เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

หรอื แสดงทา่ ทางหงดุ หงดิ ทถ่ี กู เยโ่ มเ่ ซนิ พดู เหน็บแนม อกี ทงั้ ยังคงมสี หี นา้ เรยี บนงิ่ และอบอนุ่ เขาพดู เรยี บๆวา่ “นายยังโทษพเี่ พราะเรอื่ งนัน้ อยอู่ กี หรอื ? นั่น ไมใ่ ชค่ วามตงั้ ใจเดมิ ของพ่ี พเ่ี องก็ไมไ่ ดอ้ ยากทําแบบนัน้ ” “ห”ึ เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ อยา่ งเยอื กเย็นโดยไมเ่ ห็นแกห่ นา้ เขาเลยสกั นดิ เมอื่ เห็นวา่ สายตาของเขาทอี่ ยใู่ ตเ้ ลนสม์ องตามมาทม่ี อื เขา กบั หานมจู่ อื่ เขาจงึ ออกแรงบบี มอื นุ่มๆหานมจู่ อ่ื โดยไมร่ ตู ้ วั และ ยงั บบี นว้ิ เธอแน่น “ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ? งัน้ นายถกู คนอน่ื บงั คบั สนิ ะ?” เยห่ ลนิ่ หานมองเขา ชายหนุ่มทงั้ สองสบตากนั ทนั ใดนัน้ ไฟนับ ไมถ่ ว้ นก็พงุ่ ออกมาและสงครามทป่ี ราศจากดนิ ปืนกป็ ะทขุ น้ึ หานมจู่ อ่ื รดู ้ วี า่ พวกเขาทัง้ สองไมค่ อ่ ยลงรอยกนั แตก่ ไ็ มค่ ดิ วา่ ทงั้ สองจะฉกี หนา้ กนั แบบนี้ เยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งการแสดงความเป็ น เจา้ ของตอ่ หนา้ เยห่ ลน่ิ หาน อยา่ งเชน่ วา่ …ตอนนเ้ี ขาจับมอื เธอ ไวใ้ นฝ่ ามอื และใชแ้ รงบบี มากขนึ้ กวา่ เดมิ จากการปรากฏตวั ของเยห่ ลนิ่ หาน หานมจู่ อ่ื กร็ ับรไู ้ ดถ้ งึ อารมณ์ บางอยา่ งจากตวั เยโ่ มเ่ ซนิ

มันคอื …ความกลวั อยา่ งไรก็ตามเธอคดิ วา่ ตวั เองกําลงั เขา้ ใจผดิ เนอ่ื งจากเธอรับ ไมไ่ ดท้ เ่ี ธอกลบั มารสู ้ กึ แบบนอ้ี กี ในภายหลงั บวกกบั ทเ่ี ธอไม่ ควรรสู ้ กึ ถงึ สภาพอารมณ์นใ้ี นตวั เยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งไรก็ตามเมอ่ื อยตู่ อ่ หนา้ เยห่ ลน่ิ หาน คนหยง่ิ ยโสโอหงั อยา่ งเยโ่ มเ่ ซนิ จะกลวั ไดอ้ ยา่ งไร? แมว้ า่ เยห่ ลนิ่ หานจะมบี รษิ ัทเป็ นของตวั เอง แตบ่ รษิ ัทของเขา ยงั คงเป็ นลกู ไลบ่ รษิ ัทตระกลู เย่ ไมม่ คี วามเป็ นไปได ้ ดงั นัน้ ความกลวั นมี้ าจากอะไรกนั แน่? น่าเสยี ดายทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดร้ อใหเ้ ยห่ ลนิ่ หานพดู เขากมุ มอื เธอ แลว้ เดนิ ออกไป เขาเดนิ นําหนา้ หานมจู่ อื่ ดงั นัน้ ในตําแหน่งของ หานมจู่ อ่ื จงึ สามารถมองเห็นแผน่ หลงั ของเยโ่ มเ่ ซนิ ได ้ เขาจับ มอื เธอขา้ งหนงึ่ แลว้ อกี ขา้ งหนงึ่ ถอื ของทเ่ี พง่ิ ซอ้ื มา ภาพแบบน้ี เหมอื นสามที พี่ าเธอมาเดนิ ซปุ เปอรม์ าเกต็ แตน่ ่าเสยี ดาย… หานมจู่ อื่ กม้ หนา้ ลง ดวงตาเธอเรม่ิ หมน่ หมองลงเล็กนอ้ ย

เมอื่ เยห่ ลน่ิ หานมองฉากนกี้ ็ลดสายตาลงเพอื่ ระงับความเยอื ก เย็นทอี่ ยภู่ ายในใจ จากนัน้ ก็ถอื ของเดนิ ออกไป ลงุ อว้ นผเู ้ ห็นเหตกุ ารณท์ ัง้ หมดถอนหายใจ “ถามโลกหลา้ รักนัน้ เป็ นฉันใด ฉันละ่ เสยี ใจแทนพช่ี ายเขาจรงิ ๆ ถกู กระทําเสยี ขนาด นัน้ กย็ งั ตอบโตด้ ว้ ยคําพดู สภุ าพ เฮอ้ …” “ผชู ้ ายแบบพวกคณุ กต็ าตนื้ แบบนแ้ี หละ เห็นไดช้ ดั วา่ การตอบ โตข้ องเขาเป็ นการถอยเพอ่ื ลา่ คณุ คดิ จรงิ ๆหรอื วา่ เขาพดู ดว้ ย ความสภุ าพ?” “เอ?๋ ” ลงุ อว้ นเกาศรี ษะ “ถอยเพอื่ ลา่ ?” “ถา้ ฉันจะบอกวา่ คณุ โง่ คณุ จะยอมรับไหม? เรอื่ งแคน่ ก้ี ไ็ ม่ เขา้ ใจ? ตอ่ หนา้ ผหู ้ ญงิ ทรี่ ัก ถา้ เขาคนนัน้ ทะเลาะกบั อกี ฝ่ ายใน เวลาแบบนี้ เขาก็เสยี ภาพลักษณห์ มดน่ะสิ อยา่ มองเพยี งวา่ ผชู ้ ายคนนดี้ สู ภุ าพเรยี บรอ้ ย เพราะเขาน่าจะเป็ นพวกนํ้านงิ่ ไหล ลกึ ” “นํ้านงิ่ ไหลลกึ ? คณุ รไู ้ ดย้ งั ไง? มองแป๊ บเดยี วกด็ อู อกแลว้ หรอื ?”

“มองแป๊ บเดยี วจะไปรอู ้ ะไรมากละ่ ฉันเพง่ิ เจอเขาเป็ นครัง้ แรก ถา้ จะใหฉ้ ันตดั สนิ เขาก็ดจู ะเกนิ ไปหน่อย เพราะฉะนัน้ ฉันไมพ่ ดู ละ ฉันจะพดู แคว่ า่ เขาเป็ นคนสภุ าพเรยี บรอ้ ยกแ็ ลว้ กนั แต่ อาจจะเป็ นไปไดว้ า่ เป็ นพวกน้ํานง่ิ ไหลลกึ ! นเี่ ป็ นเพยี งการคาด เดาเทา่ นัน้ นะ!” พอพดู เสร็จ พส่ี าวก็หนั กลบั มาตบหวั ลงุ อว้ น อยา่ งแรงลงุ อว้ นเกาศรี ษะ “อมื เขา้ ใจแลว้ ” “แตว่ า่ …” พสี่ าวกอดอกและมองไปทแ่ี ผน่ หลังเยห่ ลนิ่ หานจาก ทไ่ี กลๆ เธอคอ่ ยๆหรต่ี าลง “ผชู ้ ายคนน…้ี แมจ้ ะไมไ่ ดเ้ ป็ นคน ประเภทแบบทฉี่ ันพดู แตก่ ็ไมใ่ ชค่ นท่วั ไปอยา่ งแน่นอน” “ไมเ่ ขา้ ใจ” “ไป กลับบา้ น” ลงุ อว้ นรบี ตามไป *

หานมจู่ อื่ โดนเยโ่ มเ่ ซนิ ลากมาตลอดทางกลบั บา้ น เธอทําตวั เชอื่ ฟังโดยไมพ่ ดู อะไรในระหวา่ งทาง เธอรวู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ อารมณ์ ไมด่ แี ละดว้ ยความใจฝ่ อ เธอจงึ ไดแ้ ตเ่ ดนิ ตามเขา เนอื่ งจากเขาสาวเทา้ เร็วมาก หานมจู่ อื่ จงึ เดนิ ตามจนเหนอ่ื ย หอบ สดุ ทา้ ยเธอกอ็ ดพดู ออกมาไมไ่ ดว้ า่ “คณุ เดนิ ชา้ ๆหน่อยได ้ ไหม?” พอเยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็หยดุ เทา้ เขาหนั มามองเธอทก่ี ําลงั หอบแฮก่ ก็เพง่ิ รตู ้ วั วา่ ตวั เองทําอะไรลงไป ดวงตาของเขาเป็ นประกายแลว้ มองลงมา “เหนอ่ื ยหรอื ?” “แลว้ คณุ วา่ ไงละ่ ?” หานมจู่ อ่ื จอ้ งเขาอยา่ งไมพ่ อใจ เธอไมเ่ พยี งแคเ่ หนอ่ื ย อกี ทัง้ กอ่ นหนา้ นไ้ี ดร้ ับการทรมานจาก เขา ตอนนเ้ี ธอจงึ ปวดไปทัง้ ขา อกี อยา่ งวนั นเี้ ธอก็เดนิ มาตงั้ นาน แลว้ เขายังมาเดนิ เร็วเสยี แบบน้ี ไมร่ วู ้ า่ นก่ี ําลงั ทรมานเธออยู่ หรอื เปลา่ ?” หานมจู่ อื่ พดู ไมอ่ อกเล็กนอ้ ย เธอเทา้ สะเอวหายใจเหนอ่ื ยหอบ

เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปรอบๆกพ็ บวา่ ไมม่ ที ที่ สี่ ามารถพักผอ่ นได ้ ดงั นัน้ เขาจงึ กม้ ตวั ลงแลว้ พดู กบั หานมจู่ อื่ วา่ “ขนึ้ มา” หานมจู่ อ่ื “อะไร?” เธอมองการเคลอ่ื นไหวของเขาดว้ ยความประหลาดใจ ถา้ เธอ ไมไ่ ดเ้ ขา้ ใจผดิ เยโ่ มเ่ ซนิ จะแบกเธอขนึ้ หลังงัน้ หรอื ? แตว่ า่ …พวกเขากอ็ ายเุ ยอะขนาดนแ้ี ลว้ การทําอะไรแบบนกี้ ม็ ี แตพ่ วกหนุ่มสาวเขาทํากนั ทวา่ เธอ… “ยนื บอื้ อยทู่ ําไม?” เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นเธอยนื งงอยกู่ บั ที่ เขาจงึ ยกมอื ขน้ึ แลว้ ลากเธอมาทหี่ ลงั ตวั เอง กอ่ นทเ่ี ธอจะตอบสนอง เธอรสู ้ กึ วา่ เธอไดแ้ นบตวั อยบู่ นแผน่ หลงั ของเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ เนอื่ งจากมอื อกี ขา้ งกําลังถอื ถงุ อยู่ ดงั นัน้ เขาจงึ ใชม้ อื อกี ขา้ งประคองสะโพกเธอ พลางกําชบั “ไม่ อยากตกลงไปก็กอดแน่นๆ” จากนัน้ ก็ลกุ ขนึ้

ทกุ อยา่ งเกดิ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็ว หานมจู่ อ่ื ยนื่ มอื ไปกอดคอเขาแน่น แทบจะเป็ นคนคนเดยี วกนั ดว้ ยการสมั ผัสทแ่ี นบชดิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยมิ้ อยา่ งพงึ พอใจและแบก เธอไวข้ า้ งหลงั เดนิ ไปขา้ งหนา้ ทจ่ี รงิ ระยะทางกลบั ทพ่ี ักไมไ่ ดไ้ กลมาก แตเ่ นอ่ื งจากเขาแบก เธออยู่ อกี ทัง้ ยังตอ้ งถอื ของ หานมจู่ อ่ื จงึ รสู ้ กึ วา่ ภาระเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ หนักหน่วงมาก ดงั นัน้ เธอจงึ พดู ขน้ึ มาวา่ “หรอื วา่ …ฉันจะลง แลว้ เดนิ ไปเอง” “หมื ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยม้ิ เยาะเยย้ “เมอ่ื กใี้ ครกนั ทบ่ี อกวา่ เหนอื่ ย?” หานมจู่ อ่ื “…” เธอลดสายตาลงเห็นเสน้ บนลําคอของเขา ถา้ รอู ้ ยา่ งนแี้ ลว้ เธอ ไมพ่ ดู ออกมาก็คงดี แลว้ ยังมาโทษเธออกี ? หลังจากเดนิ ไปไดส้ กั พัก แมว้ า่ จะไมไ่ ดย้ นิ เสยี งเหนอ่ื ยหอบ ของเยโ่ มเ่ ซนิ แตห่ านมจู่ อ่ื ก็รับรไู ้ ดว้ า่ เขาเหนอ่ื ยมากแลว้ ดงั นัน้ เธอจงึ ปรับทา่ อยบู่ นหลงั ของเขาเพอ่ื ใหต้ วั เบาขนึ้

หลงั จากบดิ ตวั บางสว่ น ลมหายใจของเยโ่ มเ่ ซนิ กห็ นักหน่วงขนึ้ เขาพดู ดว้ ยเสยี งแหบพรา่ “คณุ ทําอะไรอยขู่ า้ งหลงั ผม?” ตอนที่ 611 หมา่ มจ๊ี ะมารบั หนูเมอ่ื ไหรน่ ะ เมอ่ื ไดย้ นิ การกระทําของหานมจู่ อื่ กห็ ยดุ ไปชว่ั ขณะ หลงั จาก นัน้ กไ็ มก่ ลา้ ขยบั ตวั แลว้ \"หมื ?\" เยโ่ มเ่ ซนิ ถามเธออกี ครัง้ หลงั จากทเ่ี ห็นเธอไมต่ อบ หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งอยา่ งทําตวั ไมถ่ กู เล็กนอ้ ย และกระซบิ วา่ \"ฉันแคร่ สู ้ กึ วา่ แบกฉันแบบนม้ี นั ไมค่ อ่ ยประสบายเทา่ ไหร่ ฉัน… \" เสยี งหวั เราะของเยโ่ มเ่ ซนิ จนปัญญาเล็กนอ้ ย \"ในเมอ่ื ไมอ่ ยาก เดนิ แบกคณุ กว็ า่ ？ไมง่ ัน้ อมุ ้ คณุ กลบั ไปไมด่ กี วา่ เหรอ？\" \"… งัน้ แบกไวท้ ห่ี ลงั อยา่ งนด้ี แี ลว้ \" เธอยังคงไมต่ อ้ งคดิ อะไรมากมาย อยา่ งไรกต็ ามเยโ่ มเ่ ซนิ มี พละกําลังทแ่ี ข็งแกรง่ สําหรับเขาแลว้ ไมม่ แี รงกดดนั ใด ๆท่ี จะตอ้ งแบกตวั เธอเองแมแ้ ตน่ อ้ ย ขเ้ี กยี จทจี่ ะสนใจเขา

เมอ่ื นกึ ถงึ เรอ่ื งนี้ หานมจู่ อื่ กไ็ มส่ นใจเขาเพม่ิ เขา้ ไปอกี สบี นทอ้ งฟ้าคอ่ ยๆมดื ลงเรอื่ ย ๆ ผคู ้ นบนถนนตอนทมี่ องมาทาง พวกเขา มกั จะมองมาโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจหนง่ึ ครัง้ เสมอเมอื่ เดนิ ผา่ น พวกเขา จากนัน้ กเ็ ดนิ ผา่ นไปดว้ ยสายตาความอจิ ฉา ตอนแรกหานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ไมค่ นุ ้ ชนิ เล็กนอ้ ย แตเ่ ธอก็คอ่ ยๆรสู ้ กึ วา่ … สายตาของคนอนื่ เกย่ี วอะไรกบั เธอ? เมอื่ นกึ ถงึ สงิ่ น้ี หานมจู่ อื่ ก็รสู ้ กึ ประสบายใจขน้ึ มา องิ บนหลัง ของเยโ่ มเ่ ซนิ ปลอ่ ยใหเ้ ขากลับแบกตวั เธอเองกลบั ไป ไมน่ านก็มาถงึ ชมุ ชน หลังจากทมี่ าถงึ ชมุ ชน แลว้ ก็ไมร่ วู ้ า่ น่ัน เป็ นภาพลวงตาของหานมจู่ อื่ หรอื ไมเ่ ธอรสู ้ กึ วา่ กา้ วของเยโ่ ม่ เซนิ ดเู หมอื นจะชา้ ลงเป็ นอยา่ งมาก ทกุ ๆกา้ วกช็ า้ ลงเป็ นพเิ ศษ เวลากําลังเดนิ กา้ วเดนิ ไปขา้ งหนา้ และสภาพแวดลอ้ มบรเิ วณ รอบๆกค็ อ่ ยๆสงบลง มเี พยี งเสยี งใบไมท้ พ่ี ัดมาตามสายลม พรอ้ มกบั เสยี งฝี เทา้ ในยามคํา่ คนื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ทอ้ งฟ้ายามราตรคี อ่ ยๆลดลง บรเิ วณรอบ ๆ ทัง้ สม่ี มุ ทกุ ๆอยา่ งก็ ดเู งยี บสงบและสวยงามขน้ึ มา

หานมจู่ อื่ ไดย้ นิ แคเ่ พยี งเสยี งลมหายใจของเธอและเยโ่ มเ่ ซนิ ซง่ึ เป็ นเสยี งทช่ี ดั เจนเป็ นพเิ ศษ \"วนั นค้ี ณุ … \" เยโ่ มเ่ ซนิ เอย่ อยา่ งกะทันหัน และเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของ ชายหนุ่มก็ดงั ขนึ้ อยา่ งชา้ ๆในตอนกลางคนื \"อะไรนะ？\" หานมจู่ อ่ื ถามอยา่ งสงสยั หนง่ึ ประโยค อกี ฝ่ ายเงยี บไปเป็ นเวลานาน กอ่ นจะพดู วา่ \"ไมม่ อี ะไร\" หลงั จากนัน้ บรเิ วณรอบๆทงั้ สมี่ มุ กก็ ลับไปเงยี บทงั้ แถบ เยโ่ ม่ เซนิ แบกเธอไปถงึ หนา้ ประตลู ฟิ ต์ ถงึ จะวางตวั เธอลงได ้ หลังจากไปถงึ ชนั้ 18 หานมจู่ อ่ื กเ็ ดนิ ตามเยโ่ มเ่ ซนิ ออกไปจาก ประตลู ฟิ ตโ์ ดยไมร่ ตู ้ วั หลงั จากนัน้ กย็ นื อยเู่ งยี บ ๆ ชวั่ ขณะหนงึ่ หลังจากไดย้ นิ เสยี ง เยโ่ มเ่ ซนิ กดป่ มุ รหสั ผา่ น เพอื่ เปิดประตหู อ้ งนัน้ หานมจู่ อื่ ถงึ จะกลับมามสี ตขิ นึ้ มา และมองเขา ดว้ ยความประหลาดใจ \"นาย นายรรู ้ หสั ผา่ นไดอ้ ยา่ งไร？\" เยโ่ มเ่ ซนิ จับมอื ของเธอและเดนิ เขา้ ไป เอย่ อยา่ งสหี นา้ ไม่ เปลย่ี น \"ไดย้ นิ คณุ กดตงั้ หลายครัง้ กร็ แู ้ ลว้ \"

อนั ทจี่ รงิ เขาไมไ่ ดต้ งั้ ใจทจี่ ะเหลอื บมองเลยสกั ครัง้ เดยี ว แต่ สําหรับเขาสายตาทไ่ี มเ่ คยลมื เลอื นนัน้ แคม่ องครัง้ เดยี วก็ เพยี งพอแลว้ ! ตมู ! หลังจากปิดประตแู ลว้ นัน้ หานมจู่ อ่ื กย็ ังคงอยใู่ นสภาวะงนุ งงอยู่ หลังจากทเ่ี ธอตอบสนองกลบั มาแลว้ นัน้ เธอกพ็ ดู ดว้ ยความ โกรธไปวา่ \"นาย เมอื่ กอ่ นทฉ่ี ันกดป่ มุ รหสั ผา่ นไมไ่ ดใ้ หน้ ายหนั ศรี ษะไปทางอน่ื หรอกเหรอ？ไดย้ นิ เสยี งฉันกดหลายๆครัง้ กร็ ู ้ แลว้ เหรอ？ นายเห็นฉันเป็ นเด็กสามขวบเหรอ … \" สงิ่ แรกทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ ไปในหอ้ งก็คอื วางถงุ ในมอื ของเขาไวบ้ น ตขู ้ า้ งๆ จากนัน้ ก็หนั กลบั มาและจับทัง้ สองมอื ของหานมจู่ อื่ ขนึ้ แลว้ กดเธอทาบไปบนประตทู เ่ี ย็นเฉียบ จๆู่ กถ็ กู ดนั ไปชดิ กําแพง หานมจู่ อื่ ตกใจจนสหี นา้ เปลยี่ นไป เล็กนอ้ ย \"นายจะทําอะไร？\" เยโ่ มเ่ ซนิ โนม้ ตวั เขา้ ไปขา้ งหนา้ เล็กนอ้ ย เสยี งแหบของเขา เหมอื นไวโอลนิ ทค่ี อ่ ยๆสไี ปมาอยา่ งชา้ ๆ

“ วันนค้ี ณุ บอกคณุ พว่ี า่ สาเหตทุ ผ่ี มหยา่ กบั คณุ เป็ นเพราะฉันไร ้ นํ้ายา?” \"!\" สหี นา้ ของเธอเปลย่ี นไปอยา่ งมาก กอ่ นหนา้ นเี้ ธอยงั คงกงั วลวา่ คณุ พจี่ ะเปิดเผยเรอ่ื งนกี้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ หมดเปลอื กตงั้ แตแ่ รกแลว้ หรอื ไม่ หลงั จากนัน้ ระหวา่ งทางกลับเธอยังคงคดิ ตอ่ ไปวา่ คณุ พน่ี ่าจะเปิดใจกบั เธอไดเ้ ทา่ นัน้ ถงึ อยา่ งไรก็ตามนกี่ เ็ ป็ นหวั ขอ้ ระหวา่ งผหู ้ ญงิ ดว้ ยกนั แตค่ าดไมถ่ งึ วา่ เธอกพ็ ดู กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย? อยา่ งไรกต็ าม ตวั เธอเองบอกไปตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรว่ า่ สาเหตทุ เี่ ธอ หยา่ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นเพราะเยโ่ มเ่ ซนิ ไรน้ ้ํายา? ทงั้ หมดนเ้ี ป็ นแคเ่ พยี งจนิ ตนาการของคณุ พไ่ี มใ่ ชห่ รอื ? เมอ่ื นกึ ถงึ จดุ นี้ รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อื่ ก็ขยับ \"เมอื่ ไหรฉ่ ันจะ… อมื \"

แตแ่ ลว้ คําพดู ดา้ นหลังกถ็ กู ปิดกนั้ โดยรมิ ฝี ปากของเยโ่ มเ่ ซนิ ดวงตาของหานมจู่ อ่ื กเ็ บกิ กวา้ งขน้ึ โดยไมร่ ตู ้ วั รมู า่ นตาหดตวั มอื กต็ อ่ ตา้ นโดยไมร่ ตู ้ วั เยโ่ มเ่ ซนิ กดมอื ของเธอแน่น บบี รา่ งกายของเธอเขา้ ไปขา้ งหนา้ และจบู ใหล้ กึ ซงึ้ ขน้ึ ไปอกี ในตอนทหี่ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ การหายใจของตวั เองจะถกู ฝ่ ายตรง ขา้ มทําใหห้ ายใจไมอ่ อกนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไดถ้ อยออกไป หายใจ พงุ่ เขา้ ไปทหี่ นา้ ผากอนั เย็นยะเยอื กของเธอแลว้ เอย่ วา่ \"สอง สามวนั มานไี้ มไ่ ดท้ ําใหค้ ณุ อมิ่ ? ดงั นัน้ คณุ เลยมแี รงพดู เรอื่ งไร ้ สาระขนาดนเ้ี ลยเหรอ？” ในทสี่ ดุ หานมจู่ อ่ื ก็มโี อกาสหายใจแลว้ เธอขมวดคว้ิ และพดู วา่ \"ฉันไมไ่ ด…้ \" \"หรอื จะบอกวา่ คณุ กําลังกดี กนั ผมอย？ู่ ผมกระตอื รอื รน้ ไมพ่ อ เหรอ?\" ไมไ่ ดร้ อใหเ้ ธอไดพ้ ดู อกี ครัง้ นว้ิ มอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ทเี่ ห็นขอ้ ตอ่ กระดกู อยา่ งชดั เจนก็ไดบ้ บี ไปทคี่ างของเธอ ทําใหเ้ ธออดไมไ่ ด ้ ทจี่ ะเงยหนา้ ขน้ึ มาและประสบตาเขา

เดมิ ทหี านมจู่ อื่ ตอ้ งการทจ่ี ะปฏเิ สธ แตท่ ันทที เี่ ธอไดป้ ระสบตา ของเขานัน้ ดเู หมอื นจะมองเห็นแสงแปลก ๆ สอ่ งประกายอยู่ ภายใตด้ วงตาของเขา ดงั นัน้ เธอจงึ นกึ ถงึ เมอื่ กอ่ นทอี่ ยใู่ นซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ คําพดู พวก นัน้ ทคี่ ณุ พพี่ ดู กบั เธอ ตอนทม่ี องเห็นคนทช่ี อบ ดวงตาจะเป็ นประกาย เมอื่ กอ่ นเธอไมเ่ คยสงั เกตเลยสกั ครัง้ แตม่ เี พยี งแคค่ รัง้ เดยี ว มแี คค่ รัง้ เดยี ว ในตอนหา้ ปีทแี่ ลว้ … เธอจําไดอ้ ยา่ งเลอื นราง ดวงตาของเขามแี สงสวา่ งมากมาย แตม่ ันก็เป็ นเพยี งแคเ่ ศษเสยี้ วของความทรงจํา ซงึ่ ไมส่ ามารถ ตอ่ กลบั มาได ้ จนถงึ วนั น้ี กลบั มองเห็นความเป็ นจรงิ หานมจู่ อื่ ขยบั รมิ ฝี ปาก และพดู อยา่ งสะทอ้ นใจวา่ \"ฉัน ฉันไม่ คดิ อยา่ งนัน้ \"

\"ไมไ่ ดค้ ดิ อยา่ งนัน้ เหรอ？\" เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ คว้ิ และเมม้ รมิ ฝี ปาก บางเล็กนอ้ ย \"นั่นเป็ นสงิ่ ทค่ี ณุ คดิ \" หานมจู่ อื่ \"… \" หเู รม่ิ รอ้ นขน้ึ นดิ หน่อย เยโ่ มเ่ ซนิ บบี บงั คบั ทัง้ สบิ นว้ิ ของเธอ นัยนต์ ามดื ลง และเอย่ เสยี งแหบวา่ \"ในเมอ่ื เป็ นเชน่ น้ี ผมควรทจี่ ะใหค้ ณุ รับรดู ้ ว้ ย ตวั เองโดยตรงสกั หน่อย วา่ อะไรคอื …กระตอื รอื รน้ เหมอื นดงั่ ไฟ\" เมอ่ื พดู จบ เขากก็ ม้ หนา้ และปิดกนั้ รมิ ฝี ปากของเธออยา่ งสนทิ โดยไมใ่ หโ้ อกาสเธอหายใจ … พอตนื่ ขนึ้ มาอกี ครัง้ หานมจู่ อ่ื แทบจะเหมอื นคนทสี่ นิ้ หวังกบั ชวี ติ เธอนอนอยบู่ นเตยี งใตผ้ า้ นวมและคดิ อยา่ งเงยี บ ๆ วา่ ยา คมุ กําเนดิ ทเี่ ธอทานไปกอ่ นหนา้ นเ้ี ม็ดนัน้ ยังจะมผี ลอยหู่ รอื ไม?่ เธอตอ้ งทานอกี เม็ดหนง่ึ หรอื ไม?่

แตพ่ อคดิ คดิ ดู จะกนิ ยาเยอะไปก็ไมไ่ ด ้ น่าหงดุ หงดิ มากจรงิ ๆ หานมจู่ อื่ พลกิ ตวั ไปมา และหลับตาลงอยา่ งหดหู่ ตอ่ ไปถา้ ไดพ้ บลงุ อว้ นและภรรยาของเขา ตวั เธอเองตอ้ งเดนิ ออ้ มไปรอบ ๆแลว้ ไมเ่ ชน่ นัน้ จะเป็ นเหมอื นกบั เรอ่ื งของวนั น้ี ถา้ มอี กี สองสามครัง้ หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ เธอไมส่ ามารถรับไหว โทรศพั ทม์ อื ถอื ทซ่ี อ่ นอยใู่ ตห้ มอนก็สน่ั สองสามครัง้ หานมจู่ อ่ื ผงะสกั ครหู่ นงึ่ จากนัน้ ก็หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาดหู นงึ่ ครัง้ พบวา่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไดส้ ง่ ขอ้ ความ WeChat มาใหเ้ ธอ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ : {หมา่ ม๊ ี ชว่ งนคี้ ณุ ยังงานยงุ่ หรอื เปลา่ นะ? เมอ่ื ไหรจ่ ะมารับหมโ่ี ตว้ กลบั บา้ นเอย่ ？ / อโี มจนิ ่ารัก} เมอื่ เห็นอโี มจติ วั นอ้ ยน่ารักทต่ี ามมานัน้ หานมจู่ อ่ื แทบจะเห็น ใบหนา้ ทย่ี ม้ิ แยม้ ของเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ทะลผุ า่ นหนา้ จอ ในความเป็ นจรงิ ชว่ งพักน้ี เธอคดิ ถงึ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ทกุ ๆวัน อยาก กลับไปถงึ บา้ นกม็ องเห็นเขาวง่ิ เหยาะๆเขา้ มาหาเธอ หลงั จาก นัน้ ก็พงุ่ ตวั เขา้ ไปในออ้ มแขนของเธอ

นั่นก็คอื ลกู ของตวั เธอเองทอี่ ยเู่ ป็ นเพอ่ื นเธอมาตลอดใน ชว่ งเวลากอ่ น เลอื ดเนอ้ื และหวั ใจของเธอ แตว่ า่ เธอก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะสง่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ ไปอยกู่ บั หานชงิ มแี ค่ เพยี งอยกู่ บั เขาทางนัน้ เทา่ นัน้ ถงึ จะปลอดภัยพอ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะบอกวา่ ตระกลู หานเป็ นผสู ้ นับสนุนทด่ี ที สี่ ดุ ของ เธอ หานมจู่ อื่ ยมิ้ เล็กนอ้ ย และพลกิ ตวั ไปตอบกลับขอ้ ความของ เสยี่ วหม่ี {ภายในชว่ งเวลานหี้ มา่ ม๊คี ดิ ถงึ หนูมากๆ แตว่ า่ งานยงั ไมไ่ ดร้ ับ การจัดการอยา่ งเสร็จสมบรู ณ์ ดงั นัน้ … ยงั ตอ้ งใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ นอ้ ยใจไปอกี ชว่ งเวลาหนง่ึ แลว้ } พระเจา้ กร็ วู ้ า่ เธออยากทจี่ ะไปรับเสย่ี วหมโี่ ตว้ กลับมามากแค่ ไหน ตอนท่ี 612 ผมสามารถถอื วา่ เขาเป็ นลกู ของผมเองได้

{หมา่ ม๊ ี คณุ ไดส้ งั เกตไหมวา่ หลงั จากกลบั ประเทศมาแลว้ นัน้ คณุ ก็เปลยี่ นไปเป็ นไมค่ อ่ ยทจี่ ะอยใู่ กลก้ บั หนูแลว้ เชอะ เสย่ี ว หมโ่ี ตว้ ไมด่ ใี จแลว้ } ถกู เขาพดู เชน่ นี้ หานมจู่ อื่ ครนุ่ คดิ สกั พักหนงึ่ และกค็ ดิ วา่ มนั เป็ น อยา่ งนัน้ จรงิ ๆ หลงั จากกลบั มาประเทศมเี รอ่ื งมากมาย โดยเฉพาะอยา่ งยง่ิ ตอนทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ปรากฏตวั ขา้ งกายเธอนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็มักจะ เบย่ี งเบนความสนใจกบั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ หรอื ลงุ ไปสง่ ทอ่ี น่ื ยังไงซะ ก็ไมใ่ หพ้ วกเขามโี อกาสทจี่ ะไดพ้ บเจอกนั พบเขา สรปุ ก็คอื อยดู่ ว้ ยในระยะสนั้ และหา่ งกนั เป็ นเวลานานนั่นเอง เฮอ้ หานมจู่ อ่ื ถอนหายใจเบา ๆ และพมิ พต์ อ่ {ขอโทษนะเสย่ี วหมโ่ี ตว้ เป็ นหมา่ ม๊ที ไ่ี มด่ เี อง ครัง้ นหี้ มา่ ม๊ ี จะตอ้ งจัดการเรอื่ งทกุ อยา่ งใหด้ ี แลว้ จะไปรับหนูกลับมาเอง! } {จรงิ เหรอ? } {แน่นอนสิ }

{ถา้ อยา่ งนัน้ หมา่ ม๊ตี อ้ งสญั ญากบั เสยี่ วหมโี่ ตว้ วา่ ครัง้ หนา้ ไมว่ า่ จะเกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ ก็ตามจะไมไ่ ลเ่ สย่ี วหมโี่ ตว้ อกี แลว้ } เมอื่ เห็นคําพดู น้ี หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ เศรา้ ไปชวั่ ขณะ เธอไมใ่ ชค่ ณุ แมท่ ม่ี คี วามรับผดิ ชอบคนหนง่ึ จรงิ ๆ {หมา่ ม๊รี ับปากกบั เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ถา้ หากครัง้ หนา้ สง่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ อ อกไปอกี ละก็ หมา่ ม๊กี ็คอื ลกู หมา } {หมา่ ม๊ ี รักคณุ นะ! /อโี มจหิ วั ใจ} เมอ่ื เห็นประโยคน้ี ใบหนา้ ของหานมจู่ อื่ กก็ ลบั มามรี อยยมิ้ ใน ตอนทกี่ ําลงั จะตอบกลับขอ้ ความนัน้ จๆู่ ก็ไดย้ นิ เสยี งผชู ้ ายเสยี ง ตํา่ ดงั มาจากดา้ นหลงั “ ในเมอ่ื คดิ เชน่ นี้ ทําไมไมพ่ าเขากลับมาละ่ ？” เสยี งทดี่ งั ขน้ึ อยา่ งกะทนั หนั นท้ี ําใหห้ านมจู่ อ่ื ทําโทรศพั ทม์ อื ถอื รว่ งหลน่ ตกลงไปบนเตยี งตมู หนง่ึ เสยี ง หานมจู่ อ่ื กเ็ บกิ ตากวา้ ง โดยไมร่ ตู ้ วั รสู ้ กึ วา่ หวั ใจแทบจะหยดุ เตน้ ปฏกิ ริ ยิ าทร่ี นุ แรงมากเกนิ ไปของเธอทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ เมม้ รมิ ฝี ปากบาง ยนื่ มอื อยากทจ่ี ะไปหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ทตี่ ก

ลงบนเตยี งของเธอ แตว่ า่ เขายงั ไมท่ นั ไดแ้ ตะโทรศพั ทม์ อื ถอื ก็ ถกู หานมจู่ อ่ื กดกลบั และมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ กห็ ยดุ อยทู่ เี่ อวของ เธอ เขากม้ ศรี ษะลง ประประสบกบั ดวงตาทส่ี วยงามตนื่ ตระหนกของ หานมจู่ อื่ พอดี หลงั จากคดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ รมิ ฝี ปากบาง ๆ ของ เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ปิด ออกเบา ๆ \"คณุ ตงึ เครยี ดขนาดนไ้ี ปทําไมกนั ？” หานมจู่ อื่ หายใจอยา่ งไมม่ ั่นคง และไมไ่ ดต้ อบคําถามของเขา \"กลัววา่ ผมจะทําอะไรกบั เขาเหรอ?\" สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ดไู มด่ ี เล็กนอ้ ย มองไปทเ่ี ธอและถามวา่ \"คณุ มลี กู ชายแลว้ แตผ่ มไม่ เคยเห็นเด็กคนนมี้ าเลยสกั ครัง้ เดยี ว หรอื แมแ้ ตร่ องเทา้ และหอ้ ง ของเขา คณุ ก็ล็อกลงุ ไวห้ มด คณุ กลัววา่ ถา้ ผมเห็นเขา้ แลว้ ผม จะไมส่ ามารถรับเขาไดใ้ นอนาคตเหรอ? \" หานมจู่ อ่ื \"… \"

เธอจะพดู อยา่ งไรดี เป็ นเพราะวา่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ หนา้ ตาเหมอื นกบั นายทกุ ประการ กลวั วา่ นายจะมคี วามคดิ อน่ื ๆ ดงั นัน้ ถงึ ไมก่ ลา้ ใหเ้ ขาพบเจอเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ? ไมส่ ิ คําพดู พวกนเี้ ธอพดู ไมไ่ ดแ้ น่นอน เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง และยังไมต่ อบคําถามของเขา แตส่ งิ่ เหลา่ นต้ี กอยใู่ นสายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ และก็กลายเป็ น ความอดกลัน้ รสู ้ กึ วา่ เธอจงใจทจ่ี ะซอ่ นเด็กคนนัน้ ตอ่ หนา้ เขา คดิ ถงึ จดุ น้ี เขากห็ วั เราะขนึ้ มาหนง่ึ ครัง้ \"คณุ กลวั วา่ ผมจะยอมรับกบั เขาไมไ่ ดส้ นิ ะ？เพราะวา่ เป็ นลกู ของอดตี สามขี องคณุ ดงั นัน้ คณุ จงึ กงั วล กลัว ใชไ่ หม？\" หานมจู่ อ่ื หลกี เลย่ี งการจอ้ งมองของเขา และรสู ้ กึ ถงึ แรงสนั่ สะเทอื นเล็กนอ้ ยจากโทรศพั ทม์ อื ถอื ทางดา้ นหลังของ เธอ เธอแสรง้ ทําเป็ นไมส่ งั เกตเห็นอะไร และยังคงนอนอยตู่ รง นัน้ โดยกดทับโทรศพั ทม์ อื ถอื ไว ้ มอื ใหญข่ องชายคนหนง่ึ กอบกมุ อยทู่ เ่ี อวของเธอ ดวงตาของ เขาก็ลกึ ซงึ้ \"คณุ ผหู ้ ญงิ โงเ่ ชน่ น้ี ทําไมผมในสายตาของคณุ ถงึ

ดทู นไมไ่ ดข้ นาดนัน้ กนั นะ？เห็นไดช้ ดั วา่ … ผมไดย้ อมรับเด็ก คนนต้ี งั้ แตห่ า้ ปีกอ่ นมาแลว้ \" เมอ่ื ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะมองไปทางเขาอกี ครัง้ \"คณุ คดิ วา่ สําหรับผม ลกู สําคญั มากกวา่ คณุ เหรอ？ถงึ แมผ้ มจะ รวู ้ า่ น่ันคอื ลกู ของอดตี สามขี องคณุ แต…่ เด็กคนนก้ี ม็ เี ลอื ดของ คณุ อยใู่ นตัวเชน่ กนั เพยี งแคค่ ณุ เห็นดว้ ย ผม…จะยอมถอื วา่ เขา เป็ นลกู ชายแทๆ้ ของผมเอง \" หานมจู่ อ่ื \"… \" ถา้ จะบอกวา่ ไมแ่ ปลกใจน่ันคอื เรอ่ื งโกหก เพราะวา่ เธอเคยนกึ ถงึ ความคดิ ในหวั ใจของเยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นพัน ๆ แบบ แตท่ วา่ เธอไมเ่ คยคดิ ถงึ เรอ่ื งเชน่ นมี้ ากอ่ น เขาจนถงึ ตอนนี้ กย็ ังไมเ่ คยเห็นเสย่ี วหมโ่ี ตว้ มากอ่ น ดงั นัน้ เขาจงึ คดิ เสมอวา่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ เป็ นลกู ของอดตี สามขี องเธอ แตถ่ งึ แมจ้ ะรวู ้ า่ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ เป็ นลกู ของอดตี สามขี องเธอ เขาก็ ยังอยากทจี่ ะใชช้ วี ติ รว่ มกบั เธอโดยไมล่ ังเลอกี หรอื ? เยโ่ มเ่ ซนิ เชน่ น…้ี

“ ผมจะไมบ่ งั คบั คณุ ” เมอ่ื เห็นดวงตาของเธอปรากฏสที ยี่ งุ่ เหยงิ เยโ่ มเ่ ซนิ รวู ้ า่ เธออาจ ตอ้ งการเวลาคดิ เกยี่ วกบั เรอื่ งน้ี ดงั นัน้ ทําไดเ้ พยี งพดู เบา ๆ : \"ผมจะใหเ้ วลาคณุ ไตรต่ รอง\" ใหเ้ วลาเธอไตรต่ รอง？ หานมจู่ อ่ื สงั เกตไดถ้ งึ อะไรนะ \"ถา้ นายใหเ้ วลาไตรต่ รองละก็ งัน้ นายก็ตอ้ งใหพ้ น้ื ทสี่ ว่ นตวั ฉันดว้ ยส?ิ \" เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองอยา่ งลกึ ซง้ึ \"อยากจะขบั ไลผ่ มใชห่ รอื ไม?่ \" \"นายเดนิ ไปเดนิ มาตอ่ หนา้ ฉันทกุ ๆวนั ฉันจะไตรต่ รองได ้ อยา่ งไร？\" หลงั จากคดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ รมิ ฝี ปากบางของเยโ่ มเ่ ซนิ กก็ ระตกุ เล็กนอ้ ย \"โอเค งัน้ ใหเ้ วลาคณุ ไตรต่ รอง คณุ ตอ้ งการพน้ื ท่ี สว่ นตวั ใชไ่ หม？ สองสามวัน?\" สองสามวนั ? เวลาไมก่ วี่ นั จะพอไดอ้ ยา่ งไร หานมจู่ อ่ื ขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย

“ สองสามวนั ยงั ไมพ่ ออกี เหรอ?” เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ ควิ้ “ แลว้ คณุ ตอ้ งการเวลานานแคไ่ หน?” \"หนง่ึ เดอื น\" หานมจู่ อื่ กลา่ วคําตอบในใจของเธอ อยา่ งไมล่ งั เล เยโ่ มเ่ ซนิ \"… \" ดวงตาของเขาลกึ ลํ้า ผหู ้ ญงิ คนนยี้ ังกลา้ พดู เงอ่ื นไขจรงิ ๆดว้ ย เวลาหนงึ่ เดอื นน้ี นอ่ี ยากทจี่ ะเอาชวี ติ ของเขาใชห่ รอื ไม?่ เมอื่ คดิ เชน่ นี้ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ ปฏเิ สธโดยตรง \"ไมไ่ ด\"้ \"ไมไ่ ด?้ \" หานมจู่ อ่ื กไ็ มพ่ อใจเชน่ กนั \"ทําไมไมไ่ ดล้ ะ่ ？เป็ นนาย เองทถี่ ามฉันวา่ ตอ้ งการเวลานานแคไ่ หน ยังไงซะฉันก็ตอ้ งการ เวลาหนง่ึ เดอื น\" \"หนง่ึ เดอื นเหรอ？\" เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี าลง ลดศรี ษะเขา้ ใกลเ้ ธอ ใช ้ ปลายจมกู คลงึ ไปทปี่ ลายจมกู ของเธอ \"คณุ ใหผ้ มงดมี เพศสมั พันธเ์ ป็ นเวลาหา้ ปีก็มากเกนิ พอแลว้ ตอนนผ้ี มกนิ เนอื้ ได ้ แลว้ คณุ ยังใหผ้ มงดอกี หนง่ึ เดอื น？ คณุ อยากใหผ้ มตายเหรอ ？”

ประโยคสดุ ทา้ ยนัน้ ถกู พดู เขา้ หขู องเธอ และตอนทพ่ี ดู นัน้ ยงั ก็ จงใจเป่ าลมเขา้ ไปในหขู องเธออกี ดว้ ย ทําใหห้ านมจู่ อื่ สนั่ ไปทงั้ รา่ งกาย คนคนน…ี้ มที า่ ทางเป็ นนักเลงจรงิ ๆ เธอหนั หนา้ หนี รมิ ฝี ปากบาง ๆ ทร่ี อ้ นผา่ วของเขา “ ฉันขเี้ กยี จ ทจ่ี ะสนใจนาย พดู สนั้ ๆก็คอื นายจะตกลงกต็ กลง ถา้ ไมต่ กลงก็ ไมต่ อ้ งหวังวา่ ฉันจะไตรต่ รองเรอ่ื งนอี้ กี ตลอดไป” “ นข่ี ผู่ มเหรอ？” \"ใช\"่ \"โอเค\" เยโ่ มเ่ ซิ เมม้ รมิ ฝี ปากลกึ ๆ แลว้ ยมิ้ เอย่ วา่ \"ชวี ติ ผมลว้ น แตม่ อบใหค้ ณุ ได ้ ผมยงั จะมอี ะไรทตี่ อบตกลงไมไ่ ดอ้ กี \" หานมจู่ อื่ สดู ลมหายใจหนงึ่ ครัง้ และไมพ่ ดู อะไร หลงั จากนัน้ ไมน่ าน เยโ่ มเ่ ซนิ กล็ กุ ขน้ึ มาอกี ครัง้ และหานมจู่ อ่ื ก็ ไดร้ ับอสิ รภาพกลบั คนื มาเชน่ กนั เธอดงึ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา จากดา้ นหลัง และดสู ถานะหนา้ ไทมไ์ ลนข์ อง WeChat เสย่ี วหม่ี

โตว้ ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความใด ๆเขา้ มา เธอคดิ แลว้ คดิ อกี กไ็ มไ่ ดต้ อบ กลับไปอกี หนั หนา้ ไปมองเยโ่ มเ่ ซนิ ทก่ี ําลังนั่งอยขู่ า้ งเตยี งปรับคอเสอื้ หนงึ่ ครัง้ \"วนั นัน้ ทมี่ คี นตามฉันสองสามคน นายตรวจสอบเจอแลว้ หรอื ยัง？ ” การกระทําของเยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ ไปชวั่ ขณะ นกึ ถงึ ผลลพั ธน์ ัน้ ที่ เซยี วซบู่ อกเขา แลว้ เอย่ อยา่ งเย็นชา \"ยังเลย\" \"ยงั เหรอ?\" หานมจู่ อ่ื ขมวดควิ้ และพดู วา่ \"มันผา่ นมาสองสามวนั แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ？นายยังตรวจสอบไมพ่ บ?\" เยโ่ มเ่ ซนิ หนั หนา้ กลบั มามอง สหี นา้ ของเธอทบี่ ง่ บอกวา่ ทําไม เขาถงึ ไดอ้ อ่ นขนาดนี้ คว้ิ ก็ขมวดโดยไมร่ ตู ้ วั คนทที่ ําเกย่ี วกบั เรอื่ งน้ี ถา้ หากบอกกบั เธอไป ก็เทา่ กบั วา่ จะตอ้ งเปิดประเด็นบาดแผลในตอนนัน้ ใหม่ อกี ครัง้ ถา้ หากไมพ่ ดู ละก็ ความรสู ้ กึ ของเธอทม่ี ตี อ่ เขากจ็ ะลดนอ้ ยลง

เมอื่ นกึ ถงึ ไนตค์ ลบั ทส่ี งา่ งามของบรษิ ัทตระกลู เย่ คดิ ไมถ่ งึ วา่ แมแ้ ตค่ นสะกดรอยตามก็ยังหาไมไ่ ดถ้ า้ ถกู เผยแพรอ่ อกไปจะ เป็ นเรอ่ื งน่าขนั ขนาดไหนกนั นะ? หานมจู่ อ่ื ฉลาดมากๆ เมอ่ื เห็นเขาเงยี บ แววตากเ็ ปลยี่ นไปโดย ทนั ที \"นายตรวจสอบแลว้ ใชไ่ หม？\" เยโ่ มเ่ ซนิ \"… \" \"บอกผลลพั ธก์ บั ฉันไมไ่ ดเ้ หรอ？\" เขาลกุ ขน้ึ ยนื คลขี่ อ้ พับสดุ ทา้ ยบนมมุ เสอ้ื ออก แลว้ กพ็ ดู อยา่ ง เบา ๆ \"สรปุ ก็คอื จะไมม่ ใี ครสะกดรอยตามคณุ อกี ในชว่ งเวลานค้ี ณุ ปลอดภัยมากๆ\" ตอนที่ 613 คณุ จะตอ้ งผดิ หวงั คําพดู ของเขาพดู ชดั เจนขนาดนแ้ี ลว้ กอ่ นหนา้ นหี้ านมจู่ อื่ เคย สงสยั ครงึ่ หนงึ่ แตต่ อนนม้ี น่ั ใจไดแ้ ลว้ วา่ เธอเหลต่ าพนิ จิ พเิ คราะหม์ องเขา

\"ผมตรวจสอบเจอแลว้ แตไ่ มค่ ดิ จะบอกฉันเหรอ？\" สายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธออยา่ งสงบ \"การรมู ้ ากเกนิ ไป มนั จะไมด่ สี ําหรับคณุ \" “ แตก่ เ็ ป็ นเรอ่ื งทเี่ กย่ี วกบั ฉันนะ ฉันมสี ทิ ธทิ์ จี่ ะรไู ้ มใ่ ชเ่ หรอ?” “ แลว้ อยา่ งไร？ รแู ้ ลว้ คณุ จะทําอะไรไดใ้ นอนาคต？ จะ เผชญิ หนา้ หรอื แกแ้ คน้ ？” คําพดู เหลา่ นปี้ ิดกนั้ จนทําใหห้ านมจู่ อ่ื ไมส่ ามารถพดู อะไรไดอ้ กี เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ มองหนา้ กนั เป็ นเวลานานอยา่ งลกึ ซง้ึ และกถ็ กู ทําใหโ้ กรธจนหวั เราะออกมาอยา่ งกะทนั หันแลว้ \"ดงั นัน้ นายคดิ วา่ นายทําเพอื่ ฉัน เพราะการรมู ้ ากเกนิ ไปมันไมด่ ี ดงั นัน้ นายจงึ เลอื กทจ่ี ะปิดบงั ฉันและไมบ่ อกความจรงิ กบั ฉัน ใช่ ไหมละ่ ？\" “ มจู่ อื่ ” \"นายแคบ่ อกฉันวา่ การวเิ คราะหน์ ขี้ องฉันถกู หรอื ไม？่ \"

เยโ่ มเ่ ซนิ กลัวเธอมากขน้ึ แลว้ จรงิ ๆ ถอนหายใจออกมาและเอน ตวั เขา้ มา \"คณุ อยากรขู ้ นาดนเ้ี ลยเหรอ？สมมตุ วิ า่ ปัญหาจะ ไดร้ ับการแกไ้ ขแลว้ คณุ กย็ งั อยากรอู ้ กี ใชไ่ หม?\" หานมจู่ อ่ื กําหมัดแน่น และพยักหนา้ อยา่ งแน่วแน่: \"ฉันมสี ทิ ธทิ์ ่ี จะร\"ู ้ แน่นอนวา่ เธอจะตอ้ งรวู ้ า่ เป็ นใคร ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ วันปกตธิ รรมดาๆทไี่ มม่ ศี ตั รใู ดๆถกู ทําใหต้ กใจ บอ่ ยครัง้ ขนาดนัน้ ผลสดุ ทา้ ยขนาดอกี ฝ่ ายเป็ นคนหรอื เป็ นผกี ็ ยงั ไมร่ อู ้ ยา่ งนัน้ เหรอ？ เมอื่ เห็นวา่ ดวงตาของเธอแน่วแน่ และใบหนา้ ของเธอเต็มไป ดว้ ยความดอื้ รัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กร็ ดู ้ วี า่ ถา้ ตวั เขาเองไมพ่ ดู ละก็ เธอ จะตอ้ งไปตรวจสอบอยา่ งแน่นอน หลงั จากคดิ ไปสกั พักหนง่ึ เขากใ็ หค้ ําใบก้ บั เธอ \"อนั ทจ่ี รงิ คนคนนี้ เป็ นคนทค่ี ณุ รจู ้ ัก\" \"พดู อะไรไรส้ าระ ถา้ ไมร่ จู ้ ัก อกี ฝ่ ายจะมาทํารา้ ยฉันทําไม？\" เยโ่ มเ่ ซนิ \"… เป็ นเพอื่ นเกา่ ในอดตี ของคณุ \"

\"เพอ่ื นเกา่ ?\" หานมจู่ อื่ ยงั คดิ วา่ เพอ่ื นเกา่ ของตวั เธอเองมใี คร บา้ ง? ดเู หมอื นวา่ เธอจะไมม่ เี พอ่ื นเกา่ มากมายนัก เธอคดิ เป็ น เวลาแลว้ กค็ ดิ ไมถ่ งึ วา่ จะมใี ครรา้ ยกาจขนาดนัน้ และจะทํารา้ ย เธอแบบนไ้ี ด ้ \"คดิ ไมถ่ งึ ?\" เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขายน่ื มอื ออกไปเลน่ กบั ผมสดี ําของเธอ \"ถา้ คณุ รเู ้ ขา้ คณุ จะตอ้ งผดิ หวัง เลยเป็ น เหตผุ ลทผี่ มไมบ่ อกคณุ \" “ ถา้ หากคณุ คดิ ไมอ่ อกและอยากรจู ้ รงิ ๆละก็ พรงุ่ นผ้ี มจะพาคณุ ไป และคณุ จะเขา้ ใจเองเมอื่ คณุ เห็นมนั ” หานมจู่ อ่ื \"… \" หลังจากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ออกไปแลว้ นัน้ หานมจู่ อ่ื ก็น่ังอยใู่ นหอ้ งคน เดยี วพลางนกึ ถงึ สง่ิ ทเ่ี ขาพดู กบั ตวั เองกอ่ นจะออกไป เพอ่ื นเกา่ ถา้ รวู ้ า่ แลว้ จะตอ้ งผดิ หวังในอนาคต คอื ใคร? ทันใดนัน้ ก็มคี นปรากฏขน้ึ ในความคดิ ของเธอ แตใ่ นไมช่ า้ เธอก็ เรยี กสตกิ ลับมาและสา่ ยศรี ษะอยา่ งแรง

ไมส่ ิ กอ่ นทเ่ี ธอยังไมเ่ ห็นวา่ บคุ คลนัน้ เป็ นใคร เธอไมส่ ามารถ คดิ ม่ัวซวั่ ทจี่ ะโยนความผดิ ไปใหค้ นอนื่ ได ้ เพอ่ื ระงับความคดิ ทยี่ งุ่ เหยงิ สมอง หานมจู่ อ่ื จงึ ลกุ ขน้ึ และไปท่ี หอ้ งน้ําเพอ่ื ลา้ งหนา้ แปรงฟันโดยทนั ที เปิดฝักบวั ปลอ่ ยใหน้ ้ํารอ้ นชาํ ระรา่ งกายของตวั เอง ความรอ้ น สงู ขนึ้ และหวั ใจของหานมจู่ อื่ ก็คอ่ ยๆสงบลงดว้ ยเชน่ กนั * วนั ทสี่ อง เยโ่ มเ่ ซนิ มาเพอ่ื พาหานมจู่ อ่ื ออกไปขา้ งนอก เมอื่ เขา้ ไปในลฟิ ต์ หานมจู่ อื่ ก็กลา่ วอยา่ งเย็นชาวา่ \"หลังจาก วันนพี้ บเจอคนคนนัน้ แลว้ นายก็ไมต่ อ้ งตามฉันอกี ยงุ่ งานของ ตวั เองเถอะ\" เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทเ่ี ธออยา่ งลกึ ซง้ึ หนง่ึ ครัง้ และหวั เราะเบา ๆ \"ผหู ้ ญงิ ไรค้ วามรสู ้ กึ ใชป้ ระโยชนเ์ สร็จแลว้ กจ็ ะทงิ้ มนั งัน้ เหรอ?\" หานมจู่ อื่ \"… \"

เธอมองเขาดว้ ยความรําคาญเล็กนอ้ ย \"ไมไ่ ดบ้ อกวา่ จะใหเ้ วลา ฉันหนง่ึ เดอื นเหรอ？\" “ ผมพดู ตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร่ วา่ จะใหเ้ วลาคณุ หนง่ึ เดอื น?” เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ คว้ิ รอยยมิ้ บนรมิ ฝี ปากของเขาดชู วั่ รา้ ยเล็กนอ้ ย “ ผมเต็ม ใจทจี่ ะใหเ้ วลาและพนื้ ทส่ี ว่ นตวั ในการพจิ ารณาแกค่ ณุ แตว่ า่ … ไมไ่ ดห้ มายความวา่ พวกเราจะพบเจอกนั ไมไ่ ด”้ เพราะฉะนัน้ เขายังอยากเจอตวั เธออยอู่ กี เหรอ? แลว้ เมอื่ วานทพ่ี วกเขาพดู นับวา่ เป็ นอะไร? หานมจู่ อื่ ก็รวู ้ า่ คน ๆ นี้ไรย้ างอาย จะไมย่ อมเลน่ ไพต่ ามจติ สามัญสํานกึ เธอหลับตาลง \"ตอนนฉี้ ันเห็นนายแลว้ ทําใหจ้ ติ ใจ ของฉันยงุ่ เหยงิ มาก ถา้ หากเจอกนั ทกุ ๆวันละก็ ฉันจะไตรต่ รอง ไดอ้ ยา่ งไร?\" \"คณุ หมายความวา่ สองสามวันเจอกนั ครัง้ หนงึ่ ？\" สองสามวนั เจอกนั ครัง้ หนงึ่ ? เธอยังคงขมวดควิ้ อยา่ งไมพ่ อใจ ครัง้ น้ี เยโ่ มเ่ ซนิ ไมม่ คี วามสขุ แลว้ ขบกดั ฟันและกดตวั เธอเขา้ ไปยงั ขา้ งประตลู ฟิ ต์ \"รับปาก

กบั คณุ วา่ จะเวลาหนง่ึ เดอื นในการไตรต่ รอง แตก่ ค็ งจะไม่ ตอ้ งหา้ มเจอกนั ทกุ ๆวนั ถกู ไหม? สองสามวนั เจอกนั ครัง้ หนงึ่ เป็ นขดี จํากดั ขอ้ สดุ ทา้ ยของผมแลว้ \" หลงั จากคดิ ๆเกยี่ วกบั เรอ่ื งนด้ี ู หานมจู่ อื่ ก็รสู ้ กึ วา่ หลังจากไดพ้ บ กนั การใชช้ วี ติ ก็ผา่ นไปดว้ ยดี เธอคดิ วกวนในใจสกั พักหนงึ่ กอ่ นจะพยักหนา้ “ งัน้ … งัน้ ก็ได ้ ฉันเขา้ ใจแลว้ ” เมอ่ื เห็นเธอตอบตกลง เยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ จะยกยม้ิ มมุ ปากดว้ ยความ พงึ พอใจได ้ กม้ ศรี ษะลงและดดู ทรี่ มิ ฝี ปากของเธอ \"เชอ่ื ฟังนะ\" หานมจู่ อ่ื ผลักเขาออก และเดนิ ไปอกี ทางดว้ ยอยา่ งโมโห อยา่ งไรก็ตามเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไดป้ ระประสบความสําเร็จในการจบู สาวสวยแลว้ พอใจเป็ นอยา่ งมาก จะโกรธเธอในตอนนไี้ ด ้ อยา่ งไร ทําเป็ นแคเ่ ธอเขนิ อาย อยา่ งไรกต็ ามเมอ่ื ผา่ นไปอกี เดอื นหนง่ึ เธอและลกู กจ็ ะใชช้ วี ติ อยกู่ บั เขาแลว้ พอถงึ ตอนนัน้ ลกู ของเธอกจ็ ะเป็ นลกู ของเขา

หลงั จากขน้ึ รถแลว้ ขบั รถเคลอื่ นไปขา้ งหนา้ หานมจู่ อ่ื ดงึ คอ เสอื้ ของตวั เอง จากนัน้ เอนตวั พงิ เบาะหลังและหลับตาลง เมอื่ ตดิ ไฟแดง เยโ่ มเ่ ซนิ ใชป้ ระโยชนจ์ ากการจอดรถรอไฟแดง มองไปทหี่ นา้ ดา้ นขา้ งของเธอ เมอ่ื เห็นวา่ เธอหลับแลว้ และการ หายใจของเธอกส็ มํา่ เสมอ ยกมอื ขน้ึ มาโดยไมร่ ตู ้ วั แลว้ ใช ้ นว้ิ หวั แมม่ อื ลบู ไปทแ่ี กม้ ของเธอเบา ๆ นับตงั้ แตเ่ มอ่ื เจอกนั อกี ครัง้ นัน้ ตงั้ แตแ่ รกเรมิ่ ทเี่ ธอเพงิ่ เขา้ ใกลช้ ดิ เขาแลว้ ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ไมเ่ ป็ นธรรมชาตกิ ระท่ังตอนนเ้ี ธอ ผอ่ นคลายจนนอนหลบั เป็ นสภาวะทห่ี าไดย้ ากจรงิ ๆ ตามความพัฒนาเชน่ น้ี เขาน่าจะกลบั มาคนื ดกี บั เธอไดใ้ นไมช่ า้ เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทร่ี มิ ฝี ปากสแี ดงของเธอดว้ ยดวงตาทลี่ กึ ลํ้า และถอนหายใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ดใ้ นใจ มจู่ อื่ อยา่ ใหผ้ มรอนานเกนิ ไปนะ *

หานมจู่ อื่ ไมร่ วู ้ า่ ตวั เธอเองหลับไปนานแคไ่ หนแลว้ ในหว่ งแหง่ ความฝันนัน้ จๆู่ เธอกร็ สู ้ กึ วา่ ยงั มเี รอ่ื งทตี่ อ้ งทํา ดงั นัน้ เธอจงึ ตนื่ ขน้ึ มาทันที หลงั จากนัน้ ก็ลมื ตาขน้ึ ทนั ทที เ่ี ธอลมื ตาขนึ้ ก็สงั เกตเห็นวา่ รถหยดุ แลว้ เธอมองไปท่ี บรเิ วณรอบ ๆ ประประสบดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ พอดี \"นอนหลบั เพยี งพอแลว้ ?\" หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ อายเล็กนอ้ ย ตอนทเี่ ธอขนึ้ รถเธองว่ งนดิ หน่อย คดิ วา่ จะพักสายตาสกั หน่อย คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะนอนหลบั นานขนาด น้ี \"เชด็ น้ําลาย\" เยโ่ มเ่ ซนิ พดู อยา่ งกะทนั หนั น่าจะเป็ นเพราะเพงิ่ ตน่ื สมองจงึ ตกอยใู่ นความสบั สน เมอ่ื ไดย้ นิ หานมจู่ อื่ กย็ กมอื ขน้ึ เชด็ รมิ ฝี ปากของตวั เองอยา่ งคดิ ไมถ่ งึ แหง้ นี่ เธอเงยหนา้ ขนึ้ อยา่ งโกรธเกรยี้ ว และบงั เอญิ ไปชนเขา้ กบั ดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ทดี่ เู หมอื นจะยม้ิ แตไ่ มย่ มิ้ พอดบิ พอดี \"นาย!\"

“หลอกงา่ ยจัง ดเู หมอื นวา่ นํ้าลายจะไหลบอ่ ยสนิ ะ？” \"นายตา่ งหากทนี่ ้ําลายไหล\" หานมจู่ อื่ หนั หนา้ หนที ันที ขเ้ี กยี จ ทจ่ี ะเถยี งกบั เขา และมองออกไปทางนอกรถ \"ถงึ แลว้ เหรอ？ ทนี่ ก่ี ค็ อื ทท่ี ท่ี ําใหร้ วู ้ า่ คนนัน้ เป็ นใคร？\" \"อมื \" เยโ่ มเ่ ซนิ พยกั หนา้ ลกึ ๆ เดนิ ลงจากรถกอ่ น จากนัน้ กเ็ ปิด ประตใู หเ้ ธอ \"ลงจากรถเถอะ ก็คอื รา้ นอาหารรา้ นนแ้ี หละ เขา้ ไป กจ็ ะรเู ้ อง\" เมอ่ื หานมจู่ อื่ ลงจากรถมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยังคงปิดบงั เธอ ในใจ ของเธอซาบซงึ้ ใจอยา่ งแปลก ๆ และรสู ้ กึ วา่ ตอนนเ้ี ขา เปลยี่ นไปมากจรงิ ๆ เยโ่ มเ่ ซนิ ในเมอื่ กอ่ นกช็ ว่ ยเธอทําหลายสงิ่ หลายอยา่ งเพอ่ื เธอ เพยี งแคเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ในตอนนัน้ เป็ นคนทพ่ี ดู จาไมเ่ ป็ น เมอื่ เธอถาม เขาวา่ รสู ้ กึ ดกี บั เธอหรอื ไม่ เขากป็ ฏเิ สธอยา่ งภาคภมู ใิ จ ไมเ่ หมอื นในตอนน้ี … เยโ่ มเ่ ซนิ สง่ รถใหก้ บั พนักงานไปจอดรถ แลว้ พาหานมจู่ อ่ื เขา้ ไป ในรา้ นอาหาร

มองหาตําแหน่งทม่ี แี สงสวา่ งเพยี งพอและน่ังลง หลงั จากทน่ี ั่ง ลงแลว้ นัน้ หานมจู่ อื่ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะขมวดควิ้ \"นายหมายความ วา่ อยา่ งไร？นายพาฉันมาดคู น หรอื พาฉันมาทานอาหาร ตะวนั ตก?\" เยโ่ มเ่ ซนิ เหลอื บมองเธอหนงึ่ ครัง้ \"รบี รอ้ นอะไร？ดคู นไปพลาง ทานอาหารไปพลาง มปี ัญหาเหรอ?\" ตอนที่ 614 ผมมเี พยี งแคค่ ณุ ดคู นไปพลาง ทานอาหารไปพลางเหรอ? หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ อี่ ยากจะกลอกตาใสเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ แตก่ าร กระทํานจ้ี ะทําใหภ้ าพลกั ษณ์ของเธอหมดไป ชา่ งมนั ไปเถอะ ดงั นัน้ เธอจงึ อดทนอดกลนั้ และสดุ ทา้ ยกไ็ มพ่ ดู อะไร หลงั จากน่ังลงไดส้ กั พักหนง่ึ บรกิ รกเ็ ดนิ มาพรอ้ มกบั เมนูอาหาร สาวนอ้ ยมองไปทด่ี วงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เกอื บจะเป็ นประกายแลว้ \"สวสั ดี สวสั ดคี ะ่ สง่ั อะไรด？ี \" หญงิ สาววางเมนูลงตรงหนา้ เย่ โมเ่ ซนิ อยา่ งประหมา่ มองเขาดว้ ยใบหนา้ แดงระเรอ่ื

หานมจู่ อ่ื ทน่ี ่ังอยตู่ รงขา้ มไมส่ นใจมันอยา่ งสน้ิ เชงิ เธอเงยหนา้ ขน้ึ มามองหญงิ สาวหนง่ึ ครัง้ โดยไมไ่ ดม้ ปี ฏกิ ริ ยิ าใด ๆเป็ น พเิ ศษ เยโ่ มเ่ ซนิ ผลักเมนูอาหารไปใหห้ านมจู่ อ่ื แลว้ ถามดว้ ยเสยี งแผว่ เบาวา่ \"อยากทานอะไร？\" หญงิ สาวถงึ จะพบวา่ มใี ครบางคนอยตู่ รงขา้ มกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เธอ ผงะไปชวั่ ขณะแลว้ มองไปทหี่ านมจู่ อื่ การมองอยา่ งฉับพลนั เชน่ นที้ ําใหห้ านมจู่ อ่ื กระตกุ รมิ ฝี ปากดว้ ยความลําบากใจ แลว้ พดู วา่ \"อะไรกไ็ ด\"้ เมอื่ เห็นเธอไมส่ นใจ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ ไมไ่ ดถ้ ามเธออกี และเขาก็ ตดั สนิ ใจเองโดยสงั่ สเตก๊ สองชน้ิ และไวนแ์ ดง จากนัน้ จงึ เก็บ เมนูอาหารใหก้ บั อกี ฝ่ าย หลงั จากทหี่ ญงิ สาวหยบิ เมนูขนึ้ มาแลว้ นัน้ เธอก็แอบเหลอื บ มองไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ หนง่ึ ครัง้ จากนัน้ กเ็ ดนิ ถอื เมนูอาหารกลบั ไป หานมจู่ อ่ื มองไปทด่ี า้ นหลงั ของหญงิ สาว จากนัน้ มองไปทางเย่ โมเ่ ซนิ ทอี่ ยตู่ รงกนั ขา้ มทา่ ทางสขุ มุ และอดไมไ่ ดท้ พ่ี ดู เหน็บ

แนมเขาหนง่ึ ประโยค \"เสน่หข์ องนายยังคงเหมอื นเดมิ ไมม่ ี เปลยี่ น\" เมอื่ ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็หยดุ กะทนั หนั แลว้ เลกิ ควิ้ ขน้ึ ราวกบั วา่ กําลังคดิ อะไรบางอยา่ ง \"หงึ เหรอ?\" หานมจู่ อื่ \"… \" เธอสามารถเพกิ เฉยตอ่ เขาไดแ้ ลว้ จรงิ ๆ หานมจู่ อ่ื มองออกไป ทางขา้ งนอก ไมพ่ ดู ไมจ่ า แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะโนม้ ตวั ไป ขา้ งหนา้ และกระซบิ วา่ \"ไมต่ อ้ งกงั วล ในใจของผมมเี พยี งแค่ คณุ คนเดยี ว\" เมอื่ ไดย้ นิ หานมจู่ อ่ื ก็จอ้ งเขาอยา่ งดรุ า้ ยหนงึ่ ครัง้ แตก่ ลับเห็นแค่ รอยยม้ิ แคบ ๆ บนรมิ ฝี ปากของเขา * \"กร๊ ดี กร๊ ดี กร๊ ดี ฉันจะบอกพวกเธอให ้ มผี ชู ้ ายทหี่ ลอ่ เหลาไรท้ ่ี เปรยี บมาอยทู่ รี่ า้ นของพวกเรา เขามองมาทฉี่ ันแคค่ รัง้ เดยี วก็

รสู ้ กึ วา่ ฉันแทบจะหลงในสายตาของเขาแลว้ ฉันรสู ้ กึ วา่ ฉันไม่ เคยเห็นผชู ้ ายทห่ี ลอ่ ขนาดนใี้ นโทรทศั นม์ ากอ่ นเลย \" หญงิ สาวชอื่ ซฉู่ นิ เมอ่ื เธอถอื เมนูอาหารไปทางดา้ นหลงั กอ็ ด ไมไ่ ดท้ จี่ ะซบุ ซบิ กบั เพอื่ นรว่ มงานของเธอ เสน่ิ ออี มี องไปทเ่ี ธออยา่ งแปลกประหลาดหนงึ่ ครัง้ \"หลอ่ ขนาด นัน้ เลยเหรอ? ถงึ ไดท้ ําใหเ้ ธอหลงใหลถงึ ขนาดน\"ี้ ซฉู่ นิ พยกั หนา้ อยา่ งแรง \"จรงิ ๆ หลอ่ มากๆ! ไมใ่ ชห่ ลอ่ แบบ ธรรมดา เป็ นคนทแี่ บบมเี สน่หม์ ากๆ และลักษณะทา่ ทาง ทงั้ หมดก็ดมู รี าศมี ากๆดว้ ย\" “ ไดย้ นิ เธอพดู แบบนี้ ดเู หมอื นวา่ จะหลอ่ จรงิ ๆดว้ ย ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ … เดย๋ี วฉันจะไปเสริ ฟ์ ใหเ้ ธอเอง” ซฉู่ นิ มองไปทใี่ บหนา้ แดงระเรอื่ ของ เสนิ่ ออี หี นงึ่ ครัง้ ทงั้ สอง คนเพอื่ นสนทิ กนั นนี่ า ซฉู่ นิ ก็เป็ นเด็กผหู ้ ญงิ ตวั เล็ก ๆ ทยี่ ังไม่ โต คดิ ดแู ลว้ ก็พยกั หนา้ เห็นดว้ ยทันที \"งัน้ ก็ได ้ ใหเ้ ธอเสริ ฟ์ แทนฉัน ตอนเธอกลับมาเธอตอ้ งแบง่ ปันประประสบการณ์ของ เธอดว้ ยนะ” \"ไมม่ ปี ัญหา\"

เสนิ่ ออี ลี บู หนา้ อกตอบรับโดยทันที หลังจากนัน้ ก็นําเมนูอาหารสง่ ไปใหพ้ อ่ ครัว รอใหพ้ อ่ ครัวทําส เตก๊ เสร็จ ตอนทเี่ สนิ่ ออี จี ะกา้ วไปขา้ งหนา้ เพอื่ เสริ ฟ์ อาหารนัน้ ทวา่ กลับชนคนคนหนงึ่ เขา้ อยา่ งรนุ แรง เพลง้ ! เสนิ่ ออี ลี ม้ ลงกบั พนื้ โดยทันที รอ้ งดว้ ยความเจ็บปวด และไมม่ ี การตอบสนองเป็ นเวลานาน \"ออี !ี \" ซฉู่ นิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆเมอ่ื เห็นสถานการณ์นเี้ ขา้ ก็อทุ านและเขา้ มาประคองเธอ \"เธอโอเคไหม?\" ทัง้ สองเงยหนา้ ขน้ึ มา ถงึ จะตระหนักไดว้ า่ คนทที่ ําให ้ เสน่ิ ออี ลี ม้ กค็ อื เมงิ่ เสโ่ ยว \"เมงิ่ เสโ่ ยว เธอจะทําอะไร？\" เสน่ิ ออี ตี ะโกนใส่ เมง่ิ เสโ่ ยว อยา่ งโกรธเกรยี้ ว และเมอ่ื ซฉู่ นิ เห็นวา่ เป็ น เมงิ่ เสโ่ ยว ทท่ี ําใหล้ ม้ เสนิ่ ออี นี ัน้ สี หนา้ ของเธอกเ็ ปลยี่ นไปอยา่ งมาก ขบกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของ ตวั เองและไมก่ ลา้ พดู

\"จะทําอะไรเหรอ?\" เมง่ิ เสโ่ ยว ใชส้ ายตาลําพองใจกวาดมองไป ทเี่ ธอหนงึ่ ครัง้ ยม้ิ เหยาะเอย่ วา่ \"เขา้ ใจกฎหรอื เปลา่ ？ในทนี่ ถี้ งึ ตาทพ่ี วกเธอตดั สนิ ใจเองตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร่ สเตก๊ จานนใ้ี หฉ้ ันเป็ น คนเสริ ฟ์ แลว้ กนั \" เธอกอ็ ยากเห็นวา่ เป็ นผชู ้ ายแบบไหนกนั แน่หลอ่ ขนาดนัน้ ถา้ หากวา่ เป็ นลกู ชายคนรํา่ รวยละก็ เธอกส็ ามารถเปลย่ี นเป้าหมาย ไดเ้ ชน่ กนั จะไดไ้ มต่ อ้ งโมโหอยใู่ นรา้ นอาหารนที้ กุ ๆวัน เมอื่ เธอคดิ ถงึ สง่ิ ที่ เกดิ ขนึ้ เมอื่ สองวันกอ่ น เธอกลายเป็ นโมโหยง่ิ ขนึ้ ไปอกี \"น่ี เธอจะทําแบบนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร？บลิ ลน์ เ้ี ป็ น ซฉู่ นิ ทร่ี ับมา แมว้ า่ ฉันจะไมม่ สี ว่ นแบง่ กต็ กไปเป็ นของเธอไมไ่ ดห้ รอกสนิ ะ？\" เสนิ่ ออี กี ลา่ วอยา่ งโกรธเคอื ง \"เหอะ\" เมง่ิ เสโ่ ยว ยกจานอาหารพรอ้ มกบั เดนิ ไปขา้ งหนา้ เธอ ทวา่ ทันใดนัน้ กย็ กเทา้ ขน้ึ และเตะ เสน่ิ ออี หี นงึ่ ครัง้ เสนิ่ ออี ี ตะโกนดว้ ยความเจ็บปวด และจับขาของตวั เอง \"เธอจะทํา อะไร?\"

\"ก็ทําใหเ้ ธอรวู ้ า่ ใครเป็ นคนพดู คําไหนเป็ นคํานัน้ ในทน่ี \"ี้ เมง่ิ เส่ โยว ยม้ิ อยา่ งเหย้ี มโหด \"ตอนนฉ้ี ันเตะเธอ ลว้ นแตไ่ มม่ ใี ครมา ชว่ ยเธอ เธอก็น่าจะรวู ้ า่ ในทนี่ ใี้ ครเป็ นคนพดู คําไหนเป็ นคํานัน้ แลว้ สนิ ะ？ฉันอยากจะไปสง่ โตะ๊ ไหนกจ็ ะสง่ ไปทโ่ี ตะ๊ นัน้ ถงึ คราวทเ่ี ธอจะมาซกั ถามฉันแลว้ เหรอ？ \" ดวงตาของ เสน่ิ ออี โี กรธจนเป็ นสแี ดง อยากทจ่ี ะพงุ่ ไปขา้ งหนา้ และคยุ กบั เมง่ิ เสโ่ ยวใหส้ นิ้ ซาก แตท่ วา่ ซฉู่ นิ กลบั ดงึ เธอไว ้ แน่น “ อยา่ ไปออี ี ออี !ี ” \"ปลอ่ ยฉันไป!\" เสน่ิ ออี ตี ะโกนออกมาดว้ ยความโกรธ \"ฉันจะสู ้ กบั หลอ่ น ทําไมหลอ่ นถงึ ทําแบบนกี้ บั ฉันได ้ ทําไมเหรอ?\" \"ไมโ่ อเคเหรอ？\" เมง่ิ เสโ่ ยว ยกคางของเธอขนึ้ มาอยา่ งมชี ยั \"ไปหาผจู ้ ัดการสิ และบอกวา่ เมอ่ื สกั ครนู่ ฉี้ ันเตะเธอ ดสู วิ า่ เธอ จะสามารถทํางานนต้ี อ่ ไปไดอ้ กี หรอื ไม\"่ หลงั จากพดู เสร็จ เมงิ่ เสโ่ ยว ก็หนั กลบั ไปอยา่ งมชี ยั และยกจาน อาหารออกไป

เสนิ่ ออี อี ยากทจ่ี ะรบี พงุ่ ออกไปราวกบั จะบา้ คล่ัง แตก่ ็ถกู ซฉู่ นิ จับไวแ้ น่นอยตู่ ลอดเวลา “ อยา่ ไปออี ี เธอจะตกงานนะ พวกเราหางานทํามนั ไมง่ า่ ยนะ ถา้ หากพวกเราตกงานไป คา่ เชา่ หอ้ งจะทําอยา่ งไร？” \"ปลอ่ ยฉัน หางานทํามนั ไมง่ า่ ย หลอ่ นก็สามารถปฏบิ ตั กิ บั ฉัน แบบนไ้ี ดเ้ หรอ？วนั นฉ้ี ันตอ้ งคยุ กบั เธอใหร้ เู ้ รอ่ื งใหไ้ ด\"้ แตไ่ มว่ า่ จะเป็ นอยา่ งไร เสนิ่ ออี กี ็ถกู ซฉู่ นิ จับไวแ้ น่นอยตู่ ลอด และคนขา้ งๆทมี่ องมาเขากอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถอนหายใจ \"ยังไงซะเธอกช็ า่ งมันไปเถอะ กน็ ับวา่ เธอจะไปคยุ กบั หลอ่ นใหร้ ู ้ เรอ่ื งกไ็ มไ่ ดห้ รอก ถงึ อยา่ งไรกต็ ามใครๆกร็ วู ้ า่ ผจู ้ ัดการเขา้ ขา้ ง ทางหลอ่ น ถา้ เธอไปอยา่ งมากก็ทําไดแ้ คใ่ หเ้ ธอโกรธมากๆ ใน ความเป็ นจรงิ ไมม่ ขี อ้ ดใี ดๆเลย \" \"ถกู ตอ้ ง ถกู ตอ้ ง และหลอ่ นกค็ วา้ จานนําออกไปเสริ ฟ์ นคี่ อื การ แยง่ งานของเธอทํา เธอทําไมคดิ ไมอ่ อกละ่ ？ ดคู นหลอ่ ไง พวกเราไมต่ อ้ งเสริ ฟ์ อาหารก็ดไู ดน้ ี่ เดย๋ี วอกี สกั พักหนง่ึ หา ขอ้ อา้ งออกไปเชด็ โตะ๊ ขา้ งๆกด็ ไู ดแ้ ลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ？” \"ใชอ่ อี พี วกหลอ่ นพดู ถกู เธอคดิ ใหก้ วา้ งๆหน่อยส\"ิ

เสน่ิ ออี ถี กู เธอทําใหล้ ม้ แลว้ กถ็ กู เตะอกี หนงึ่ ครัง้ เลอื ดของ ความโมโหพงุ่ ขน้ึ ตรง หลังจากทฟี่ ังคําพดู ของพวกเธอน้ี กย็ ัง ไมส่ ามารถระงับไฟความโมโหลงได ้ เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง \"ฉันจะตอ้ งตอบโตส้ ําหรับความเกลยี ดชงั น้ี หลอ่ นคดิ วา่ ตอนนตี้ วั หลอ่ นเองอยเู่ หนอื กวา่ แลว้ เหรอ？รอให ้ หลอ่ นตกมาจากหลังมา้ กอ่ น ฉันจะบอกใหห้ ลอ่ นรวู ้ า่ เสน่ิ ออี ี ไมใ่ ชย่ ั่วยไุ ดง้ า่ ยๆ\" เมง่ิ เสโ่ ยว รสู ้ กึ ภาคภมู ใิ จในหวั ใจ และแมแ้ ตร่ อยยม้ิ ตรงมมุ รมิ ฝี ปากของเธอก็กวา้ งขนึ้ เล็กนอ้ ยเชน่ กนั และทา่ ทางในการเดนิ ไปเสริ ฟ์ ์ จานอาหารนัน้ กเ็ ปลย่ี นเป็ นมเี สน่หส์ วยงามขนึ้ มา แมว้ า่ ทกุ คนจะสวมชดุ ทํางาน แตช่ ดุ ทํางานของเธอกไ็ ดร้ ับการ ปรับเปลยี่ นเป็ นพเิ ศษเพอื่ เธอ กระโปรงสนั้ เสอื้ คอกวา้ ง รองเทา้ สน้ สงู ถงุ น่องสดี ําลายดอก ลว้ นแตด่ งึ ดดู ใจเป็ นอยา่ ง มาก สงิ่ ทเ่ี ธอคดิ ในใจในตอนน้ี ก็ลว้ นแตเ่ ป็ นตอนทจี่ ะพบเจอกบั หนุ่มหลอ่ จะตอ้ งแสดงออกใหด้ ที ส่ี ดุ อกี ครัง้ หนง่ึ แน่ๆ

ในไมช่ า้ เมงิ่ เสโ่ ยว กเ็ ดนิ มาถงึ ขา้ งๆโตะ๊ อาหารหมายเลข 8 ดวงตาของเธอจับจอ้ งไปทแี่ ผน่ หลงั รา่ งสงู ตรงของชายคนนัน้ อยา่ งแน่น และเธออดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหรต่ี าลง ทําไมรสู ้ กึ วา่ แผน่ หลังน้ี … คนุ ้ ๆ เล็กนอ้ ย? ดเู หมอื นวา่ เคยเห็น ทไี่ หนมากอ่ น？ แน่นอนวา่ ในตอนนสี้ ายตาของ เมงิ่ เสโ่ ยว มเี พยี งผชู ้ ายคนนี้ คนเดยี ว และไมไ่ ดส้ งั เกตวา่ มใี ครบางคนอยฝู่ ั่งตรงขา้ มของเย่ โมเ่ ซนิ ตอนที่ 615 คณุ อยากเป็ นเทพสตรเี หรอ หลังจากเขา้ ใกล ้ ในทส่ี ดุ เมง่ิ เสโ่ ยว ก็หนา้ ดา้ นขา้ งของบคุ คล ตรงหนา้ อยา่ งชดั เจน แมว้ า่ จะเป็ นแคห่ นา้ ดา้ นขา้ ง แตว่ า่ ดวงตา อนั แหลมคมและหนา้ ตากเ็ ผยออกมาใหเ้ ห็นแลว้ อยา่ งชดั เจน หลังจากเห็นคนนัน้ อยา่ งชดั เจน เมงิ่ เสโ่ ยวกต็ กใจ และเกอื บจะ ขวา้ งอาหารออกไปดว้ ยมอื ทส่ี นั่ เทา จะเป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ ไดอ้ ยา่ งไร?

หรอื วา่ เขาจะเป็ นผชู ้ ายทห่ี ลอ่ เหลาจากปากตอ่ ปากของ เสนิ่ ออี ี และ ซฉู่ นิ เหรอ? แตว่ า่ เมอ่ื ไมก่ ว่ี ันทผี่ า่ นมาพวกหลอ่ นกเ็ จอกนั แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ ทําไมวันนเี้ ขามาทนี่ อี่ กี ? หรอื วา่ … ไมอ่ ยากใหต้ วั เธอเองทํางานอยทู่ น่ี อ่ี กี ตอ่ ไปแลว้ ? เมอื่ นกึ ถงึ สงิ่ นี้ สหี นา้ ของ เมงิ่ เสโ่ ยว กซ็ ดี ขาว และเมอื่ เธอ ตอ้ งการหลบหนโี ดยไมร่ ตู ้ วั นัน้ เสยี งของหญงิ ทค่ี นุ ้ เคยก็ดงั ขน้ึ มา “เสโ่ ยว?” เสยี งนท้ี ําใหก้ า้ วของ เมง่ิ เสโ่ ยว หยดุ อยตู่ รงทเ่ี ดมิ ไดส้ ําเร็จ เธอคอ่ ยๆเงยหนา้ ขนึ้ เพอ่ื ดทู มี่ าของเสยี ง ใบหนา้ รปู ไขท่ สี่ วยงามแบบสามมติ ปิ รากฏขนึ้ ตอ่ หนา้ เมงิ่ เส่ โยว สเี ลอื ดบนใบหนา้ ของ เมง่ิ เสโ่ ยว กห็ ายไป และจานอาหารที่ เมอื่ สกั ครถู่ อื อยา่ งไมม่ น่ั คงนัน้ ในทสี่ ดุ กต็ กลงสพู่ นื้ อยา่ ง สน่ั สะเทอื น

เพลง้ ! สเตก๊ หนง่ึ จานก็สน้ิ เปลอื งแบบนี้ ตอนทซ่ี อสกระเด็นออกมานัน้ ก็ไดม้ บี างสว่ นกระเด็นไปโดนเสอ้ื ผา้ ของ เมงิ่ เสโ่ ยว และบน ใบหนา้ และลําคอของเธอ หานมจู่ อื่ และเยโ่ มเ่ ซนิ อยหู่ า่ งกนั ดว้ ยในระยะเชน่ นไ้ี มส่ ามารถ ทําใหบ้ าดเจ็บอยา่ งบงั เอญิ ได ้ แตใ่ นขณะทถี่ าดรองจานอาหารรอ่ นลง เยโ่ มเ่ ซนิ ก็รบี ลกุ ขนึ้ ยนื บงั ตรงหนา้ ของหานมจู่ อ่ื เมอ่ื เทยี บกบั หานมจู่ อ่ื ทถี่ กู คนปกป้อง การปรากฏตวั ของ เมงิ่ เส่ โยว ในเวลานเี้ ป็ นเรอื่ งทน่ี ่าสงั เวชเป็ นพเิ ศษ “ ไมเ่ ป็ นอะไรนะ?” เยโ่ มเ่ ซนิ หันหนา้ มาถาม หานมจู่ อ่ื มองเขาอยา่ งแปลก ๆ เมอ่ื เกดิ เหตกุ ารณข์ น้ึ เขารบี วง่ิ ไปทันที บงั สงิ่ สกปรกทงั้ หมดใหต้ วั เองเธอ เธอจะเป็ นอะไรได ้ อยา่ งไร? และถา้ สมมตุ วิ า่ เขาจะไมไ่ ดก้ ําบงั ตวั เธอไว ้ แตร่ ะยะไกลเชน่ นกี้ ็ จะไมส่ ามารถกระเด็นไปถงึ ได ้

ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ สา่ ยศรี ษะ เมอื่ เห็นเหตกุ ารณ์ฉากนี้ เมงิ่ เสโ่ ยว รกู ้ ส็ กึ เศรา้ มากๆ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นเธอเป็ นลกู สาวคนโตของตระกลู หานผสู ้ งู สง่ และ หานมจู่ อ่ื เป็ นแคเ่ พยี งลกู สาวทไ่ี มม่ ใี ครรักของตระกลู เสนิ่ และ หลอ่ นกต็ กอบั ตอ่ หนา้ เธอ แตห่ า้ ปี ตอ่ มา ตอนนไี้ ดก้ ลบั กนั แลว้ เธอเองตา่ งหากทเี่ ป็ นคนทต่ี กอบั คนนัน้ แถมยงั … ยังคงตกตํา่ จนถงึ จดุ นี้ ในขณะที่ เมง่ิ เสโ่ ยว เกลยี ดเธอนัน้ ในเวลาเดยี วกนั หลอ่ นเองก็ ไมก่ ลา้ ทจี่ ะเจอหนา้ เธอ เพราะวา่ ตอนนเ้ี ธอไมอ่ ยากใหอ้ กี ฝ่ ายเห็นวา่ ตอนนเี้ ธอเป็ น อยา่ งไรเลยจรงิ ๆ เมอ่ื นกึ ถงึ สง่ิ นี้ เมง่ิ เสโ่ ยว ก็หนั ตวั และเตรยี มทจี่ ะเดนิ ออกไป หานมจู่ อื่ เห็นวา่ เธอกําลงั จะเดนิ ออกไป กล็ กุ ขน้ึ ยนื อยา่ งรวดเร็ว และสง่ เสยี งเรยี กเธอดงั ๆ

\"เสโ่ ยว เมอื่ กอ่ นพัสดแุ ละของDeliverryทไ่ี ดร้ ับเหลา่ นัน้ ลว้ น เป็ นฝี มอื ของเธอใชไ่ หม?\" ตงั้ แตเ่ มอื่ คนื ทโ่ี มเ่ ซนิ บอกเธอ วา่ เธอจะตอ้ งผดิ หวังเมอ่ื รวู ้ า่ คน นเ้ี ป็ นใคร ภายใตส้ มองของหานมจู่ อ่ื ก็ปรากฏใบหนา้ ของบคุ คล คนหนง่ึ ขนึ้ มา แตใ่ นเวลานัน้ เธอรสู ้ กึ วา่ เธอไมส่ ามารถโยน ความผดิ ใหค้ นอนื่ ในเมอ่ื เธอยังไมไ่ ดเ้ ห็นวา่ อกี ฝ่ ายเป็ นใคร แตต่ อนนเี้ ธอไดเ้ ห็นแลว้ ถงึ ไดพ้ บวา่ ใบหนา้ ตรงหนา้ กบั เมอ่ื คนื วานทน่ี กึ ถงึ นัน้ เหมอื นกนั ไมม่ ผี ดิ เสโ่ ยว … นอ้ งสาวทแี่ สนดเี มอ่ื หา้ ปีกอ่ น ไมค่ าดคดิ วา่ แทจ้ รงิ แลว้ เธอ … เดมิ ที เมง่ิ เสโ่ ยว ตอ้ งการทจ่ี ะวง่ิ หนี ถงึ อยา่ งไรกต็ ามทา่ ทางท่ี น่าอายของเธอนัน้ จะทําใหอ้ กี ฝ่ ายหวั เราะเยาะได ้ แตค่ ําพดู ของ อกี ฝ่ ายก็ทําใหเ้ ธอหยดุ กา้ วของเธอลงได ้ เธอไมไ่ ดห้ นั กลับไป มอง แตย่ นื อยอู่ ยา่ งนัน้ ทเ่ี ดมิ \"ทําไม?\" หานมจู่ อ่ื มองไปทดี่ า้ นหลงั ของเธอ และถามดว้ ย ความยากลําบาก