เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่5001-5500

หลงั จากพดู จบ หานมจู่ อ่ื กม็ องไปทางเสย่ี วหมโ่ี ตว้ ดวงตาของ เขาไมม่ คี วามออ่ นโยนเหมอื นเมอื่ กอ่ น และกลายเป็ นจรงิ จัง ขนึ้ มา “เป็ นหนูเองทไี่ ปกบั ลงุ เยห่ ลน่ิ หาน ใชไ่ หม?” เพราะวา่ พวกเขาเคยเจอกนั มากอ่ น เสย่ี วหมโี่ ตว้ เงยหนา้ ขนึ้ และประสบกบั ดวงตาทจี่ รงิ จังของ หานมจู่ อื่ ความรสู ้ กึ ผดิ กป็ รากฏขนึ้ บนใบหนา้ เล็ก ๆ \"หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ ี … \" \"ใชห่ รอื ไมใ่ ช?่ \" เสยี งของหานมจู่ อื่ กร็ นุ แรงขนึ้ มา และตอนนี้ เธอดเู หมอื นคณุ แมท่ า่ นหนง่ึ ทไี่ มส่ ามารถพดู ดๆี ได ้ \"หมา่ ม๊ ี … \" เสย่ี วหมโ่ี ตว้ รสู ้ กึ กลวั เล็กนอ้ ย จนไมก่ ลา้ พดู เคก้ ที่ ถอื อยใู่ นมอื ก็ลดตํา่ ลง \"ทําไม?\" หานมจู่ อื่ มองเขาอยา่ งทําอะไรไมถ่ กู \"ถงึ แมว้ า่ หนูจะ เคยเจอเขา แตว่ า่ การแสดงออกของหมา่ ม๊หี นูดไู มอ่ อกเหรอ? ทําไมหนูถงึ อยากไปกบั เขา? ทําไมตอ้ งขน้ึ รถเขาไปดว้ ย? ฉัน มองออกวา่ เป็ นหนูทอ่ี ยากไปกบั เขาเอง ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพราะเขา บงั คบั หนู”

เสยี่ วหมโ่ี ตว้ กม้ ศรี ษะลง ไมก่ ลา้ ตอบกลบั อยตู่ ลอด เพยี งแคร่ ับ การฝึกอบรมอยอู่ ยา่ งเงยี บ ๆ ตอนที่ 621 ยอมรบั ผดิ และออ้ นหมา่ ม๊ี “อยา่ งนัน้ กห็ มายความวา่ สงิ่ ทแี่ มเ่ คยสอนหรอื เคยบอกลกู ไป ลกู ลมื ไปหมดแลว้ ใชไ่ หม?” สดุ ทา้ ยแลว้ ไมว่ า่ อยา่ งไร หานมจู่ อ่ื กร็ สู ้ กึ ผดิ หวงั อยบู่ า้ ง แมว้ า่ เสยี่ วหมโี่ ตว้ จะกม้ หนา้ รับผดิ แลว้ ทา่ ทางน่าสงสารจับใจ ใคร เห็นคงทําใจดา่ ทอเขาไมล่ ง แตห่ านมจู่ อ่ื รดู ้ วี า่ ถา้ ครัง้ นไ้ี มด่ ดุ า่ เขา เขาคงไมร่ สู ้ กึ กลัว ดงั นัน้ นํ้าเสยี งของหลอ่ นจงึ ไมไ่ ดอ้ อ่ นหวานเพราะทา่ ทางกม้ หวั ดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ ของเขา แตก่ ลับดมุ ากขน้ึ กวา่ เดมิ “เหตกุ ารณ์เชน่ น้ี ถา้ เกดิ ขนึ้ อกี ครัง้ และอกี ฝ่ ายเป็ นคนไมด่ ี ขน้ึ มาละ่ ? เด็กอายสุ หี่ า้ ขวบอยา่ งลกู ถา้ ถกู คนอน่ื จับไปจรงิ ๆ ลกู จะมคี วามสามารถพอทจ่ี ะตอบโตเ้ ขาไดห้ รอื ไม?่ ถา้ ถงึ ตอน นัน้ เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ มา จะใหห้ มา่ ม๊ที ํายงั ไง?”

ความคดิ ของหลอ่ นคอ่ นขา้ งฟ้มุ เฟ้อ จนทําใหค้ ดิ จนิ ตนาการไป ถงึ ขน้ึ วา่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ถกู ทํารา้ ย ตาของหลอ่ นแดงกํา่ ขน้ึ มาทันที นํ้าเสยี งกส็ ะอกึ สะอน้ื เชน่ กนั เมอื่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ทก่ี ม้ หนา้ รับคําสงั่ สอนจากแมอ่ ยตู่ ลอดไดย้ นิ เสยี งสะอกึ สะอนื้ นัน้ เขากร็ สู ้ กึ ไดถ้ งึ ความรา้ ยแรงของเรอ่ื งที่ เกดิ ขน้ึ เด็กนอ้ ยรบี เงยหนา้ ขน้ึ และเห็นตาของแมแ่ ดงมาก เด็กนอ้ ยรสู ้ กึ ผดิ ขนึ้ มาทนั ที แววตาใสเป็ นประกายกลบั มี ความรสู ้ กึ สบั สนกระวนกระวายแฝงอยู่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ รบี เดนิ เขา้ ไปจับมอื ของหานมจู่ อ่ื ไวแ้ น่น “หมา่ ม๊ ี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ผดิ ไปแลว้ หมา่ ม๊อี ยา่ โกรธเสย่ี วหมโ่ี ตว้ เลย นะ” เมอื่ เห็นสหี นา้ กระวนกระวายของลกู หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ สะอน้ื มาก กวา่ เดมิ ครัง้ นหี้ ลอ่ นโกรธมากจรงิ ๆ ในขณะทห่ี ลอ่ นตอ้ งคอยระวังเยห่ ลนิ่ หาน ก็ตอ้ งคอยดแู ลเขา เชน่ กนั แตเ่ จา้ เด็กนอ้ ยเจา้ กรรมทําตวั แสบซนเหลอื เกนิ กลับออกไป ดว้ ยกนั กบั เยห่ ลน่ิ หาน ทงั้ ๆทไ่ี มใ่ ชว่ า่ หลอ่ นไมเ่ คยบอกกลา่ ว

เขากอ่ น แตไ่ มร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะอะไร ครัง้ นเี้ ขาถงึ ไมเ่ ชอ่ื ฟังขนาด น้ี “ลกู อยา่ มาจับมอื แม”่ หานมจู่ อ่ื สะบดั มอื เขาออก เพราะไม่ อยากสนใจเขา หลังจากเสย่ี วหมโี่ ตว้ ถกู สะบดั มอื ออก เขาก็รสู ้ กึ เสยี ใจจนเบ ้ ปากทันที ขณะเดยี วกนั เสยี งของลฟิ ตก์ ็ดงั ขนึ้ และเปิดออก หานมจู่ อ่ื รบี เดนิ ออกไปทันที เสยี่ วหมโ่ี ตว้ รบี เดนิ ตามไป “หมา่ ม๊ ี อยา่ โกรธผมเลยนะ ผมสํานกึ ผดิ แลว้ จรงิ ๆ” หานมจู่ อื่ กม้ ตวั ลงกดรหสั ไมส่ นใจลกู ทอ่ี ยดู่ า้ นหลังแมแ้ ตน่ อ้ ย หลอ่ นผลักประตอู อก แมว้ า่ จะโกรธเขามาก แตห่ ลอ่ นยงั คง เอยี งตวั หลกี ทางใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ เขา้ มา เหมอื นวา่ เสยี่ วหมโี่ ต ้ วพอรวู ้ า่ แมก่ ําลงั คดิ อะไรอยู่ ตอนทหี่ ลอ่ นเอยี งตวั เขาจงึ กระโจนเขา้ ไปดา้ นในทนั ที ปัง้ !

หลงั จากประตกู นั นริ ภัยปิดลง หานมจู่ อื่ หนั มาเปลยี่ นรองเทา้ ที่ ทางเขา้ จากนัน้ เดนิ เขา้ ไปน่ังทโี่ ซฟาในหอ้ งรับแขกทันที โดย ไมพ่ ดู จาอะไร เมอ่ื เสยี่ วหมโี่ ตว้ เห็นเชน่ นัน้ รวู ้ า่ ครัง้ นเ้ี ขาเจอดา่ นมหาโหดเขา้ แลว้ หมา่ ม๊เี คยโกรธเขานอ้ ยครัง้ มาก แมแ้ ตค่ ําพดู ดา่ ทอหนักๆยังไม่ กลา้ พดู ออกมา แตว่ นั นห้ี ลอ่ นกบั โกรธนานขนาดนี้ แสดงวา่ เรอื่ งนตี้ อ้ งเป็ นเรอ่ื งรา้ ยแรงมากแน่นอน เสย่ี วหมโ่ี ตว้ รสู ้ กึ ทกุ ขใ์ จเป็ นอยา่ งมาก โทษตวั เองทท่ี ําตวั ฉลาดเกนิ ตวั เขาเดนิ กา้ วเทา้ นอ้ ยๆเขา้ ไปหาหานมจู่ อ่ื แตเ่ มอ่ื เดนิ ใกลถ้ งึ หลอ่ น เขากลับเลยี้ วไปอกี ทาง จากนัน้ เดนิ เขา้ ไปใน หอ้ งครัว สองนาทผี า่ นไป เสย่ี วหมโี่ ตว้ เดนิ ออกมา พรอ้ มกบั น้ําผลไมใ้ น มอื หนง่ึ แกว้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ถอื นํ้าผลไมไ้ ปหยดุ อยตู่ รงหนา้ หานมจู่ อ่ื “หมา่ ม๊ ี ดม่ื นํ้าผลไมใ้ หใ้ จเย็นลงหน่อยนะครับ”

หานมจู่ อ่ื กอดหมอนดว้ ยสหี นา้ ไรซ้ ง่ึ อารมณ์ เมอื่ ไดย้ นิ เสย่ี วหม่ี โตว้ พดู ขน้ึ หลอ่ นไมเ่ พยี งแตไ่ มม่ ที า่ ทขี ยบั ตวั อกี ทัง้ ไมเ่ หลอื บ สายตามองเขาอกี ดว้ ย “หมา่ ม๊…ี หมา่ ม๊…ี .หนั มามองเสย่ี วหมโ่ี ตว้ หน่อยนะครับ นเ่ี ป็ นน้ํา ผลไมท้ เี่ สยี่ วหมโ่ี ตว้ เอามาใหห้ มา่ ม๊นี ะครับ ถา้ หมา่ ม๊ ไี มอ่ ยาก เห็นหนา้ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ หมา่ ม๊มี องน้ําผลไมส้ กั หน่อยก็ยังดคี รับ” เสยี่ วหมโี่ ตว้ ยังดอื้ ดงึ ไมย่ อมแพ ้ เขาไมร่ สู ้ กึ ทอ้ แทท้ แ่ี มไ่ มส่ นใจ เขา แตก่ ลับยนื หยัดสหู ้ นา้ เขา้ ไปหาหานมจู่ อ่ื เด็กตวั นอ้ ยคลอเคลยี อยทู่ ขี่ าของหลอ่ น พลางใชม้ อื นุ่มนม่ิ ลบู ไล ้ อนั ทจี่ รงิ หานมจู่ อื่ เรม่ิ หายโกรธขน้ึ มาบา้ งแลว้ แตห่ ากเขาสนใจ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ขนึ้ มาทนั ทใี นตอนน้ี จะทําใหเ้ ด็กนอ้ ยรสู ้ กึ วา่ ตวั เอง กําลังลอ้ เลน่ อยรู่ เึ ปลา่ จากนัน้ กจ็ ะทําแบบน้ตี อ่ ? แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไร หลอ่ นเป็ นแมข่ องเขา ในบทบาทของผเู ้ ป็ นแม่ หลอ่ นเพยี งแคอ่ ยากจะดแู ลลกู ของตวั เองใหด้ ที ส่ี ดุ ไมใ่ หเ้ ขา ถกู ทํารา้ ยจะทกุ สงิ่ ทัง้ ปวง

เมอ่ื คดิ ถงึ ตอนนี้ หานมจู่ อ่ื ถอนหายใจเบาๆ เหลอื บมองเสย่ี วหมี่ โตว้ ทเี่ กาะอยขู่ า้ งขา จากนัน้ หยกิ แกม้ ของเขาอยา่ งหมด ทางเลอื ก “ลกู รไู ้ หมวา่ หมา่ ม๊โี กรธมากขนาดไหน?” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ รบี ยกสองมอื ขนึ้ มาแสดงถงึ การยอมแพ ้ จากนัน้ พยักหนา้ ลงเต็มแรง “หมา่ ม๊ ี เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ผดิ ไปแลว้ เสยี่ วหม่ี โตว้ ไมค่ วรเห็นแกก่ นิ จนไปกบั ลงุ หานแบบนัน้ ผมรับประกนั วา่ จะไมม่ คี รัง้ ตอ่ ไปอกี แน่นอน” ทา่ ทางทเ่ี ขายอมรับผดิ ทําใหห้ านมจู่ อื่ ทําใจถอื โทษโกรธเขา ตอ่ ไมล่ ง ทําไดเ้ พยี งถอนหายใจออก “หมา่ ม๊ที ําไปเพราะเป็ นหว่ งลกู ถา้ วนั นคี้ นทม่ี ารับลกู เป็ นคนรา้ ย ขน้ึ มาจะทํายงั ไงละ่ ?” เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตงั้ ใจมองหลอ่ น พดู ขน้ึ : “หมา่ ม๊สี บายใจได ้ แมว้ า่ เสย่ี วหมโ่ี ตะ๊ จะแยกแยะคนดคี นชว่ั ไมค่ อ่ ยออก แตถ่ า้ ไมใ่ ชค่ นท่ี หมา่ ม๊รี จู ้ ัก เสย่ี วหมโี่ ตว้ ไมม่ ที างไปกบั เขาแน่นอน ดงั นัน้ หมา่ มี้ อยา่ โกรธผมเลยนะครับ” เขาพดู พลางเขยา่ แขนของหานมจู่ อื่

“หมา่ ม๊ ี หมา่ ม๊ ี อยา่ โกรธเสยี่ วหมโี่ ตว้ ไดไ้ หมครับ?” หานมจู่ อื่ ไมพ่ ดู อะไร แตเ่ ห็นไดช้ ดั วา่ ไมโ่ กรธแลว้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ฉวยโอกาสหยบิ นํ้าผลไมย้ นื่ ใหห้ มา่ ม๊อี ยา่ งขยนั ขนั แข็ง : “หมา่ ม๊ ี ดมื่ นํ้าผลไมห้ น่อยนะครับ” เด็กนอ้ ยทถ่ี อื นํ้าผลไมแ้ กว้ นไ้ี วต้ งั้ แตเ่ มอื่ ครู่ จนกระท่งั ตอนน้ี หานมจู่ อ่ื จงึ จะยน่ื มอื ออกไปรับ “หา้ มใหม้ คี รัง้ ตอ่ ไปอกี นะ” “เสยี่ วหมโี่ ตว้ รับประกนั ไมม่ ที างเกดิ ขน้ึ อกี แน่นอนครับ” เมอื่ เห็นหานมจู่ อ่ื ดม่ื น้ําผลไม ้ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ จงึ รสู ้ กึ สบายใจขน้ึ หมา่ ม๊ยี อมคยุ กบั เขาแลว้ และยอมดม่ื น้ําผลไมข้ องเขาดว้ ย แสดงวา่ ใหอ้ ภยั เขาแลว้ หลังจากนัน้ สองแมล่ กู กน็ ่ังกอดกนั บนโซฟา จๆู่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ก็ นกึ สงสยั “หมา่ ม๊ ี เพอื่ เป็ นการชดเชยความผดิ ทผ่ี มทําไป วันนเี้ สยี่ วหมโี่ ต ้ วจะทําอาหารเย็นใหน้ ะครับ”

เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ ประหลาดใจจนเงยหนา้ ขน้ึ มอง “ลกู จะทําอาหาร?” กะ…กนิ ไดเ้ หรอ? คําพดู สดุ ทา้ ยแน่นอนวา่ หลอ่ นไมไ่ ดพ้ ดู ออกไป อนั ทจี่ รงิ หลอ่ น ยงั ไมเ่ คยกนิ ขา้ วฝี มอื ของเสยี่ วหมโี่ ตว้ เลยสกั ครัง้ “ใชแ่ ลว้ หมา่ ม้ี ผมคอยเรยี นกบั คณุ นา้ เสยี่ วเหยยี นมาโดยตลอด แตไ่ มร่ วู ้ า่ จะอรอ่ ยรเึ ปลา่ หมา่ ม๊ลี องดหู น่อยไหมครับ?” หานมจู่ อื่ ครนุ่ คดิ สกั พัก สดุ ทา้ ยจงึ พยักหนา้ ลง “งัน้ …ลองดู หน่อยแลว้ กนั ” “โอเคครับหมา่ ม๊”ี เสย่ี วหมโ่ี ตว้ รบี กระโดดขนึ้ โซฟา: “หมา่ มน้ี ั่ง ดทู วี รี อผมตรงนน้ี ะ เสย่ี วหมโี่ ตว้ จะไปทําอาหารใหห้ มา่ ม๊กี นิ ” “อม้ื ” หานมจู่ อื่ พยกั หนา้ คดิ ในใจวา่ เสย่ี วหมโ่ี ตว้ คงทําอาหาร ไดไ้ มอ่ รอ่ ยนัก แตย่ ังไง…ถงึ ตอนนัน้ หลอ่ นคอ่ ยพาเสยี่ วหมโี่ ต ้ วออกไปกนิ ขา้ งนอกก็ได ้

เยโ่ มเ่ ซนิ บอกวา่ แถวนป้ี ลอดภัยมาก ไมต่ อ้ งกงั วลอะไร งัน้ หลอ่ นก็ไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งเรอื่ งอนื่ แลว้ หากจะออกจะบา้ นตอน กลางคนื กค็ งไมเ่ ป็ นไรหรอกมัง้ ? เมอื่ คดิ ไปคดิ มา หานมจู่ อื่ คดิ ถงึ เรอื่ งสําคัญขน้ึ มาไดเ้ รอ่ื งหนง่ึ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ตวั เล็กขนาดนัน้ ถา้ เขาทําอาหารตอ้ งยนื บนเกา้ อ้ี แน่นอน ถา้ เกดิ หกลม้ ขน้ึ มาจะทํายงั ไงละ่ ? หานมจู่ อ่ื รบี ลกุ ขนึ้ มาดว้ ยความไมส่ บายใจ ไมถ่ งึ สามวนิ าทกี ็ เดนิ ตรงไปถงึ หอ้ งครัว “เสย่ี วหมโ่ี ตว้ หรอื วา่ …ใหห้ มา่ ม๊ที ําดกี วา่ ไหม?” ตอนท่ี 622 เป็ นเพราะหลอ่ นโง่ “ไมเ่ ป็ นไรครับหมา่ ม๊ ”ี เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ออกแรงเปิดตเู ้ ย็น เขยง่ เทา้ หยบิ วตั ถดุ บิ ออกมา พลางหนั หลงั มาพดู กบั หลอ่ น: “หมา่ มไ้ี ป พักผอ่ นกเ็ ถอะครับ ขอเวลาใหเ้ สยี่ วหมโี่ ตว้ สบิ หา้ นาท”ี “สบิ หา้ นาท?ี ”

หานมจู่ อื่ ขมวดคว้ิ ขนึ้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเดนิ เขา้ ไป “สบิ หา้ นาทจี ะทําอะไรได?้ ” “ตม้ บะหมไี่ งครับหมา่ ม๊”ี ตม้ บะหม…ี่ หานมจู่ อื่ เงยี บไปครหู่ นงึ่ จากนัน้ พดู ขนึ้ : “หมา่ ม๊ชี ว่ ยลกู ดกี วา่ ” เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ครนุ่ คดิ สกั พัก จากนัน้ พยกั หนา้ ลง “โอเคครับ” จากนัน้ สองแมล่ กู ชว่ ยกนั ตม้ บะหมหี่ นง่ึ หมอ้ ถงึ แมจ้ ะเป็ นการ ชว่ ยกนั แตอ่ นั ทจี่ รงิ หานมจู่ อื่ ไมไ่ ดอ้ อกแรงอะไรมากมาย เพราะหลอ่ นเห็นวา่ ฝี มอื เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมธ่ รรมดาเลย เขาบอกวา่ ไดเ้ รยี นทําอาหารกบั นา้ เสยี่ วเหยยี นก็คอื เรยี นจรงิ ๆ ทา่ ทางทะมัดทะแมง นอกจากจะเป็ นเพราะตวั เตยี้ ตอ้ งยนื บน เกา้ อแ้ี ลว้ อยา่ งอน่ื ไมม่ ปี ัญหาเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย หลังจากนัน้ ทัง้ สองชว่ ยกนั ตกั บะหมใี่ สถ่ ว้ ยมานั่งกนิ ทโ่ี ตะ๊ อาหาร

หานมจู่ อ่ื มองดหู นา้ ตาและสสี นั ของบะหมตี่ รงหนา้ รสู ้ กึ ซงึ้ ใจ ขนึ้ มาทันที ตงั้ แตเ่ ป็ นเด็กแบเบาะจนถงึ ตอนนี้ เขาสามารถทําอาหารให ้ หมา่ ม๊กี นิ ไดแ้ ลว้ ความรสู ้ กึ แบบนช้ี า่ งแปลกประหลาดเสยี จรงิ ไมร่ จู ้ ะอธบิ ายออกมาอยา่ งไร เสย่ี วหมโี่ ตว้ เรมิ่ หยบิ ตะเกยี บคบี บะหมเี่ ขา้ ปากกอ่ น ทา่ ทางของ เขาดรู อ้ นรน กระทั่งตอนซดู เขา้ ปากยงั ถกู ลวกเขา้ ทรี่ มิ ฝี ปาก จนทําใหเ้ ขาตกใจจนตอ้ งใชต้ ะเกยี บคบี บะหมก่ี ลับลงไปในถว้ ย “ระวงั หน่อย ไมต่ อ้ งรบี ขนาดนัน้ ” หานมจู่ อ่ื มองเขาอยา่ งจน ปัญญา จากนัน้ หยบิ กระดาษทชิ ชขู น้ึ มาเชด็ ไปทมี่ มุ ปากทเ่ี ลอะ นํ้าซปุ ใหเ้ ขา: “มแี คพ่ วกเราสองคนแมล่ กู ไมม่ ใี ครมาแยง่ ลกู หรอกนะ” เมอื่ ไดย้ นิ เชน่ นัน้ เสย่ี วหมโี่ ตว้ กระพรบิ ตาดว้ ยความใสซอื่ : “หมา่ ม๊ผี มไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ผมแคอ่ ยากลองชมิ รสชาตอิ าหารฝี มอื ของตวั เอง” แน่นอนวา่ หานมจู่ อื่ รดู ้ วี า่ เขาไมไ่ ดต้ งั้ ใจ เพราะหลอ่ นเขม้ งวด กบั เขามาตัง้ แตเ่ ด็ก และอาจจะเกย่ี วกบั เรอ่ื งกรรมพันธอุ์ กี ดว้ ย

ดงั นัน้ ทา่ ทางการกนิ ของเสยี่ วหมโ่ี ตว้ จงึ สงา่ งามและเชอื่ งชา้ มา โดยตลอด และไมเ่ คยใหห้ ลอ่ นตอ้ งสอน เป็ นเด็กดมี คี ณุ ภาพตัง้ แตเ่ กดิ ผนวกกบั การชแ้ี นะสง่ั สอนเลยี้ งดู มาอยา่ งสมํา่ เสมอ “หมา่ มร้ี จู ้ า้ แมว้ า่ จะเป็ นอาหารทลี่ กู ทําเอง กไ็ มต่ อ้ งรบี คอ่ ยๆ กนิ นะ” “ครับ” หานมจู่ อ่ื เรมิ่ กนิ คําแรก รสู ้ กึ วา่ …รสชาตไิ มเ่ ลวเลย ฝี มอื ใกลเ้ คยี งกบั เสยี่ วเหยยี นมาก หลอ่ นมองเสยี่ วหมโ่ี ตว้ ดว้ ยความตกตะลงึ : “ลกู …” “หมา่ ม๊ ี อรอ่ ยไหมครับ?” หานมจู่ อ่ื พยกั หนา้ ลง รสู ้ กึ เหลอื เชอ่ื มาก นเ่ี ป็ นอาหารทล่ี กู ของ ตวั เองทํางัน้ เหรอ “ลกู ใสเ่ ครอ่ื งปรงุ พเิ ศษอะไรลงไปรเึ ปลา่ ?” “เมอ่ื กห้ี มา่ ม๊กี เ็ ห็นหมดแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอครับ”

กจ็ รงิ เมอ่ื ครหู่ ลอ่ นอยใู่ นหอ้ งครัวกบั เขาตลอด เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ไมไ่ ดใ้ สผ่ งปรงุ รสพเิ ศษอะไรลงไปเลย มเี พยี งแคก่ ารควบคมุ ไฟ รสชาตจิ งึ เขา้ กนั ไดพ้ อดเี ทา่ นัน้ เมอื่ เป็ นเชน่ นหี้ านมจู่ อื่ จงึ ยมิ้ ขน้ึ มาดว้ ยความปลมื้ ใจ : “เสย่ี วหม่ี โตว้ โตขน้ึ แลว้ จรงิ ๆ” หลังจากทที่ งั้ สองกนิ บะหมกี่ นั เสร็จ หานมจู่ อ่ื ไปลา้ งจาน จากนัน้ ใหเ้ สยี่ วหมโ่ี ตว้ ขนึ้ ไปอาบนํ้าดา้ นบน เสยี่ วหมโ่ี ตว้ ก็ยอม ทําตามดว้ ยความเชอ่ื ฟัง หานมจู่ อ่ื เก็บกวาดเสร็จเรยี บรอ้ ย จงึ เตรยี มจะขน้ึ ไปอาบนํ้า ดา้ นบน แตก่ ลบั ยังไมเ่ ห็นแมแ้ ตเ่ งาของเสย่ี วเหยยี น ไมร่ วู ้ า่ ตอนนหี้ ลอ่ นจะเป็ นอยา่ งไรบา้ ง ดเู หมอื นวา่ พอเลกิ งานก็ จะไปหาหานชงิ ? จนถงึ ตอนนก้ี ็ยังไมก่ ลบั มา? เดมิ ทหี านมจู่ อ่ื ไมอ่ ยากรบกวนหลอ่ น แตเ่ มอื่ คดิ ไปคดิ มา รสู ้ กึ วา่ ควรจะสง่ ขอ้ ความถามสถานการณ์จากหลอ่ นคงจะดกี วา่ หลงั จากทส่ี ง่ ขอ้ ความไปไมน่ าน เสยี่ วเหยยี นก็ตอบกลบั

ฉันจะบอกเธอใหน้ ะมจู่ อื่ แพช้ นะก็ขนึ้ อยกู่ บั ครัง้ นี้ เธออยา่ มา รบกวนฉันแลว้ กนั แพช้ นะขนึ้ อยกู่ บั ครัง้ น?้ี เมอ่ื เห็นขอ้ ความนี้ หานมจู่ อื่ รสู ้ กึ สงสยั ขนึ้ มา จากนัน้ นกึ ถงึ ตอน ทเี่ สย่ี วเหยยี นบอกวา่ จะวางยาหานชงิ หลอ่ นขมวดควิ้ ขนึ้ ทันที (เธอคงไมค่ ดิ จะวางยาพช่ี ายฉันจรงิ ๆใชไ่ หม?) (พดู เพอ้ เจอ้ อะไรกนั ? แมว้ า่ ฉันอยากทําแตก่ ็ไมก่ ลา้ แคข่ อกนิ ขา้ วฟรดี ว้ ยแคน่ ัน้ เอง ฮอื ๆ…รสู ้ กึ ขายหนา้ จัง) หลังจากทเี่ ห็นขอ้ ความน้ี หานมจู่ อ่ื พอจะจนิ ตนาการใบหนา้ รอ้ งไหเ้ สยี ใจของเสยี่ วเหยยี นขน้ึ มาได ้ จนทําใหห้ ลอ่ นรสู ้ กึ ขํา (ไมเ่ ป็ นไร ยังไงหนา้ กม็ ไี วข้ ายอยแู่ ลว้ ) (การปลอบของเธอชา่ งพเิ ศษเหนอื ชนั้ จรงิ ๆ!) (สๆู ้ นะ)

หลังจากใหก้ ําลังใจหลอ่ นเสร็จ หานมจู่ อื่ ก็ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความให ้ เสยี่ วเหยยี นตอ่ กลับเห็นใบหนา้ รปู โปรไฟลอ์ นั เหมอ่ ลอย ของเยโ่ มเ่ ซนิ หลอ่ นอยากโทรหาเยโ่ มเ่ ซนิ แตก่ ลบั รสู ้ กึ ไมก่ ลา้ เพราะหลอ่ นเป็ นคนขอใหเ้ ขาใหพ้ นื้ ทสี่ ว่ นตวั เอง แตส่ ดุ ทา้ ย ตอนนก้ี ลับอยากโทรหาเขา ขณะทก่ี ําลังครนุ่ คดิ อยู่ หานมจู่ อ่ื ทนไมไ่ หวอกี ตอ่ ไป หลอ่ น วางมอื ถอื ลง และหยบิ ขนึ้ มาอกี ครัง้ สดุ ทา้ ยจงึ กดโทรหาเยโ่ ม่ เซนิ ไมร่ วู ้ า่ ตอนนเี้ ขาอยปู่ ระเทศไหน กําลังทํางานอยทู่ ไ่ี หน? โซน เวลาจะตา่ งกบั ทห่ี ลอ่ นอยรู่ เึ ปลา่ ? เสยี งรอสายดงั ขน้ึ ทําใหใ้ จของหานมจู่ อ่ื สน่ั ขน้ึ มาทนั ที เมอื่ มเี สยี งคนรับสายดงั ขน้ึ หานมจู่ อื่ ตกใจจนมอื สนั่ จนเกอื บจะ ทํามอื ถอื หลน่ แตเ่ มอ่ื ไดย้ นิ เสยี งอนั ไมค่ นุ ้ เคยของผหู ้ ญงิ คน หนงึ่ ดงั ขนึ้ หานมจู่ อ่ื นง่ิ ชะงักไปทนั ที “สวัสดคี ะ่ ”

หลอ่ น? โทรผดิ ? หานมจู่ อื่ ตะลงึ อยสู่ กั พัก จากนัน้ หยบิ มอื ถอื ออกมาดู มองไปที่ ตวั อกั ษรบนหนา้ จอ นก่ี ็คอื เบอรโ์ ทรศพั ทข์ องเยโ่ มเ่ ซนิ ไมผ่ ดิ นนี่ า… แตท่ วา่ ทําไมผหู ้ ญงิ เป็ นคนรับสายละ่ ? หานมจู่ อ่ื กดั รมิ ฝี ปากของตวั เองแน่น รสู ้ กึ ไดถ้ งึ ใจทเ่ี ตน้ สน่ั ระรัว ขนึ้ มา “สวัสดคี ะ่ ขอสาย…” “คณุ จะคยุ กบั โมเ่ ซนิ ใชไ่ หมคะ? ตอนนเ้ี ขาไมว่ า่ งรับสายคะ่ ” โมเ่ ซนิ เสยี งเล็กนุ่มและออ่ นหวานของหญงิ สาว ฟังดเู หมอื นเป็ น ผหู ้ ญงิ สาวสวยและออ่ นโยน รมิ ฝี ปากของหลอ่ นเผยอขนึ้ ยงั ไมท่ ันไดถ้ ามอะไรตอ่ คสู่ าย กลบั ถอนหายใจออก

“รอใหเ้ ขาอาบนํ้าเสร็จกอ่ น ฉันคอ่ ยใหเ้ ขาโทรกลบั นะคะ” หานมจู่ อื่ : “…” สหี นา้ เปลย่ี นไปเล็กนอ้ ย หานมจู่ อ่ื พดู ขนึ้ : “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ ” จากนัน้ กดวางสายไปอยา่ งรวดเร็ว ขาทัง้ สองเรม่ิ ออ่ นแรง หลอ่ นพงิ ตวั อยทู่ ปี่ ระตู สหี นา้ ซดี เซยี ว หลายปีทผี่ า่ นมา หลอ่ นคอยตดิ ตามเฝ้าดเู ขามาตลอด รเู ้ ป็ น อยา่ งดวี า่ นอกจากเซยี วซแู่ ลว้ ก็ไมม่ ใี ครเป็ นผชู ้ ว่ ยทค่ี อ่ ยอยู่ เคยี งขา้ งเขาอกี เลย ยง่ิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ เลขาทเี่ ป็ นผหู ้ ญงิ อกี อยา่ งผหู ้ ญงิ คนนัน้ เรยี กเขาวา่ โมเ่ ซนิ ทัง้ ดสู นทิ และหว่ งใย กนั ตอ้ งไมใ่ ชเ่ ลขาแน่นอน ไมใ่ ชเ่ ลขา งัน้ …ผหู ้ ญงิ ทสี่ นทิ กบั เขาไดม้ ากขนาดน้ี ยงั มี สถานะอนื่ อกี เหรอ? คําตอบก็คอื …ไมบ่ อกกร็ กู ้ นั ดี หานมจู่ อ่ื กํามอื ถอื ไวแ้ น่น จนเล็บซดี ขาว

หลงั จากนัน้ ครหู่ นง่ึ หลอ่ นกเ็ ป็ นเหมอื นกบั คนทป่ี ลงกบั ทกุ เรอ่ื ง ฝื นยมิ้ ดว้ ยความขมขนื่ “มจู่ อ่ื นะมจู่ อื่ ตอนนเ้ี ธอ…กําลังคดิ อะไรอย?ู่ ตลอดเวลาหา้ ปี เธอเชอื่ วา่ เขาจะสงวนรักษาตวั เองไวใ้ หเ้ ธอจรงิ ๆงัน้ เหรอ?” เมอ่ื คดิ ไดเ้ ชน่ นี้ สายตาของหานมจู่ อ่ื แฝงไปดว้ ยทา่ ทเี ยาะเยย้ ตวั เอง หลอ่ นวางมอื ถอื ลงบนโตะ๊ จากนัน้ เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งนํ้า * ในโรงแรมทตี่ า่ งประเทศ หญงิ สาวลกู ครงึ่ แสนสวยคนหนงึ่ น่ังไขวห่ า้ งอยบู่ นโซฟา เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งเรยี กเขา้ จากมอื ถอื ใบหนา้ อนั นง่ิ ขรมึ กฉ็ กี ยม้ิ มมุ ปาก ขนึ้ มา จากนัน้ หยบิ มอื ถอื ออกมา จรดนว้ิ มอื ลงบนประวัตกิ าร โทรและลบออกทันที ขณะเดยี วกนั หญงิ สาวทโี่ ทรหาเขา และยงั รบี รอ้ นวางสายไป เชน่ นัน้ ตอ้ งเป็ นผหู ้ ญงิ ทหี่ ลงรักเยโ่ มเ่ ซนิ แน่นอน เยโ่ มเ่ ซนิ ถอื เป็ นผชู ้ ายทเี่ ขา้ ตาหลอ่ น หลอ่ นตอ้ งกําจัดผหู ้ ญงิ ทงั้ หมดทค่ี ดิ จะสานสมั พันธแ์ ละตสี นทิ กบั เขา

“เธอกําลังทําอะไรอย?ู่ ” เสยี งอนั เย็นชาของผชู ้ ายคนหนงึ่ ดงั ขนึ้ มาจากดา้ นหลงั ตวนมู่ เสวย่ งั ไมท่ นั ไดต้ งั้ ตวั มอื ถอื กถ็ กู ชายหนุ่มรปู งามแยง่ ไปทนั ที ตอนที่ 623 ไมข่ าดแคลนคนจบี หลงั จากเยโ่ มเ่ ซนิ หยบิ มอื ถอื ออกมา ก็รบี เชค็ ทันที “นายกลวั อะไร? ฉันแคบ่ นั ทกึ เบอรม์ อื ถอื ของฉันในเครอ่ื งนาย แคน่ ัน้ เอง นายฟังส”ิ ตวนมเู่ สวก่ ดโทรออก จากนัน้ มอื ถอื ของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็ดงั ขน้ึ “แคบ่ นั ทกึ เบอรม์ อื ถอื แคน่ ัน้ คงไมถ่ อื สาอะไรเยอะเนอะ?” หลังจากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็บล็อกเบอรม์ อื ถอื ของหลอ่ นทันที เมอ่ื ต วนมเู่ สวเ่ ห็นเชน่ นัน้ รสู ้ กึ ไมพ่ อใจ : “ทําไมนายทําแบบนล้ี ะ่ ? มอื ถอื มเี บอรฉ์ ันเพมิ่ มาอกี หนง่ึ เบอรค์ งไมเ่ ป็ นอะไรหรอก นาย…”

หลอ่ นลกุ ขน้ึ เดนิ เขา้ ไปใกลเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ กลบั ทําหนา้ นงิ่ ขรมึ และยนื หนั ขา้ งใหห้ ลอ่ น พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเยอื กเย็น : “ออกไป” ใบหนา้ อนั สงา่ งามเรยี วสวยของตวนมเู่ สวแ่ ยล่ งทนั ที แตย่ ังฝื น ยมิ้ และพดู ตอ่ : “อยา่ ทําแบบนกี้ บั ฉันสิ เขา้ มาตรงนด้ี กี วา่ นฉี่ ัน ออกแรงเยอะเลยนะ” เมอ่ื ไดย้ นิ เชน่ นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ ขนึ้ “เอาบตั รหอ้ งมา” ตวนมเู่ สวส่ า่ ยหนา้ “นายตอ้ งปลดบล็อกเบอรฉ์ ันกอ่ น ฉันจงึ จะ คนื บตั รหอ้ งให ้ จากนัน้ คอ่ ยออกไป” เมอ่ื ถกู ขเู่ ข็ญเชน่ น้ี สหี นา้ ของเยโ่ มเ่ ซนิ โมโหและโกรธขน้ึ มา ทันที เขาพดู เยย้ ขน้ึ : “เห็นทตี ระกลู ตวนมคู่ งไมอ่ ยากรว่ มงาน กนั ดๆี ซะแลว้ ” “นมี่ ันเกย่ี วอะไรกบั พช่ี ายฉันละ่ ฉันชอบนายก็เป็ นเรอ่ื งของฉัน สว่ นพชี่ าย…ทที่ ํางานรว่ มกบั นายก็ทํากนั ตอ่ ไปส”ิ โมเ่ ซนิ นาย อยา่ มาพาลใสฉ่ ันนะ หนา้ ผากของเยโ่ มเ่ ซนิ กระตกุ ขน้ึ ดว้ ยความตงึ เครยี ด จากนัน้ เดนิ ตรงไปทข่ี า้ งเตยี งหยบิ ผา้ หม่ ขน้ึ มามัดตัวตวนมเู่ สวไ่ ว ้

ตวนมเู่ สวย่ ังไมท่ ันตงั้ ตวั กถ็ กู ผา้ หม่ มัดตวั เองไว ้ จากนัน้ หลอ่ น กถ็ กู โยนออกไปนอกประตโู รงแรมทัง้ ในสภาพทถ่ี กู ผา้ หม่ หอ่ ไว ้ โครม! เสยี งดงั ไมเ่ บาเลย อกี ทงั้ แขนของตวนมเู่ สวย่ ังไปกระแทกกบั ผนัง เจ็บจนทําใหห้ ลอ่ นรอ้ งโอดครวญ ลกู นอ้ งสองคนทเี่ ฝ้าอยทู่ ห่ี นา้ ประตเู ห็นเชน่ นัน้ จงึ รบี เขา้ ไปชว่ ย หลอ่ น “คณุ ตวนมู่ ไมเ่ ป็ นอะไรใชไ่ หม?” ตอนทต่ี วนมเู่ สวโ่ ผลห่ วั ออกมาจากผา้ หม่ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ปิดประตู ใสอ่ ยา่ งไมส่ บอารมณ์ จากนัน้ ล็อคประตทู นั ที “คณุ ตวนม?ู่ ” “คณุ ตวนมเู่ สว่ แขนของคณุ ไดร้ ับบาดเจ็บ” ตวนมเู่ สวก่ ม้ หนา้ ลง เห็นวา่ แขนตวั เองถกู กระแทก จนตอนนี้ เป็ นรอยชาํ้ ดวงใหญ่

สหี นา้ ของหลอ่ นเปลย่ี นไปเล็กนอ้ ย แตไ่ มไ่ ดโ้ มโหอะไร กลับ ใชม้ อื คอ่ ยๆนวดลงตรงรอยชาํ้ จากนัน้ พดู ขน้ึ : “เป็ นผชู ้ ายทไ่ี ม่ รจู ้ ักทะนุถนอมจรงิ ๆเลย” “น่ันสิ คณุ ตวนมู่ เยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นคนเอาใจยาก เดาทางไมถ่ กู หรอื วา่ …” เมอ่ื พดู จบ ตวนมเู่ สวส่ บสายตาของหลอ่ นอยา่ งไมพ่ อใจ : “หรอื วา่ อะไร? เธอกลา้ ออกความเห็นโงๆ่ ไหม? อกี อยา่ ง เธอ หา้ มปากโป้งไปพดู เรอื่ งนก้ี บั พช่ี ายฉันเด็ดขาด ไมเ่ ชน่ นัน้ พช่ี าย ก็รวู ้ า่ ฉันหลอกใชเ้ ขาเพอ่ื ไปเอาบตั รหอ้ งของเยโ่ มเ่ ซนิ มา ถงึ ตอนนัน้ …ไมร่ วู ้ า่ เขาจะสง่ั สอนฉันยงั ไง” เมอื่ ลกู นอ้ งไดย้ นิ เชน่ นัน้ จงึ ทําไดเ้ พยี งพยักหนา้ ตอบอยา่ ง กระอกึ กระอกั : “เขา้ ใจแลว้ คะ่ คณุ ตวนมู่ งัน้ ตอนนพ้ี วกเราทํา ยงั ไงกนั ตอ่ ดคี ะ?” “หึ ยงั ไงฉันก็ไดเ้ บอรม์ อื ถอื มาแลว้ สงิ่ ทอี่ ยากทํากท็ ําสําเร็จ แลว้ ” ตวนมเู่ สวน่ กึ ถงึ เรอ่ื งทห่ี ลอ่ นลบเบอรน์ ัน้ ไป และรสู ้ กึ วา่ … หลอ่ นไดป้ ฏเิ สธโทรศพั ทท์ ส่ี ําคญั มากไป

“วันนพ้ี วกเรากลับกนั กอ่ นเถอะ” ตวนมเู่ สวล่ กุ ขน้ึ จัดเสอ้ื ผา้ ให ้ เรยี บรอ้ ย มองไปทห่ี นา้ ประตหู อ้ ง ยมิ้ มมุ ปากพดู ขนึ้ : “ไมว่ า่ ยังไง ตอ่ ไปก็ตอ้ งมโี อกาสไดเ้ จอกนั ” * หลงั จากทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ปิดประตหู อ้ ง เขาหยบิ มอื ถอื ขนึ้ ดแู ละเปิด ไปมา การปรากฏตวั ของตวนมเู่ สวท่ ําใหเ้ ขาโกรธหงดุ หงดิ ขน้ึ มาทันที ภายในหอ้ งคละคลงุ ้ ไปดว้ ยกลนิ่ น้ําหอมอนั แสบจมกู เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ ขนึ้ เปิดหนา้ ตา่ งออกทัง้ หมด จากนัน้ เรยี ก พนักงานมาทําความสะอาด และออกมาเดนิ สดู อากาศทร่ี ะเบยี ง สถานทตี่ งั้ ของโรงแรมอยใู่ นตําแหน่งทดี่ มี าก ถอื เป็ นจดุ ศนู ยก์ ลางของเมอื ง เมอื่ ยนื อยตู่ รงระเบยี งสามารถมองเห็น ความคกึ คักของเมอื งไดท้ ัง้ หมด ถา้ ตอนนมี้ คี นอยเู่ คยี งขา้ งเขาก็คงจะดี เยโ่ มเ่ ซนิ เปิดหนา้ วแี ชท ขนึ้ มา กดไปทข่ี อ้ ความสนทนาระหวา่ งเขากบั หานมจู่ อ่ื

ขอ้ ความสดุ ทา้ ยทค่ี ยุ กนั ผา่ นมาเนน่ิ นานแลว้ ชว่ งไมก่ ว่ี นั มานี้ เขากบั หลอ่ นไมไ่ ดค้ ยุ อะไรกนั เลย เหตผุ ลละ่ … เยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ ใจเป็ นอยา่ งดี เป็ นเพราะคําดา่ ของลงุ อว้ น ตอนไปตลาดวันนัน้ ตอนนัน้ เขาจะบอกวธิ กี ารเดนิ ทางมาใหก้ บั เขา เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ วา่ ไมต่ อ้ งการ ซ้ํายงั ถกู ลงุ อว้ นตอ่ วา่ บอกวา่ เขาไมอ่ ยากฟัง กไ็ ม่ ยอมบอกเขา แตล่ งุ อว้ นยงั คงบน่ ดา่ เขาอยดู่ า้ นหลัง บอกวา่ ตอนนเ้ี ขาแนบชดิ สนทิ กนั เกนิ ไป มแี ตจ่ ะทําใหอ้ กี ฝ่ ายอดึ อดั กระทั่งพน้ื ทใี่ ห ้ ตวั เองไดค้ รนุ่ คดิ ยังไมม่ เี ลย วธิ ที ดี่ ที ส่ี ดุ กค็ อื หา่ งกนั สกั พัก ใหอ้ กี ฝ่ ายไดม้ พี น้ื ทส่ี ว่ นตวั บา้ ง เมอื่ เวลาผา่ นไปพรอ้ มกบั เขาทจี่ ๆู่ ก็หายตัวไป ก็จะคดิ ถงึ อกี ฝ่ าย เอง เดมิ ทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ ไมไ่ ดร้ สู ้ กึ สนใจคําพดู พวกน้ี แตช่ ว่ งนเ้ี ขากลบั รสู ้ กึ เหมอื นวา่ คําพดู ของลงุ อว้ น…กม็ เี หตผุ ล

เพราะชว่ งนเ้ี ขาคอยคดิ ถงึ มจู่ อ่ื ตลอด คดิ ถงึ จนแทบจะบา้ คลัง่ แตห่ ลอ่ นละ่ ? ชว่ งนเี้ ขาไมไ่ ดไ้ ปเจอหลอ่ นเลย หลอ่ นจะคดิ ถงึ ตวั เองบา้ งรึ เปลา่ ? มองไปทห่ี นา้ จออนั วา่ งเปลา่ ดเู หมอื นวา่ คําตอบจะชดั เจนอยู่ แลว้ วแี ชท โทรศพั ท์ ไมม่ อี ะไรเลย หญงิ สาวผนู ้ ัน้ …คงไมอ่ ยากใหเ้ ขาไปรบกวนรเึ ปลา่ ? เมอ่ื คดิ ถงึ ตอนนี้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ยม้ิ มมุ ปากเยาะเยย้ ตวั เอง เยโ่ มเ่ ซนิ นะเยโ่ มเ่ ซนิ รอู ้ ยแู่ กใ่ จวา่ เรอื่ งแบบนไี้ มค่ วรใชก้ บั จติ ใจ ของผหู ้ ญงิ ทําไมนายถงึ ทําอะไรโงๆ่ แบบน?้ี หลอ่ นคงชอบวธิ ที เี่ ฉียบขาดมากกวา่ ครอบครองทงั้ รา่ งกาย และจติ ใจของเธอ จากนัน้ ไมเ่ ปิดโอกาสใหห้ ลอ่ นไดค้ ดิ ถงึ ใคร ทงั้ นัน้

ไมน่ านนักพนักงานทําความสะอาดก็เขา้ มา เขาทําตามคําสงั่ ของเยโ่ มเ่ ซนิ ฉดี น้ํายาฆา่ เชอื้ ไปทส่ี ง่ิ ของทกุ อยา่ งภายใน โรงแรม ผา้ ปทู นี่ อนและหมอนถกู เปลย่ี นใหมท่ ัง้ หมด เพราะเยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นถงึ แขกวไี อพขี องโรงแรม ดงั นัน้ ไมว่ า่ เขา ตอ้ งการอะไร โรงแรมก็สามารถทําใหเ้ ขาไดท้ ัง้ หมด * หานมจู่ อื่ นอนไมห่ ลับอกี แลว้ ตอนเชา้ ตน่ื ขนึ้ มา ขอบตาทงั้ สองของหลอ่ นดําเป็ นหมแี พนดา้ เมอ่ื เห็นสภาพอดิ โรยของตวั เองทย่ี นื อยหู่ นา้ กระจก หานมจู่ ื่ อคดิ อยากจะตบหนา้ ตวั เองสกั ครัง้ จะไดท้ ําใหต้ วั เองตนื่ สกั ที เพยี งเพราะแคโ่ ทรศัพทส์ ายหนง่ึ เป็ นแคเ่ สยี งของผหู ้ ญงิ เทา่ นัน้ แตห่ ลอ่ นกลับตอ้ งนอนไมห่ ลับเพราะเรอ่ื งนี้ ชา่ งน่ากลวั เสยี จรงิ แสดงใหเ้ ห็นวา่ ตอนนห้ี ลอ่ นใหค้ วามสนใจการกระทําทกุ อยา่ ง ของเยโ่ มเ่ ซนิ มาก รวมถงึ คนรอบขา้ งของเขาดว้ ย

เมอื่ คดิ ถงึ ตอนนี้ หานมจู่ อื่ ดเู หมอื นจะบา้ ไปหน่อย จนออกแรง จกิ ผมของตวั เอง จากนัน้ ยผี มจนยงุ่ เหยงิ ไปหมด และรสู ้ กึ ใจ เย็นลง หลอ่ นลา้ งหนา้ แปรงฟันตอ่ จากนัน้ แตง่ หนา้ เปลยี่ นเสอ้ื ผา้ ชา่ งเถอะ แคผ่ ชู ้ ายคนหนงึ่ เทา่ นัน้ คนอยา่ งหลอ่ นไมข่ าดคนจบี สกั หน่อย ทําไมตอ้ งมาคดิ ฟ้งุ ซา่ นกบั ผชู ้ ายแบบนด้ี ว้ ย เขาไมป่ ิดกนั้ หวงแหนตวั เอง งัน้ หลอ่ นกไ็ มจ่ ําเป็ นทจ่ี ะตอ้ งอยู่ อยา่ งโดดเดย่ี วอกี ตอ่ ไป หลังจากทห่ี านมจู่ อื่ ลงมาดา้ นลา่ ง เตรยี มจะออกไปสง่ เสยี่ วหมี่ โตว้ ทโ่ี รงเรยี น กลับพบวา่ เสย่ี วหมโี่ ตว้ ทย่ี นื อยหู่ นา้ โซฟา กําลงั มองไปทค่ี นท่ี นอนอยบู่ นนัน้ ดว้ ยทา่ ทางสงสยั “หมา่ ม๊ ี ทําไมนา้ เสยี่ วเหยยี นถงึ มานอนอยตู่ รงนลี้ ะ่ ครับ?” หานมจู่ อ่ื ชะงักไป เดนิ เขา้ ไปกเ็ ห็นวา่ ตอนนเ้ี สยี่ วเหยยี นยังใส่ ชดุ ของเมอื่ วานอยู่ นอนนง่ิ อยบู่ นโซฟา เกดิ อะไรขนึ้ ?

หานมจู่ อื่ เขา้ ไปสะกดิ หลอ่ น “เสย่ี วเหยยี น?” “งว่ งมาก ใหฉ้ ันนอนตอ่ สกั พักนะ” เสย่ี วเหยยี นพลกิ ตวั ไปมา สดุ ทา้ ยหลน่ ลงมาจากโซฟา หลอ่ นเจ็บจนลมื ตาขน้ึ เมอื่ เห็นหานมจู่ อื่ กบั เสย่ี วหมโ่ี ตว้ ยนื จอ้ ง หลอ่ นอยดู่ า้ นขา้ ง สายตาของหลอ่ นจงึ เต็มไปดว้ ยความสงสยั ตอนที่ 624 จาํ สงิ่ ทฉี่ นั พดู ไดไ้ หม เสย่ี วเหยยี นนง่ิ ไปประมาณสบิ วนิ าทจี งึ จะตงั้ สตไิ ด ้ จากนัน้ ลกุ ขนึ้ ยนื ยกมอื ขน้ึ มาเชด็ นํ้าลายขา้ งปาก “พวกเธอทําอะไรกนั น่ะ? มาดฉู ันนอนตงั้ แตเ่ ชา้ อยากใหฉ้ ัน ตกใจกลัวหรอื ไง?” หานมจู่ อ่ื ยนื กอดอกอยา่ งจนปัญญา : “ก็ดตู วั เองสิ หอ้ งมกี ไ็ ม่ นอน มานอนทโี่ ซฟา?” เสยี่ วหมโี่ ตว้ กพ็ ยักหนา้ ตาม: “นั่นสคิ รับนา้ เสย่ี วเหยยี น ทําไม นา้ มานอนบนโซฟาละ่ ครับ เมอื่ คนื นา้ กลบั บา้ นดกึ ใชไ่ หมละ่ ?”

เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี่ วหมโ่ี ตว้ พดู เชน่ นัน้ ดเู หมอื นหานมจู่ อื่ จะจับขอ้ สงสยั ได ้ จงึ หรต่ี าลง “ดกึ มากแลว้ เพงิ่ จะกลับ? ดกึ แคไ่ หน?” สหี นา้ ของเสยี่ วเหยยี นนอ้ ยใจขน้ึ มาทันที ไมก่ ลา้ สบตามอง หานมจู่ อ่ื “เมอื่ คนื …” “เมอื่ คนื ไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ เลย!” เสย่ี วเหยยี นลกุ ขนึ้ ยนื หนา้ แดง กํา่ จากนัน้ หนั หลงั วง่ิ ขน้ึ ไปดา้ นบน พลางพดู ขนึ้ : “วนั นฉ้ี ันงว่ ง มาก ฉันลางานนะ ฉันจะนอนทัง้ วนั ” ไมเ่ ปิดโอกาสใหห้ านมจู่ อ่ื ไดต้ อบโตอ้ ะไร จากนัน้ วง่ิ เขา้ ไปใน หอ้ งทนั ที เสยี่ วเหยยี นทง้ิ ตวั พงิ ทปี่ ระตู หายใจกระหดื กระหอบ คดิ ถงึ เรอ่ื ง ทเี่ กดิ ขน้ึ เมอ่ื คนื หขู องหลอ่ นกแ็ ดงขนึ้ มาทันที หลอ่ นกดั รมิ ฝี ปากแน่น ถอดรองเทา้ จากนัน้ มดุ ตวั เขา้ ไปซกุ ใน ผา้ หม่ ภาพความทรงจําคอ่ ยๆผดุ ขน้ึ มา

อนั ทจี่ รงิ เมอื่ คนื หลอ่ นไปรอหานชงิ ทบ่ี รษิ ัท เมอ่ื หานชงิ เห็น หลอ่ น กไ็ มไ่ ดค้ ดิ อะไรมาก ใหห้ ลอ่ นขนึ้ ไปบนรถดว้ ย เป็ นเพราะพวกเขาทัง้ สองน่ังอยดู่ า้ นหลัง ดงั นัน้ เมอ่ื เสย่ี วเหยยี น ขนึ้ รถไปจงึ รสู ้ กึ กระสบั กระสา่ ย เคอะเขนิ ตลอดเวลา คอยเงย หนา้ หนั ไปมองหานชงิ ทนี่ ั่งอยดู่ า้ นขา้ งตลอด เขานั่งดว้ ยสหี นา้ ไรอ้ ารมณ์ ใบหนา้ มมุ ขา้ งของเขาหลอ่ บาดใจ มาก ทา่ ทางนง่ิ ขรมึ มเี สน่หด์ งึ ดดู มากเหลอื เกนิ เสยี่ วเหยยี นยง่ิ มองยงิ่ รสู ้ กึ วา่ ตวั เองชอบเขา ขณะเดยี วกนั กร็ สู ้ กึ ขอบคณุ หานมจู่ อ่ื ทคี่ ยุ กบั หลอ่ นในวันน้ี ถา้ … ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพราะมจู่ อ่ื บอกหลอ่ น วา่ อยากเจอก็เจอ หลอ่ น คงไมไ่ ดม้ าหาหานชงิ และก็ไมม่ โี อกาสไดน้ ่ังรถของหานชงิ เมอื่ คดิ ถงึ ตอนน้ี เสยี่ วเหยยี นกระแอมออกมา พดู ขนึ้ ดว้ ยเสยี ง แผว่ เบา : “คะ…คณุ หาน…ทานขา้ วแลว้ ยงั คะ?” เมอื่ พดู ออกไป เสยี่ วเหยยี นแทบอยากจะตัดลน้ิ ของตวั เองออก เขาเพงิ่ จะเลกิ งาน หลอ่ นจะถามคําถามโงๆ่ แบบนที้ ําไมกนั ?

อยากจะรอ้ งไหอ้ ยภู่ ายในใจ แตส่ ง่ิ ทพี่ ดู ออกไปก็เหมอื นน้ําตาท่ี ไหลออกมา ยงั ไงหลอ่ นกไ็ มส่ ามารถเอากลับคนื มาได ้ ทําได ้ เพยี งคดิ ดว้ ยความขมขน่ื ใจ วา่ หานชงิ จะรบี ตอบกลับ “ยังไมท่ านครับ” ในทส่ี ดุ หานชงิ กต็ อบหลอ่ น เพยี งแคต่ อบสนั้ ไปหน่อย พดู เพมิ่ ขนึ้ มาสกั คําใหห้ ลอ่ นก็ไมไ่ ด ้ เสย่ี วเหยยี นแอบมองหานชงิ อกี ครัง้ เห็นวา่ สายตาของเขาไม่ แมแ้ ตข่ ยบั หลอ่ นรสู ้ กึ เสยี ใจ ตงั้ แตค่ รัง้ ทแี่ ลว้ ทถี่ กู เขาปฏเิ สธ น้ําใจของตวั เอง เขากเ็ ย็นชากบั หลอ่ นมากขนึ้ อยา่ งเห็นไดช้ ดั เขาบอกตวั เองอยา่ งชดั เจนวา่ อยา่ คดิ อะไรกบั เขาเด็ดขาด เพราะเขาไมม่ ที างรสู ้ กึ อะไรกบั ตวั เองแน่นอน แตเ่ สยี่ วเหยยี นยังคงควบคมุ ความรสู ้ กึ ทม่ี ตี อ่ เขาไมไ่ ด ้ “งัน้ …พวกเราไปทานขา้ วเย็นดว้ ยกนั ดไี หม?” เมอ่ื พดู จบ เสยี่ วเหยยี นรสู ้ กึ ตน่ื เตน้ เล็กนอ้ ย กลัววา่ หานชงิ จะ บอกปฏเิ สธ : “แน่นอนวา่ ฉันเลยี้ งคณุ เอง!” หานชงิ หยดุ ชะงักไป มองหลอ่ นดว้ ยสายตาเยอื กเย็น

เสย่ี วเหยยี นตนื่ เตน้ จนแทบจะหยดุ หายใจ กดั รมิ ฝี ปากแน่น มองเขาดว้ ยใบหนา้ ซดี เซยี ว “จะ..ดเี หรอ?” เมอ่ื หานชงิ เห็นรมิ ฝี ปากสชี มพรู ะเรอื่ ของหลอ่ นสนั่ คลอน จงึ เลกิ ควิ้ ขน้ึ เกดิ อะไรขนึ้ กบั ผหู ้ ญงิ คนน?ี้ เพยี งเพราะเห็นสายตาเวา้ วอนของหลอ่ น หานชงิ จงึ อดสงสาร ไมไ่ ด ้ ยังไมท่ ันไดต้ งั้ ตวั กพ็ ยักหนา้ ใหท้ ันที เวลาเพยี งสนั้ ๆ สายตาของหญงิ สาวก็เบกิ กวา้ งราวกบั ดอกไม ้ ไฟทป่ี ะทขุ น้ึ อยา่ งสวยงาม ดเู หมอื นวา่ ทงั้ ดใี จและเหลอื เชอ่ื มาก “คะ…คณุ ตอบตกลงฉันแลว้ จรงิ เหรอคะ?” เสยี่ วเหยยี นควบคมุ ความรสู ้ กึ ดใี จของตวั เองไวไ้ มไ่ ด ้ หนั ไป ถามเขาดว้ ยความตน่ื เตน้ และปลมื้ ใจ “อม้ื ” หานชงิ พยักหนา้ ลง ทานขา้ วแคน่ ี้ ไมม่ อี ะไรสกั หน่อย หานชงิ คดิ ในใจ

เสยี่ วเหยยี นดใี จขดี สดุ หานชงิ จับสงั เกตเห็นได ้ หลงั จากท่ี ตอบตกลงหลอ่ น ความสขุ ของภายในใจของหลอ่ นกเ็ ออ่ ลน้ ไป ทั่วภายในรถ ลงุ หนานทข่ี บั รถอยดู่ า้ นหนา้ เห็นเหตกุ ารณ์ทกุ อยา่ งทเ่ี กดิ ขนึ้ จงึ คอ่ ยๆฉีกยมิ้ มมุ ปากขนึ้ มา ดสี ิ คณุ ผชู ้ ายอยลู่ ําพังคนเดยี วมาโดยตลอด ถา้ มสี าวรอ้ ยท่ี น่ารักรา่ เรงิ อยเู่ คยี งขา้ งสกั คน งัน้ …กถ็ อื เป็ นเรอ่ื งน่ายนิ ดี เมอ่ื คดิ ถงึ เรอ่ื งน้ี ลงุ หนานก็ดใี จมคี วามสขุ มาก “จรงิ สิ ฉันยังไมไ่ ดถ้ ามคณุ เลย อยากทานอะไรคะ…” เสยี่ วเห ยยี นดใี จมากจนลมื คดิ ถงึ เรอ่ื งสําคญั จงึ หันไปถามหานชงิ ดว้ ย ความตนื่ เตน้ “ในเมอื่ คณุ เลย้ี ง ก็ตามใจคณุ เลย” เสย่ี วเหยยี นกระพรบิ ตาปรบิ ๆ “ยงั ไงก็ตอ้ งดแู ลคณุ เป็ นอยา่ งดี ฉันรจู ้ ักรา้ นอาหารจนี ทเ่ี พง่ิ เปิดใหม่ พวกเราไปทน่ี ั่นกนั ดไี หม?” “ไดส้ ”ิ

หลงั จากนัน้ สบิ หา้ นาที ลงุ หนา้ กข็ บั รถพาหานชงิ และเสยี่ วเห ยยี นมาสง่ ทหี่ นา้ รา้ นอาหารจนี เป็ นเพราะรา้ นเพงิ่ เปิดใหม่ ทําใหม้ คี นมาเยอะพอสมควร เพอ่ื จะ มอบบรรยากาศการทานอาหารทดี่ ใี หห้ านชงิ เสยี่ วเหยยี นจงึ จองหอ้ งพเิ ศษหนง่ึ หอ้ ง จากนัน้ ทัง้ สองก็สง่ั อาหาร เมอื่ พนักงานออกไปจากหอ้ งพเิ ศษ กเ็ หลอื เพยี งพวกเขาสอง คน จๆู่ เสย่ี วเหยยี นก็คดิ เรอื่ งสําคญั ขน้ึ มาได ้ หอ้ งพเิ ศษนม้ี เี พยี งแคห่ ลอ่ นกบั หานชงิ สองคน ไมม่ คี นอนื่ เลย ดงั นัน้ จงึ รสู ้ กึ เขนิ จนทําตวั ไมถ่ กู ครัง้ แรกทไี่ ดท้ านอาหารรว่ มโตะ๊ กบั ชายในฝัน และยังเป็ นหอ้ ง พเิ ศษอกี ดว้ ย อกี ทัง้ ยงั มแี คพ่ วกเขาสองคน ในใจของเสยี่ วเหยยี นตน่ื เตน้ จนทนไมไ่ หว และยังรสู ้ กึ วา่ โอกาสของตวั เองมาถงึ แลว้ หลอ่ นกดั รมิ ฝี ปากแน่น มอื ทัง้ สองทอี่ ยใู่ ตโ้ ตะ๊ ประสานจับกนั แน่นจนจกิ เนอ้ื ตลอดเวลา อกี ทงั้ ยังคอยเงยหนา้ มองตรงไปท่ี หานชงิ ทนี่ ่ังอยฝู่ ่ังตรงขา้ ม ไมร่ วู ้ า่ ควรเอาชนะความเงยี บนไี้ ป อยา่ งไร

ภายในหอ้ งพเิ ศษเงยี บสงัด บรรยากาศอมึ ครมึ มาก เสยี่ วเหยยี น คอยแอบมองหานชงิ อยบู่ อ่ ยๆ หานชงิ จะไมร่ สู ้ กึ ถงึ สายตาทหี่ ลอ่ นมองอยไู่ ดอ้ ยา่ งไร? เขาเมม้ ปากแน่น สดุ ทา้ ยเงยหนา้ ขน้ึ มามองตรงไปทห่ี ลอ่ น “ทผ่ี มบอกคณุ ไปเมอ่ื ครัง้ ทแ่ี ลว้ คณุ จําไดใ้ ชไ่ หม?” “หะ้ ?” เสย่ี วเหยยี นตน่ื เตน้ จนเงยหนา้ ขนึ้ มามองหานชงิ ซงึ่ บงั เอญิ สบสายตาอนั เย็นชาคนู่ ัน้ ของเขาพอดี “อะ…อะไรนะ คะ?” “เรอ่ื งทคี่ ยุ กบั คณุ ทบี่ า้ นตระกลู หานเมอื่ ครัง้ ทแี่ ลว้ คณุ ลมื หมดแลว้ เหรอ?” เสยี่ วเหยยี นหยดุ ชะงักไป จากนัน้ จงึ ไดส้ ตขิ นึ้ มาวา่ หานชงิ กําลงั หมายถงึ เรอ่ื งอะไร สหี นา้ ของหลอ่ นซดี ลงทันที จากนัน้ พยกั หนา้ ลง “มะ…ไมล่ มื คะ่ ฉันยงั จําไดอ้ ย”ู่ จําไดเ้ หรอ?

สายตาของหานชงิ มองอยา่ งลกึ ซงึ้ มากขน้ึ นวิ้ ทกี่ ําลังเคาะอยู่ บนโตะ๊ เหมอื นกําลังครนุ่ คดิ บางอยา่ งอยู่ เสย่ี วเหยยี นน่ังอยู่ ตรงขา้ มเขา ยังไมก่ ลา้ หายใจดงั ดว้ ยซา้ํ หรอื หานชงิ จะปฏเิ สธ หลอ่ นอกี ครัง้ ทน่ี ?ี่ เมอื่ คดิ เชน่ นัน้ เสยี่ วเหยยี นกม้ หนา้ เศรา้ ทันที ไมก่ ลา้ พดู อะไร “ในเมอื่ จําได ้ ทําไมยังนัดผมออกมา?” หานชงิ ถามขนึ้ อกี ครัง้ เสยี่ วเหยยี นตกใจตะลงึ จากนัน้ เงยหนา้ ขนึ้ : “ฉัน…ฉัน…” หลอ่ นไมร่ วู ้ า่ ควรจะอธบิ ายยังไง หลอ่ นแคอ่ ยากเจอเขา อยาก นัดเดทกบั เขา ดงั นัน้ จงึ กลา้ พดู ออกไป แตเ่ ขาก็ตอบตกลงแลว้ ขณะนัน้ เองพนักงานเดนิ เขา้ มาพอดี “ขอโทษนะคะคณุ ผหู ้ ญงิ เป็ ดราดซอสทคี่ ณุ สง่ั หมดแลว้ คะ่ สามารถเปลย่ี นเป็ นเมนูอนื่ แทนไดไ้ หมคะ?” “ออ๋ โอเคจะ้ ” สําหรับเสยี่ วเหยยี นแลว้ พนักงานทเ่ี ขา้ มาถอื เป็ น การชว่ ยหลอ่ นทกี่ ําลงั ตกอยใู่ นสถานการณเ์ ดอื ดรอ้ นไดพ้ อดี

ตอนทพ่ี นักงานยน่ื เมนูมาให ้ เสย่ี วเหยยี นมองซา้ ยมองขวา จาก นัน้ ต๊กิ เลอื ก หลอ่ นสง่ั เหลา้ ขาวหนง่ึ ขวด “เปลย่ี นเป็ นอนั นค้ี ะ่ ” พนักงานตกใจตะลงึ “คณุ ผหู ้ ญงิ ?” “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ ตามนเี้ ลยคะ่ ” ตอนที่ 625 ยงั ลวนลามไมพ่ อ พนักงานไมพ่ ดู อะไรตอ่ เก็บเมนูกลับจากนัน้ เดนิ ออกไปเงยี บๆ ภายในหอ้ งพเิ ศษยงั คงอยใู่ นความเงยี บ แตค่ วามเงยี บในครัง้ น้ี ไมเ่ หมอื นกบั ครัง้ ทแี่ ลว้ บางทอี าจจะเป็ นเพราะอารมณ์ของ เสยี่ วเหยยี นเปลย่ี นไป กอ่ นหนา้ นห้ี ลอ่ นทงั้ เขนิ อาย ตน่ื เตน้ แตห่ ลังจากทห่ี านชงิ พดู เรอื่ งพวกนัน้ ออกมา หลอ่ นแคร่ สู ้ กึ วา่ ชา่ งขายหนา้ และไร ้ ยางอายเหลอื เกนิ

เพราะหลอ่ นชอบหานชงิ มากจรงิ ๆ จงึ อยากพยายามใหม้ าก ทส่ี ดุ เทา่ นัน้ แตท่ ําไม…เขาถงึ ไมเ่ ปิดโอกาสใหห้ ลอ่ นบา้ งเลย? หานชงิ สงั เกตเห็นอารมณ์ทเ่ี ปลย่ี นไปของหลอ่ น ทัง้ สองตา่ ง พากนั น่ังเงยี บ จนกระทงั่ อาหารมาเสริ ฟ์ ทโ่ี ตะ๊ ทลี ะจาน เมอ่ื พนักงานนําเหลา้ ขาวมาวางลงบนโตะ๊ หานชงิ เลกิ คว้ิ ขนึ้ ทันที จากนัน้ มองตรงไปทเ่ี สย่ี วเหยยี น “คณุ จะดม่ื ?” เสย่ี วเหยยี นตกใจตะลงึ จากนัน้ พยกั หนา้ ลง “คะ่ …” หานชงิ นกึ ถงึ สภาพตอนหลอ่ นดม่ื จนเมาทงี่ านเลยี้ งครัง้ กอ่ น เขายน่ ควิ้ มากขน้ึ “หา้ มดมื่ ” น้ําเสยี งนี้ ราวกบั กําลงั ออกคําสง่ั หลอ่ น ถา้ กอ่ นหนา้ นเี้ ขาไมพ่ ดู เรอื่ งพวกนัน้ เสย่ี วเหยยี นคงรสู ้ กึ วา่ เขา เป็ นหว่ งหลอ่ น แตต่ อนนี้ หลอ่ นกลบั รสู ้ กึ วา่ กําลังโดนเยาะเยย้ จากนัน้ จงึ พดู ดว้ ยความคบั แคน้ ใจ : “คณุ หาน คณุ ไมไ่ ดเ้ ป็ น อะไรกบั ฉันสกั หน่อย ฉันจะดม่ื ไมด่ มื่ ดเู หมอื นจะไมเ่ กย่ี วอะไร กบั คณุ หรอกใชไ่ หม?”

หานชงิ : “…” แมส่ าวคนน…ี้ เขาเหลอื บมองหลอ่ นอยา่ งเออื มระอา เมม้ ปากพดู ขน้ึ : “ถา้ เมา ขน้ึ มา ใครจะสง่ เธอกลบั บา้ น” เสยี่ วเหยยี น : “…” หลอ่ นจอ้ งหานชงิ อยสู่ กั พัก สดุ ทา้ ยก็ตอ้ งยอมแพ ้ กม้ หนา้ ลง พรอ้ มรอยยม้ิ อนั ขมขนื่ : “สบายใจได ้ ถงึ ตอนนัน้ ฉันจะโทรให ้ เพอื่ นมารับฉันเอง คณุ หานทานขา้ วเสร็จก็กลับไดเ้ ลยคะ่ ” หลอ่ นคดิ มากไปจรงิ ๆ เขาเพยี งแคค่ ดิ วา่ ถา้ หลอ่ นดม่ื จนเมา ขนึ้ มา เขาตอ้ งลําบากไปสง่ หลอ่ นอกี แตห่ ลอ่ นกําลงั คดิ อะไรอย?ู่ ทันใดนัน้ เสยี่ วเหยยี นก็รสู ้ กึ วา่ วนั นตี้ วั เองเป็ นฝ่ ายนัดเขาออกมา แทๆ้ แตก่ ลับทําขายหนา้ เสยี เอง บรรยากาศภายในหอ้ งกลับมาเงยี บสงัดอกี ครัง้ เสยี่ วเหยยี นรนิ เหลา้ ขาวลงในแกว้ ใบใหญข่ องตัวเอง อาหารยังไมท่ ันลงทอ้ ง กลบั ดมื่ ไปแลว้ ครงึ่ แกว้

ทา่ ทางอนั หา้ วหาญของหลอ่ นอยใู่ นสายตาของหานชงิ เขา หยดุ ชะงักทนั ที อยากจะหา้ มหลอ่ นมาก แตเ่ มอ่ื คดิ ถงึ คําพดู ทเ่ี ขาพดู กบั หลอ่ น เขาไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรกบั หลอ่ น ไมม่ สี ทิ ธจ์ิ ะไปสง่ั หลอ่ นใหด้ มื่ หรอื ไมใ่ หด้ มื่ ได ้ คําพดู นี้ ถอื เป็ นเรอื่ งจรงิ จากนัน้ หานชงิ จงึ เงยี บไป และไมไ่ ดจ้ ับตะเกยี บอกี ดว้ ย เสย่ี วเหยยี นไมส่ นใจวา่ เขาจะทานหรอื ไมท่ าน หลังจากทด่ี มื่ เหลา้ ขาวไปครงึ่ แกว้ ก็เรม่ิ จับตะเกยี บทานขา้ วทันที เมอื่ ทานไป สกั พักเห็นวา่ หานชงิ ทอี่ ยฝู่ ั่งตรงขา้ มกลบั นั่งอยเู่ ฉยๆ และคอย จอ้ งมองหลอ่ นอยตู่ ลอด หลอ่ นตะลงึ ไปครใู่ หญ่ ทันใดนัน้ หยบิ กระดาษทชิ ชขู น้ึ มาเชด็ มมุ ปาก แอบยมิ้ นอ้ ยยม้ิ ใหญ่ “คณุ หาน คณุ รบี ทานหน่อยไดไ้ หมคะ แคม่ องดฉู ันทานคงไม่ อมิ่ หรอกคะ่ นค่ี ะ่ ”

หลอ่ นฝื นยม้ิ ตกั อาหารใหห้ านชงิ จากนัน้ เรมิ่ ทานตอ่ ดว้ ย ความรสู ้ กึ ขมขนื่ ไมร่ วู ้ า่ ระหวา่ งมอื้ อาหารดม่ื ไปมากนอ้ ยเทา่ ไหร่ เสย่ี วเหยยี น รสู ้ กึ วา่ ยง่ิ มนึ หวั มากขนึ้ เรอื่ ยๆ และเรมิ่ จกุ จนรสู ้ กึ พะอดื พะอมไม่ สบายตวั ตอนทเี่ งยหนา้ ขนึ้ มา แทบจะมองสงิ่ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ ไมช่ ดั เห็นเพยี งภาพอนั เลอื นรางของคนทนี่ ่ังอยู่ เสย่ี วเหยยี นพยายาม ตงั้ สติ จากนัน้ พดู ขน้ึ : “ฉะ…ฉันจะไปลา้ งหนา้ ” จากนัน้ ยนื ขน้ึ มา เดนิ โซเซตรงไปดา้ นหนา้ หานชงิ เลกิ ควิ้ ขน้ึ มองดหู ญงิ สาวทเี่ ดนิ เซไมต่ รงทาง จนทน เห็นไมไ่ ด ้ ตอ้ งเขาไปจับแขนหลอ่ นประคองขน้ึ มา “ดม่ื ไมไ่ ดก้ ค็ อื ดม่ื ไมไ่ ด ้ ทําไมตอ้ งกอ่ เรอ่ื งวนุ่ วายทกุ ครัง้ ? ให ้ ผมคอยเก็บกวาดจัดการเรอื่ งแยๆ่ พวกนี้ ภมู ใิ จมากนักเหรอ?” เสยี งอนั ดดุ นั ของชายหนุ่มดงั ขน้ึ จากดา้ นบน เสยี่ วเหยยี นยังคง ไมค่ อ่ ยมสี ติ แตร่ วู ้ า่ นเี่ ป็ นเสยี งของใคร จากนัน้ หลอ่ นสะบดั มอื ของเขาออก: “ไมต่ อ้ งสนใจฉัน”

“คณุ คดิ วา่ ผมอยากสนใจเหรอ?” หานชงิ ดงึ ขอ้ มอื หลอ่ นกลบั มา “ถา้ ผมไมไ่ ดม้ ากบั คณุ ผมกข็ เ้ี กยี จจะสนใจคณุ ” เสยี่ วเหยยี นพดู ดว้ ยความโมโห : “งัน้ คณุ ก็ไมต่ อ้ งสนใจฉันไง เมอื่ ครฉู่ ันก็บอกไปแลว้ ฉันดมื่ เมาแลว้ เรยี กเพอื่ นมารับเอง ทําไมคณุ ยังอยตู่ รงนลี้ ะ่ ? รบี ไปส”ิ เสยี่ วเหยยี นผลกั เขาออก หานชงิ ไมท่ ันตงั้ ตวั ถกู หลอ่ นผลกั ไป ขา้ งหนา้ สองสามกา้ ว เขาเรม่ิ โมโหขน้ึ มา เดนิ เขา้ ไปพดู กบั หลอ่ นดว้ ยน้ําเสยี งเยอื ก เย็น : “จะเรยี กเพอื่ นทไี่ หนอกี ? ออกไปตอนนี้ ผมไปสง่ คณุ กลบั บา้ นเอง” “ไมต่ อ้ ง” เสยี่ วเหยยี นจอ้ งหนา้ เขา : “คณุ อยา่ มาอยกู่ บั ฉันอกี ตอนนฉ้ี ันเมาแลว้ ถา้ คณุ อยากจะอยกู่ บั ฉัน ฉันไมร่ ับประกนั นะ วา่ ฉันจะทําอะไรคณุ บา้ ง” เมอื่ พดู จบ เสย่ี วเหยยี นหนั ไปมองรมิ ฝี ปากอนั เรยี วบางของหาน ชงิ จากนัน้ เลยี รมิ ฝี ปากของตวั เองดว้ ยความตน่ื เตน้ เรา้ ใจ หานชงิ : “…”

เขามองผหู ้ ญงิ ทตี่ วั เล็กเทา่ อกของเขาดว้ ยความปวดหวั สาว นอ้ ยดอื้ ดา้ น เขาหมดหนทางกบั หลอ่ นจรงิ ๆ “หยดุ พดู ไดแ้ ลว้ ผมไปสง่ คณุ ทบี่ า้ นกอ่ น กลับไปแลว้ อยากจะ บา้ กบ็ า้ ใหพ้ อใจนะ” หานชงิ วางแผนไวว้ า่ ถา้ หลอ่ นไมฟ่ ัง เขากจ็ ะอมุ ้ หลอ่ นไปทันที ใครจะไปคดิ วา่ เขาเพงิ่ จะกม้ ตวั ลง เสยี่ วเหยยี นกเ็ ขยบิ เขา้ มา ใกล ้ โอบคอเขาไวแ้ ละบรรจงจบู ลงทปี่ ากของเขา รมิ ฝี ปากทัง้ สปี่ ระกบเขา้ หากนั หานชงิ ยนื ตกตะลงึ อยทู่ เี่ ดมิ คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะถกู หลอ่ นขโมยจบู อกี เสยี่ วเหยยี นจบู เขาอยา่ งดดู ดม่ื พดู ดว้ ยความโมโห : “ฉันเคย บอกแลว้ ไง ถา้ คณุ เขา้ มาใกล ้ ฉันก็จะลวนลามคณุ ทันที จะไป หรอื ไมไ่ ป?” หานชงิ จับปากของตวั เอง มองคนตรงหนา้ ดว้ ยความเหลอื ทน “ตอนนจ้ี บู เสร็จแลว้ ไปไดแ้ ลว้ ?” เสยี่ วเหยยี นกระพรบิ ตาถ่ี “ไมไ่ ดส้ ิ ฉันยังลวนลามไมพ่ อ!”

หลอ่ นยงั กลา้ จบู เขาอกี รอบหนงึ่ หานชงิ เลกิ ควิ้ ขน้ึ พยายาม หลกี ตวั ออกไมใ่ หห้ ลอ่ นแตะตอ้ ง แตเ่ สย่ี วเหยยี นกลับหนั ไปอกี ขา้ ง จากนัน้ หนั ไปจบู ตรงลําคอของเขา ซงึ่ เป็ นทข่ี นานนามกนั วา่ เป็ นจดุ ทผ่ี ชู ้ ายออ่ นไหวทส่ี ดุ วันนี้ หลอ่ นจงึ อยากลอง ยังไงวนั นห้ี ลอ่ นก็ขายหนา้ จนไมเ่ หลอื อะไร แลว้ หลอ่ นไมม่ อี ะไรทจี่ ะตอ้ งเสยี อกี ตอ่ ไป ตามทคี่ าดไว ้ เมอื่ หลอ่ นจบู ลงทล่ี ําคอของเขาเบาๆ ไดย้ นิ เสยี ง ออ่ นระทวยดงั ขนึ้ จากเขา มอื ทจ่ี ับแขนของหลอ่ นอยสู่ น่ั คลอน ทันที หรอื วา่ วธิ ไี ดผ้ ลจรงิ ๆ? เสยี่ วเหยยี นแอบดใี จ จากนัน้ ตวัดลน้ิ เลยี ปาก หานชงิ ตกตะลงึ ไปครหู่ นง่ึ จากนัน้ ผลกั หลอ่ นออกไปทนั ที เมอ่ื เสย่ี วเหยยี นเงยหนา้ ขนึ้ มา เห็นหขู องเขาแดงฉาด แต่ หลอ่ นกลบั กระโดดเขา้ หาเขาอยา่ งไมส่ นใจอะไร กอดคอเขา้ ไว ้ แน่น ขาทัง้ สองขา้ งโอบเอวของเขาไว ้ “ฉันไมส่ นวา่ คณุ จะพดู อะไร เพราะถงึ ยงั ไงฉันชอบคณุ แลว้ เรอื่ งทค่ี ณุ บอกฉันเมอ่ื ครัง้ ทแ่ี ลว้ ฉันจําไดท้ งั้ หมด แลว้ ยงั ไงตอ่

ละ่ ? ฉันกจ็ ะบอกคณุ ให ้ ฉันไมไ่ ดส้ ารภาพรักกบั คณุ ดงั นัน้ ทคี่ ณุ ปฏเิ สธถอื วา่ ไมม่ ผี ลอะไร ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ ” เสยี่ วเหยยี นดอ้ื ดงึ เอาแตใ่ จเหมอื นคนบา้ เมอื่ พดู จบก็บรรจงจบู ไปทห่ี นา้ ของเขาอยา่ งเรา่ รอ้ น ถา้ เพยี งแคจ่ บู ปาก หานชงิ ยัง พอหลบได ้ แตเ่ สยี่ วเหยยี นกลับจบู มวั่ ไปทัว่ ทัง้ หนา้ เขาไมม่ ี ทางหลบหลกี ไดจ้ รงิ ๆ ทนั ใดนัน้ พนักงานเดนิ เขา้ มาหยบิ ของพอดี เมอ่ื เดนิ เขา้ มาเห็น ฉากน้ี หลอ่ นหนา้ แดงและเดนิ ออกไปทนั ที หานชงิ ออกแรงอยนู่ านจงึ จะผลักตวั หลอ่ นทเ่ี กาะเป็ นปลงิ ออกมาได ้ และโยนหลอ่ นลงไปทโ่ี ซฟาดา้ นขา้ ง พดู ดว้ ย น้ําเสยี งเยอื กเย็น “เป็ นผหู ้ ญงิ ควรสํารวมกริ ยิ ามารยาทไมใ่ ช่ หรอื ไง? ทัง้ จบู ทงั้ กอดผชู ้ ายแบบ คอื สง่ิ ทเ่ี ธอชอบ?” เสย่ี วเหยยี น : “…” “คณุ คดิ วา่ ลวนลามผมแบบนต้ี อ่ ไป แลว้ จะทําใหผ้ มหลงใหล คณุ งัน้ เหรอ?”

“เปลา่ !” เสย่ี วเหยยี นตาแดง ลกุ ขนึ้ ยนื พดู เสยี งดงั : “ฉันไมไ่ ด ้ คดิ แบบนัน้ สกั หน่อย และฉันก็ไมไ่ ดม้ ่ันใจจะอวดดขี นาดนัน้ แต่ ฉันอยากเจอคณุ นน่ี า ฉันอยากทําแคน่ จ้ี รงิ ๆ…” ตอนที่ 626 ไมใ่ ชว่ า่ ขาดเขาไมไ่ ด้ เมอ่ื ยอ้ นคดิ ถงึ เรอื่ งนี้ เสยี่ วเหยยี นจงึ ยกมอื ขน้ึ มาจับหนา้ ตวั เอง น้ําตาไหลรนิ ลงมาอยา่ งควบคมุ ไมไ่ ด ้ ตอนจบของเรอ่ื งหานชงิ พาหลอ่ นมาสง่ ทบ่ี า้ น จากนัน้ พดู เตอื น หลอ่ น ถา้ ตอ่ ไปเกดิ เรอ่ื งแบบนขี้ น้ึ อกี เขาจะหาวธิ พี าหลอ่ น ออกไปจากมจู่ อ่ื อยา่ งไรเ้ ยอื่ ใย เสยี่ วเหยยี นเพยี งแคค่ ดิ วา่ เขาคงไมช่ อบหลอ่ น แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะเกลยี ดหลอ่ นขนาดน้ี เพราะหลอ่ นดหู น่ื กระหายมาก เกนิ ไปเหรอ? ดงั นัน้ เขาจงึ ไมย่ อมรับในตวั หลอ่ น? แตท่ วา่ …หลอ่ นไมเ่ คยเป็ นฝ่ ายจบู ผชู ้ ายคนไหนกอ่ นเลย มี เพยี งแคเ่ ขาเทา่ นัน้

หรอื วา่ เรอื่ งทกุ อยา่ งจะจบแบบน?้ี แต…่ หลอ่ นไมย่ อม ไมม่ วี ัน ยอม * วนั นห้ี านมจู่ อื่ ทํางานอยา่ งไรช้ วี ติ ชวี า เพราะเมอ่ื คนื นอนไมค่ อ่ ย หลับ เมอื่ ถงึ เวลาทํางานอยากจะงบี หลบั ตลอดเวลา หลอ่ นดม่ื กาแฟไปสองแกว้ เต็มๆ แตก่ ลบั ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไรเลย ในขณะทหี่ ลอ่ นรสู ้ กึ ทนไมไ่ หวจนคดิ จะไปงบี ในหอ้ งพักสกั สอง ชว่ั โมง เยาเยาก็ผลกั ประตเู ขา้ มา : “มจู่ อ่ื คนของบรษิ ัทแอลที มาทน่ี ่ี บอกวา่ จะเจรจาหารอื เรอ่ื งปัญหาโครงการครัง้ นก้ี บั เธอ” โดยปกตเิ รอื่ งพวกนเี้ สย่ี วเหยยี นเป็ นคนจัดการ แตว่ ันนเ้ี สย่ี วเห ยยี นลา… หานมจู่ อื่ วางปากกาในมอื ลง พยกั หนา้ : “เขา้ ใจแลว้ เธอไป เชญิ เขาไปทหี่ อ้ งรับรองกอ่ น เดย๋ี วอกี สองนาทฉี ันจะตามไป” “โอเคคะ่ ” เยาเยาเป็ นผชู ้ ว่ ยฝี มอื เกง่ กาจ โดยปกตหิ ลอ่ นไมเ่ พยี งแต่ ทํางานออกแบบ บางครัง้ ยังชว่ ยงานของเสยี่ วเหยยี น มมุ มองท่ี

หานมจู่ อ่ื มตี อ่ หลอ่ นเปลยี่ นไปจากทเี่ คยคดิ วา่ หลอ่ นเป็ นคนโผง ผางหยงิ่ ผยองกลายเป็ นนักออกแบบทมี่ ากความสามารถ หานมจู่ อ่ื จัดของใหเ้ รยี บรอ้ ย จากนัน้ จงึ เดนิ ตรงไปทหี่ อ้ งรับรอง เมอ่ื เดนิ ถงึ หนา้ ประตหู อ้ งรับรอง หานมจู่ อ่ื เห็นคนทนี่ ั่งอยภู่ ายใน หอ้ ง จงึ หยดุ ชะงักไปทันที เขาคอื เยห่ ลน่ิ หาน เมอ่ื เห็นเขา หานมจู่ อ่ื จงึ ยอ้ นนกึ ถงึ คําพดู ทเี่ ขาพดู กบั หลอ่ นใน รา้ นเคก้ เมอ่ื วาน “ทผ่ี มเขา้ ใกลค้ ณุ อยา่ งจรงิ ใจ นั่นก็เป็ นเพราะผมชอบคณุ ” “ตอนนเี้ ยห่ ลน่ิ หานไมไ่ ดเ้ ป็ นพช่ี ายของคณุ อกี ตอ่ ไป ดงั นัน้ ผมมี สทิ ธแ์ิ ขง่ ขนั เทา่ เทยี มกบั โมเ่ ซนิ หา้ ปีทแี่ ลว้ ผมไมม่ โี อกาส แต่ ตอนนผี้ มอยากพยายามชว่ งชงิ เพอ่ื ตวั เอง ในขณะทค่ี ณุ ยัง ไมไ่ ดก้ ลบั มาคบกบั โมเ่ ซนิ ผมอยากจะพยายามใหเ้ ต็มท”ี่ “มจู่ อ่ื ? มาแลว้ เหรอ?” ในขณะทก่ี ําลงั ครนุ่ คดิ อยู่ เสยี งอนั ออ่ นหวานแฝงไปดว้ ยความ แหบแหง้ ของชายคนหนง่ึ ดงั ขนึ้ หานมจู่ อื่ ดงึ สตกิ ลบั มา เมอื่

เห็นเยห่ ลนิ่ หานลกุ ขน้ึ และกําลังยม้ิ ใหต้ วั เอง พรอ้ มกบั สายตา อนั ออ่ นโยนทม่ี องตรงมา และเยาเยาทอ่ี ยหู่ า่ งไมไ่ กลออกไปจากเขา กลับทําสหี นา้ สงสยั หานมจู่ อ่ื รวู ้ า่ หลอ่ นกําลงั สงสยั เรอื่ งอะไรอยู่ หลอ่ นยม้ิ ให ้ จากนัน้ เดนิ เขา้ ไปอยา่ งสงา่ และมน่ั ใจ “เยาเยา เธอไปทํางานกอ่ นเถอะ” “รับทราบคะ่ ” เยาเยาเหลอื บมองเยห่ ลนิ่ หานหนงึ่ ครัง้ จากนัน้ เดนิ ออกไปจากหอ้ งรับรอง ภายในหอ้ งรับรองเหลอื เพยี งแคห่ านมจู่ อื่ และเยห่ ลน่ิ หาน หานมจู่ อ่ื นั่งลงตรงหนา้ เขา : “ไมท่ ราบวา่ ประธานหานมงี าน อะไรจะปรกึ ษากบั ฉันคะ?” “ไมม่ งี านอะไร ก็มาหาคณุ ไมไ่ ดง้ ัน้ เหรอ?” เยห่ ลนิ่ หานมอง หลอ่ นดว้ ยสายตาลกึ ซง้ึ จนน่าตกใจ หานมจู่ อ่ื ตกใจมาก “คณุ …”