เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

แตว่ า่ ก็ไมไ่ ดค้ ําตอบ เธอกําลงั จมอยใู่ นหว้ งความคดิ ของตวั เอง ไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ พดู เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว หานมจู่ อ่ื เอาแตค่ ดิ วา่ เยห่ ลน่ิ หานมเี ป้าหมายอะไรกนั แน่ หลังจากทเ่ี ธอกลับประเทศมาก็เจอเขาอยสู่ องครัง้ ครัง้ แรกคอื ตอนทเ่ี ธอพาเสยี่ วหมโี่ ตว้ ไปทซี่ ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ตแลว้ ก็บงั เอญิ เจอเขา แตว่ า่ เธอไมไ่ ดส้ นใจเขา เขาเอาเบอร์ โทรศพั ทใ์ หเ้ ธอ เธอก็เอาทงิ้ ไป ครัง้ ทสี่ อง เขาบอกวา่ ตวั เองมารอเธอทซ่ี ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต โดยเฉพาะ แถมยังบอกวา่ ไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ยอะไรดว้ ย ไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย แลว้ เขาอยากจะทําอะไรกนั แน่? เพอ่ื นเกา่ มาเจอกนั ระบายอารมณ์ความรสู ้ กึ ใหก้ นั ฟังยงั งัน้ เหรอ? ถา้ เกดิ วา่ มันเป็ นแคน่ จ้ี รงิ ๆ แลว้ ทําไมจๆู่ เขาตอ้ งอยากจะ รว่ มงานกบั บรษิ ัทของเธอดว้ ย? ไม่ มันไมม่ ที างงา่ ยแบบนัน้ หรอก

ทนั ใดนัน้ ก็สมั ผัสไดถ้ งึ ความเย็นทม่ี อื ของตวั เอง หานมจู่ อ่ื ได ้ สตกิ ลับมาทันที ถงึ ไดร้ วู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ กําลงั กมุ มอื เธอไวอ้ ยู่ เธอองึ้ ไป แลว้ ก็เงยหนา้ มองหนา้ เขา “ทําไมเหรอ? “งงอะไรอย?ู่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งเธอดว้ ยสายตาเฉยี บคม แลว้ ก็ ออกปากเตอื นวา่ “วนั นเ้ี ธอเหมอ่ หลายครัง้ แลว้ นะ เกดิ เรอ่ื ง อะไรขนึ้ เหรอ? ” รมิ ฝี ปากของหานมจู่ อ่ื ขยบั แตว่ า่ หลังจากนัน้ กส็ า่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ไมไ่ ดเ้ กดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ หรอก ฉันกแ็ คก่ ําลังคดิ เรอ่ื งงานอยเู่ ทา่ นัน้ เอง” “มเี รอื่ งยงุ่ ยากเหรอ? ” “ไมห่ รอก” เธอเหมอ่ ลอยอยา่ งรนุ แรง แถมยงั ปฏเิ สธอยา่ งรวดเร็วอกี ดว้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยงิ่ เกดิ ความสงสยั ในเมอื่ ไมพ่ ดู เขาไปสบื เองก็ได ้

พอพดู ถงึ เรอ่ื งสบื เยโ่ มเ่ ซนิ ก็นกึ ถงึ เรอ่ื งทตี่ วั เองเคยบอกวา่ จะ ไมส่ บื เรอื่ งของเธอ ถา้ เกดิ วา่ สบื เรอ่ื งงานเธอ มันเกยี่ วขอ้ งกบั เธอดว้ ย แลว้ จะถอื วา่ เป็ นการสบื เรอ่ื งของเธอไหม? เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ อารมณ์เสยี เล็กนอ้ ย ทําไมกอ่ นหนา้ นถ้ี งึ ไดข้ ดุ หลมุ ใหต้ วั เองใหญข่ นาดนเี้ นยี่ ? ตอนท่ี 588 เชญิ ดว้ ยตวั เอง แลว้ ทัง้ คกู่ ็เงยี บลงอกี ครัง้ แลว้ กม็ าถงึ ชมุ ชนดว้ ยบรรยากาศที่ แปลกประหลาด กอ่ นทจี่ ะลงจากรถ จๆู่ หานมจู่ อื่ กถ็ ามออกมา “นายไมม่ รี ถ เหรอ? ” พอไดย้ นิ ดงั นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทกี่ ําลงั ดงึ กญุ แจอยนู่ ัน้ ก็หยดุ ทนั ที “ทําไม? ” “รถฉัน บางทฉี ันกต็ อ้ งใช”้

เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ อยา่ งดรุ า้ ย “ฉันกอ็ ยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ? ฉันบอกแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอวา่ จะไมห่ า่ งจากเธอ จะไปไหนกบ็ อกฉัน ฉันจะไปสง่ เธอเอง” หานมจู่ อ่ื ยน่ จมกู พอนกึ ถงึ เรอื่ งทต่ี วั เองจะทํา กเ็ ลยพดู ออกมา “ไมส่ ะดวกหรอกมงั้ จะใหน้ ายไปกบั ฉันทกุ เรอื่ งกไ็ มไ่ ด”้ เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ ควิ้ “อยากจะสะบดั ฉันออกงัน้ เหรอ? ” “ไมใ่ ชแ่ บบนัน้ นายกอ็ ยฝู่ ั่งตรงขา้ มนเี่ องไมใ่ ชเ่ หรอ? นายให ้ เซยี วซขู่ บั รถมาใหน้ ายกไ็ ด ้ ตอ่ ไปใชร้ ถตวั เองไปรับไปสง่ ฉันก็ ได”้ พอพดู ถงึ ประโยคหลงั หานมจู่ อ่ื ก็หยดุ พดู ทันที พอรับรสู ้ งิ่ ที่ ตวั เองพง่ึ พดู ไปเมอ่ื ก้ี เธอกห็ นั หนา้ กลบั มาทนั ท”ี “ชา่ งเถอะ นายอยากทํายงั ไงก็ทําแบบนัน้ ไปแหละ” หลังจากนัน้ เธอก็เปิดประตแู ลว้ ลงจากรถไป เดนิ ไปไมก่ กี่ า้ ว ก็ ไดย้ นิ เสยี งเยโ่ มเ่ ซนิ ลงจากรถ แลว้ กเ็ ดนิ ตามเธอมา “เดย๋ี วพรงุ่ นฉ้ี ันจะใหเ้ ซยี วซขู่ บั รถมา” หานมจู่ อ่ื ไมไ่ ดส้ นใจเขา เดนิ ไปขา้ งหนา้ ตอ่

ตอนทม่ี าถงึ ทห่ี นา้ ลฟิ ตน์ ัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กถ็ ามเธอ “แบบนพ้ี อใจ แลว้ รยึ ัง? ” หานมจู่ อื่ ยังคงไมส่ นใจเขา เมม้ ปากแน่นแลว้ กม็ องไปทางอนื่ เธอไมอ่ ยากจะยอมรับวา่ คําพดู เมอ่ื กเี้ ธอพดู ออกจากปากของ ตวั เองไป “อายเหรอ? ” หานมจู่ อื่ “……นายหบุ ปากไปเถอะ” อารมณท์ หี่ อ่ เหย่ี วของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอื่ กนี้ หี้ ายไปทนั ที รอยยมิ้ ใน ดวงตาสดี ําของเขาเบกิ กวา้ งขน้ึ เยอะ หลายวนั มานี้ เขาปรากฏตวั ขา้ งๆ เธอทกุ วันเพอื่ ปกป้องเธอ เขา้ ยดึ ครองเวลาและพน้ื ทขี่ องเธอ เขารวู ้ า่ ทต่ี ัวเองทําแบบนถี้ อื วา่ เป็ นการอาศยั ประโยชนจ์ าก ความออ่ นแอ ถอื วา่ ตํา่ ทรามมาก แตว่ า่ เขาไมส่ ามารถควบคมุ ตวั เองได ้ เขาเกบ็ ความรสู ้ กึ เห็นแก่ ตวั อยา่ งมากไวใ้ นใจ เขากแ็ คอ่ ยากจะเขา้ ใกลผ้ หู ้ ญงิ คนนี้ ไมว่ า่ กอ่ นหนา้ นจ้ี ะเคยเกดิ อะไรขนึ้ กบั ทัง้ สองคน

เขาไมอ่ ยากใหเ้ กดิ ความเสยี ใจขนึ้ อกี แลว้ เพราะวา่ เขาไมร่ วู ้ า่ ตวั เองจะสามารถทนตอ่ ความทรมานทางจติ ใจไปอกี หา้ ปีได ้ หรอื ไม่ แน่นอน เขาเองก็รสู ้ กึ ไดว้ า่ เธอตอ่ ตา้ น แตว่ า่ การตอ่ ตา้ นจาก เธอมนั ก็คอ่ ยๆ นอ้ ยลงเรอื่ ยๆ แตส่ ว่ นมากก็เพราะวา่ ไมม่ ี ทางเลอื ก หรอื ไมก่ ็ถกู บงั คบั ใหย้ อมรับ แตว่ า่ สําหรับเยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ นัน้ ตราบใดทสี่ ามารถครอบครอง เวลาและพนื้ ทที่ งั้ หมดของเธอได ้ ไมว่ า่ จะดว้ ยความเต็มใจ หรอื เพราะถกู บังคบั เขาก็ไมส่ นใจทงั้ นัน้ ขอแคเ่ ขาไดอ้ ยขู่ า้ งเธอ ผชู ้ ายคนอน่ื ก็จะไมม่ วี ันมโี อกาส ตอ่ ใหเ้ ธอไมย่ อมรับเขา แตว่ า่ ก็จะไมม่ วี นั มผี ชู ้ ายคนอนื่ อยขู่ า้ ง กายเธอได ้ หลงั จากเขา้ ไปในลฟิ ตแ์ ลว้ หานมจู่ อื่ ก็ยนื พงิ กําแพงอยา่ ง เหนอื่ ยลา้ แลว้ กก็ ลบั มมี อื คหู่ นง่ึ โอบกอดเธอไว ้ “ถา้ เหนอื่ ยก็ พงิ อกฉันได”้ หานมจู่ อื่ ：“……”

เธอคดิ ไปคดิ มา แตก่ ไ็ มไ่ ดป้ ฏเิ สธ ทงั้ สองคนอยใู่ นพน้ื ทเ่ี ล็กๆ ทเ่ี งยี บขนาดนดี้ ว้ ยกนั เป็ นครัง้ แรก ตอนทปี่ ระตลู ฟิ ตเ์ ปิดออกนัน้ ก็ใชเ้ วลาสกั พักกวา่ ทัง้ สองคนจะ ตอบสนอง หานมจู่ อ่ื เป็ นคนเดนิ ออกจากลฟิ ตไ์ ปกอ่ น เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ตามไปตดิ ๆ พอเดนิ มาถงึ หนา้ ประตู หานมจู่ อ่ื กค็ ดิ อะไรขนึ้ มาได ้ แลว้ กห็ นั หนา้ ไปมองเยโ่ มเ่ ซนิ ดวงตาทสี่ วยงามของเธอมคี วามจรงิ จังอยา่ งทไี่ มเ่ คยเห็นมา กอ่ น “ชว่ งนข้ี อบคณุ นายมากนะ หลายวันนเี้ หมอื นวา่ จะไมม่ ี อนั ตรายอะไรแลว้ เรอ่ื งทบี่ รษิ ัทนายก็คอ่ นขา้ งเธอ ถา้ ยงั งัน้ ……” “เป็ นหว่ งฉัน? คดิ แทนบรษิ ัทฉันงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื เงยี บ “วางใจเถอะ เรอ่ื งงานทบี่ รษิ ัทฉันจะจัดการใหเ้ ธอ สว่ นเรอื่ งเธอ ฉันก็จะไมต่ กหลน่ ” หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะมองรอบดวงตาทดี่ ําคล้ําของเขา

ทกุ วนั ตอนเชา้ ตอนทเี่ ธอจะออกไปขา้ งนอก เขาจะตามมา ในทันทตี ลอด ไปรับไปสง่ เธอทํางาน แถมงานทบี่ รษิ ัทยงั จัดการไดด้ อี กี ไมว่ า่ หานมจู่ อ่ื จะคดิ ยังไงก็รสู ้ กึ วา่ ทกุ วนั เขาตอ้ ง นอนไมเ่ กนิ หา้ ชวั่ โมงแน่ๆ พอคดิ ถงึ ตรงน้ี เธอก็กดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น “ถงึ แมว้ า่ นาย จะเป็ นหว่ งฉัน แตน่ ายจะไมส่ นใจสขุ ภาพตวั เองกไ็ มไ่ ดไ้ มใ่ ช่ เหรอ? ” “เป็ นหว่ งฉันเหรอ? ” “พรงุ่ นเี้ ป็ นวนั หยดุ ฉันไมอ่ อกไปขา้ งนอก นายกพ็ ักผอ่ นเยอะๆ ” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยี บแลว้ มองตาเธอสกั พัก ทนั ใดนัน้ กก็ า้ วขน้ึ ไป ดา้ นหนา้ แลว้ กก็ ม้ ตวั ลงพรอ้ มกบั กอดเธอโดยไมม่ กี ารเตอื น ลว่ งหนา้ ไมไ่ ดอ้ อกแรงอะไร เบาอยา่ งกบั แมลงปอเดนิ บนน้ํา ดว้ ยซา้ํ แตว่ า่ กอดนม้ี นั ลกึ เขา้ ไปถงึ กน้ บงึ้ ของหวั ใจของหานมจู่ อื่ เพราะวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ยังจบู หนา้ ผากของเธอดว้ ยความสงสาร

“ถา้ ยงั งัน้ เธอตอ้ งพดู คําไหนคํานัน้ นะ พรงุ่ นห้ี า้ มออกไปไหน” เสยี งแมเ่ หล็กของเขาเหมอื นกบั เวทมนตรย์ งั ไงยงั งัน้ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ ตอนนค้ี อเธอแหง้ มาก ตอบกลบั ดว้ ยเสยี งทแี่ หบแหง้ “โอเค” * กลบั มาถงึ หอ้ งเกอื บสบิ นาที กวา่ หานมจู่ อ่ื จะดงึ สตกิ ลบั มาได ้ เธอเอามอื ลบู หนา้ ผากของตวั เองตรงทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ จบู เมอ่ื กน้ี ี้ สมควรตายจรงิ ๆ ทงั้ ๆ ทมี่ นั เป็ นแคก่ ารจบู ทหี่ นา้ ผากเบาๆ เทา่ นัน้ แตว่ า่ ทําไมมัน ถงึ ไดท้ ําใหห้ วั ใจของเธอเตน้ เร็วกวา่ ตอนทเี่ ขาจบู ปากเธออกี ละ่ ? เฮอ้ เธอน่าจะเหงามานานเกนิ ไปแลว้ จรงิ ๆ ถงึ ไดเ้ ป็ นแบบน้ี หานมจู่ อื่ ลบู แกม้ ทรี่ อ้ นผา่ วของตวั เอง แลว้ ก็ไปอาบน้ํา หลงั จากอาบเสร็จแลว้ หานมจู่ อ่ื ก็ไปเตรยี มอาหารเย็น ทา่ ทางเยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะยงุ่ มาก เขาไมไ่ ดเ้ สนอทจี่ ะกนิ ขา้ วเย็น รว่ มกบั เธอเลย

คดิ ไปคดิ มาก็น่าจะใช่ เขาอยกู่ บั เธอนานขนาดนัน้ เวลานนี้ ่าจะ กําลงั จัดการงานอยลู่ ะ่ มัง้ ? นกึ ถงึ รอยดําใตต้ าของเขา หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ ปวดใจเล็กนอ้ ย อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ขอ้ ความหาเขา {มากนิ อาหารเย็นดว้ ยกนั ไหม? } หลงั จากสง่ ไปเสร็จ หานมจู่ อ่ื ก็กะพรบิ ตา ดขู อ้ ความนัน้ ทส่ี ง่ ไป กร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เองจะทําใหอ้ กี ฝ่ ายเขา้ ใจผดิ รเึ ปลา่ ดงั นัน้ หลงั จากดู อยสู่ บิ วนิ าที เธอก็รบี ลบขอ้ ความนัน้ ไป พงึ่ จะสบิ วนิ าทเี อง เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะไมไ่ ดบ้ ังเอญิ ดโู ทรศพั ท์ ตอนนพ้ี อดหี รอกมงั้ ? หานมจู่ อื่ วางโทรศพั ทล์ งอยา่ งไมพ่ อใจ หลงั จากนัน้ ก็เดนิ เขา้ หอ้ งครัวไป เธอเตรยี มผักกบั เนอื้ เสร็จแลว้ ตอนทเี่ ตรยี มจะเทลงกระทะนัน้ จๆู่ กม็ เี สยี งกรง่ิ นอกประตดู งั ขนึ้ หานมจู่ อ่ื ยน่ จมกู เวลาแบบน…ี้ ..ใครมากนั นะ?

หานมจู่ อ่ื ลา้ งมอื ใหส้ ะอาด พรอ้ มกบั เชด็ มอื แลว้ ก็ออกมาจาก หอ้ งครัวและไปเปิดประตู หลังจากเปิดประตอู อกมาแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทยี่ นื อยนู่ อกประตกู ม็ สี ี หนา้ มดื มนทนั ที “นาย นายมาทน่ี ไี่ ดย้ ังไง? ” เยโ่ มเ่ ซนิ เดนิ เขา้ มาดว้ ยสหี นา้ มดื มน พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยนํ้าเสยี ง เย็นชา “เธอยงั จะไมท่ นั ดใู หช้ ดั เจนวา่ เป็ นใครกเ็ ปิดประตแู ลว้ งัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อื่ ：“……” “ถา้ เกดิ วา่ มอี นั ตรายจะทํายงั ไง? ” หานมจู่ อื่ เมม้ รมิ ฝี ปากทแี่ ดงระเรอื่ ในใจคดิ วา่ หลายวันมานน้ี าย อยกู่ บั ฉันตลอด ตอ่ ใหม้ อี นั ตรายอะไรขน้ึ มาจรงิ ๆ กค็ งจะกลวั นายจนหวั หดไมก่ ลา้ มาถงึ หนา้ ประตหู รอก “คงไมห่ รอกมงั้ ” คดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ แลว้ เธอก็ถามออกมาอกี ครัง้ “นายมาไดย้ งั ไง? ”

รา่ งสงู ใหญข่ องเยโ่ มเ่ ซนิ เบยี ดเขา้ มา พรอ้ มกบั มองมาทเ่ี ธอ “ก็เธอใหฉ้ ันมาไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “ฉันเหรอ? ” หานมจู่ อื่ ชะงักไปครหู่ นง่ึ ทันใดนัน้ ก็นกึ ถงึ ขอ้ ความทเ่ี ธอกดยกเลกิ ไปนั่น เธออา้ ปากคา้ งอยา่ งไมม่ แี รง “ฉัน ตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร…่ ..” “ขอโทษท”ี เยโ่ มเ่ ซนิ โนม้ ตวั ลงมา เอาหนา้ ผากชนกบั หนา้ ผาก ของเธอ รมิ ฝี ปากบางของเขากค็ ลยี่ มิ้ ออกมา “ตอนทเี่ ธอสง่ ขอ้ ความมา ฉันเห็นพอดเี ลย” หานมจู่ อื่ ：“……” สบตาเขาอยสู่ กั พักหนงึ่ หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ ยอมเขาจรงิ ๆ เลย ขอ้ ความสง่ ไปแคส่ บิ วนิ าทเี อง เขาเห็นดว้ ยงัน้ เหรอ? เธอทําปากมยุ่ “นายถอื โทรศพั ทไ์ วพ้ อดเี หรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธอดว้ ยสายตาทล่ี กึ ซง้ึ แลว้ กต็ อบวา่ อมื เบาๆ เหมอื นกบั วา่ มดี วงดาวรอ้ ยลา้ นดวงอยใู่ นตาของเขาตอนน้ี มี แสงสวา่ งนับไมถ่ ว้ นสอ่ งประกายออกมาจากดวงตาของเขา

ตอนท่ี 589 คนทป่ี กป้ องเธอจากความเป็ นความตาย ครตู่ อ่ มา หานมจู่ อื่ ก็หนั หนา้ ไป แลว้ กไ็ อเบาๆ “เขา้ มาส”ิ เยโ่ มเ่ ซนิ ตามเธอเขา้ มา แลว้ ก็ปิดประตู หานมจู่ อื่ เดนิ เขา้ ไป ขา้ งในพรอ้ มกบั พดู วา่ “นายเปลยี่ นรองเทา้ เองเลย ฉันยังไมไ่ ด ้ ปรงุ อาหารเลย นายเปลย่ี นรองเทา้ เสร็จแลว้ ก็รอฉันอยใู่ น หอ้ งน่ังเลน่ กอ่ นนะ” พอพดู จบหานมจู่ อื่ กห็ ลบเขา้ ไปอยใู่ นหอ้ งครัว แลว้ ก็ดนั ประตู ปิ ด หลังจากทเี่ ธอตม้ นํ้านัน้ กย็ นื ใจลอยจอ้ งมองน้ําอยแู่ บบนัน้ เธออยากเชญิ เยโ่ มเ่ ซนิ มากนิ ขา้ วเย็นดว้ ยกนั แตก่ ม็ าเสยี ใจที หลงั แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ เขาจะเห็น เยโ่ มเ่ ซนิ คนเลว

หานมจู่ อื่ แอบดา่ เขาในใจ แตว่ า่ พอคดิ วา่ จะมคี นมากนิ ขา้ วเป็ น เพอื่ นตวั เอง เธอกร็ สู ้ กึ ดใี จ ทําอาหารเย็นไปไดค้ รง่ึ หนงึ่ จๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ผลกั ประตเู ขา้ มา ทําใหห้ านมจู่ อ่ื ตกใจ “นายเขา้ มาทําไม? ” “มอี ะไรใหฉ้ ันชว่ ยไหม? ” เยโ่ มเ่ ซนิ น่ังอยใู่ นหอ้ งน่ังเลน่ สกั พัก รสู ้ กึ วา่ ตวั เองนั่งรออยแู่ บบนัน้ มนั ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ ใหผ้ หู ้ ญงิ ของเขาเอาแตย่ งุ่ อยคู่ นเดยี วในหอ้ งครัวมันไมใ่ ชค่ วามตงั้ ใจเดมิ ของเขา ดงั นัน้ เขากเ็ ลยตรงเขา้ ไปในหอ้ งครัวทนั ที “ไมต่ อ้ ง” หานมจู่ อื่ ตอบมาประโยคหนง่ึ หลงั จากนัน้ ก็พดู วา่ “ใกลจ้ ะเสร็จแลว้ ถา้ เกดิ วา่ นายอยากจะชว่ ยละ่ ก็ ก็ถอื ถว้ ยกบั ตะเกยี บออกไปขา้ งนอกแลว้ กนั ” เยโ่ มเ่ ซนิ พยักหนา้ แลว้ ก็เดนิ ไปหยบิ ถว้ ยกบั ตะเกยี บ หลงั จากออกไปแลว้ กก็ ลบั มาอกี ครัง้ กเ็ ห็นวา่ หานมจู่ อ่ื ตกั อาหารใสจ่ านแลว้ ก็เลยชว่ ยเธอถอื จานออกไป

เพยี งครเู่ ดยี ว บนโตะ๊ กเ็ ต็มไปดว้ ยอาหารหลายอยา่ ง ทงั้ สอง คนนั่งลงตรงขา้ มกนั กนิ ขา้ วคนเดยี วมันไมค่ อ่ ยน่าสนใจเทา่ ไหร่ รสู ้ กึ วา่ เหงาหงอย แตว่ า่ พอเยโ่ มเ่ ซนิ น่ังกนิ ขา้ วตรงขา้ มเธอ หานมจู่ อื่ ก็คอ่ นขา้ ง รสู ้ กึ กระอกั กระอว่ น รสู ้ กึ วา่ บรรยากาศมนั น่าอดึ อดั มาก เพราะฉะนัน้ ตอนกนิ ขา้ วเธอก็เอาแตก่ ม้ หนา้ พยายามไมม่ อง ตาเยโ่ มเ่ ซนิ “ฉันเป็ นปีศาจเหรอ? ” จๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ถามออกมาอยา่ งไมค่ าดคดิ หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มาจากถว้ ยอยา่ งไมค่ อ่ ยเขา้ ใจ แลว้ กจ็ อ้ ง มองเขาดว้ ยความประหลาดใจ “อะไรนะ? ” “ไมย่ งั งัน้ ทําไมตอนกนิ ขา้ วเธอไมก่ ลา้ เงยหนา้ ขน้ึ มาเลยละ่ ? หรอื รสู ้ กึ วา่ ทฉ่ี ันนั่งอยตู่ รงขา้ มมันขวางหขู วางตาเธองัน้ เหรอ? ” เธอยังไมท่ ันจะอธบิ าย เยโ่ มเ่ ซนิ ทน่ี ั่งอยตู่ รงขา้ มกล็ กุ ขนึ้ แลว้ ก็ เดนิ ออ้ มโตะ๊ มานั่งขา้ งๆ เธอแทน “……”

นมี่ ันอะไรกนั ? หานมจู่ อื่ กะพรบิ ตา มองเขาอยา่ งทําอะไรไมถ่ กู “แบบนกี้ จ็ ะไดเ้ งยหนา้ กนิ ขา้ วไดแ้ ลว้ ”เยโ่ มเ่ ซนิ พดู ออกมา พรอ้ มกบั คบี ผักใสจ่ านเธอ พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเอาใจ “เธอ ไมร่ หู ้ รอื ไงวา่ เธอผอมขนาดไหนแลว้ ? ” หานมจู่ อ่ื กะพรบิ ตาอกี ครัง้ เธอผอมงัน้ เหรอ? เหมอื นกบั วา่ ไมไ่ ดผ้ อมนะ……ก็แคไ่ มไ่ ดม้ เี นอื้ หนังอะไร มากมายแคน่ ัน้ เอง อาหารมอื้ นกี้ นิ อยา่ งทรมานมาก แตว่ า่ รสชาตดิ มี าก กนิ ไปกนิ มากเ็ รม่ิ มรี สชาตขิ นึ้ มา หานมจู่ อ่ื กไ็ มไ่ ดร้ สู ้ กึ เกๆ้ กงั ๆ มาก เทา่ ไหรแ่ ลว้ หลงั จากกนิ ขา้ วเสร็จ ตอนทห่ี านมจู่ อ่ื เก็บจานชามนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กม็ โี ทรศพั ทเ์ ขา้ หลังจากนัน้ เขาก็ขมวดคว้ิ “ไมว่ า่ ง” คนทอ่ี ยปู่ ลายสายเหมอื นกบั กําลงั อธบิ ายอะไรบางอยา่ งใหเ้ ขา ฟังอยา่ งกระวนกระวายใจ ทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ แน่นขนึ้

เรอ่ื ยๆ หลังจากนัน้ เขากห็ วั เราะอยา่ งเย็นชาพรอ้ มกบั พดู วา่ “ถา้ ยงั งัน้ แกป้ ัญหาไดท้ กุ อยา่ งเมอ่ื ไหรแ่ ลว้ คอ่ ยมาหาฉัน” หลังจากพดู จบกว็ างสายทันที การเคลอ่ื นไหวของหานมจู่ อื่ ชา้ ลงเล็กนอ้ ย เธออดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ ถามออกมา “เซยี วซเู่ หรอ? ” “อมื ” เยโ่ มเ่ ซนิ ลกุ ขน้ึ แลว้ เดนิ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ เธอ อยากจะ ชว่ ยเธอ “เรอ่ื งทบี่ รษิ ัทรเึ ปลา่ ? หรอื วา่ นายไปแกม้ ันกอ่ นไหม? ทนี่ ฉ่ี ันก็ ไมไ่ ดม้ เี รอื่ งอะไร และก็ไมไ่ ดต้ อ้ งใหน้ ายชว่ ยดว้ ย” รจึ ะใหเ้ ขามาชว่ ยตวั เองรยึ ังไงกนั ละ่ ? ทา่ นประธานของบรษิ ัทตระกลู เย่ จักรพรรดแิ หง่ โลกธรุ กจิ จะ มาทําเรอื่ งอยา่ งลา้ งจานอะไรพวกนไ้ี ดย้ ังไง? แคไ่ มท่ บุ ชามเธอ ทงิ้ ทัง้ หมดก็ดแี ลว้ “ไปเถอะ” หานมจู่ อ่ื ดนั เขาเบาๆ “รบี ไปจะไดร้ บี กลับ”

ประโยคน้ีทําใหห้ วั ใจของเยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ นงิ่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะจับ ขอ้ มอื ของเธอไว ้ “รสู ้ กึ ไหมวา่ ……ตอนนพี้ วกเรา เหมอื นกบั ……” “นายรบี ไปเถอะ” หานมจู่ อ่ื รบี ตดั บทเขาทันที หลังจากนัน้ กด็ งึ มอื เขาออกไปขา้ ง นอก พรอ้ มกบั เปิดประตอู อกแลว้ ผลักเขาออกไป หลงั จากนัน้ กไ็ มใ่ หโ้ อกาสเยโ่ มเ่ ซนิ ไดต้ อบสนองอะไรทัง้ นัน้ ก็ ปิดประตดู งั ปังเพอ่ื กนั้ เขาไวด้ า้ นนอก จมกู ของเยโ่ มเ่ ซนิ เกอื บจะโดนกระแทกแลว้ แตว่ า่ ตอนนเี้ ขา กลบั ไมร่ สู ้ กึ โกรธเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ตรงกนั ขา้ ม หวั ใจเขากลับ รสู ้ กึ หวานหอม ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เขาก็ยนื่ มอื ขน้ึ มาลบู จมกู ของ ตวั เอง รมิ ฝี ปากกค็ ลย่ี ม้ิ กวา้ งขน้ึ เรอ่ื ยๆ แลว้ กนั ยังไงอนาคตก็ยังอกี ยาวไกล ยังไงเธอกห็ นไี มพ่ น้ อยดู่ ี ตอนน้ี ใหเ้ ธอหนไี ปอกี ครัง้ แลว้ กนั *

หานมจู่ อ่ื ขน้ึ ไปชนั้ บนหลงั จากเก็บกวาดเสร็จ ตอนทเ่ี ปลยี่ น เสอื้ ผา้ เตรยี มจะนอนนัน้ จๆู่ ก็นกึ ถงึ เรอ่ื งทเี่ กดิ ขน้ึ ทบี่ รษิ ัทเมอ่ื ตอนกลางวันขน้ึ ได ้ เธอคดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ กห็ ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาและเปิดอลั บมั้ รปู เธอบนั ทกึ ขอ้ มลู การตดิ ตอ่ ของผจู ้ ัดการอเ้ี อาไว ้ ตอนนยี้ ังไมถ่ งึ สที่ มุ่ ไมร่ วู ้ า่ ตอนนเ้ี ขาจะพักผอ่ นอยรู่ เึ ปลา่ หลังจากคดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อ่ื ก็สง่ ขอ้ ความไปหาเขา เดมิ ทมี ันก็เป็ นแคเ่ พยี งขอ้ ความธรรมดาๆ แตผ่ จู ้ ัดการอเ้ี ห็น ขอ้ ความนัน้ กโ็ ทรกลบั มาหาเธอ หานมจู่ อื่ รับสาย เธอรสู ้ กึ ประหลาดใจเล็กนอ้ ย “ ฮลั โหล? ผจู ้ ัดการอ”้ี “คณุ หาน ผมเห็นคณุ สง่ ขอ้ ความมา คณุ อยากไดช้ อ่ งทางการ ตดิ ตอ่ ทา่ นประธานของพวกเราใชไ่ หมครับ? ” เดมิ ทที เี่ ธอสง่ ขอ้ ความไปกเ็ พราะวา่ อยากจะลองเสย่ี งโชคดู เพราะวา่ การทจี่ ะโทรหาคนอนื่ ดกึ ดน่ื ขนาดนมี้ ันไมค่ อ่ ยมี มารยาทเทา่ ไหร่ เพราะฉะนัน้ ก็เลยสง่ ขอ้ ความไปแทน แตว่ า่

หานมจู่ อ่ื ไมค่ ดิ วา่ ฝ่ ายตรงขา้ มจะเห็นจรงิ ๆ แถมยังโทรมาหา เธออกี ดงั นัน้ ตอนนห้ี านมจู่ อื่ กเ็ ลยรสู ้ กึ อดึ อดั เล็กนอ้ ย เธอไอออกมา เบาๆ “ขอโทษดว้ ยนะคะผจู ้ ัดการอท้ี รี่ บกวนคณุ ดกึ ขนาดน้ี คณุ ยงั ไม่ นอนใชไ่ หม? ” “ฮา่ ๆ วันนมี้ ปี ารต์ อี้ าหารเย็นเลกิ ดกึ นดิ หน่อย พงึ่ จะขนึ้ รถกเ็ ห็น ขอ้ ความจากคณุ หานพอดี คณุ หานคงอยากจะตดิ ตอ่ สอื่ สารกบั ทา่ นประธานสว่ นตวั ใชไ่ หมครับ? ” ประโยคหลังของเขา นํ้าเสยี งเขาคอ่ นขา้ งจะระมัดระวงั เหมอื นกบั วา่ จะลองเชงิ แตว่ า่ ก็ไมค่ อ่ ยม่นั ใจเทา่ ไหร่ เหมอื นกบั วา่ กลวั วา่ ทําใหเ้ ธอคบั ขอ้ งใจยงั ไงยงั งัน้ กอ่ นหนา้ นเี้ สย่ี วเหยยี นเคยบอกแลว้ วา่ เขาเคารพเธอมากเป็ น พเิ ศษ ตอนนหี้ านมจู่ อื่ ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ มอี ะไรเป็ นพเิ ศษ นกึ วา่ อกี ฝ่ ายเห็นคณุ คา่ ความสามารถของเธอ ตอนนม้ี าคดิ ดแู ลว้ ทแี่ ทม้ นั กม็ เี หตผุ ลจรงิ ๆ

เธอคดิ ไปคดิ มา รสู ้ กึ วา่ ควรเขา้ ประเด็น พดู อยา่ งตรงไปตรงมา เลยน่าจะดกี วา่ “ใชค่ ะ่ ฉันอยากจะคยุ กบั ทา่ นสว่ นตวั เกย่ี วกบั รายละเอยี ดของ สญั ญา เพราะฉะนัน้ ……” “ไมม่ ปี ัญหาครับ” ทางดา้ นผจู ้ ัดการอตี้ อบอยา่ งไวมาก “เดย๋ี ว ผมจะเอาเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องทา่ นประธานใหค้ ณุ เลยครับ คณุ หานรอสกั ครนู่ ะครับ” หลังจากพดู จบก็วางสายไป หานมจู่ อ่ื ถอื โทรศพั ทอ์ ยแู่ บบนัน้ ：“……” ทแ่ี ทก้ ร็ อเธออยยู่ งั งัน้ เหรอ? เยห่ ลนิ่ หาน นน่ี ายคดิ จะทําอะไรกนั แน่? ภายในไมก่ อี่ ดึ ใจ เบอรโ์ ทรศพั ทข์ องเยห่ ลนิ่ หานกถ็ กู สง่ มาทมี่ อื ถอื ของเธอ เธอมองดตู วั เลขพวกนัน้ แลว้ กย็ นื่ มอื ขนึ้ มาบบี ระหวา่ งควิ้ ของตวั เอง ตอนนด้ี กึ ขนาดนแี้ ลว้ เธอควรจะโทรหาเยห่ ลนิ่ หานไหมนะ?

ควรจะถามใหช้ ดั เจนไปเลย? เขาจะนอนแลว้ รเึ ปลา่ ? เหมอื นกบั วา่ มอื ของเธอไมฟ่ ังคําสงั่ ตอนทหี่ านมจู่ อื่ กําลังลงั เลอยนู่ ัน้ โทรศพั ทก์ ก็ ดโทรออกไป เรยี บรอ้ ยแลว้ ตดู ้ ๆ —— มเี สยี งตอ่ สายดงั มาจากโทรศพั ท์ รอไมน่ าน ปลายสายกร็ ับ โทรศพั ท์ “ฮลั โหล? ” มเี สยี งทอ่ี อ่ นโยนดงั มาจากปลายสาย ถงึ แมว้ า่ จะหา่ งไปนาน แตว่ า่ เสยี งนส้ี ําหรับหานมจู่ อ่ื แลว้ นัน้ มนั เป็ นเสยี งทค่ี นุ ้ เคยมาก ยังไง คนๆนก้ี เ็ คยเป็ นคนทปี่ กป้องเธอจากความเป็ นความตาย ตอนที่ 590 ทาํ ไมตอ้ งรสู้ กึ ผดิ หานมจู่ อ่ื ไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู อะไรกบั อกี ฝ่ าย เธอลมื แมก้ ระทั่ง ทักทายดว้ ยซ้ํา เอาแตน่ ่ังอง้ึ อยแู่ บบนัน้

อกี ฝ่ ายก็เงยี บไปเหมอื นกนั หลงั จากผา่ นไปพักหนง่ึ หานมจู่ อื่ ก็ ไดย้ นิ เสยี งเยห่ ลน่ิ หานหวั เราะเบาๆ “เฉยี วเฉยี วเหรอ？” หานมจู่ อ่ื “……นายเรยี กชอ่ื ผดิ แลว้ ” เธอไมไ่ ดใ้ ชช้ อื่ นต้ี งั้ นานแลว้ แตว่ า่ เยห่ ลน่ิ หานเจอหนา้ เธอก่ี ครัง้ ก็ยงั เอาแตเ่ รยี กเธอดว้ ยชอื่ น?้ี พอไดย้ นิ เธอตอบแบบนัน้ เยห่ ลน่ิ หานก็ถอนหายใจเฮอื กใหญ่ “ไมว่ า่ ฉันจะเรยี กชอื่ ถกู หรอื ผดิ แตส่ งิ่ ทส่ี ําคญั ก็คอื สดุ ทา้ ยเธอ กต็ ดิ ตอ่ ฉันมาแลว้ ” หานมจู่ อ่ื ：“……” “ตงั้ แตห่ ลังจากทเ่ี จอเธอทซี่ เู ปอรม์ ารเ์ กต็ นัน้ ทเ่ี ธอไมย่ อมรับ เพอื่ นเกา่ อยา่ งฉัน ฉันเก็บไวใ้ นใจมาตลอด ดงั นัน้ ฉันกเ็ ลยเอา แตร่ อเธอตดิ ตอ่ มา ตอนนส้ี ดุ ทา้ ยเธอกต็ ดิ ตอ่ มาจนได”้ รอใหเ้ ธอตดิ ตอ่ เขาไปงัน้ เหรอ?

หานมจู่ อ่ื หวั เราะเยาะ “เพราะฉะนัน้ ทน่ี ายพยายามหนักขนาดน้ี กเ็ พอื่ ทจี่ ะใหฉ้ ันเป็ นคนตดิ ตอ่ นายไปกอ่ นงัน้ เหรอ? ” “เฉียวเฉยี ว เธอคดิ วา่ ฉันเลวทรามมากเลยใชไ่ หม? ” แคเ่ ลวทรามงัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื เกบ็ คําพดู นี้ไว ้ แลว้ ก็พดู อยา่ งไมม่ คี วามสขุ วา่ “นาย คดิ จะทําอะไรกนั แน่? จดุ ประสงคค์ อื อะไร? ” อกี ฝ่ ายเงยี บไปอยนู่ าน แลว้ สดุ ทา้ ยเยห่ ลนิ่ หานก็พดู อยา่ งไมม่ ี ทางเลยี่ ง “ฉันอยากเจอเธอ” “พรงุ่ นม้ี าเจอกนั ทร่ี า้ นกาแฟหวั มมุ ถนนซนิ หยหู่ น่อยไดไ้ หม? ” เธอจะตกลงงัน้ เหรอ? หานมจู่ อ่ื นกึ ถงึ เรอ่ื งทว่ี ันนเ้ี ธอรับปาก กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ไป เธอบอกเขาวา่ พรงุ่ นเ้ี ป็ นวันหยดุ ใหเ้ ขาเขา้ นอนใหเ้ ร็วหน่อย เธอจะไมอ่ อกไปไหน ไมไ่ ดร้ ับคําตอบของเธอสกั ที แตเ่ ยห่ ลน่ิ หานกอ็ ดทนมาก เขา เงยี บเพอ่ื รอฟังคําตอบจากเธอ

ไมร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน ตอนทเ่ี ยห่ ลนิ่ หานนกึ วา่ หานมจู่ อื่ จะไมต่ อบนัน้ เธอก็ตอบพอดี “เจอกนั หน่อยก็ได ้ ฉันก็มเี รอื่ งอยากจะถามนายพอด”ี หลงั จากวางสายแลว้ หานมจู่ อื่ ก็นอนคน้ หาเกยี่ วกบั บรษิ ัทแอล ทอี ยบู่ นเตยี งของเธอ เมอ่ื ดอู ยา่ งละเอยี ดแลว้ กพ็ บวา่ บรษิ ัทนจี้ ดทะเบยี นตงั้ แตส่ ามปี กอ่ น ถงึ แมว้ า่ จะพง่ึ กอ่ ตงั้ ไดแ้ คส่ ามปี แตเ่ พราะวา่ คนทจี่ ด ทะเบยี นบรษิ ัทนคี้ อื เยห่ ลนิ่ หาน ดงั นัน้ ไมว่ า่ จะเป็ นการ ดําเนนิ งานของบรษิ ัท หรอื เรอื่ งอน่ื ๆ ก็ทรงพลงั มาก ตอนทก่ี ําลงั สบื คน้ อยนู่ ัน้ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดเ้ ห็นวา่ เยห่ ลนิ่ หานใช ้ นามสกลุ อน่ื ในการจดทะเบยี นบรษิ ัท ไมไ่ ดใ้ ชน้ ามสกลุ เยใ่ น การจด สรปุ แลว้ มันเกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่? เมอ่ื ปีนัน้ ตอนทเ่ี ธอแตง่ งานเขา้ ตระกลู เยน่ ัน้ กพ็ บวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กบั เยห่ ลนิ่ หานไมใ่ ชค่ นทอี่ ยเู่ รอื ลําเดยี วกบั นายทา่ น และพอ เธอแตง่ งานกบั เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ลยอยเู่ รอื ลําเดยี วกบั เขาโดยอธรรม ชาติ

แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ หลงั จากนัน้ เยห่ ลน่ิ หานจะทําเรอ่ื งอะไรหลาย อยา่ งเพอ่ื เธอขนาดนัน้ ถงึ แมเ้ ธอจะรวู ้ า่ การหลังจากทเ่ี ธอกลบั มาแลว้ ไมย่ อมรับเพอื่ น เกา่ อยา่ งเขามนั เป็ นเรอื่ งทม่ี ากเกนิ ไปหน่อย แตว่ า่ ……ยอมรับ แลว้ มนั จะยังไงกนั ละ่ ? เธอไมใ่ ชน้ อ้ งสะใภเ้ ขา และเขาก็ไมใ่ ชพ่ ใี่ หญข่ องเธออกี ตอ่ ไป แลว้ เธอยงิ่ ไมอ่ ยากจะคบคา้ สมาคมกบั เขาในฐานะของผชู ้ ายและ ผหู ้ ญงิ พอคดิ ไดแ้ บบนี้ หานมจู่ อ่ื ก็ปิดโน๊ตบคุ ้ และหลับตาลงอยา่ ง เหนอ่ื ยลา้ ควรจะนอนไดแ้ ลว้ วันถดั มา หานมจู่ อ่ื พลกิ ตวั และตน่ื ขน้ึ มา ตอนทล่ี มื ตาขน้ึ มานัน้ ก็ พบวา่ หนา้ ผากของเธอมนั เต็มไปดว้ ยเหงอ่ื เมอ่ื คนื เธอฝัน

เพราะวา่ จๆู่ เยห่ ลนิ่ หานก็ปรากฏตวั ขน้ึ ในชวี ติ เธอ เพราะฉะนัน้ ในฝันของเธอก็เลยไมไ่ ดม้ แี คเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ เพยี งเทา่ นัน้ ยังมเี ยห่ ล่ิ นหานเพมิ่ ขนึ้ มาดว้ ย ในฝันนัน้ เยห่ ลน่ิ หานยนื่ มอื มาใหเ้ ธอ นํ้าเสยี งยังคงออ่ นโยนราว กบั สายลมในฤดใู บไมผ้ ลิ “เฉียวเฉียว ไปกบั ฉันเถอะ ไปจากเขาซะ” “เขามแี ตจ่ ะทํารา้ ยเธอ เธอจะคบกบั เขา อยากจะทําผดิ พลาด ซ้ํากบั เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นยงั งัน้ เหรอ? ” “อยา่ ทําลายตวั เองอกี เลย ตอนนัน้ เขาทํากบั เธอแบบนัน้ ตอ่ ไป เขากจ็ ะยังทําแบบนัน้ กบั เธอเหมอื นกนั ถา้ เกดิ วา่ เธอไปกบั ฉัน ฉันจะปกป้องเธอไปตลอดชวี ติ ” ภาพเหตกุ ารณเ์ ปลย่ี นไป บรรยากาศทอ่ี บอนุ่ รอบๆ นัน้ ก็ เปลย่ี นเป็ นมดื มนและดเุ ดอื ดขน้ึ ทนั ที หานมจู่ อ่ื หนั ไปดว้ ยความ หวาดกลวั แลว้ กเ็ ห็นเยโ่ มเ่ ซนิ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ เธอในระยะประชดิ สายตาของเขาเฉยี บคมและลกึ ซง้ึ เหมอื นกบั สตั วป์ ่ าทก่ี ําลังจํา ศลี

“เธอยังคดิ จะหนไี ปไหนอกี ? ในเมอ่ื เธอเป็ นผหู ้ ญงิ ของฉันเยโ่ ม่ เซนิ กต็ อ้ งอยขู่ า้ งฉันไปตลอดชวี ติ ” กลนิ่ อายของความเยอ่ หยง่ิ และเอาแตใ่ จจากรา่ งกายเขาทําให ้ หานมจู่ อ่ื อยากจะวง่ิ หนี แตว่ า่ สง่ิ ไปไดไ้ มก่ ก่ี า้ วก็โดนเยโ่ มเ่ ซนิ จับไวไ้ ด ้ หลงั จากนัน้ ดเู หมอื นเธอจะตกลงไปในเหวทไ่ี มม่ ที ี่ สนิ้ สดุ มแี ตเ่ สยี งแหบแหง้ ของผชู ้ ายคนนัน้ ดงั กอ้ งอยใู่ นหเู ธอ “จะหนตี อนนก้ี ็ไมท่ นั แลว้ ……” แลว้ เธอก็ตน่ื ขน้ึ มาทันที เมอื่ เห็นกบั แสงแดดทส่ี อ่ งเขา้ มาจาก ผา้ มา่ นสขี าว แสงสวา่ งทัว่ ทงั้ หอ้ งพสิ จู นว์ า่ เรอ่ื งทัง้ หมดเมอ่ื กนี้ ้ี มันเป็ นแคฝ่ ันไป และเรอื่ งทเี่ กดิ ขน้ึ ในฝันนัน้ มนั เป็ นแคภ่ าพลวงตา ไมไ่ ดม้ อี ยู่ จรงิ คนื หนงึ่ ผา่ นไปแลว้ หานมจู่ อ่ื นอนยอ้ นกลบั ไปคดิ อกี แป๊ บหนงึ่ ถงึ ไดค้ อ่ ยๆ ลกุ ขนึ้ เดนิ เทา้ เปลา่ ไปเขา้ หอ้ งน้ําเพอื่ ลา้ งหนา้ หวผี ม

พอเธอจัดการทกุ อยา่ งเสร็จ ตอนทห่ี ยบิ โทรศพั ทน์ ัน้ ก็เห็น ขอ้ ความทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ สง่ มาใหเ้ ธอ {จะออกไปไหนก็เรยี กฉัน อยา่ ออกไปไหนม่ัวซว่ั คนเดยี ว} ความอบอนุ่ ในคําพดู ของเขา สง่ ผา่ นเขา้ มาถงึ หวั ใจของหานมจู่ ื่ ออยา่ งรวดเร็ว รมิ ฝี ปากแดงระเรอื่ ของหานมจู่ อื่ คอ่ ยๆ คลย่ี มิ้ ออกมา จากนัน้ ก็ นกึ ถงึ ขอ้ ความทเี่ ยห่ ลน่ิ หานสง่ มาใหเ้ ธอเมอ่ื คนื ได ้ หลงั จากทเ่ี ขาจองรา้ นเรยี บรอ้ ยแลว้ ก็สง่ แผนทใี่ หเ้ ธอ เวลาที่ จะนัดเจอคอื เกา้ โมงเชา้ ตอนนแี้ ปดโมงกวา่ แลว้ เหลอื เวลาอกี แคห่ นง่ึ ชวั่ โมงเอง จะไปเจอเยห่ ลน่ิ หาน หานมจู่ อ่ื ไมเ่ คยคดิ วา่ อยากจะแตง่ หนา้ แตง่ ตวั เพราะฉะนัน้ ก็เลยเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ อยา่ งลวกๆ แตง่ หนา้ บางๆ แลว้ ก็สง่ ขอ้ ความหาเยโ่ มเ่ ซนิ แตว่ า่ ตอนทห่ี ยบิ โทรศพั ทน์ ัน้ กค็ ดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ แลว้ กร็ สู ้ กึ วา่ …… ถา้ เกดิ วา่ เวลานเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ กําลงั พักผอ่ นอยู่ ถา้ เธอสง่ ขอ้ ความไป จะเป็ นการปลกุ ใหเ้ ขาตนื่ รเึ ปลา่ ?

คดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อื่ ก็เกบ็ โทรศพั ท์ ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความหาเขา เธอเปลย่ี นรองเทา้ แลว้ ก็ออกจากบา้ นไป ไมร่ วู ้ า่ เพราะวา่ รสู ้ กึ ผดิ รเึ ปลา่ ตอนทหี่ านมจู่ อื่ ออกจากบา้ นนัน้ เธอชาํ เลอื งมองไปทปี่ ระตฝู ่ังตรงขา้ มอยา่ งไมร่ ตู ้ วั แลว้ ก็ปิด ประตเู บามากๆ ตอนทเ่ี ธอเดนิ มาถงึ หนา้ ลฟิ ตน์ ัน้ หานมจู่ อื่ ถงึ ไดร้ วู ้ า่ ทา่ ทาง ของเธอตอนนเี้ หมอื นขโมยเลย เธอกลัน้ หายใจรอลฟิ ต์ ระหวา่ งนัน้ เธอกงั วลและกลัววา่ จๆู่ เย่ โมเ่ ซนิ จะเปิดประตอู อกมา แตว่ า่ หลังจากเธอเขา้ ลฟิ ตไ์ ปแลว้ ก็ ถอื วา่ เธอไมม่ โี ชค เพราะวา่ กอ่ นหนา้ นเ้ี คยเกดิ เหตกุ ารณท์ เ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ รอเธออยทู่ ชี่ นั้ ลา่ ง เพราะฉะนัน้ หานมจู่ อ่ื กก็ งั วลวา่ จะเจอเยโ่ มเ่ ซนิ ทชี่ นั้ หนง่ึ จนถงึ ตอนทเ่ี ธอเดนิ ออกมานอกชมุ ชน ขน้ึ แท็กซ่ี กไ็ มไ่ ดเ้ จอเย่ โมเ่ ซนิ หานมจู่ อ่ื ถงึ ไดถ้ อนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก ดเู หมอื นวา่ เขาจะกําลงั นอนอยจู่ รงิ ๆ

หานมจู่ อ่ื หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดอู นิ เทอรเ์ ฟซวแี ชทของเยโ่ มเ่ ซนิ ทันใดนัน้ สหี นา้ ของเธอก็เปลย่ี นไปทนั ที ทําไมเธอถงึ แครเ์ ขาขนาดนด้ี ว้ ย? ตอ่ ใหเ้ ธอออกมาขา้ งนอก จรงิ ๆ แตก่ ็เพราะวา่ เธอจะคยุ เรอื่ งงาน แลว้ อกี อยา่ งตอ่ ใหม้ ัน ไมใ่ ชเ่ รอื่ งงาน มนั กเ็ ป็ นเสรภี าพสว่ นบคุ คลของเธอ ทําไมเธอตอ้ งกลัววา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะจับไดด้ ว้ ย? พอคดิ ไดแ้ บบนี้ หานมจู่ อื่ ก็เลยเกบ็ โทรศพั ทเ์ ขา้ กระเป๋ าไป น่าจะเพราะวา่ ชว่ งนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ ดกี บั เธอมากจรงิ ๆ เลยทําใหเ้ ธอ เกดิ ความเคยชนิ เธอตอ้ งเปลย่ี นความเคยชนิ นไี้ ปใหไ้ ด ้ เพราะวา่ เป็ นวนั หยดุ สดุ สปั ดาห์ ดงั นัน้ เวลานรี้ ถกเ็ ลยไมเ่ ยอะ แตว่ า่ ก็ไมไ่ ดถ้ อื วา่ นอ้ ยมาก ระหวา่ งเธอรอไฟแดงนานมาก ตอนทไี่ ปถงึ สถานทน่ี ัดนัน้ หานมจู่ อ่ื เกอื บจะสายเขา้ ใหแ้ ลว้ โชคดที เี่ ธอออกมากอ่ นเวลา หลังจากเขา้ ไปในรา้ นกาแฟแลว้ นัน้ หานมจู่ อ่ื กเ็ ห็นรา่ งทคี่ นุ ้ เคย น่ังอยใู่ นมมุ ไกลๆ

พอเห็นเธอ รา่ งนัน้ ก็ลกุ ขน้ึ รา่ งกายทซี่ บู ผอมออ่ นโยนราวกบั หยก ใบหนา้ ของเขามรี อยยมิ้ พรอ้ มกบั โบกมอื ใหเ้ ธอ ตอนท่ี 591นายวางแผนมาหมดแลว้ ใชไ่ หม เจอเยห่ ลน่ิ หานอกี ครัง้ แลว้ ไมค่ ดิ เลยวา่ จะเป็ นเหตกุ ารณแ์ บบนี้ หานมจู่ อ่ื มองไปทใี่ บหนา้ ที่ ยงั คงออ่ นโยนทอี่ ยไู่ กลๆ รอยยม้ิ จางๆ ในแววตาของเขาทําให ้ เธอเกดิ ภาพลวงตาเหมอื นกบั อยอู่ กี โลกหนงึ่ หานมจู่ อ่ื เมม้ รมิ ฝี ปากทแ่ี ดงระเรอื่ ของตวั เอง หลงั จากนัน้ กเ็ ดนิ เขา้ ไป ไมว่ า่ จะเป็ นหา้ ปีกอ่ น หรอื วา่ หา้ ปีหลงั เยห่ ลน่ิ หานก็ยงั คงเป็ น สภุ าพบรุ ษุ และออ่ นโยน พอเธอเดนิ ใกลเ้ ขา้ ไป เขากเ็ ดนิ ออ้ มโตะ๊ มาดงึ เกา้ อใี้ หเ้ ธอ แลว้ พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทอ่ี อ่ นโยน “นั่งส”ิ

“ขอบคณุ ” หลงั จากเอย่ ขอบคณุ เขาแลว้ หานมจู่ อ่ื ถงึ ไดน้ ่ังลง พนักงานเดนิ เขา้ มา หลงั จากสอบถามวา่ พวกเขาจะดมื่ อะไร ก็ หยบิ เมนูแลว้ ก็เดนิ ออกไป สายตาของเยห่ ลน่ิ หานมองมาทใ่ี บหนา้ ของเธอดว้ ยสายตาที่ ออ่ นโยน แลว้ พดู เบาๆ วา่ “ฉันกน็ กึ วา่ เธอจะไมย่ อมมาเจอฉันซะอกี ” หานมจู่ อื่ หยดุ ไปครหู่ นง่ึ มองใบหนา้ ทเ่ี งยี บสงบและสงา่ งาม ราวกบั ลมของเขา เมอื่ เปรยี บเทยี บกบั เรอื่ งทเี่ ขาแอบทําแลว้ นัน้ เธอกอ็ ดรสู ้ กึ เยย้ หยนั ไมไ่ ด ้ ดงั นัน้ รมิ ฝี ปากสแี ดงของเธอกค็ ล่ี ยมิ้ ทเ่ี ยาะเยย้ ออกมา พรอ้ มกบั พดู เชงิ ประชดประชนั “ถา้ เกดิ วา่ ฉันไมย่ อมเจอนาย ประธานเยห่ ลน่ิ หานกม็ วี ธิ บี งั คบั ใหฉ้ ันตดิ ตอ่ นายมาเองอยไู่ ดไ้ มใ่ ชเ่ หรอ? ” คําวา่ ประธานเยห่ ลน่ิ หาน รอยยม้ิ ทมี่ มุ ปากของเยห่ ลน่ิ หานก็ จางลงไปเยอะ สายตาทเ่ี ขามองหานมจู่ อ่ื นัน้ ดไู มม่ ที างเลยี่ ง

“ทําไม? ตอนนเ้ี ธอเห็นวา่ ฉันเป็ นศตั รขู นาดนัน้ เลยงัน้ เหรอ? ฉัน ทําผดิ อะไรไปงัน้ เหรอ? ” “เป็ นศตั ร?ู ” หานมจู่ อื่ ยมิ้ “นายคดิ วา่ ฉันเห็นนายเป็ นศัตรตู รงไหน? ” “ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดเ้ ห็นเป็ นศตั รู แลว้ ทําไมเธอถงึ ไมย่ อมรับวา่ ฉัน เป็ นเพอ่ื น? ทําไม……ถงึ ไดเ้ รยี กฉันวา่ ประธานเยห่ ลน่ิ หานอยา่ ง หา่ งเหนิ แบบนด้ี ว้ ย? ” หานมจู่ อื่ มองเขา ไมพ่ ดู อะไร แตว่ า่ เห็นไดช้ ดั วา่ รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของทงั้ สองคนหายไปแลว้ เยห่ ลนิ่ หานมองเธออยนู่ าน สดุ ทา้ ยกย็ อมแพอ้ ยา่ งไมม่ ที าง เลยี่ ง เขาถอนหายใจออกมา “เฉียวเฉยี ว อยา่ ทํากบั ฉันแบบน้ี แลว้ ฉันเคยบอกเธอแลว้ ไง วา่ ฉันไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย” “ถา้ ยังงัน้ นายตอ้ งการอะไร? ” หานมจู่ จื่ อ้ งหนา้ เขานง่ิ “ถา้ เกดิ วา่ นายไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย กค็ วรจะไมท่ ําอะไรเลยไมใ่ ชเ่ หรอ? ผจู ้ ัดการอี้ รวมถงึ สญั ญาฉบบั นัน้ นายวางแผนมาหมดแลว้ ใช่ ไหม? ”

พอไดย้ นิ ประโยคน้ี เยห่ ลนิ่ หานกถ็ อนหายใจออกมาอยา่ งแรง อกี ครัง้ “ดแู ลว้ ในสายตาเธอ พใี่ หญเ่ ป็ นคนเลวรอ้ ยเปอรเ์ ซน็ ตเ์ ลยสนิ ะ” พใ่ี หญ…่ … คําเรยี กนฟ้ี ังแลว้ ดหู า่ งไกลมาก หานมจู่ อ่ื ตะลงึ ไปชว่ั ขณะ แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยน้ําเสยี งเย็นชา “ฉันกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดเ้ ป็ นสามภี รรยา กนั แลว้ นายกไ็ มใ่ ชพ่ ฉี่ ันแลว้ ” “ในทสี่ ดุ เธอก็ยอมรับแลว้ วา่ ฉันไมใ่ ชพ่ เี่ ธอ” เยห่ ลนิ่ หานคอ่ ยๆ คลย่ี มิ้ ออกมา “เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นฉันไมอ่ ยากใหเ้ ธอเรยี กฉันวา่ พี่ แต่ วา่ เธอก็ไมย่ อม แตว่ า่ ตอนนห้ี ลังจากผา่ นมาหา้ ปี แมแ้ ตค่ ําวา่ พี่ เธอก็ไมย่ อมเรยี กฉันแลว้ แตว่ า่ ทําไมฉันถงึ ไดร้ วู ้ า่ เศรา้ มาก กวา่ เดมิ กนั นะ? ” หานมจู่ อ่ื ：“……” “พดู ตามตรง ทอ่ี เ้ี ทยี นไปคยุ กบั เธอเรอื่ งสญั ญา ฉันไมร่ เู ้ รอ่ื ง เลย ฉันรหู ้ ลังจากทเ่ี ขามารายงาน วา่ ฝ่ ายทจี่ ะรว่ มงานดว้ ยก็คอื เธอ”

ประโยคน้ี เยห่ ลน่ิ หานพดู ดว้ ยความจรงิ ใจมาก นํ้าเสยี งกจ็ รงิ จัง มากเชน่ กนั สหี นา้ และแววตาของเขาไมไ่ ดเ้ หมอื นวา่ กําลงั โกหกอยเู่ ลย แตว่ า่ หานมจู่ อื่ ไมค่ อ่ ยอยากจะเชอื่ เขาเทา่ ไหร่ เธอรสู ้ กึ วา่ เรอ่ื งนมี้ นั ไมไ่ ดบ้ งั เอญิ ขนาดนัน้ จะเป็ นไปไดย้ งั ไงที่ เขาจะรหู ้ ลังจากไดร้ ับการรายงาน? ถา้ เกดิ วา่ รหู ้ ลังจากทไี่ ดร้ ับรายงานจรงิ ถา้ ยงั งัน้ ……ทา่ ทางของ อเ้ี ทยี นทมี่ ตี อ่ เธอนัน้ มันคอื เรอ่ื งอะไรกนั ? แน่นอนวา่ เธอไมไ่ ดพ้ ดู อะไรพวกนอ้ี อกมา เยห่ ลน่ิ หานกลับยม้ิ แลว้ กพ็ ดู เบาๆ วา่ “พอแลว้ ในเมอื่ พวกเรามาเจอกนั ก็ไมค่ วรจะ พดู เรอ่ื งทไ่ี มม่ คี วามสขุ สิ วนั นเ้ี ธอยอมมาเจอฉัน ฉันดใี จมาก เลยนะ” หานมจู่ อื่ เมม้ รมิ ฝี ปากของเธอ ไมไ่ ดต้ อบอะไรเขา “ถา้ เกดิ วา่ เธอไมย่ อมเรยี กฉันวา่ พลี่ ะ่ ก็ กเ็ ลยชอ่ื ฉันก็ได ้ อยา่ เรยี กวา่ ประธานเยห่ ลนิ่ หานเลย” เรยี กชอื่ เขางัน้ เหรอ? หานมจู่ อื่ ขมวดควิ้ แน่น “ประธานเยห่ ล่ิ นหาน นมี่ นั ไมค่ อ่ ยเหมาะสมเทา่ ไหรห่ รอกมัง้ ? ทจ่ี รงิ ทฉ่ี ันมาใน วนั น้ี จดุ ประสงคม์ แี คเ่ รอ่ื งเดยี วเทา่ นัน้ ”

“ฉันร”ู ้ เยห่ ลนิ่ หานคอ่ ยๆ คลยี่ ม้ิ ออกมา “เธออยากจะยกเลกิ สญั ญา” หานมจู่ อ่ื องึ้ ไป เงยหนา้ มองหนา้ เขา “เหมอื นกบั วา่ นายจะรทู ้ กุ อยา่ งเลยสนิ ะ” “เฉียวเฉยี ว……” “ประธานเยห่ ลน่ิ หาน”หานมจู่ อื่ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะตดั บทเขา แลว้ พยายามกลนั้ ความโกรธไวใ้ นใจ “ฉันนามสกลุ หาน ชอ่ื วา่ มจู่ อื่ ตอ่ ไปนายจะเรยี กฉันวา่ คณุ หานก็ได ้ หรอื วา่ เรยี กชอื่ เต็มของ ฉัน” เยห่ ลน่ิ หานจอ้ งมองไปทเ่ี ธอ รอยยม้ิ ทอี่ อ่ นโยนบนใบหนา้ ของ เขายงั คงไมห่ ายใจ หลังจากนัน้ เขากเ็ รยี กออกมาเบาๆ “ก็ได ้ มจู่ อ่ื ” หานมจู่ อื่ ：“……” คนๆ นี้ ฟังในสงิ่ ทเ่ี ธอพดู ไมเ่ ขา้ ใจหรอื ยงั ไงกนั ? ใหเ้ รยี กชอื่ เต็มของเธอ ไมไ่ ดใ้ หเ้ รยี กมจู่ อื่ อยา่ งสนทิ สนมสกั หน่อย!

“สําหรับเรอื่ งสญั ญา ทัง้ สองบรษิ ัทไดเ้ ซน็ ตไ์ ปเรยี บรอ้ ยแลว้ มนั ไมส่ ามารถยกเลกิ ได ้ ฉันเขา้ ใจวา่ เธอคดิ อะไร แตว่ า่ นม่ี ัน เกย่ี วขอ้ งกบั ผลประโยชนข์ องบรษิ ัทเธอนะ” พอไดย้ นิ แบบน้ี หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ โกรธเล็กนอ้ ย เยห่ ลน่ิ หานก็ไดแ้ ตย่ มิ้ บางๆ “แลว้ อกี อยา่ ง ฉันก็ไมไ่ ดจ้ งใจปกปิดตวั ตนของตวั เองดว้ ย มจู่ อื่ ครัง้ นเี้ ธอประมาทเอง” คําพดู นท้ี ําใหห้ านมจู่ อื่ โกรธจนกดั ฟันกรอก แตเ่ ธอก็พบวา่ ไมม่ ี อะไรทเ่ี ธอสามารถพดู ไดเ้ ลย เขาพดู ไมผ่ ดิ เยห่ ลน่ิ หานไมไ่ ด ้ ปกปิดตวั ตนของตวั เอง ถา้ เกดิ วา่ ตอนแรกเสยี่ วเหยยี น ระมดั ระวงั มากกวา่ น้ี แลว้ เธอเองก็ระวงั มากกวา่ นี้ ก็ตอ้ งรู ้ แน่นอนวา่ ใครเป็ นคนจดทะเบยี นเปิดบรษิ ัทบรษิ ัทแอลที ดงั นัน้ ในทา้ ยทสี่ ดุ ……ก็ตอ้ งโทษตวั เธอเอง พอคดิ ไดแ้ บบนี้ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แตว่ า่ ยงั คงพดู อะไรไม่ ออก “มจู่ อ่ื ฉันไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ยจรงิ ๆ นะ”

“เยห่ ลนิ่ หาน” หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขนึ้ มองเขา นเี่ ป็ นครัง้ แรกท่ี เรยี กชอ่ื เขาอยา่ งเป็ นทางการ “ฉันไมส่ นใจหรอกนะวา่ ระหวา่ ง พวกนายสองพน่ี อ้ งมปี มอะไรกนั แตว่ า่ หา้ ปีตอ่ จากนี้ ฉันไม่ อยากจะเป็ นเหยอื่ ของการตอ่ สรู ้ ะหวา่ งพวกนายทงั้ สองคน? ” “การตอ่ สู ้ เหยอ่ื ? ” สดุ ทา้ ยเยห่ ลนิ่ หานกอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะขมวดควิ้ ออกมา “ใครบอกวา่ เธอเป็ นเหยอื่ กนั ? เธอคดิ แบบนงี้ ัน้ เหรอ? ” “ไมง่ ัน้ จะอะไรละ่ ? นายคงไมไ่ ดค้ ดิ วา่ ฉันเป็ นเด็กสองสามขวบ หรอกใชไ่ หม? คงไมค่ ดิ วา่ ฉันจะเชอ่ื คําพดู ของนายงา่ ยๆ แบบ นัน้ หรอกใชไ่ หม? ” “มจู่ อ่ื ทเี่ ธอพดู แบบนี้ แสดงวา่ ไมไ่ ดม้ ่ันใจในบรษิ ัททตี่ วั เอง เปิดงัน้ เหรอ? รสู ้ กึ วา่ ……เงอื่ นไขของบรษิ ัทเธอไมไ่ ดด้ จี นทํา ใหผ้ บู ้ รหิ ารชนั้ สงู ของบรษิ ัทแอลทเ่ี ป็ นคนตดิ ตอ่ เธอเพราะ อยากจะรว่ มงานดว้ ย? ” พอไดย้ นิ ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื กห็ ยดุ ชะงัก ไมพ่ ดู ไมไ่ ดว้ า่ เยห่ ลนิ่ หานเป็ นมอื หนง่ึ ในการเจรจาจรงิ ๆ สามารถคอ่ ยๆ นําเธอไปสรู่ ะดบั อน่ื ๆ ทําใหเ้ ธอไมส่ ามารถทจี่ ะ โตแ้ ยง้ เขาได ้

เหมอื นกบั เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นทเ่ี ขาเอาเงนิ ใหเ้ ธอสามแสน ถงึ แมว้ า่ หลังจากนัน้ หานมจู่ อ่ื จะใหห้ านชงิ เอาเงนิ คนื ใหเ้ ขาแลว้ แตว่ า่ การกระทําของหานชงิ ในตอนนัน้ ……มันทําใหค้ ณุ ไมม่ ที างทจี่ ะ ปฏเิ สธเขาไดเ้ ลย “ม่นั ใจในตวั เองหน่อยส”ิ เยห่ ลน่ิ หานคลยี่ ม้ิ ออกมาเบาๆ ยนื่ แขนออกไป อยากจะลบู หวั เธอ การกระทําแบบนี้ มันเหมอื นกบั เมอื่ กอ่ นเลย หานมจู่ อ่ื มองเขายนื่ มอื มาอยา่ งองึ้ ๆ หลังจากนัน้ กว็ างไว ้ ดา้ นหลังศรี ษะของเธอ พรอ้ มกบั ลบู เบาๆ “เขา้ ใจไหม? ” หานมจู่ อ่ื ดงึ สตกิ ลับมา เอนหวั ไปดา้ นหลงั แลว้ กข็ มวดคว้ิ พรอ้ ม กบั มองฝ่ ายตรงขา้ ม เยห่ ลนิ่ หานยมิ้ ใหเ้ ธอดว้ ยรอยยม้ิ ทไี่ มม่ ี อนั ตราย ทําใหเ้ ธอไมส่ ามารถแมแ้ ตแ่ สดงอารมณ์โกรธของ ตวั เองได ้

แตว่ า่ ยงิ่ เป็ นแบบน้ี หานมจู่ อื่ ยง่ิ รสู ้ กึ เหมอื นมกี องไฟสมุ อยใู่ นอก ของเธอ อยากจะระเบดิ แตก่ ร็ ะเบดิ ไมไ่ ด ้ มนั ทําใหเ้ ธอทกุ ขใ์ จ อยา่ งมาก เธอกดั ฟันแน่น แลว้ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งทด่ี รุ า้ ย “พดู ไดน้ ่าฟังมาก เรอ่ื งเมอื่ ตอนนัน้ ฉันไมเ่ ชอ่ื วา่ ไมใ่ ชฝ่ ี มอื นาย” เยห่ ลน่ิ หานอง้ึ ไป “เรอื่ งไหนเหรอ? ” “ประธานเยห่ ลน่ิ หานนชี่ า่ งขลี้ มื จรงิ ๆ ตวั เองกํากบั ละครเรอ่ื ง ไหน กจ็ ําไมไ่ ดแ้ ลว้ งัน้ เหรอ? ” ตอนที่ 592 ไมอ่ ยากจะเป็ นเหยอื่ เยห่ ลน่ิ หานเมม้ ปากแน่น แลว้ ก็มองเธอเงยี บๆ เหมอื นกบั วา่ กําลังไตรต่ รองอะไรอยู่ ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เขาถงึ ไดพ้ ดู ดว้ ยเสยี งเรยี บวา่ “ไมใ่ ชว่ า่ ความจํา ไมด่ ี แตว่ า่ ฉันไมเ่ คยโกหกเธอตา่ งหาก เธอพดู ถงึ เรอ่ื งไหนงัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื เตอื นดว้ ยน้ําเสยี งทเ่ี ย็นชา

“ก็ทจ่ี ัดฉากงานเลย้ี งเมอ่ื ปีนัน้ ไง ไมใ่ ชฝ่ ี มอื นายงัน้ เหรอ? ” ถา้ เกดิ วา่ ไมใ่ ชเ่ พราะงานเลยี้ งในครัง้ นัน้ ระหวา่ งเธอกบั เยโ่ มเ่ ซนิ จะมเี รอ่ื งเขา้ ใจผดิ กนั ใหญโ่ ตขนาดนัน้ ไดย้ งั ไง? ถงึ แมเ้ ธอจะรวู ้ า่ หากทัง้ สองคนมคี วามเชอื่ ใจกนั ก็จะไมม่ ที าง เกดิ เรอ่ื งแบบนขี้ นึ้ แตว่ า่ หานมจู่ อื่ จะไมไ่ ปสงสยั เยห่ ลน่ิ หานไดย้ ังไงกนั ละ่ ? ยงั ไงซะ ตอนนัน้ นายทา่ นอยากใหเ้ ธอคอยจับตามองเยห่ ล่ิ นหาน แลว้ อกี อยา่ งตอนนัน้ เยห่ ลนิ่ หานเยห่ ลน่ิ หานก็อยทู่ น่ี ่ัน เหมอื นกนั เพราะฉะนัน้ เธอไมก่ ลา้ เชอ่ื หรอกวา่ เขาจะบรสิ ทุ ธิ์ ขนาดนัน้ เยห่ ลนิ่ หานองึ้ ไป เหมอื นกบั ไมก่ ลา้ จะเชอ่ื ยงั ไงยงั งัน้ ดวงตาทอี่ อ่ นโยนราวกบั น้ํา เต็มไปดว้ ยความประหลาดใจ หลงั จากนัน้ กม็ สี หี นา้ ทเ่ี จ็บปวด สดุ ทา้ ย เขากก็ ม้ หนา้ ลง แลว้ กห็ วั เราะเยาะตวั เองแบบขมขนื่ พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ “ทแ่ี ทเ้ ธอกค็ ดิ แบบนน้ี เ่ี อง”

“ฉันคดิ แบบนมี้ าตลอด”หานมจู่ อื่ มองเขา “ดงั นัน้ ตอนนย้ี กเลกิ สญั ญาไดร้ ยึ ัง? ไมว่ า่ จดุ ประสงคข์ องนายจะคอื อะไร ไมว่ า่ จะ เป็ นหา้ ปีกอ่ นหรอื หา้ ปีหลงั จากนี้ ฉันกไ็ มอ่ ยากจะกลายเป็ น เหยอ่ื ของพวกนายอกี แลว้ ” เยห่ ลนิ่ หานคอ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ มา ทนั ใดนัน้ ก็จับมอื ของเธอที่ วางอยบู่ นโตะ๊ หานมจู่ อ่ื ผงะไปเมอื่ สมั ผัสกบั ฝ่ ามอื ทอี่ อ่ นโยน ของเขา จติ ใตส้ ํานกึ สงั่ ใหเ้ ธอดงึ มอื กลบั แตว่ า่ เยห่ ลนิ่ หานเพมิ่ แรก จับมอื เธอไวแ้ น่นยงิ่ กวา่ เดมิ ดวงตาสี ดําจอ้ งเธออยา่ งไมไ่ ดร้ สู ้ กึ โกรธ ความออ่ นโยนกอ่ นหนา้ นไ้ี ดห้ ายไปแลว้ ตอนนดี้ วงตาของเขา ถกู แทนทด่ี ว้ ยความเศรา้ โศกแทน “เธอบอกวา่ ฉันเป็ นคนจัดฉากขนึ้ มา หรอื วา่ ……อบุ ตั เิ หตทุ าง รถยนตเ์ มอ่ื ตอนนัน้ ฉันก็เป็ นคนจัดฉากยังงัน้ เหรอ? ” เดมิ ทหี านมจู่ อ่ื กอ็ ยากจะขดั ขนื แตพ่ อไดย้ นิ ประโยคนี้ การ กระทําและเรย่ี วแรงทัง้ หมดของเธอกห็ ายไปในทันที น่ังองึ้ อยู่ แบบนัน้

พอนกึ ถงึ อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตเ์ มอื่ ตอนนัน้ หานมจู่ อ่ื กห็ นา้ ซดี เล็กนอ้ ย รมิ ฝี ปากเปิดออกเล็กนอ้ ย มองหนา้ เยห่ ลน่ิ หานแตพ่ ดู อะไรไมอ่ อกเลยแมแ้ ตป่ ระโยคเดยี ว แน่นอนวา่ เธอ……ไมม่ ที างคดิ วา่ อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตใ์ นครัง้ นัน้ เป็ นฝี มอื ของเขา อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตน์ ัน้ มนั เป็ นเหตสุ ดุ วสิ ยั แตว่ า่ แลว้ เรอ่ื งกอ่ น หนา้ นัน้ ละ่ ? ทันใดนัน้ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ วา่ เมอื่ กนี้ สี้ ง่ิ ทเี่ ธอพดู มันเกนิ ไปหน่อย ยังไงซะตอนนัน้ เขายงั เสยี่ งชวี ติ ของตวั เองเพอื่ ปกป้องเธอ ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ เี ขาละ่ ก็ เธอกค็ งบาดเจ็บหนักไปแลว้ พอคดิ ไดแ้ บบนแี้ ลว้ หานมจู่ อื่ กก็ ม้ หนา้ ลง “ขอโทษ คอื วา่ ฉัน……” “ชา่ งเถอะ” เยห่ ลนิ่ หานตดั บทเธอ แลว้ ก็คอ่ ยๆ คลยี่ ม้ิ ออกมา “เธอก็รู ้ ไมว่ า่ เธอจะพดู หรอื วา่ ทําอะไร ฉันก็ไมม่ วี ันวา่ เธอ หรอก”

หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ ก็มองหนา้ เขาดว้ ยสายตาที่ เจ็บปวด กเ็ พราะวา่ เขาเป็ นแบบน้ี หานมจู่ อ่ื ก็เลยไมอ่ ยากจะรจู ้ ักเขา เพราะไมว่ า่ เธอจะพดู อะไรกบั เขาแรงเกนิ ไปแคไ่ หน เขากจ็ ะไม่ สนใจ แลว้ กจ็ ะใหอ้ ภัยเธอ หานมจู่ อ่ื รบี ลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ กพ็ ดู ดว้ ยน้ําเสยี งทเี่ ย็นชา “นายอยา่ เอาแตเ่ ป็ นแบบนสี้ ิ ฉันพดู กบั นายแบบนัน้ นายไมโ่ กรธฉันเลยรึ ไง? หรอื วา่ เพราะนายคดิ วา่ ถา้ เกดิ วา่ นายไมโ่ กรธ แลว้ ฉันจะ รสู ้ กึ ผดิ งัน้ เหรอ? ถา้ ยงั งัน้ นายกค็ งตอ้ งผดิ หวังแลว้ แหละ ขอ โทษดว้ ยนะแตว่ า่ ฉันตอ้ งไปแลว้ ” พอพดู จบ หานมจู่ อ่ื กล็ กุ ขน้ึ เดนิ ออกไป สหี นา้ ของเยห่ ลน่ิ หานเปลย่ี นไป ลกุ ขน้ึ และตามเธอไป “เฉยี วเฉยี ว……” “อยา่ เรยี กฉันวา่ เฉยี วเฉียว！”

“มจู่ อ่ื ฉันไมใ่ ชค่ นแบบทเ่ี ธอคดิ นะ ตอนนัน้ ……ไมว่ า่ เธอจะคดิ ยังไง แตว่ า่ ฉันทําพลาดไปจรงิ ๆ สง่ิ ทฉี่ ันอยากจะทําตอนน้ี ก็ คอื ชดเชยสง่ิ ทเี่ คยทําใหเ้ ธอเจ็บ” ความเจ็บปวดเมอื่ ตอนนัน้ ….. “ไมต่ อ้ งหรอก ยงั ไงตอนนม้ี นั ก็ผา่ นมาหา้ ปีแลว้ มนั เป็ นในแบบ ทม่ี นั ควรจะเป็ นแลว้ ตราบใดทพ่ี วกเราไมต่ อ้ งเจอกนั อกี ฉันก็ จะไมโ่ ทษนายอกี แลว้ ” เยห่ ลน่ิ หานจอ้ งหนา้ เธอนงิ่ “แลว้ ถา้ เกดิ วา่ ฉันอยากจะเจอเธอใหไ้ ดล้ ะ่ ? ” หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขนึ้ มา มองหนา้ เขาอยา่ งประหลาดใจ ในตอนนเี้ อง สหี นา้ ของเยห่ ลนิ่ หานกด็ จู รงิ จัง หานมจู่ อื่ องึ้ อยคู่ รู่ หนง่ึ แลว้ ก็สะบดั มอื เขาออก พรอ้ มกบั เมม้ รมิ ฝี ปากสแี ดงระเรอ่ื ของเธอ “ฉันยงั มธี รุ ะตอ่ ไปกอ่ นนะ”

เธอหนั หลังออกมาทนั ที เยห่ ลน่ิ หานมองแผน่ หลังทผี่ อมบาง ของเธอ คอทย่ี าวเรยี ว และดวงตาของเขาก็ฉายประกายความ น่ากลวั ขนึ้ มา กอ่ นทเี่ ขาจะตอบสนอง คําพดู กไ็ ดอ้ อกมาจาก “เด็กคนนัน้ เป็ นลกู ของโมเ่ ซนิ ใชไ่ หม? ” เทา้ ของหานมจู่ อ่ื ทก่ี าํ ลงั จะกา้ วออกไปหยดุ นง่ิ เธอยนื อยทู่ เี่ ดมิ รสู ้ กึ เหมอื นตกลงไปในถํ้านํ้าแข็ง ผา่ นไปนานกวา่ เธอหนั หนา้ กลับมา เยห่ ลน่ิ หานกา้ วขนึ้ มาดา้ นหนา้ เสยี งของเขาเย็นราวกบั น้ํา “เธอไมอ่ ยากจะรจู ้ ักกบั ฉัน ก็เพราะวา่ ทซ่ี ปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ตวนั นัน้ ฉันไดเ้ ห็นหนา้ ตาของเด็กคนนัน้ กบั ตาตวั เอง หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ เหมอื นจะหายใจไมอ่ อกแลว้ สามารถเห็นไดด้ ว้ ย ตาเปลา่ วา่ เลอื ดบนหนา้ ของเธอซดี ลงทนั ที เสยี งกส็ น่ั “นายคดิ จะทําอะไร? ” “มจู่ อ่ื ฉันเคยบอกแลว้ วา่ ฉันไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย เธอตอ้ งเชอื่ ฉัน นะ”

“แลว้ นายจะพดู เรอ่ื งนข้ี น้ึ มาทําไม? ” หานมจู่ อื่ มองเขาพรอ้ ม กบั พดู ดว้ ยเสยี งสนั่ “นายเอาแตพ่ ดู วา่ นายไมไ่ ดม้ เี จตนารา้ ย แตว่ า่ สงิ่ ทนี่ ายทํา สงิ่ ทนี่ ายพดู ……มันหมายความวา่ ยังไงกนั ? ” พอเห็นวา่ เธอตกใจ หนา้ กบั ปากซดี เยห่ ลนิ่ หานกเ็ หมอื นได ้ ยนื ยันในสงิ่ ทต่ี วั เองไดค้ าดเดา เขายน่ื มอื ไปจับผมทหี่ ลน่ มา ขา้ งแกม้ ของหานมจู่ อ่ื อยา่ งปวดใจ จากนัน้ ก็ชว่ ยเอาผมทดั หใู ห ้ เธออยา่ งอดไมไ่ ด ้ ตอนทน่ี วิ้ กลางของเขาเผลอสมั ผัสกบั ผวิ ที่ ออ่ นโยนตรงหขู องเธอนัน้ มอื กห็ ยดุ ลงแลว้ หานมจู่ อื่ ก็หนั หนา้ หนไี ปทางอน่ื ถอยหลังมากา้ วหนงึ่ เพอ่ื รักษาระยะหา่ ง สายตาของเยห่ ลน่ิ หายเต็มไปดว้ ยความเจ็บปวด เขาพดู ดว้ ย นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ “ตอ่ ใหฉ้ ันตอ้ งมอบชวี ติ ของตวั เองใหเ้ ธอ ฉันก็ ไมม่ วี นั ทําเรอ่ื งทม่ี นั จะทํารา้ ยเธอไดเ้ ด็ดขาด โมเ่ ซนิ ยังไมร่ ใู ้ ช่ ไหมวา่ เด็กคนนเี้ ป็ นลกู ของเขา? เพราะฉะนัน้ เธอก็เลยกลวั วา่ ฉันจะเลา่ เรอ่ื งนใี้ หเ้ ขาฟัง หรอื วา่ ……เธอคดิ วา่ ตวั เองเป็ นเหยอ่ื ของการตอ่ สรู ้ ะหวา่ งฉันกบั เขา ก็เลยกลัว ใชไ่ หม? ” ดมี าก ประโยคนพ้ี ดู ตรงกบั สงิ่ ทเี่ ธอคดิ เลย หานมจู่ อ่ื มองเขาดว้ ยสายตาทคี่ ลมุ เครอื ถา้ เกดิ วา่ เขาไมไ่ ดม้ ี แผนการอะไรในใจ แลว้ เขาจะรอู ้ ยา่ งชดั เจนขนาดนไ้ี ดย้ ังไง?

“ถา้ เกดิ วา่ เธอกงั วลเรอ่ื งน้ี งัน้ ฉันก็รับประกนั กบั เธอไดเ้ ลยวา่ เวน้ แตว่ า่ ฉันจะตายไป ฉันกจ็ ะไมม่ วี นั ทําเรอ่ื งทไ่ี มด่ กี บั เธอ แน่นอน” พอเห็นวา่ เธอไมเ่ ชอื่ เยห่ ลนิ่ หานก็พดู อกี ครัง้ “ฉันสาบาน ถา้ เกดิ วา่ ฉัน……” “พอแลว้ ” หานมจู่ อ่ื ตดั บทเขา พรอ้ มกบั หลบั ตาลงอยา่ งเหนอ่ื ย ลา้ และพดู อยา่ งออ่ นแอวา่ “นายไมต่ อ้ งสาบานกบั ฉันหรอก ฉัน รวู ้ า่ นายเป็ นคนใหค้ วามสําคญั กบั คํามนั่ สญั ญา เอาเป็ นวา่ ฉันรู ้ แลว้ ” ดวงตาทเี่ ศรา้ หมองของเยห่ ลน่ิ หานคอ่ ยๆ คลค่ี ลาย “ถา้ ยังงัน้ เธอยอมเจอฉันในฐานะเพอื่ นเกา่ แลว้ ใชไ่ หม? ” หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยเต็มใจ แตว่ า่ ก็ไมม่ ที างเลย่ี ง เธอเลยทําได ้ แคถ่ อนหายใจออกมา “ในเมอ่ื นายพดู ขนาดนแี้ ลว้ ฉันจะยงั ทําอะไรไดอ้ กี ละ่ ? ถอื วา่ ฉันแพแ้ ลว้ ” ในทสี่ ดุ ใบหนา้ ของเยห่ ลนิ่ หานก็มรี อยยมิ้ ขน้ึ มา กลับมาเป็ น ใบหนา้ ทอี่ อ่ นโยนและละมนุ ละไมเหมอื นเดมิ

“ถา้ ยงั งัน้ ก็ถอื วา่ ตกลงแลว้ นะ ตอ่ ไปเธอกค็ อื หนุ ้ สว่ นในการ ทํางานของฉัน และ……ก็เป็ นเพอื่ น” เธอยงั จะพดู อะไรไดอ้ กี ละ่ ทําไดแ้ คพ่ ยกั หนา้ เทา่ นัน้ “ถา้ ยังงัน้ กก็ ลบั ไปดมื่ กาแฟกนั ตอ่ ดไี หม? ฉันยังมเี รอื่ งเกย่ี วกบั งานอกี นดิ หน่อยทอ่ี ยากจะอธบิ ายกบั เธอเพม่ิ เตมิ ? ” “ได”้ หานมจู่ อื่ กบั เยห่ ลน่ิ หานกลบั ไปนั่งทเ่ี ดมิ หลงั จากทท่ี งั้ สองคน น่ังลงก็คยุ กนั เกยี่ วกบั เรอ่ื งงาน แลว้ เยห่ ลน่ิ หานกถ็ ามเธอ เกยี่ วกบั หลายปีมานท้ี เ่ี ธออยทู่ เ่ี มอื งนอกอกี ดว้ ย เธอพยายามจะหลกี เลย่ี งเรอ่ื งสําคญั ๆ แลว้ กต็ อบแคบ่ างขอ้ เทา่ นัน้ พอเห็นวา่ เวลาเหลอื ไมเ่ ยอะแลว้ เธอก็เตรยี มจะบอกลา เยห่ ลน่ิ หาน ถา้ เกดิ วา่ นานกวา่ น้ี เดาสา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งตนื่ แลว้ แน่ๆ ตอนนเี้ ธอควรจะกลับแลว้ ก็จะแวะซปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ ใกลๆ้ เพอ่ื ซอ้ื ของนดิ หน่อย แลว้ กก็ ลับไปทํากบั ขา้ ว พอเยโ่ มเ่ ซนิ ตนื่ ขน้ึ มากจ็ ะไดก้ นิ อาหารกลางวนั พอดี