนุนเธอเองเหรอ？ อยากจะใหฉ้ ันอบั อาย แตบ่ อกเลยวา่ น่าเสยี ดาย มนั เป็ นไปไมไ่ ด”้ หลงั จากพดู จบ เมง่ิ เสโ่ ยว ยดื หลังใหต้ รง และมองไปหานมจู่ ่ื อดว้ ยดวงตาทเ่ี ต็มไปดว้ ยความเกลยี ดชงั

ความเกลยี ดชงั อยา่ งรนุ แรงนัน้ จนแทบจะเออ่ ลน้ ออกมาจาก ดวงตา หานมจู่ อ่ื ไมอ่ ยากจะเชอื่ รมิ ฝี ปากสชี มพขู องเธอขยบั แตเ่ ธอไมส่ ามารถพดู อะไรออกมาไดส้ กั คํา \"ตอนนัน้ … เห็นไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ เป็ นเธอทที่ ําเรอื่ งไมด่ ตี อ่ ฉัน\" ตอนนี้ เธอจะพดู อยา่ งมเี หตมุ ผี ลเต็มปากไดอ้ ยา่ งไร? หานมจู่ อ่ื ครนุ่ คดิ อยพู่ ักหนงึ่ และมองไปท่ี เยโ่ มเ่ ซนิ ดา้ นขา้ ง \"ฉันอยากคยุ กบั เธอโดยลําพัง\" เยโ่ มเ่ ซนิ กําลังทจ่ี ะอยากปฏเิ สธ เมงิ่ เสโ่ ยว ก็พดู เสยี งดงั ขน้ึ มา วา่ \"ใครอยากคยุ กบั เธอโดยลําพัง ？ตอนนเ้ี ธอเป็ นถงึ คณุ หนู ใหญต่ ระกลู หาน เรอ่ื งระหวา่ งฉันกบั เธอไมม่ อี ะไรใหค้ ยุ ตลอดจน คพู่ ระเอกนางเอกใหญอ่ ยา่ งพวกคณุ โปรดเลย้ี วขวา ออกไปเถอะ วันนที้ างรา้ นไมต่ อ้ นรับแขกอยา่ งพวกคณุ ” หลังจากพดู เสร็จ เมง่ิ เสโ่ ยว กห็ นั ตวั เดนิ ออกไป และแสดงให ้ หานมจู่ อื่ เห็นดา้ นหลังเทา่ นัน้ สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื เปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย กดั รมิ ฝี ปากลา่ งและ อยากทจ่ี ะเดนิ ตามไป สดุ ทา้ ยก็ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ จับขอ้ มอื ไว ้ \"อยา่ ตามไปเลย\"

\"แตว่ า่ ……\" “ วันนท้ี ค่ี ณุ มา ไมใ่ ชแ่ คอ่ ยากดวู า่ อกี ฝ่ ายเป็ นใคร หรอื วา่ คณุ ยงั อยากคยุ เรอ่ื งในอดตี กบั เธอ？” เมอื่ หานมจู่ อื่ ไดย้ นิ สง่ิ น้ี เธอกเ็ งยี บไปชว่ั ขณะ เธอคอ่ ยๆลดตา ลง หลงั จากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็พาออกไปจากรา้ นอาหาร หลังจากขนึ้ ไปน่ังบนรถแลว้ เธอเหมอ่ ลอยอยตู่ ลอด ก็ขนาด คาดเข็มขดั นริ ภัยยงั ลมื และยงั เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ ทเ่ี อนตวั มาคาดเข็มขดั นริ ภยั ใหเ้ ธอ หานมจู่ อื่ จมปลักอยใู่ นความคดิ ของตวั เอง เธอไมค่ าดไมถ่ งึ วา่ เธอจะไดพ้ บเจอกบั เสโ่ ยวอกี ครัง้ แถมยงั อยู่ ในลักษณะเชน่ นด้ี ว้ ย เสโ่ ยว …เมอ่ื กอ่ นหลอ่ นใชต้ วั ตนของเธอ และตอนนเ้ี ธอไมใ่ ช่ คณุ หนูคนโตของตระกลู หานอกี ตอ่ ไปแลว้ เธอ … งัน้ เธอจะ กลบั ไปหาคณุ พอ่ ทเี่ ป็ นนักพนันของเธอคนนัน้ แลว้ หรอื ยัง? เธอทํางานอยใู่ นรา้ นอาหารเหรอ? แตง่ ตัวแบบนท้ี ํางานอยา่ ง นัน้ เหรอ?

หานมจู่ อ่ื จดจํากระโปรงสนั้ เสอื้ คอกวา้ ง และถงุ่ น่องลายดอกสี ดําที่ เสโ่ ยว สวมได ้ เมอื่ นกึ ถงึ สงิ่ น้ี หานมจู่ อ่ื ก็หลบั ตาลง และจติ ใจของเขาก็ยงุ่ เหยงิ ไปทัง้ แถบ เพราะอะไร? ทําไมเธอถงึ กลายเป็ นแบบนไ้ี ด?้ แมว้ า่ จะรวู ้ า่ ตอนนัน้ หลอ่ นแอบตวั เธอเองมคี วามสมั พันธก์ บั เย่ โมเ่ ซนิ หานมจู่ อ่ื กต็ ดั ขาดความเป็ นพน่ี อ้ งกบั เธอแลว้ แตเ่ มอ่ื ตอนนร้ี วู ้ า่ เธอตกอบั ถงึ ขนาดนี้ กย็ งั รสู ้ กึ ไมป่ ระสบายใจเป็ น พเิ ศษ ทา้ ยทสี่ ดุ … ถงึ อยา่ งไรกต็ าม…..เป็ นเพอ่ื นสนทิ ขนาด นัน้ นน่ี า เสโ่ ยวดกี บั เธอในตอนนัน้ จรงิ ๆ “ คณุ ไมต่ อ้ งคดิ มาก เธอเปลยี่ นเป็ นแบบนก้ี ็ลว้ นแตเ่ ป็ นผลท่ี เธอทําเอาไว”้ ทนั ใดนัน้ เสยี งอนั เยอื กเย็นก็ดังขนึ้ มา หานมจู่ อื่ ก็กลบั มามสี ติ และลมื ตาขนึ้ และไดเ้ ห็นรถตดิ ไฟแดงอยู่ และเยโ่ มเ่ ซนิ หนั หนา้ มาจอ้ งเธอ

“เป็ นผลกรรมจรงิ ๆ？” “เห็นเธอตกอบั ถงึ เพยี งน้ี รสู ้ กึ ไมป่ ระสบายใจแลว้ ใชไ่ หม?” เย่ โมเ่ ซนิ ถาม หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดต้ อบ แตไ่ มต่ อ้ งสงสยั เลยวา่ เธอรสู ้ กึ ไมป่ ระ สบายใจอยลู่ กึ ๆ ในใจ \"ทําไมคณุ ไมค่ ดิ ถงึ สงิ่ ทเี่ ธอทํากบั คณุ ละ่ ？สะกดรอยตามตงั้ สองครัง้ ขขู่ วญั อกี สองครัง้ ลว้ นแตเ่ ป็ นฝี มอื ของเธอ\" \"แตว่ า่ ……\" \"แตว่ า่ อะไร？คณุ อยากเป็ นเทพสตรเี หรอ？\" ดวงตาของเยโ่ ม่ เซนิ เปลยี่ นเป็ นดดุ นั ขนึ้ มา และมองเธออยา่ งอนั ตราย \"เมอ่ื กอ่ น เธอกลายเป็ นคณุ หนูคนโตของตระกลู หานไดอ้ ยา่ งไร คณุ รู ้ ไหม?\" ประโยคนีก้ ระตนู ้ อารมณ์ทยี่ งุ่ เหยงิ ในใจของหานมจู่ อื อยใู่ หข้ จัด ไปทันที ใช่ ตอนนัน้ หลอ่ นกลายเป็ นคณุ หนูคนโตของตระกลู หานได ้ อยา่ งไร หลอ่ นมจี ดุ ประสงคต์ งั้ แตท่ ไี่ ปเขา้ หาตวั เธอเองตงั้ แต่

แรก พักหลงั ทหี่ ลอ่ นดกี บั ตวั เธอเองนัน้ กเ็ ป็ นเพราะวา่ … หลอ่ น อยากทจี่ ะแยง่ ชงิ ฐานะตวั ตนของเธอ ดงั นัน้ หลอ่ นจงึ รสู ้ กึ ผดิ จากนัน้ ถงึ ไดด้ กี บั ตวั เธอเองเป็ นทวคี ณู เพอ่ื ชดเชยบาปภายใน ใจของหลอ่ นเอง ตอนที่ 616 ทวงหนี้ เรอื่ งราวไดพ้ ัฒนามาถงึ ปัจจบุ นั เธอกบั เสโ่ ยว เป็ นไปไมไ่ ดท้ ่ี จะยอ้ นกลบั ไปในอดตี มองจากดวงตาของหลอ่ นก็สามารถจนิ ตนาการออกไดว้ า่ หลอ่ นเกลยี ดตวั เธอเองมากแคไ่ หน เมอื่ นกึ ถงึ จดุ น้ี หานมจู่ อ่ื จงึ พดู อยา่ งเศรา้ ๆเล็กนอ้ ย “ เดาวา่ เธอคงจะเกลยี ดฉัน จนอยากทจ่ี ะฆา่ ฉันแลว้ สนิ ะ” ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอจะทําเรอื่ งแบบนัน้ ซา้ํ แลว้ ซํ้าเลา่ ไดอ้ ยา่ งไร เมอ่ื เห็นดวงตาของเธอ เต็มไปดว้ ยความเกลยี ดชงั ทแี่ ทบจะเออ่ ลน้ ออกมา

เมอ่ื นกึ ถงึ เมอ่ื กอ่ นทท่ี งั้ สองคนมคี วามสมั พันธอ์ นั ลกึ ซง้ึ ฉันพี่ นอ้ ง แตน่ ่าเสยี ดายทต่ี อนนพ้ี วกเธอกลับกลายเป็ นแบบนี้ ในใจ ของหานมจู่ อ่ื ยังคงเสยี ใจเป็ นอยา่ งมาก เธอหลับตาลง และไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ ทนั ใดนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ ดู อะไรออกมาหนงึ่ ประโยค \"ผมจะปกป้องคณุ เอง\" * เยโ่ มเ่ ซนิ นับวา่ รักษาคําม่นั สญั ญา ภายในวันตอ่ มา เมอื่ เธอบอก วา่ ใหเ้ วลาและพน้ื ทสี่ ว่ นตวั ในการพจิ ารณากบั เธอ ก็ไมไ่ ดไ้ ปหา เธออกี และกไ็ มไ่ ดพ้ ัวพันทจ่ี ะอยกู่ บั เธอใหไ้ ด ้ ตอนแรกหานมจู่ อ่ื กลวั วา่ เขาจะโจมตอี ยา่ งกะทนั หนั ดงั นัน้ เธอ จงึ ไมก่ ลา้ ไปหาเสยี่ วหมโ่ี ตว้ อยตู่ ลอด หลังจากทสี่ งั เกตอยา่ ง เงยี บ ๆ อยสู่ องวันนัน้ พบวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดแ้ วะเวยี นมาเยยี่ มอกี ดงั นัน้ เธอจงึ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะไปหาเสย่ี วหมโี่ ตว้

ตอนทเี่ สยี่ วหมโี่ ตว้ เห็นเธอนัน้ แทบจะวงิ่ และกระโดดเขา้ มาใน ออ้ มแขนของเธอ หานมจู่ อื่ กม้ ตวั ลงและกอด เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไวใ้ น ออ้ มแขนอยา่ งแน่น คดิ ถงึ มากๆเป็ นพเิ ศษ \"หมา่ ม๊คี ดิ ถงึ หนูจะแยแ่ ลว้ \" หานมจู่ อื่ ลบู หลังศรี ษะของเขาเบา ๆ และถอนหายใจหนง่ึ ครัง้ “ฮอื ๆ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ก็คดิ ถงึ หมา่ ม๊มี ากๆ\" หลงั จากพดู จบ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็ยนื เขยง่ เทา้ และจ๊บุ ไปทใี่ บหนา้ ของหานมจู่ อ่ื หนงึ่ ครัง้ \"หมา่ ม๊ ี จ๊บุ ๆ\" เขาชไี้ ปทแี่ กม้ ดา้ นขา้ งของเขา แสดงเจตนาการตอบแทน ใหก้ บั หานมจู่ อ่ื หานมจู่ อื่ ยม้ิ เล็กนอ้ ย แววตาและการแสดงออกบนใบหนา้ กลายเป็ นนุ่มนวลจนเกนิ ไป เธอกม้ ศรี ษะและจ๊บุ ใบหนา้ ของ เสยี่ วหมโี่ ตว้ เพอ่ื เป็ นการตอบแทน เมอื่ เห็นวา่ เสยี่ วหมยี่ ังคงทํา หนา้ มยุ่ อยู่ เธอจงึ จ๊บุ ไปทแี่ กม้ อกี ขา้ งหนง่ึ ของเขาอกี ครัง้ แลว้ ถามเบา ๆ วา่ \"ตอนนพ้ี อใจแลว้ หรอื ยัง？\" \"เชอะ\" ทวา่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ กลบั อวดดขี น้ึ มา \"นับไดแ้ คว่ า่ บงั คบั ใหพ้ อใจ หมา่ ม๊ไี มไ่ ดม้ าหาเสยี่ วหมโี่ ตว้ ตัง้ นานขนาดนี้ แถมยัง

ไมส่ ง่ ขอ้ ความหาเสย่ี วหมโี่ ตว้ ดว้ ยตวั เองอกี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ กน็ กึ วา่ หมา่ ม๊จี ะทอดทงิ้ ลกู ชายของตัวเองซะแลว้ ! \" คําพดู ทจ่ี รงิ จังเหลา่ นท้ี ําใหห้ านมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะ ออกมา จากนัน้ ก็เออื้ มมอื ไปบบี จมกู ของเสย่ี วหมโี่ ตว้ และพดู อยา่ งชว่ ยไมไ่ ดว้ า่ \"หนูกําลังคดิ อะไรเรอื่ ยเป่ือยเนย่ี ? ทอดทง้ิ ลกู ชายตวั เอง หมา่ ม๊จี ะทําแบบนัน้ ไดอ้ ยา่ งไรกนั ？” \"เชอะ หมา่ ม๊มี ักจะพดู เสมอวา่ จะไมท่ ําเรอื่ งแบบนแ้ี น่นอน แต่ วา่ หมา่ ม๊ไี มไ่ ดใ้ หค้ วามสนใจกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ มานานแลว้ นนี่ า\" หลงั จากพดู เสร็จ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็กอดแขนของหานมจู่ อ่ื ดว้ ยมอื ทัง้ สองขา้ ง และออดออ้ นอยา่ งจนปัญญา\"หมา่ ม๊สี ญั ญากบั หนู ไวแ้ ลว้ หลังจากรับหนูกลบั บา้ นมาในคราวนี้ จะไมข่ บั ไลเ่ สยี่ ว หมโ่ี ตว้ อกี แลว้ \" \"อมื … \" หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ \"ใชแ่ ลว้ หมา่ ม๊สี ญั ญากบั หนูไว ้ แลว้ \" \"งัน้ หมา่ ม๊ ี คราวนนี้ ับวา่ พดู เป็ นคําพดู ถา้ หากวา่ คณุ ขบั ไลเ่ สยี่ ว หมโ่ี ตว้ อกี ละก็ เสย่ี วหมโี่ ตว้ จะไมส่ นใจหมา่ ม๊อี กี ตอ่ ไปแลว้ \" \"คําไหนคํานัน้ จะไมส่ ง่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไปทอ่ี น่ื อกี แน่นอน\"

\"หมา่ ม๊ ี พวกเราตอ้ งเกย่ี วกอ้ ยสญั ญา\" เสยี่ วหมโี่ ตว้ ยนื่ มอื ของตวั เองออกมา หานมจู่ อ่ื ก็ทําไดเ้ พยี งยน่ื นวิ้ กอ้ ยออกมาและเกย่ี วกอ้ ยกบั เขาแลว้ หลังจากสญั ญาสนิ้ สดุ ลง แสงวบู วาบอยา่ งเจา้ เลห่ ใ์ นดวงตาสหี มกึ ของเสย่ี วหมโี่ ต ้ วก็กะพรบิ เหมอื นกบั ลกู ปัดแกว้ ตราบใดทสี่ ามารถอยเู่ คยี งขา้ งกบั หมา่ ม๊ตี ลอดได ้ งัน้ การไดพ้ บ เจอแดดดกี้ ็ใกลแ้ คเ่ ออ้ื มแลว้ ~ ถงึ แมว้ า่ เขาอยากจะรจู ้ ักแดดดข้ี องเขามากๆ แตเ่ ขากร็ วู ้ า่ หมา่ ม๊ ี ไมย่ นิ ยอม ดงั นัน้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จงึ ไมส่ ามารถใหแ้ ดดดรี้ รู ้ ปู ลกั ษณ์ และฐานะของเขาไดโ้ ดยไมไ่ ดร้ ับอนุญาตจากหมา่ ม๊ ี แตว่ า่ ถา้ กลบั ไปอยกู่ บั หมา่ ม๊มี ันกจ็ ะแตกตา่ งออกไปถา้ แดดดม้ี า บงั เอญิ จนเขาเขา้ และเห็นหนา้ ตาของเขา ถา้ อยา่ งนัน้ เรอื่ งนกี้ ็ไมไ่ ดเ้ กยี่ วกบั เขาแลว้ เพราะวา่ มันเป็ นเรอ่ื ง ทเี่ กดิ ขน้ึ อยา่ งบงั เอญิ พอถงึ ตอนนัน้ หมา่ ม๊กี ็สามารถอยดู่ ว้ ยกนั กบั แดดดแี้ ลว้ เมอ่ื นกึ ถงึ สง่ิ น้ี หวั ใจของเสยี่ วหมโี่ ตว้ กม็ คี วามสขุ เป็ นอยา่ งมาก

ดงั นัน้ เขาภายในใจของเขาจงึ เรม่ิ คํานวณการเล็ก ๆ นอ้ ย ๆ เกยี่ วกบั การทท่ี ัง้ สองอยดู่ ว้ ยกนั ตา่ งๆนานา หา้ ปีมานแ้ี ดดดี้ ไมไ่ ดท้ ําตามความรับผดิ ชอบทตี่ อ้ งดแู ลเขา เมอื่ ถงึ เวลาทรี่ จู ้ ัก แดดดแ้ี ลว้ นัน้ เขาจะตอ้ งบบี คนั้ แดดดอ้ี ยา่ งเหย้ี มโหดสกั ครัง้ “ งัน้ หมา่ ม๊ ี ตอนนพี้ วกเรากลบั บา้ นกนั เถอะ?” คดิ ๆดู หานมจู่ อ่ื กพ็ ยกั หนา้ \"โอเค แตห่ นูตอ้ งสวมหมวกและ แวน่ กนั แดด\" เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ตอบรับโดยทันที หลงั จากทห่ี านมจู่ อ่ื พาเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ออกไปนัน้ ก็ไดเ้ จอหานชงิ ทปี่ ระตบู า้ นพอดบิ พอดี นับตงั้ แตเ่ หตกุ ารณ์ครัง้ ทแ่ี ลว้ หานมจู่ อื่ และพช่ี ายคนนกี้ ไ็ มค่ อ่ ย ไดเ้ จอกนั แลว้ ดงั นัน้ เมอ่ื หานชงิ เห็นเธอ เขาจงึ ไมส่ ามารถละ สายตาจากรา่ งกายของเธอได ้ จากนัน้ ก็กระซบิ วา่ \"มารับเสย่ี ว หมโ่ี ตว้ เหรอ?\" \"พชี่ าย\" หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ และเรยี กเขาหนง่ึ ครัง้ \"หลายวันมา นเี้ สย่ี วหมโ่ี ตว้ อาศยั อยทู่ น่ี ตี่ ลอด และเรอ่ื งงานทางนัน้ ของฉันก็ เสร็จแลว้ ดงั นัน้ ฉันจงึ อยากพาเขากลบั ไป\"

หานชงิ มองตํา่ ไปทเ่ี สยี่ วหมโ่ี ตว้ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆเธอ ยมิ้ เล็กนอ้ ยเอย่ วา่ \"ถา้ หากยงุ่ กบั งานมากเกนิ ไปละก็ ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอก็ยา้ ย กลบั มาบา้ นดกี วา่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ อยทู่ นี่ แ่ี ถมยงั ชว่ ยกนั ดแู ลไดง้ า่ ย ตอนงานยงุ่ กไ็ มส่ ง่ เขามา” ยา้ ยกลับไปมาบา้ น? หานมจู่ อื สา่ ยศรี ษะโดยทันที เธอจะยา้ ยกลับมาบา้ นไดอ้ ยา่ งไร? ไมเ่ พยี งแตเ่ ธอตอ้ งการใช ้ ชวี ติ อยา่ งอสิ ระ สง่ิ ทส่ี ําคญั ไปกวา่ นัน้ ก็คอื ชว่ งนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ มกั จะ รบกวนเธอบอ่ ยๆ ถา้ หากเธอยา้ ยกลับมาอยลู่ ะก็ เยโ่ มเ่ ซนิ จะ ตรงไปทปี่ ระตบู า้ นของตระกลู หานและเขา้ ไปในหอ้ งนอนของ เธอโดยตรงหรอื ไม?่ ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ เผชญิ หนา้ กบั หานชงิ จะตอ้ ง เป็ นการตอ่ สทู ้ ย่ี ากลําบากอกี ครัง้ แน่ๆ \"ไมด่ กี วา่ คะ่ อยทู่ น่ี ่ันยงั มฉี ัน เสยี่ วเหยยี น และ เสยี่ วหมโ่ี ต ้ วสามคน ลว้ นแตส่ ามารถชว่ ยดแู ลซงึ่ กนั และกนั ได ้ นอกจากน้ี ฉันยังตอ้ งการใชช้ วี ติ ทเ่ี ป็ นของตวั เอง ไมส่ ามารถพง่ึ พาพช่ี าย ไดต้ ลอดไป \" เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นี้ หานชงิ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะถอนหายใจหนงึ่ ครัง้ กา้ ว ไปขา้ งหนา้ และจอ้ งมองเธออยา่ งลกึ ๆ

“ แตว่ า่ มจู่ อ่ื พยี่ นิ ดที จ่ี ะดแู ลเธอเสมอ” หานมจู่ อื่ \"… \" เธอเงยหนา้ ขนึ้ มามองหานชงิ เมอ่ื เห็นวา่ ดวงตาของเขาจับจอ้ ง มาทเ่ี ธออยา่ งไมก่ ะพรบิ ดวงตาคนู่ มี้ เี พยี งแคเ่ ธอเทา่ นัน้ ทําให ้ คนน่าประหลาดใจเป็ นอยา่ งมาก ถห้ ากวา่ หานชงิ ไมใ่ ชพ่ ช่ี ายแทๆ้ ของเธอ เธอเกอื บจะคดิ วา่ หาน ชงิ ชอบเธอแลว้ ทา้ ยทส่ี ดุ จะมพี ช่ี ายของตวั เองทไี่ หนทยี่ อมทํากบั นอ้ งสาวแบบ นไ้ี ด?้ ไมว่ า่ ในกรณีใด กด็ เู หมอื นจะไมไ่ ปไมไ่ ด ้ แตว่ า่ … เมอ่ื นกึ ถงึ ประประสบการณ์เลวรา้ ยของเขาในเมอื่ กอ่ น กร็ สู ้ กึ วา่ มนั เป็ นเรอ่ื งปกติ ตงั้ แตท่ เี่ ขาสญู เสยี คณุ พอ่ และนอ้ งสาวหายตวั ไป และจากนัน้ ไปนานก็สญู เสยี คณุ แมไ่ ปอกี การจากไปของคนในครอบครัว มกั จะสรา้ งความเสยี หายอยา่ งหนักใหก้ บั หานชงิ และตอ่ มาหลังจากหาหานมจู่ อ่ื เจอแลว้ นัน้ เธอกเ็ ป็ นคนใน ครอบครัวเพยี งคนเดยี วของเขา

คนทอี่ ยคู่ นเดยี วมานาน จนกระทงั่ ไมร่ สู ้ กึ ถงึ ความอบอนุ่ ระหวา่ ง คนในครอบครัว จงึ อยากดแู ลเธออยตู่ ลอด และพง่ึ พาซงึ่ กนั และกนั กบั เธอไปตลอดชวี ติ ความรสู ้ กึ นี้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ เป็ นสงิ่ ทต่ี วั เธอเองสามารถเขา้ ใจ ได ้ แตใ่ นขณะเดยี วกนั ความรสู ้ กึ เชน่ น้ี ก็ทําใหค้ นไมม่ อี สิ ระดว้ ย เชน่ กนั โชคดตี รงท่ี ความหงึ หวงของหานชงิ ทมี่ ตี อ่ เธอควบคมุ ไดไ้ ม่ คอ่ ยแข็งแกรง่ เป็ นพเิ ศษนัก ยอมใหเ้ ธอเปิดบรษิ ัทอยา่ งอสิ ระ จัดการอยา่ งอสิ ระ และอนุมัตใิ หเ้ ธอยา้ ยออกไป แน่นอนวา่ หานมจู่ อื่ ก็รดู ้ วี า่ นเ่ี ป็ นสงิ่ ทเ่ี ขาตามใจตวั เธอเอง เพราะวา่ เธอเป็ นนอ้ งสาวคนโปรดทส่ี ดุ ของเขา เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ น้ี หานมจู่ อื่ กถ็ อนหายใจออกมาเบา ๆ และกระซบิ วา่ \"พชี่ าย ฉันยงั อยากอยดู่ ว้ ยตวั เอง แตว่ า่ … ตอ่ จากนไี้ ปฉันจะ พาเสย่ี วหมโี่ ตว้ กลับมาเยยี่ มบอ่ ยๆ และถา้ พม่ี เี วลาละก็ สามารถ ไปบา้ นของฉันทนี่ ั่นทานขา้ วดว้ ยกนั ก็ได ้ หอ้ งเยอะขนาดนัน้ พ่ี อยากจะมาอยดู่ ว้ ยก็ไดน้ ะ\"

ในทสี่ ดุ หานชงิ กเ็ ผยรอยยม้ิ ออกอยา่ งโลง่ ใจ \"โอเค\" ตอนท่ี 617 พอ่ แทๆ้ ระหวา่ งทางกลับบา้ น หานมจู่ อื่ เพง่ิ จะตระหนักถงึ ปัญหารา้ ยแรง อยา่ งหนงึ่ ขน้ึ ได ้ นั่นกค็ อื เมอื่ สกั ครนู่ เี้ ธอเพง่ิ เชญิ หานชงิ ใหม้ าทานอาหารทบี่ า้ น บอ่ ยๆ ถงึ ขนั้ ทําความสะอาดหอ้ งรับแขกใหเ้ ขาดว้ ย ถา้ หากวา่ เขามาอาศัยอยใู่ นชว่ งเวลานล้ี ะก็ ถา้ หากวา่ บงั เอญิ เจอเยโ่ ม่ เซนิ … เมอ่ื นกึ ถงึ สงิ่ นี้ สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื กด็ ไู มส่ ดู ้ เี ล็กนอ้ ย \"หมา่ ม๊ ี เป็ นอะไรไปเหรอ?\" เมอื่ ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ ก็กลับมามสี ติ และมองไปท่ี เสยี่ วหมโี่ ต ้ วซง่ึ นั่งอยขู่ า้ งๆแขนของเธอ นกึ ถงึ ตอ่ ไปเขาจะตอ้ งอยกู่ บั ตวั เองตลอด ถา้ หากเยโ่ มเ่ ซนิ แวะเวยี นมาเยยี่ มอยา่ งกะทันหนั พอถงึ ตอนนัน้ เธอจะจัดการอยา่ งไรด?ี

แมจ้ ะบอกวา่ กระดาษจะไมถ่ กู เผาถา้ ไมจ่ ดุ ไฟ แต่ … เธอก็ยัง อยากทจ่ี ะใชค้ วามพยายามสกั หน่อย แตว่ า่ ใจของเธอคดิ อยา่ งนัน้ จรงิ ๆเหรอ? เธอ … ไมอ่ ยากใชช้ วี ติ อยกู่ บั เยโ่ มเ่ ฉนิ จรงิ ๆหรอื ? \"ไมม่ อี ะไร หมา่ ม๊แี คก่ ําลังคดิ เรอื่ งใดเรอ่ื งหนงึ่ อย\"ู่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ลมื ตาขนึ้ และมองเธออยา่ งสงสยั \"เรอ่ื งอะไรเหรอหมา่ ม๊ ี บอกใหเ้ สย่ี วหม่ี โตว้ ฟังไดไ้ หม ใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ ชว่ ยระบายความกงั วลของคณุ \" ใหเ้ ขาชว่ ยระบายความกงั วลของเธอ? หานมจู่ อื่ มองใบหนา้ เล็ก ๆ ทไี่ รเ้ ดยี งสาของเขา และนกึ ถงึ สง่ิ ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ พดู กบั ตวั เองในวนั นัน้ เขากลา่ ววา่ … แมว้ า่ เธอจะใหก้ ําเนดิ ลกู ของอดตี สามี แตเ่ ขาก็ เต็มใจทจี่ ะปฏบิ ตั ติ อ่ เด็กคนนเี้ หมอื นเป็ นลกู แทๆ้ ของเขาเอง จรงิ เหรอ? เขาทําแบบนัน้ ไดจ้ รงิ ๆเหรอ? เธอไมค่ อ่ ยเชอ่ื เล็กนอ้ ย เธอรสู ้ กึ วา่ ผชู ้ ายขเ้ี หนยี วมาก และจะ ไมย่ อมใหผ้ หู ้ ญงิ ของตวั เองไปมชี กู ้ บั ผชู ้ ายคนอน่ื

แมว้ า่ เธอจะไมไ่ ดม้ คี วามสมั พันธก์ บั คนอน่ื แตใ่ นความรคู ้ วาม เขา้ ใจของเยโ่ มเ่ ซนิ เขาก็คดิ วา่ เด็กคนนัน้ เป็ นลกู ของหลนิ เจยี ง เพราะวา่ ตอนนัน้ เธอแตง่ งานเขา้ ไปในตระกลู เยไ่ ดไ้ มน่ าน เธอก็ ถกู ตรวจพบวา่ ตงั้ ครรภแ์ ลว้ ดงั นัน้ ในความทรงจําของเยโ่ มเ่ ซนิ เด็กคนนจี้ งึ เป็ นลกู ของหลนิ เจยี ง คําทคี่ ดิ อยใู่ นใจ หานมจู่ อ่ื จงึ คอ่ ยๆพดู ออกมา \"หนู … เมอ่ื กอ่ น หนูบอกหมา่ ม๊วี า่ หนูอยากหาแดดดไ้ี มใ่ ชเ่ หรอ？\" ในประโยคหลัง เธอถามอยา่ งระมัดระวงั ดเู หมอื นกําลังถาม อยา่ งเจาะลกึ หลังจากเสย่ี วหมโี่ ตว้ ไดย้ นิ สงิ่ นี้ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะกะพรบิ ตา และ กระซบิ วา่ \"หมา่ ม๊ ี คณุ อยากหาแดดดใ้ี หเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ เหรอ？\" หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ \"อมื หนูอยากหาอยตู่ ลอดไมใ่ ชเ่ หรอ？\" \"แตว่ า่ … \" เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ยน่ื มอื เล็ก ๆ ออกมา แลว้ สะกดิ อยา่ ง แรง \"เสย่ี วหมโ่ี ตว้ แคต่ อ้ งการตามหาแดดดแี้ ทๆ้ เทา่ นัน้ \"

เมอ่ื ไดย้ นิ สง่ิ นี้ หานมจู่ อ่ื ชะงักไปสกั พัก และเขา้ ใจความหมาย ของเสย่ี วหมโี่ ตว้ เธอคดิ ๆดไู ปสกั พัก แลว้ กดั รมิ ฝี ปากลา่ ง \"ถา้ หมา่ ม๊จี ะบอกวา่ คนนก้ี ็คอื แดดดแี้ ทๆ้ … ของเสย่ี วหมโี่ ตว้ ละ่ ？\" ดวงตาของเสยี่ วหมโี่ ตว้ สวา่ งขนึ้ มาทันใด \"จรงิ เหรอหมา่ ม๊ ี คณุ ยนิ ยอมทจ่ี ะหาแดดดแี้ ทๆ้ ใหเ้ สย่ี วหมโี่ ตว้ แลว้ เหรอ?\" อารมณข์ องเขากลายเป็ นตนื่ เตน้ และเขากอดมอื ของหานมจู่ ่ื อไวอ้ ยา่ งแน่น \"หมา่ ม๊แี ลว้ เมอื่ ไหรพ่ วกเราจะไปหาแดดดล้ี ะ่ \" เจา้ เด็กคนนี้ == แคไ่ ดย้ นิ วา่ ไปหาแดดดกี้ ม็ คี วามสขุ มากถงึ ขนาดน?้ี ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ คดิ ไปอกี ครัง้ บางทใี นสายตาของเด็ก ๆ การ ทไี่ ดต้ ามหาคณุ พอ่ ผใู ้ หก้ ําเนดิ ของเขาเจอ มนั เป็ นเรอ่ื งทม่ี ี ความสขุ ทส่ี ดุ จรงิ ๆสนิ ะ \"ไมต่ อ้ งรบี รอ้ น คอ่ ยเป็ นคอ่ ยไป ถา้ มโี อกาส หมา่ ม๊ ี … จะใหห้ นู เจอเขาใหไ้ ดเ้ อง\"

\"ฮอื ขอบคณุ ครับหมา่ ม๊\"ี หานมจู่ อ่ื กอดเสยี่ วหมโี่ ตว้ และทนั ใดนัน้ กร็ สู ้ กึ วา่ ปมในใจของ ตวั เองดเู หมอื นจะถกู คลคี่ ลายแลว้ ถา้ หากเป็ นไปได ้ เธอหวงั วา่ เธอและเสย่ี วหมโี่ ตว้ ลว้ นแตม่ ี ความสขุ เมอ่ื นกึ ถงึ สงิ่ น้ี รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของหานมจู่ อ่ื ก็คอ่ ยๆชดั เจนขน้ึ * หลังจากพาเสย่ี วหมโี่ ตว้ กลบั บา้ นมานัน้ หานมจู่ อื่ ก็ใชช้ วี ติ แบบ ออกจากบา้ นในตอนเชา้ และกลับบา้ นดกึ ตอนกลางวนั ทํางาน ทบ่ี รษิ ัท สง่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไปโรงเรยี น ตอนเย็นไปรับเขาจาก โรงเรยี น และคอ่ ยกลับบา้ น การใชช้ วี ติ ดเู หมอื นจะสงบสขุ เป็ นอยา่ งมาก แตท่ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ดู เหมอื นจะเงยี บหายไปเลย นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะไมป่ รากฏตวั มาเลย หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ แปลก ๆ จนกระทั่ง … เลงิ เยาเยาบอกเธอวา่ เยโ่ ม่ เซนิ เดนิ ทางไปทําธรุ กจิ ทต่ี า่ งประเทศแลว้ เธอถงึ จะรวู ้ า่ แทท้ ่ี จรงิ เขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นประเทศแลว้

เมอื่ นกึ ถงึ การไปตา่ งประเทศของเขา และไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความมา หาตวั เธอเองเลยสกั ขอ้ ความ หานมจู่ อื่ ก็รสู ้ กึ วา่ งเปลา่ ในใจ ราว กบั วา่ มมี มุ ใดมมุ หนง่ึ หายไป เธอพาเสย่ี วหมโ่ี ตว้ กลบั มา พดู เกลย้ี กลอ่ มใจของตวั เองได ้ ไมใ่ ชง่ า่ ยๆ ผลสดุ ทา้ ย… เขาไปตา่ งประเทศโดยไมบ่ อกอะไร สกั คํา? \"แลว้ เธอ … รไู ้ หมวา่ อกี นานแคไ่ หนกวา่ เขาจะกลับมา?\" หานมจู่ อ่ื ยงั อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถาม เลงิ เยาเยายน่ จมกู \"ฉันไปจะรไู ้ ดอ้ ยา่ งไรกนั ？ฉันเพยี งแคจ่ ะไป สง่ หนังสอื ออกแบบเทา่ นัน้ ทนั ใดนัน้ ฉันกไ็ ดย้ นิ พวกเขาบอกวา่ ประธานเยไ่ ปตา่ งประเทศ ใหฉ้ ันชว่ งนไ้ี มต่ อ้ งมองหาเขาอกี \" \"โอเค ฉันเขา้ ใจแลว้ \" หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ บง่ บอกวา่ ตวั เอง เขา้ ใจอยา่ งชดั เจนแลว้ เลงิ เยาเยา มองไปทเี่ ธอ \"มจู่ อ่ื เธอดเู หมอื นวา่ ผดิ หวังเล็กนอ้ ย เหรอ?\" หานมจู่ อ่ื \"… \"

เธอเลงุ ไปแตะทใี่ บหนา้ ของตวั เอง มนั ชดั เจนขนาดนัน้ เลย เหรอ? เธอแสดงความผดิ หวังบนใบหนา้ ของเธอจรงิ เหรอ? เมอ่ื นกึ ถงึ สงิ่ นี้ เธอจงึ พดู อยา่ งจนปัญญาวา่ \"เธอไปทํางานของ เธอกอ่ นเถอะ\" “ งัน้ ก็ได”้ หลงั จากทเี่ ลงิ เยาเยาออกไปแลว้ นัน้ เธอก็ไดเ้ ผชญิ หนา้ กบั เสย่ี วเหยยี น เกยี่ วกบั เรอ่ื งซบุ ซบิ นนิ ทา เธอจงึ รบี ดงึ เสยี่ วเห ยยี นไปทห่ี อ้ งนํ้าชาทอ่ี ยใู่ กลๆ้ “ เธอดงึ ฉันทําไม？ฉันยังมงี านทต่ี อ้ งรายงานใหม้ จู่ อื่ นะ รบี ออกไป” “เสย่ี วเหยยี นเมอื่ สกั ครนู่ ม้ี จู่ อ่ื ขวัญหนดี ฝี ่ อไปแลว้ ” \"ขวัญหนดี ฝี ่ อ?\" เสยี่ วเหยยี นเมอ่ื ไดย้ นิ เกย่ี วกบั หานมจู่ อ่ื กห็ ยดุ ฝี เทา้ ทนั ที จากนัน้ กห็ รตี่ ามองไปทเ่ี ลงิ เยาเยาอยา่ งพนิ จิ พเิ คราะหห์ นงึ่ ครัง้ \"เธอพดู แบบนี้ เธอหมายความวา่ อยา่ งไร?\"

\"ฉันบอกหลอ่ นวา่ ประธานเยไ่ ปตา่ งประเทศแลว้ เธอก็ … ดู ผดิ หวงั \" เมอื่ ไดย้ นิ เสยี่ วเหยยี นกร็ ไู ้ ดท้ นั ที แทท้ จ่ี รงิ แลว้ เป็ นเพราะเรอ่ื งของเยโ่ มเ่ ซนิ อนั ทจ่ี รงิ เธอรคู ้ วามรสู ้ กึ ของหานมจู่ อื่ ทม่ี ตี อ่ เยโ่ มเ่ ซนิ เธอรมู ้ า โดยตลอดวา่ ถงึ แมห้ า้ ปีมานเี้ ธอจะตา่ งประเทศ แตค่ วามรักของ หานมจู่ อ่ื ทมี่ ตี อ่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมเ่ คยหยดุ นง่ิ แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว สหี นา้ ของเธอดเู งยี บสงบ เป็ นเพยี งแคต่ วั เธอเองทที่ ําใหห้ วั ใจ ของเธอเย็นลงอยา่ งชา้ ๆ แตค่ วามรสู ้ กึ ของเธอยังคงอยู่ เพยี ง แคต่ รงนัน้ มชี นั้ น้ําแข็งกนั้ ไวอ้ ยู่ และตอนนี้ … เยโ่ มเ่ ซนิ ไดล้ ะลายนํ้าแข็งชนั้ นจ้ี นเกอื บหมดแลว้ เมอ่ื คดิ ถงึ เรอ่ื งนี้ เสย่ี วเหยยี นก็พยักหนา้ \"ฉันเขา้ ใจแลว้ \" หลงั จากพดู เสร็จเธอก็ตดั สนิ ใจทจี่ ะหนั หลังกลบั และเดนิ ออกไปอกี ครัง้ แตเ่ ลงิ เยาเยากร็ บี ดงึ เธอกลบั มาอกี ครัง้ \"เธอก็

ใจเย็นแบบนเี้ หรอ？มจู่ อื่ กบั ประธานเย…่ มอี ะไรกนั …ใชห่ รอื เปลา่ ？\" \"วา้ ว เลงิ เยาเยาดไู มอ่ อกวา่ เธอจะขนี้ นิ ทาขนาดนัน้ เลย ขนาด เรอื่ งของเจา้ นายกก็ ลา้ ถามดว้ ย？\" \"ไอยา ฉันแคถ่ ามเฉยๆ ฉันแปลกใจ\" \"เธอแปลกใจจรงิ ๆ หรอื วา่ เธอมคี วามสนใจตอ่ เยโ่ มเ่ ซนิ ?\" เสย่ี ว เหยยี นเหลม่ องไปทเ่ี ลงิ เยาเยา ไมใ่ ชว่ า่ เธอคาดเดาอยา่ งชว่ั รา้ ย แตเ่ ป็ นเพราะเสน่หข์ องเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ ยอดเยย่ี มมากเกนิ ไป มผี หู ้ ญงิ สกั กคี่ นทจ่ี ะสามารถตา้ นทานเสน่หข์ องเขาได?้ เมอื่ เลงิ เยาเยาไดย้ นิ เธอก็เบกิ ตากวา้ งและพดู ขน้ึ มาทนั ที \"เธอ คดิ มากเกนิ ไปใชไ่ หม？คนแบบเขานัน้ ไมใ่ ชส่ เปคภายในอดุ ม คตขิ องฉันเลย\" \"โอ ้ งัน้ สเปคภายในอดุ มคตขิ องเธอเป็ นอยา่ งไรเหรอ？\" สเปคภายในอดุ มคตขิ องเธอ? เลงิ เยาเยากลับไมไ่ ดม้ สี เปค ภายในอดุ มคตอิ ะไร เพยี งแคภ่ ายในสมองกภ็ าพหวังอานขนึ้ มา

เธอสา่ ยศรี ษะอยา่ งเร็ว ๆ “ สมควรตาย ทําไมตอนนฉี้ ันจงึ นกึ ถงึ เขาขนึ้ มาได ้ น่ากลัวมากจรงิ ๆ” \"นกึ ถงึ ใครเหรอ?\" เสย่ี วเหยยี นรสู ้ กึ สงสยั \"นอกจากผที น่ี ่ารังเกยี จหวังอานคนนัน้ ยังจะมใี ครอกี ละ่ ？\" เลงิ เยาเยาสมั ผัสใบหนา้ รปู ไขข่ องตวั เอง \"เป็ นวญิ ญาณที่ เออ้ ระเหยจรงิ ๆ ปกตมิ กั จะชอบหลอกหลอนฉันอยเู่ สมอ\" เมอ่ื เห็นทา่ ทางของเธอเชน่ น้ี นับวา่ เสยี่ วเหยยี นสามารถยนื ยนั ไดว้ า่ หลอ่ นไมไ่ ดม้ คี วามสนใจอะไรกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เธอสดู หายใจ เขา้ ลกึ ๆและตบไหลข่ องเลงิ เยาเยาเบา ๆ อยา่ งมคี วามหมาย \"แสดงความยนิ ดดี ว้ ย เธอตดิ กบั ดกั เขาสําเร็จแลว้ \" ตอนที่ 618 เหตผุ ลไมส่ ําคญั ทสี่ ําคญั ก็คอื อยากเจอเขา “ ตดิ กบั ดกั ? นหี่ มายความวา่ อะไร?” เลงิ เยาเยาชาํ เลอื งมอง เสยี่ วเหยยี นดว้ ยความสบั สน

เสยี่ วเหยยี นยม้ิ และยกั ไหลข่ องตวั เอง \"อกี ไมน่ านเธอกจ็ ะรเู ้ อง พอแลว้ ฉันจะไปรายงานใหม้ จู่ อ่ื กอ่ น เพราะฉะนัน้ ฉันไมค่ ยุ กบั เธอแลว้ \" หลงั จากพดู เสร็จเสย่ี วเหยยี นกเ็ ดนิ ออกจากหอ้ งน้ําชา ทง้ิ ให ้ เลงิ เยาเยาอยคู่ นเดยี ว และจับคางของตวั เธอเองอยา่ งแปลก ประหลาด ตวั เธอเองตดิ กบั ดกั ของหวังอานเขา้ แลว้ เหรอ? กบั ดกั อะไร? คดิ ถงึ อยา่ งละเอยี ดถถี่ ว้ น นกึ ถงึ สหี นา้ ที่ แสดงออกอยา่ งความหมายของเสยี่ วเหยยี น เลงิ เยาเยาก็ ตอบสนองกลบั มาไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว ทันใดนัน้ กก็ ระโดดดว้ ยความ โกรธ \"เสยี่ วเหยยี น เธอหยดุ เดย๋ี วนเ้ี ลยนะ ใครบอกวา่ ฉันตดิ กบั ดกั ของหวงั อานแลว้ ใครจะไปชอบคนแบบเขากนั ละ่ ? เธอกลับมา เดย๋ี วน!ี้ \" เลงิ เยาเยาวงิ่ ออกจากหอ้ งนํ้าชา และเสย่ี วเหยยี นกไ็ ดแ้ อบเขา้ ไปในหอ้ งสํานักงานอยา่ งรวดเร็ว แลว้ และวางขอ้ มลู ไวต้ รงหนา้ ของหานมจู่ อ่ื

เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งจากขา้ งนอก และมองไปยงั ทา่ ทางสอ่ เสยี ดของ เสย่ี วเหยยี น หานมจู่ อื่ ยมิ้ \"เธอทะเลาะอะไรกบั หลอ่ น?\" “ ทะเลาะกนั ซะทไี่ หนละ่ ?”เสยี่ วเหยยี นยักไหลอ่ ยา่ งไร ้ ความรสู ้ กึ “ ไมต่ อ้ งสนใจหลอ่ น เธอดรู ายงานทฉ่ี ันทํานส่ี เิ ป็ นวา่ อยา่ งไร นกี่ ค็ อื บลิ สง่ั ซอ้ื รายจา่ ย และปรมิ าณการขายหลงั จาก ทเ่ี รากอ่ ตงั้ บรษิ ัท ” เมอื่ หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ จงึ หยบิ ขอ้ มลู เขา้ มา เมอื่ กอ่ นทมี่ เี พยี งเธอและเสยี่ วเหยยี น เป็ นเสย่ี วเหยยี นทจ่ี ัดการ สง่ิ เหลา่ นใี้ หเ้ ธอ เนอื่ งจากเมอ่ื กอ่ นเสย่ี วเหยยี นเคยเป็ นฝ่ ายการเงนิ ใน บรษิ ัท ตระกลู เย่ เธอจงึ มคี วามออ่ นไหวตอ่ ตวั เลขและจํานวนเงนิ เป็ น อยา่ งมาก ดงั นัน้ หลงั จากกอ่ ตงั้ บรษิ ัทแลว้ นัน้ หานมจู่ อ่ื กไ็ มไ่ ด ้ จา้ งคนอนื่ มาใหส้ น้ิ เปลอื งเงนิ คา่ จา้ ง เลยใหเ้ สยี่ วเหยยี นดแู ล การเงนิ ทางนโี้ ดยตรง หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ วางใจกบั เธอดว้ ยเชน่ กนั หลังจากดอู กี ครัง้ หนงึ่ เธอก็ยม้ิ เล็กนอ้ ยและกลา่ ววา่ \"เธอทํา อยา่ งรอบคอบ เธอคดิ วา่ ไมม่ ปี ัญหา เธอก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเอาให ้ ฉันด\"ู

\"ถงึ อยา่ งไรกต็ อ้ งใหเ้ ธอดสู \"ิ เสย่ี วเหยยี นจอ้ งไปทเี่ ธอหนงึ่ ครัง้ แลว้ นั่งลงขา้ งๆเธอ \"หลังจากทเี่ ธอตรวจสอบผา่ นแลว้ นัน้ ฉัน ถงึ จะประสบายใจได ้ แมว้ า่ พวกเราจะเป็ นเพอื่ นสนทิ กนั แต่ เรอื่ งบญั ชกี ็ตอ้ งตรวจสอบใหช้ ดั เจน ใชแ่ ลว้ ตอนทฉี่ ันออกไป เมอื่ กี้ ฉันไดย้ นิ เลงิ เยาเยาบอกวา่ ประธานเยไ่ ปทํางานนอก สถานทแ่ี ลว้ ?” เมอ่ื ไดย้ นิ ชอื่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของหานมจู่ อื่ ก็ จางหายไปเล็กนอ้ ย เธอพยักหนา้ “อมื ” “ แลว้ ในใจของเธอรสู ้ กึ อยา่ งไร?”เสยี่ วเหยยี นโนม้ ตวั เขา้ มา และมองไปทเี่ ธออยา่ งจรงิ จัง ราวกบั วา่ ตอ้ งการเห็นอะไร บางอยา่ งจากใบหนา้ ของเธอ อยใู่ นระยะใกลข้ นาดนี้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ เขนิ อายเล็กนอ้ ยเธอแตะ ไปทจ่ี มกู ของตวั เอง

\"สนั นษิ ฐานวา่ เลงิ เยาเยาไดบ้ อกเธอทกุ อยา่ งแลว้ แลว้ ทําไม เธอยังตอ้ งมาเสแสรง้ ตอ่ หนา้ ฉันนะ?\" \"เชอะ\"เสยี่ วเหยยี น เชอะหนงึ่ ครัง้ อยา่ งแรง \"ฉันวา่ แลว้ วา่ เธอยงั ไมต่ ายใจ\" หานมจู่ อ่ื ไมพ่ ดู ตอ่ เพยี งแคล่ ดตาลง อารมณ์ในดวงตาออ่ นลง เป็ นอยา่ งมาก “ แลว้ ยังไงตอ่ ? สมมตวิ า่ ฉันยงั ไมต่ ายใจ แตถ่ า้ หากวา่ มอี กี ครัง้ ใครจะรับประกนั ไดว้ า่ ฉันจะไมเ่ ขา้ ไปในอหี รอบเดมิ ได”้ \"ฉันไมร่ วู ้ า่ เธอจะเขา้ ไปในอหี รอบเดมิ หรอื ไม่ ฉันรแู ้ คว่ า่ ถา้ หาก พลาดโอกาสไปละก…็ ก็อาจจะเป็ นตลอดชวี ติ คนเราจะมสี กั ก่ี 5 ปี? นอกเสยี จากทัง้ ชวี ติ นเ้ี ธออยากใชช้ วี ติ ดว้ ยตวั เอง ไมค่ ดิ ถงึ เขาเลยสกั นดิ ก็ได?้ อารมณ์ในดวงตาของหานมจู่ อื่ เรม่ิ ขมขน่ื เรอื่ งแบบนม้ี นั เป็ นไปไมไ่ ด ้ สมมตุ วิ า่ เขาจะไมป่ รากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอ ตวั /เธอเองก็อดไมไ่ ดท้ ี่ จะคน้ หาขา่ วสารเกย่ี วกบั เขาทางอนิ เทอรเ์ น็ต แตเ่ มอื่ ถกู จับได ้ เธอปฏเิ สธการยอมรับอยา่ งดอื้ ๆ

และไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ เขาเดนิ ไปเดนิ มาตอ่ หนา้ เธอทกุ วนั ทําสง่ิ ท่ี ทําใหค้ นซาบซง้ึ ใจเชน่ นัน้ และคําพดู ทที่ ําใหค้ นตนื้ ตนั ใจ หานมจู่ อ่ื หลบั ตาลง มอื ทอี่ ยบู่ นโตะ๊ ก็กําแน่น และพดู ดว้ ยความ เจ็บปวดเล็กนอ้ ยวา่ “ ถา้ หาก… ฉันยอมรับเขาละก็ ฉันจะด…ู ตํา่ ชา้ มากๆหรอื เปลา่ ?” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี่ วเหยยี นก็หนั มามองเธอดว้ ยความประหลาดใจ \"มจู่ อื่ ทําไมเธอถงึ คดิ อยา่ งน?ี้ \" หานมจู่ อ่ื ลมื ตาขนึ้ มาอกี ครัง้ ดวงตาทส่ี วยงามของเธอมคี วาม ยงุ่ เหยงิ และไมแ่ น่ใจ \"ทฉี่ ันคดิ อยา่ งน้ี ไมส่ มควรตายเหรอ? หา้ ปีกอ่ นทเ่ี ขาทําแบบ นัน้ กบั ฉัน พอตอนนเี้ ขากวกั มอื เรยี กฉัน และฉันกไ็ ปอยกู่ บั เขา อกี บางทเี ขาอาจจะคดิ วา่ … ฉันเป็ นคนทเี่ รยี กใหม้ ากม็ า ปลอ่ ยใหไ้ ปกไ็ ปคนหนงึ่ งัน้ เหรอ?” เสยี่ วเหยยี นเป็ นใบไ้ ปชวั่ ขณะ

“ ไมห่ รอกมงั้ ? ฉันเห็นสง่ิ ทคี่ ณุ ชายเยเ่ ฉาทํากบั เธอ ไมน่ ่าจะ เป็ นคนแบบนถ้ี งึ จะถกู ” \"ฉันกค็ ดิ วา่ เขาเป็ นไมใ่ ชค่ นแบบน้ี แตว่ า่ … บางครัง้ ใจของฉันก็ ยงั ไมส่ ามารถผา่ นระดบั นัน้ ไปได\"้ หานมจู่ อ่ื ถอนหายใจหนง่ึ ครัง้ นอนบนโตะ๊ ราวกบั วา่ ออ่ นแอ เหนอ่ื ยลา้ และพมึ พํากบั ตวั เองวา่ \"ฉันรับเสยี่ วหมโี่ ตว้ กลับ มาแลว้ แถมยงั รับปากกบั เสยี่ วหมโี่ ตว้ วา่ จะไมส่ ง่ เขาไปทน่ี ั่น อกี \" เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ น้ี ดวงตาของเสยี่ วเหยยี นก็เบกิ กวา้ งดว้ ยความ ประหลาดใจ “ เธอหมายความวา่ …จะใหส้ องพอ่ ลกู พบเจอกนั เหรอ?” หานมจู่ อื่ \"… \" เสยี่ วเหยยี นกลนื นํ้าลายอยา่ งประหมา่ “ ทําไมละ่ ? เมอ่ื กอ่ นเธอ ตอ่ ตา้ นอยา่ งรนุ แรงไมใ่ ชเ่ หรอ? แถมยังบอกวา่ ถา้ ปิดบงั ไดส้ กั พักก็จะปิดบงั ทําไมจๆู่ ถงึ เปลย่ี นใจกะทนั หนั ละ่ ?”

\"แมว้ า่ ฉันจะเป็ นหมา่ ม๊ ขี องเสย่ี วหมโี่ ตว้ แตฉ่ ันไมไ่ ดใ้ หส้ ทิ ธใิ์ น การเลอื กของเขา เสยี่ วหมโ่ี ตว้ มคี วามเป็ นผใู ้ หญม่ าก แมว้ า่ อายุ ของเขาจะยังเด็ก แตเ่ ขากส็ ามารถเขา้ ใจไดว้ า่ อะไรคอื สง่ิ สําคญั และไมส่ ําคญั ได ้ ฉันกดี กนั เขาไวต้ ลอด สําหรับเขาแลว้ มันเป็ นการบาดเจ็บปวดอยา่ งหนง่ึ \" นม่ี าจากใจทแี่ ทจ้ รงิ จากผเู ้ ป็ นแม่ เสย่ี วเหยยี นมองไปทห่ี านมจู่ อ่ื ซงึ่ นอนอยบู่ นโตะ๊ ดว้ ยสายตาท่ี ไมแ่ ยแส ทันใดนัน้ ก็รสู ้ กึ เห็นใจเธอมากๆ เธอเอนตวั ไปขา้ งหนา้ และกอดไหลข่ องเธอ \"มจู่ อื่ เธออยา่ คดิ มากไปเลย ปลอ่ ยใหท้ กุ อยา่ งดําเนนิ ไปตาม ธรรมชาตโิ อเคไหม? เธอไมต่ อ้ งจงใจปกป้องเสยี่ วหมโ่ี ตว้ แลว้ แลว้ กไ็ มต่ อ้ งจงใจปฏเิ สธคณุ ชายเย่ ทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ ง จะเป็ นไป ตามการพัฒนาของเรอื่ งนัน้ ๆ ไมว่ า่ อยา่ งไรก็ตาม ฉันจะอยเู่ คยี ง ขา้ งเธอเสมอ” หานมจู่ อื่ เลกิ เปลอื กตาขนึ้ \"ทําเพอื่ ฉัน หรอื วา่ พชี่ ายจองฉัน นะ?\" เสย่ี วเหยยี น \"… \"

เธอกลอกตาดว้ ยความโมโห \"เธอกลายเป็ นคนชวั่ รา้ ยขนาดนตี้ งั้ แตเ่ มอื่ ไหร?่ แน่นอนวา่ ทํา เพอื่ เธอไง จะเป็ นไปไดไ้ หมทฉ่ี ันบอกตอ่ หนา้ เธอวา่ ทฉี่ ันทําก็ เพอ่ื จะจบี พชี่ ายของเธอ? ถา้ ทําแบบนจ้ี ะทําใหเ้ ธอผดิ หวังในตวั ฉันได\"้ เมอ่ื พดู อยา่ งน้ี เสย่ี วเหยยี นกเ็ ชอะๆอกี ครัง้ \"สมมตุ วิ า่ ทําเพอ่ื พชี่ ายของเธอจรงิ ๆ เธอกไ็ มส่ ามารถวา่ อะไรฉันได ้ หรอื วา่ เธอ ไมอ่ ยากใหฉ้ ันเป็ นพสี่ ะใภข้ องเธอเหรอ?\" หานมจู่ อื่ ยม้ิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ \"มนั ขน้ึ อยกู่ บั ความสามารถของ เธอแลว้ เธอไดข้ โมยจบู ไปแลว้ แตว่ า่ อกี ฝ่ ายยังคงเฉยเมยอยู่ และตอนนฉี้ ันไดร้ ับเสยี่ วหมโ่ี ตว้ กลบั มาบา้ นแลว้ ขนาดโอกาส ทจี่ ะไดเ้ ขา้ ใกลเ้ ธอก็ไมม่ เี ลยดว้ ยซาํ้ \" เมอ่ื พดู ถงึ เรอ่ื งน้ี เสย่ี วเหยยี นก็อยากจะรอ้ งไหอ้ ยา่ งไรน้ ้ําตา \"เธอพดู แบบนก้ี จ็ รงิ แฮะ แลว้ เธอทําไมตอ้ งรับเสยี่ วหมโี่ ตว้ ไป เร็วขนาดนี้ดว้ ย?\" เสย่ี วเหยยี นจับแขนของหานมจู่ อ่ื และเขยา่ มนั อยา่ งแรง \"อา้ อา้ อา้ อา้ เธอคนื โอกาสเขา้ ใกลเ้ ขาใหฉ้ ัน เดย๋ี วนนี้ ะ!\"

หานมจู่ อ่ื ถกู เธอเขยา่ จนรสู ้ กึ วงิ เวยี นเล็กนอ้ ย \"ฉันก็ชว่ ยไมไ่ ดน้ ะ เสยี่ วหมโี่ ตว้ เป็ นลกู ชายของฉัน ฉันจะปลอ่ ยใหเ้ ขาอยกู่ บั พช่ี าย ของฉันตลอดเวลาก็ไมไ่ ด ้ ฉันจะไปรับชา้ หรอื เร็วยังไงก็ตอ้ งรับ กลับบา้ นอยดู่ ี ถา้ เธอชอบพช่ี ายฉันจรงิ ๆละก็ แมว้ า่ เธอจะไมม่ ี โอกาสนํ้าตาลใกลม้ ด เธอกจ็ ะรบี ไปพบเขาแน่นอน \" \"แตว่ า่ ฉันจะหาเหตผุ ลอะไรไปละ่ ?\" หานมจู่ อ่ื ยมิ้ อยา่ งรทู ้ ัน “ เหตผุ ลไมส่ ําคญั สําคญั กค็ อื …เธออยากเจอเขานนี่ า” เสยี่ วเหยยี นตกตะลงึ อยกู่ บั ทโี่ ดยสน้ิ เชงิ และเป็ นเวลานานกวา่ จะกลบั มามสี ตไิ ด ้ “ ฉันเขา้ ใจแลว้ สง่ิ ทสี่ ําคญั ไมใ่ ชเ่ หตผุ ล แตเ่ ป็ น… ฉันอยาก เจอ อยากจบี เขา!” \"ใช\"่ หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ \"ฉันเขา้ ใจแลว้ มจู่ อื่ ขอบใจนะ!!\"

ตอนที่ 619 มแี ผนการอะไร หลังจากเสยี่ วเหยยี นไดร้ ับคําตอบจากหานมจู่ อื่ ทางนแี้ ลว้ นัน้ ภายในชว่ั พรบิ ตาก็เต็มไปดว้ ยความมั่นใจ และกลับมาตอ่ สตู ้ อ่ ไดท้ นั ที เป็ นครัง้ แรกทเี่ ธอพบวา่ มจู่ อ่ื มที กั ษะทางดา้ นนด้ี ว้ ย เธอจงึ อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะพดู วา่ \"มจู่ อื่ เธอยอดเยย่ี มจรงิ ๆ ฉันคดิ วา่ เธอสามารถ เป็ นทปี่ รกึ ษาดา้ นความรักไดแ้ ลว้ นะ\" เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นห้ี านมจู่ อื กท็ ําไดแ้ คย่ ม้ิ อยขู่ า้ งในใจอยา่ งขมขน่ื เธอจะเป็ นทป่ี รกึ ษาดา้ นรักของใครไดล้ ะ่ ? ในเมอื่ เธอยงั ไม่ สามารถแยกแยะความรสู ้ กึ ของเธอไดเ้ ลย เพยี งแค่ เมอื่ สกั ครทู่ พี่ ดู กบั เสย่ี วเหยยี นนัน้ … ก็เกนิ ความคาดหมายของตวั เธอเองไปมากรงิ ๆ เธอลดสายตาลง และมองไปทข่ี อ้ มลู บนเดสกท์ ็อป ถา้ อยา่ งนัน้ ตอนนเี้ ธออยากเจอเยโ่ มเ่ ซนิ เหรอ? ดเู หมอื นวา่ จะอยากเจอ ถา้ อยา่ งนัน้ เธอควรทําตามหวั ใจโทรศพั ทไ์ ปหาเขาหรอื ไม?่

ในชว่ งนเ้ี ป็ นเขาทมี่ าปรากฏอยขู่ า้ งกายของเธอดว้ ยตวั เองมา โดยตลอด พอตอนนเ้ี ขาไปตา่ งประเทศแลว้ และไมไ่ ด ้ โทรศพั ทห์ าเธอ อาจเป็ นเพราะเขาสญั ญาวา่ จะไมม่ าหาเธออกี เขาจงึ ไมไ่ ดแ้ จง้ ใหเ้ ธอทราบเหรอ? มนั อาจจะเป็ นเชน่ นัน้ ก็ได ้ หลังจากคดิ ๆดู หานมจู่ อ่ื กห็ ยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาโดยไม่ รตู ้ วั เขา้ สหู่ นา้ Applications WeChat คน้ หาชอื่ บญั ชผี ใู ้ ช ้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ กดเขา้ ไปและอยากจะสง่ ขอ้ ความถงึ เขา แตม่ อื ก็ หยดุ ลงอกี ครัง้ ถา้ สง่ ขอ้ ความตอนนี้ จะดไู มส่ ํารวมเกนิ ไปหรอื เปลา่ ？ ถงึ อยา่ งไรกต็ าม ในชว่ งเวลานเ้ี ธอไมเ่ คยเขา้ หาเขา้ กอ่ นเลยมา โดยตลอด เมอื่ นกึ ถงึ สงิ่ นี้ หานมจู่ อื่ ก็ถอนหายใจออกมา และวางโทรศพั ท์ ไวบ้ นโตะ๊ จากนัน้ กเ็ รมิ่ ทํางานตอ่ ในวนั ทวี่ นุ่ วายกส็ น้ิ สดุ ลงเชน่ น้ี เมอื่ ถงึ เวลาเลกิ งาน หานมจู่ อ่ื ก็ เก็บของและเตรยี มตัวไปรับเสย่ี วหมโ่ี ตว้ จากโรงเรยี น

สดุ ทา้ ยเธอยงั ไมไ่ ดเ้ ดนิ ออกจากประตบู รษิ ัท เสยี งโทรศพั ท์ ของเธอก็ดงั ขน้ึ กอ่ นแลว้ เบอรแ์ ปลกเบอรห์ นง่ึ หานมจู่ อ่ื ขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย จากนัน้ กร็ ับโทรศพั ท์ \"ฮลั โหล?\" “ หมา่ ม๊!ี ” \"เสยี่ วหมโี่ ตว้ ?\" หานมจู่ อื่ ขมวดคว้ิ ดว้ ยความประหลาดใจ เล็กนอ้ ย เมอ่ื เธอไดย้ นิ เสยี งของเสย่ี วหมโี่ ตว้ “หนูใช ้ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของใครโทรมา?” \"หมา่ ม๊นี คี่ อื โทรศพั ทม์ อื ถอื ของลงุ เยห่ ลน่ิ หาน\" ลงุ เยห่ ลน่ิ หาน? เมอื่ ไดย้ นิ คําวา่ หาน กา้ วของหานมจู่ อื่ ก็หยดุ ลงชว่ั ขณะ หลงั จากนัน้ ก็มลี างสงั หรณ์ทไ่ี มด่ ยี กเกดิ ขน้ึ \"หมาย หมายความ วา่ อะไรนะลงุ เยห่ ลน่ิ หาน …คอื ใคร?\"

ก็มเี งารา่ งกายของบคุ คลหนง่ึ ปรากฏขนึ้ โดยอตั โนมัตใิ น ความคดิ และหานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ตกใจ มเี สยี งเบาดงั มาจากอกี ฝ่ ายในสายโทรศัพท์ ราวกบั วา่ โทรศพั ท์ ไปอยบู่ นมอื ของอกี คนแลว้ จากนัน้ หานมจู่ อื่ ก็ไดย้ นิ เสยี งผชู ้ าย ทค่ี นุ ้ เคย ทนี่ ําพาความรสู ้ กึ อบอนุ่ มาอยา่ งหนงึ่ \"มจู่ อ่ื ผมเอง\" เยห่ ลนิ่ หาน! ! หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ ง ความโกรธเกอื บจะพงุ่ ขนึ้ ภายในทันที \"เยห่ ลน่ิ หาน นายอยากจะทําอะไรกนั แน่？นายหมายความวา่ อะไร ??\" หลงั จากซกั ถามเสร็จแลว้ นัน้ หานมจู่ อื่ ไมท่ นั ไดค้ ดิ อะไร กว็ ง่ิ ออกไปโดยทนั ที เสยี่ วเหยยี นซง่ึ อยขู่ า้ งหลงั เธอไมไ่ กลนัก เห็นเธอวงิ่ เลย ตะโกนใสเ่ ธอวา่ \"มจู่ อื่ เธอจะไปไหน？ รอฉันกอ่ น\" แตห่ านมจู่ อ่ื ดเู หมอื นจะไมไ่ ดย้ นิ เสยี ง ดงั นัน้ เธอจงึ ทําอะไรไม่ ถกู จรงิ และทําไดเ้ พยี งยํา่ เทา้ ไปมา

ชา่ งมันไปแลว้ กนั รอใหเ้ ธอกลบั บา้ นมากอ่ นแลว้ คอ่ ยถามเธอวา่ เกดิ อะไรขน้ึ ดกี วา่ ตอนนเ้ี ธอ … กําลงั จะไปทบ่ี รษิ ัทตระกลู หาน เธอจะไป … พบ เขา! หานมจู่ อ่ื รบี ไปทล่ี านจอดรถ เปิดประตเู ขา้ ไปนั่ง แลว้ พดู กบั เย่ หลนิ่ หาน \"นายพดู มาตรงๆดกี วา่ วา่ นายอยากทําอะไรกนั แน่？ตอนน้ี เสย่ี วหมโี่ ตว้ อยทู่ ไ่ี หน？\" หลงั จากอกี ฝ่ ายเงยี บไปครหู่ นงึ่ หานมจู่ อื่ กต็ น่ื ตระหนกขน้ึ มา \"เยห่ ลน่ิ หาน？ นายพดู มาส\"ิ จากนัน้ อกี ฝ่ ายก็ถอนหายใจออกมา \"ผมยังกงั วลอยเู่ ลยวา่ คณุ จะเรยี กผมวา่ ประธานเยห่ ลนิ่ หาน คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะกลับมาเรยี กชอื่ ผมไดเ้ ร็วขนาดนี้ ไมไ่ ดม้ อี ะไร หรอก… เพยี งแคข่ บั ผา่ นโรงเรยี นมา และเห็นเจา้ ตวั เล็กยนื อยู่ ทหี่ นา้ ประตู ผมกเ็ ลยพาเขากลับบา้ น\" \"กลบั บา้ น?\" หานมจู่ อ่ื หรตี่ า

“ หมา่ ม๊ลี งุ เยห่ ลน่ิ หานกบั ผมอยใู่ นรา้ นเคก้ ใกลช้ มุ ชนชนั้ ลา่ ง” หานมจู่ อื่ \"… ฉันเขา้ ใจแลว้ ฉันจะรบี ไปเดย๋ี วนี้ ไมอ่ นุญาตใหว้ งิ่ ไปมวั่ ซว่ั มเี รอ่ื งอะไรขอความชว่ ยเหลอื จากป้าเจา้ ของรา้ นได ้ คณุ ป้าเจา้ ของรา้ นเป็ นเพอ่ื นสนทิ หมา่ ม๊ ี หนูรใู ้ ชไ่ หม？” ประโยคสดุ ทา้ ยเป็ นคําใบ ้ บอกเยห่ ลน่ิ หานเป็ นนัยๆวา่ ถา้ เขา ทําอะไรกบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เธอจะไมป่ ลอ่ ยเขาไปไวแ้ น่ๆ เสย่ี งตดื้ ครัง้ สดุ ทา้ ย หานมจู่ อ่ื วางสายโทรศพั ทโ์ ดยตรง จากนัน้ กห็ มนุ พวงมาลัยรถไปรอบ ๆโดยทนั ที ในชว่ งเวลานหี้ ลกี เลย่ี งชว่ั โมงเรง่ ดว่ นพอดี มรี ถไมม่ าก ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ ขบั เร็วมาก เพยี งแตต่ อ้ งใชเ้ วลารอสญั ญาณไฟ จราจรสกั ครหู่ นง่ึ หวั ใจทัง้ ดวงของหานมจู่ อื่ ถกู ระงับไปตลอดทาง รสู ้ กึ ไมป่ ระ สบายใจเป็ นอยา่ งมาก เกลยี ดตวั เองทไี่ มส่ ามารถไปอยู่ ตรงหนา้ ของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ไดภ้ ายในชวั่ พรบิ ตา หลงั จากจากนัน้ ก็กอดเขาไวใ้ นออ้ มแขน ออกหา่ งจากเยห่ ลนิ่ หาน เยห่ ลน่ิ หาน …

ยง่ิ มองผชู ้ ายคนนไ้ี มอ่ อกมากขน้ึ เรอื่ ย ๆแลว้ ครัง้ ทแ่ี ลว้ เจอเขาทซ่ี เู ปอรม์ ารเ์ กต็ เขาบอกเพยี งแคว่ า่ เขา อาศยั อยลู่ ะแวกใกล ้ ๆ แถมยงั บอกวา่ ถา้ เธอไมเ่ ชอ่ื ใหไ้ ป ตรวจสอบได ้ เธอจะตรวจสอบอะไร？ ถา้ หากวา่ เขาตงั้ ใจจะมาปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอละก็ เขาก็ตอ้ ง เตรยี มผลลพั ธท์ งั้ หมดทสี่ ามารถตรวจสอบไดไ้ วแ้ ลว้ ถา้ สมมตุ ิ วา่ เธอไปตรวจสอบจรงิ ๆ เดาวา่ น่าจะตรวจพบเจอก็เพยี งแค่ เรอื่ งผวิ เผนิ เทา่ นัน้ ดงั นัน้ เธอจะสนิ้ เปลอื งเวลา เพอื่ ไปคน้ หาวา่ ตอนนเ้ี ยห่ ลน่ิ หาน กําลงั ทําอะไรทําไมกนั เพยี งแคเ่ ธอคดิ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะพยายามอยา่ งเต็มทเี่ พอื่ ทจี่ ะเขา้ ใกลต้ วั เธอเอง รว่ มมอื กบั บรษิ ัทของกว็ า่ แลว้ ตอนนถี้ งึ ขนาด เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เขากอ็ ยากใกลช้ ดิ เขาหมายถงึ วา่ อะไรกนั แน่? มแี ผนการอะไร? เป็ นเชน่ นี้ หานมจู่ อ่ื คดิ วกไปวนมาตลอดทางไปรา้ นเคก้

เธอไมค่ ดิ อะไรทัง้ สน้ิ เธอดงึ กญุ แจรถ ปิดประตู และวง่ิ ตรงเขา้ ไปในรา้ นโดยทนั ที ผลักเปิดประตกู ระจก หานมจู่ อ่ื ตะโกนไปโดยทันทวี า่ \"เสยี่ วหมี่ โตว้ \" \"หมา่ ม๊ ี หนูอยตู่ รงน\"ี้ ในรา้ นเคก้ ไมม่ ที น่ี ั่ง หานมจู่ อ่ื มองไปทที่ ม่ี าของเสยี ง และ มองเห็นเสย่ี วหมโี่ ตว้ นั่ง อยตู่ รงหนา้ เคก้ ผลไม ้ เขาโบกมอื เล็ก มาใหเ้ ธอ โดยมคี รมี สขี าวตดิ อยทู่ ปี่ ากของเขา เมอ่ื เห็นเสยี่ วหมโ่ี ตว้ หวั ใจของหานมจู่ อ่ื กต็ น่ื เตน้ และเดนิ เขา้ ไปอยา่ งรวดเร็ว \"มาแลว้ เหรอ?\" เสยี งออ่ นโยนดงั ขนึ้ หานมจู่ อ่ื ถงึ จะนกึ ไดว้ า่ มอี กี คนหนง่ึ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆเสย่ี วหมโี่ ตว้ น่ันก็ คอื เยห่ ลน่ิ หาน เมอื่ เห็นเยห่ ลนิ่ หาน ดวงตาของหานมจู่ อื่ ก็เต็มไปดว้ ยความ โกรธ แทบจะไมส่ ามารถระงับความโกรธของตวั เองได ้

เพยี งแตต่ รงหนา้ มเี สยี่ วหมโี่ ตว้ อยู่ เธอจงึ บบี บงั คบั ระงับความ โกรธนเ้ี อาไว ้ เธอไมไ่ ดส้ นใจเยห่ ลนิ่ หาน และนั่งลงไปตรงหนา้ ของเสย่ี วหมี่ โตว้ หยบิ ทชิ ชอู อกมาแลว้ เชด็ คราบครมี ออกจากมมุ ปากของ เขาเบา ๆ และยม้ิ เล็กนอ้ ย “ เคก้ ผลไมอ้ รอ่ ยไหม？” เสยี่ วหมโี่ ตว้ พยกั หนา้ อยา่ งไรเ้ ดยี งสา \"อรอ่ ยครับ หมา่ ม๊\"ี \"เชอ่ื ฟัง\" หานมจู่ อื่ ยน่ื มอื ออกไปลบู ศรี ษะ และกระซบิ วา่ \"แลว้ เมอ่ื ไหรห่ นูจะทานเสร็จ？\" \"ยงั มอี กี เยอะเลย… \" เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ชไี้ ปทเี่ คก้ ผลไมท้ อ่ี ยตู่ รงหนา้ หานมจู่ อ่ื เห็นวา่ ยังมี อกี เยอะจรงิ ๆ เธอจงึ หนั มาประสบตา และพดู เบา ๆ วา่ \"หนูเอา เคก้ ผลไมน้ ี้ ไปทานในรถกอ่ น หมา่ ม๊มี อี ะไรบางอยา่ งทอ่ี ยากจะ คยุ กบั ลงุ เยห่ ลน่ิ หานโอเคไหม？” \"หอื ?\" เสยี่ วหมโี่ ตว้ กะพรบิ ตา และถามอยา่ งไรเ้ ดยี งสาวา่ \"หมา่ ม๊จี ะพดู อะไรเหรอ？\"

หานมจู่ อ่ื บบี แกม้ เขาเบา ๆ \"เรอ่ื งความรว่ มมอื ทางธรุ กจิ ของ หมา่ ม๊แี ละลงุ เยห่ ลน่ิ หานเป็ นเรอื่ งเกยี่ วกบั การทํางานนดิ หน่อย สมมตุ วิ า่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ อยตู่ รงนก้ี ็ฟังไมเ่ ขา้ ใจ ดงั นัน้ … กลับไปท่ี รถและรอหมา่ ม๊สี องนาทกี อ่ น ไดไ้ หม？” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ คดิ สกั พักแลว้ พยกั หนา้ \"โอเคครับหมา่ ม๊ ี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ฟังคําของหมา่ ม๊\"ี หลงั จากพดู จบเขาก็ยนื ขน้ึ และโคง้ คํานับอยา่ งสดุ ซงึ้ ตอ่ เยห่ ลิ่ นหาน “ ขอบคณุ คณุ ลงุ ทสี่ ง่ ผมกลบั ในวนั นี้ แถมยงั เลย้ี งเคก้ ผลไมผ้ มดว้ ย แตว่ า่ ผมตอ้ งไปรอหมา่ ม๊บี นรถกอ่ นแลว้ นะครับ” ตอนท่ี 620 รบั การฝึ กอบรม เด็กทม่ี กี ารอบรมทดี่ ี และมคี วามประพฤตดิ เี ชน่ นไี้ มว่ า่ ใครเห็นก็ ตามจะรสู ้ กึ เห็นอกเห็นใจ และเยห่ ลน่ิ หานกไ็ มย่ กเวน้ ดว้ ย เชน่ กนั เพยี งแค่ เมอื่ ใบหนา้ ของเด็กคนนเี้ หมอื นนอ้ งชายพอ่ เดยี วกนั คนละ่ แมข่ องเขาละ่ ก็ เรอื่ งราวตา่ ง ๆ กเ็ ปลย่ี นไปไม่ คอ่ ยเหมอื นเดมิ แลว้

แสงใตเ้ ลนสส์ วา่ งวาบขนึ้ อยา่ งมดื มน แตม่ ันกห็ ายวับไปทนั ที เยห่ ลนิ่ หานยม้ิ เล็กนอ้ ย และเออื้ มมอื ไปแตะศรี ษะของเขาดว้ ย เอ็นดู \"ไมต่ อ้ งเกรงใจ คณุ ลงุ และหมา่ ม๊ขี องหนูเป็ นคนทร่ี จู ้ ักกนั มา นาน เลย้ี งเคก้ หนูมนั งา่ ยเหมอื นปอกกลว้ ย ถา้ หนูชอบ ครัง้ หนา้ อาจะพาหนูไปเลน่ ทสี่ วนสนุก\" “ ไดเ้ ลยครับ ขอบคณุ ลงุ เยห่ ล่ิ นหานนะครับ งัน้ ผมไปกอ่ นนะ” เขาหยบิ เคก้ ผลไมท้ เ่ี ป็ นของตวั เอง แลว้ รบี เดนิ ออกไปจากรา้ น ทันที หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ กงั วลเล็กนอ้ ย ลกุ ขนึ้ ยนื และมองเขาเดนิ เขา้ ไปในรถ หลังจากทป่ี ระตปู ิดลงแลว้ นัน้ เธอถงึ จะถอนหายใจ ออกมาหนง่ึ ครัง้ เมอื่ เธอกําลงั เตรยี มตวั จะกลบั ไป เสยี งของเยห่ ลนิ่ หานก็ดงั เขา้ มาจากดา้ นหลงั “ อนั ทจ่ี รงิ คณุ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งกงั วลขนาดนกี้ ็ได ้ ผมบอกคณุ ไปตงั้ นานแลว้ วา่ ผมไมม่ คี วามมงุ่ รา้ ยใดๆ ไมว่ า่ จะ เป็ นกบั คณุ หรอื เด็กก็ตาม” หานมจู่ อ่ื \"… \" เธอตวั แข็งอยคู่ รหู่ นง่ึ จากนัน้ กห็ นั กลบั มา และมองไปท่ี เยห่ ล่ิ นหานดว้ ยสายตาเย็นชา “ ถา้ อยา่ งนัน้ ประธานเยห่ ลนิ่ หานจําได ้

ไหมวา่ ฉันเคยพดู ไวต้ งั้ นานแลว้ วา่ ฉันไมอ่ ยากกลายเป็ นเหยอื่ ในระหวา่ งการตอ่ สขู ้ องนายกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ” เมอื่ ไดย้ นิ เยห่ ลนิ่ หานก็ขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย ดวงตาของเขาทํา อะไรไมถ่ กู จรงิ ๆ “ ทําไมคณุ ถงึ คดิ กบั ผมแบบนัน้ ？เวลาผา่ นไปตงั้ หา้ ปีแลว้ ถา้ ผมอยากจะตอ่ สกู ้ บั เขา ตอนทอี่ ยตู่ ระกลู เยก่ ็ตอ่ สไู ้ ปตงั้ นานแลว้ จะรอจนถงึ ตอนนไี้ ดอ้ ยา่ งไร?” \"แลว้ ตอนนน้ี ายหมายความวา่ อะไร？\" หานมจู่ อ่ื เยย้ หยนั \"ครัง้ ทแ่ี ลว้ ทเ่ี จอกนั ทซ่ี เู ปอรม์ ารเ์ กต็ ฉันเชอื่ นายไดว้ า่ เป็ นเรอื่ ง บงั เอญิ แตค่ รัง้ นลี้ ะ่ ？เลกิ งานมาระหวา่ งทางขบั ผา่ นโรงเรยี น และเห็นเสยี่ วหมโี่ ตว้ ดงั นัน้ จงึ พาเขามาทานเคก้ ผลไมใ้ นรา้ น เคก้ รา้ นนเี้ ป็ นพเิ ศษ นายคดิ วา่ เขาเป็ นแคเ่ ด็กนอ้ ยคนหนง่ึ ใช่ ไหม ไมม่ กี ารป้องกนั ดงั นัน้ นายจงึ อยากซอื้ ใจเขาเหรอ?” เมอื่ เห็นเขาอยากทจี่ ะพดู หานมจู่ อื่ กข็ ดั จังหวะเขา “ไมต่ อ้ งรบี อธบิ าย เรอื่ งอาจจะเป็ นไปไดท้ ม่ี คี วามบงั เอญิ แต่ เป็ นไปไมไ่ ดท้ จี่ ะบงั เอญิ ซ้าํ แลว้ ซ้ําเลา่ สมมตุ วิ า่ อยากทจ่ี ะวาง แผนการกบั ฉัน และใชป้ ระโยชนจ์ ากฉัน นายกค็ วรทจ่ี ะเกบ็

อารมณข์ องตวั เองสกั หน่อย ระงับภายในหวั ใจของนายเอง ที่ ไมใ่ ชเ่ หมอื นในตอนนี้ อดกลัน้ ไวไ้ มไ่ ดแ้ ละปรากฏตวั ตอ่ หนา้ ฉัน พยายามเขา้ หาฉันในรปู แบบตา่ งๆเชน่ นี้ \" ดวงตาของเยห่ ลน่ิ หานจมลง และจอ้ งมองเธออยา่ งแน่วแน่ \"แลว้ เขาละ่ ?\"คําถามทถี่ กู ถามเขา้ มาอยา่ งจโู่ จม ทําให ้ หานมจู่ อ่ื ตกตะลงึ “เขาก็เขา้ หาคณุ ในรปู แบบตา่ งๆเหมอื นกนั น่ี ทําไมคณุ ไมค่ ดิ วา่ เขามเี จตนาทไี่ มด่ บี า้ งละ่ และผมเพยี งแคบ่ งั เอญิ เจอคณุ ไมก่ ี่ ครัง้ เอง คนในบรษิ ัทเซน็ สญั ญากบั คณุ พอดี ผมก็ยนิ ยอม จะ กลายเป็ นผมตอ้ งการใชป้ ระโยชนจ์ ากคณุ ไดอ้ ยา่ งไร？ มจู่ อื่ คณุ เป็ นคนลําเอยี งมากเกนิ ไปจรงิ ๆ \" หานมจู่ อื่ \"… \" “ เป็ นเพยี งเพราะ คณุ ยงั รักเขา?” หานมจู่ อื่ เบกิ ตากวา้ ง \"นายอยา่ มาพดู เหลวไหล\" เยห่ ลน่ิ หานกา้ วไปขา้ งหนา้ และลมหายใจอนุ่ ๆ บนรา่ งกาย ของเขาก็ดบู กุ รกุ เขา้ มาเล็กนอ้ ย \"แทท้ จี่ รงิ แลว้ พดู เหลวไหล หรอื คณุ ไมก่ ลา้ ยอมรับกนั แน่？เพราะวา่ คณุ ยังรักเขาอยู่ ดงั นัน้

ไมว่ า่ เขาจะทําอะไร จะเขา้ ใกลค้ ณุ แคไ่ หน อยา่ งไร คณุ ก็แค่ รสู ้ กึ วา่ เขาต๊อื ไมเ่ ลกิ กเ็ ทา่ นัน้ แตไ่ มใ่ ชใ่ ชว้ ธิ มี าซกั ถามกบั ฉัน แบบน้ี ไปซกั ถามเขา ใชไ่ หม？” \"ฉัน……\" “ ผมเคยบอกวา่ ผมจะไมท่ ํารา้ ยคณุ นับประสาอะไรกบั เด็กคน นัน้ สมมตุ วิ า่ เขาจะเป็ นลกู ของโมเ่ ซนิ แตใ่ นสายตาของผม เขา กเ็ ป็ นแคล่ กู ของคณุ เทา่ นัน้ ” \"คณุ ……\" เยห่ ลน่ิ หานกา้ วไปอกี ขนั้ ขา้ งหนา้ “ สมมตุ วิ า่ ผมมใี นทอ่ี ยากจะ เขา้ หาคณุ จรงิ ๆ น่ันกเ็ ป็ นเพราะวา่ ผมชอบคณุ ” คําสารภาพทม่ี าอยา่ งกะทันหนั ทําใหห้ านมจู่ อ่ื ตกตะลงึ โดย ไมไ่ ดต้ งั้ ใจอยทู่ เี่ ดมิ ชอบ … ชอบเธอเหรอ? เวลาผา่ นไปหา้ ปีแลว้ คดิ ไมถ่ งึ วา่ เขายังคง … \"ตอนนัน้ คณุ จากไปโดยไมพ่ ดู อะไรสกั คํา คณุ เคยคดิ ถงึ จติ ใจ ของผมบา้ งไหม? สมมตุ วิ า่ ตอนนัน้ คณุ จะไมไ่ ดม้ คี วามรักตอ่ ผม

ใดๆทัง้ สนิ้ แตร่ ะหวา่ งทพี่ วกเราก็ยังอยดู่ ว้ ยกนั ไมใ่ ชพ่ ่ี แตย่ ัง เป็ นเพอ่ื นกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ?\" เยห่ ลน่ิ หานเมอื่ เห็นเธอถอยไปทลี ะกา้ ว ก็กา้ วไปขา้ งหนา้ อกี ผหู ้ ญงิ ทอ่ี อ่ นโยนและชมุ่ ชน้ื ราวกบั หยก คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะ แข็งแกรง่ ขนึ้ มาภายในทนั ที \"เขาทําได ้ แตผ่ มกท็ ําไมไ่ ดเ้ หรอ? ถา้ หากวา่ เทยี บกนั ผมมี คณุ สมบตั มิ ากกวา่ ไหม? ถงึ อยา่ งไรก็ตามตอนนัน้ เขาผมก็ไมไ่ ด ้ ทําเรอื่ งอะไรไมด่ กี บั คณุ \" หานมจู่ อ่ื ถกู คําพดู ของเยห่ ลน่ิ หานทําใหพ้ ดู ไมอ่ อก เธอเคยคดิ หลายพันหลายลา้ นเหตผุ ลวา่ ทําไมเขาถงึ เขา้ หา ตวั เอง แตเ่ ธอไมค่ าดคดิ วา่ จะเป็ นเพราะเหตผุ ลน้ี และครัง้ นเี้ ขา ก็สารภาพตรงๆอกี ดว้ ย “ เพราะวา่ ผมชอบคณุ ดงั นัน้ จงึ อยากอยใู่ กลค้ ณุ ดงั นัน้ ถงึ แมว้ า่ ผมจะใชเ้ ลห่ เ์ หลยี่ ม แตก่ ไ็ มม่ ากเกนิ ไปหรอกสนิ ะมจู่ อ่ื ? ” หลงั จากพดู ความคดิ เหลา่ นเ้ี สร็จ ใบหนา้ ของเยห่ ลนิ่ หานก็มี ความอบอนุ่ กลับมา สายตามองเธออยา่ งไมแ่ ยแส

\"แคน่ แี้ ลว้ กนั ถงึ เวลาทค่ี ณุ นัดกบั เสยี่ วหมโี่ ตว้ แลว้ เด็กยงั รออยู่ ในรถ อยา่ ปลอ่ ยใหเ้ ขารอนานจนเกนิ ไป\" หานมจู่ อื่ สะดงุ ้ เล็กนอ้ ย เยห่ ลนิ่ หานทเ่ี ป็ นแบบนที้ ําไมถงึ ทําให ้ เธอรสู ้ กึ … เศรา้ เล็กนอ้ ยไดก้ นั นะ? \"รบี ไปเถอะ\" เยห่ ลน่ิ หานจับไหลข่ องเธอเบา ๆ จากนัน้ ก็ผลัก เธอออกจากรา้ นเคก้ และเดนิ ไปพลางพดู ไปพลาง \"เยห่ ล่ิ นหานในตอนนไ้ี มไ่ ดพ้ ชี่ ายของคณุ อกี ตอ่ ไปแลว้ ดงั นัน้ ผมจงึ มี สทิ ธท์ิ จ่ี ะแขง่ ขนั กบั โมเ่ ซนิ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นผมไมม่ โี อกาส แต่ ตอนนผี้ มตอ้ งการตอ่ สเู ้ พอ่ื ตวั เอง กอ่ นทค่ี ณุ จะใชช้ วี ติ อยกู่ บั โม่ เซนิ ผมอยากพยายามสกั ตงั้ ดงั นัน้ … ไมต่ อ้ งใชเ้ หตผุ ลอน่ื เพอื่ ผลักไสไลส่ ง่ ผมออกไป \" หานมจู่ อ่ื ปลอ่ ยใหเ้ ขาดนั ตวั เองไปดา้ นหนา้ รถ จากนัน้ เขาก็เปิด ประตใู หต้ วั เอง “ หมา่ ม๊?ี ” เสยี งของเสย่ี วหมโี่ ตว้ แทรกขนึ้ มา หานมจู่ อื่ จงึ กลับมามสี ติ เธอหนั ศรี ษะและมองไปทเี่ ยห่ ลนิ่ หานหนง่ึ ครัง้

“ อยา่ ลมื คาดเข็มขดั นริ ภยั และใสใ่ จเรอื่ งความปลอดภยั บน ทอ้ งถนนดว้ ย” เขายมิ้ เล็กนอ้ ย แลว้ ปิดประตรู ถ จากนัน้ เขาก็หนั กลบั เขา้ ไปในรา้ นเคก้ เพอื่ คดิ เงนิ หานมจู่ อ่ื น่ังอยทู่ เ่ี บาะขา้ งคนขบั ทงั้ ตวั ยังคงตกตะลงึ อยู่ และ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ยงั คงถอื เคก้ กะพรบิ ตา มองเธออยา่ งไรเ้ ดยี งสา \"หมา่ ม๊ ี คณุ เป็ นอะไรไปเหรอ?\" หานมจู่ อ่ื สตกิ ลับมาสา่ ยศรี ษะ \"ฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไร พวกเรากลบั บา้ นกนั เถอะ\" \"อมื \" ดว้ ยเหตนุ ้หี านมจู่ อ่ื จงึ พาเสย่ี วหมโี่ ตว้ กลบั บา้ น และเมอื่ ตอนขน้ึ ลฟิ ต์ หานมจู่ อ่ื ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะพดู วา่ \"หมา่ ม๊จี ําไดว้ า่ ครัง้ ทแี่ ลว้ เคยบอกคณุ ครทู โี่ รงเรยี นไปแลว้ คณุ ครกู ็ฝากบอกใหห้ มา่ ม๊ ี แลว้ วา่ จะปลอ่ ยใหค้ นแปลกหนา้ รับหนูกลับ วนั นี้ เกดิ อะไรขน้ึ นะ?”