เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

ตอนท่ี 593 เธอเจ็บเป็ นดว้ ยเหรอ “ตอนนเ้ี ธอจะกลับบา้ นเลยใชไ่ หม? เดย๋ี วฉันไปสง่ แลว้ กนั ” เย่ หลนิ่ หานจา่ ยเงนิ เสร็จแลว้ กเ็ ดนิ ออกมาจากรา้ นกาแฟพรอ้ มเธอ แลว้ กห็ ยบิ กญุ แจรถขน้ึ มา หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ “ไมต่ อ้ งหรอก ฉันยงั มธี รุ ะอนื่ อกี ยังไมก่ ลับ” “ธรุ ะอะไรเหรอ? เดย๋ี วฉันไปสง่ ไหม? ยงั ไงวนั นก้ี เ็ ป็ นวันหยดุ ฉันไมม่ อี ะไรทําอยแู่ ลว้ ” หานมจู่ อื่ ขมวดควิ้ เขา้ ดว้ ยกนั “ไมต่ อ้ งจรงิ ๆ ” เยห่ ลนิ่ หานมองเธอแลว้ คอ่ ยๆ คลย่ี ม้ิ ออกมา “ทเ่ี ธอปฏเิ สธฉัน แบบน้ี เพราะวา่ ยงั ไมใ่ หอ้ ภยั ฉันเหรอ? ” คําพดู แบบนม้ี ันทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ลําบากใจ หานมจู่ อ่ื พดู อยา่ งไมม่ ี ทางเลยี่ ง “ประธานเยห่ ลน่ิ หาน คณุ พดู แบบนกี้ บั ฉันก็เกนิ ไปนะ ฉันก็แคม่ ธี รุ ะอน่ื ใหต้ อ้ งไปจัดการอกี แลว้ ก็แคไ่ มอ่ ยากจะ รบกวนใหน้ ายไปสง่ เทา่ นัน้ เอง ไมใ่ ชว่ า่ ……”

“ประธานเยห่ ลนิ่ หาน？”เยห่ ลนิ่ หานมที า่ ทเี หมอื นสญู เสยี กําลังใจ “ดเู หมอื นวา่ เธอจะมองฉันเป็ นแคค่ วามสมั พันธแ์ บบ เพอ่ื นรว่ มงานแคน่ ัน้ จรงิ ๆ ” หานมจู่ อ่ื ：“……” “ไมเ่ ป็ นไรหรอก ยังไงตอ่ ไปเรากม็ โี อกาสทจี่ ะไดเ้ จอกนั อกี เยอะ หวังวา่ เธอจะคอ่ ยๆ ยอมรับฉันชา้ ๆ วันนถ้ี งึ เธอจะไมย่ อม ใหฉ้ ันไปสง่ แตว่ า่ ฉันก็จะไมฝ่ ื นใจเธอหรอก” หลังจากพดู จบ เยห่ ลน่ิ หานก็ตบไหลเ่ ธอเบาๆ ยมิ้ และพดู วา่ “เดนิ ทางก็ระวังๆ ดว้ ย มเี รอ่ื งอะไรก็โทรหาฉันได”้ หลังจากทที่ ัง้ สองคนบอกลากนั เรยี บรอ้ ย หานมจู่ อ่ื ก็เรยี กรถ แลว้ กไ็ ปซปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ตทอ่ี ยใู่ กลๆ้ กบั ชมุ ชน ตอนทเ่ี ขา้ ไปท่ี ซปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ตนัน้ เธอก็หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดู เห็นวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยงั ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความอะไรมาใหเ้ ธอ กเ็ ลยสบายใจ ชว่ งนเ้ี ขาน่าจะเหนอ่ื ยมาก ตอนนกี้ น็ ่าจะพักผอ่ นอยลู่ ะ่ มงั้ เธอเลอื กซอื้ พวกวตั ถดุ บิ ทําอาหาร หานมจู่ อื่ เอาแตน่ กึ ถงึ เรอื่ ง ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ทําเพอ่ื เธอในชว่ งน้ี เพราะฉะนัน้ วัตถดุ บิ อาหารท่ี เลอื กซอ้ื สว่ นใหญก่ ต็ งั้ ใจเตรยี มใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ โดยเฉพาะ

ยังไมท่ นั จะเสร็จ หานมจู่ อื่ กอ็ ดคลย่ี ม้ิ ออกมาไมไ่ ด ้ ชา่ งเถอะ กถ็ อื วา่ เป็ นการชดใชใ้ หเ้ ขาแลว้ กนั ชว่ งนเี้ ขาตอ้ ง เหนอ่ื ยขนาดนี้ หานมจู่ อื่ จา่ ยเงนิ เสร็จก็ถอื ถงุ เดนิ ออกมาจากซปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต หลงั จากนัน้ กเ็ ดนิ กลบั ไปทช่ี มุ ชน เธอขน้ึ ลฟิ ตแ์ ลว้ กห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ขอ้ ความหาเยโ่ มเ่ ซนิ {นายตนื่ รยึ งั ? } เพราะวา่ อยใู่ นลฟิ ตก์ เ็ ลยไมม่ สี ญั ญาณ พอออกจากลฟิ ต์ ขอ้ ความถงึ จะถกู สง่ ออกไป เพราะฉะนัน้ พอหานมจู่ อื่ สง่ ขอ้ ความเสร็จกเ็ ก็บโทรศพั ทเ์ ขา้ กระเป๋ าไป หลังจากนัน้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ ดเู ลขชนั้ เห็นวา่ ใกลจ้ ะถงึ แลว้ เธอก็ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พอลฟิ ตม์ าถงึ เธอก็ถอื ถงุ เดนิ ออกไป เธอพงึ่ จะเดนิ ออกมาจากลฟิ ตก์ ไ็ ดย้ นิ เสยี งขอ้ ความจากวแี ชท เธอทําเสยี งเอะ้ ออกมาดว้ ยความประหลาดใจ ตอนทอี่ ยากจะ หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาดวู า่ เยโ่ มเ่ ซนิ สง่ ขอ้ ความมาหาเธอรเึ ปลา่ นัน้ ชายตาเธอกเ็ หลอื บไปเห็นรา่ งสงู รา่ งหนง่ึ ยนื อยตู่ รงนัน้

หานมจู่ อื่ หยดุ เดนิ ทันที จากนัน้ ก็หนั ไปมองคนนัน้ คนๆ นัน้ ยนื พงิ กําแพงพรอ้ มกบั กอดอก ถอื โทรศพั ทด์ ว้ ยมอื เดยี ว บนหนา้ จอของเขาเปิดวแี ชทอยพู่ อดี เป็ นขอ้ ความทเ่ี ธอ สง่ ใหเ้ ขา เขายนื กดโทรศพั ทอ์ ยนู่ ัน้ มองหนา้ เธอดว้ ยสหี นา้ ที่ เหมอื นมเี มฆดําปกคลมุ อยู่ หานมจู่ อ่ื มองเขาอยสู่ ามวนิ าที รมิ ฝี ปากของเธอถงึ ไดข้ ยับ “นาย นายตนื่ แลว้ เหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดต้ อบ รมิ ฝี ปากบางๆ ของเขาเมม้ แน่น นัยนต์ า เย็นชาจนทําใหค้ นรสู ้ กึ เหมอื นตกลงไปในถ้ํานํ้าแข็ง “ในเมอื่ ตนื่ แลว้ ก็มากนิ อาหารกลางวันกนั เถอะ เมอ่ื กฉี้ ันลงไป ซอ้ื วัตถดุ บิ ขา้ งลา่ งมาแลว้ ” พอหานมจู่ อ่ื พดู จบกร็ สู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ยแลว้ กห็ นั ไปกดรหสั พรอ้ มกบั เปิดประตู พอหนั มา ก็เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ ยังคงยนื อยตู่ รงนัน้ ไมข่ ยบั ก็เลยออก ปากเรง่ เขา “เขา้ มาส?ิ ”

น่าจะผา่ นไปประมาณสามวนิ าที เยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ไดก้ า้ วขนึ้ มา ดา้ นหนา้ แตว่ า่ สหี นา้ ของเขายังคงเย็นชา ออรา่ ทม่ี ดื มนจาก รา่ งกายของเขาก็แผค่ ลมุ เขา้ มา พอเห็นวา่ เขาเขา้ มาแลว้ หานมจู่ อื่ ก็ขมวดคว้ิ แลว้ กป็ ิดประตู ใน ใจคดิ วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกติ สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ดแู ยม่ าก หรอื วา่ เพราะวา่ เธอออกไปแลว้ ไม่ บอกเขายงั งัน้ เหรอ? พอคดิ ไดแ้ บบน้ี เธอกห็ นั มาเหลอื บมอง แผน่ หลงั ของเยโ่ มเ่ ซนิ “คอื วา่ ……ขอโทษดว้ ย ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะไมบ่ อกวา่ ฉันออกไป ขา้ งนอก แตว่ า่ ……ชว่ งนนี้ ายอยกู่ บั ฉันตลอดน่าจะเหนอื่ ยมาก เพราะฉะนัน้ ฉันก็เลยนกึ วา่ นายอยากจะนอนใหเ้ ยอะหน่อย ก็ เลยออกไปขา้ งนอกคนเดยี ว” พอพดู จบ หานมจู่ อ่ื ก็กลวั วา่ เขาจะเป็ นหว่ ง ก็เลยเขยา่ ถงุ ในมอื ของตวั เองใหเ้ ขาดู “ฉันออกไปแคแ่ ป๊ บเดยี วเอง แลว้ อกี อยา่ งกก็ ลบั มาอยา่ ง ปลอดภยั นายไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งฉันหรอก”

เยโ่ มเ่ ซนิ ยนื อยตู่ รงนัน้ ยังคงไมส่ นใจเธอเหมอื นเดมิ แตว่ า่ ความมดื มนทแ่ี ผก่ ระจายมาจากรา่ งกายของเขามนั น่ากลวั มาก เธอยังคงพดู ตอ่ อกี หลายประโยค แตว่ า่ เขากไ็ มต่ อบเลยแมแ้ ต่ ประโยคเดยี ว หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ มันน่าแปลกนดิ หน่อย……แค่ เพราะวา่ เธอออกไปขา้ งนอก เขากเ็ ลยโกรธจนเป็ นขนาดนเ้ี ลย เหรอ? พอคดิ แบบน้ี หานมจู่ อื่ ก็ยน่ จมกู อยา่ งอดไมไ่ ด ้ มองแผน่ หลัง ของเขาแลว้ ถามอยา่ งระมดั ระวัง “นาย……เป็ นอะไรไป? ” ประโยคนเี้ หมอื นกบั วา่ ไปแตะเกล็ดมังกรของเยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ คน ทตี่ อนแรกยนื อยตู่ รงนัน้ ไมข่ ยบั ไปไหนก็หนั กลับมาอยา่ ง รวดเร็ว จอ้ งมองเธอดว้ ยใบหนา้ บง้ึ ตงึ สายตาแบบนข้ี องเขามันโหดรา้ ยมาก เหมอื นกบั วา่ อยากจะกนิ คนยังไงยังงัน้ หานมจู่ อื่ ตกใจ เผลอหายใจหอบ แลว้ ก็ถอยไปดา้ นหลังสอง กา้ วโดยอัตโนมัติ เธอกลวั จรงิ ๆ หนา้ ก็เลยซดี ลงไปเยอะมาก

แตว่ า่ หลงั จากทเี่ ธอทําแบบนน้ี ัน้ สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ กด็ รุ า้ ยขนึ้ มากกวา่ เดมิ เขาคอ่ ยๆ กา้ วขน้ึ มาดา้ นหนา้ รา่ งกายของเขาเหมอื นถกู ปก คลมุ ดว้ ยออรา่ สดี ํา ทําใหค้ นทพี่ บเห็นอยากจะหนโี ดยทไ่ี มร่ ตู ้ วั เพราะฉะนัน้ หานมจู่ อ่ื กก็ า้ วถอยหลงั อยา่ งทไ่ี มร่ ตู ้ วั ในมอื ยงั คง ถอื วัตถดุ บิ ทซี่ อ้ื มาจากซปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยเสยี งที่ สน่ั เครอื “นาย นายเป็ น……อะไรกนั แน่? ” ปัง! เพราะวา่ พงึ่ จะเขา้ มาขา้ งใน เพราะฉะนัน้ เธอถอยแคไ่ มก่ ก่ี า้ วก็ ไมม่ ที างใหถ้ อยอกี แลว้ แผน่ หลังของเธอก็ชนเขา้ กบั ประตู เย็นๆ หานมจู่ อื่ หนั หลังกลบั ไปมองดา้ นหลงั ของตวั เอง แลว้ ตอนทหี่ นั กลบั มาอกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็อยตู่ รงหนา้ เธอแลว้ เธอขมวดคว้ิ “เพราะวา่ ฉันออกไปโดยทไ่ี มไ่ ดบ้ อกนายงัน้ เหรอ? ฉันก็ไมไ่ ดต้ งั้ ใจสกั หน่อย เมอ่ื กฉี้ ันก็อธบิ ายไปแลว้ ไมใ่ ช่ เหรอ ฉันก็แคอ่ ยากจะใหน้ ายพักผอ่ นเยอะๆ ก็เลย……”

ระหวา่ งทก่ี ําลังอธบิ ายอยนู่ ัน้ จๆู่ หานมจู่ อ่ื ก็หยดุ ไมถ่ กู ส!ิ อารมณแ์ ละแววตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ เธอตอนนมี้ นั ผดิ ปกติ แววตาของเขาดรุ า้ ยราวกบั สตั วป์ ่ า เหมอื นกบั วา่ จะฉีกเธอเป็ น ชนิ้ ๆ เหมอื นกบั วา่ เธอทําผดิ อยา่ งรา้ ยแรง แตว่ า่ ……ทัง้ ๆ ทเ่ี ธอกแ็ คอ่ อกไปซอื้ ของแคน่ ัน้ เอง แลว้ ทําไม เขาตอ้ งมองเธอดว้ ยสายตาแบบนด้ี ว้ ย? หานมจู่ อื่ อดกลนื นํ้าลายไมไ่ ด ้ หรอื วา่ ……เขารวู ้ า่ เธอออกไปทํา อะไรยังงัน้ เหรอ? แตว่ า่ ระหวา่ งทางเธอก็ไมไ่ ดร้ ับขอ้ ความจากเยโ่ มเ่ ซนิ เลยนะ เขาน่าจะนอนอยสู่ ถิ งึ จะถกู พอคดิ แบบนี้ หานมจู่ อ่ื ก็ยน่ื มอื ออกไป แลว้ ก็แตะไปทหี่ นา้ อก ของเยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งระมัดระวัง แลว้ กอ็ อ้ นวอนดว้ ยเสยี งเบาวา่ “ฉัน ฉันยังตอ้ งไปทํากบั ขา้ ว เรอื่ งอน่ื ……โอย้ ! ”

เธอยงั พดู ไมท่ นั จบ ทนั ใดนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กย็ นื่ มอื มาจับขอ้ มอื ของ เธอไวแ้ น่น แรงเยอะจนเหมอื นกบั วา่ จะทําใหข้ อ้ มอื ของเธอหกั ไดเ้ ลย หานมจู่ อ่ื เจ็บจนรอ้ งออกมา “นายจะทําอะไร? ปลอ่ ยฉัน นะ” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมใ่ ชแ่ คไ่ มป่ ลอ่ ย แตก่ ลับบบี เธอแน่นกวา่ เดมิ “เจ็บ! ”หานมจู่ อ่ื รอ้ ง อยากจะสะบดั เขาออก เยโ่ มเ่ ซนิ กลับกา้ วขน้ึ มาดา้ นหนา้ แลว้ กดเธอไวก้ บั ประตู พรอ้ ม กบั พดู ดว้ ยน้ําเสยี งทเ่ี ยอื กเย็นราวกบั นํ้าแข็ง “เธอรจู ้ ักเจ็บเป็ น ดว้ ยเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ขมวดคว้ิ “ไรส้ าระ ทําไมฉันจะ……” “เหอะ” เยโ่ มเ่ ซนิ หวั เราะเยย้ หยัน “ฉันก็นกึ วา่ เธอเป็ นผหู ้ ญงิ ที่ ไรน้ ้ําใจ ไรค้ ณุ ธรรม ไรห้ วั ใจ แลว้ จะรไู ้ ดย้ งั ไงวา่ ความเจ็บปวด คอื อะไร? ” ตอนท่ี 594 เขาดกี วา่ ฉนั ตรงไหน

หานมจู่ อื่ ไมร่ เู ้ ลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ววา่ เขาพดู เรอ่ื งอะไร ทําไมจๆู่ ถงึ ไดโ้ กรธขนาดน้ี ความโกรธขนาดนมี้ นั มากมายเกนิ ไปกวา่ ที่ เธอจะรับได ้ ดา้ นหลังของเธอเป็ นประตเู ย็นๆ มนั เย็นจนทะลผุ า่ นเสอ้ื ผา้ ของ เธอมาก ทําใหเ้ ธอตัวสน่ั เพราะความหนาวเย็น หรอื มนั อาจจะเป็ นเพราะวา่ ลมปราณทอ่ี อกมาจากเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ มันเยอื กเย็นจนเกนิ ไป เธอยนื มอื เขาดว้ ยความงนุ งงอยนู่ าน แลว้ กเ็ ถยี งใหต้ วั เอง “นายเป็ นอะไรกนั แน่? ฉันก็แคอ่ อกไปนดิ เดยี วไมใ่ ชเ่ หรอ? นาย ถงึ กบั ……อบุ ้ ” ประโยคดา้ นหลงั ยังไมท่ นั จะพดู จบ รมิ ฝี ปากของเธอกถ็ กู ปิด อยา่ งแรง ทา่ ทางของเยโ่ มเ่ ซนิ มนั เกดิ ขนึ้ ภายในชว่ั พรบิ ตาเดยี ว เขาโนม้ ตวั ลงจบู รมิ ฝี ปากแดงของเธอทสี่ นั่ เล็กนอ้ ยเพราะความกลวั เขาโมโหมาก ดงั นัน้ จบู นมี้ นั กเ็ ลยเต็มไปดว้ ยความโกรธของ เขา เหมอื นกบั วา่ จะแผดเผาหานมจู่ อื่ จนไมเ่ หลอื อะไรเลย

จบู นม้ี ันหนักหน่วงมากไปแลว้ พอจบู นสี้ นิ้ สดุ ลง เยโ่ มเ่ ซนิ กถ็ อนรมิ ฝี ปากและลน้ิ ของตวั เอง ออก แลว้ กต็ อ้ งหนา้ เธอดว้ ยสายตาทล่ี กึ ซงึ้ “ฉันรอมาตลอด รอใหเ้ ธอสารภาพกบั ฉันเอง” เยโ่ มเ่ ซนิ จับเอวของเธอ แลว้ มอื หนาของเขากอ็ มุ ้ เธอขน้ึ โดยไม่ บอกกลา่ ว หานมจู่ อ่ื แนบอยใู่ นออ้ มแขนของเขาอยา่ งออ่ นแรง ประตหู อ้ งถกู เปิดออก เยโ่ มเ่ ซนิ หนั ไปล็อคประตู แลว้ กอ็ มุ ้ เธอ เดนิ ไปทเ่ี ตยี ง ตอนทร่ี า่ งของเธอทบั ลงมา หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ไดว้ า่ อกี ฝ่ ายตวั หนัก มาก เธอกรดี รอ้ งออกมา อยากจะผลักนํ้าหนักนอี้ อกจาก รา่ งกายของตวั เอง แตว่ นิ าทถี ัดมามอื ทัง้ สองขา้ งของเธอก็ถกู จับไวแ้ น่น หลงั จากนัน้ กโ็ ดนจบู เสมอื นไฟทโ่ี หมไหม ้ “แตว่ า่ ทําไมเธอถงึ ไมพ่ ดู ? ” “เขาดกี วา่ ฉันตรงไหน? หมื ? ”

เขา? เขาคอื ใคร? สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื เปลยี่ นไป “อยา่ ！！！” ในชว่ั พรบิ ตาเดยี ว หานมจู่ อ่ื กไ็ ดส้ ตขิ นึ้ มา แลว้ กใ็ ชม้ อื ทงั้ สอง ขา้ งผลกั หนา้ อกของเขา “เยโ่ มเ่ ซนิ นายจะทําอะไร? ” “ทําอะไรงัน้ เหรอ? ” รา่ งกายของหานมจู่ อื่ แข็งทอื่ ไมก่ ลา้ ขยบั เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว เธอมองคนทอี่ ยตู่ รงหนา้ ของเธออยา่ งประหลาดใจ แมว้ า่ รา่ งกายของเขาจะรอ้ นมาก แตว่ า่ รอยยมิ้ และแววตาของ เขานัน้ เยอื กเย็นมาก มนั เต็มไปดว้ ยความโกรธ รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อ่ื สนั่ เครอื “อยา่ งนอ้ ย อยา่ งนอ้ ย……นาย ตอ้ งป้องกนั ” “ป้องกนั ? ” พอเยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ ดังนัน้ ดวงตาเขาหรล่ี งอยา่ ง อนั ตราย “กลวั วา่ จะทอ้ งลกู ของฉันเขา้ งัน้ เหรอ? เหอะ ถา้ ยังงัน้

ฉันจะบอกอะไรใหน้ ะ เธอหานมจู่ อ่ื เป็ นผหู ้ ญงิ ของฉันเยโ่ มเ่ ซนิ เธอตอ้ งมลี กู ใหฉ้ ันไดเ้ ทา่ นัน้ ” จนถงึ ชว่ งพลบคํา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ไดอ้ มุ ้ หานมจู่ อ่ื ทพ่ี ดู ไมไ่ ดแ้ ลว้ เขา้ ไปในหอ้ งน้ํา …… เธอปวดเมอื่ ยไปทวั่ ทัง้ รา่ งกาย ตอนทห่ี านมจู่ อื่ ตนื่ ขนึ้ มานัน้ กม็ ี เพยี งแคค่ วามรสู ้ กึ เดยี วเทา่ นัน้ น่ันคอื รา่ งกายดเู หมอื นจะถกู รถบรรทกุ ขนาดใหญว่ งิ่ ทับ เจ็บไป ท่วั ทัง้ ตวั หานมจู่ อื่ อยากจะพลกิ ตวั แตก่ ร็ สู ้ กึ ไดถ้ งึ แรงตา้ นทอ่ี ยทู่ เ่ี อวของ เธอ ทําใหเ้ ธอลม้ กลบั ไปอกี ครัง้ เพราะวา่ เธอขยับตวั เจา้ ของมอื ทโี่ อบเอวของเธออยนู่ ัน้ กล็ มื ตา ขนึ้ มา ดวงตาสหี มกึ ของเขาดกู นิ จนเต็มอม่ิ แลว้ รมิ ฝี ปากของเขาก็ ขยับ “หลบั ตอ่ อกี แป๊ บหนงึ่ ”

หานมจู่ อ่ื ：“……” ในหวั ของเธอตอนนยี้ งุ่ เหยงิ ไปหมด กอ่ นหนา้ นโ้ี ดนเขาจัดการซะจนเหนอ่ื ยแทบทนไมไ่ หว หลังจากนัน้ กห็ ลบั สนทิ ตอนน…ี้ …เธอตน่ื เต็มตาแลว้ สงิ่ ทค่ี ดิ แน่นอนวา่ ตอ้ งเป็ นภาพเหตกุ ารณเ์ มอ่ื กนี้ น้ี ่ันเอง คดิ ไปคดิ มา ทัง้ แกม้ และหขู องหานมจู่ อ่ื ก็รอ้ นขนึ้ มาในทนั ที เธอหลบั ตาลงดว้ ยความเจ็บปวด เดมิ ท…ี …เธอไมอ่ ยากจะคบคา้ กบั เขาอกี แลว้ ใครจะไปคดิ วา่ เขาจะยง่ิ เขา้ ใกลเ้ ธอเรอ่ื ยๆ อยา่ งหนา้ ไมอ่ าย ไมเ่ พยี งแตย่ ดึ ครองชวี ติ ของเธอเทา่ นัน้ ตอนนเี้ ขายังยดึ ครองชวี ติ ของเธออกี ดว้ ย ความคดิ ทว่ี า่ สง่ิ ตา่ งๆ อาจซํ้ารอยเหมอื นเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นทําให ้ หานมจู่ อื่ ปวดหวั เธอขมวดควิ้ แน่น คดิ วา่ เดย๋ี วเธอตอ้ งลงไปซอ้ื ยาคมุ ฉุกเฉนิ กนิ เมอื่ กกี้ คี่ รัง้ นะ?

หา้ หา้ ครัง้ งัน้ เหรอ? หานมจู่ อื่ จําไมไ่ ดแ้ ลว้ คดิ แคว่ า่ ตวั เองตอ้ ง ไปซอ้ื ยากนิ ไมย่ ังงัน้ ถา้ เกดิ วา่ ทอ้ งขน้ึ มานซ่ี วยเลย พอคดิ แบบนแี้ ลว้ หานมจู่ อ่ื กย็ น่ื มอื ไปผลกั เขาออก “ปลอ่ ยฉัน ฉันจะลกุ แลว้ ” “ลกุ ทําไม? ”เยโ่ มเ่ ซนิ ลมื ตาขน้ึ มามองหนา้ เธอ เสยี งยงั คงแหบ แหง้ เหมอื นเดมิ “เมอื่ กเี้ หนอ่ื ยขนาดนัน้ ” หานมจู่ อื่ ：“……” หนา้ ไมอ่ ายจรงิ ๆ! เธอออกแรงขดั ขนื เขา “ฉันไมเ่ หนอ่ื ย นายปลอ่ ยฉันเลยนะ ฉัน จะลกุ แลว้ ” “ไมเ่ หนอื่ ยเหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ หรตี่ าลง แววตาของเขาดอู นั ตราย “ทเี่ ธอบอกฉันวา่ ไมเ่ หนอ่ื ย หมายความวา่ อยากทําตอ่ งัน้ เหรอ? ” ระหวา่ งทพี่ ดู นัน้ เขาก็เรม่ิ เคลอ่ื นไหวอกี ครัง้ สหี นา้ ของหานมจู่ อ่ื เปลยี่ นไปทันที แลว้ รบี พดู วา่ “กลา้ เหรอ! ”

เยโ่ มเ่ ซนิ กอดเธอไวแ้ น่น โนม้ ตวั เขา้ ไปแลว้ ฝังหนา้ ไวต้ รงตน้ คอขา้ งเธอ สดู ดมกลน่ิ หอมทแี่ สนจะพเิ ศษของเธอลงไป ลม หายใจอนุ่ ๆ ของเขาก็รดทตี่ น้ คอของเธอ “ฉันกลา้ หรอื ไมก่ ลา้ เธอไมร่ เู ้ หรอ? ” หานมจู่ อ่ื ：“……” เขากลา้ จรงิ ๆ น่ันแหละ หานมจู่ อ่ื ไมก่ ลา้ พดู อะไร และก็ไมก่ ลา้ ขยับดว้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ โอบเธอไวแ้ น่น แลว้ กย็ น่ื มอื มาลบู ผมของ เธอ “เชอื่ ฟังฉันแลว้ หลับตอ่ อกี หน่อย เดย๋ี วฉันปลกุ เธอเอง” พอพดู จบเขากห็ ลับตาลงอกี ครัง้ หานมจู่ อ่ื กค็ อ่ ยๆ เงยหนา้ ขนึ้ มามองเขา กเ็ ห็นวา่ ใตต้ าของเยโ่ มเ่ ซนิ ยงั คงมรี อยคลํ้าอยจู่ างๆ เธอกใ็ ห ้ เขานอนเยอะแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? แตว่ า่ ดวงตาของเขาไมไ่ ดด้ เู หยี้ มโหดขนาดนัน้ แลว้ พอนกึ ถงึ ทา่ ทางทเ่ี ขาโมโหเมอ่ื กนี้ ี้ หานมจู่ อ่ื กข็ มวดคว้ิ เขา้ ดว้ ยกนั เกดิ อะไรขนึ้ กบั เขากนั ? ทําไมจๆู่ ถงึ ไดโ้ กรธขนาดนัน้ ?

และแลว้ หานมจู่ อ่ื ก็เรมิ่ พยายามจะคดิ ยอ้ นกลับไปในสงิ่ ทเ่ี ขา พดู เมอื่ กน้ี ี้ “ฉันรอใหเ้ ธอสารภาพมาตลอด” “แตว่ า่ ทําไมเธอถงึ ไมพ่ ดู ? ” “เขาดกี วา่ ฉันตรงไหน? ” เขา? เขาพดู ถงึ ใครกนั แน่? หานมจู่ อื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เองเบาๆ แลว้ ความรสู ้ กึ ผดิ ก็กอ่ ตวั ขน้ึ เรอ่ื ยๆ เมอ่ื เชา้ เธอปิดบงั เยโ่ มเ่ ซนิ และไปเจอเยห่ ลน่ิ หาน แตว่ า่ เธอไปตอนทเี่ ขานอนอยนู่ ี่ และเขาก็ไมไ่ ดต้ ามมา หรอื วา่ เขารวู ้ า่ เธอไปหาเยห่ ลน่ิ หาน? แตว่ า่ เขารไู ้ ดย้ ังไงกนั ? ในใจเธอมคี ําถามมากมายจนอยากจะออกปากถามเขาวา่ มนั เกดิ อะไรขน้ึ กนั แน่? แตก่ ก็ ลัววา่ ถา้ เกดิ วา่ ถามออกไปจะตก หลมุ พรางของเขา

เธอรสู ้ กึ สบั สนอยา่ งมาก หานมจู่ อ่ื จะหลับลงไดย้ ังไงกนั ผา่ นไปครหู่ นง่ึ ก็มเี สยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ ดงั ขนึ้ มา “นอนไมห่ ลับเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ตะลงึ แลว้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มองเขา เขาหลับตาอยไู่ มใ่ ช่ เหรอ? ทําไมถงึ รวู ้ า่ เธอนอนไมห่ ลับละ่ เยโ่ มเ่ ซนิ ลมื ตาขน้ึ มาทันที แลว้ สายตาของทัง้ สองคนก็ ประสานกนั “ลมหายใจเธอยงุ่ เหยงิ ขนาดนัน้ เธอคดิ วา่ ฉันจะไมร่ เู ้ หรอ? ” หานมจู่ อื่ ：“……” พอพดู จบ เขาก็โนม้ ตวั ลงมา แลว้ ประทบั จบู บนหนา้ ผากของ เธอ สมั ผัสทน่ี ุ่มนวลตรงหนา้ ผากทําใหห้ านมจู่ อื่ องึ้ ไป เธอกะพรบิ ตา แลว้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะเอย่ ปากถาม “นาย……ทน่ี ายพดู กอ่ นหนา้ น…ี้ …”

เธอสบั สนเล็กนอ้ ย วา่ สรปุ แลว้ ควรจะถามออกไปดไี หม? หรอื บางทเี ขาอาจจะแคโ่ กรธเพราะวา่ เธอออกไปขา้ งนอกกไ็ ด ้ ถา้ เกดิ วา่ เธอถามออกไปแลว้ มันจะเป็ นการสารภาพผดิ ออกมา เองรเึ ปลา่ ? ดวงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เต็มไปดว้ ยความอมิ่ เอมและความเหนอื่ ย ลา้ ความโกรธกอ่ นหนา้ นม้ี นั หายไปหมดแลว้ น่าจะคอ่ ยๆ หมด ไประหวา่ งเมอ่ื กี้ แตว่ า่ ในใจของหานมจู่ อื่ กค็ ดิ อยตู่ ลอด “ทนี่ ายพดู เมอื่ กม้ี นั หมายความวา่ ยังไงกนั แน่? ” ยงั ไงเธอก็จะเอาแตค่ ดิ เรอ่ื งนอ้ี ยแู่ ลว้ เพราะฉะนัน้ ก็รบี ถาม ออกไปเลยดกี วา่ ตอนแรกสหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ยังคงเหมอื นเดมิ หลังจากนัน้ ก็ เหมอื นกบั วา่ จะเรม่ิ เขา้ ใจวา่ เธอถามเรอื่ งอะไร ความเหนอ่ื ยลา้ ในดวงตาของเขาก็คอ่ ยๆ หายไป แลว้ ก็ถกู แทนทดี่ ว้ ยความ เยอื กเย็นเขา้ กระดกู รมิ ฝี ปากบางของเขายกขนึ้ อยา่ งเย็นชา

“ทําไม? ฉันหมายความวา่ ยงั ไง? เธอไมร่ อู ้ ยา่ งนัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ “นายพดู ออกมาเลยเถอะ อยา่ มาเลน่ ทายปรศิ นากบั ฉันเลย” ตอนท่ี 595 เธอถกู คนตดิ ตาม เยโ่ มเ่ ซนิ กลับเอาแตเ่ งยี บ ไมไ่ ดต้ อบเธอ หานมจู่ อ่ื ก็ไมไ่ ดร้ บี รอ้ น ไดแ้ ตน่ ั่งจอ้ งเขาเงยี บๆ อยแู่ บบนัน้ จๆู่ เขากโ็ นม้ ตวั มาจบู ทรี่ มิ ฝี ปากของเธอ การกระทําทก่ี ะทันหนั นที้ ําใหห้ านมจู่ อ่ื องึ้ ไป จบู นไ้ี มน่ านเทา่ ไหร่ มนั บางเบาเหมอื นกบั แมลงปอเดนิ บนน้ํา ยังไงยงั งัน้ วนิ าทถี ดั มารมิ ฝี ปากของเขาประกบลงบนมมุ ปาก ของเธอ พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยเสยี งทแี่ หบแหง้ “ฉันไมด่ ยี ังงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ ：“？？？” ผชู ้ ายคนนห้ี มายความวา่ ยังไงกนั แน่?

“ฉันทําอะไรเพอื่ เธอตงั้ มากมาย ฉันคดิ ยังไงเธอไมร่ หู ้ รอก เหรอ? ” แน่นอนวา่ เธอรวู ้ า่ เขาคดิ ยังไง แตว่ า่ …… ทันใดนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กก็ ดั เธอรอบหนง่ึ ดว้ ยความโกรธ หานมจู่ อ่ื ขมวดควิ้ เพราะความเจ็บ “นายทําอะไร? ” “เจ็บไหม? ” เขาจับมอื ของเธอไว ้ แลว้ กเ็ อามาวางตรงหวั ใจ ของเขา “แตว่ า่ ตรงนมี้ ันเจ็บกวา่ ทเ่ี ธอเจ็บหมน่ื เทา่ ” หานมจู่ อื่ หยดุ หายใจ “นาย……” ทนั ใดนัน้ เขากย็ น่ื มอื มากอดเธอไว ้ “อยา่ ไปคบคา้ สมาคมกบั เขา เลย เขาไมใ่ ชค่ นดอี ะไร” พอไดย้ นิ แบบนี้ หานมจู่ อ่ื กเ็ บกิ ตาโพลงทนั ที พดู อะไรไมอ่ อก เขารแู ้ ลว้ จรงิ ๆ ดว้ ย

มนิ ่าละ มนิ ่าตอนทเี่ ขาเห็นเธอนัน้ สายตากบั บรรยากาศรอบตวั เขามนั มอี ะไรผดิ ปกติ ทแ่ี ทเ้ ขาก็รแู ้ ลว้ จรงิ ๆ วา่ เธอไปเจอเยห่ ลิ่ นหานมา แตว่ า่ เขานอนอยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ? แลว้ เขารไู ้ ดย้ ังไงกนั ? หานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จี่ ะถามออกมา “นายตามฉันมาเหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดต้ อบ แตว่ า่ กอดเธอแน่นขนึ้ กวา่ เดมิ “เงยี บแบบนม้ี นั หมายความวา่ ยอมรับใชไ่ หม? ”หานมจู่ อื่ หลบั ตาลงอยา่ งออ่ นแรง รสู ้ กึ วา่ หวั ใจของตวั เองมนั คอ่ ยๆ จมดงิ่ ลง ไป ผา่ นไปนาน “นายตอ้ งคอยจับตามองฉันใหไ้ ดเ้ ลยเหรอ? หรอื วา่ แมแ้ ตอ่ สิ ระ ขนั้ พน้ื ฐานทสี่ ดุ ของฉันกไ็ มม่ แี ลว้ งัน้ เหรอ? เยโ่ มเ่ ซนิ นายรไู ้ หม วา่ เสรภี าพสว่ นบคุ คลคอื อะไร ตอนนฉี้ ันไมใ่ ชภ่ รรยาของนาย นาย……ไมไ่ ดม้ คี ณุ สมบตั อิ ะไรทจ่ี ะมาคอยจับตามองฉัน ตอ่ ให ้ ฉันเป็ นภรรยาของนาย นายกจ็ ะมาผกู มดั ฉันแบบนไ้ี มไ่ ด!้ ”

บรรยากาศทแ่ี ผอ่ อกมาจากรา่ งกายของเขามันเย็นลงอกี ครัง้ “ผกู มัดงัน้ เหรอ? แลว้ เธอละ่ ? เมอ่ื วานเธอพดู กบั ฉันวา่ ยังไง? ” เขาจับขอ้ มอื ของเธอไว ้ แรงกค็ อ่ ยๆ เยอะขนึ้ เรอื่ ยๆ “เธอบอกวา่ จะไมอ่ อกไปไหน? ใหฉ้ ันพักผอ่ น? แตส่ ดุ ทา้ ยเธอก็แอบหนี ออกไปเจอกบั ผชู ้ ายคนหนง่ึ เป็ นการสว่ นตวั ? ” “เจอสว่ นตวั งัน้ เหรอ? ” คําๆ นท้ี ําใหห้ านมจู่ อ่ื โกรธ เธอไปเจอเยห่ ลนิ่ หาน เห็นไดช้ ดั วา่ เพอื่ คยุ เกยี่ วกบั เรอ่ื งงาน แตว่ า่ เขากลับพดู ใหเ้ ธอสดุ ทน เธอมองแววตาของเขาตอนน้ี หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ เหมอื นถกู ตบหนา้ อยา่ งแรง ทนั ใดนัน้ เธอก็ออก แรงผลกั เยโ่ มเ่ ซนิ ออก “นายพดู แบบนห้ี มายความวา่ ยังไง? นายเห็นฉันเป็ นคนยังไง? เจอกนั เป็ นการสว่ นตวั ยงั งัน้ เหรอ? ” หลงั จากผลกั เขาออกแลว้ หานมจู่ อ่ื กล็ กุ ขน้ึ น่ัง ถงึ ไดพ้ บวา่ ตอนนร้ี า่ งกายของเธอเปลอื ยเปลา่ เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ดงึ ผา้ ปทู น่ี อนมาคลมุ ตวั เองไว ้ หลงั จากนัน้ ก็ลงจากเตยี ง แลว้ ก็เกบ็ เสอื้ ผา้ ของตวั เองขน้ึ มา หนั หลงั ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ

“ก็ถอื วา่ ฉันไปเจอเขาเป็ นการสว่ นตวั แลว้ กนั ? แตแ่ ลว้ มันทําไม ละ่ ? ตอนนน้ี ายกย็ งุ่ กบั ฉันไมไ่ ดแ้ ลว้ ”หลงั จากทห่ี านมจู่ อื่ สวมใส่ เสอ้ื ผา้ เสร็จแลว้ กเ็ ดนิ เขา้ หอ้ งน้ําไป ตอนทเ่ี ธอเขา้ ไปนัน้ ก็ สะบดั ประตปู ิดอยา่ งแรง หอ้ งก็สน่ั สะเทอื นไปตามเสยี ง เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งไปทปี่ ระตนู ัน้ รมิ ฝี ปากบางเมม้ จนเป็ นเสน้ ตรง โกรธงัน้ เหรอ? แลว้ ทเี่ ขาโดนโกหกละ่ จะทํายงั ไง? เยห่ ลนิ่ หาน จะแยง่ เขางัน้ เหรอ? ไมม่ หี นา้ ตา่ งใหห้ รอกนะ * หานมจู่ อื่ จัดการตวั เองในหอ้ งนํ้าเสร็จ แลว้ กอ็ อกมาหยบิ เสอ้ื ผา้ เขา้ ไปเปลย่ี น หลังจากเปลยี่ นเสร็จแลว้ เธอกเ็ รมิ่ แตง่ หนา้ นั่ง ทาลปิ สตกิ ใหร้ มิ ฝี ปากสดใสอยหู่ นา้ กระจก เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ เป็ น คนลอ่ งหนไปเลย พอเห็นภาพน้ี เยโ่ มเ่ ซนิ กข็ มวดคว้ิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้

ผหู ้ ญงิ คนนจ้ี ะไมไ่ ดอ้ อกไปไหน แลว้ จะแตง่ หนา้ ทําไม? เขาลกุ ขน้ึ และใสก่ างเกง แลว้ ก็เดนิ มาหยดุ อยขู่ า้ งหลงั เธอ “เธอจะออกไปขา้ งนอกเหรอ? ” หานมจู่ อื่ ไมส่ นใจเขา หยบิ กระจกเล็กและแป้งฝ่ นุ ออกมา แตง่ หนา้ หลังจากนัน้ ก็หยบิ กระเป๋ าแลว้ ก็เดนิ ออกไปขา้ งนอก ตอนทเ่ี ดนิ ไปถงึ ประตนู ัน้ กม็ มี อื หนง่ึ มาขวางเธอไว ้ หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มา ก็เห็นสหี นา้ ทไ่ี มพ่ อใจของเยโ่ มเ่ ซนิ “จะไปไหน? ” เขาขมวดควิ้ สหี นา้ ดไู มพ่ อใจ หานมจู่ อ่ื หวั เราะออกมาเสยี งดงั “ฉันจะไปไหนมันกไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื ง ของนายรเึ ปลา่ ? เยโ่ มเ่ ซนิ นายคงไมไ่ ดค้ ดิ วา่ นายปกป้องฉัน อยสู่ องวัน กจ็ ะกลายเป็ นคนของฉันยงั งัน้ หรอกใชไ่ หม? พชี่ าย ของฉันยังไมไ่ ดม้ ายงุ่ แลว้ นายเป็ นใครถงึ ตอ้ งมายงุ่ ดว้ ย? ” เธอผลักมอื เขาออกอยา่ งแรง หลงั จากนัน้ ก็เดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง

มองแผน่ หลังทตี่ งั้ ตรงของเธอ นํ้าเสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ดงั ขนึ้ อยา่ งน่าขนลกุ ““ แมว้ า่ จะเพงิ่ มคี วามสมั พันธก์ นั เมอื่ กน้ี ี้ เธอยังคดิ วา่ ฉันยงั ไมม่ ี สทิ ธยิ์ งุ่ กบั เธออกี งัน้ เหรอ? \" ฝี เทา้ ของเธอหยดุ ชะงัก แตว่ า่ ก็ไมไ่ ดห้ ยดุ เดนิ เธอเดนิ ลงไป ชนั้ ลา่ งตอ่ ทนั ที เขานกึ วา่ นมี่ นั ยคุ สมยั ไหนแลว้ ? พอมอี ะไรกนั แลว้ เธอก็ตอ้ งอยู่ ในการดแู ลของเขางัน้ เหรอ? นมี่ นั น่าขําเกนิ ไปแลว้ แลว้ ตอนนี้ เธอกไ็ มไ่ ดบ้ รสิ ทุ ธแ์ิ ลว้ ดว้ ย ตอ่ ใหเ้ ธอบรสิ ทุ ธกิ์ ็เถอะ ครัง้ แรก ของเธอเขากเ็ ป็ นคนเอาไป เธอไมจ่ ําเป็ นตอ้ งบงั คบั ตัวเองใหม้ ี ความสมั พันธก์ บั ผชู ้ ายเพราะเหตกุ ารณ์นหี้ รอก ตอนทหี่ านมจู่ อ่ื ลงมาถงึ ชนั้ ลา่ งนัน้ กเ็ ตรยี มจะขบั รถไปรา้ นขาย ยา ผลกค็ อื ตอนทเี่ ธอเตรยี มจะเปิดประตรู ถนัน้ กม็ มี อื หนง่ึ มา หยดุ การกระทําของเธอไว ้ เธอเงยหนา้ ขนึ้ มา เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ อกี แลว้ ลมหายใจของเขาไมค่ งทเี่ ทา่ ไหร่ “ฉันบอกแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? วา่ ขา้ งนอกมนั อนั ตรายแคไ่ หน? เธอคดิ อะไรอยกู่ นั แน่? ”

หานมจู่ อื่ ：“……” เธอหวั เราะเยาะ “แลว้ นายอนั ตรายดว้ ยหรอื ไง? อยา่ ลมื สงิ่ ที่ นายทํากบั ฉันเมอ่ื กน้ี สี้ ิ อยา่ เอาคําวา่ ปกป้องฉันมาอา้ งเพอ่ื จะทํา อะไรกบั ฉันก็ได ้ เยโ่ มเ่ ซนิ นายคดิ วา่ สง่ิ ทนี่ ายกําลังทําตอนนม้ี ัน สงู สง่ หรอื วา่ มนั ดกี บั ฉันงัน้ เหรอ? ถา้ เกดิ วา่ นายคดิ จะทําเพอ่ื ฉันจรงิ ๆ ถา้ ยงั งัน้ นายกค็ วรอยใู่ นหา่ งฉันเขา้ ไว”้ เธอเปิดประตรู ถ แลว้ ก็เขา้ ไปนั่งตรงทน่ี ่ังคนขบั เยโ่ มเ่ ซนิ ยนื อยตู่ รงนัน้ แววตาและสหี นา้ เต็มไปดว้ ยความ เจ็บปวด หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดไ้ ปทไี่ หน ไดแ้ ตข่ บั รถไปรอบๆ เทา่ นัน้ สดุ ทา้ ยก็ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ รา้ นขายยา แลว้ ก็ลงจากรถเพอื่ ไปซอื้ ยาคมุ ฉุกเฉนิ พอพนักงานไดย้ นิ วา่ เธอจะซอื้ ยาคมุ ก็แนะนําเธอหลายอยา่ ง หานมจู่ อื่ เลา่ สถานการณ์ทเ่ี กดิ ขน้ึ ของตวั เองใหฟ้ ัง พนักงานก็ เลยแนะนําเธอมาอยา่ งหนงึ่ หานมจู่ อ่ื จา่ ยเงนิ ทนั ที หลังจากนัน้ ก็ถอื ถงุ เดนิ ออกมา

หลังจากขน้ึ ไปนั่งบนรถแลว้ แลว้ กว็ างยาคมุ ไวด้ า้ นขา้ ง นกึ ถงึ เรอื่ งทเี่ กดิ ขน้ึ กอ่ นหนา้ นี้ ก็รสู ้ กึ ปวดหวั ทําไมอยดู่ ๆี เธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ไดพ้ ัฒนาถงึ ขนั้ ขน้ึ เตยี งดว้ ยกนั ได?้ ตอนน…ี้ …เรอื่ งราวมันยง่ิ ซบั ซอ้ นขน้ึ เรอื่ ยๆ แลว้ เธอตอ้ ง ตอ้ งไมท่ อ้ งแน่นอน ถา้ เกดิ วา่ ทอ้ งขนึ้ มา กค็ งจะเกดิ เรอ่ื งโกลาหลขน้ึ แน่ๆ ตรงนหี้ า่ งจากบา้ นเธอนดิ เดยี ว แตว่ า่ เธอยังไมอ่ ยากจะกลับไป เร็วขนาดน้ี ดงั นัน้ เธอก็เลยขบั ออ้ มไปทางทไ่ี กลกวา่ วางแผน ขบั รถกลับอยา่ งชา้ ๆ พอลงมาจากสะพาน กเ็ ป็ นทางแยกพอดบิ พอดี หานมจู่ อ่ื จอด รอไฟแดง เธอเหลอื บมองไปดา้ นหลังโดยทไ่ี มร่ ตู ้ วั แตท่ นั ใด นัน้ กเ็ ห็นรถคนั หนง่ึ เธอละสายตากลบั มา คดิ อยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ กห็ นั ไปดอู กี ครัง้ รถคนั น้ี ทําไมถงึ รสู ้ กึ ……เหมอื นกบั เป็ นรถทตี่ ามเธอมาตงั้ แต่ ตอนทเ่ี ธออยทู่ ร่ี า้ นขายยาแลว้ ละ่ ?

หรอื วา่ มาทางเดยี วกนั งัน้ เหรอ? บงั เอญิ ขนาดนเ้ี ลยเหรอ? ถงึ แมว้ า่ ถนนของเมอื งเป่ ยจะไมค่ อ่ ยเยอะเทา่ ไหร่ แตว่ า่ เธอก็ ขบั มาตงั้ นานแลว้ มนั เป็ นเรอ่ื งยากทจี่ ะมาทางเดยี วกนั ไฟเขยี วแลว้ ตอ่ จากนห้ี านมจู่ อื่ กเ็ ปลยี่ นเลยไมห่ ยดุ แตร่ ถคนั สดี ําคนั หลังเขา ยงั ไมห่ ายไป ยังคงตามอยดู่ า้ นหลงั ของเธอ หลงั จากผา่ นไฟเขยี วไฟแดงมาหลายครัง้ หานมจู่ อ่ื กม็ ั่นใจ อยา่ งแน่ชดั แลว้ วา่ เธอโดนคนตาม เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของตวั เอง หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาโทรหาเย่ โมเ่ ซนิ ตอนทกี่ ําลังจะกดเบอรเ์ ขานัน้ หานมจู่ อ่ื ก็องึ้ ไป เมอ่ื กเี้ ธอพงึ่ จะทะเลาะกบั เขา แลว้ ตอนนจี้ ะโทรหาเขายงั งัน้ เหรอ? ตอนที่ 596 มกี ารตอบสนองตลอด

เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ ก็เปิดรายชอ่ื ผโู ้ ทรขนึ้ แตก่ ลบั พบวา่ ตวั เธอนัน้ ไมอ่ าจจะตดิ ตอ่ ใครไดแ้ มแ้ ตค่ นเดยี ว ตดิ ตอ่ หานชงิ กไ็ มไ่ ด ้ ถา้ ตดิ ตอ่ ป๊ บุ เขากจ็ ะรทู ้ นั ทวี า่ มนั เพง่ิ จะ เกดิ อะไรขน้ึ และจากนัน้ เขากจ็ ะบงั คบั ใหเ้ ธอกลับไปอยดู่ ว้ ยที่ บา้ นตระกลู หานแน่ๆ หากบอกเสย่ี วเหยยี น เธอก็คงไมร่ จู ้ ะทํายังไง ทา้ ยสดุ ก็อาจจะ ตอ้ งไปขอความชว่ ยเหลอื จากหานชงิ อยดู่ ี ดงั นัน้ โทรหาเสย่ี วเหยยี นกเ็ หมอื นกบั โทรหาหานชงิ นั่นแหละ แตต่ อนนเี้ ธอจะโทรหาใครไดบ้ า้ งหละ่ ? หรอื เวลาแบบนเี้ ธอจะ ไปขอความชว่ ยเหลอื จากเยโ่ มเ่ ซนิ ดนี ะ? หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากแน่น หวั ใจเต็มไปดว้ ยความเจ็บปวด ในชว่ งเวลากําลังสบั สนยงุ่ เหยงิ อยนู่ ัน้ จๆู่ เสยี งโทรศัพทก์ ด็ งั ขนึ้ หานมจู่ อื่ ปาดตาไปมอง ก็พบวา่ เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ ทโ่ี ทรมา กลบั มาไดย้ งั ไง?

หรอื วา่ มันจะเป็ นอยา่ งทเี่ ขาพดู จรงิ ๆ เรอ่ื งทเ่ี ราใจตรงกนั ? พอคดิ ไดถ้ งึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื กก็ ดรับสายดว้ ยมอื อนั สนั่ เทา “ฮลั โหล? ” “พยายามไปเสน้ ทางทมี่ กี ลอ้ งวงจรปิดเขา้ ไว ้ หลกี เลยี่ งไป เสน้ ทางเปลย่ี วดว้ ย” เสยี งตํา่ ๆ ดงั มาจากปลายสาย ราวกบั เป็ น แมเ่ หล็กแลน่ ผา่ นเขา้ ทหี่ ขู องหานมจู่ อื่ หานมจู่ อ่ื หายใจหอบถ่ี คดิ วา่ ตวั เองฟังผดิ ไป รมิ ฝี ปากสนั่ ไป หมด เยโ่ มเ่ ซนิ ทําไมถงึ รวู ้ า่ เธอถกู สะกดรอยตาม? เขาซอ่ นอยู่ ทไี่ หนอยา่ งนัน้ เหรอ? พอคดิ ได ้ หานมจู่ อื่ ก็หนั หลงั ไปมองทันที แตเ่ สยี งชายหนุ่มจากปลายสายกลับดงั ขน้ึ “อยา่ หนั หลงั กลบั ไป” การกระทําของหานมจู่ อื่ หยดุ ชะงักทนั ที “ทําตามทฉ่ี ันบอก”

หลงั จากทร่ี วู ้ า่ ตวั เองถกู สะกดรอยตาม ถา้ หานมจู่ อื่ จะบอกวา่ ไม่ กลวั ไปมันก็เป็ นไปไมไ่ ด ้ ตงั้ แตท่ เ่ี กดิ เรอื่ งขน้ึ กอ่ นหนา้ น้ี เธอก็ เห็นไดช้ ดั ถงึ ความเกลยี ดชงั ทม่ี ตี อ่ ตวั เธอของอกี ฝ่ าย ซง่ึ ชว่ งน้ี เมอื่ ครกู่ ท็ ําใหเ้ ธอมั่นใจไดเ้ ลยวา่ เธอถกู จับตามองมาตลอดทงั้ วันนี้ หลงั จากทก่ี อ่ นหนา้ นเ้ี ธออยกู่ บั เยโ่ มเ่ ซนิ มาโดยตลอด แตเ่ มอื่ ไมไ่ ดอ้ ยเู่ ธอกโ็ ดนสะกดรอยตาม แบบนมี้ นั หมายความวา่ ยงั ไง? อยา่ งไรกต็ าม ความสบั สนวนุ่ วายใจกอ่ นหนา้ นี้ เมอ่ื ไดย้ นิ คําสงั่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ ใจเธอก็คอ่ ยๆ สงบลง “ตอนนเี้ ธอขบั รถไปจอดทขี่ วามอื จากนัน้ กเ็ ลยี้ วไปอกี ทาง หนงึ่ ” หานมจู่ อื่ ไมต่ อบ เธอเพยี งพยักหนา้ กอ่ นจะทําตามทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ บอก ทเี่ ธอไมพ่ ดู แตแ่ คท่ ําตามนัน้ เป็ นเพราะเธอคดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เห็น เธออยแู่ ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ ขนึ้ : “รับคําดว้ ยส”ิ

หานมจู่ อื่ : “ทําไมหละ่ ? ” “คยุ กบั ฉัน จําเอาไวว้ า่ ตอ้ งมกี ารตอบสนองตลอด หานมจู่ อ่ื : “….เขา้ ใจแลว้ ” ในตอนทขี่ บั ไปตามทางนัน้ หานมจู่ อื่ ก็มองไปทางกระจกหลัง กพ็ บวา่ รถคนั สดี ํานัน้ ยงั คงตามเธอมาอยู่ หานมจู่ อ่ื สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ฟังเสยี งหายใจตวั เองเบาๆ “แลว้ ยังไงตอ่ ? ” ทางดา้ นเยโ่ มเ่ ซนิ ไมต่ อบอะไร ความเงยี บนัน้ ดนู ่ากลัวหน่อยๆ หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตาปรบิ ๆ ถามขน้ึ ดว้ ยเสยี งกระซบิ “เยโ่ มเ่ ซนิ ? ” ฝ่ังของเยโ่ มเ่ ซนิ นัน้ กําลังวเิ คราะหเ์ สน้ ทางอยู่ ดงั นัน้ จงึ ไมม่ ี เวลามาตอบเธอ กวา่ เขาจะไดส้ ตกิ ็ตอนทเ่ี ธอพดู ออกมาเป็ น เสยี งกระซบิ น่ัน ทงั้ ยงั เรยี กเป็ นชอื่ ของเขาเสยี ดว้ ย จังหวะนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ราวกบั ถกู ไฟชอ๊ ต หวั ใจของเขาสบั สน วนุ่ วาย

เขาจบิ ปากนัยนต์ าซบั ซอ้ น ตอนทอ่ี ยบู่ นเตยี งดว้ ยกนั สองคน ทําไมเธอถงึ ไมเ่ รยี กชอื่ ตวั เขาแบบนบี้ า้ งนะ? ถา้ หากวา่ เธอใช ้ เสยี งแบบนเี้ รยี กเขาหละ่ ก็ เขาก็จะ….. ตอนไมค่ ดิ กย็ งั โอเค แตพ่ อคดิ เทา่ นัน้ ….หวั สมองของเขากเ็ กดิ ภาพตอนเชา้ ขนึ้ มาในหวั เยโ่ มเ่ ซนิ กระแอมคอ กม้ หนา้ มองไป ทใ่ี ดทหี่ นงึ่ ทย่ี กขน้ึ เอามอื ถคู วิ้ พดู เสยี งตํา่ : “ฉันอยนู่ ”ี่ เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งเขาตอบกลบั เธอมา หานมจู่ อื่ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะกดั ปากพลางบน่ อบุ “อยแู่ ลว้ ทําไมไมต่ อบเลา่ ? ” เมอื่ กต้ี าคนนย้ี งั บอกใหเ้ ธอตอบสนองเขาใหไ้ ดต้ ลอดอยเู่ ลย แลว้ ทําไมเขาไมท่ ําบา้ งเลา่ ? “ห”ึ เสยี งหวั เราะของเยโ่ มเ่ ซนิ ดังออกมาจากปลายสาย “กลวั อยา่ งนัน้ เหรอ? ฮ?ึ ” หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากอกี ครัง้ ไมไ่ ดต้ อบกลับเขา ตอนนเี้ ธอชอ๊ กมากจนลมื เรอื่ งทเี่ ธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ กําลงั ทะเลาะ กนั อยไู่ ปหมดสนิ้

“เห็นไฟจราจรขา้ งหนา้ ไหม? ” ออื้ ” หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ “เห็นแลว้ ” “ตอนนเี้ ธอชะลอความเร็วลง หานมจู่ อ่ื ชะลอรถลง “แลว้ ยังไงตอ่ หละ่ ? ” “รอกอ่ น” รอ? รออะไร? หานมจู่ อื่ มองไปยังสญั ญาณไฟจราจร ครนุ่ คดิ อยู่ ครกู่ ต็ อบกลบั ไปหาอกี ฝ่ าย “ฉันรแู ้ ลว้ ” ในชว่ั วนิ าทนี ัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื ไดย้ นิ ก็อดไมไ่ ดก้ ระตกุ ยมิ้ ขนึ้ มา “ดทู า่ เธอจะรแู ้ ลว้ วา่ จะตอ้ งทํายังไง” หานมจู่ อื่ เกอื บๆ จะเดาออก จงึ พดู ไดเ้ พยี ง “ฉันไมม่ เี วลา ครนุ่ คดิ แผนอะไรมากนัก นายมแี ผนไหมหละ่ ? ”

“ออื้ ลดความเร็วลงกอ่ น พอมนั คงท่ี สบิ วนิ าทหี ลังเธอก็พงุ่ ตวั เร็วสดุ เลย” “ได”้ หานมจู่ อื่ คอ่ ยๆ ชะลอความเร็ว ใจหนง่ึ กน็ กึ ถงึ แผนเรอ่ื ง ความเร็ว อกี ใจกก็ ําลงั มสี มาธกิ บั เวลา เมอ่ื ระยะทางหา่ งจากไฟจราจรเพยี ง 1 วนิ าที หานมจู่ อื่ ก็สดู ลม หายใจเขา้ กอ่ นจะเหยยี บคนั เรง่ เพมิ่ ความเร็ว รถทเ่ี ดมิ ทขี บั เนบิ ๆ ชา้ ๆ เมอ่ื อยๆู่ ก็พงุ่ เร็วราวกบั ลกู ศร กท็ ําให ้ คนเห็นถงึ กบั ตกใจ ดเู หมอื นวา่ คนในรถคนั หลงั จะไมไ่ ดค้ าดคดิ ถงึ การเรง่ ความเร็ว แบบน้ี เมอื่ จๆู่ ก็เรง่ ขน้ึ คนในรถก็ตะโกนขนึ้ เสยี งดงั “ตามไป! ” เวลานเ้ี อง ไฟแดงกโ็ ชวห์ ราขนึ้ มา อกี ทงั้ ยงั มรี ถคนั หนา้ ตดิ อยู่ อกี คนั ทําใหแ้ มเ้ ขาอยากจะตามกต็ ามไปทัน “เวรเอย๊ ! ” คนในรถสบถคําหยาบออกมา ตบหมัดไปกบั พวงมาลัย “เราโดนกบั ดกั เขา้ ใหแ้ ลว้ ! ”

“เกดิ อะไรขนึ้ ? ทําไมถงึ โดนกบั ดกั ได?้ ”คนดา้ นหลังเบาะพดู ขนึ้ “ไมใ่ ชว่ า่ ตามไดอ้ ยดู่ ๆี หรอกเหรอ ทําไมจๆู่ ถงึ ไดเ้ รง่ ความเร็ว? ” คนขบั มองไปทไี่ ฟจราจรและรถคนั ขา้ งหนา้ อยา่ งเคยี ดแคน้ กอ่ นจะกดั ฟันกรอดพดู “หลอ่ นน่าจะจับไดด้ งั นัน้ จงึ เรง่ รถทข่ี บั ชา้ ๆ เมอ่ื ครู่ ทําใหเ้ ราตดิ ไฟแดงพอดี คนทโี่ ดนกบั ดกั หน่ะคอื เรา” คนดา้ นหลังเมอ่ื ไดย้ นิ เขาอธบิ ายกต็ อบกลับฉับพลัน “แมง่ เอย๊ ! ยยั คนนสี้ ดุ ยอดอะไรแบบนี้ ตามมาตลอดทางกไ็ ม่ เห็นมที า่ ทอี ะไร? ทําไมจๆู่ ถงึ รวู ้ า่ ตวั เองโดนสะกดรอย? แบบน้ี จะทํายังไงด?ี ” “ทําอะไรไดห้ ละ่ ? ก็ตอ้ งรอสญั ญาณไฟจราจรตอ่ ไปหน่ะสิ อกี อยา่ งเธอก็แคผ่ หู ้ ญงิ ตวั คนเดยี ว กลัวตามไมท่ นั อยา่ งนัน้ เหรอ? ดสู เ้ิ ธอจะไปไหนได”้ ในขณะทก่ี ําลังพดู คยุ ตกลงกนั อยนู่ ัน้ จๆู่ ก็มคี นมาเคาะทก่ี ระจก รถ กอ๊ ก กอ๊ ก—

“ใครหน่ะ? ” คนในรถลดกระจกลง ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งเป็ นคนหนา้ เย็นชาคนหนง่ึ ซงึ่ กค็ อื เซยี วซผู่ ู ้ ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ โทรเรยี กใหม้ า “เป็ นพวกนายเองอยา่ งนัน้ เหรอ? ” เซยี วซมู่ องไปทพี่ วกเขา อยา่ งจําใจ “ทําอะไรผดิ มาหรอื ไง? ทําไมตอ้ งทําแบบน?้ี ” “หมายความวา่ ยังไง? ”คนขบั กบั คนหลงั รถมองตากนั กอ่ นที่ คนดา้ นหลังจะตอบขนึ้ “ไปเถอะ” เซยี วซทู่ ําหนา้ เซง็ โลก “ไมต่ อ้ งไปไหนทงั้ นัน้ พวกเธอถกู ลอ้ ม เอาไวห้ มดแลว้ ” ดว้ ยคําสง่ั ของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอื่ ครู่ หานมจู่ อ่ื จงึ ไดเ้ ขา้ มาอยใู่ นโซน ทป่ี ลอดภยั และกําจัดพวกสตอ๊ กเกอรไ์ ด ้ อกี ทงั้ ยงั พาเธอใหม้ า อยใู่ นอาณาเขตของเซยี วซู่ “กลบั ไปคยุ เรอื่ งนก้ี บั ฉันดๆี เถอะไป” สายตาทัง้ สองมองกนั มปี ระกายความตกใจและหดหขู่ นึ้ นอ้ ยๆ

ตอนท่ี 597 ยาคมุ ฉุกเฉนิ ดา้ นรถของหานมจู่ อื่ เมอื่ วงิ่ ปรอี่ อกไปแลว้ เธอกย็ ังคงรักษา ความเร็วอยู่ ดว้ ยกลวั วา่ กลมุ่ คนดา้ นหลงั จะตามมาอกี “ชะลอความเร็วลงหน่อย เดย๋ี วเลยี้ วไฟแดงหนา้ ” “แลว้ ยงั ไงตอ่ ? ” “จากนัน้ กจ็ อดรถ รอฉันอยทู่ แ่ี ยกนัน้ แหละ” หานมจู่ อ่ื ทําตามทเ่ี ขาบอก จนกระทงั่ จอดรถลงแลว้ นัน้ เธอก็ ถอนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก เธอยกมอื ขนึ้ ปาดเหงอื่ ที่ หนา้ ผาก เมอื่ แบมอื ขนึ้ มาจงึ พบวา่ ฝ่ ามอื ของเธอนัน้ ชมุ่ ไปดว้ ยเหงอ่ื เธอชะงักไปครหู่ นงึ่ จากนัน้ ใบหนา้ ขาวซดี กย็ ม้ิ ขน้ึ มา ไมม่ คี วามกลา้ หาญเลยจรงิ ๆ เรอ่ื งเล็กๆ แคน่ ก้ี ็หวาดกลัวจนเป็ น ขนาดน้ี ถา้ วันนไี้ มใ่ ชเ่ พราะเยโ่ มเ่ ซนิ หละ่ ก็เธอจะทํายังไง? เมอ่ื คดิ ไดเ้ ทา่ น้ี หานมจู่ อ่ื ก็ปิดเปลอื กตาลง ใชม้ อื เชด็ เหงอ่ื จาก หนา้ ผาก

กอ๊ ก กอ๊ ก— ตอนนัน้ เองก็มคี นมาเคาะกระจกรถ ดว้ ยความยังอยใู่ นอาการช๊ อก ดงั นัน้ เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งเคาะ เธอก็ขนลกุ ชนั ขนึ้ ทนั ที พอเงยหนา้ ขน้ึ มา เมอื่ เห็นรา่ งของคนทอ่ี ยขู่ า้ งรถแลว้ หานมจู่ อ่ื กโ็ ลง่ ใจขน้ึ มา พอเธอเปิดล็อก เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ปิดประตรู ถ กม้ มองเธอ “ไมอ่ อกมาเหรอ? ” เมอื่ เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ ใกลๆ้ หานมจู่ อ่ื ก็ตอบเสยี งสน่ั “ฉะ ฉัน…..” “ตกใจเหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี าลงนอ้ ยๆ มองเห็นผมของเธอ เปียกชมุ่ หนา้ ผากอาบไปดว้ ยเหงอ่ื เมอื่ เห็นแบบน้ี เขากเ็ ออื้ มมอื ไปเชด็ เหงอ่ื ทหี่ นา้ ผากแทนเธอ ทนั ที “ออกมาสดู อากาศมา”

เขายกมอื ขนึ้ จับแขนของหานมจู่ อ่ื หานมจู่ อื่ ก็ลกุ ออกมาตาม แรงของเขา ขาของเธอออ่ นแรง ทําใหเ้ มอื่ ลงจากรถก็ลม้ ลงไป ดา้ นหนา้ ซงึ่ ตกลงไปทอ่ี อ้ มแขนของเยโ่ มเ่ ซนิ พอดบิ พอดี ความหวานเตมิ เต็มในหวั ใจ เยโ่ มเ่ ซนิ ยกมอื ขน้ึ กอดเอวของเธอ เอาไว ้ กอ่ นจะกงึ่ กอดกงึ่ เดนิ พาเธอไปทรี่ า้ นกาแฟใกลๆ้ หานมจู่ อ่ื ดว้ ยเพราะไมม่ แี รงกําลัง ดงั นัน้ จงึ ถกู เยโ่ มเ่ ซนิ กอด พยงุ มายงั รา้ นกาแฟ เมอื่ ออกมาแลว้ อากาศขา้ งนอกบรสิ ทุ ธ์ิ โลง่ สบายมากกวา่ ในรถมาก เยโ่ มเ่ ซนิ สง่ั นมรอ้ นแกว้ หนง่ึ ใหเ้ ธอ ดม่ื อาจจะเพราะถกู ทําใหช้ อ็ ก หานมจู่ อื่ จงึ หยบิ ถว้ ยขนึ้ มาดว้ ยมอื อนั สนั่ เทา “คอ่ ยๆ ดมื่ นะ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยกมอื ขนึ้ มา ชว่ ยเธอพยงุ แกว้ และใช ้ มอื อกี ขา้ งลบู หลงั ของเธอเบาๆ ราวกบั กําลงั กลอ่ มเด็กดว้ ย เสยี งออ่ นโยนอยา่ งไรอยา่ งนัน้ เมอ่ื คนในรา้ นกาแฟเห็นภาพนเ้ี ขา้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะมองเขา้ มา ดว้ ยความแปลกประหลาดใจ

หานมจู่ อ่ื น่าจะถกู ทําใหก้ ลัวมากจรงิ ๆ เมอ่ื ดม่ื นํ้ารอ้ นเสร็จแลว้ สตขิ องเธอคอ่ ยๆ คนื กลับมา เมอ่ื มองไปรอบดา้ น เธอก็หลบั ตา ลง: “ทนี่ คี่ นเยอะเกนิ ไปแลว้ ฉันอยากกลบั แลว้ หละ่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ จบิ ปาก กอ่ นพยกั หนา้ “ไดส้ ”ิ ชว่ั วนิ าทตี อ่ มา เขากเ็ ดนิ ขน้ึ ไปอมุ ้ เธอในทา่ เจา้ หญงิ จากนัน้ ก็ พาเดนิ ออกจากรา้ นกาแฟไป การกระทําของเขาผา่ นสายตาของคนอน่ื ๆ แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ก็ไม่ สนใจ เขาอมุ ้ เธอมาวางไวท้ ท่ี น่ี ่ังขา้ งคนขบั จากนัน้ ก็คาดเข็ม ขดั นริ ภัยใหเ้ ธอ เสร็จแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู ขน้ึ “ตอนนเ้ี ธอจะ ตระหนักถงึ อนั ตรายทฉี่ ันบอกไดแ้ ลว้ หรอื ยัง? ตอ่ ไปนเี้ ธอจะยัง กลา้ ออกไปไหนมาไหนคนเดยี วอกี ไหม” หานมจู่ อื่ : “……..” เขาเดนิ ไปนั่งขบั รถอกี ดา้ น หานมจู่ อ่ื ก็พงิ พนักปิดตาไปดว้ ย ความออ่ นลา้

กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอไมไ่ ดร้ สู ้ กึ ปลอดภยั แตอ่ ยา่ งใดเลย แตต่ อนนเี้ ธอ มเี ยโ่ มเ่ ซนิ อยขู่ า้ งกายแลว้ เธอจงึ รสู ้ กึ ปลอดภยั ขนึ้ มา รสู ้ กึ ไดเ้ ลยวา่ ไมว่ า่ จะอนั ตรายอกี มากขนาดไหน เพยี งแคเ่ ยโ่ ม่ เซนิ อยดู่ ว้ ย เขาก็จะปกป้องเธอไมใ่ หเ้ ธอเป็ นอะไร ผชู ้ ายคนนี้ ชา่ งทําใหค้ นทัง้ รักทงั้ เกลยี ดไดด้ จี รงิ ๆ เธอไมอ่ ยากจะยงุ่ กบั เขาอกี แตใ่ นตอนทเ่ี ธอตอ้ งการใครสกั คน เขาจะปรากฏตวั เสมอ มันทําใหห้ วั ใจของเธอพองโต ราวกบั ชว่ งเวลาทผ่ี า่ นมา เธอไมอ่ าจจะมเี หตผุ ลทจ่ี ะปฏเิ สธได ้ แลว้ ก็….ปฏเิ สธไมไ่ ดด้ ว้ ย รถถกู ขบั ออกไปเรอ่ื ยๆ ในขณะทค่ี วามคดิ ของหานมจู่ อื่ ลอย ลอ่ งไปไกล กอ่ นจะเขา้ สหู่ ว้ งนทิ ราไป และในหอ้ งนทิ รานัน้ หานมจู่ อื่ กฝ็ ัน ในฝันมนั เหมอื นกบั ทเี่ ธอเพง่ิ ประสบมาไมม่ ผี ดิ เธอถกู คนขบั รถ สะกดรอยตาม เธอตกใจมากพยายามขบั รถไปรอบเมอื งเพอ่ื จะ สลัดคนสะกดรอยตามใหห้ ลดุ ไป

แตร่ ถทตี่ ามเธอนัน้ กวดตามอยา่ งไมล่ ดละ จนแทบจะจม้ิ กน้ รถ ของเธอไดอ้ ยแู่ ลว้ หานมจู่ อ่ื เหยยี บคนั เรง่ ใหร้ ถพงุ่ ปรอี่ อกไป รถคนั หลงั กต็ ามเธอ มาอยา่ งรวดเร็วราวกบั จรวด โครม! หานมจู่ อื่ ลมื ตาขน้ึ ทนั ที กอ่ นจะมองไปรอบๆ หอ้ งทค่ี นุ ้ เคย เมอ่ื กเ้ี ป็ นความฝันอยา่ งนัน้ เหรอ? แตท่ ําไมมันถงึ ไดเ้ หมอื นจรงิ แบบนัน้ ราวกบั มนั จะเป็ นเรอ่ื งทกี่ ําลงั จะเกดิ ขนึ้ อยา่ งไรอยา่ งนัน้ หานมจู่ อ่ื ยนั ตวั ขนึ้ นั่ง หนั สายตาไปสนกบั ดวงตาเย็นชาคหู่ นงึ่ เมอ่ื เห็นสายตาทเี่ ย็นชาแบบนัน้ หานมจู่ อื่ ก็ตกใจ “หน่ะ นาย……” เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองเธออยา่ งโหดรา้ ยแบบนที้ ําใหห้ านมจู่ อ่ื ก็ ขนหวั ลกุ ขน้ึ มา มนั เหมอื นเธอกําลงั โดนลอ๊ กเป้าอยา่ งไรอยา่ ง นัน้

เธอยกมอื ขนึ้ กอดไหลต่ วั เองทันที แบบนคี้ อื อะไร? ถา้ เธอจําไมผ่ ดิ กอ่ นหนา้ นเี้ ขายงั เป็ นหว่ งเธอ อยเู่ ลย แตพ่ อตนื่ มาเขากเ็ ปลยี่ นไปเฉยเลย? “สามเี กา่ ของเธอคนนัน้ ……” คําพดู ทเ่ี ขาเพง่ิ พดู ออกมานัน้ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ มลี างสงั หรณ์ แปลกๆ ขน้ึ มา มองเขาอยา่ งพนิ จิ พเิ คราะห:์ “จๆู่ นายจะไปพดู ถงึ เขาทําไม? ” “เขามดี อี ะไรนักหนา ถงึ ไดท้ ําใหเ้ ธอลมื ไปลงสกั ท?ี ” หานมจู่ อื่ : “………” คําพดู ของเขานัน้ แน่นอนหละ่ วา่ มจู่ อ่ื ไมเ่ ขา้ ใจ เธอมองทอดไปสฟี ้าทเี่ ปลย่ี นไปดา้ นนอกหนา้ ตา่ ง ก็พอจะเดา ไดว้ า่ เธอนัน้ หลับไปนานมาก แตจ่ ๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็พดู ขน้ึ มาแบบ นัน้ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ สบั สนขน้ึ มา เธอหลับไปแคไ่ มก่ ชี่ ว่ั โมง หรอื วา่ หลับไปเป็ นปีเลยนะ? ไมอ่ ยา่ งนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ จะมาพดู อะไรแปลกๆ แบบนไ้ี ดย้ งั ไง?

อกี อยา่ งใครบอกวา่ เธอยังลมื หลนิ เจยี งไมไ่ ด?้ ความรสู ้ กึ ทเ่ี ธอมตี อ่ หลนิ เจยี งนัน้ มนั นอ้ ยนดิ มาก เรม่ิ แรกอาจจะ มอี ยบู่ า้ ง แตใ่ นระยะเวลาทแ่ี ตง่ งานกนั สองปี เขาก็ไดล้ บลา้ ง ความสมั พันธฉ์ ันทส์ ามภี รรยาไปจนหมดสนิ้ อกี อยา่ งหลังจากนัน้ เธอกแ็ ตง่ งานกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ซงึ่ หวั ใจของ เธอก็ไดม้ อบใหแ้ กเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เต็มหวั ใจ หา้ ปีมาน้ี ทัง้ หมดของหวั ใจของเธอมเี พยี งเยโ่ มเ่ ซนิ คนเดยี ว ประโยคทวี่ า่ ยงั ลมื สามเี กา่ ไมไ่ ดน้ เ่ี อามาจากไหน? “จะไมพ่ ดู อะไรอยา่ งนัน้ เหรอ? ”เสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ แหบแหง้ : “เดมิ ทฉี ันคดิ วา่ เธอมใี จใหฉ้ ัน แตด่ ทู า่ จะไมใ่ ชแ่ บบนัน้ ” หานมจู่ อื่ ขมวดควิ้ “นายคดิ วา่ เป็ นแบบไหน? ” เธอรสู ้ กึ ไมส่ บายใจ ตวั เธอเองเพงิ่ จะผา่ นเรอื่ งราวทท่ี ําใหช้ อ็ ก มาก และพอตนื่ ฟื้นขน้ึ มาแบบนก้ี ลบั ถกู ถมดว้ ยคําถามแปลกๆ “ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะยังลมื ไมไ่ ด ้ ทําไมเธอถงึ ยงั ดงึ ดนั อยากจะให ้ กําเนดิ ลกู ของเขา? ”

หานมจู่ อื่ : “……..” คลอดลกู ของหลนิ เจยี งอยา่ งนัน้ เหรอ? เธอไมเ่ คยบอกเยโ่ มเ่ ซนิ วา่ ถงึ แมเ้ ธอกบั หลนิ เจยี งจะแตง่ งาน กนั ถงึ สองปี แตใ่ นใจของหลนิ เจยี งนัน้ มอี กี คนอยู่ จงึ ไมเ่ คยแตะ ตอ้ งตวั เธอ พอถงึ ตอนนเี้ ธอจงึ ไมร่ จู ้ ะพดู ยังไง ไมร่ วู ้ า่ เธอผา่ นอะไรแบบนัน้ มาไดย้ งั ไง “คําพดู พวกนี้ นายไปเอามาจากไหน? ” เยโ่ มเ่ ซนิ หรลี่ ง นัยนต์ ามปี ระกายยมิ้ เยาะ เหยยี ดยม้ิ อยา่ งชวั่ รา้ ย “เธอคดิ วา่ ยังไงหละ่ ? ” เขาคลายมอื ออก ในฝ่ ามอื นัน้ มขี วดเล็กๆ อยหู่ ลายใบ ในตอนแรก หานมจู่ อื่ ไมร่ วู ้ า่ มันเป็ นอะไร แตพ่ อดดู ๆี สหี นา้ ของ เธอก็แปรเปลยี่ นไป ไมร่ อใหต้ วั เองไดส้ ติ เธอก็ยนื่ มอื ออกไป ทันที “เอาคนื มานะ”

ตอนท่ี 598 จนกวา่ เธอจะทอ้ ง เยโ่ มเ่ ซนิ เก็บมอื กระตกุ ยมิ้ เหยยี ดมากยงิ่ ขนึ้ “เธอไมค่ ดิ จะปฏเิ สธหน่อยเหรอ? ” การทเ่ี ธอยอมรับอยา่ งรวดเร็วทัง้ ยังอยากจะเอาคนื แบบนม้ี ัน แสดงใหเ้ ห็นถงึ วา่ เธอแครข์ องสงิ่ นมี้ ากแคไ่ หน นกึ ไปถงึ กอ่ นหนา้ นท้ี เี่ ธอพดู กบั ตวั เขาทใี่ หเ้ ขาใสถ่ งุ นัน้ ทเี่ ขา ทําไปนัน้ เป็ นเพราะเขาตงั้ ใจ แตแ่ ลว้ มันยังไงหละ่ ในเมอ่ื เธอไม่ อยากคลอดลกู ของเขา แตเ่ ขาเป็ นคนอยากใหเ้ ธอคลอดลกู ให ้ เขา แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมค่ ดิ วา่ เธอจะปฏเิ สธขดั ขนื ถงึ ขนาดตอ้ งไปซอ้ื ยา มา หานมจู่ อื่ อยากไดย้ าคนื แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ กลับเก็บไปกอ่ น เธอจงึ ทํา ไดเ้ พยี งกดั รมิ ฝี ปากมองเขา ทา้ ยสดุ กถ็ กู จับได ้ ไมม่ อี ะไรทจี่ ะปฏเิ สธไดเ้ ลย

อกี อยา่ ง เธอเองก็ไมค่ ดิ อยากทจี่ ะปกปิดเขา เมอ่ื คดิ ไดถ้ งึ ตรงน้ี หานมจู่ อื่ กพ็ ดู ขน้ึ : “เดมิ ทฉี ันกไ็ มไ่ ดค้ ดิ อยากจะปกปิดนายหรอก ตอนนัน้ ทฉี่ ันบอกวา่ ใหน้ ายใสถ่ งุ แต่ นายไม่ มันไมไ่ ดห้ มายความวา่ ใหฉ้ ันไปซอื้ ยาคมุ อยา่ งนัน้ เหรอ? ” ประโยคนเ้ี มอื่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ เขา้ เขาแทบจะหวั เราะออกมาดว้ ย ความหวั เสยี มันเหมอื นมอี ะไรตดิ อยทู่ ล่ี ําคอ ทา้ ยสดุ เขากห็ วั เราะออกมา เสยี งเย็นชา “ฉันใหเ้ ธอกนิ ยาคมุ ฉุกเฉนิ อยา่ งนัน้ เหรอ? ทําไม? เธอยัง จําเป็ นตอ้ งกนิ อกี เหรอ? “ถา้ นายไมอ่ ยากใหฉ้ ันกนิ งัน้ นายกใ็ สถ่ งุ สิ แลว้ นนี่ ายจะมา ตะโกนใสฉ่ ันทําไมเนยี่ ? ” หานมจู่ อื่ กดั ฟันดว้ ยความเคอื งโกรธ เมอ่ื ทงั้ สองไดม้ าสอ่ื สารกนั เยโ่ มเ่ ซนิ กร็ สู ้ กึ ผดิ ปกติ

ทเี่ ขาโมโหนัน้ เดมิ ทไี มใ่ ชเ่ รอ่ื งทเ่ี ธอกนิ ยา อกี อยา่ ง….เธอไม่ อยากทจี่ ะมลี กู กบั เขา เป้าหมายทา้ ยสดุ ก็ไมใ่ ชว่ า่ ไมอ่ ยากจะยงุ่ อะไรกบั เขาอยา่ งนัน้ เหรอ? “ฉันตะโกนใสเ่ ธออยา่ งนัน้ เหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ บบี ขวดยาดว้ ย ความโมโห เห็นไดช้ ดั วา่ ดว้ ยแรงโทสะของเขาทําใหข้ วดยานัน้ บดิ เบย้ี วไป หานมจู่ อ่ื ชะงักดว้ ยความตกใจถงึ แรงของชายหนุ่ม “ถา้ หากเธอไมข่ ดั ขนื ฉัน ฉันจะตะโกนใสเ่ ธอไหม? เธออยากมี ลกู กบั สามเี กา่ แตไ่ มอ่ ยากจะยงุ่ กบั ฉัน? มันทําไมเหรอ? ” เขาเออ้ื มมอื ไปเชยคางของเธอ: “ไมอ่ ยากทอ้ งกบั ฉัน? มนั น่า อายมากไหมทจ่ี ะมลี กู กบั ฉันหน่ะฮะ? ” เธอเจ็บทค่ี าง เมอ่ื หานมจู่ อ่ื คดิ ถงึ สภาพของขวดยาเมอ่ื ครนู่ กี้ ็ กลัววา่ คางของเธอจะทนแรงโทสะของเขาไมไ่ หว เธอจงึ ไม่ กลา้ จะขดั ขนื “ทําไมฉันถงึ ตอ้ งทอ้ งลกู ของนายดว้ ย? ฉันกบั นายไมไ่ ดเ้ กยี่ ว อะไรกนั ซะหน่อย! ”