เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

“แลว้ สามเี กา่ เธอหละ่ ? เธอกบั เขามเี กย่ี วขอ้ งกนั เหรอ? ผชู ้ ายที่ ลบั หลังไปมอี น่ื แบบนัน้ มนั คมุ ้ คา่ ใหเ้ ธอรักษาเอาไวอ้ ยา่ งนัน้ เหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ถกู เขาเสยี ดแทงดว้ ยคําพดู แบบนัน้ ใบหนา้ กเ็ ปลย่ี นไป พดู ขน้ึ ดว้ ยความตระหนก “ใครบอกวา่ นั่นเป็ นลกู ของหลนิ เจยี ง? ” ใบหนา้ ทมี่ ดื มนของเยโ่ มเ่ ซนิ จๆู่ เมอื่ ไดย้ นิ คําพดู นกี้ ็ชะงักไป ดว้ ยความประหลาดใจ ราวกบั สายฟ้าฟาด หานมจู่ อ่ื เพงิ่ จะไดส้ ตวิ า่ ตวั เองไดพ้ ดู เรอ่ื งท่ี รา้ ยแรงออกไป ใบหนา้ ของเธอขาวซดี มองใบหนา้ งามดา้ นหนา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื กเ้ี ธอ….พดู อะไร? ไมไ่ ดเ้ ปิดเผยอะไรออกมาใชไ่ หม? เมอ่ื คดิ ไดถ้ งึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื ก็รบี กลับไปทเี่ ตยี งอยา่ งรวดเร็ว กอ่ นจะเอาผา้ หม่ พันตัวดว้ ยคดิ จะแกลง้ ตายไป

เยโ่ มเ่ ซนิ ใชแ้ รงจับไหลท่ บี่ อบบางของเธอ เอาเธอขน้ึ มาจาก เตยี ง ใชม้ อื จับทเี่ อวบางหมนุ หวั ใหม้ าเผชญิ หนา้ กบั ตวั เขา “เมอื่ กเี้ ธอพดู วา่ อะไรนะ? พดู อกี รอบส?ิ้ ” หวั ใจของหานมจู่ อ่ื สบั สนวนุ่ วาย กลัววา่ ตวั เองจะเผยไตอ๋ อกไป อยา่ งไมร่ ะวัง แตใ่ นเวลานเี้ ธอจะแกต้ า่ งอยา่ งไรนะ? ” “พดู ออกมานะ! ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธออยา่ งกราดเกรย้ี ว: “เด็ก ไมใ่ ชล่ กู ของหลนิ เจยี ง งัน้ จะเป็ นลกู ของใคร? ” หานมจู่ อื่ หลบั ตาลง ทา้ ยสดุ กก็ ดั ฟันจนพดู ออกไปอยา่ งแพพ้ า่ ย “เยโ่ มเ่ ซนิ นายกน็ ่าจะรวู ้ า่ ปัญหาของเรอื่ งนมี้ ันเกดิ จะอะไร? แต่ ไมว่ า่ จะเป็ นลกู ของใครก็ไมใ่ ชข่ องนายเยโ่ มเ่ ซนิ นายจะถาม อะไร? อยากจะถามวา่ เด็กทจี่ ะฉันทอ้ งเป็ นลกู ของใครอยา่ งนัน้ เหรอ? ” แตไ่ มว่ า่ จะเป็ นลกู ของใครกไ็ มใ่ ชข่ องเขา….. หวั ใจของเยโ่ มเ่ ซนิ เตน้ แรงเมอ่ื ไดย้ นิ ประโยคนี้ ใชส่ ิ เพงิ่ จะแตง่ งานมาแรกๆ กท็ อ้ งแลว้ ลกู ในทอ้ งของเธอจะ เป็ นของใครกไ็ ดแ้ ตไ่ มใ่ ชข่ องเขาเยโ่ มเ่ ซนิ

ใหต้ ายเถอะ! เยโ่ มเ่ ซนิ ใชแ้ รงบบี ไหลข่ องเธอแววตารวดรา้ ว แรงนัน้ แทบจะ สามารถหักกระดกู ของเธอไดเ้ ลย “ฉันเจ็บ ปลอ่ ยฉันนะ! ” หานมจู่ อ่ื ใชแ้ รงผลกั เขาออกไป “นายจะเอาใหไ้ หลฉ่ ันหกั เลย ใชไ่ หมฮะ? ปลอ่ ยนะ ปลอ่ ยฉัน! ” “ใหต้ ายเถอะ ฉันรักเธอมากขนาดน!ี้ เรอ่ื งทเี่ ธอทอ้ งกบั คนอนื่ เขาก็ไมไ่ ดใ้ สใ่ จ แตเ่ ธอยังไมม่ คี วามละอาย ใคร? มนั เป็ นใคร? ” เขาถาโถมละเลงจบู ลงไปราวกบั พายุ ลมหายใจของหานมจู่ ่ื อถกู เขาปิดกนั้ ไป ก็ยกมอื ขนึ้ หมายจะผลักเขาออก แตก่ ลับถกู เขาพันธนาการสองมอื ไปไวด้ า้ นบน จากนัน้ กก็ ดเธอลงบนเตยี ง นุ่ม เขากระชากเสอื้ ผา้ ของเธอออกอยา่ งดบิ เถอื่ น เสยี งเย็นราวกบั ปี ศาจจากนรก

“เธอไมใ่ หเ้ กยี รตกิ บั ฉัน ดงั นัน้ ฉันจะไมใ่ หเ้ กยี รตเิ ธอบา้ ง เธอ อยากจะกนิ ยาคมุ ไมอ่ ยากทอ้ งลกู ของฉัน ฉันกจ็ ะยง่ิ อยากให ้ เธอทอ้ ง อยากกนิ ยาใชไ่ หม? ไมอ่ นุญาต” ในตอนทเ่ี ขาพดู นัน้ ดวงตาแกรง่ ดํากรา้ วเต็มไปดว้ ยความหมาย มั่น เดมิ ทหี านมจู่ อื่ กเ็ ถยี งกลับเขาไมไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ ยังถกู รา่ งเขากดทบั ลงมา ทงั้ ยงั ถกู ปิดปากเอาไว ้ ฮม่ึ —– ขวดยาทถี่ กู บบี กลง้ิ ตกลงพน้ื เยโ่ มเ่ ซนิ เตะมนั ออกไป ขวดกลง้ิ ไปทมี่ มุ หอ้ ง เชน่ เดยี วกบั เสอ้ื ผา้ ของหานมจู่ อ่ื และเยโ่ มเ่ ซนิ ที่ ลว้ นไปกองอยกู่ บั พน้ื …… ครัง้ นี้ หานมจู่ อื่ ถงึ กบั ลกุ ขนึ้ จากเตยี งไมไ่ ดเ้ ลย ในตอนทเี่ ธอตนื่ ขนึ้ มานัน้ ขาทงั้ สองขา้ งทัง้ แสบและชา เพยี ง พลกิ ตวั ก็เจ็บระบมไปทงั้ ตวั แมแ้ ตแ่ ขนก็ยกไมข่ น้ึ

อกี ทัง้ ทย่ี ํา่ แยท่ สี่ ดุ เลยน่ันก็คอื เรยี่ วแรงของเธอกห็ มดทัง้ ยังจะ เป็ นลมเพราะความหวิ แตก่ ลับขยบั รา่ งกายไมไ่ ด ้ ประตถู กู ผลักออก เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ ทเี่ อาขา้ วตม้ มาวางไวท้ ห่ี นา้ ของเธอ “กนิ ขา้ วส”ิ เขาวางชามขา้ วเอาไว ้ เขา้ ไปเอาตวั หานมจู่ อื่ ออกจากผา้ หม่ จากนัน้ ก็สวมเสอ้ื ผา้ ใหแ้ กเ่ ธอ “ไอค้ นเลว อยา่ มาแตะตอ้ งตวั ฉัน—” หานมจู่ อื่ ตะโกนใสเ่ ขา แตน่ ่าเสยี ดายทไี่ มม่ แี รง ดงั นัน้ จงึ ไมม่ ี แรงแมก้ ระทั่งจะดา่ สาปสง่ เขา โดยเฉพาะตอนนด้ี ไู รเ้ รย่ี วแรงราวกบั จะหมดลมมนั ทําใหค้ นเห็น แทบจะควบคมุ ตวั เองไมไ่ ด ้ ดว้ ยเพราะการตอ่ ตา้ นขดั ขนื เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ สวมเสอ้ื ผา้ แทนเธอ ไมไ่ ด ้ จงึ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู ดว้ ยเสยี งเย็นชา: “ดทู า่ แรงเธอจะ กลับมาแลว้ อยากใหฉ้ ันตอ่ เลยไหม? ฮะ? ” หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ เลอื ดกข็ นึ้ ตาทันที “ไรย้ างอาย! ”

“ถา้ เธอยงั ขดั ขนื ตอ่ ตา้ นฉันแบบนี้ ความไรย้ างอายของฉันก็จะ ตามมา” เธอไมอ่ าจจะพดู อะไรได ้ นอกจากจะหลับหหู ลบั ตาใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ สวมเสอ้ื ผา้ แทนตน พอหลับตาไปแลว้ หานมจู่ อ่ื ก็รสู ้ กึ เหมอื นตัวเองเป็ นหนุ่ เชดิ ตวั หนง่ึ ทําอะไรกต็ อ้ งทําตามอกี คนหนงึ่ ในขณะทเี่ ธอนัน้ ….ทํา อะไรไมไ่ ดเ้ ลย มนั น่าเศรา้ นะ มันน่าเศรา้ มากจรงิ ๆ เธอเพยี งแคอ่ ยากกนิ ยาคมุ เทา่ นัน้ ใครจะรวู ้ า่ มันจะเป็ นปัญหา ใหญถ่ งึ ขนาดนี้ ถา้ รอู ้ ยา่ งนี้ เธอจะซอ่ นยาเอาไวใ้ หด้ ๆี หน่อย ถา้ เขาไมม่ าเจอห ละ่ กต็ วั เองก็จะไดก้ นิ ยาอยา่ งปลอดภยั แลว้ จะไดไ้ มต่ อ้ งมา ทะเลาะกบั เขา “ชว่ งนี้ เธออยา่ ไดค้ ดิ ทจี่ ะกนิ ยาคมุ เชยี วหละ่ ฉันจะคอยนั่งจอ้ ง เฝ้าเธอ24ชว่ั โมง จนกวา่ เธอจะทอ้ ง”

หานมจู่ อื่ เบกิ ตากวา้ ง นัยนต์ าเต็มไปดว้ ยความเคอื งโกรธ “ไรย้ างอาย ทําไมนายถงึ ไดท้ ําแบบน?้ี ” บงั คบั ใหเ้ ธอทอ้ งกบั เขาอยา่ งนัน้ เหรอ? ตอนที่ 599 อยากใหฉ้ นั ป้ อนไหม ทําจนกวา่ เธอจะทอ้ ง แบบนไ้ี ดย้ ังไง? หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ ตวั เธอนัน้ จะตอ้ งเป็ นบา้ แลว้ แรงกไ็ มม่ ตี อ้ ง แลว้ แตเ่ ขา ความรา้ ยกาจของผชู ้ ายคนนต้ี อ้ งใชเ้ วลาถงึ 5ปีถงึ ไดเ้ ผยออกมา “กนิ ส”ิ เขาตกั ขา้ วตม้ มาใกลป้ ากของเธอ หานมจู่ อ่ื เพยี งนกึ ถงึ เรอ่ื งกอ่ นหนา้ และคําพดู ของเขา เธอก็ โกรธจนหวั แทบระเบดิ จนไมอ่ ยากจะสนใจไยดเี ขา “ฉันไมก่ นิ ถา้ นายคดิ จะจอ้ งฉัน24ชว่ั โมง งัน้ ฉันจะบอกเลยวา่ นายอยา่ เสยี แรงเสยี เวลาเลย” เธอเงยหนา้ ขนึ้ ดวงตามองฝ่ ายตรงขา้ มเยอื กเย็น

“นายคดิ วา่ นายกกั ขงั ฉันอยทู่ น่ี แี่ ลว้ พอฉันทอ้ งจะไมม่ โี อกาสที่ จะทําแทง้ ออกไปอยา่ งนัน้ เหรอ? ” “เธอกลา้ อยา่ งนัน้ เหรอ! ” “นายลองดสู ิ แลว้ จะไดร้ วู ้ า่ ฉันกลา้ หรอื ไมก่ ลา้ ? ” คางของเธอถกู บบี สายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ลกุ เป็ นไฟ เขาเพมิ่ แรง บบี มากยงิ่ ขน้ึ “เธอคดิ วา่ ถา้ ฉันทําใหเ้ ธอทอ้ งแลว้ จะใหเ้ ธอมโี อกาสแทง้ ได ้ ไหมหละ่ ? ” “ทําไม? มันเป็ นเพราะอะไรกนั แน่? ตอนนัน้ นายยังอยากใหฉ้ ัน ไปจากนายแตต่ อนน้นี ายกลบั มากกั ขงั ฉันเอาไวอ้ ยขู่ า้ งตวั ทํา ราวกบั วา่ ฉันไมใ่ ชค่ น เหมอื นฉันเป็ นเพยี งสตั วเ์ ลย้ี ง ทสี่ ามารถ เรยี กใชไ้ ดท้ นั ทอี ยา่ งไรอยา่ งนัน้ ? ” พดู ถงึ ตอนนัน้ แววตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็เปลยี่ นไป “แลว้ เธอหละ่ ? ฉันใหเ้ ธอมาทงี่ านเลยี้ งทําไมถงึ ไมม่ า? ” ทําไมเธอถงึ ไมไ่ ดไ้ ปทงี่ านเลย้ี งอยา่ งนัน้ เหรอ?

หานมจู่ อ่ื นกึ ไปถงึ อบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตค์ รานัน้ ถา้ หากตอนนัน้ เย่ หลน่ิ หานไมป่ กป้องเธอเอาไว ้ โอกาสทเ่ี ธอจะไดไ้ ปทงี่ านเลย้ี ง นัน้ คงจะไมม่ ดี ว้ ยซาํ้ แตน่ ่าเสยี ดายทพ่ี อไปแลว้ เธอกลบั ไม่ เจอเยโ่ มเ่ ซนิ ตอ่ มาเมอ่ื เธอไลต่ ามไปทลี่ านจอดรถกพ็ บวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไดข้ บั รถ จากไปแลว้ เธอเองก็ไมไ่ ดย้ อมแพ ้ ไปหาทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง แตเ่ ขากลับปิดประตใู หเ้ ธออยดู่ า้ นนอก แมแ้ ตโ่ อกาสทจ่ี ะอธบิ ายก็ไมม่ ใี ห ้ ตอนนย้ี ังจะมหี นา้ มาถามวา่ ทําไมถงึ ไมไ่ ปทง่ี านเลยี้ งอกี ? หานมจู่ อื่ อยากจะหวั เราะ นัยนต์ าของเธอแดงฉานดว้ ยความ โกรธจอ้ งไปทางเยโ่ มเ่ ซนิ “นายรไู ้ ดย้ ังไงวา่ ฉันไมไ่ ป? ” ดวงตาเรอื่ แดงสอดคลอ้ งไปกบั ใบหนา้ ทอ่ี ดิ โรย “เธอไปเหรอ? ” นัยนต์ าสดี ําจดจอ้ งไปทเ่ี ธอ ราวกบั กําลงั มองหาอะไรบางอยา่ ง บนใบหนา้ ของเธอ

คนื นัน้ เธอไปทงี่ านเลย้ี งจรงิ ๆ อยา่ งนัน้ เหรอ? คําตอบนส้ี ําคญั ตอ่ เยโ่ มเ่ ซนิ มาก หานมจู่ อื่ หนั หนา้ หนี ไมอ่ ยากจะตอบคําถามเขา เรอื่ งมาถงึ ตอนนแ้ี ลว้ การทเี่ ธอจะไปหรอื ไมไ่ ปมนั ไมส่ ําคญั อกี ตอ่ ไปแลว้ “ตอบฉัน! ” เมอ่ื เห็นเธอหลกี เลยี่ งเขา เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เพม่ิ แรงบดิ หนา้ เธอกลบั มาพลางพดู ดวงตาดําวา่ งเปลา่ “บอกฉันมา วันนัน้ เธอไดไ้ ปทงี่ านเลย้ี งน่ันหรอื เปลา่ ? ” “มนั สําคญั มากนักเหรอ? ” หานมจู่ อ่ื ไมต่ อบ เหยยี ดยมิ้ ขน้ึ แกม เยาะ “ทําไม? หรอื วา่ ถา้ หากฉันบอกวา่ ฉันไปนายก็จะอภยั ให ้ ฉันดว้ ยความเมตตา? แลว้ ถา้ ฉันบอกวา่ ฉันไมไ่ ดไ้ ปก็จะได ้ ทรมานฉันเพมิ่ ขนึ้ เป็ นสองเทา่ ? ” ไมร่ อใหเ้ ขาไดต้ อบอะไรกลบั มา หานมจู่ อ่ื ก็พดู ขน้ึ อกี : “เรอ่ื งน้ี มันไมส่ ําคญั อกี ตอ่ ไปแลว้ ฉันจะไปหรอื ไมไ่ ปทนี่ ั่น นายก็ไมม่ ี ทางเห็นอยดู่ ”ี

ทส่ี ําคญั คอื หลังจากนัน้ เธอไดไ้ ปทว่ี ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง แตเ่ ขากลบั ปิดประตใู สเ่ ธอ เยโ่ มเ่ ซนิ รับรไู ้ ดจ้ ากคําพดู ของเธอ วา่ คนื นัน้ เธอไดไ้ ปทง่ี าน เลยี้ งแตพ่ อเธอไปเขากก็ ลบั ไปแลว้ แตแ่ ลว้ ทําไมพอเขา กลับไปทวี่ ลิ ลา่ ไหเ่ จยี ง เธอถงึ ไปรอเขาอยทู่ น่ี ่ันแลว้ หละ่ เสยี ดายก็เพยี งแตท่ เี่ ธอไมร่ วู ้ า่ วันนัน้ เป็ นวนั อะไร งานนัน้ มัน สําคญั ตอ่ เขามาก ถา้ ในตอนนัน้ เธอไมไ่ ดไ้ ปงานเลย้ี งเพราะ เรอื่ งอน่ื เขาก็จะเอามาเป็ นเหตผุ ลใหอ้ ภัยแกเ่ ธอได ้ แตผ่ ลเขา กลบั ไดข้ า่ ววา่ เธอออกไปกบั พชี่ ายของเขา ในนามพชี่ ายของ เขา ตอนนัน้ เยห่ ลน่ิ หานหมายใจกบั มจู่ อื่ มคี วามทะเยอทะยานอยา่ ง ชดั เจนเลยทเี ดยี ว อยา่ งทท่ี กุ คนก็รู ้ แตว่ า่ เธอหละ่ หลังจากที่ เขาขอเธอใหไ้ ปงานดว้ ย เธอกลบั ไปออกงานกบั เยห่ ลน่ิ หาน อยากจะถามจรงิ ๆ วา่ เธอไมห่ วั ใจบา้ งไหม? คนื นัน้ เป็ นวันเกดิ ของเขา เขาคดิ ทจ่ี ะใชว้ ันพเิ ศษของเขา เปิดเผยตวั ตนของผหู ้ ญงิ คนน้ี ใหท้ กุ คนไดร้ วู ้ า่ เธอเป็ นผหู ้ ญงิ ของเขา

เป็ นผหู ้ ญงิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ มเี ขาอยขู่ า้ งหลงั ตอ่ ไปจะไดไ้ มม่ ใี ครมารังแกเธออกี แตค่ วาม ตงั้ ใจของเขากลับลม้ เหลวไป เยห่ ลนิ หานเป็ นใคร? ลกู ชาย ของเมยี นอ้ ย ผชู ้ ายผทู ้ ําลายครอบครัวของเขา ผชู ้ ายคนนมี้ ี จดุ ประสงคอ์ ะไรเขาเองรดู ้ ี แมข่ องเขาทําลายความสขุ แมข่ อง เขา เขาจงึ อยากทจ่ี ะทําลายความสขุ ของเขาบา้ ง ดงั นัน้ เขาจงึ ไมค่ วานหาเหตผุ ลจากหานมจู่ อ่ื ตอนนัน้ เพยี งคดิ วา่ หากเธอชอบพชี่ ายตวั เองจรงิ ๆ ถา้ อยา่ งนัน้ เขาก็จะบงั คบั ใหเ้ ธอมาอยขู่ า้ งกาย มนั เป็ นเพยี งความโกรธจาก แรงรษิ ยา ทม่ี นั แผดเผาจนขาดสตแิ ละไดท้ ําแบบนัน้ ลงไป เยโ่ มเ่ ซนิ บม่ เพาะอยนู่ าน เมอ่ื เห็นดวงหนา้ ทไี่ มแ่ ยแสของเธอ เขาจงึ หยดุ ยัง้ คําพดู อยแู่ คน่ ัน้ เธอไมไ่ ดส้ นใจอะไรแลว้ ทเ่ี ขาจะพดู มันจะมคี วามหมายอะไร ไดอ้ กี ยงั ไงเสยี การทจ่ี ะใหเ้ ธอมาอยขู่ า้ งๆ บงั คบั ใหเ้ ธอมาอยู่ กนั ไมใ่ หผ้ ชู ้ ายคนอน่ื เขา้ ใกลเ้ ธอ ใหเ้ ธอมลี กู ใหเ้ ขา ใหเ้ ธอเป็ น ผหู ้ ญงิ ของเขาเพยี งคนเดยี ว น่ันกเ็ พยี งพอแลว้

“เธอจะไมพ่ ดู กไ็ มเ่ ป็ นไร กนิ ขา้ วกอ่ น” เยโ่ มเ่ ซนิ ตกั ขา้ วตม้ ไป ใกลป้ ากของเธออกี ครัง้ ขา้ วตม้ นเ้ี ขาสงั่ ใหค้ นตม้ ขน้ึ เป็ นขา้ วตม้ ทม่ี คี ณุ คา่ ทาง โภชนาการเป็ นพเิ ศษ กลนิ่ หอมจนทําใหค้ นไดก้ ลนิ่ น้ําลายสอ แตต่ อนนแ้ี มว้ า่ หานมจู่ อื่ จะหวิ จนแทบจะเป็ นลม กไ็ มอ่ ยากทจี่ ะ กนิ อะไรทเ่ี ขาป้อน “ฉันบอกแลว้ วา่ ฉันไมก่ นิ ” “ไมก่ นิ อยา่ งนัน้ เหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ คว้ิ “ไมก่ นิ งัน้ ฉันจะใช ้ แรงทําลกู แลว้ นะ? ” “นนี่ าย! ” ไมค่ ดิ วา่ เขาจะเอามาพดู อกี หานมจู่ อื่ โกรธจนตามดื ตาบอด ทัง้ ยังรําคาญ ไมอ่ ยากจะพดู คยุ อะไรกบั เขาอกี เธอครนุ่ คดิ กอ่ นจะดงึ ผา้ หม่ มาดว้ ยคดิ อยากนอนลง เยโ่ มเ่ ซนิ หยดุ การเคลอ่ื นไหวของเธอ “ถา้ ไมอ่ ยากใหฉ้ ันบงั คบั ใหก้ นิ กล็ กุ ขนึ้ มากนิ เอง”

หานมจู่ อ่ื ไมส่ นใจเขา ดงึ ผา้ หม่ มาคลมุ ตวั อยา่ งไมแ่ ยแส เธอไม่ กนิ ขา้ ว มันเป็ นไปไมไ่ ดท้ เี่ ขาจะมาเอาชนะอะไรเธอ? ถงึ เวลา เธอตายขน้ึ มากไ็ มร่ วู ้ า่ ใครกนั ทจ่ี ะเสยี ใจ คดิ ถงึ เพยี งเทา่ น้ี เธอก็หลับตาลง ไมส่ นใจเขาอกี ดา้ นหลงั ไมม่ กี ารเคลอื่ นไหวอะไร ผา่ นไปสกั พักหานมจู่ อื่ ก็ เหมอื นไดย้ นิ เสยี งเครอ่ื งลายครามกระทบ ในตอนทเี่ ธอสงสยั วา่ เกดิ อะไรขนึ้ นัน้ ไหลข่ องเธอก็ถกู จับ แลว้ เธอก็รสู ้ กึ ถงึ ความ ออ่ นโยนทรี่ มิ ฝี ปากกอ่ นทเ่ี ธอจะพดู อะไรออกมา ดวงตาของหานมจู่ อื่ เบกิ กวา้ งดว้ ยเพราะความใกลช้ ดิ ของเยโ่ ม่ เซนิ เขางัดปากของเธอออกและใสข่ า้ วตม้ ไปในปากของเธอ ไอเ้ ลวน!่ี รา้ ยกาจจรงิ ๆ! หานมจู่ อ่ื ใชแ้ รงอยากจะผลักเขาออก แตด่ ว้ ยแรงของเยโ่ มเ่ ซนิ ทําใหเ้ ธอขยบั ไมไ่ ด ้ ทา้ ยสดุ จงึ ทําไดแ้ คเ่ คย้ี วขา้ วตม้ ลงทอ้ งไป เขาผละรมิ ฝี ปากออกไป มองดว้ ยประกายตาสดใส “จะกนิ เอง หรอื จะใหฉ้ ันป้อนตอ่ ? ”

ตอนที่ 600 เสยี สติ หานมจู่ อ่ื กลวั เขา ถา้ เกดิ วา่ เธอยังบอกวา่ ไมก่ นิ อกี ละ่ ก็ เดาวา่ เย่ โมเ่ ซนิ ก็น่าจะใชว้ ธิ นี เี้ พอื่ ป้อนตัวเองไปเรอ่ื ยๆ เธอ……ปฏเิ สธสง่ิ นี้ ถงึ แมว้ า่ ทัง้ สองคนจะเคยจบู กนั มาหลายรอบแลว้ แตว่ า่ วธิ กี าร ป้อนแบบนี้ มันทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ คลนื่ ไส ้ แตว่ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับไมไ่ ดค้ ดิ แบบนัน้ สายตาของเขาจอ้ งไปที่ รมิ ฝี ปากของเธออยา่ งเขม้ ขน้ เหมอื นกบั วา่ อยากจะทําตอ่ ทัง้ ๆ ……ทัง้ ๆ ทเี่ มอื่ กพ้ี งึ่ จะ! หานมจู่ อ่ื ทัง้ อายทัง้ โกรธ แลว้ ก็จอ้ งหนา้ เขาอยา่ งดรุ า้ ย หลังจากนัน้ ก็ลกุ ขน้ึ นั่ง พรอ้ มกบั พดู อยา่ งโกรธเคอื งวา่ “ฉันกนิ เองได ้ ไมต่ อ้ งใหน้ ายป้อนหรอก” พอพดู จบเธอกเ็ ตรยี มจะยนื่ มอื ออกไปหยบิ ชาม แตว่ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับหยบิ ชามไปกอ่ น อกี มอื หนงึ่ กห็ ยบิ ชอ้ น พรอ้ มกบั ยน่ื มอื มา ป้อนเธออกี ครัง้

หานมจู่ อื่ ：“……” ชา่ งเถอะ จะป้อนแบบนก้ี ็แบบนแี้ ลว้ กนั กย็ งั ดกี วา่ เขาป้อนดว้ ย ปากแลว้ กนั หลังจากทห่ี านมจู่ อื่ สะกดจติ ตวั เองแบบนัน้ ก็อา้ ปากกนิ โจ๊ก อยา่ งจําใจ พอไดก้ นิ โจ๊กเขา้ ไปหนง่ึ ชาม อาการวงิ เวยี นศรี ษะของหานมจู่ อื่ ก็ดขี นึ้ แตว่ า่ เธอหวิ มาก จนเธอเออื้ มมอื ไปหยบิ ชามทสี่ องดว้ ย ตวั เอง เยโ่ มเ่ ซนิ น่าจะอา่ นความคดิ ของเธอออก กไ็ มไ่ ดไ้ ปบงั คบั เธอ ไดแ้ ตส่ ง่ ชามนัน้ ใหเ้ ธอไป เธอกนิ ไปทัง้ หมดสามชาม หานมจู่ อื่ ถงึ ไดร้ สู ้ กึ อม่ิ ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ เก็บของเตรยี มจะออกไปนัน้ เธอก็มองแผน่ หลงั ของเขา แลว้ กไ็ ดแ้ ตอ่ ทุ านในใจวา่ ผชู ้ ายคนนช้ี า่ งน่ากลวั จรงิ ๆ …… จัดการเธอจนเป็ นแบบน้ี ปลายปีมาน้ี นเี่ ป็ นครัง้ แรกทห่ี านมจู่ อื่ กระหายขนาดน้ี

เธอลบู หนา้ ทอ้ งอว้ นๆ ของเธอ ทันใดนัน้ ก็คดิ อะไรขนึ้ มาได ้ อาศยั ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ ไมอ่ ยู่ เธอรบี เปิดผา้ หม่ ออกและลกุ ออก จากเตยี ง พยายามจะหารอ่ งรอยของยาคมุ กําเนดิ ขวดนัน้ ตอนทก่ี ระโดดลงจากเตยี งนัน้ ขาเธอก็ออ่ น หานมจู่ อ่ื เกอื บจะ ลม้ ลงขา้ งเตยี ง โชคดที คี่ วา้ ขอบเตยี งไวไ้ ดท้ ัน หลังจากนัน้ ก็ เงยหนา้ ขนึ้ มาแลว้ ก็มองไปรอบๆ เธอจําไดว้ า่ ขวดยาเมอ่ื กนี้ โ้ี ดนเยโ่ มเ่ ซนิ เตะทง้ิ ไปแลว้ น่าจะอยู่ ใตต้ สู ้ กั ตหู ้ นงึ่ ยังไงมนั กต็ อ้ งอยใู่ นหอ้ งนแี้ หละ อาศยั ตอนทเี่ ขาไมอ่ ยู่ หานมจู่ อื่ ก็พยายามคน้ หายาคมุ กําเนดิ ขวดนัน้ ไปท่วั ทกุ ท่ี หาอยนู่ าน กไ็ มเ่ จอในสง่ิ ทต่ี วั เองตอ้ งการ พอไดย้ นิ เสยี งเทา้ ที่ ดงั มาจากดา้ นนอก หานมจู่ อ่ื ก็รบี กลับไปบนเตยี ง แลว้ ก็เสแสรง้ วา่ ตวั เองไมไ่ ดล้ งจากเตยี งเลย ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ เปิดประตเู ขา้ มานัน้ ในมอื กถ็ อื โน๊ตบคุ ้ มาดว้ ย หลังจากนัน้ เขาก็หาทนี่ ั่ง แลว้ ก็เปิดโน๊ตบคุ ้ ตรงหนา้ เธอ “？？？”

เขาคดิ จะทํางานตรงนเี้ หรอ? ในหอ้ งของเธอ? นเี่ ขาวางแผนจะจับตาดเู ธอ24ชว่ั โมงจรงิ ๆ เหรอ? หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ไมด่ แี ลว้ เธอคลําหาโทรศพั ทท์ อี่ ยใู่ ตห้ มอนของ ตวั เอง แลว้ กเ็ ปิดวแี ชทดู ถา้ เกดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เอาแตจ่ ับตามองเธออยทู่ นี่ ล่ี ะ่ ก็ เธอตอ้ ง ออกไปไหนไมไ่ ดแ้ น่ๆ ถา้ เกดิ วา่ เป็ นแบบนี้ แลว้ เธอจะกนิ ยาคมุ ยังไง? คดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อ่ื กเ็ ลยคดิ วา่ ตวั เองสามารถเรยี กเสยี่ วเห ยยี นใหเ้ อามาใหเ้ ธอได ้ แตว่ า่ ตอ่ ใหเ้ สย่ี วเหยยี นเอามาสง่ ใหเ้ ธอจรงิ ๆ แลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ อยู่ ทน่ี ต่ี ลอด เธอกไ็ มม่ โี อกาสอะไรแลว้ ยาคมุ ฉุกเฉนิ ตอ้ งกนิ ภายใน72ชวั่ โมงถงึ จะมผี ล แตว่ า่ หลงั จาก เกดิ เรอ่ื งมันกผ็ า่ นมานานแลว้ ถา้ เกดิ วา่ เธอไมร่ บี กนิ ยาใหเ้ ร็ว ทสี่ ดุ เกรงวา่ เธอจะทอ้ งลกู ของเขาจรงิ ๆ พอคดิ แบบนี้ หานมจู่ อ่ื ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา แลว้ ก็เปิดกลอ่ ง แชทของเสยี่ วเหยยี น

เธอตอ้ งทํายงั ไงถงึ จะใหเ้ สยี่ วเหยยี นเอายามาใหเ้ ธอได ้ โดย ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมร่ ดู ้ ?ี นเ่ี ป็ นปัญหาทร่ี า้ ยแรงทส่ี ดุ หานมจู่ อ่ื คดิ ไปคดิ มา รสู ้ กึ วา่ เปลอื กตาของเธอกําลงั ตอ่ สอู ้ กี ครัง้ เธองว่ งจนจะไมไ่ หวแลว้ น่าจะเพราะวา่ โดนเยโ่ มเ่ ซนิ จัดการเมอื่ กนี้ ้ี เธอกเ็ ลยเหนอ่ื ยมาก จรงิ ๆ หลงั จากนัน้ ไมน่ านเธอกว็ างโทรศพั ท์ แลว้ ก็เอนหลังลง พรอ้ มกบั หลับไปอกี ครัง้ หลังจากนัน้ ไมน่ านเสยี งหายใจทสี่ มํา่ เสมอก็ดงั ขนึ้ ในหอ้ ง เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ มองผหู ้ ญงิ ทน่ี อนอยบู่ นเตยี ง เห็นใบหนา้ ของเธอนอนขดอยใู่ ตผ้ า้ หม่ คว้ิ ขมวดเขา้ ดว้ ยกนั จนเป็ นปม เขาลกุ ขนึ้ ไปหม่ ผา้ ใหห้ านมจู่ อ่ื แลว้ กถ็ อื โน๊ตบคุ ้ ลงไปชนั้ ลา่ ง ในหอ้ งน่ังเลน่ เขาสวมหฟู ังบลทู ธู และเปิดวดิ โี อขน้ึ “เรอ่ื งทใ่ี หจ้ ัดการเป็ นยงั ไงบา้ ง? ”

ในวดิ โี อสามารถเห็นใบหนา้ ของเซยี วซไู่ ดเ้ ลย เขามองเยโ่ ม่ เซนิ ดว้ ยใบหนา้ ซเี รยี สจรงิ จังกอ่ นจะพดู “คณุ ชายเย่ เราหาคนทอ่ี ยเู่ บอ้ื งหลงั ไดแ้ ลว้ ครับ” “เมอ่ื ไดย้ นิ แบบนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็หรตี่ าลง สายตาเต็มไปดว้ ยความ เย็นชา มองดนู ่าหวาดกลัว “จรงิ เหรอ? ” สายตาดรู าวกบั มองทะลุ เซยี วซหู่ ลังจากเห็นวดิ โี อแลว้ ก็อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะตวั สน่ั ขนึ้ มา แตเ่ ธอก็คนื สตขิ น้ึ มาอยา่ งรวดเร็ว สายตานมี้ ันไมไ่ ดม้ งุ่ เป้ามาทเ่ี ขา แตเ่ ป็ นนายหลกั ผอู ้ ยู่ เบอื้ งหลงั เขากระแอมเบาๆ กอ่ นจะพยกั หนา้ ลง “คนสองสามคนนัน้ สะกดรอยตามคณุ นายนอ้ ย จรงิ ๆ แลว้ ก็ ไมใ่ ชค่ นงานประจํา ปกตจิ ะไมม่ งี าน ครัง้ นถี้ กู คนดงึ ไปทํางาน ดงั นัน้ จงึ ไดไ้ ปสะกดรอยตามคณุ นายนอ้ ย” “จดุ ประสงคค์ อื ? ”

“เมอ่ื ครพู่ วกเขายอมรับออกมาแลว้ วา่ ใหพ้ าคณุ นายนอ้ ยไปทที่ ี่ ไมม่ คี นจากนัน้ ก็ใหเ้ ตรยี มลักพาตวั เธอ” “ลักพาตวั ? ”สายตาของเยโ่ มเ่ ซนิ หรลี่ งอยา่ งมาดรา้ ย “ใครมัน กลา้ ไดข้ นาดน?้ี กลา้ ดยี งั ไงมาลักพาตวั ผหู ้ ญงิ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ได?้ “แคก่ ๆๆๆ …..”เซยี วซปู่ ิดปากตวั เองดว้ ยกําปัน้ จากนัน้ กพ็ ดู ตอ่ “คณุ ชายเย่ คนคนน…้ี ทา่ นเองกร็ จู ้ ัก” เขารจู ้ ักอยา่ งนัน้ เหรอ? เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ มคี วามไมพ่ งึ ใจใน แววตา “เป็ นเพอื่ นสนทิ ของคณุ นายนอ้ ยหา้ ปีกอ่ น หานเสโ่ ยว” หานเสโ่ ยวอยา่ งนัน้ เหรอ? ชอื่ นป้ี รากฏในชวี ติ เขาอกี ครัง้ หลงั จากทหี่ า่ งหายไปกวา่ หา้ ปี “แตต่ อนนเี้ ธอไมไ่ ดช้ อื่ หานเสโ่ ยวแลว้ เธอถกู บา้ นตระกลู หาน ขบั ไลอ่ อกไป และตอ้ งไปใชน้ ามสกลุ เดมิ คอื นามสกลุ เมงิ่ ซงึ่ ทําธรุ กจิ รา้ นอาหารตะวันตก” เมงิ่ เสโ่ ยวเหรอ?

เยโ่ มเ่ ซนิ เคาะนวิ้ ลงกบั โตะ๊ เมอื่ คดิ อะไรไดส้ ายตาของเขาก็ มองไปยังชนั้ บน และเมอื่ คดิ ถงึ ผหู ้ ญงิ ซอ่ื บอื้ น่ัน …… สายตาของเขากแ็ ปรเปลยี่ นเป็ นเย็นชาขนึ้ มา “คณุ ชายเย่ เมอื่ กอ่ นเธอเป็ นเพอ่ื นของคณุ นายนอ้ ย เรอื่ งน…้ี .. เราตอ้ งบอกคณุ นายนอ้ ยหรอื เปลา่ ครับ? ” “ไมต่ อ้ งใหเ้ ธอร”ู ้ เยโ่ มเ่ ซนิ จบิ ปากปฏเิ สธเซยี วซู่ กอ่ นจะพดู ขนึ้ ตอ่ “อกี อยา่ ง ถา้ เธอคดิ จะลงมอื กบั มจู่ อื่ หละ่ ก็ รวบยอดเอาทัง้ บญั ชเี กา่ และบญั ชใี หมไ่ ปพรอ้ มกนั เลย” บญั ชเี กา่ กบั บญั ชใี หม…่ .. เซยี วซคู่ รนุ่ คดิ อยคู่ รกู่ พ็ ยักหนา้ ๒ผมทราบแลว้ ครับคณุ ชายเย่ หากมเี รอ่ื งอน่ื ผมจะตดิ ตอ่ ทา่ น อกี ที ออ้ จรงิ ดว้ ย ทคี่ ณุ ชายเยใ่ หผ้ มหา ชว่ งนเ้ี ยห่ ลนิ่ หานเรม่ิ เคลอื่ นไหวแลว้ เขาเพง่ิ จะสง่ั ของของบรษิ ัทคณุ นายนอ้ ย พวก เขาน่าจะพบกนั ดว้ ยเหตผุ ลนี้

“ลงนามในสญั ญาอยา่ งนัน้ เหรอ? ” เยโ่ มเ่ ซนิ หวั เราะเย็นชา “เขารวู ้ ธิ เี ขา้ หาไดด้ ี แตน่ ่าเสยี ดาย…..ผหู ้ ญงิ ของฉันจะเป็ นสงิ่ ท่ี เขาทําไดแ้ คค่ ดิ ” “คณุ ชายเย่ แลว้ ทางดา้ นเยห่ ลน่ิ หานหละ่ ครับ? ” “อยากจะขโมยจากฉัน? น่ันทําใหเ้ ขาไมม่ คี วามสามารถ อดึ อดั น่าด”ู “เขา้ ใจแลว้ ครับ! ” เมอื่ ตอนทเ่ี ตรยี มจะวางสาย เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เหมอื นจะคดิ อะไรขน้ึ มา ได ้ จงึ พดู ขน้ึ “กลับจากกลบั ประเทศแลว้ นายชว่ ยตรวจสอบ ขอ้ มลู ของเธอมัย้ ? ” เมอื่ ไดย้ นิ เซยี วซกู่ ผ็ งะไป “คณุ ชายเยพ่ ดู ถงึ คณุ นายนอ้ ยเหรอ ครับ? ” “อม้ื ” “ไมไ่ ดค้ น้ หาครับ คณุ นายนอ้ ยกไ็ มใ่ ชเ่ ป็ นคณุ นายนอ้ ยเหรอ ครับ? ยงั จะตอ้ งตรวจสอบอะไร? ” เมอ่ื ไดย้ นิ ประโยคน้ี เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เงยี บไป

จรงิ ดว้ ย เธอกค็ อื เธอ มนั จะมอี ะไรทตี่ า่ งไปได?้ ถงึ แมว้ า่ ลกู จะเป็ นของอดตี สามี แลว้ มนั ยังไงหละ่ ? หา้ ปีกอ่ น เขาเองก็รวู ้ า่ ลกู ในทอ้ งของเธอเป็ นลกู ของสามเี กา่ แตก่ ็ยงั ตก หลมุ รักเธอเหมอื นเดมิ อยดู่ ไี มใ่ ชเ่ หรอ? ตอนท่ี 601 อจิ ฉา สง่ิ ทเี่ ขาสนใจคอื เธอคนนี้ ไมใ่ ชอ่ ดตี ของเธอ แมจ้ ะรวู ้ า่ เธอเคยมผี ชู ้ ายคนนัน้ แตก่ ท็ ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ นกึ อจิ ฉาอยู่ ในใจทเ่ี ธอคลอดลกู ใหเ้ ขา ทวา่ เขาก็ยังตอ้ งการเธอ เขารอมาตัง้ หา้ ปี เขาจะตอ้ งเอาชนะใหไ้ ดไ้ มว่ า่ ดว้ ยวธิ ไี หน เพอ่ื ใหเ้ ธออยขู่ า้ งกายเขา “คณุ ชายเย่ คณุ ชายเย?่ ” เสยี งของเซยี วซดู่ งั ผา่ นหฟู ังอกี ครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ ดงึ สตกิ ลับมา สายตาลกึ ล้ําเหมอื นอยใู่ นกน้ เหว

“คณุ ชายเย่ เรอื่ งคณุ นายนอ้ ยเมอื่ หา้ ปีทแี่ ลว้ ทคี่ ณุ ตอ้ งการให ้ ผมสบื …” “ไมต่ อ้ ง” เยโ่ มเ่ ซนิ บอกปัดเขาไป “เอาอยา่ งน้ี ไปจัดการเรอ่ื งท่ี ฉันเคยกําชบั นายเมอื่ กอ่ นหนา้ นแ้ี ลว้ กนั ” พอพดู เสร็จ การสนทนาทางวดิ โี อก็สนิ้ สดุ ลง เมอ่ื มองไปทหี่ นา้ จอแล็ปท็อป เยโ่ มเ่ ซนิ ก็นกึ ถงึ รองเทา้ ทเี่ ขา เคยเห็นบนชนั้ วาง เขายังไมเ่ คยพบ…เด็กคนนัน้ ไมร่ วู ้ า่ ลกู ของเธอกบั ผชู ้ ายคนนัน้ เกดิ มาหนา้ ตาเป็ นอยา่ งไร? หากเป็ นผชู ้ ายจะมหี นา้ ตาเหมอื นอดตี สามเี ธอหรอื ไม?่ พอเขาคดิ วา่ เด็กคนนปี้ รากฏตวั ตอ่ หนา้ เขาดว้ ยหนา้ ตาท่ี เหมอื นกบั อดตี สามขี องหานมจู่ อ่ื เยโ่ มเ่ ซนิ ก็กําหมดั แน่น สมควรตาย! เขาโมโหดว้ ยความอจิ ฉาจวนจะเป็ นบา้ อยแู่ ลว้ ทําไมผหู ้ ญงิ คนนถี้ งึ ไมเ่ ป็ นของเขาตงั้ แตต่ น้ จนจบ?

หลงั จากนัน้ ไมน่ าน เยโ่ มเ่ ซนิ ก็คลายหมัดเขา รอเจอกนั แลว้ คอ่ ยคยุ ตอนนเี้ ธอพาเด็กคนนัน้ ไปซอ่ นไวอ้ ยา่ งดี คาดวา่ กลัวเขาจะรับ ไมไ่ ด ้ * หานมจู อ่ื ตนื่ ขนึ้ มาอกี ครัง้ ในวันรงุ่ ขนึ้ ภายในหอ้ งเงยี บสงัด เธอ นอนอยบู่ นเตยี งและกระพรบิ ตาสกั พักและไมไ่ ดร้ อใหใ้ ครเขา้ มา หรอื วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไปทํางานแลว้ ? พอคดิ ไดด้ งั นัน้ หานมจู่ อื่ กพ็ ลกิ ผา้ หม่ ออกและลกุ ลงจากเตยี ง แมต้ อนทเี่ ดนิ จะยังรสู ้ กึ เจ็บบรเิ วณหวา่ งขา แตว่ นั นกี้ ด็ กี วา่ เมอ่ื วานมาก เธอเดนิ ไปทป่ี ระตเู เละเลอ่ื นประตอู อกเบาๆกพ็ บวา่ ขา้ งนอก ยงั คงเงยี บสงัด หานมจู่ อื่ จงึ เปิดประตอู อกไปดขู า้ งนอกกพ็ บวา่ ขา้ งลา่ งไมม่ ใี คร อยสู่ กั คน

หรอื วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับไปแลว้ ? ความวา่ งเปลา่ จางๆผดุ ขนึ้ ในใจ แตใ่ นไมช่ า้ ก็เต็มไปดว้ ย ความรสู ้ กึ บางอยา่ ง หานมจู่ อ่ื หนั กลบั ไปทห่ี อ้ งและน่ังลงเพอื่ หา รอ่ งรอยขวดยาคมุ เมอ่ื วานนี้ หลงั จากคน้ หาประมาณสองสามนาทกี ย็ งั ไมพ่ บยาคมุ ขวดเล็กๆ ขวดนัน้ แมแ้ ตเ่ งา แปลกจัง หรอื เยโ่ มเ่ ซนิ จะเก็บไปตอนทเ่ี ธอกําลังหลบั อย?ู่ หลงั จากคดิ ไดส้ กั พัก หานมจู่ อื่ กลบั ไปทเี่ ตยี งและโทรศพั ทห์ า เสยี่ วเหยยี น เสยี่ วเหยยี นแกลง้ แหยเ่ ธอเมอ่ื รับสาย “มจู่ อ่ื สองวนั มานท้ี ําไมเธอไมเ่ ขา้ บรษิ ัท? หรอื วา่ …” หลงั จาก ทพ่ี ดู เธอก็เเอบหวั เราะเบาๆ ฟังเหมอื นเป็ นการเยา้ แหย่ หานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จี่ ะกลอกตา เธอถามดว้ ยความสงบ “ตอนนี้ เธออยบู่ รษิ ัทหรอื เปลา่ ? วา่ งไหม?” “อยบู่ รษิ ัท ก็วา่ งนะ ทําไมละ่ ?”

“ฉัน ฉันอยากใหเ้ ธอชว่ ยซอื้ ของใหห้ น่อย สะดวกไหม?” เสยี่ วเหยยี นกะพรบิ ตาอยา่ งไรเ้ ดยี งสา “สะดวกสิ เธอจะซอื้ อะไร? เลกิ งานเสร็จฉันซอื้ กลบั ไปใหไ้ ดไ้ หม?” “ไมไ่ ด”้ หานมจู่ อ่ื ปฏเิ สธเสยี งเเข็ง “ตอนนถี้ า้ เธอวา่ งก็ซอ้ื มาให ้ หน่อย ตอนน…ี้ ฉันออกไปไมไ่ ด”้ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ เธอออกไปแลว้ จะโดนประกบตามหรอื ไม่ เพราะถงึ อยา่ งไรตอนนเี้ ธอกอ็ อกไปทัง้ อยา่ งนไ้ี มไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ แคเ่ ดนิ ไปไดไ้ มก่ ก่ี า้ วกเ็ จ็บขาแทบไมไ่ หว ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ การ ออกไปซอื้ ยา “เออ่ เธอไมส่ ะดวกใชไ่ หม? อยทู่ น่ี ่ันหรอื เปลา่ ? งัน้ เดย๋ี วฉัน ออกไปซอ้ื แลว้ เอาไปใหเ้ ธอเอง” “ไมใ่ ชเ่ สยี หน่อย” หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ ไมย่ อมรับ พลางรสู ้ กึ ลําบากใจทจี่ ะพดู กบั เสยี่ วเหยยี น แตต่ อนนนี้ อกจากเสยี่ วเห ยยี นแลว้ กไ็ มม่ ใี ครสามารถชว่ ยเหลอื เธอได ้ สดุ ทา้ ยหานมจู่ อ่ื กไ็ ดแ้ ตก่ ดั ฟันพดู “ยาคมุ น่ะ”

“ได ้ สบายมาก เดย๋ี วฉันเอาไปให…้ ยา ยาคมุ เนยี่ นะ? ? มจู่ อื่ เธอบอกใหฉ้ ันชว่ ยซอื้ อะไรนะ?” หานมจู่ อ่ื ยน่ื มอื ออกมากมุ ใบหนา้ เนอื่ งจากรสู ้ กึ วา่ ตวั เองขาย หนา้ เป็ นอยา่ งมาก “ยาคมุ ” เธอพดู ซํา้ อกี ครัง้ “ยา ยาคมุ ? เธอ…ทําไมเธอใหฉ้ ันไปซอื้ ยาคมุ ? หรอื วา่ เธอ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ …กนั แลว้ ” “อมื ” พอพดู มาถงึ ขนั้ นแี้ ลว้ ก็ไมม่ เี หตผุ ลอะไรทจ่ี ะตอ้ งปกปิดอกี ตอ่ ไป หานมจู่ อ่ื รบี ยอมรับและเลา่ ใหเ้ สย่ี วเหยยี นฟังวา่ สองวัน มานเี้ กดิ อะไรขนึ้ กนั แน่ “ตอนนฉ้ี ันพดู ไดม้ ากเทา่ น้ี เวลานเี้ ป็ นเวลาเรง่ ดว่ น ถา้ เธอทําได ้ ละ่ ก็ ฉันก็หวงั วา่ เธอจะชว่ ยไปซอื้ มาใหฉ้ ันหน่อย” ทัง้ สองเป็ นเพอื่ นรักกนั เสยี่ วเหยยี นจะไมช่ ว่ ยเธอไดอ้ ยา่ งไร?

“งัน้ เดย๋ี วฉันไปซอื้ มาใหเ้ ธอเอง เธอรออยทู่ บ่ี า้ นนะ” “ได”้ หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ ทันใดนัน้ กน็ กึ อะไรขนึ้ ไดพ้ ลางกําชบั เสยี่ ว เหยยี น “ใชส่ ิ ถา้ ตอนทเี่ ธอมา แลว้ บงั เอญิ เจอเยโ่ มเ่ ซนิ จําไวว้ า่ อยา่ แสดงพริ ธุ ออกไปเด็ดขาด เธอแสรง้ ทําเป็ นมาสง่ เอกสารใหฉ้ ัน กไ็ ด”้ “ไมม่ ปี ัญหา ฉันจะจัดการให”้ หลังจากวางสาย หานมจู่ อ่ื ก็ถอื โทรศพั ทไ์ วแ้ ละกลับไปทเ่ี ตยี ง หลงั จากรอประมาณสบิ นาที รอบๆยงั คงอยใู่ นบรรยากาศเงยี บ สงบ หานมจู่ อ่ื นกึ สงสยั ขนึ้ มา ทําไมจๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ถงึ ไวใ้ จเธอขนึ้ มาแบบน?ี้ ไมใ่ ชว่ า่ คอยจับตา ดเู ธอตลอด 24 ชว่ั โมงหรอกหรอื ? แลว้ ทําไมจๆู่ กไ็ มเ่ ห็นแมแ้ ต่ เงา? ขอ้ สงสยั นย้ี ังไมท่ ันกระจา่ งจนกระท่งั เสย่ี วเหยยี นเขา้ มา ตอนที่ เธอมาหาหานมจู่ อ่ื ในหอ้ งนอน เยโ่ มเ่ ซนิ ยงั ไมป่ รากฏตวั

“มจู่ อ่ื ” เสยี่ วเหยยี นแอบยอ่ งเขา้ ไปในหอ้ งของเธออยา่ งเงยี บๆ จากนัน้ ก็ปิดประตหู อ้ ง “ฉันมาแลว้ ” พอเห็นเสย่ี วเหยยี น หานมจู่ อ่ื ยงั คดิ วา่ ไมใ่ ชค่ วามจรงิ เธอไมค่ ดิ วา่ ทกุ อยา่ งจะราบรนื่ ถงึ ขนาดนี้ ราบรน่ื จนเธอรสู ้ กึ แปลกใจเป็ นพเิ ศษ หานมจู่ อ่ื เลกิ ผา้ หม่ ออกแลว้ ลกุ ขน้ึ น่ังอยา่ งประหมา่ จากนัน้ ก็ มองไปขา้ งหลังเสย่ี วเหยยี น “ตอนทเี่ ธอมาถงึ ทน่ี ่ี เจอเยโ่ มเ่ ซนิ ไหม?” “คณุ ชายเยน่ ่ะหรอื ?” เสยี่ วเหยยี นสา่ ยหนา้ “ไม่ ไมน่ ะ” “ไมง่ ัน้ หรอื ?” หานมจู่ อ่ื แปลกใจ ไมห่ รอกมงั้ เมอ่ื วานเยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ ดู มาแบบนัน้ วนั นเี้ ขาจะยอมแพง้ า่ ยๆอยา่ งงัน้ หรอื ? เขาไมใ่ ชค่ นแบบนนี้ น่ี า หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกติ เธอมองไปทเี่ สยี่ วเหยยี นและพบวา่ ใบหนา้ ของเธอซดี ผดิ ปกติ เล็กนอ้ ย รมิ ฝี ปากของเธอไมม่ สี สี นั

“เธอเป็ นอะไร?” “หอื ?” เสย่ี วเหยยี นโดนเธอจอ้ งหนา้ กต็ กใจราวกบั นกตกน้ํา “ฉันเป็ นอะไรงัน้ หรอื ?” “ทําไมเธอหนา้ ซดี ขนาดน?้ี ไมส่ บายหรอื เปลา่ ?” หานมจู่ อ่ื ถาม พอไดย้ นิ ดงั นัน้ เสย่ี วเหยยี นก็รบี สา่ ยหนา้ “เปลา่ ไมไ่ ดเ้ ป็ น อะไร สบายดนี ”ี่ “ของทฉ่ี ันอยากไดล้ ะ่ ?” เสย่ี วเหยยี นเปิดกระเป๋ าแลว้ ยนื่ ขวดเล็กๆทอี่ ยขู่ า้ งในให ้ หานมจู่ อื่ “อะ่ ” เมอ่ื เห็นยาคมุ กําเนดิ ใบหนา้ ของหานมจู่ อื่ ก็ดดู ใี จขน้ึ มา เธอรบี เออื้ มมอื ไปหยบิ แตเ่ ธอไมก่ ลา้ กนิ ทันที ไดแ้ ตร่ บี ซอ่ นมันไวใ้ ต ้ หมอน เสยี่ วเหยยี นดฉู ากนด้ี ว้ ยแววตาสบั สน “แบบนจี้ ะดหี รอื ?” “ไมม่ อี ะไรไมด่ ี ฉันไมอ่ ยากทอ้ งกบั เขา”

“แตว่ า่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ …” พอพดู ถงึ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ สหี นา้ หานมจู่ อ่ื ก็เปลยี่ นไป “สญั ญากบั ฉัน อยา่ พดู ถงึ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ” “ไมต่ อ้ งกงั วล ฉันจะปิดไวจ้ นถงึ ทส่ี ดุ ” ตอนท่ี 602 ปมในใจเธอ “ใชส่ ิ ตอนทเี่ ธอเขา้ มา เจอเยโ่ มเ่ ซนิ ไหม? เขาไมไ่ ดอ้ ยู่ ขา้ งลา่ งหรอื ?” หานมจู่ อ่ื อดถามไมไ่ ด ้ เธอยังคดิ วา่ มนั แปลกๆ ทนั ใดนัน้ แววตาของเสย่ี วเหยยี นกเ็ ปลย่ี นไปเล็กนอ้ ย เธอกดั ปาก “อยๆู่ อยขู่ า้ งลา่ งน่ะ” “อยขู่ า้ งลา่ ง?” หานมจู่ อ่ื ขมวดคว้ิ “เมอ่ื กเี้ ธอบอกวา่ ไมอ่ ยไู่ มใ่ ชห่ รอื ?” “ก็ ก็เมอื่ กฉี้ ันตกใจนน่ี า กเ็ ลย เลย…พดู ผดิ !” เสย่ี วเหยยี นพดู ตะกกุ ตะกกั

แตห่ านมจู่ อื่ กลบั เอาแตจ่ อ้ งหนา้ เธอดว้ ยแววตาคมกรบิ “เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่? เขาเจอมนั แลว้ หรอื แลว้ ทําไมเธอถงึ พดู ตะกกุ ตะกกั แบบน?ี้ ” เสยี่ วเหยยี นหนา้ ถอดสพี ลางรบี สา่ ยหนา้ “เปลา่ ไมไ่ ดเ้ จออะไรสกั หน่อย ถา้ เจออะไรละ่ ก็…ฉันจะเอายา มาใหเ้ ธอไดอ้ ยา่ งไร? กแ็ ค…่ ตอนทมี่ าเมอ่ื กบ้ี งั เอญิ เจอเขาเขา้ เขาถามฉันวา่ มาทําอะไร ฉันกบ็ อกไปวา่ มาสง่ เอกสาร…เขาก็ เลยใหฉ้ ันขนึ้ มาหาเธอขา้ งบน แตว่ า่ สหี นา้ ของเขาดไู มค่ อ่ ยดี เทา่ ไหร่ ทําเสยี งอยา่ งกบั จะฆา่ คน ฉันก็เลยกลัวๆ” ในขณะทพี่ ดู ออกไป เสย่ี วเหยยี นไมก่ ลา้ สบตากบั หานมจู่ อ่ื เพราะเธอกลวั วา่ หานมจู่ อ่ื จะสงั เกตเห็นพริ ธุ และรวู ้ า่ เธอกําลงั โกหก เธอกม้ ศรี ษะลงและมองไปทน่ี วิ้ เทา้ ของตวั เองอยา่ งไมส่ บายใจ เกร็งทม่ี มุ ปาก อนั ทจี่ รงิ ตอนทเี่ ธอเขา้ มาเมอ่ื กน้ี ี้ เธอคดิ วา่ คงไมม่ ใี ครอยขู่ า้ งใน เธอจงึ รบี ขนึ้ มาหาหานมจู่ อื่ ทหี่ อ้ งนอนชนั้ บน

แตไ่ มค่ ดิ วา่ พอเดนิ มาถงึ ตรงหนา้ บนั ได เธอก็ไดย้ นิ เสยี งเย็นชา ของผชู ้ ายคนหนง่ึ เรยี กเธอ แน่นอนวา่ เสย่ี วเหยยี นรวู ้ า่ ใคร เนอื่ งจากรวู ้ า่ เป็ นเขา ดงั นัน้ เธอ จงึ กลัวจนไมก่ ลา้ สบตากบั อกี ฝ่ าย และหนั ไปอยา่ งสน่ั ๆ “เย่ ประธานเย…่ ” สายตาทเ่ี ยอื กเย็นหยดุ ลงมาทหี่ นา้ เธอ และในทส่ี ดุ กย็ า้ ยไปที่ กระเป๋ าในมอื ของเธอ เสย่ี วเหยยี นโดนจับจอ้ งดว้ ยสายตาเย็นเฉียบจนเหงอ่ื แตก แทบ จะเป็ นลมลม้ ลงไป “มาหามจู่ อ่ื หรอื ?” เขาถามดว้ ยความเย็นชา เสย่ี วเหยยี นพยกั หนา้ ซาํ้ ๆ เห็นไดช้ ดั วา่ เธอเป็ นคนทอ่ี าศยั อยทู่ นี่ ม่ี ากอ่ น แตเ่ ธอรสู ้ กึ ราว กบั วา่ ตวั เองเป็ นผบู ้ กุ รกุ เมอื่ อยตู่ อ่ หนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ ประหมา่ จนทํา ตวั ไมถ่ กู “มาหาเธอทําไม?” เยโ่ มเ่ ซนิ ถาม

เสย่ี วเหยยี นนกึ ถงึ คําพดู ของมจู่ อื่ ทพ่ี ดู ในโทรศพั ท์ ดังนัน้ เธอ จงึ พดู ดว้ ยเสยี งแผว่ เบา “มเี อกสารของบรษิ ัททต่ี อ้ งเซน็ เพราะฉะนัน้ …ฉันก็เลย…เอามาใหม้ จู่ อื่ ” เนอื่ งจากเสยี่ วเหยยี นเตรยี มการมาดแี ลว้ หลังจากทพ่ี ดู เสร็จก็ รบี หยบิ เอกสารในกระเป๋ าออกมา “เป็ นเอกสารชดุ น้”ี เยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดร้ ับเอกสารมาจากมอื เธอ เมอื่ เห็นวา่ เขาไมไ่ ดอ้ ยากรวู ้ า่ เอกสารชดุ นเี้ ป็ นจรงิ หรอื เท็จ เสย่ี วเหยยี นก็เกบ็ เอกสารไวท้ เ่ี ดมิ และคอ่ ยๆพดู วา่ “ใน ในเมอื่ ประธานเยไ่ มม่ อี ะไรแลว้ งัน้ …งัน้ ฉันขอขนึ้ ไปหามจู่ อ่ื ขา้ งบน กอ่ นนะคะ” พอพดู เสร็จเสยี่ วเหยยี นก็เตรยี มตวั ขนึ้ ไปชนั้ บนอยา่ งรวดเร็ว “เดย๋ี ว” ทวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลบั เรยี กเธอไว ้ เทา้ ของเสยี่ วเหยยี นก็ หยดุ อยกู่ บั ที่ ใบหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ เผยใหเ้ ห็นถงึ ความเจ็บปวดจน แทบคลั่งอยขู่ า้ งหลัง ทําไมเธอตอ้ งเอายามาสง่ ใหม้ จู่ อื่ ดว้ ยนะ มันยากมากแคไ่ หนที่ ตอ้ งมาแสดงละครอยตู่ รงหนา้ ปีศาจผเู ้ ย็นชาคนนี้ แคแ่ ป๊ บเดยี ว

เธอยังพอทนได ้ แตถ่ า้ เขาซกั ไซต้ อ่ ไปอกี ละ่ ก็ เธอจะตอ้ งหมด สตใิ นไมช่ า้ นแ้ี น่ๆ “เย่ ประธานเย?่ ?” เสยี่ วเหยยี นหนั กลบั ไปมองเยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย ความหวาดระแวง เยโ่ มเ่ ซนิ ยกมอื ขน้ึ แลว้ แบมอื ออก “สง่ ของมา” เสย่ี วเหยยี นหยดุ หายใจไปชว่ั ขณะและรสู ้ กึ วา่ เลอื ดได ้ ไหลเวยี นไปท่ัวรา่ งกาย หลงั จากทอี่ ง้ึ ไปไมก่ วี่ ิ เสยี่ วเหยยี นก็ ทําทยี นื่ เอกสารใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ พลางแกลง้ พดู อยา่ งงนุ งง “เย่ ประธานเยห่ มายถงึ นใ่ี ชไ่ หมคะ? น่ี นค่ี ะ่ ” “ไมใ่ ชอ่ นั น”ี้ เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขนึ้ และจอ้ งมองเธออยา่ งมนี ัย “คณุ กร็ วู ้ า่ ผมหมายถงึ อะไร” เสย่ี วเหยยี น “…” เธอจําคําสญั ญาระหวา่ งเธอกบั หานมจู่ อื่ ได ้ เธอจงึ ตดั สนิ ใจ แกลง้ โงต่ อ่ ไป “ประธานเย่ ฉันไมร่ จู ้ รงิ ๆวา่ คณุ กําลงั หมายถงึ อะไร”

“ยาคมุ ” วนิ าทตี อ่ มาเยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ ดู กบั เธออยา่ งตรงไปตรงมา เสย่ี วเหยยี นนงิ่ อยกู่ บั ท่ี “ผมจะไมใ่ หเ้ ธอกนิ ยาคมุ ” เขาแบมอื ขน้ึ มาอกี ครัง้ น้ําเสยี งและ แววตาเยอื กเย็น “อยา่ ใหผ้ มตอ้ งพดู มาก” ดงั นัน้ เสย่ี วเหยยี นจงึ ยอมจํานน ปากซดี ๆของเธอสน่ั ระรกิ พลาง หยบิ ยาคมุ กําเนดิ ทเี่ พง่ิ ซอื้ มาออกมาจากกระเป๋ าเสอ้ื เธอเตรยี มทกุ อยา่ งไวด้ เี เลว้ เพอ่ื ไมใ่ หเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ คน้ กระเป๋ าเธอ ดงั นัน้ เธอจงึ เก็บยาไวก้ บั ตวั แต…่ ไมค่ ดิ วา่ พอเยโ่ มเ่ ซนิ พดู ออกมาเพยี งประโยคเดยี ว ก็ทําใหเ้ ธอทําตามอยา่ งเชอื่ ฟัง เป็ นแบบนไี้ ดอ้ ยา่ งไร… หากเอายาใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ เธอจะเอาอะไรไปใหห้ านมจู่ อื่ ละ่ แตใ่ ครจะรวู ้ า่ หลงั จากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เอายาไป เขาก็ยนื่ ขวดเล็กๆ ขวดหนงึ่ มาให ้ “เอานใี่ หเ้ ธอ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอคงไมย่ อมรามอื งา่ ยๆ”

คาดวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ จะยอมรามอื ไปไดก้ ็ตอ่ เมอื่ กนิ ยาแลว้ เทา่ นัน้ ถา้ ไมเ่ อายาใหเ้ ธอกนิ ในอนาคตอาจจะเกดิ เหตกุ ารณ์ แบบนอี้ กี หลายครัง้ “น่ี นม่ี นั ยาอะไร?” เสย่ี วเหยยี นลงั เลและไมไ่ ดย้ น่ื มอื รับยา ขวดนัน้ มา เยโ่ มเ่ ซนิ ตอบกลบั ไป “วติ ามนิ ” เสย่ี วเหยยี นสดู ลมหายใจ นหี่ มายความวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะใหเ้ ธอ เปลย่ี นจากยาคมุ กําเนดิ เป็ นวติ ามนิ อยา่ งนัน้ สนิ ะ “แตว่ า่ ถา้ เป็ นแบบนี้ เธอจะไม…่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ เป็ นครัง้ แรกทเ่ี ขาตงั้ ใจจอ้ งเธอ “คณุ อยากใหเ้ ธอกนิ ยาคมุ อยา่ งนัน้ หรอื ?” “ฉัน…” แน่นอนวา่ ในใจลกึ ๆแลว้ เสย่ี วเหยยี นไมไ่ ดอ้ ยากให ้ หานมจู่ อื่ กนิ ยาคมุ กําเนดิ เธอกบั หานมจู่ อื่ เป็ นเพอื่ นกนั มาหลาย ปี เธอรนู ้ สิ ยั ของหานมจู่ อื่ ดี หานมจู่ อ่ื ยังรักเยโ่ มเ่ ซนิ มาจนถงึ ตอนนี้ แมว้ า่ ปากเธอจะไม่ ยอมรับ

ถา้ ถา้ เธอทอ้ ง เธอจะยอมทําตามหวั ใจและอยกู่ บั เยโ่ มเ่ ซนิ โดย ไมเ่ จ็บปวดไหมนะ? เมอื่ ความคดิ นเ้ี กดิ ขนึ้ แลว้ กย็ ากทจี่ ะกําจัดมันออกไป เสย่ี วเหยยี นมองดขู วดเล็กๆขวดนัน้ อยา่ งครนุ่ คดิ เธอพดู วา่ “แต่ วา่ ฉันไมอ่ ยากโกหกเธอ” “คณุ ไมร่ ”ู ้ ดวงตาเยโ่ มเ่ ซนิ ดอู มึ ครมึ “ผมแอบเปลยี่ นยาตอนที่ คณุ ไมท่ ันระวงั คณุ ไมร่ อู ้ ะไรทัง้ นัน้ ” “ฉันจะไมร่ ไู ้ ดอ้ ยา่ งไร กเ็ ห็นๆอยวู่ า่ คณุ เอามาใหฉ้ ันเอง ฉัน…” “คณุ คดิ วา่ …ผมจะใหโ้ อกาสเธอกนิ ยาคมุ ไหม?” เสยี่ วเหยยี นกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง แน่นอนเธอรวู ้ า่ เยโ่ มเ่ ซนิ ตอ้ งการ ทําอยา่ งทพี่ ดู ในเมอื่ เขาบอกวา่ จะไมย่ อมใหม้ จู่ อื่ กนิ ยาคมุ อยา่ งไรเสยี มจู่ อ่ื กไ็ มม่ ที างไดแ้ ตะตอ้ งมัน อกี ทงั้ ยงั ไมอ่ าจ คดิ ถงึ เรอ่ื งนดี้ ว้ ย เธอรสู ้ กึ วนุ่ วายใจอยนู่ าน มอื ก็ยนื่ ออกไปโดยไมร่ ตู ้ ัวและคอ่ ยๆ หยบิ ขวดวติ ามนิ ในมอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ

ขวดดเู หมอื นยาคมุ กําเนดิ แตว่ า่ …ยาขา้ งในไดถ้ กู เปลย่ี นเป็ น วติ ามนิ เรยี บรอ้ ยแลว้ เสยี่ วเหยยี นหลับตาแลว้ ถอื ขวดขน้ึ ไปชนั้ บน สายตาทจี่ อ้ งมองเธอจากทางขา้ งหลงั ก็หายไปในมมุ มดื เสยี่ วเหยยี นหยดุ เทา้ จากนัน้ กเ็ อนกายอยตู่ รงมมุ และแอบมอง ไปทร่ี า่ งสงู ทอ่ี ยชู่ นั้ ลา่ ง ชา่ งเถอะ เธอจะทําหนา้ ทชี่ ว่ ยเยโ่ มเ่ ซนิ น่ันก็ถอื วา่ ไดช้ ว่ ยมจู่ อ่ื ไปดว้ ย ผา่ นมานานหลายปี ปมในใจของเธอก็ควรไดร้ ับการแกไ้ ข ตอนท่ี 603 เปลยี่ นยา พอคดิ ไดด้ ังน้ี เสย่ี วเหยยี นกเ็ เอบเหลอื บมองหานมจู่ อ่ื และพบวา่ หานมจู่ อ่ื กําลังมองเธอดว้ ยความกงั วล “ขอโทษนะทท่ี ําใหเ้ ธอตอ้ งมาลําบาก เขาคงไมไ่ ดท้ ําใหเ้ ธอ หนักใจใชไ่ หม?”

ทา่ ทางหว่ งใยแบบนยี้ งิ่ ทําใหเ้ สย่ี วเหยยี นไมก่ ลา้ มองหนา้ หานมจู่ อื่ เสยี่ วเหยยี นคดิ วา่ ตวั เองยงั ทําเรอื่ งไมน่ ่าใหอ้ ภยั ยง่ิ กวา่ เธอเสยี อกี “ไม่ ไมห่ รอก ก็แคต่ กใจแคน่ ัน้ เอง” “งัน้ ดแี ลว้ ” หานมจู่ อ่ื เบาใจ “ความจรงิ …” จๆู่ เสย่ี วเหยยี นเงยหนา้ มองเธอเหมอื นอยากพดู อะไรบางอยา่ ง หานมจู่ อ่ื ทําหนา้ งง “หมื ? มอี ะไรหรอื เปลา่ ?” “เปลา่ ” เสย่ี วเหยยี นกม้ หนา้ ลงอกี ครัง้ โดยไมก่ ลา้ สบตากบั หานมจู่ อ่ื ชา่ งเถอะ ในเมอื่ เอายาใหเ้ ธอแลว้ เธอกไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งพดู อะไร มาก กอ๊ กกอ๊ กกอ๊ ก— ทนั ใดนัน้ ก็มเี สยี งเคาะตรงประตู หญงิ สาวทงั้ สองทตี่ า่ งคดิ กนั ไปคนละทางกย็ ดื ตวั ตรง ในขณะเดยี วกนั ใบหนา้ ทัง้ สองก็ เปลยี่ นเป็ นขาวซดี

เป็ น เยโ่ มเ่ ซนิ ! หานมจู่ อ่ื สง่ สายขอความชว่ ยเหลอื ไปทางเสย่ี วเหยยี น เสย่ี วเห ยยี นไดแ้ ตพ่ ยักหนา้ ใหเ้ ธออยา่ งไมส่ ดู ้ ี “มจู่ อ่ื ?” เสยี งทมุ ้ ของผชู ้ ายดงั มาจากขา้ งนอก ทันทที ี่ หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ เสยี งของเขา เธอกข็ ยมุ ้ ผา้ ปเู ตยี งทอี่ ยใู่ ตล้ า่ ง และกดั รมิ ฝี ปากโดยไมย่ อมขานรับ “ผมเขา้ ไปนะ?” หลงั จากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เอย่ ปากถาม เขาก็บดิ ลกู บดิ เขา้ มาในหอ้ งโดยไมไ่ ดร้ อคําตอบ เมอ่ื เห็นรา่ งใหญเ่ ขา้ มาในหอ้ ง หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ขนลกุ ไปทวั่ ทัง้ ตวั เธอเอนตวั ไปทห่ี มอนทอี่ ยขู่ า้ งๆโดยไมร่ ตู ้ วั และนําขวดยาที่ เสยี่ วเหยยี นเพง่ิ ใหม้ านัน้ สอดเขา้ ไปใตห้ มอน ถา้ เขาคดิ จะหา อยา่ งไรกต็ อ้ งหาเจอจนได ้ และหากเขาหายาเจอ ตามนสิ ยั ของเขาแลว้ หานมจู่ อื่ แทบไมก่ ลา้ จนิ ตนาการตามวา่ ตัวเองจะรับอารมณ์ โมโหของเขาอกี ครัง้ ไดห้ รอื ไม่

เธอกดั รมิ ฝี ปากจนเลอื ดซมึ เสยี่ วเหยยี นพดู อยา่ งอายๆ “เย่ ประธานเย่ ฉันมาสง่ เอกสารใหม้ จู่ อ่ื ” พอพดู เสร็จเธอก็หยบิ เอกสารออกมาจากกระเป๋ าแลว้ สง่ ให ้ หานมจู่ อ่ื “มจู่ อื่ เธอดเู อกสารนี่ ถา้ ไมม่ อี ะไรกเ็ ซน็ ไดเ้ ลย ฉันจะ ไดเ้ อากลับไปทบี่ รษิ ัท” เยโ่ มเ่ ซนิ กวาดตามองเสย่ี วเหยยี น แววตาแฝงไปดว้ ยรอยยมิ้ เยย้ หยัน เเสดงไดส้ มจรงิ จรงิ ๆ มเี ยโ่ มเ่ ซนิ คอยจอ้ งอยตู่ รงหนา้ หานมจู่ อื่ จะมหี นา้ ดเู อกสารได ้ อยา่ งไรละ่ ? แตก่ ารแสดงยงั คงตอ้ งดําเนนิ ตอ่ ไป เธอทําที อา่ นเอกสารสญั ญาสกั พัก จากนัน้ ก็รับปากกามาจากเสย่ี วเห ยยี่ นแลว้ เซน็ ชอ่ื ตวั เองลงไป “เสร็จแลว้ ” เสย่ี วเหยยี นรับเอกสารสญั ญาและปากกากลบั มา จากนัน้ ก็ มองเยโ่ มเ่ ซนิ และหนั ไปมองมจู่ อื่ อกี ครัง้ เธอพดู ขนึ้ มาวา่ “งัน้ … ฉันกลบั บรษิ ัทกอ่ นนะ”

หานมจู่ อ่ื รดู ้ วี า่ เสยี่ วเหยยี นไมส่ บายใจทจี่ ะอยทู่ นี่ ่ี เธอกบั เยโ่ ม่ เซนิ ทเี่ คยเป็ นสามภี รรยากนั ยังกลวั ทา่ ทขี องเขาในตอนน้ี นับประสาอะไรกบั เสย่ี วเหยย่ี น ดงั นัน้ เธอจงึ พยักหนา้ เพอื่ บอกใหเ้ สยี่ วเหยยี นกลับบรษิ ัทกอ่ น เมอ่ื เสยี่ วเหยยี นเห็นทา่ ทตี อบรับของเธอแลว้ ก็รบี เดนิ ออกไป ตอนทเ่ี ธอเดนิ ผา่ นเยโ่ มเ่ ซนิ หานมจู่ อ่ื ก็เห็นวา่ เสยี่ วเหยยี นเรง่ ฝี เทา้ ใหเ้ ร็วขนึ้ จากนัน้ ก็หายออกไปจากหอ้ ง ภายในหอ้ งนอนใหญจ่ งึ เหลอื เพยี งหานมจู่ อ่ื กบั เยโ่ มเ่ ซนิ สอง คน อาจเป็ นเพราะรสู ้ กึ ผดิ หานมจู่ อื่ จงึ ไมก่ ลา้ มองตาเยโ่ มเ่ ซนิ หลงั จากทเี่ สย่ี วเหยยี นออกไป เธอกล็ ากผา้ หม่ มาคลมุ แลว้ นอน ตอ่ ตอนทน่ี อนลงเธอรสู ้ กึ ไดว้ า่ ใตห้ มอนนูนขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ซงึ่ เป็ น ขวดยาทเ่ี ธอซอ่ นเอาไว ้ ดงั นัน้ เธอจงึ คอ่ ยๆขยับศรี ษะ

มเี สยี งฝี เทา้ เดนิ เขา้ มาใกลๆ้ เสยี งเยโ่ มเ่ ซนิ พดู มาจากทาง ดา้ นหลงั “ตนื่ แลว้ กล็ กุ ขนึ้ มากนิ อะไรหน่อย” หานมจู่ อื่ ไมส่ นใจเขา พดู แคว่ า่ “ฉันไมห่ วิ ไมอ่ ยากกนิ ” “ตอ้ งใหผ้ มอมุ ้ ไหม?” คําพดู นกี้ ระทบใจหานมจู่ อ่ื เธอจงึ ลากผา้ หม่ ออกแลว้ ลกุ ขนึ้ นั่ง พลางจอ้ งหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ “คณุ จะตอ้ งบงั คบั ฉันแบบนที้ กุ วันเลยใชไ่ หม?” “คณุ ไมก่ นิ ขา้ วจะมเี รย่ี วแรงไดอ้ ยา่ งไร?” เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งเธอดว้ ยเเววตาเย็นชา น้ําเสยี งเยอื กเย็น “ผมให ้ ทางเลอื กคณุ สองทาง หนงึ่ ใหผ้ มอมุ ้ ลงไป สองลกุ มาเอง” นเี่ ป็ นคําพดู ทต่ี ลกมาก หรอื จะใหเ้ ลอื กขอ้ แรกกนั ละ่ ? เธอ เกลยี ดเยโ่ มเ่ ซนิ ทเ่ี ป็ นแบบนจ้ี รงิ ๆ แตเ่ ธอกงั วลวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ จะ พบยาคมุ ทเ่ี ธอซอ่ นเอาไวเ้ สยี มากกวา่

เธอมองเขาดว้ ยลกั ษณะเดยี วกนั และพดู กบั เยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งเย็น ชาวา่ “ไมต่ อ้ ง ฉันมขี าเดนิ ไปเองได”้ จากนัน้ เธอก็เปิดผา้ หม่ ลกุ ออกจากเตยี ง สงิ่ สําคญั ทสี่ ดุ คอื พา เขาออกไปจากหอ้ งอยา่ งเรง่ ดว่ นแลว้ คอ่ ยวา่ กนั เนอื่ งจาก ภายในหอ้ งนม้ี ขี องทเี่ ธอซอ่ นอยู่ พอเห็นหานมจู่ อื่ เดนิ ลงมา เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ หลอื บมองไปทเี่ ตยี งโดย ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ เขายงั กงั วลอยเู่ ล็กนอ้ ย ดงั นัน้ จงึ ไปหยบิ ขวดทอ่ี ยู่ ใตห้ มอนออกมา พอเห็นวา่ เป็ นขวดทเ่ี ขาเพง่ิ เอาใหเ้ สย่ี วเห ยยี นไป กก็ ลับไปวางไวท้ เี่ ดมิ จากนัน้ ก็ตามหานมจู่ อ่ื ลงไป ขา้ งลา่ ง อาหารถกู จัดเตรยี มไวบ้ นโตะ๊ อยา่ งดี เนอ่ื งจากเยโ่ มเ่ ซนิ เชญิ พอ่ ครัวสว่ นตวั มาทําอาหาร ดงั นัน้ อาหารจงึ ถกู จัดเตรยี มไว ้ อยา่ งเหมาะสม และมโี ภชนาการทดี่ ี หากเป็ นเมอ่ื กอ่ นหานมจู่ อื่ คงจะรสู ้ กึ อยากอาหารมาก แตต่ อนน้ี เธอกลับไมม่ กี ะจติ กะใจจะกนิ อะไรเลยเพราะเธอตอ้ งหาเวลา กนิ ยาคมุ นั่น

ดงั นัน้ เธอจงึ ทานอาหารอยา่ งฝื ดคอ และเมอื่ เธอกําลังจะวาง ถว้ ยลงและขนึ้ ไปชนั้ บนเพอ่ื ไปกนิ ยาคมุ กม็ ใี ครบางคนเออ้ื มมอื มาหยบิ ขา้ วเม็ดหนง่ึ จากมมุ ปากของเธอ “คณุ เป็ นผหี วิ โซหรอื ไง?” ประโยคทไ่ี มอ่ อ่ นโยนหลดุ ออกมา จากปากของเยโ่ มเ่ ซนิ หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ อยา่ งหงดุ หงดิ “ใช่ ฉันเป็ นผหี วิ โซ ตอนนฉี้ ัน ทานเสร็จแลว้ ฉันขนึ้ ไปขา้ งบนไดห้ รอื ยัง? หรอื วา่ ตอ้ งอยรู่ อ ทนี่ จ่ี นกวา่ คณุ จะทานเสร็จ?” เยโ่ มเ่ ซนิ รวู ้ า่ เธอจะขน้ึ ไปขา้ งบนเพอื่ ทําอะไร ถงึ อยา่ งไรกต็ าม ในเมอ่ื เปลยี่ นยาแลว้ หากเธอตอ้ งการจะกนิ กไ็ มเ่ ป็ นไร ดงั นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ พดู ขนึ้ มาเบาๆวา่ “ไมต่ อ้ ง คณุ ขน้ึ ไปขา้ งบน เถอะ” พอเขาอนุญาต หานมจู่ อ่ื ก็วางตะเกยี บลงทนั ทแี ลว้ ลกุ ขนึ้ เดนิ ไปชนั้ บน ในขณะทเ่ี ดนิ ขน้ึ บนั ไดหานมจู่ อื่ เองกย็ ังรสู ้ กึ แปลกใจ ทําไมจๆู่ วันนเี้ ขาก็ดเู ปลยี่ นเป็ นพดู ดขี น้ึ เขาไมก่ ลัววา่ เธอจะ กลับหอ้ งมาแอบกนิ ยาหรอกหรอื ? หรอื น่าจะเป็ นเพราะเสย่ี วเหยยี นโกหกเขา ดงั นัน้ เขาจงึ คดิ วา่ ตอนนเ้ี ธอไมม่ ยี าคมุ อยใู่ นมอื แลว้ เขากเ็ ลยสบายใจ

ในขณะทใี่ ชค้ วามคดิ หานมจู่ อ่ื ก็กลบั มาทห่ี อ้ งอยา่ งรวดเร็ว ดว้ ยความตนื่ ตระหนกพอเธอกลับเขา้ มาทห่ี อ้ งกร็ บี ลอ๊ คประตู ตามหลัง จากนัน้ ก็ยนื อยตู่ รงหนา้ เตยี งและนํายาคมุ ทซ่ี อ่ นไวใ้ ต ้ หมอนออกมา เธอหยบิ มนั ออกมาและเทยาลงบนฝ่ ามอื เธอ กลนื มันลงไปโดยไมด่ มื่ นํ้า ตอนทก่ี ลนื เม็ดยาลงคอ หานมจู่ อ่ื รสู ้ กึ ทรมานเล็กนอ้ ยแตส่ กั พัก ก็กลับมาดขี น้ึ ยาคมุ จะตอ้ งแบง่ เวลากนิ ภายในเวลา 72 ชวั่ โมงกนิ หนง่ึ เม็ด และหลังจากอกี 72 ชว่ั โมงกค็ อ่ ยกนิ อกี หนงึ่ เม็ด ดงั นัน้ เธอจงึ ยงั ตอ้ งเกบ็ ขวดยาเอาไว ้ อยา่ งไรกต็ ามดว้ ยนสิ ยั ของเยโ่ มเ่ ซนิ เเลว้ ไมร่ วู ้ า่ ตอนดกึ ๆเขายงั จะมานอนขลกุ อยกู่ บั เธอหรอื ไม่ ดงั นัน้ เธอจงึ ตอ้ งนํายาไปซอ่ น จะซอ่ นไวบ้ นเตยี งก็ไมไ่ ด ้ หอ้ งกอ็ อกจะใหญเ่ สยี ขนาดน้ี เธอจะ ซอ่ นทไี่ หนไดบ้ า้ งนะ? พอคดิ ไดส้ กั พักหานมจู่ อ่ื จงึ เดนิ ไปเปิดประตตู เู ้ สอื้ ผา้ ก็พบเสอื้ โคท้ ตวั หนงึ่ เธอนํายาคมุ สอดไวใ้ นกระเป๋ าเสอ้ื โคท้ เธอคดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ คงไมพ่ ลกิ หากระเป๋ าเสอื้ เป็ นอยา่ งแรกหรอกมงั้ ?

หลังจากทซ่ี อ่ นเสร็จ หานมจู่ อื่ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเผยรอยยมิ้ ทมี่ มุ ปาก คาดวา่ ในชว่ งเวลาสองสามวนั มานเี้ ธอรสู ้ กึ วา่ เป็ นชว่ งเวลา ทเี่ ธอมคี วามสขุ ทส่ี ดุ เธอแอบกนิ ยาอยา่ งเงยี บๆแบบน้ี ดซู วิ า่ เขาจะใหเ้ ธอทอ้ งได ้ อยา่ งไร พอถงึ เวลานัน้ เยโ่ มเซนิ จะตอ้ งลมื ระแวงในตวั เธอ และ จะตอ้ งรักษาระยะหา่ งกบั เธอในทสี่ ดุ ตอนที่ 604 กาํ ราบสามี ชนั้ ลา่ ง เยโ่ มเ่ ซนิ คบี กบั ขา้ ววางในถว้ ยของตวั เองอยา่ งชา้ ๆไมร่ บี รอ้ น ทา่ ทางของเขาเป็ นไปอยา่ งสงา่ งาม ดกู ร็ แู ้ ลว้ วา่ เป็ นคนมชี าติ ตระกลู สงู สง่ ทไ่ี ดร้ ับการสง่ั สอนมาอยา่ งดี ตอนทเี่ ขาทาน อาหารกม็ รี อยยมิ้ จางๆผดุ ตรงมมุ ปาก พอคดิ วา่ ตอนนีผ้ หู ้ ญงิ คน นัน้ กนิ วติ ามนิ เขา้ ไป เขากย็ ง่ิ รสู ้ กึ พอใจ เธอคลายความหวาดระแวงลงแลว้ และเลกิ กงั วลกบั เรอ่ื งยา คมุ กําเนดิ แคเ่ พยี งกนิ วติ ามนิ ขวดนัน้ เขา้ ไป เขาก็จะไดม้ ลี กู ของตวั เองไดเ้ ร็วยงิ่ ขน้ึ