เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

ฮึ มลี กู กบั สามเี กา่ แลว้ ยังไง? เขาจะทําใหล้ กู คนตอ่ ไปของ หานมจู่ อ่ื นามสกลุ เยแ่ ละเป็ นของเขาทงั้ หมด พอคดิ วา่ ใน อนาคตจะมลี กู สาวขอี้ อ้ นกบั ลกู ชายทน่ี ่ารักอยลู่ อ้ มรอบตวั อกี ทงั้ ยงั เรยี กเขาวา่ แดด๊ ดี้ รอยยม้ิ บนรมิ ฝี ปากของเขาก็ยง่ิ ลกึ ซง้ึ เขาตอ้ งการใหท้ ัง้ ชวี ติ ของหานมจู่ อื่ มเี พยี งเขา ตอนบา่ ยเยโ่ มเ่ ซนิ กอ็ อกปากชวนวา่ อยากพาเธอไปเดนิ เลน่ ใน ซปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ หานมจู่ อ่ื ตอบปฏเิ สธในตอนแรก แตพ่ อคดิ วา่ ไมก่ วี่ นั มานเี้ ธอเอาแตน่ อนอดุ ออู ้ ยบู่ นเตยี งจงึ อยากออกไปเดนิ เลน่ บา้ ง เพราะถา้ หากเป็ นเเบบนตี้ อ่ ไป เธอคงลกุ ออกจากเตยี ง ไมไ่ ด ้ การรวมตวั ของชายหลอ่ หญงิ งามมกั จะดงึ ดดู ความสนใจจาก สายตาคนภายนอก อกี ทัง้ ยังเป็ นคขู่ องหานมจู่ อ่ื กบั เยโ่ มเ่ ซนิ พอทัง้ สองเดนิ ออกจากทพี่ ักก็ดงึ ดดู ความสนใจของผคู ้ นไม่ นอ้ ยตลอดทาง เมอ่ื มาถงึ ซปุ เปอรม์ ารเ์ กต็ พวกเขาก็บงั เอญิ เจอ ลงุ อว้ นทเ่ี คยเจอกนั ในลฟิ ตม์ ากอ่ น คราวนขี้ า้ งกายลงุ อว้ นกม็ คี นคนหนงึ่ มาดว้ ย เป็ นผหู ้ ญงิ รปู รา่ ง เพรยี วบาง

เพยี งแคด่ กู ็รแู ้ ลว้ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนเ้ี ป็ นคณุ นายวยั กลางคน แมว้ า่ จะ มอี ายแุ ลว้ แตก่ ็ยังมเี สน่หล์ น้ เหลอื พอยนื คกู่ บั ลงุ อว้ นแลว้ ก็ดู เหมาะสมกนั เลยทเี ดยี ว “นอ้ งสาวมาเดนิ ซปุ เปอรม์ าเกต็ กบั สามหี รอื ?” ลงุ อว้ นมักจะดกู ระตอื รอื รน้ เมอ่ื ไดพ้ บกบั หานมจู่ อื่ หลงั จากท่ี ทกั ทายกบั หานมจู่ อื่ กห็ นั ไปยมิ้ ใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ทวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ กลับ ไมอ่ ยากสนใจเขา ดงั นัน้ ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งลงุ อว้ นกย็ น่ื มอื ออกไปบดิ เขาเบาๆ “คณุ ทําอะไรเนยี่ ? ทกั ทายใครอย?ู่ ” “เมยี จา๋ นเ่ี ป็ นครู่ ักคนู่ ัน้ ทผ่ี มเคยเลา่ ใหฟ้ ังวา่ บงั เอญิ เจอกนั ใน ลฟิ ตก์ อ่ นหนา้ นัน้ ไง” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มองหานมจู่ อื่ และคนอน่ื ๆดว้ ยความประหลาดใจ “พวกเขาก็คอื ครู่ ักคนู่ ัน้ น่ะหรอื ? ทเ่ี คยอยใู่ นลฟิ ตด์ ว้ ยกนั ในท่ี พักเดยี วกนั กบั พวกเราอะ่ นะ?” “ใชแ่ ลว้ ๆ นอ้ งสาวคนนัน้ แหละ คนนค้ี อื เมยี เมยี เมยี ฉัน ฉัน ฉันเอง”

ในขณะทแ่ี นะนําวา่ เป็ นภรรยาของเขา ลงุ อว้ นก็หนา้ ก็แดงขน้ึ มา ทันที เขาเขนิ เล็กนอ้ ย และเหลอื บไปมองผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆเขา ผหู ้ ญงิ คนนัน้ จอ้ งเขาอยา่ งดรุ า้ ย “พดู กพ็ ดู ไมช่ ดั เสยี ดายขา้ ว จรงิ ๆเลย” หนา้ ลงุ อว้ นยง่ิ แดงขน้ึ พลางถมู อื ตวั เองดว้ ยความประหมา่ หานมจู่ อ่ื มองดฉู ากนอี้ ยา่ งอายๆ และชาํ เลอื งมองผคู ้ นรอบขา้ ง โดยไมร่ ตู ้ วั ดว้ ยลกั ษณะทา่ ทางของคลู่ งุ อว้ นกบั ภรรยาของเขา คาดวา่ คงไมเ่ กดิ ขน้ึ กบั คขู่ องเธอและเยโ่ มเ่ ซนิ “นอ้ งสาวอยา่ ไปสนใจเขาเลย เขาเป็ นคนพดู ไมเ่ ป็ น ตอนทฉ่ี ัน อยกู่ บั เขา ปากโงๆ่ ของเขาก็ไมค่ อ่ ยทําใหฉ้ ันพอใจสกั เทา่ ไหร่ ถา้ ไมเ่ ป็ นเพราะเขาเป็ นคนซอื่ สตั ย์ ฉันคงไมอ่ ยกู่ บั เขาหรอก” ภรรยาของเขาเป็ นคนมน่ั ใจในตวั เองดี เธอเดนิ มาจับมอื หานมจู่ อื่ แลว้ พดู วา่ “มาเดนิ ซอื้ อะไรในซปุ เปอรม์ าเก็ตหรอื ? เดนิ ดว้ ยกนั เถอะ เราก็เพง่ิ จะมาถงึ ” หานมจู่ อ่ื อยใู่ นหอ้ งมาสองวนั โดยไมไ่ ดค้ ยุ อะไรกบั ใคร พอได ้ ยนิ คนอน่ื มาชวนเธอแบบนี้ เธอจงึ รสู ้ กึ ตน่ื เตน้ เล็กนอ้ ย แตก่ ็อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะปรายตามองเยโ่ มเ่ ซนิ ทย่ี นื อยขู่ า้ งๆ เขาไมเ่ ห็นดว้ ย หรอื ?จรงิ ๆแลว้ เหตกุ ารณก์ อ่ นหนา้ นที้ ถ่ี กู ตามประกบกท็ ําพวก

เขาตกใจจะแยอ่ ยแู่ ลว้ ใครจะรวู ้ า่ จะมาเจอกนั ทซ่ี ปุ เปอรม์ าเก็ต แหง่ นอี้ กี ? พอนกึ ถงึ เรอ่ื งน้ี หานมจู่ อื่ ก็ลมื นกึ ไปเลยวา่ จะถามเขาวา่ วันนัน้ ใครเป็ นคนสะกดรอยตามเธอกนั แน่? นานขนาดนแ้ี ลว้ เขายังตรวจสอบไมพ่ บอกี หรอื ? หรอื วา่ จะ ตรวจสอบเจอเเลว้ แตไ่ มย่ อมบอกเธอ ดเู หมอื นวา่ เธอจะตอ้ งหา เวลาถามเขาหน่อยแลว้ คาดวา่ อาจจะไดย้ นิ เสยี งพมึ พําในใจเธอ จๆู่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็พดู ดว้ ย ความสงสาร “งัน้ ก็เขา้ ไปดว้ ยกนั เถอะ” ลงุ อว้ นดใี จเล็กนอ้ ยเพราะเขายังคดิ วา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ผมู ้ ใี บหนา้ เย็น ชาคนนจ้ี ะตอบปฏเิ สธไปตรงๆ ใครจะรวู ้ า่ เขาจะยอมตอบตกลง นไ่ี ปกนิ ยาอะไรมา? หานมจู่ อ่ื ดใี จแตก่ ็สงสยั เล็กนอ้ ย เธอจอ้ งหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ “คณุ ตก ลงจรงิ ๆหรอื ?” รมิ ฝี ปากเยโ่ มเ่ ซนิ ขยบั ราวกบั จะพดู อะไรบางอยา่ ง ทวา่ ภรรยา ของลงุ อว้ นกลบั จับมอื หานมจู่ อ่ื ไวแ้ น่น จากนัน้ กด็ งึ เธอมาขา้ งๆ ในขณะนัน้ กพ็ ดู เหมอื นอบรมเล็กนอ้ ย “นน่ี อ้ งสาว เธอทําแบบน้ี

ไมไ่ ดน้ ะ จะทําอะไรทําไมตอ้ งถามความเห็นจากเขาดว้ ยละ่ เธออยากทําอะไรก็ทําไปเลย ถา้ เขาไมพ่ อใจทเ่ี ธอทําแบบนก้ี ็ เลกิ กนั ไปซะ” ทันทที สี่ นิ้ เสยี ง ภรรยาของลงุ อว้ นก็รสู ้ กึ ไดถ้ งึ สายตาทจ่ี อ้ งมอง ดว้ ยความเย็นชาและแฝงไปดว้ ยความมงุ่ รา้ ย แตเ่ ธอกไ็ มไ่ ดม้ ี ความเกรงกลัวใดๆ กลบั ยมิ้ มมุ ปาก “โอโ้ ห เธอดสู ิ คนคนนด้ี ู แข็งขอ้ เสยี จรงิ ๆ ฉันแคพ่ ดู ออกไปแบบนัน้ ก็โมโหแลว้ ถา้ เธอ เลกิ กบั เขาจรงิ ๆ เขาคงไมพ่ ลกิ แผน่ ฟ้าไปเลยละ่ ” เขาจะพลกิ แผน่ ฟ้าหรอื ไม่ หานมจู่ อ่ื ไมร่ ู ้ แตท่ เ่ี ธอรกู ้ ค็ อื ถา้ หาก เธอเลกิ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ ละ่ ก็ คาดวา่ คนคนนคี้ งจะคอยหาวธิ ี ทรมานเธอไมห่ ยดุ ใชว้ ธิ รี นุ แรงพวกนัน้ จนกระท่ังเธอยอมอยู่ เคยี งขา้ งเขา “นอ้ งสาว ฉันในฐานะทเี่ คยผา่ นโลกมากอ่ น ฉันอยากจะบอก เธอวา่ อยา่ ทําตวั วา่ งา่ ยเกนิ ไป มฉิ ะนัน้ เธอจะถกู รังแกไดใ้ น อนาคต เธอดฉู ันตอนนสี้ ิ ไมว่ า่ ฉันจะพดู อะไร เขากไ็ มก่ ลา้ ตอ่ ปากตอ่ คํา ถา้ ฉันใหเ้ ขาไปซา้ ย เธอคดิ วา่ เขาจะกลา้ ไปขวา หรอื ?”

“เธอจะตอ้ งเด็ดขาด เด็ดขาดเพอื่ ควบคมุ เขาใหไ้ ด ้ อัยหยา! ผหู ้ ญงิ อยา่ งเราสองคนตอ้ งเป็ นชา้ งเทา้ หนา้ พสี่ าวจะสอนวชิ า ใหเ้ ธอเอง ” หานมจู่ อ่ื อบั อายจนเหงอ่ื ตก แตพ่ สี่ าวก็ยังคงกระตอื รอื รน้ ทส่ี อน เธอดงึ มอื หานมจู่ อ่ื เดนิ ตลอดทางจนเธอเดนิ ตามแทบไมท่ นั ลงุ อว้ นทอี่ ยขู่ า้ งหลังหวั เราะชอบใจอยขู่ า้ งๆเยโ่ มเ่ ซนิ “เรากร็ บี ตามไปเถอะ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเขาดว้ ยความเย็นชา “ปกตคิ ณุ ใชช้ วี ติ แบบน้ี หรอื ?” ลงุ อว้ นตะลงึ ไปชวั่ ขณะกอ่ นจะมปี ฏกิ ริ ยิ าตอบสนอง เยโ่ มเ่ ซนิ กําลังหมายความวา่ อยา่ งไร? เขาเออื้ มมอื ขนึ้ มาเกาหวั ตวั เอง สหี นา้ ของเขายงุ่ เหยงิ เหมอื นขมวดปมเล็กนอ้ ย แตเ่ ขาก็เขา้ ใจ ไดอ้ ยา่ งรวดเร็วและแทนทดี่ ว้ ยรอยยมิ้ เรยี บๆ “ก็ไมเ่ ห็นเป็ นอะไรนี่ เป็ นสามภี รรยากนั แลว้ นําไปกา้ วถอยหลงั ไปกา้ วก็เหมอื นกนั ไมใ่ ชห่ รอื ? แลว้ อกี อยา่ งถงึ เธอจะชนะก็ชนะ อยตู่ รงหนา้ ฉัน ไมไ่ ปไหน แลว้ มันยงั ไงละ่ ? ถงึ อยา่ งไรฉันกเ็ ป็ น สามขี องเธอ เป็ นธรรมดาทฉี่ ันจะตอ้ งยอมเธอ”

เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นดว้ ยกบั ประโยคหลัง เขาคดิ วา่ ตวั เองสามารถยอม หานมจู่ อ่ื ได ้ แตเ่ ขาทนไมไ่ ดท้ เี่ ธอไมต่ อ้ งการใหก้ ําเนดิ ลกู ของ ตวั เอง และทนไมไ่ ดท้ เี่ ธอตดิ ตอ่ กบั ผชู ้ ายคนอน่ื “ฉันเขา้ ใจ นายเองกค็ งคดิ วา่ ฉันไรป้ ระโยชน์ แตฉ่ ันมคี วามสขุ แคน่ ก้ี ็พอแลว้ ” ลงุ อว้ นยงั คงพดู ตอ่ ไป เยโ่ มเ่ ซนิ ถอนสายตาและทงิ้ ประโยคไว ้ อยา่ งเย็นชา “พดู มาก!” ลงุ อว้ นเดนิ ตามมาพลางจอ้ งหนา้ เขา “พอเห็นนายเป็ นเสยี แบบ น้ี นายคงกําลังประสบปัญหาอยลู่ ะ่ ส?ิ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ และพดู อยา่ งไมส่ บอารมณ์ “เกย่ี วอะไรกบั คณุ !” “เกย่ี วอะไรกบั ฉันงัน้ หรอื ? พวกเราเป็ นเพอื่ นบา้ นกนั ไมใ่ ชห่ รอื ไง? ทงั้ ยงั ใชล้ ฟิ ตต์ วั เดยี วกนั อกี น?ี่ การพบกนั แบบนลี้ ว้ นเป็ น โชคชะตา นายกบั เมยี นายมปี ัญหากนั ตอ้ งการใหฉ้ ันบอกเคล็ด ลับไหมละ่ ? เคล็ดลบั ? เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ อยา่ งเยอื กเย็น “งัน้ มนั คอื อะไร?”

เขาจําเป็ นไหม? ตอนที่ 605 การแสดงออกทแี่ ตกตา่ ง ลงุ อว้ นรสู ้ กึ วา่ ผชู ้ ายคนนชี้ า่ งน่าเบอื่ เสยี จรงิ ขนาดมคี นมาบอก เคล็ดลับเขาก็ยังไมย่ อมฟัง ดงั นัน้ เขาจงึ บยุ ้ ปากพดู “ยังหนุ่มยงั แน่นอยา่ ทําเป็ นหยงิ่ นักเลย ถา้ เป็ นแบบนตี้ อ่ ไปละ่ ก็ วนั หลังจะ เป็ นทกุ ขเ์ อาได”้ “ในเมอื่ นายไมอ่ ยากฟัง งัน้ ฉันก็ไมพ่ ดู แลว้ ” ลงุ อว้ นทําทา่ สะบดั ตดู ตามภรรยาของเขาไป เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปท่ี แผน่ หลงั ของเขาก็ตามไปอยา่ งไมแ่ ยแส “ฉันบอกเธอแลว้ นะวา่ อยา่ ตามใจผชู ้ ายอยา่ งพวกเขามาก เกนิ ไป เพราะไมอ่ ยา่ งนัน้ ในอนาคตเธอจะไมม่ ที ยี่ นื ในครอบครัว ฟังพส่ี าวไวน้ ะ เราจะตอ้ งปฏบิ ตั กิ บั ผชู ้ ายใหพ้ วกเขาตายใจแลว้ จัดการซะ และยงั ตอ้ งทําตวั เรยี กรอ้ งความสนใจเพอ่ื ทจี่ ะทําให ้ พวกเขารสู ้ กึ วา่ เธอเป็ นคนสําคญั อยา่ งเหตกุ ารณเ์ มอ่ื กี้ เธอควร จะทําตามการตดั สนิ ใจของตวั เอง ถา้ เขาไมอ่ ยากตามมา เธอก็ ไมต่ อ้ งไปใสใ่ จ พอผา่ นไปสกั พักเขากจ็ ะตามมาเอง”

หานมจู่ อ่ื อายจนเหงอื่ ตก เธอคดิ วา่ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งใชก้ ลยทุ ธ กําราบสามี เพราะสําหรับเธอแลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมใ่ ชส่ ามขี องเธอ เธอจะเรยี นรกู ้ ลยทุ ธพวกนไี้ ปทําไมกนั ？ แตพ่ ส่ี าวก็ยงั ดกู ระตอื รอื รน้ ถา้ ตอนนเี้ ธอบอกไปวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมใ่ ชส่ ามขี องเธอ เกรงวา่ จะเป็ นการหกั หนา้ เสยี เปลา่ ๆ ชา่ งเถอะ ถอื ซะวา่ หลายคนหลากคู่ “ขอบคณุ พส่ี าว ฉันเขา้ ใจแลว้ ” “เอ๋ แตเ่ ขาก็ดหู ลอ่ ไมเ่ บาเลยทเี ดยี ว รปู รา่ งกด็ แี ตด่ เู ย็นชาแบบ นี้ ถามหน่อยสวิ า่ เรอื่ งบนเตยี งเขาเป็ นอยา่ งนห้ี รอื เปลา่ ？ “…” หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดเ้ ตรยี มตวั กบั คําถามนี้ เธอมองพส่ี าวอยา่ ง เหลอื เชอื่ เธอจะตอบคําถามประเภทนไี้ ดอ้ ยา่ งไร？ “ขอโทษนะ ฉันรวู ้ า่ นเ่ี ป็ นเรอ่ื งสว่ นตวั ของพวกเธอ แตฉ่ ันเห็น เขาหลอ่ ขนาดนก้ี ็เลยอยากร”ู ้ พอโดนพสี่ าวถามคําถามน้ี หานมจู่ อื่ ก็คดิ ไปถงึ เรอื่ งในอดตี

ตอนทอี่ ยบู่ นเตยี ง เขาเย็นชาขนาดนไ้ี หมนะ? คําตอบคอื ไมใ่ ช่ ทา่ ทขี องเยโ่ มเ่ ซนิ ตอนทอี่ ยบู่ นเตยี งตา่ งกนั กบั ความเป็ นจรงิ ราวกบั เป็ นคนละคน ถา้ เยโ่ มเ่ ซนิ สวมเสอื้ ผา้ เขาจะดเู งยี บขรมึ เย็นชาและไรห้ วั จติ หวั ใจ แตถ่ า้ เป็ นเยโ่ มเ่ ซนิ ตอนถอดเสอ้ื ผา้ เขารอ้ นแรงแทบลกุ เป็ นไฟ โลภมาก และแสดงความเป็ นเจา้ ขา้ วเจา้ ของ โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ ในชว่ งสดุ ทา้ ย มเี พยี งคําเดยี วเทา่ นัน้ ท่ี สามารถอธบิ ายดวงตาและการแสดงออกของเขาได ้ นั่นกค็ อื ความกระหาย ดงั นัน้ ทกุ ครัง้ หานมจู่ อื่ จงึ ไมก่ ลา้ ทจ่ี ะมองการแสดงออกของเขา เพราะมกั จะรสู ้ กึ วา่ ในชว่ งเวลานัน้ เขาเหมอื นตอ้ งการพาตวั เอง เขา้ สรู่ า่ งกายของเธอ “เรย่ี วแรงเขาดไี หม？” พส่ี าวเอย่ ปากถามอกี ครัง้ หานมจู่ อ่ื ผงะ และไดส้ ตกิ ลับมา “พี่ พพ่ี ดู วา่ อะไรนะคะ？”

รอยยมิ้ บนใบหนา้ พสี่ าวเปลย่ี นไปดมู นี ัย “ไมอ่ ยากเลา่ จรงิ ๆ หรอื ? งัน้ ฉันจะเลา่ อติ าคนนัน้ ทบ่ี า้ นฉันใหฟ้ ังเอาไหม?” พอเธอกําลงั จะอา้ ปาก หานมจู่ อื่ ก็หนา้ แดงกํา่ ดว้ ยความตกใจ เธอทนไมไ่ หวจนตอ้ งเดนิ หนอี อกมา “เอะ๊ ฉันยังพดู ไมเ่ สร็จ เธอจะเดนิ หนไี ปไหน?” พอเห็นเธอเดนิ หนอี อกไป เยโ่ มเ่ ซนิ ก็สาวเทา้ เดนิ ตาม หลงั จาก ทหี่ านมจู่ อ่ื หนอี อกมาจากพสี่ าวไดส้ กั พัก เธอก็หยดุ เทา้ ลง และเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ตามมาทันพอดี จากนัน้ ก็จับขอ้ มอื เธอไว ้ “มอี ะไรหรอื เปลา่ ?” ทันใดนัน้ กม็ เี สยี งเย็นชาของผชู ้ ายดงั ลอยขน้ึ มาบนเหนอื ศรี ษะ หานมจู่ อื่ เงยหนา้ ขน้ึ กพ็ บวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เดนิ ตามมา พอเห็น ใบหนา้ เย็นชาของเขาไมม่ กี ารแสดงออกใดๆ หานมจู่ อ่ื กน็ กึ ถงึ ภาพนัน้ ขนึ้ มา ใบหนา้ เธอจงึ แดงขนึ้ อยา่ งรวดเร็ว เขาคงไมไ่ ดย้ นิ เรอื่ งทพี่ สี่ าวคนนัน้ คยุ กบั เธอเมอ่ื กน้ี ห้ี รอกนะ? หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ “ไมม่ อี ะไร”

เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี าลงดว้ ยความสงสยั สายตามองไปยังใบหนา้ แดง กํา่ ของเธอทลี่ ามไปถงึ ใบหู กอ่ นหนา้ นย้ี ังเห็นๆกนั อยวู่ า่ หนา้ ซดี แลว้ ตอนนท้ี ําไมถงึ แดงขน้ึ มาละ่ ? “เธอพดู อะไรกบั คณุ ？”เยโ่ มเ่ ซนิ ถาม หานมจู่ อ่ื หนา้ แดงทนั ทอี กี ครัง้ แตเ่ ธอทําไดเ้ พยี งสา่ ยหนา้ “ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร คณุ จับมอื ฉันอยไู่ ด ้ ปลอ่ ยไดเ้ เลว้ …” ลงุ อว้ นและพส่ี าวคนนัน้ ตามมาถงึ พอดี พอพสี่ าวเห็นฉากนก้ี ็อด ไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะ “ทําไมมาอยนู่ ลี่ ะ่ ？ไปเดนิ กนั ตอ่ เถอะ นอ้ งสาว เรามาคยุ กนั ตอ่ ดกี วา่ ” พสี่ าวควา้ มอื หานมจู่ อ่ื ออกมาจากมอื เยโ่ มเ่ ซนิ อกี ครัง้ แลว้ ลาก เธอเดนิ ออกไป เยโ่ มเ่ ซนิ มองดแู ผน่ หลงั ทงั้ สองกค็ รนุ่ คดิ เมอ่ื กพ้ี วกเธอคยุ อะไรกนั ? ลงุ อว้ นยงั คงเดนิ ตามดว้ ยรอยยม้ิ เยโ่ มเ่ ซนิ ทําอะไรไมไ่ ดจ้ งึ ทํา ไดเ้ พยี งเดนิ ตามไป

พสี่ าวพดู คยุ กบั หานมจู่ อ่ื อยหู่ ลายเรอื่ ง สดุ ทา้ ยพวกเธอกไ็ ดแ้ ล กวแี ชทกนั เธอรสู ้ กึ ประหลาดใจเมอ่ื รวู ้ า่ หานมจู่ อ่ื เป็ นนัก ออกแบบ เธอบอกวา่ เธอรจู ้ ักนักออกแบบแฟชนั่ หลายคน หาก มโี อกาสจะเเนะนําใหเ้ ธอไดร้ จู ้ ัก เนอื่ งจากเป็ นเพอื่ นบา้ น หานมจู่ อื่ ก็ไดแ้ ตย่ ม้ิ รับ อยา่ งไรก็ตามหานมจู่ อ่ื ก็ไดเ้ รยี นรอู ้ ะไรหลายๆอยา่ งจากเธอ อยา่ งเชน่ วา่ ตอ้ งเลอื กซอื้ ของอยา่ งไร เลอื กเนอื้ อยา่ งไร เธอ เรยี นรทู ้ กุ อยา่ งอยา่ งละเอยี ด ตอนทพ่ี วกเธอเดนิ ไปทมี่ มุ ของใชป้ ระจําวนั ก็บงั เอญิ เจอใครคน หนง่ึ ตรงมมุ นัน้ ผมดํา แวน่ ตากรอบทอง เสอ้ื เชต้ิ สขี าว รอยยมิ้ ทเ่ี ป็ นมติ ร ตอนทเ่ี จอเยห่ ลนิ่ หาน หานมจู่ อ่ื ก็ตกใจเล็กนอ้ ย เธอไมค่ ดิ วา่ จะ เจอเขาทน่ี ่ี พอตอนนเี้ ธอกลับมาคดิ อกี ครัง้ บางทอี าจจะเป็ นความตงั้ ใจของ เยห่ ลนิ่ หานกเ็ ป็ นได ้ เพราะกอ่ นหนา้ น…ี้ เขาเคยบอกเธอวา่ จะ มารอเธอทน่ี ี่ หรอื วา่ วันนกี้ ็เชน่ กนั ？

“บงั เอญิ จัง” เยห่ ลน่ิ หานมองไปทใ่ี บหนา้ ตกตะลงึ ของเธอ เขา ยมิ้ ใหเ้ ธอเล็กนอ้ ย ทันใดนัน้ หนุ่มหลอ่ คนหนงึ่ ก็ปรากฏตวั ขน้ึ และทา่ ทางของเขาก็ ดสู ภุ าพมาก พส่ี าวทยี่ นื อยขู่ า้ งๆหานมจู่ อ่ื กโ็ บกไมโ้ บกมอื ใหก้ บั ทงั้ สอง พลางกระซบิ ขา้ งหหู านมจู่ อื่ “แฟนเกา่ หรอื ?” คําพดู นแ้ี ทบทําหานมจู่ อื่ สําลกั นํ้าลายตวั เอง เธอหลบั ตาลง และหนั ไปมองพสี่ าวทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ ง ทําไมผชู ้ ายซอ่ื ๆอยา่ งลงุ อว้ นถงึ มภี รรยาทแ่ี สนประหลาดเชน่ น?้ี ดว้ ยนสิ ยั ของเธอ เธอถงึ กบั พดู เรอ่ื งประเภทคนรักเกา่ ใน สถานการณ์แบบนโี้ ดยไมย่ อมลดเสยี งเลยไดอ้ ยา่ งไร? หานมจู่ อ่ื ตอบอยา่ งกระดากอาย “ไมใ่ ชค่ ะ่ ” ทันใดนัน้ เธอกน็ กึ ถงึ บางอยา่ งและหนั หนา้ ไปทางอนื่ แตเ่ ธอกลับพบวา่ ดา้ นหลังของเธอวา่ งเปลา่ โดยไรเ้ งาของเยโ่ ม่ เซนิ ไปไหนแลว้ ?

“เขาโดนสามฉี ันลากไปแลว้ น่าจะไปมมุ อนื่ น่ะ” พสี่ าวพดู อธบิ าย “เธอเพง่ิ รตู ้ วั หรอื วา่ เธอไมไ่ ดส้ นใจสามเี ธอแมแ้ ตน่ อ้ ย? หานมจู่ อื่ “…” ชา่ งเถอะ เธอลมื ไปวา่ เธอเอาแตฟ่ ังพส่ี าวคนนพ้ี ดู และคอ่ ยๆ ลมื ไปวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ เดนิ ตามเธออยดู่ า้ นหลัง ไมค่ ดิ เลยวา่ พอเธอบงั เอญิ มาเจอกบั เยห่ ลน่ิ หานอยทู่ มี่ มุ น้ี เธอ ก็เพงิ่ นกึ หนั กลบั ไปมองทา่ ทขี องเยโ่ มเ่ ซนิ เนอ่ื งจากทงั้ สองพน่ี อ้ งไมถ่ กู กนั การบงั เอญิ เจอในสถานการณ์ แบบนจ้ี ะตอ้ งเป็ นการจดุ ชนวนระเบดิ กนั อยา่ งแน่นอน พอคดิ ไดด้ งั นัน้ หานมจู่ อื่ กร็ สู ้ กึ หวาดผวา โชคดที เี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดอ้ ยทู่ นี่ ี่ “มาเดนิ เลน่ หรอื ?” เยห่ ลนิ่ หานถามในขณะทห่ี านมจู่ อ่ื กําลงั เงยี บไป ไมต่ อ้ งรอใหห้ านมจู่ อ่ื เป็ นคนตอบ พสี่ าวทอ่ี ยขู่ า้ งๆกพ็ ยกั หนา้ “ใชแ่ ลว้ คะ่ คณุ ก็มาเดนิ เลน่ หรอื คะ?”

ตอนที่ 606 ไมร่ จู้ กั แยกแยะ ทงั้ สองพดู คยุ โตต้ อบกนั ไปมา หานมจู่ อ่ื อายเล็กนอ้ ยกบั บทสนทนาอนั น่าอดึ อดั “ไมท่ ราบวา่ คณุ คอื ?” พสี่ าวจอ้ งหนา้ เยห่ ลน่ิ หานดว้ ยความ อยากรอู ้ ยากเห็น ผชู ้ ายคนนห้ี ลอ่ มาก อกี ทงั้ สายตาของเขาเอา แตจ่ อ้ งไปทหี่ านมจู่ อื่ ทันทที เี่ ดนิ เขา้ มา ในขณะนพ้ี สี่ าวเหมอื นมี ลกู ไฟลกุ โชนขน้ึ มาในตวั เนอ่ื งจากทา่ ทขี องหานมจู่ อื่ ทม่ี ตี อ่ เย่ โมเ่ ซนิ จงึ ทําใหพ้ สี่ าวสงสยั วา่ ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ําลงั เหยยี บเรอื สอง แคมใชห่ รอื ไม่ หรอื เป็ นการปั่นหวั ผชู ้ ายทัง้ สอง แตห่ ลงั จากคดิ อกี แงห่ นงึ่ จากการเพงิ่ พดู คยุ กนั เมอ่ื กน้ี เี้ ธอกลับ ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ หานมจู่ อ่ื จะเป็ นคนประเภทนัน้ ดงั นัน้ พสี่ าวจงึ ลม้ เลกิ ความคดิ นไ้ี ปและหนั กลับมามองหานมจู่ อื่ กบั เยห่ ลนิ่ หาน อกี ครัง้ “คณุ มาทําอะไรทนี่ ?่ี ” หานมจู่ อื่ ถอื โอกาสถามเขาในตอนทเี่ ยโ่ ม่ เซนิ ไมอ่ ยู่

เยห่ ลน่ิ หานยมิ้ เล็กนอ้ ย “ผมบอกแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื วา่ เป็ นความ บงั เอญิ ?” “จรงิ หรอื ?” หานมจู่ อ่ื จะเชอ่ื ไดอ้ ยา่ งไร? จากการบงั เอญิ เจอกนั สองครัง้ กอ่ นหนา้ น้ี รวมไปถงึ เรอ่ื งพวกนัน้ ทเี่ ขาทําทบ่ี รษิ ัท เธอ คดิ ไดอ้ ยอู่ ยา่ งเดยี ววา่ การพบกนั อยา่ งบงั เอญิ ลว้ นเป็ นเจตนา ของเยห่ ลน่ิ หาน แมว้ า่ กอ่ นหนา้ นจี้ ะเคยคยุ กบั เขาแลว้ แตก่ ็ไมไ่ ดห้ มายความวา่ จะสามารถตบตาหานมจู่ อ่ื ไดต้ ามสบาย เนอื่ งจากมคี นอน่ื อยใู่ กลๆ้ ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ พดู อยา่ งมไี หวพรบิ อยา่ งไรก็ตามพสี่ าวกไ็ มใ่ ชค่ นโง่ เธอจะดไู มอ่ อกไดอ้ ยา่ งไรวา่ ระหวา่ งทงั้ สองมคี ลน่ื ใตน้ ้ําอยใู่ นความสมั พันธน์ ัน้ เธอยม้ิ อยา่ งเกอ้ เขนิ แตก่ ลับไมไ่ ดป้ ลกี ตวั ออกไป หานมจู่ อ่ื อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะชนื่ ชมพส่ี าวคนนที้ รี่ งู ้ าน ถา้ หากในเวลานี้ พส่ี าวบอกมาตรงๆวา่ จะไมร่ บกวนพวกเขา ใหพ้ วกเขาไดค้ ยุ กนั พอถงึ ตอนทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ กลับมา เมอื่ เห็นวา่ เยห่ ลน่ิ หานกบั หานมจู่ ่ื ออยดู่ ว้ ยกนั สองคน จะตอ้ งเกดิ เรอ่ื งใหญโ่ ตขน้ึ แน่ๆ หานมจู่ อ่ื เหลอื บมองพส่ี าวอยา่ งตนื้ ตนั ใจ เธอกระซบิ เบาๆ

“พสี่ าวยงั อยากซอ้ื อะไรไหมคะ?” “ไมต่ อ้ งๆ ฉันซอื้ มาเกอื บหมดเเลว้ เดย๋ี วคอ่ ยไปซอ้ื กระดาษ ทชิ ชทู่ ม่ี มุ นัน้ หน่อย แลว้ พวกเราคอ่ ยกลบั ทพี่ ักกนั ” หานมจู่ อ่ื พยักหนา้ “คะ่ งัน้ ฉันไปเป็ นเพอ่ื น” จากนัน้ หานมจู่ อ่ื กม็ องไปทางเยห่ ลนิ่ หาน “ประธานเยห่ ลนิ่ หาน ฉันตอ้ งไปซอื้ ของกบั พส่ี าวแลว้ คงตอ้ งขอตวั กอ่ นนะคะ” พอ พดู เสร็จเธอก็ยมิ้ ใหเ้ ขา พลางคลอ้ งเเขนพส่ี าวและเข็นรถเข็น ออกไป หลังจากเดนิ ไปไดไ้ มก่ กี่ า้ วพส่ี าวกห็ นั กลบั มา “เขาตามพวกเรา มา!” พอไดย้ นิ ดังนัน้ หานมจู่ อื่ ก็ขมวดควิ้ เธอบอกเขาไปอยา่ งชดั เจน แลว้ นน่ี า ทําไมเยห่ ลนิ หานถงึ ยังตามเธอมาอกี ? “เขาชอบเธอใชไ่ หม?” จๆู่ พสี่ าวก็เอยี งหนา้ เขา้ มาถามอยขู่ า้ งหู จนเธอตกใจ เธอสา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ไมใ่ ชห่ รอกมงั้ คะ?” แมต้ อนนัน้ เขาจะแสดงออกอยา่ งชดั เจนวา่ มใี จใหเ้ ธอ แตน่ ่ันก็ เป็ นเรอื่ งเมอื่ หา้ ปีกอ่ น อกี อยา่ งตอนนัน้ เธอก็ยังเป็ นภรรยา

ของเยโ่ มเ่ ซนิ แตเ่ ยห่ ลนิ่ หานยงั เลอื กทบี่ อกความในใจกบั เธอ และนั่นก็มกั จะทําใหห้ านมจู่ อื่ คดิ วา่ เป็ นแผนการของเขา เพราะ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เขาจะตอ้ นนอ้ งชายตวั เองใหจ้ นมมุ ไดอ้ ยา่ งไร? อยา่ งไรกต็ ามตอนทเี่ ขาปกป้องเธอจากเหตกุ ารณ์อบุ ัตเิ หตทุ าง รถยนตก์ ็ทําใหห้ านมจู่ อ่ื คดิ วา่ เขาอาจจะมใี จใหเ้ ธออยบู่ า้ ง แตเ่ วลากผ็ า่ นมาหา้ ปีแลว้ และเรอื่ งทกุ อยา่ งกผ็ า่ นพน้ ไป หมดแลว้ แมว้ า่ เขาจะเคยชอบเธอมากอ่ น แตต่ อนนคี้ าดวา่ ความรสู ้ กึ คง จดื จางไปนานแลว้ ดงั นัน้ หานมจู่ อ่ื จงึ ไมเ่ คยเกบ็ เรอ่ื งนก้ี ลบั มา คดิ อกี “ทําไมจะเป็ นไปไมไ่ ด ้ สายตาทเี่ ขามองเธอเมอื่ กนี้ เ้ี ธอไมเ่ ห็น หรอื ไง? หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ “ไมน่ ค่ี ะ” “นเ่ี ธอไรเ้ ดยี งสาจรงิ ๆหรอื แกลง้ ไรเ้ ดยี งสากนั แน่เนยี่ ? แววตาที่ เขามองเธอเต็มไปดว้ ยความรักไมต่ า่ งอะไรกบั แววตาของสามี เธอเลย เธอดไู มอ่ อกจรงิ ๆหรอื ?”

แววตาทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ มองเธอ หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ งงงวยเล็กนอ้ ยและอด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะถาม “ทค่ี ณุ พดู มา สามขี องฉันใชส้ ายตาแบบไหน มองฉันนะคะ?” เธอเรยี กเขาวา่ สามอี ยา่ งลมื ตวั ดงั นัน้ พอพดู คํา วา่ สามเี ธอถงึ กบั หยดุ ชะงัก จากนัน้ ก็เรยี กสตกิ ลบั มา ภรรยาของลงุ อว้ นคดิ เพยี งวา่ เธอเป็ นคนขอ้ี ายจงึ ไมไ่ ดถ้ าม เจาะลกึ พลางหรตี่ าอธบิ าย “เวลาทช่ี อบใครสกั คน พอไดเ้ จอ เขาดวงตาของเธอจะเป็ นประกาย” “เป็ นประกาย? หมายความวา่ อยา่ งไรคะ?” “มนั เป็ นความรสู ้ กึ พเิ ศษ กเ็ หมอื นวา่ ตอนทเ่ี ขามองเธอ ดวงตา ของเขาจะสวา่ งเจดิ จา้ หรอื เธอไมเ่ คยสงั เกตแววตาและ ความรสู ้ กึ ของเขาตอนทเี่ ขามองเธอละ่ ?” หานมจู่ อ่ื “…ไมเ่ ลยคะ่ ” เธอจะสงั เกตเเววตาเยโ่ มเ่ ซนิ ตอนทเ่ี ขามองเธอไดอ้ ยา่ งไรละ่ เธอรสู ้ กึ เพยี งวา่ สายตาทเ่ี ขามองเธอนัน้ ไมไ่ ดแ้ ตกตา่ งอะไรจาก เมอ่ื กอ่ นเลย ไมม่ อี ะไรพเิ ศษเลยสกั นดิ

“เฮอ้ เธอนน่ี ะไมร่ จู ้ ักถนอมสามตี วั เองจรงิ ๆ สามเี ธอกอ็ อกจะ หลอ่ ซะขนาดนัน้ ถา้ ปลอ่ ยใหเ้ ป็ นแบบนต้ี อ่ ไปละ่ ก็ ไมก่ ลวั หรอื วา่ จะโดนแยง่ ไป?” หานมจู่ อื่ “…” โดนแยง่ งัน้ หรอื ? ตอนแรกเธอยอมใหห้ ลนิ ชงิ ชงิ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ อยดู่ ว้ ยกนั ก็เพอ่ื ไมใ่ หเ้ ขามารบกวนเธออกี พส่ี าวหนั กลับไปดา้ นหลงั กพ็ บวา่ เยห่ ลนิ่ หานยังตามพวกเธอมา อกี เธอจงึ พดู ขนึ้ มาอกี ประโยคหนงึ่ วา่ “เขาตามเรามาแบบนจ้ี ะไมเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หม? ถา้ สามเี ธอกลบั มา ละ่ …” หานมจู่ อ่ื ไดย้ นิ ดงั นัน้ ก็อดทําหนา้ ยน่ ไมไ่ ด ้ ใบหนา้ ทบี่ อบบาง เทา่ ฝ่ ามอื แทบจะยบั ยยู่ ไ่ี ปทงั้ หนา้ หลงั จากนัน้ ไมน่ านเธอกร็ สู ้ กึ โลง่ ใจอกี ครัง้ และพดู วา่ “เขาอยากตามมาเอง ฉันจะทําอะไรได ้ ละ่ ? ฉันไปหา้ มสทิ ธเิ สรภี าพสว่ นบคุ คลไมไ่ ดห้ รอกคะ่ ” “พดู แบบนัน้ กถ็ กู งัน้ กป็ ลอ่ ยใหเ้ ขาตามแบบนนี้ ่ะหรอื ?”

หานมจู่ อ่ื หนั กลับไปก็พบวา่ เยห่ ลน่ิ หานกําลงั ตามพวกเธออยู่ ทางดา้ นหลงั จรงิ ๆ พอเขาเห็นเธอหนั กลับมา มมุ ปากของเขาก็ กระตกุ เล็กนอ้ ยและยมิ้ อยา่ งออ่ นโยน แมว้ า่ จะมองผา่ นเลนส์ แวน่ ตา แตก่ ส็ ามารถมองเห็นถงึ ความอบอนุ่ ทอ่ี ยนู่ ัยนต์ าเขาได ้ เชน่ กนั บางทอี กี ฝ่ ายอาจจะไมไ่ ดม้ งุ่ รา้ ยกบั เธอจรงิ ๆก็ได ้ เธอ คดิ ในแงร่ า้ ยเกนิ ไปหรอื เปลา่ ? แตอ่ ยา่ งไรก็ตาม การทเ่ี ขาปรากฏตวั อยทู่ น่ี ใ่ี นตอนนอ้ี าจ กลายเป็ นการจดุ ชนวนใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื นคนื นัน้ ทเ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ รวู ้ า่ เธอออกไปพบเยห่ ลน่ิ หาน เขา โกรธเป็ นฟืนเป็ นไฟแลว้ จากนัน้ …ก…็ กบั เธอ พอนกึ ถงึ ความมดื มดิ ในชว่ งสองวันทผี่ า่ นมาจนไมเ่ ห็นเดอื น เห็นตะวัน หานมจู่ อ่ื กไ็ ดส้ ตแิ ละหยดุ เดนิ เธอหยดุ เทา้ แลว้ พดู กบั พสี่ าว “พส่ี าว คณุ รอฉันอยทู่ น่ี สี่ กั ครนู่ ะ คะ ฉันจะไปคยุ กบั เขาสกั หน่อย” พส่ี าวคดิ พลางสา่ ยหนา้ “เธอกร็ บี ๆหน่อยละกนั ฉันคดิ วา่ พวก เขาใกลจ้ ะกลับมาแลว้ ” “คะ่ ฉันจะพยายาม”

พอพดู เสร็จหานมจู่ อ่ื ก็เดนิ ไปหาเยห่ ลนิ่ หาน “มอี ะไรหรอื เปลา่ ?” พอเยห่ ลนิ่ หานเห็นวา่ เธอเดนิ กลับมา เขาก็ มองเธอดว้ ยความมนึ งง “เธอไมพ่ อใจหรอื ?” หานมจู่ อื่ “…” หานมจู่ อ่ื ไมส่ ามารถตอบคําถามนไ้ี ด ้ กเ็ ห็นๆอยวู่ า่ เขาตามเธอมาไมใ่ ชห่ รอื ? แตพ่ อเธอเดนิ มาหา เขา กลับทําหนา้ ไมร่ สู ้ กึ รสู ้ า มนั ทําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ อายมาก เมอ่ื เห็นเธอทําหนา้ เกอ้ เขนิ อยกู่ บั ที่ เยห่ ลน่ิ หานจงึ ยกมอื ขน้ึ มา ดนั กรอบแวน่ ตาและยม้ิ เล็กนอ้ ย “ทําไมละ่ คณุ คงไมค่ ดิ วา่ ผม ตามคณุ มาหรอกนะ?” หรอื ไมใ่ ช?่ คําพดู เหลา่ นแี้ ทบจะโพลง่ ออกมา แตส่ ดุ ทา้ ยหานมจู่ อื่ ก็ไดแ้ ต่ มองเขาโดยไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เยห่ ลน่ิ หานพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งออ่ นโยน “วางใจเถอะ ในเมอ่ื คณุ ไม่ สบายใจ ผมกจ็ ะไมร่ บกวนคณุ ผมแคก่ ําลังจะไปซอ้ื ของทอี่ ยู่

ทางดา้ นหนา้ นัน้ หน่อย แตเ่ ผอญิ วา่ มันเป็ นทางเดยี วกบั พวกคณุ พอด”ี เขาพดู สภุ าพมากจนทําใหห้ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ วา่ หากตวั เองถาม ออกไปอกี ครัง้ มันจะดเู หมอื นวา่ เธอเป็ นคนไมร่ จู ้ ักแยกแยะ พอคดิ ไดด้ ังนัน้ เธอกก็ ดั ฟันถาม “คณุ จะไปซอ้ื อะไร?” “ทถี่ ามแบบนเ้ี พราะคดิ จะหลบหนา้ ผมงัน้ หรอื ?” ตอนที่ 607 เขาเป็ นอดตี สามขี องฉนั แลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ? หานมจู่ อื่ คดิ อยากจะหลบหนา้ เขาไปจรงิ ๆ และไมไ่ ปทาง เดยี วกนั กบั เขา เพราะไมอ่ ยา่ งนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ อาจจะเห็นฉากนเ้ี ขา้ กไ็ ด ้ และคนท่ี ลําบากทสี่ ดุ กเ็ ป็ นเธอเอง เยห่ ลน่ิ หานยม้ิ ดว้ ยความขมขนื่ เล็กนอ้ ย “วันนัน้ ก็พดู ชดั เจนแลว้ น่ี วา่ ตอ่ จากนเี้ ราจะเป็ นเพอ่ื นกนั ถงึ จะบงั เอญิ เจอกนั ใน

ซปุ เปอรม์ าเกต็ คณุ ก็อยา่ หลบหนา้ ผมเหมอื นผมเป็ นงอู ยา่ งนัน้ สิ ผมดนู ่ากลัวขนาดนัน้ เลยหรอื ? หานมจู่ อ่ื “…” เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งโดยไมร่ วู ้ า่ จะอธบิ ายอยา่ งไรดี “กอ่ นหนา้ นผี้ มก็เตรยี มจะเดนิ ออ้ มไปแลว้ แตใ่ นเมอ่ื คณุ พดู แบบนี้ งัน้ ผมคงตอ้ งเดนิ ไปทางเดยี วกบั คณุ เพอ่ื ทคี่ ณุ จะไดป้ รับ ความคดิ ไมห่ ลบผมอกี ” เยห่ ลนิ่ หานกลับมายมิ้ อกี ครัง้ หลังจากพดู เสร็จ สายตาของเขา มองไปทใี่ บหนา้ ของเธอผา่ นเลนสแ์ วน่ ตา “มจู่ อ่ื ผมไมใ่ ชค่ นเลว หา้ ปีกอ่ นไมใ่ ช่ ตอนนก้ี ไ็ มใ่ ช่ อนาคต…ก็ ไมใ่ ช่ ถา้ คณุ ยนิ ยอม จะรับผมเป็ นพชี่ ายก็ไดน้ ะ ไมว่ า่ ตอนน้ี ระหวา่ งคณุ กบั โมเ่ ซนิ จะมคี วามสมั พันธอ์ ะไรกนั …ผมจะไมท่ ํา อะไรใหค้ ณุ ลําบากใจ” อยา่ งไรก็ตามสําหรับหานมจู่ อ่ื แลว้ ไมว่ า่ เยห่ ลน่ิ หานจะทําให ้ เธอลําบากใจหรอื ไมก่ ็ตาม ถา้ เพยี งเยโ่ มเ่ ซนิ มาเห็นเธอยนื อยู่ กบั เขาแบบนี้ อาจจะทําใหเ้ กดิ เรอ่ื งเลวรา้ ยขน้ึ ก็ได ้

พอคดิ ดงั นเ้ี ธอก็เมม้ รมิ ฝี ปากและพดู ออกไปอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “คณุ จะตามฉันมาแบบนจ้ี รงิ ๆใชไ่ หม? คณุ บอกวา่ บงั เอญิ แลว้ สองครัง้ นัน้ ละ่ ? กบ็ งั เอญิ งัน้ หรอื ? มนั จะบงั เอญิ ขนาดนไ้ี ด ้ อยา่ งไร ฉันไมไ่ ดม้ าซปุ เปอรม์ าเก็ตตงั้ นานแลว้ พอฉันมาทนี่ ก่ี ็ บงั เอญิ เจอคณุ อกี คงไมใ่ ชเ่ พราะคณุ เลอื กเวลาทเ่ี หมาะเจาะ หรอกนะ?” แววตาเยห่ ลน่ิ หานเปลย่ี นเป็ นเรยี บนง่ิ “มจู่ อื่ ถา้ คณุ มาซปุ เปอรม์ าเกต็ ทน่ี ท่ี กุ วัน คณุ ก็น่าจะบงั เอญิ เจอ ผมเพราะผมพักอยแู่ ถวนใี้ กลๆ้ กบั ทพี่ ักของคณุ ” หานมจู่ อื่ หยดุ พดู และอา้ ปากเล็กนอ้ ย “คณุ คณุ บอกวา่ ไงนะ?” “มนั อาจจะดนู ่าเหลอื เชอื่ ถา้ คณุ ไมเ่ ชอ่ื ละ่ ก็ จะสง่ คนไป ตรวจสอบดกู ็ได ้ ผมยา้ ยมาอยทู่ น่ี ก่ี อ่ นคณุ เสยี อกี มพี นักงาน แคชเชยี รห์ ลายคนของซปุ เปอรม์ าเก็ตแหง่ นร้ี จู ้ ักผมดี แตเ่ พราะ ผมพักอยคู่ นเดยี ว ผมจงึ ตอ้ งมาเดนิ ซปุ เปอรม์ าเกต็ ทกุ วนั เพอ่ื ซอื้ อาหารสด ผมบอกคณุ มาขนาดนแี้ ลว้ คณุ ยังคดิ วา่ ผมจงใจ เขา้ หาคณุ อกี หรอื ไม?่ ”

หานมจู่ อ่ื หายใจอยา่ งเงยี บๆ ใบหนา้ เรม่ิ ซดี สดุ ทา้ ยแลว้ เธอคดิ มากเกนิ ไปและทําใหค้ นอน่ื เขา้ ใจผดิ ? “ผมยอมรับวา่ ผมอยากตดิ ตอ่ กบั คณุ แตผ่ มไมไ่ ดม้ เี จตนาแอบ แฝง” “เอาละ่ ไมต่ อ้ งพดู แลว้ ” หานมจู่ อ่ื พดู ตัดบทพลางมองตํา่ “ฉัน เขา้ ใจคณุ ผดิ เอง งัน้ ตอ่ ไปกต็ า่ งคนตา่ งอยเู่ ถอะ คณุ ยงั ตอ้ งไป ซอ้ื ของนี่ ฉันเองก็ตอ้ งไปซอื้ ของของฉันบา้ ง ฉันไปกอ่ นนะ” พอพดู เสร็จ หานมจู่ อ่ื กเ็ ดนิ ไปขา้ งๆพส่ี าว พสี่ าวมองเธอ “เป็ นไงบา้ ง?” หานมจู่ อื่ เมม้ ปากไมต่ อบคําถามของเธอ ไดเ้ พยี งแตเ่ ข็นรถเข็น ไปขา้ งหนา้ พส่ี าวดสู ถานการณแ์ ลว้ จงึ รบี ตามไป “เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่? ตอน ทเี่ ห็นเธอคยุ เมอื่ กนี้ ด้ี สู หี นา้ ไมค่ อ่ ยดเี ลย เขาพดู อะไรไมเ่ ขา้ หู หรอื เปลา่ ?” “ไมใ่ ชห่ รอกคะ่ ” หานมจู่ อ่ื สา่ ยหนา้ “เขาก็แคบ่ อกวา่ …เขาไมไ่ ด ้ ตามพวกเรา แคเ่ ป็ นทางเดยี วกนั ”

เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นพ้ี สี่ าวกน็ กึ ขนึ้ ได ้ “แบบนนี้ เ่ี อง แตฉ่ ันดแู ลว้ …ทําไมยงั คดิ วา่ เขาตงั้ ใจเดนิ ตามเธอ มานะ? เฮอ้ เขารหู ้ รอื ยงั วา่ เธอมสี ามแี ลว้ ?” ในตอนนห้ี านมจู่ อื่ กห็ ยดุ เทา้ ชว่ั คราว แลว้ หนั ไปมองคนดา้ นขา้ ง “คณุ อยากรจู ้ รงิ ๆหรอื ?” พสี่ าวพยกั หนา้ ดว้ ยความอยากรอู ้ ยากเห็น จากนัน้ ก็ยมิ้ “เห็นแก่ ทเี่ ราเป็ นเพอ่ื นบา้ นกนั เธอบอกฉันมาเถอะ” หานมจู่ อื่ ครนุ่ คดิ อยพู่ ักหนงึ่ พสี่ าวพดู ถงึ เรอ่ื งนม้ี าสกั พักแลว้ ในตอนนม้ี นั อาจจะเป็ นการดที จี่ ะบอกไปตรงๆ พอคดิ ไดเ้ ธอก็ บอกวา่ \"อนั ทจ่ี รงิ เขาไมใ่ ชส่ ามขี องฉันหรอกคะ่ \" ตอนแรกพสี่ าวฟังไมเ่ ขา้ ใจ แตพ่ อเธอไดส้ ตกิ ลบั มา ดวงตาเธอ กเ็ บกิ กวา้ ง “เธอ เธอบอกวา่ เขาไมใ่ ชส่ ามเี ธอ งัน้ เมอ่ื ก…ี้ ” “ฉันกแ็ คเ่ ออออไปกบั คณุ ” พสี่ าวเงยี บ

ผา่ นไปหนง่ึ นาทเี ธอกก็ มุ มอื หานมจู่ อื่ ไว ้ “นอ้ งสาวเธอก็แสนดี เกนิ ไป นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เพอ่ื ทจ่ี ะเออออตามน้ํากนั ไป เธอถงึ กบั ตอ้ งทําเป็ นยอมรับผชู ้ ายคนหนงึ่ เป็ นสามี พวกเราตอ้ งไปมาหา สกู่ นั บอ่ ยๆนะ ไมใ่ ชส่ ามกี ไ็ มเ่ ป็ นไร พวกเธอเป็ นแฟนกนั หรอื ?” “นั่นกไ็ มใ่ ชค่ ะ่ ” หานมจู่ อื่ สา่ ยหนา้ “ไมใ่ ช?่ ?” พส่ี าวตกใจ “งัน้ งัน้ พวกเธอเป็ นอะไรกนั ? ฉันเห็น วา่ เขา…” “เขาเป็ นอดตี สามขี องฉันเอง” พส่ี าว “…” ขอ้ มลู เหลา่ นหี้ นักหนาจนพสี่ าวไมส่ ามารถตอบสนองไป ชวั่ ขณะ ทันใดนัน้ เสน้ ประสาทในสมองกเ็ หมอื นลัดวงจร พอ เธอกลับมามสี ตอิ กี ครัง้ หานมจู่ อ่ื กไ็ ดย้ ม้ิ “นไ่ี มใ่ ชเ่ รอ่ื งตลกใชไ่ หม? กเ็ ห็นๆกนั อยวู่ า่ ไมใ่ ชส่ ามภี รรยากนั แลว้ แตเ่ ขากท็ ําเป็ นไขสอื ” พอพดู ถงึ ตอนทา้ ยหานมจู่ อื่ ก็ลดสายตาลงราวกบั อยใู่ นอารมณ์ หดหู่

“แคก่ ๆ นไ่ี มใ่ ชเ่ รอ่ื งตลกนะ อยา่ เป็ นเสยี แบบนสี้ ”ิ พส่ี าว ควา้ เเขนเธอแลว้ เดนิ ไปขา้ งหนา้ ในขณะเดยี วกนั กห็ นั ไปมองเย่ หลนิ่ หาน “จรงิ ๆแลว้ อดตี สามขี องเธอดกี วา่ อกี ” “อะไรนะคะ?” หานมจู่ อื่ ไมเ่ ขา้ ใจความหมายของเธอ “อดตี สามี ของเธอดกี วา่ อยา่ งไรละ่ ?” “ใชส่ ิ ถา้ เป็ นอดตี สามี งัน้ ก็เเปลวา่ ตอนนเ้ี ขากําลงั ตามจบี เธอ เขาอยากกบั มาคนื ดกี บั เธอสนิ ะ?” หานมจู่ อื่ นงิ่ ไปสกั พัก จากนัน้ กพ็ ยกั หนา้ “คะ่ ใชแ่ ลว้ …” ทเ่ี ขาทํามาทัง้ หมดก็เพราะอยากกลบั มาคนื ดกี บั เธอ? “ใชส่ นิ ะ ทําไมเธอถงึ ไมม่ ั่นใจแบบนัน้ ละ่ ? ถา้ ฉันสวยแบบเธอ ฉันคงมนั่ ใจตวั เองไปตงั้ นานแลว้ ตอนนเ้ี ขากลายเป็ นอดตี สามี ของเธอแลว้ งัน้ กแ็ ปลวา่ คนอนื่ ก็ยังมโี อกาสน่ะสิ อยา่ งเชน่ … คนทอี่ ยดู่ า้ นหลัง” ดา้ นหลงั ? หานมจู่ อื่ ขมวดคว้ิ พอหนั กลบั ไปมองก็พบวา่ เยห่ ลน่ิ ยังคงเดนิ ตามพวกเธอมาอกี

“ชายหนุ่มรปู หลอ่ สองคนตามจบี เธอในเวลาเดยี วกนั เธอชอบ คนไหนละ่ ?” หานมจู่ อ่ื “…” “ไมช่ อบกไ็ มเ่ ป็ นไร เธอสวยเสยี ขนาดนย้ี งั มโี อกาสอกี มาก คอ่ ยๆเลอื ก คอ่ ยๆพจิ ารณา ผชู ้ ายเย็นชาคนนัน้ ก็ไมเ่ ลว ดกู ร็ ู ้ เเลว้ วา่ เป็ นคนทป่ี ระสบความสําเร็จ แต…่ ถา้ เย็นชาเกนิ ไปก็ ไมใ่ ชเ่ รอื่ งดี อยา่ งเชน่ เรอ่ื งบนเตยี ง ถา้ เขายงั เย็นชาอยแู่ บบนัน้ แลว้ ตอ้ งใหเ้ ธอเป็ นฝ่ ายรกุ อยบู่ อ่ ยๆละ่ ก็ มนั จะทําใหเ้ ธอมคี วาม อดึ อดั ทางอารมณ์ได”้ หานมจู่ อื่ หนา้ ถอดสี พดู เบาๆ “ไมค่ ยุ เรอ่ื งนไ้ี ดไ้ หมคะ?” “พดู เรอื่ งนแี้ ลว้ มันทําไม? กเ็ ป็ นผใู ้ หญก่ นั หมดเเลว้ เอะ๊ …ฉัน สงสยั วา่ พวกเธอหยา่ กนั ทําไม เป็ นเพราะเขาไรน้ ้ํายาใชไ่ หม?” หานมจู่ อ่ื “…” เยโ่ มเ่ ซนิ ไรน้ ํ้ายางัน้ หรอื ? เป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร? ถา้ เขาไดย้ นิ แบบนจี้ ะโมโหไหมนะ? เมอื่ กอ่ นตอนทเี่ ขาพกิ ารน่ังอยบู่ นรถเข็น ทกุ คนตา่ งกค็ ดิ วา่ เขา

กลายเป็ นคนไรส้ มรรถภาพ มเี พยี งเธอผเู ้ ป็ นภรรยาเทา่ นัน้ ทร่ี วู ้ า่ เขามคี วามสามารถมากแคไ่ หน แตต่ อนนพ้ี อเขาลกุ ขน้ึ มาได ้ กลบั มคี นคดิ วา่ เขาเป็ นคนไร ้ นํ้ายา? กเ็ พราะสหี นา้ และแววตาคนู่ ัน้ หลอกลวงคนอน่ื ได ้ แตเ่ ห็นไดช้ ดั วา่ เธอไมอ่ าจตา้ นทานความเรา่ รอ้ นและการรกุ รานของเขาได ้ เขาจะเป็ นคนไรน้ ้ํายาไดอ้ ยา่ งไร? สว่ นสาเหตทุ เ่ี ธอหยา่ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ งัน้ หรอื ? เมอื่ นกึ ถงึ สง่ิ นดี้ วงตาของหานมจู่ อื่ ก็ดเู ยอื กเย็นอกี ครัง้ ใครจะรู ้ วา่ ชวี ติ แตง่ งานของพวกเขาไมเ่ คยมอี ยจู่ รงิ ? เมอ่ื หา้ ปีกอ่ นเธอ เป็ นเพยี งผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ ทแ่ี ตง่ งานกบั เขาในนามเสนิ่ โยว่ ตอนท่ี 608 ผชู้ ายไรน้ ํา้ ยา...อยา่ ไปเอาเลย พอถงึ เวลา เธอก็ควรจากไป หานมจู่ อ่ื รตู ้ งั้ แตแ่ รกแลว้ วา่ ตอนจบไมส่ ามารถเปลย่ี นแปลง อะไรได ้ เธอจงึ หนอี อกมาอยา่ งเงยี บๆ

เมอื่ นกึ ยอ้ นกลบั ไปยงั คงมคี วามเศรา้ อยภู่ ายในใจ เธอเรมิ่ รอ้ นบรเิ วณขอบตาเล็กนอ้ ย เธอมองเห็นสายตาพส่ี าวมองเธอทเี่ ป็ นแบบนก้ี ก็ ลบั กลายเป็ น เธอยอมรับวา่ สาเหตขุ องการหยา่ รา้ งเป็ นเพราะความไรน้ ้ํายา ของเยโ่ มเ่ ซนิ อมื พส่ี าวตกตะกอนความคดิ อยสู่ กั พักก็พดู วา่ “ฉันคดิ วา่ เธอ เลอื กผชู ้ ายเรยี บรอ้ ยใสเ่ เวน่ คนนัน้ ทอี่ ยดู่ า้ นหลงั เถอะ” หานมจู่ อ่ื ตกใจและพดู อยา่ งอายๆ “พสี่ าว คณุ พดู อะไรเนย่ี ?” “ฉันพดู จรงิ ๆนะ ผชู ้ ายไรน้ ้ํายา…อยา่ ไปเอาเลย!” “ไมค่ ยุ แลว้ รบี ไปเถอะ” เมอื่ เห็นเยห่ ลน่ิ หานกําลงั เดนิ เขา้ มาหาพวกเธอ หานมจู่ อ่ื จงึ รบี เข็นรถเข็นเดนิ ไปทางอน่ื เยห่ ลนิ่ หานตอ้ งการจะเดนิ ตามพวก เธอไป เธอเดนิ วนไปรอบๆแลว้ เดนิ กลับมาทางดา้ นหลงั ผา่ นไปสกั พัก ถา้ เขายงั เดนิ ตามมาอกี น่ันกห็ มายความวา่ เขา จงใจเดนิ ตามพวกเธอ

“เธอน…่ี เอะ๊ ” หลังจากเดนิ วนไปมาสกั พัก ทนั ทที หี่ านมจู่ อื่ รสู ้ กึ ตวั กพ็ บวา่ ไม่ เจอตวั เยห่ ลนิ่ หานจากทางดา้ นหลงั เเลว้ “อยา่ มอง เธอสลัดเขาทงิ้ แลว้ นอ้ งสาว เธอเนยี่ นะ เป็ นอะไร หรอื เปลา่ ? ในเมอื่ เธอยงั โสด มผี ชู ้ ายมาใหเ้ ลอื กมากกวา่ หนง่ึ คนจะเป็ นอะไรไป? ” “ฉันกบั เขาเป็ นไปไมไ่ ด”้ เธอเคยพดู นานแลว้ วา่ เขาเป็ นไดเ้ พยี งพช่ี าย ระหวา่ งเขากบั เย่ หลนิ่ หานจะเป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร “ตราบใดทพ่ี วกเธอยังโสด มอี ะไรทเี่ ป็ นไปไมไ่ ด?้ ” “เป็ นไปไมไ่ ดก้ ็คอื เป็ นไปไมไ่ ด”้ หานมจู่ อื่ เรง่ ฝี เทา้ และเดนิ ไปขา้ งหนา้ พส่ี าวรบี เดนิ ตามและพดู กบั เธออยา่ งกระตอื รอื รน้ หานมจู่ อ่ื ไมร่ จู ้ รงิ ๆวา่ พสี่ าวคนนมี้ คี วาม กระตอื รอื รน้ จากไหนมาพดู กบั เธอมากมายแบบน้ี ก็เห็นกนั อยู่ วา่ เพงิ่ เจอกนั ครัง้ แรกไมใ่ ชห่ รอื ?

ทนั ใดนัน้ หานมจู่ อื่ กเ็ ขา้ ใจแลว้ วา่ ทําไมเธอกบั ลงุ อว้ นถงึ เป็ น คสู่ รา้ งคสู่ ม ยงั คดิ อยวู่ า่ จะพดู อะไร แตโ่ ชคดที เ่ี ยโ่ มเ่ ซนิ กบั ลงุ อว้ นเดนิ เขา้ มาพอดี เยโ่ มเ่ ซนิ ถอื ถงุ ถงุ หนง่ึ ไวใ้ นมอื ดว้ ยใบหนา้ เย็นชา ลงุ อว้ นเองก็ ถอื ถงุ แบบเดยี วกนั แตเ่ มอ่ื เทยี บกบั เยโ่ มเ่ ซนิ แลว้ เขาถอื ถงุ ไว ้ เยอะกวา่ มาก “ซอ้ื เสร็จหรอื ยัง?” “เสร็จแลว้ ” หานมจู่ อื่ เงยหนา้ สบตากบั เยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ พอดี จากนัน้ ก็นกึ ถงึ สง่ิ ทพี่ ส่ี าวพดู กบั เธอกอ่ นหนา้ น้ี จๆู่ เธอรสู ้ กึ วา่ ไมอ่ ยากจะมองเขา ไปตรงๆ ดงั นัน้ เธอจงึ ผลกั รถเข็นเดนิ ไปโดยแสรง้ ทําเป็ นไมเ่ ห็นเขา เย่ โมเ่ ซนิ ถกู ทง้ิ ไว ้ “….”

เขาขมวดควิ้ พอนกึ จะตามไปถามเธอวา่ ทําไมถงึ ไมย่ อมมอง เขาก็มคี นมาตบไหลเ่ ขาไว ้ เยโ่ มเ่ ซนิ หนั กลบั ไปกเ็ ห็นพส่ี าวคน นัน้ เอยี งหนา้ มาทางเขา เขาขมวดควิ้ แลว้ ถอยหลังออกไป “เฮอ้ !” พสี่ าวเห็นเขามที า่ ทแี บบนก้ี พ็ ดู อยา่ งสะอดิ สะเอยี น “ยงั จะทําตวั เย็นชาอยไู่ ด”้ เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธออยา่ งไมพ่ อใจ “มอี ะไร?” “ไมม่ อี ะไร ก็แคส่ งสารคณุ ” เยโ่ มเ่ ซนิ “? ? ?” “รสู ้ กึ แยใ่ ชไ่ หมทโ่ี ดนทง้ิ ?” พสี่ าวพดู และมองเยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย สายตาน่าสมเพช “อนั ทจ่ี รงิ ทคี่ ณุ เป็ นอยตู่ อนนไ้ี มใ่ ชว่ า่ จะไมม่ ี ทางรักษา ฉันรจู ้ ักโรงพยาบาลแหง่ หนง่ึ ทมี่ อี ปุ กรณท์ าง การแพทยท์ ที่ ันสมยั ฉันแนะนําใหเ้ อาไหม?” เยโ่ มเ่ ซนิ ยงิ่ ขมวดควิ้ แน่น เขาไมแ่ น่ใจวา่ ทําไมจๆู่ เธอถงึ ได ้ แนะนําโรงพยาบาลใหเ้ ขา หรอื วา่ เมอ่ื กน้ี ห้ี านมจู่ อื่ คยุ เรอื่ งอะไร กบั เธอ?

ทวา่ เยโ่ มเ่ ซนิ คดิ อยา่ งไรกค็ ดิ ไมอ่ อกวา่ ชว่ งนรี้ า่ งกายของเขา ผดิ ปกตติ รงไหน? “อยั หยา ถา้ คณุ คดิ จะจบี มจู่ อื่ ใหต้ ดิ ก็ฟังพส่ี าวซะ” จบี มจู่ อื่ ? เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ “ฉันรวู ้ า่ คณุ เป็ นอดตี สามเี ธอ และตอนนกี้ ําลังตามจบี เธออยู่ ไมใ่ ชห่ รอื ? เธอปฏเิ สธคณุ มาตลอด คณุ รไู ้ หมวา่ เพราะอะไร?” “เพราะอะไร?” คําสามคํานแ้ี ทบจะโพลง่ ออกมา ใชแ่ ลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ เองกอ็ ยากรู ้ วา่ ทําไม เขาอยเู่ คยี งขา้ งเธอมานานขนาดนี้ แตเ่ ธอไมเ่ พยี งแตป่ ฏเิ สธ เขา อกี ทัง้ ยงั ทําตวั หา่ งเหนิ จากเขาไปเรอ่ื ยๆ แมว้ า่ สองสามวนั นจ้ี ะนอนเตยี งเดยี วกนั มาตลอด แตก่ ลบั ไม่ เป็ นนํ้าหนงึ่ ใจเดยี วกนั นอนกบั ไมไ่ ดน้ อนลว้ นไมม่ คี วามแตกตา่ งกนั

เขาเองกค็ ดิ มาตลอดวา่ ทําไม เขาไมเ่ ขา้ ใจผหู ้ ญงิ เลยจรงิ ๆ เมอ่ื กอ่ นเขาเคยทํารา้ ยเธอ แตต่ อนนเี้ ขาก็พยายามชดเชยให ้ เธอจนถงึ ทส่ี ดุ แลว้ ไดแ้ ตห่ วงั วา่ เธอจะเห็นความจรงิ ใจของเขา อยา่ งไรก็ตามสง่ิ ทเี่ ขาทําไปดเู หมอื นจะไรป้ ระโยชน์ อกี ทงั้ …ยัง ไดผ้ ลลัพธท์ ต่ี า่ งออกไป บางครัง้ เยโ่ มเ่ ซนิ กไ็ มร่ เู ้ ลยจรงิ ๆวา่ เขาทําผดิ ตรงไหน หรอื วา่ เธอไมร่ ักเขา? พอคดิ ถงึ ความเป็ นไปไดข้ อ้ นี้ เยโ่ มเ่ ซนิ กร็ สู ้ กึ หายใจไมอ่ อก หวั ใจหมน่ หมองเล็กนอ้ ย ใบหนา้ เปลย่ี นเป็ นบงึ้ ตงึ “ดเู หมอื นวา่ คณุ จะอยากกลบั ไปคนื ดกี บั เธอจรงิ ๆ” พส่ี าวยม้ิ อยา่ งมเี ลศนัยพลางมองหานมจู่ อ่ื ทก่ี ําลังเลอื กของอยดู่ า้ นหนา้ สายตาเยโ่ มเ่ ซนิ ก็มองตามเธอไป หานมจู่ อ่ื กําลังเออ้ื มมอื ขน้ึ หยบิ ของจากชนั้ วางของทอี่ ยดู่ า้ นบน หลงั จากทหี่ ยบิ ลงมากอ็ า่ นรายละเอยี ดและวนั หมดอายบุ นบรรจุ ภณั ฑอ์ ยา่ งถถ่ี ว้ น ดวงตาคนู่ ัน้ เปลง่ ประกายอยา่ งงดงามราวกบั ดวงดาวทอ่ี ยบู่ นทอ้ งฟ้า

“สวยมากละ่ ส?ิ ” พสี่ าวถาม ลงุ อว้ นทยี่ นื อยดู่ า้ นขา้ งตบตดู เธอ “สวยก็สวยอยหู่ รอก แตเ่ มยี ของฉันน่ามองทสี่ ดุ ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธออยา่ งลกึ ซงึ้ จากนัน้ กถ็ อนสายตาและพยัก หนา้ แน่นอนวา่ สวย เขา…เยโ่ มเ่ ซนิ หลงรักผหู ้ ญงิ คนนม้ี าทัง้ ชวี ติ จะไมส่ วยได ้ อยา่ งไรละ่ ? อกี อยา่ งหานมจู่ อ่ื ก็ไมใ่ ชค่ นสวยดาษดน่ื หากเอาความสวยของ เธอไปวางอยกู่ ลางผคู ้ น แลว้ บอกพวกเขาวา่ เธอยังโสด คงมคี น มารมุ จบี เธอมากมายแน่ๆ มเี พยี งอดตี สามไี มเ่ อาถา่ นของเธอเทา่ นัน้ ทไ่ี มม่ ตี า ในขณะทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ดา่ อดตี สามเี ธออยใู่ นใจ เขาไมท่ ันไดส้ งั เกต เลยวา่ เขาเองก็เคยถกู หานมจู่ อ่ื มองวา่ เป็ นอดตี สามี หากพดู ในแงข่ องเวลา หลนิ เจยี งกน็ ่าจะเป็ นอดตี สามคี นกอ่ นๆ ของเธอ

“ดงั นัน้ ในเมอื่ อดตี ภรรยาของคณุ สวยเสยี ขนาดน้ี ถา้ คณุ ยงั ไม่ พยายามใหห้ นักขน้ึ จะตอ้ งมผี ชู ้ ายคนอนื่ มาแยง่ เธอไปอยา่ ง แน่นอน” พอไดย้ นิ ดงั นี้ เยโ่ มเ่ ซนิ กข็ มวดคว้ิ แน่น “ฉันเขา้ ใจวา่ เรอ่ื งนัน้ มันยากทจ่ี ะพดู แตถ่ า้ คณุ ไดเ้ ขา้ รับการ รักษา สกั วันคณุ ก็จะหายเป็ นปกต”ิ เยโ่ มเ่ ซนิ ฟังแลว้ รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกติ น่ันมนั เรอ่ื งอะไร ทําไมถงึ ยากทจ่ี ะพดู ? “เดย๋ี วกอ่ น นม่ี นั เรอื่ งอะไรกนั แน่?” “คณุ คณุ ไมอ่ ายทจ่ี ะพดู ตอนน้หี รอื ? ฉันบอกคณุ เเลว้ ถา้ คณุ ยัง เป็ นแบบนต้ี อ่ ไป คณุ ไมม่ ที างจบี เธอตดิ หรอก” เยโ่ มเ่ ซนิ “…” “โรงพยาบาลทฉี่ ันแนะนํามันดมี ากจรงิ ๆ เพอื่ นสามฉี ันก็รักษา ตวั ทนี่ ั่น ฉันจะใหเ้ บอรค์ ณุ ถา้ คณุ ตอ้ งการ”

พส่ี าวพดู ในขณะเดยี วกนั กห็ ยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอออกมา เพอื่ คน้ หาเบอรโ์ ทรศัพท์ ลงุ อว้ นยนื อยดู่ า้ นขา้ งกไ็ ดย้ นิ ประโยค คลมุ เครอื เขาเอยี งศรี ษะเขา้ มา “รอจนนายรักษาโรคนัน้ หายดแี ลว้ พอถงึ เวลาจะไดอ้ ยตู่ อ่ หนา้ เธออยา่ งสงา่ ผา่ เผยอกี ครัง้ ฉันเชอ่ื วา่ เธอจะตอ้ งกลบั มาคนื ดี กบั นายอกี ครัง้ พอไดย้ นิ คําพดู เหลา่ น้ี เยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ อจะเดาออกแลว้ วา่ คอื อะไร เขาหรตี่ าลงอยา่ งอนั ตรายและมองไปทางหานมจู่ อื่ ทย่ี งั คงถอื ของอยบู่ นชนั้ วาง “เธอพดู วา่ อะไร?” พส่ี าวรําคาญเขามาก เธอจงึ พดู ออกไปตรงๆ \"เธอบอกวา่ สาเหตทุ พ่ี วกคณุ หยา่ กนั กเ็ พราะคณุ มันไรน้ ํ้ายา!\" ตอนท่ี 609 นายคคู่ วรดว้ ยหรอื ไรน้ ํ้ายา?

เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ สบั สนกบั คําคํานอี้ ยา่ งไมท่ นั ตงั้ ตวั พส่ี าวคดิ วา่ เขา ถกู พดู หกั หนา้ จงึ รบี ปลอบใจ “คณุ อยา่ เพง่ิ หมดกําลังใจ ตราบ ใดทคี่ ณุ ใหค้ วามรว่ มมอื ในการรักษา เชอื่ วา่ คณุ จะกลบั มาหายดี ในไมช่ า้ ” แตใ่ นขณะนสี้ ายตาลกึ ล้ําของเยโ่ มเ่ ซนิ กห็ นั ไปทางหานมจู่ อื่ ที่ เดนิ ซอ้ื ของอยไู่ มไ่ กล บนใบหนา้ ของเขาเผยใหเ้ ห็นรอยยม้ิ ท่ี ไมใ่ ชร่ อยยมิ้ ออกมา เขาไรน้ ้ํายาอยา่ งงัน้ หรอื ? หหึ ึ ดเู หมอื นวา่ เขาคงทรมานกบั ผหู ้ ญงิ คนนเี้ บาไป เธอถงึ ไดม้ ี เเรงมาใสร่ า้ ยเขาตอ่ หนา้ คนอนื่ แบบนี้ “คณุ ไดฟ้ ังทฉ่ี ันพดู ไหม?” พสี่ าวมองเยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ยความกงั วล ทัง้ ยังเป็ นหว่ งสถานการณข์ องเขาอกี ดว้ ย เยโ่ มเ่ ซนิ กวาดสายตามองมาทเ่ี ธอพลางเมม้ รมิ ฝี ปาก ลงุ อว้ น กะพรบิ ตามองเขา “นาย นายคงไมไ่ ดเ้ ป็ นแบบนัน้ จรงิ ๆใช่ ไหม?” ดวงตาคนู่ ัน้ มองดว้ ยความสงสยั เยโ่ มเ่ ซนิ กดั ฟันพดู เล็กนอ้ ย

“ผมเป็ นผชู ้ ายปกต”ิ เขากดั ฟันพดู ลงุ อว้ นจอ้ งมองมาทเ่ี ขาอกี ครัง้ “ฉันรวู ้ า่ นายเป็ นผชู ้ ายปกติ เมอ่ื กอ่ นเพอื่ นของฉันคนทป่ี ่ วยคนนัน้ ก็พดู แบบน้ี แตใ่ นสายตา ของคนอน่ื นายไมป่ กต”ิ ภรรยาของลงุ อว้ นพยักหนา้ เห็นดว้ ย “ใชๆ่ คณุ จะตอ้ งรักษา อยา่ งจรงิ จัง มาๆ คณุ จดเบอรไ์ วส้ ”ิ เสน้ เลอื ดหนา้ ผากของเยโ่ มเ่ ซนิ กระตกุ เขาพดู อยา่ งเย็นชาวา่ “ไมต่ อ้ ง ไมจ่ ําเป็ น” “ไมต่ อ้ งเกรงใจหรอกน่า มานๆ่ี ” พส่ี าวบงั คับเสยี งแข็งเพอ่ื ให ้ เขาหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา จากนัน้ ก็จอ้ งใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ บนั ทกึ เบอรโ์ ทรศพั ทเ์ ขา้ ไป เธอยม้ิ และพดู วา่ “ใช่ แบบนแ้ี หละ ถกู แลว้ ป่ วยก็รักษาเสยี ดดี ี ยง่ิ หายเร็วเทา่ ไหรก่ ็จะไดก้ ลับมา กอดภรรยาแสนสวยเร็วเทา่ นัน้ ไมต่ อ้ งกลมุ ้ ใจหรอก ฉันแลกวี เเชทกบั เธอแลว้ วนั หลังฉันจะไดพ้ ดู แตเ่ รอ่ื งดดี ขี องคณุ ใหเ้ ธอ ฟัง” แมจ้ ะอบั อายจนเหงอื่ ตก แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ กพ็ อรับไดก้ บั ประโยค สดุ ทา้ ย “คงตอ้ งลําบากคณุ แลว้ ”

“ไมล่ ําบาก ไมล่ ําบาก” เยโ่ มเ่ ซนิ ยม้ิ เล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็เดนิ ตรงไปหาหานมจู่ อื่ ลงุ อว้ นและภรรยาของเขายังคงยนื อยทู่ เี่ ดมิ เเละคยุ กนั วา่ “เมยี จา๋ พวกเราทําแบบนม้ี ันจะดหี รอื ?” “มอี ะไรไมด่ ี ดเี สยี อกี เพอื่ นบา้ นเราจะไดม้ คี ”ู่ ลงุ อว้ น “…ถา้ เธอไมอ่ ยากกลบั มาคนื ดลี ะ่ ?” “คณุ นไี่ มร่ อู ้ ะไรบา้ งเลย แคม่ องตาพวกเขาฉันกด็ อู อกแลว้ ฉัน เป็ นผหู ้ ญงิ ถงึ ไดเ้ ขา้ ใจผหู ้ ญงิ ดว้ ยกนั ไง” “ออ๋ …” * หานมจู่ อ่ื ชมู อื ขน้ึ เพราะตอ้ งการหยบิ ของบนชนั้ วาง เนอ่ื งจาก ชนั้ วางของคอ่ นขา้ งสงู บวกกบั วนั นเี้ ธอไมไ่ ดใ้ สส่ น้ สงู มาดว้ ย ดงั นัน้ เธอจงึ ลําบากเล็กนอ้ ยเวลาทตี่ อ้ งหยบิ ของชนั้ บน เธอทําไดแ้ คเ่ พยี งยดื ตวั เต็มท่ี แตก่ ย็ น่ื มอื ไปไมถ่ งึ สดุ ทา้ ยก็มี มอื ใหญเ่ ออื้ มหยบิ ของทเ่ี ธอตอ้ งการสง่ ใหเ้ ธออยา่ งงา่ ยดาย

หานมจู่ อ่ื เงยหนา้ ขน้ึ กพ็ บวา่ เป็ น เยโ่ มเ่ ซนิ “อยากไดอ้ นั นหี้ รอื ?” เยโ่ มเ่ ซนิ ถาม หานมจู่ อ่ื เพยี งพยกั หนา้ “อมื ” เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทด่ี า้ นหลังของศรี ษะกลมมนของเธอ ในขณะท่ี มองลงไปกเ็ ห็นตน้ คอขาวๆของเธอ และมองลงไปลกึ ๆก็เห็น รอ่ งรอยทเ่ี ขาไดท้ งิ้ เอาไว ้ เขาทงิ้ รอยไวเ้ ยอะขนาดนี้ เธอยังกลา้ บอกวา่ เขาไรน้ ํ้ายาอยา่ ง งัน้ หรอื ? หหึ —ึ เยโ่ มเ่ ซนิ หวั เราะในใจ จๆู่ ก็ถามเธอวา่ “เมอื่ กค้ี ณุ คยุ อะไรกบั พสี่ าวคนนัน้ ?” พอไดย้ นิ ดงั นัน้ หวั ใจของหานมจู่ อื่ ก็เตน้ ตกึ ตกั ตอนทเ่ี ธอปลกี ตวั ออกมากอ่ นหนา้ นกี้ เ็ ห็นวา่ พสี่ าวคยุ อะไรบางอยา่ งกบั เยโ่ ม่ เซนิ ทวา่ เธอเดนิ ออกมาคอ่ นขา้ งไกลจงึ ไมไ่ ดย้ นิ นอกจากนัน้ เธอยงั รสู ้ กึ อายจงึ ไมก่ ลา้ อยฟู่ ังพวกเขาคยุ กนั พอเยโ่ มเ่ ซนิ ถามมาแบบน้ี หานมจู่ อื่ จงึ รสู ้ กึ ประหมา่ เล็กนอ้ ย

เธอไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะมองหนา้ เยโ่ มเ่ ซนิ จงึ ไดแ้ ตส่ า่ ยหนา้ “เปลา่ ไมไ่ ดค้ ยุ อะไร” “ออ้ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ มมุ ปากพลางโนม้ ตวั มาขา้ งหนา้ รมิ ฝี ปาก ของเขาชดิ มาทร่ี มิ ฝี ปากบางของเธอ “ไมไ่ ดค้ ยุ อะไร แลว้ ทําไม คณุ ถงึ ดตู น่ื เตน้ ขนาดนล้ี ะ่ ?” ความรอ้ นพงุ่ ขนึ้ มาทใ่ี บหู หานมจู่ อ่ื อดตวั สนั่ ไมไ่ ด ้ “งัน้ หรอ?” “แลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง?” เยโ่ มเ่ ซนิ ถามกลับ จากนัน้ กเ็ ป่ าลมรดใบหู เธอ หานมจู่ อื่ ตกใจปิดหขู องเธอและถอยหา่ งออกมา พลางจอ้ งมอง ไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ เธอเห็นรอยยมิ้ ขเี้ ลน่ ของเขาพอดี จๆู่ เธอกค็ ดิ ไดว้ า่ พสี่ าวอาจจะเอาเรอ่ื งทเี่ พงิ่ คยุ กนั เมอื่ กม้ี า เปิดเผยใหก้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ กเ็ ป็ นได ้ เพราะคนทด่ี ตู รงไปตรงมาแบบ นัน้ จะเก็บเรอ่ื งแบบนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร? พอคดิ ถงึ ตรงนี้ หานมจู่ อ่ื ก็อดผดิ หวังไมไ่ ด ้ ถา้ รตู ้ งั้ แตแ่ รกก็ไมค่ งไมค่ ยุ กบั เธอหรอก

เธอกดั ฟันพดู “ไมซ่ กั หน่อย!” จากนัน้ ก็หนั กลับไป พวกเขาพากนั ไปชาํ ระเงนิ ทเี่ คานเ์ ตอรแ์ คชเชยี ร์ เยโ่ มเ่ ซนิ ยนื อยดู่ า้ นหลังหานมจู่ อ่ื พลางคดิ ในใจวา่ พอกลบั ไปจะจัดการเธอ อยา่ งไรดี เธอถงึ จะไดไ้ มค่ ดิ วา่ เขาเป็ นคนไรน้ ้ํายา หลังจากเก็บของเสร็จเเลว้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็กลับมามสี ตอิ กี ครัง้ เขา หยบิ กระเป๋ าสตางคอ์ อกมาและตอนทกี่ ําลังจะยน่ื บตั รกม็ บี ตั รใบ หนงึ่ ยน่ื ออกมาเหมอื นกนั หานมจู่ อื่ ทอ่ี ยทู่ างดา้ นนก้ี ก็ ําลังวนุ่ อยกู่ บั พลกิ ดกู ระเป๋ าเสอ้ื ของ ตวั เองเพอ่ื เตรยี มหาเศษเงนิ แตใ่ ครจะรวู ้ า่ จะมบี ตั รสองใบยน่ื ออกมาในเวลาเดยี วกนั เธอนง่ิ ไปสกั พักแลว้ เงยหนา้ ขนึ้ เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ มองผเู ้ ป็ นเจา้ ของบตั รอกี ใบหนงึ่ หลงั จากท่ี เห็นชดั เเลว้ วา่ เป็ นใคร รมู า่ นตากห็ ดตวั ลง คนทยี่ น่ื บตั รมานัน้ หากไมใ่ ชเ่ ยห่ ลน่ิ หานแลว้ จะเป็ นใคร?

ดว้ ยรอยยมิ้ จางๆของเขาทําใหแ้ ววตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เยอื กเย็นขน้ึ เขายมิ้ ดว้ ยรอยยม้ิ ทอี่ บอนุ่ “โมเ่ ซนิ ไมเ่ จอกนั นานเลยนะ” หานมจู่ อ่ื “…” เธอคดิ วา่ จะสลัดเขาหลดุ ไปแลว้ เสยี อกี เขามารออยทู่ นี่ นี่ เี่ อง? แลว้ ยังยนื่ บตั รธนาคารพรอ้ มกบั เยโ่ มเ่ ซนิ ดว้ ย? ไมเ่ พยี งเทา่ นัน้ เขายังยนื อยอู่ กี ชอ่ งทาง นม่ี นั น่าอายไปแลว้ พอลงุ อว้ นและพสี่ าวทตี่ ามหลงั เยโ่ มเ่ ซนิ กบั หานมจู่ อ่ื เห็นฉากน้ี พสี่ าวก็รบี ยกมอื มาทาบหนา้ อกแลว้ พดู วา่ “นเ่ี ป็ นการย่วั ยกุ นั ซงึ่ ซงึ่ หนา้ สนิ ะ?” กอ่ นหนา้ นลี้ งุ อว้ นกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เดนิ อยดู่ ว้ ยกนั ดงั นัน้ จงึ ไมเ่ ขา้ ใจ เรอ่ื งเยห่ ลนิ่ หานและไมร่ จู ้ ักผชู ้ ายคนน้ี เขาจงึ ถามดว้ ยความ แปลกใจ “เกดิ อะไรขน้ึ ?” “จะมอี ะไรไดล้ ะ่ ศตั รหู วั ใจมาเผชญิ หนา้ กนั น่ะส”ิ ศตั รหู วั ใจ…อมื ลงุ อว้ นกําลังสงั เกตการณ์

ไมใ่ ชเ่ พยี งแคเ่ ขา ผคู ้ นทอี่ ยโู่ ดยรอบลว้ นเฝ้ าดฉู ากนดี้ ว้ ยความ สนใจ อนั ทจ่ี รงิ ชายหลอ่ หญงิ งามกน็ ่ามองอยแู่ ลว้ แตต่ อนนย้ี ัง เป็ นชายสองหญงิ หนง่ึ สําหรับผชู ้ มแลว้ สง่ิ ทชี่ อบดทู ส่ี ดุ ก็คงหนีไมพ่ น้ เรอ่ื งชาวบา้ น เมอ่ื พวกเขาเห็นผชู ้ ายสองคนแยง่ กนั จา่ ยเงนิ ใหผ้ หู ้ ญงิ คนหนง่ึ ทกุ คนกไ็ ดก้ ลนิ่ แปลกๆจงึ พากนั จอ้ งมองฉากนอี้ ยา่ งไมว่ าง สายตา แมแ้ ตพ่ นักงานแคชเชยี รเ์ องกไ็ มเ่ วน้ เยโ่ มเ่ ซนิ เลกิ คว้ิ ขน้ึ เล็กนอ้ ย รมิ ฝี ปากของเขาไมม่ รี อยยมิ้ อกี ตอ่ ไป แววตาเปลย่ี นเป็ นอมึ ครมึ เขากา้ วมาดา้ นหนา้ แลว้ ยัด บตั รธนาคารใสม่ อื หานมจู่ อื่ จากนัน้ กพ็ ดู ดว้ ยเสยี งตํา่ “รดู บตั ร กอ่ น แลว้ เราคอ่ ยกลบั บา้ น” เขาทําทรี าวกบั มองไมเ่ ห็นเยห่ ลนิ่ หานอยใู่ นสายตา รมู า่ นตาภายใตเ้ ลนสแ์ วน่ ตาเรมิ่ หดตวั นวิ้ มอื ทถี่ อื บตั รธนาคารก็ เปลย่ี นเป็ นสขี าวซดี จากนัน้ เขาก็เกบ็ บตั รธนาคารไวโ้ ดยไมใ่ ห ้ หลงเหลอื รอ่ งรอย “จะไมท่ กั ทายพชี่ ายหน่อยหรอื ?” ทางดา้ นเยโ่ มเ่ ซนิ กําลังสํารวจหามอื ของหานมจู่ อ่ื หลงั ชาํ ระเงนิ เสร็จ ในขณะทรี่ อแคชเชยี รเ์ ก็บของใสใ่ นถงุ เขาก็จับมอื หานมจู่ อื่ แลว้ เหลอื บตามองเยห่ ลนิ่ หาน พลางพดู เยาะเยย้

“พชี่ าย? นายคคู่ วรดว้ ยหรอื ?” ตอนท่ี 610 เมอ่ื กใ้ี ครกนั ทบี่ อกวา่ เหนอื่ ย นานแลว้ ทคี่ วามสมั พันธร์ ะหวา่ งเยโ่ มเ่ ซนิ กบั เยห่ ลน่ิ หานได ้ แตกหกั กนั ไป กอ่ นหนา้ นท้ี ยี่ งั พอพยกั หนา้ ทักทายกนั ไดเ้ ป็ น ครัง้ คราวก็ไมเ่ หลอื อกี แลว้ แน่นอนวา่ หลงั จากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ พดู ประโยคน้ี สหี นา้ ของผคู ้ นท่ี อยรู่ อบขา้ งกเ็ ปลยี่ นไป หรอื จะมคี วามแคน้ อะไรกนั ? เมอื่ ภรรยาของลงุ อว้ นไดย้ นิ ประโยคนก้ี ็ตกใจตาตงั้ “ไมค่ ดิ เลย วา่ ผชู ้ ายคนนจ้ี ะดนู ่าเกรงขามไดข้ นาดน้ี ตอบโตไ้ ดด้ มี าก วา่ แต…่ พวกเขาเป็ นพนี่ อ้ งกนั หรอื ?” ทันใดนัน้ พสี่ าวกม็ องเยห่ ลน่ิ หานดว้ ยความสงสยั เขาจะตอบโต ้ อยา่ งไรเมอื่ ตอ้ งอบั อายตอ่ หนา้ ผคู ้ นเชน่ น้?ี ทางดา้ นเยห่ ลน่ิ หานกช็ าํ ระเงนิ เสร็จพอดี ตอนทเี่ กบ็ บตั ร เขาก็ เดนิ ไปขา้ งหนา้ ในเวลาเดยี วกนั ใบหนา้ เขาไมไ่ ดพ้ าลโกรธ