เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่501-1000

เสนิ่ เฉยี วขมวดคว้ิ “คณุ หมายความวา่ อะไร?” “กลวั คนอนื่ จะรวู ้ า่ ตวั ตนของคณุ วา่ เป็ นใคร?” เสน่ิ เฉียว กําหมันแน่น เขาเคยสบื เรอื่ ง เสนิ่ โยว่ หลังจากทเี่ ธอ แตง่ งานเขา้ มาตงั้ แตแ่ รกเขากร็ เู ้ ธอไมใ่ ชเ่ สนิ่ โยว่ แลว้ เยห่ ล่ิ นหาน บอกวา่ เขาไดส้ บื มาแลว้ เชน่ กนั ซงึ่ กห็ มายความวา่ เขาก็ รู ้ จะดยู ังไง เยห่ ลน่ิ หานกด็ ไู มใ่ ชค่ นโง่ ถา้ อยา่ งนัน้ …… เขาตงั้ ใจเปิดเผยขอ้ มลู นตี้ อ่ เสนิ่ เฉียว หรอื ไม?่ “พใ่ี หญพ่ ดู กอ่ นหนา้ นว้ี า่ กอ่ นงานแตง่ เขาไดต้ รวจสอบขอ้ มลู ของเสนิ่ โยว่ ถา้ อยา่ งนัน้ เขา……” “อา่ ~” เยโ่ มเ่ ซนิ เยย้ หยนั ออกมา “ตอนนผี้ มรแู ้ ลว้ วา่ มนั สาย เกนิ ไปแลว้ ” เมอื่ ไดย้ นิ อยา่ งนี้ เสนิ่ เฉียวก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถลงึ ตา เสยี งสงู ขน้ึ เล็กนอ้ ย “เยโ่ มเ่ ซนิ คณุ รตู ้ งั้ นานแลว้ วา่ พใ่ี หญร่ วู ้ า่ ฉันไมใ่ ชเ่ สน่ิ โยว่ ?”

“ไมอ่ ยา่ งนัน้ ละ่ ?” “น่ัน แลว้ ทําไมเขาไมเ่ ปิดเผยฉัน?” เสนิ่ เฉยี วกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง ของเธออยา่ งไมน่ ่าเชอ่ื เยโ่ มเ่ ซนิ รวู ้ า่ หลังจากนจ้ี ะปลอ่ ยใหเ้ ธอ ออกไป แตเ่ ยห่ ลนิ่ หานไมใ่ ช่ เขายงั เรยี กเธอวา่ นอ้ งสะใภ ้ ตามปกตแิ ละลบู หวั เธออยา่ งใกลช้ ดิ พดู กบั เธอดว้ ยคําพดู ท่ี อบอนุ่ เรอ่ื งนท้ี แี่ ท…้ …เป็ นอยา่ งไรกนั แน่? ตอนท่ี 72 นไ่ี มใ่ ชส่ งิ่ ทค่ี ณุ ตอ้ งการมากทส่ี ดุ หรอกเหรอ “ทําไมตอ้ งเปิดโปงคณุ ?” เยโ่ มเ่ ซนิ พดู อยา่ งเย็นชา เสนิ่ เฉียว ขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย ในใจคดิ ไมอ่ อก “ถา้ เป็ นการ แตง่ งานทเี่ ขาเป็ นผใู ้ หญจ่ ัดการให ้ ทําไมไมเ่ ปิดโปงถา้ พบวา่ ฉันไมใ่ ชเ่ สน่ิ โยว่ ?”

“อา่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ แลว้ มองเธอดว้ ยสายตาทตี่ ลกๆ ขบขนั เขามอง เสน่ิ เฉยี วเหมอื นคนโง่ “สมองของคณุ มไี วเ้ ป็ น ของตกแตง่ ใชไ่ หม?” “ฉัน ……” ใบหนา้ ของเสน่ิ เฉียวเปลยี่ นไปเพราะคําถามของเขา “คณุ ตอ้ งพดู แบบนถี้ งึ จะพอใจใชไ่ หม?” “กบั ผหู ้ ญงิ แบบคณุ จําเป็ นเหรอ?” เสนิ่ เฉียว “ในสายตาของคณุ ฉันเป็ นผหู ้ ญงิ ทนี่ ยิ มชมชอบ เกยี รตยิ ศอนั จอมปลอม มแี ผนการซอ่ นลกึ อยู่ แลว้ กเ็ ป็ นผหู ้ ญงิ ไมม่ สี มอง?” เยโ่ มเ่ ซนิ ฉกี รมิ ฝี ปากของเขา ดวงตาลกึ มองอยา่ งถากถาง “ยัง ดี ทร่ี ตู ้ วั เอง” เมอื่ ไดย้ นิ อยา่ งน้ี เฉียวเฉียวกําหมดั ของเธอแน่น และจอ้ งมอง เขา “ถา้ อยา่ งนัน้ ขอถามหน่อย ผหู ้ ญงิ ทม่ี แี ผนการซอ่ นลกึ ไว ้ จะไมม่ สี มองไดย้ ังไง? เยโ่ มเ่ ซนิ คําพดู ของคณุ ขดั แยง้ กนั นดิ หน่อยมัง้ ?” เปลอื กตาของเยโ่ มเ่ ซนิ เบกิ ขน้ึ แลว้ ดวงตาของเขาก็หรลี่ งอยา่ ง อนั ตราย

ผหู ้ ญงิ สมควรตายคนน!ี้ เขาเงยหนา้ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็ว ดวงตาทด่ี ดุ นั ของเขาจอ้ งไปทเ่ี ธอ “พดู อกี ทสี ?ิ ” เสนิ่ เฉยี ว ผงะไปเพราะถกู ขดู่ ว้ ยสายตาทดี่ ดุ นั ของเขา ไหลข่ อง เธอหอ่ ตวั ลงอยา่ งไมร่ ตู ้ วั แตด่ วงตาของเธอยังคงจอ้ งเขาอยู่ เหมอื นเดมิ “อา่ ” เยโ่ มเ่ ซนิ ยมิ้ เยาะออกมา ผหู ้ ญงิ คนนโี้ งห่ รอื เปลา่ ? เห็นได ้ ชดั วา่ กลวั แตก่ ลบั จอ้ งสบตากบั สายตาเย็นชาคนู่ ัน้ “ไมม่ คี วามกลา้ กอ็ ยา่ มาตงั้ ใจยั่วโมโหผม” ขณะทเี่ สยี งของเขาตํา่ ลงประตลู ฟิ ตก์ ็เปิดออก เสนิ่ เฉยี วเงยหนา้ ขนึ้ ดว้ ยความโกรธ ควิ้ ของ เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดกนั แน่นอยา่ งดเุ ดอื ด เขาตอ้ งการจะดเุ ธอดังๆ แตเ่ สน่ิ เฉยี วกลบั กระแทกเทา้ หยดุ ตรงทเี่ ดมิ ทนั ที เธอหนั กลบั มามองเยโ่ มเ่ ซนิ

สายตาของทัง้ สองสบกนั กลางอากาศ เยโ่ มเ่ ซนิ มองลกึ ไปใน ดวงตาเสน่ิ เฉียวทย่ี งุ่ เหยงิ ไปหมด อา่ ผหู ้ ญงิ คนนซี้ อ่ นอารมณ์ของเธอไวไ้ มไ่ ดจ้ รงิ ๆ ในใจคดิ ยงั ไง ทัง้ หมดสะทอ้ นออกมาใหเ้ ห็นบนใบหนา้ และ ดวงตาคนู่ ัน้ เสนิ่ เฉียว กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอจอ้ งมอง เยโ่ มเ่ ซนิ สกั ครจู่ าก ก็หนั ไปชา้ ๆ รมิ ฝี ปากเรยี วบางของ เยโ่ มเ่ ซนิ ยกขนึ้ เล็กนอ้ ยและดวงตาสี เขม้ นัน้ สวา่ งชดั ขน้ึ มา เมอ่ื เขาคดิ วา่ เธอจะมาเข็นรถเข็นเขาอกี ครัง้ เสนิ่ เฉียว กลับทําหนา้ ไมพ่ อใจ “ฉันไมก่ ลา้ คณุ มี ความสามารถก็ออกมาเองแลว้ กนั ” หลงั จากพดู จบ เสน่ิ เฉยี วก็ไมไ่ ดส้ นใจ เยโ่ มเ่ ซนิ ทใี่ บหนา้ เปลย่ี นเป็ นสเี ขยี ว เธอหนั หลงั ใหแ้ ลว้ เดนิ ออกไป “ผหู ้ ญงิ ทสี่ มควรตายๆไปซะ กลับมานะ!” เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นวา่ เธอ เดนิ ออกไปจรงิ ๆ แลว้ กอ่ นเดนิ ออกไปเธอกท็ ําหนา้ ตาบดู บง้ึ กบั เขา กอ่ นทเ่ี ธอจะจากไป นเี่ ธอยัว่ โมโหเขาอยา่ งนจี้ รงิ ๆเหรอ?

เมอ่ื นกึ ถงึ เรอื่ งนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ จงึ เลอ่ื นรถเข็นออกจากลฟิ ตอ์ ยา่ ง วอ่ งไว เสนิ่ เฉียว เดนิ ออกจากรา้ นอาหารเชา้ มาคนเดยี วเมอื่ เธอกําลงั จะออกไป เธอก็ยังหยดุ ยนื อยสู่ กั ครู่ จากนัน้ ก็มองหารา่ งของ เซยี วซเู่ ห็นเขายนื พงิ รถอยแู่ ลว้ จงึ เดนิ ไปตบไหลข่ องเขา “ผชู ้ ว่ ย เสน่ิ ทําไมคณุ กลบั มากะทนั หนั ? พวกคณุ ไมใ่ ชว่ า่ ไปกนิ อาหารเชา้ เหรอ?” สหี นา้ ของ เสนิ่ เฉียว นัน้ ไมค่ อ่ ยสบายใจ เสยี งของเธอไมส่ บ อารมณ์ “ไมก่ นิ แลว้ ” “เป็ นอะไรไป?” เซยี วซไู่ ปขา้ งหลงั มองเธอ ไมเ่ ห็นรา่ งของ เย่ โมเ่ ซนิ เธอกถ็ ามเธอวา่ “คณุ ชายเย?่ ” เสนิ่ เฉียว เมม้ รมิ ฝี ปากของเธอแลว้ พดู เบา ๆ “เขา …… อาจจะ ยังอยใู่ นลฟิ ต์ คณุ ไปดเู ขาหน่อยเถอะ” “เมอื่ เซยี วซไู่ ดย้ นิ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถลงึ ตาใส่ “ในลฟิ ต?์ ผชู ้ ว่ ย เสน่ิ เฉยี วทําไมคณุ ไมพ่ าคณุ ชายเยอ่ อกมาละ่ ? คณุ …… คณุ ชายเย?่ ?”

เซยี วซยู่ งั ไมท่ ันจะตอ่ วา่ เสน่ิ เฉียว เขาก็ถลงึ ตามองทดี่ า้ นหลงั ของ เสนิ่ เฉยี ว ในเวลาเดยี วกนั เสนิ่ เฉียว รสู ้ กึ ไดถ้ งึ ความเย็นยะเยอื กทอี่ ยขู่ า้ ง หลงั ของเธอ ไมต่ อ้ งคดิ กร็ เู ้ ลยวา่ ดวงตาทเ่ี ยอื กเย็นของเยโ่ ม่ เซนิ กําลังจอ้ งมองเธออยู่ เธอเกร็งเล็กนอ้ ยและกา้ วออกไป “ถา้ กลา้ กา้ วตอ่ ไปอกี กา้ วเดยี ว คณุ ตายแน่” สดุ ทา้ ยแลว้ เธอยงั ไมท่ นั ไดก้ า้ วออกไป เสยี งเย็นชาของเยโ่ ม่ เซนิ เหมอื นเสยี งดงั จากนรกเรยี กเธอดงั ขนึ้ มากอ่ น ทําใหเ้ สนิ่ เฉียวยนื อยทู่ เี่ ดมิ ไมก่ ลา้ ขยบั เขยอ้ื น เซยี วซกู่ ลอกตาไปมา เขารบี ถอนตวั ออกจากวงพายอุ ยา่ ง รวดเร็วและยนื อยขู่ า้ งถนนมองดจู ากทไ่ี กลๆ เสน่ิ เฉียว รสู ้ กึ หงดุ หงดิ ทไ่ี ดเ้ ห็นฉากนี้ รสู ้ กึ วา่ บรรยากาศเย็นบนรา่ งของ เยโ่ มเ่ ซนิ ยงิ่ ใกลเ้ ขา้ มาเสน่ิ เฉียว รสู ้ กึ กงั วลจับมอื ทงั้ สองขา้ งแน่นเขา้ ดว้ ยกนั และหนั กลบั มาทันที

“ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะพดู แบบนัน้ กบั คณุ แตค่ ณุ ก็พดู เกนิ ไป……” คําทยี่ งั ไมไ่ ดพ้ ดู ออกมา เขา่ ของเสน่ิ เฉยี วกก็ ระแทกกบั รถเข็น สหี นา้ ของเธอเปลยี่ นไปอยา่ งมากเพราะความเจ็บปวด เมอื่ ขา ออ่ นลง เธอก็โผเขา้ ไปในออ้ มแขนของเยโ่ มเ่ ซนิ อบุ ตั เิ หตคุ รัง้ นเ้ี ยโ่ มเ่ ซนิ ไมค่ าดคดิ มากอ่ น เดมิ ทใี บหนา้ เย็นชา ของเขาเห็นเสน่ิ เฉียวจๆู่ กโ็ ผเขา้ มา มอื ของเขากย็ น่ื ออกไปรับ เธอโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ เซยี วซทู่ อ่ี ยดู่ า้ นขา้ งตกใจมากจนอา้ ปากคา้ ง ไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ เสน่ิ เฉียว โงห่ รอื ไรเ้ ดยี งสาทําไมเธอถงึ ลม้ ลงใน เวลาน?ี้ เสน่ิ เฉยี ว ควา้ เขา้ ไปในออ้ มแขนของ เยโ่ มเ่ ซนิ สมองของเธอ รสู ้ กึ โงเ่ ขลา เธอรสู ้ กึ วา่ มอื ใหญข่ อง เยโ่ มเ่ ซนิ จับอยทู่ เ่ี อวของ เธอ ความรอ้ นของฝ่ ามอื ของเขาผา่ นเสอ้ื ผา้ ทบี่ างๆขน้ึ มา “นร่ี บี ทจี่ ะโยนตวั เองเขา้ ไปในโอม้ แขนเพอื่ แสดงการขอโทษ เหรอ?” เสยี งลกึ ดงั ขนึ้ เหนอื ศรี ษะเธอ

เสน่ิ เฉยี วเงยหนา้ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็ว รมิ ฝี ปากสแี ดงถผู า่ นคาง ของเยโ่ มเ่ ซนิ เขามใี บหนา้ ทเ่ี ครง่ เครยี ด หมกึ ในดวงตาคอ่ ยๆจับตวั เป็ นกอ้ น หนา้ เสน่ิ เฉียวกลายเป็ นสขี าวซดี เธอพยายามผลกั เขาออกไปแตม่ อื ของเธอไมไ่ ดม้ แี รงมากพอ เธอกงั วลวา่ สงิ่ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ในตอนเชา้ จะเกดิ ขน้ึ อกี ดงั นัน้ เธอไดแ้ คพ่ ดู อยา่ งกระวนกระวาย “ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ……” “คณุ …… คณุ ปลอ่ ยใหฉ้ ันลกุ ขน้ึ !”เสนิ่ เฉียว ขอโทษเขาเสร็จ แลว้ ก็ขอรอ้ งเบาๆ อกี ครัง้ ดวงตาของ เยโ่ มเ่ ซนิ ยดึ เธอเอาไวเ้ หมอื นหมาป่ าแลว้ ก็จอ้ งรมิ ฝี ปากสแี ดงของเธอ “ไมไ่ ดต้ งั้ ใจเหรอ? มอี ะไรทจ่ี ะบังเอญิ ขนาดน?ี้ ถา้ คณุ ตอ้ งการ จะแสดงใหผ้ มสบั สนผมก็พดู ตรงๆมาดกี วา่ วา่ ผมสามารถทําสงิ่ ทค่ี ณุ ปรารถนาได ้ มอื ของเขาทบ่ี บี รอบเอวของเธอคอ่ ยๆกระชบั ขนึ้ อณุ หภมู ขิ องรา่ งกายคอ่ ยๆกเ็ พมิ่ ขนึ้

ใบหนา้ ของเสนิ่ เฉียวทซี่ ดี ตอนนกี้ แ็ ดงขน้ึ มา เธอกดั รมิ ฝี ปาก ลา่ งของเธอ คลา้ ยจะรสู ้ กึ ไดถ้ งึ สายตาแปลกๆจากฝงู ชนรอบๆตวั เธอผลักเย่ โมเ่ ซนิ ดว้ ยความกลวั “นี่ นอ่ี ยขู่ า้ งนอกนะ คณุ อยา่ ทําแบบนี้ รบี ปลอ่ ยฉันเร็วๆ!” เสยี งของเธอสนั่ คลอน ดวงตาทเี่ ย็นชาของเธอจับจอ้ งมองไป รอบๆ เหมอื นทะเลสาบทส่ี งบนง่ิ ในทนั ใดกเ็ ดอื ดพลา่ นขนึ้ มา นํ้าหยดก็ไหลผา่ นไปมาดว้ ยความตน่ื ตระหนก ยง่ิ เป็ นแบบนี้ ยง่ิ ทําใหอ้ ยากจะควา้ มา เยโ่ มเ่ ซนิ ยกรมิ ฝี ปากของเขาขนึ้ มอื ใหญข่ องเขาขยับไปตาม รอบเอวของเธอและทันใดนัน้ กข็ ยับไปสมั ผัสทกี่ ระดกู สนั หลัง ของเธอ ถงึ ไดพ้ บวา่ ผหู ้ ญงิ นผี้ อมเกนิ ไป เสนิ่ เฉียวทเ่ี มอ่ื ครเู่ ธอยังยนื โคง้ อยู่ ถกู เขาประชดิ แบบนี้ ทัง้ ตวั เธอนอนอยบู่ นตวั เขา เสนิ่ เฉยี ว “……” เซยี วซทู่ อ่ี ยขู่ า้ งๆ “……”

ทห่ี มอบลง เพราะไมม่ ตี าไปมองอะไรแลว้ คณุ ชายเย่ ถา้ คณุ ตอ้ งการทจ่ี ะหยอกลอ้ ผชู ้ ว่ ยเสนิ่ คณุ ตอ้ งดู กาลเทศะดว้ ย? แตว่ า่ คําพดู เหลา่ นเี้ ขาเพยี งแคก่ ลา้ ทจ่ี ะตะโกนในใจของเขา เทา่ นัน้ “คณุ จะทําอะไรกนั แน่!” เสน่ิ เฉียวโกรธมากเธอเออื้ มไปทบุ กําปัน้ ลงบนหนา้ อกของเยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ ทส่ี หี นา้ ไรอ้ ารมณด์ งึ ขอ้ มอื ของเธอไว ้ “สําหรับผหู ้ ญงิ แบบนที้ คี่ ดิ จะย่ัวยวนผมไดท้ กุ ทท่ี กุ เวลาแลว้ น่ี ไมใ่ ชส่ งิ่ ทคี่ ณุ ตอ้ งการมากทสี่ ดุ หรอกเหรอ?” ตอนท่ี 73 แทจ้ รงิ แลว้ เขากาํ ลงั หาใคร สงิ่ ทเ่ี ธอตอ้ งการมากทส่ี ดุ ?

สง่ิ ทเี่ สนิ่ เฉียวเคยตอ้ งการมากทส่ี ดุ คอื ใชช้ วี ติ ตามปกตกิ บั สามี แลว้ กใ็ หก้ ําเนดิ เด็กนอ้ ยทน่ี ่ารักคหู่ นง่ึ มคี วามสขุ แบบนจ้ี นแก่ เฒา่ แตส่ วรรคไ์ มไ่ ดเ้ ป็ นแบบทมี่ นุษยต์ อ้ งการ หลนิ เจยี งนอกใจและ เมยี นอ้ ยก็ตงั้ ครรภ์ สว่ นเธอกถ็ กู บงั คบั ใหแ้ ตง่ งานกบั เยโ่ มเ่ ซนิ เยโ่ มเ่ ซนิ เกลยี ดเธอมาก มนั เป็ นความจรงิ ทไี่ มเ่ ปลยี่ นแปลงไมไ่ ด ้ สง่ิ ทเี่ ธอตอ้ งการใน ชวี ติ มนั เป็ นไปไมไ่ ด ้ เมอื่ คดิ อยา่ งนแี้ ลว้ เสน่ิ เฉยี วก็คอ่ ยๆยันตวั ขนึ้ อยา่ งชา้ ๆ สายตาทดี่ น้ิ รนเมอ่ื ครนู่ ี้ ตอนนจ้ี ๆู่ มันก็เปลย่ี นเป็ นเหมอื นแมน่ ํ้าท่ี สงบนงิ่ ดเู หมอื นวา่ จะออ่ นลงกบั ทกุ สง่ิ “ถา้ คณุ ตอ้ งการทจี่ ะทําแบบนัน้ กแ็ ลว้ แตค่ ณุ เลย” พดู จบ เสนิ่ เฉียวไมต่ อ่ สอู ้ กี ตอ่ ไป โดยเยโ่ มเ่ ซนิ กอดเอวเล็กๆของเธอ เอาไว ้ ใหเ้ อาแรงทัง้ หมดในรา่ งกายของเธอใหเ้ ขาไป

ธรรมชาตขิ องเหยอ่ื จะตอ้ งตอ่ ตา้ น พลังชวี ติ ทแ่ี ข็งแกรง่ ถงึ จะ เป็ นสงิ่ ทนี่ ่าสนใจ จๆู่ เธอก็ปลดอาวธุ ยอมแพแ้ บบน้ี ทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ทเี่ มอื่ ครยู่ กเอา ความปรารถนาของเธอมาหยอกลอ้ หายไปทันที เขามดี วงตา เย็นชา และรบี เธอผลักเสน่ิ เฉยี วออกไป หลงั จากทเี่ สนิ่ เฉียวถกู ผลักออกไปเธอกย็ นื นง่ิ และมองเขา อยา่ งไมแ่ น่นอน เมอ่ื กเ้ี ขาตอ้ งการทําใหเ้ ธออบั อายขายขห้ี นา้ แตต่ อนนย้ี อมแพ ้ แลว้ เหรอ? “ไปบรษิ ัท” เยโ่ มเ่ ซนิ พดู อยา่ งเย็นชา เซยี วซรู่ บี ไปทดี่ า้ นขา้ งแลว้ เข็นเยโ่ มเ่ ซนิ เขา้ ไปในรถ ขณะที่ เสนิ่ เฉยี วยังคงยนื อยดู่ ว้ ยงนุ งง เซยี วซกู่ เ็ รยี กเธอวา่ “ผชู ้ ว่ ยเสนิ่ คณุ ไมไ่ ปทบ่ี รษิ ัทเหรอ?” เมอื่ ไดย้ นิ เสยี งเฉนิ เสน่ิ เฉียวก็กลับมามสี ตอิ กี ครัง้ แลว้ ตามขน้ึ รถไป

หลังจากมาถงึ บรษิ ัทเสนิ่ เฉียวกลบั ไปทต่ี ําแหน่งของเธอและนั่ง ลง เธอลกุ ขน้ึ และชงกาแฟใหก้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ ทันใดนัน้ กจ็ ําไดว้ า่ เย่ โมเ่ ซนิ ไมไ่ ดก้ นิ อาหารเชา้ ตอนนชี้ งกาแฟใหเ้ ขาแลว้ เธอก็ไมร่ ู ้ จะดกี บั กระเพาะของเขาไหม? หลังจากคดิ ถงึ ครหู่ นงึ่ เสน่ิ เฉียว ก็ชงชาอนุ่ ๆ ใหก้ บั เยโ่ มเ่ ซนิ หลังจากรนิ สร็จเสน่ิ เฉียว ก็ไปสง่ ยัง เยโ่ มเ่ ซนิ เมอ่ื เดนิ ไปที่ ประตสู ํานักงาน ทันใดนัน้ ฝี เทา้ กห็ ยดุ ลงกะทันหนั เธอเปิดรมิ ฝี ปากขนึ้ เธอ……กําลงั ทําอะไร? การดมื่ กาแฟไมด่ ตี อ่ กระเพาะอาหาร แลว้ เกย่ี วอะไรกบั เธอ? ทา้ ยทส่ี ดุ มันคอื กระเพาะของเขา ทําไมเธอจงึ ตอ้ งคดิ แทนเขา? เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ เฉนิ เสนิ่ เฉยี วก็ถอื ถว้ ยกาแฟดว้ ยหวั ใจทยี่ งุ่ เหยงิ

แตค่ ดิ อกี ที เขาออกมาพรอ้ มกบั เธอ แตใ่ นทสี่ ดุ จะวา่ ไปแลว้ เพราะเธอเขาก็เลยไมไ่ ดก้ นิ อาหารเชา้ เธอเปลยี่ นกาแฟเป็ นชา มันก็เป็ นเรอ่ื งปกติ หลังจากปลอบใจตวั เองเสน่ิ เฉยี วก็เคาะประตู “เขา้ มา” เสยี งของเยโ่ มเ่ ซนิ ทัง้ เย็นทัง้ ไมม่ คี วามรสู ้ กึ เสนิ่ เฉยี ว เดนิ เขา้ มาวางชาบนโตะ๊ ของเขา และลังเลอยนู่ าน กอ่ นจะพดู วา่ “อนั นัน้ …….” ยงั ไมท่ นั ทเี่ ธอจะไดอ้ ธบิ าย ดวงตาลกึ ทเ่ี ยอื กเย็นของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็มองลงบนถว้ ยชา ตาของเขาก็หรล่ี ง “แลว้ กาแฟละ่ ” “คณุ ยงั ไมไ่ ดก้ นิ อาหารเชา้ การดมื่ กาแฟนัน้ ไมด่ ตี อ่ กระเพาะ อาหารของคณุ ดงั นัน้ ……” กอ่ นท่ี เสน่ิ เฉยี ว จะอธบิ ายเสร็จ เย่ โมเ่ ซนิ กด็ ขุ นึ้ มา “ใครอนุญาตใหค้ ณุ คดิ แทน?” เมอ่ื ไดย้ นิ ถงึ เสน่ิ เฉียว สําลกั ไปถงึ รมิ ฝี ปากของเธอ รมิ ฝี ปาก ของเธอขยับไปมา “ฉัน ……”

เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ มองลกึ ลงไปบนใบหนา้ ของเธอดว้ ย สายตาทเี่ ต็มไปดว้ ยการเยาะเยย้ และเยอื กเย็น เหมอื นลมหนาวในเดอื นสบิ สองและเพมิ่ ดว้ ยหมิ ะตกหนักที่ ละลายเขา้ ไปในใจเธอ เย็นทะลเุ ขา้ ไปในหวั ใจ รมิ ฝี ปากของ เสน่ิ เฉียว ขยบั และจๆู่ เธอก็พดู อะไรไมอ่ อก “ออกไป!” มอื ทถี่ อื ถว้ ยคอ่ ยๆสน่ั ขน้ึ มาเชยี วเฉยี วพยายามทจี่ ะระงับความ โกรธในใจของเธอแลว้ หนั ออกจากหอ้ งทํางาน หลังจากออกมาเสน่ิ เฉียวเอนกายพงิ กําแพงรา่ งกายของเธอสนั่ ไหวอยา่ งไมส่ ามารถควบคมุ ได ้ เธอตงั้ ใจดี แตก่ ็ถกู ……ปฏเิ สธ อา่ เสนิ่ เฉียว ลดสายตาของเธอลง เมอื่ เธอเป็ นคนสอดรสู ้ อดเห็น มากเกนิ ไป ตอ่ ไปนเี้ ธอจะไมท่ ําแบบนอ้ี กี

หลงั จากคดิ ได ้ ชนิ เฉียวกลบั ไปทต่ี ําแหน่งของเธอ หลงั จากท่ี เธอเห็นถว้ ยชาบนโตะ๊ ดวงตาของเธอคอ่ ยๆครม้ึ ลง แตส่ ง่ิ ทเี่ ชยี วเฉียวไมท่ ราบก็คอื หลงั จากทเี่ ธอออกไป เยโ่ มเ่ ซนิ มองดถู ว้ ยชาดว้ ยสายตาทซ่ี บั ซอ้ น และดวงตาของเขากค็ อ่ ยๆ มดื ลง มอื ทถี่ อื ปากกากระชบั อยา่ งเงยี บๆ รมิ ฝี ปากบางๆของเขาเมม้ แน่นเขา้ หากนั ทําไมผหู ้ ญงิ คนนัน้ ถงึ ทําเรอ่ื งแบบน?ี้ ทําไมหลังจากทเี่ ขาพดู กบั เธอ เห็นไดช้ ดั วา่ เธอกําลังจะระเบดิ ดว้ ยความโกรธแตก่ ลบั ทนทกุ อยา่ งเอาไว ้ แลว้ เขาก็หนั กลบั ไปอยา่ งหงดุ หงดิ เสน่ิ เฉียวแทจ้ รงิ แลว้ คณุ ตอ้ งการอะไร? ทัง้ เชา้ เฉนิ เสนิ่ เฉยี วอยจู่ มลกึ ในความคดิ ของตวั เองและไม่ กระตอื รอื รน้ ทจี่ ะทํางาน จนเทย่ี งเมอ่ื ถงึ เวลาทานอาหาร กลางวนั มาถงึ โรงอาหารเธอถงึ รสู ้ กึ ตกใจทเี่ ธอหวิ แลว้

เมอื่ เธอกําลังจะไปตักอาหาร วันนโ้ี รงอาหารทําหางหมู เสน่ิ เฉยี วดมกลน่ิ นัน้ และกเ็ หมอื นมพี ลงั มหาศาลสน่ั สะเทอื นมาจาก ทอ้ งของเธอ เพงิ่ จะตกั ขา้ วไดค้ รงึ่ ทาง เธอปิดปากและวงิ่ เขา้ ไปในหอ้ งน้ํา “แหวะ……” เสนิ่ เฉียวกม้ ลงไปอาเจยี นในหอ้ งน้ํา เธออาเจยี น จนหนา้ มดื จนเธอจะอาเจยี นเสร็จแลว้ ทงั้ รา่ งกายก็ไรเ้ รย่ี วแรง คอ่ ยๆพงิ ผนังแลว้ เดนิ ออกมา หลังจากลา้ งมอื เธอสงสยั วา่ ทําไมวันนถี้ งึ มปี ฏกิ ริ ยิ าหนักขนาดน้ี หรอื เป็ นเพราะเธอหวิ โดยตงั้ แตเ่ ชา้ ไมไ่ ดก้ นิ อะไรเลย? เสนิ่ เฉยี ว ไมไ่ ดก้ ลับไปทโ่ี รงอาหาร แตไ่ ปซอื้ กว๋ ยเตย๋ี วมงั สวริ ัติ ทรี่ า้ นกว๋ ยเตย๋ี วชนั้ ลา่ ง เสน่ิ เฉยี ว ไดก้ นิ กว๋ ยเตย๋ี วชามหนง่ึ อยา่ งเอร็ดอรอ่ ย กนิ เสร็จ แลว้ ก็อยากกนิ อกี ชาม เสน่ิ เฉียว รับประทานอาหารแลว้ ถงึ ขน้ึ ไปชนั้ บน หลงั จากขนึ้ ไปชนั้ บน เสนิ่ เฉยี ว ชงกาแฟหนงึ่ แกว้ สําหรับ เยโ่ ม่ เซนิ ตามปกติ เธอเพงิ่ เดนิ ไปทป่ี ระตเู พอื่ พบวา่ ประตนู ัน้ เป็ น

เพยี งแคแ่ งม้ ไว ้ และมเี สยี งการสนทนาของคนสองคนดงั มาจาก ดา้ นใน “จนถงึ ตอนนย้ี งั ไมม่ ขี า่ วเลยเหรอ นายทํางานยังไงของนาย?” ดวงตาของ เยโ่ มเ่ ซนิ เหมอื นมไี ฟฟ้าจอ้ งลงบนรา่ งของเซยี วซู่ ราวกบั วา่ ภเู ขาถกู กดลงบนไหลข่ องเขาทําใหเ้ ซยี วซไู่ มส่ ามารถ ลกุ ขน้ึ ยนื ได ้ “เย่ คณุ ชายเย…่ …โปรดฟังผมอธบิ ายเรอ่ื งน!ี้ ” “พดู มา” “เมอื่ สองวนั กอ่ น เราพบบคุ คลทส่ี อดคลอ้ งกนั สองคนใน โรงพยาบาล แต…่ … ผมไมค่ อ่ ยแน่ใจ ตอนแรกผมอยากเชญิ คณุ ชายเยใ่ หไ้ ปดู แตผ่ หู ้ ญงิ สองคนนัน้ จๆู่ ก็หนไี ป ดงั นัน้ ……” “วงิ่ หนเี หรอ?” เยโ่ มเ่ ซนิ หรตี่ าลง มกี ลนิ่ อนั ตรายมาออกจาก รา่ งกายเขา นว้ิ เรยี วยาวเคาะบนโตะ๊ หลังของเขาเซยี วซเู่ หงอ่ื ออกอยา่ งฉับพลัน “ตอนนใ้ี หค้ นออก ตามหาแลว้ เชอื่ วา่ จะหาคนพบเร็วๆน”ี้

เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ รมิ ฝี ปากของเขา ใบหนา้ เย็นชา เขาพดู อยา่ ง รวดเร็ว “ฉันจะไปเอง” “แตค่ ณุ ชายเย่ ……ขาของคณุ … ไมส่ ะดวก!” เซยี วซเู่ ตอื นเขา เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งมองไปบนโตะ๊ อยา่ งครนุ่ คดิ ครตู่ อ่ มาเขากถ็ ามวา่ “นายแน่ใจเหรอวา่ ตวั ตนของผหู ้ ญงิ สอง คนนัน้ ตรงกนั ?” “ใชค่ รับ แต่ …… ตอ้ งใหค้ ณุ ชายเยย่ นื ยันดว้ ยตวั เอง” เพง่ิ จะตอบกลบั มา โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเซยี วซกู่ ด็ งั ขน้ึ เซยี วซเู่ หลอื บมองไปทม่ี ันและพบวา่ มันเป็ นขอ้ ความจากคน ของเขา สหี นา้ ของเขาพอใจขนึ้ มา “คณุ ชายเยพ่ วกเขาบอกวา่ ผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนหาเจอแลว้ ถกู พา กลับมาแลว้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ แน่น “ไป!”

เซยี วซพู่ ยักหนา้ แลว้ เข็นเยโ่ มเ่ ซนิ ไปขา้ งหนา้ มาทป่ี ระตู เสน่ิ เฉียวตกใจ รบี วง่ิ กลับไปทท่ี น่ี ั่งของเธอ แลว้ ซอ่ นกาแฟทช่ี งไว ้ ดา้ นหลงั ตู ้ จะให ้ เยโ่ มเ่ ซนิ เห็นไมไ่ ด ้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เขาจะคดิ วา่ เธอตงั้ ใจแอบฟัง ถงึ แมว้ า่ เธอจะไดย้ นิ โดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ปัง! ประตขู องสํานักงานเปิดออกอยา่ งรวดเร็ว เสนิ่ เฉียวเห็น เยโ่ ม่ เซนิ และ เซยี วซรู่ บี ออกไป เธอกน็ กึ ถงึ การสนทนาของพวกเขา เมอื่ ครขู่ น้ึ มาได ้ เมอื่ รวมกบั ครัง้ ทแี่ ลว้ พวกเขาดเู หมอื นจะกําลังหาใครบางคน …… เมอ่ื มองไปทกี่ ารแสดงออกและนํ้าเสยี งเยโ่ มเ่ ซนิ ดเู หมอื นวา่ เขาจะเขม้ งวดกบั คนคนนเ้ี ป็ นพเิ ศษ เสน่ิ เฉยี วสงสยั วา่ คนอยา่ งเขา จะมอี ะไรทที่ ําใหเ้ ขากงั วล จๆู่ ก็ เธอกอ็ ยากรวู ้ า่ ใคร ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอตามขน้ึ ไปดดู ไี หม?

ตอนท่ี 74 ตามเขาไป ในทสี่ ดุ ชนิ เฉียวก็ตามขนึ้ ไปจรงิ ๆ ถา้ เทยี บกบั คนอนื่ แลว้ เธอมที กั ษะทดี่ กี วา่ เพราะมปี ระสบการณ์ ทค่ี ลา้ ยกนั ในงานกอ่ นหนา้ นี้ ตอนนัน้ เมอื่ เจา้ นายของเธอบอก ใหเ้ ธอทําสญั ญาทย่ี ากสญั ญาหนงึ่ และอกี ฝ่ ายกป็ ฏเิ สธทจ่ี ะพบ เธอ เธอถกู ปฏเิ สธมาหลายครัง้ ดงั นัน้ เสนิ่ เฉียวตอ้ งไปหาเจา้ นายของแตล่ ะท่ี แตเ่ จา้ นายก็หลกี เลย่ี งเธอ ชนิ เฉยี วตามเขาไปแตล่ ะท่ี เจา้ นาย ปรากฏตวั ขน้ึ ทไี่ หน เธอก็ตามเขาไปทนี่ ั่น ตอ่ มาเจา้ นายถกู เธอ ตามจนไมม่ วี ธิ ที จ่ี ะจัดการเธอแลว้ เขาก็รับปากวา่ จะใหโ้ อกาส เธอ เมอื่ ไดร้ ับโอกาสเสน่ิ เฉยี วจะไมป่ ลอ่ ยใหโ้ อกาสหลดุ ลอยไป ดงั นัน้ เธอจงึ ชว่ ยทําสญั ญาใหก้ บั บรษิ ัทไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว

เฉนิ เสนิ่ เฉียวตามพวกเขาไปทว่ี ลิ ลา่ ในเวลากลางคนื ถงึ พบวา่ ดู เหมอื นวา่ เธอจะเคยมาทนี่ มี่ ากอ่ น ตอนนัน้ เธออยทู่ โ่ี รงพยาบาลเพอ่ื ตรวจรา่ งกาย จๆู่ กม็ กี ลมุ่ คนตเี ธอสลบไป เมอื่ ตน่ื ขน้ึ มาก็เห็นเยโ่ มเ่ ซนิ หรอื วา่ …..เป็ นไปไดไ้ หมทค่ี รัง้ นผี้ หู ้ ญงิ สองคนนต้ี กอยใู่ น สถานการณ์เดยี วกนั กบั เธอ? เมอ่ื นกึ ถงึ สง่ิ นี้ เสน่ิ เฉียว ก็ขมวดคว้ิ แทจ้ รงิ แลว้ เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่? เพราะอะไรเยโ่ มเ่ ซนิ จงึ ลงมอื กบั ผหู ้ ญงิ ทต่ี งั้ ครรภ์ โดยเฉพาะ? เมอื่ เห็นวา่ พวกเขาออกจากรถแลว้ เสนิ่ เฉียว ก็ขอใหค้ นขบั รถ จอดรถ และกค็ อ่ ยๆออกจากรถตามเขา้ ไปอยา่ งเงยี บ ๆ คนขบั รถจอ้ งมองเธอดว้ ยความอยากรอู ้ ยากเห็นและเชยี วเฉียว รสู ้ กึ สายตาแปลกๆ เธอพดู ออกไปอยา่ งไมค่ ดิ มากวา่ “โชเฟอร์ มาจับชจู ้ ะ้ ” เมอื่ ไดย้ นิ อยา่ งนค้ี นขบั รถก็เบกิ ตาทนั ทแี ละชไี้ ปทคี่ นขา้ งหนา้ เสน่ิ เฉยี วก็พยกั หนา้

“สๆู ้ แมส่ าวนอ้ ย!” คนขบั รถทร่ี คู ้ วามจรงิ ใหก้ ําลังใจเธอแลว้ ก็ กระซบิ “ฉันจะออกไปขา้ งนอกแลว้ รอคณุ หลงั จากนถี้ า้ จําเป็ น คณุ ยงั มาขน้ึ รถฉันได”้ เสนิ่ เฉียวอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยมิ้ ออกมา “ได”้ แตห่ ลงั จากคดิ ถงึ เรอื่ งนแี้ ลว้ เสนิ่ เฉียว กพ็ ดู เสรมิ วา่ “โชเฟอร์ ถา้ ฉันไมไ่ ดอ้ อกมาในอกี สบิ หา้ นาที คณุ กอ็ อกไปกอ่ นไดเ้ ลย” “โอเค โอเค” หลังจากคนขบั รถออกไป เสนิ่ เฉียว แอบตามไปทปี่ ระตวู ลิ ลา่ อยา่ งลบั ๆ แตไ่ มม่ ใี ครเฝ้าประตวู ลิ ลา่ ประตเู ปิดไวแ้ บบนเี้ ห็นไดช้ ดั วา่ ทกุ คนอยขู่ า้ งใน รปู รา่ งเล็กกะทดั รัดของ เสนิ่ เฉียว ลัดเลาะไปอยา่ งรวดเร็ว ตาม เยโ่ มเ่ ซนิ และ เซยี วซู่ กบั พวกเขาเขา้ ไป เธอรสู ้ กึ ขอบคณุ ทม่ี ี ตน้ ไมส้ เี ขยี วทน่ี เ่ี ต็มไปหมด เพราะจะไดม้ ที ใ่ี หเ้ ธอซอ่ น “คณุ ชายเย่ คนทอ่ี ยทู่ ช่ี นั้ สอง ผมจะเข็นคณุ พาไปทล่ี ฟิ ต”์ “ออื ”

ชนิ เฉยี วฟังอยขู่ า้ งนอก อยากจะกา้ วไปขา้ งหนา้ จๆู่ ก็รสู ้ กึ วา่ ….. ตวั เองทําแบบนี้ มนั ดแู ปลกๆ นค่ี อื เรอ่ื งของคนอน่ื เธอมาเกย่ี วอะไรดว้ ย? แตว่ า่ …..ลกึ ๆแลว้ มันกย็ ากทจี่ ะหยดุ ความอยากรอู ้ ยากเห็น ชนิ เฉียวลกุ ขนึ้ อยา่ งชา้ ๆ หมอบอยทู่ ปี่ ระตเู ห็นคนพวกนัน้ เขา้ ไปในลฟิ ตก์ บั เยโ่ มเ่ ซนิ หลงั จากนัน้ ทกุ ทก่ี ว็ า่ งเปลา่ เสนิ่ เฉียว คดิ ไปคดิ มา แตก่ ็ยังรสู ้ กึ วา่ ไปดนู ่าจะดกี วา่ คดิ ถงึ ตรงนี้ เสนิ่ เฉียวเดนิ เขา้ ไปทางบนั ได เมอ่ื ถงึ ทางเขา้ บนั ได ก็พอดกี บั ไดย้ นิ เสยี งลฟิ ตเ์ ปิดออก แลว้ เสยี งรถเข็น เข็นไปกบั พนื้ เสน่ิ เฉียวคนุ ้ เคยกบั เสยี งนด้ี ี คดิ วา่ มนั เป็ นเซยี วซกู่ ําลังเข็นเยโ่ ม่ เซนิ ออกมา

เฉนิ เสนิ่ เฉียวหมอบอยหู่ ลังประตู เธอมองผา่ นรอยแยกเล็กๆที่ ประตู พวกเขาเดนิ เขา้ ไปในหอ้ ง ประตหู อ้ งไมไ่ ดป้ ิด แตเ่ สน่ิ เฉียวไมเ่ ห็นอะไรเลย เธอสงสยั เล็กนอ้ ยเธอจงึ แงม้ ประตอู อกเล็กนอ้ ย เพราะอยากออกไปฟังขา้ งนอก ในหอ้ งนมี้ ผี หู ้ ญงิ ตงั้ ครรภส์ องคนกอดกนั อยู่ ดวงตาเต็มไปดว้ ยความกลัว เมอื่ พวกเธอเห็นประตเู ปิด พวก เธอก็กรดี รอ้ งขนึ้ มาดว้ ยความกลวั ไมก่ ลา้ ทจี่ ะขยับ “ลกุ ขน้ึ มา คณุ ชายเยข่ องพวกเราตอ้ งการถามพวกคณุ !” เมอื่ เซยี วซเู่ ห็นการกระทําทห่ี ยาบของคนของเขากอ็ ดไมไ่ ดท้ ่ี จะตําหนวิ า่ “นายพดู เบาลงมาหน่อยไดไ้ หม ทําแบบนก้ี ็ทําให ้ คนตกใจหมดส!ิ ” สหี นา้ ของชายคนนัน้ เปลย่ี นไป เขากา้ วถอยไปดา้ นขา้ ง ไมก่ ลา้ พดู อะไรอกี เซยี วซกู่ า้ วไปขา้ งหนา้ เพอื่ ปลอบหญงิ ตงั้ ครรภท์ ัง้ สอง “ไมต่ อ้ ง เป็ นหว่ งพวกเรากม็ เี พยี งไมก่ คี่ ําถามทจ่ี ะถามคณุ ไมม่ เี จตนา

รา้ ย ทัง้ หมดทค่ี ณุ ตอ้ งทําก็แคก่ ารตอบคําถามอยา่ งจรงิ จัง พวก คณุ ตอบหมดแลว้ ก็ไปได”้ เสยี งของเซยี วซคู่ อ่ นขา้ งนุ่ม ทําใหห้ ญงิ ตงั้ ครรภส์ องคนมอง เขา เซยี วซมู่ องพวกเธอทัง้ สองคน และพบวา่ พวกเธอทัง้ สองดสู วยแบบธรรมดาไมน่ อ้ ยเลยทเี ดยี ว รปู รา่ งกเ็ หมอื นกนั ไมม่ อี ะไรเป็ นพเิ ศษ คณุ ชายเย่ ในสองคนนใี้ ชค่ นทค่ี ณุ กําลงั หาอยหู่ รอื ไม?่ ผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ มองไปทเ่ี ซยี วซแู่ ละเยโ่ มเ่ ซนิ “ตอบคําถามเสร็จ แลว้ กอ็ อกไปไดใ้ ชไ่ หม?” “แน่นอน” เซยี วซพู่ ยักหนา้ “แตจ่ ะตอ้ งตอบอยา่ งจรงิ จัง หา้ ม หลอกลวง!” หนง่ึ ในนัน้ มองเยโ่ มล่ กึ เธอเมม้ รมิ ฝี ปากของเธอ “คณุ ชายเย่ ….. คอื ตระกลู บรษิ ัทตระกลู เยต่ ระกลู แรกในเมอื งเป่ ยใชไ่ หม?” เซยี วซปู่ ระหลาดใจเล็กนอ้ ย “คณุ รจู ้ ักเหรอ?” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ พยักหนา้ มองสายตาของ เยโ่ มเ่ ซนิ ทต่ี า่ งกนั มาก ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา

“เอาละ่ ผมถามพวกคณุ วันทสี่ บิ สามเดอื นหก พวกคณุ ไปท่ี ไหน ทําอะไร?” เซยี วซถู่ ามอยา่ งตรงไปตรงมา หนงึ่ ในนัน้ รบี บอกสถานทท่ี เี่ ธอไปและทําอะไรในวันนัน้ เซยี วซู่ ไดย้ นิ ก็หรตี่ ามองเธอและถามเธอวา่ “มนั เป็ นความจรงิ ทงั้ หมดไหม?” ผหู ้ ญงิ พยักหนา้ อยา่ งรวดเร็วและเซยี วซถู่ ามกลับอกี ครัง้ “งัน้ วันนค้ี ณุ ไปตรวจการตงั้ ครรภ์ ไดย้ นิ วา่ คณุ โสด แลว้ เด็กเป็ นลกู ใครละ่ ” เมอื่ ไดย้ นิ สหี นา้ ของผหู ้ ญงิ กด็ เู ปลยี่ นไปเล็กนอ้ ย ลมหายใจกเ็ รม่ิ กงั วล เธอกมุ ชายกระโปรงของเธอไว ้ “น…ี่ ..มนั เกย่ี วอะไรดว้ ยเหรอ?” “ตอบความจรงิ มา ไมอ่ ยา่ งนัน้ …..” เสยี งของเซยี่ วซเู ปลย่ี นไป ในทนั ทที ําใหผ้ คู ้ นรสู ้ กึ หวาดกลัว ผหู ้ ญงิ ตวั สนั่ ดว้ ยความกลัว มองไปเซยี วซู่

แลว้ มองไปทด่ี า้ นขา้ งของใบหนา้ ทเี่ ย็นชาของเยโ่ มเ่ ซนิ ในใจรู ้ วา่ มันเป็ นเรอ่ื งยากสําหรับสองคนนี้ เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ ง น่ันเป็ นเหตผุ ลทนี่ ่าอบั อายทจี่ ะอธบิ าย” ”แฟนเกา่ ของฉันแตเ่ มอื่ เดอื นทแ่ี ลว้ เพง่ิ จะมกี ๊กิ ไปอยกู่ บั คนอนื่ วนั นฉี้ ันไปดวู า่ ฉันทอ้ งหรอื เปลา่ ถา้ เป็ นอยา่ งนัน้ ฉันกเ็ ตรยี มทจี่ ะเอาเด็กออก ฉันพดู ชดั เจนแลว้ คณุ จะปลอ่ ยไดห้ รอื ยัง?” ดวงตาของ เยโ่ มเ่ ซนิ มองเธออยา่ งน่าเกรงขามและหลังจาก นัน้ ครหู่ นงึ่ รมิ ฝี ปากบางๆ ของเขาก็ยกขนึ้ อยา่ งเบา ๆ “ไดแ้ ลว้ ” เซยี วซพู่ ยักหนา้ ใหใ้ ครบางคนพาเธอออกไป และปลอบขวญั เธอ เหลอื อกี คนแลว้ เซยี วซจู่ อ้ งเธอ “ถงึ ตาคณุ แลว้ บอกผมมาวา่ คณุ ไปทไี่ หนทําอะไรในวันนัน้ ” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ น่ังนง่ิ ตาของเธอเบกิ กวา้ งและไมร่ วู ้ า่ ทจ่ี รงิ แลว้ เธอ กําลงั คดิ อะไรอยู่

“คณุ เป็ นใคร? มาทําอะไรทนี่ ี?่ ” ทนั ใดนัน้ ก็มเี สยี งดงั มาจากขา้ งนอกใบหนา้ ของเซยี่ วซู เปลย่ี นไป แลว้ เขาก็มองออกไปขา้ งนอก “มคี นแปลกหนา้ เขา้ มา จับไวเ้ ร็ว” ชนิ เฉยี วออกมาจากบนั ได ทตี่ ดิ กบั ประตอู ยา่ งเงยี บๆ อยากจะ ฟังสง่ิ ทพ่ี วกเขาพดู อะไรกนั แตม่ นั คอ่ นขา้ งไกล เธอไดย้ นิ ไม่ คอ่ ยชดั ดงั นัน้ ทัง้ หมดเธอไดย้ นิ เพยี งไมก่ คี่ ํา เดอื นหกอะไร การตงั้ ครรภอ์ ะไร แฟนอะไร ทํานองนัน้ ชนิ เฉียวไมร่ วู ้ า่ เกดิ อะไรขน้ึ เมอื่ เธอตอ้ งการทจ่ี ะฟังมนั อกี ครัง้ ใครรวู ้ า่ จะถกู คนทอ่ี ยขู่ า้ งในพบเขา้ คนกลมุ่ นัน้ ตา่ งหนั มามอง แลว้ อกี ฝ่ ายก็จะตอบสนองกลบั มา “จับเธอไว!้ ” เสน่ิ เฉยี ว ยนื ขนึ้ แลว้ หนั หลังวงิ่ ออกไป

อกี ฝ่ ายแตล่ ะเดนิ อยา่ งรวดเร็ว มคี นจํานวนมากลอ้ มเธอไวด้ ง่ั ตะ ขา่ ย ในไมช่ า้ พวกเขาก็ลอ้ มเสนิ่ เฉียวเอาไว ้ เยโ่ มเ่ ซนิ ออกมา กลางวงลอ้ ม ตามดว้ ยเซยี วซู่ เมอ่ื เห็นวา่ เป็ นเสน่ิ เฉียว เยโ่ มเ่ ซนิ กด็ เู หมอื นจะขมวดควิ้ “คณุ มาอยทู่ น่ี ไี่ ดย้ ังไง?” ตอนท่ี 75 พดู แลว้ เขาจะเชอื่ ไหม สายตาของ เยโ่ มเ่ ซนิ จอ้ งใสเ่ ธอราวกบั มดี คม เสนิ่ เฉียว พดู ไม่ ออกครหู่ นง่ึ เธอไมร่ จู ้ ะอธบิ ายยงั ไง ดงั นัน้ เธอทําไดแ้ คก่ ดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอและมอง เยโ่ มเ่ ซนิ เธอไมพ่ รอ้ มทจี่ ะพดู หรอื อธบิ าย เยโ่ มเ่ ซนิ คอ่ ยๆหรต่ี าลงเล็กนอ้ ยปลายนวิ้ ของเขาจับลอ้ เหล็ก รถเข็นเบาๆ “ดเู หมอื นวา่ คณุ จะไมอ่ ธบิ ายอะไรหน่อยเหรอ?” เสน่ิ เฉียวกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอแน่น

“ผชู ้ ว่ ยเสนิ่ คณุ ตามมาทน่ี ไ่ี ดอ้ ยา่ งไร” เซยี วซู่ รสู ้ กึ ประหลาดใจ ทเ่ี ห็น เสนิ่ เฉียว ปรากฏตวั ทนี่ ี่ แตใ่ นใจกลบั มคี วามสขุ ผชู ้ ว่ ย เสนิ่ ไมน่ ่าจะรเู ้ รอื่ งของคณุ ชายเย่ เลยหงึ เหรอ? เมอื่ คดิ ไดแ้ บบน้ี เซยี วซกู่ อ็ ดคดิ ไมไ่ ดท้ จี่ ะหนั ไปมองเยโ่ มเชน่ เมอื่ เห็นเขาขมวดคว้ิ แน่น อณุ หภมู ใิ นรา่ งกายของเขาตํา่ ลง อยา่ งน่ากลัว เซยี วซทู่ ง้ิ ความคดิ ไรส้ าระของเขาไป “ในเมอื่ ไมม่ คี ําอธบิ าย ผมจะทําเป็ นไมเ่ ห็นแลว้ กนั ควรจะจัดการยังไงก็จัดการอยา่ งนัน้ ” พดู จบเยโ่ มเ่ ซนิ เข็นลอ้ รถเข็นกลบั ไป เซยี วซจู่ อ้ งมองดว้ ยสายตาทเ่ี บกิ กวา้ ง “คณุ ชาย เย…่ …” แต่ เยโ่ มเ่ ซนิ ดเู หมอื นจะไมไ่ ดย้ นิ มันและเขา้ หอ้ งไปในไมช่ า้ เสนิ่ เฉยี วมองไปขา้ งหลงั เขา เธอตระหนักถงึ อะไรขนึ้ มาได ้ เธอ อยากจะเรยี กเขา แตส่ ายตาเย็นชาของเขาวง่ิ ผา่ นหวั ของเธอ ไป ดงั นัน้ เฉนิ เสนิ่ เฉียวจงึ หยดุ รมิ ฝี ปากตวั เองไว ้ เซยี วซอู่ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะมองผชู ้ ว่ ยเสนิ่ และกระซบิ เบาๆ “คณุ ตงั้ ใจ จะไมอ่ ธบิ ายจรงิ ๆเหรอ?”

แปลกมาทตี่ ามมาทนี่ ี่ จะตอ้ งอธบิ ายแน่นอน เสนิ่ เฉียวละสายตาลง “ฉันพดู แลว้ เขาจะเชอื่ เหรอ?” อยา่ งไรกต็ ามเขาดถู กู เธอเสมอดงั นัน้ ไมพ่ ดู จะดกี วา่ ยังไงผลที่ ไดก้ เ็ หมอื นกนั “คณุ ……” “ผชู ้ ว่ ยเซยี วคนคนน้ี ….. จะใหจ้ ัดการยงั ไงครับ?” บทสนทนาเมอ่ื กท้ี ําใหล้ กู นอ้ งบางคนเขา้ ใจ เสนิ่ เฉียว และ เย่ โมเ่ ซนิ รจู ้ ักกนั ดแี ละทา่ ทขี องเซยี วซทู่ ม่ี ตี อ่ เชยี วเฉียวนัน้ ไม่ ธรรมดา นแ่ี สดงใหเ้ ห็นวา่ ความสมั พันธข์ อง เสนิ่ เฉียว กบั พวก เขานัน้ ดที เี ดยี ว แตส่ มั พันธก์ นั ยงั ไงกไ็ มร่ ู ้ เซยี วซคู่ ดิ และเมม้ รมิ ฝี ปากของเขา คณุ ชายเยไ่ มไ่ ดพ้ ดู อยา่ ง ชดั เจน แตต่ วั ตนของเธอไมใ่ ชค่ นธรรมดา พวกนาย…..สบายใจ ไดแ้ ลว้ กนั ” หมายความวา่ อยา่ ทํารา้ ยเธอ พวกเขามองหนา้ กนั แลว้ คอ่ ยๆพยกั หนา้ ทลี ะคน

เสนิ่ เฉยี ว ถกู นําตวั ลงไปทนั ที และการซกั ถามในหอ้ งยงั คง ดําเนนิ ตอ่ ไป เซยี วซกู่ ลบั มาอยา่ งรวดเร็วและยนื อยขู่ า้ งหลังเยโ่ มเ่ ซนิ “ตอ่ กนั เถอะ!” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มองไปขา้ งนอกและถามดว้ ยความสงสยั “เกดิ อะไรขน้ึ ?” เซยี วซกู่ ลา่ ววา่ “ไมม่ อี ะไรเลย มนั มอี ะไรมาแทรกนดิ หน่อย จะ ไมส่ ง่ ผลกระทบใดๆ คณุ รบี พดู เถอะ คณุ ไปไหนและคณุ ทํา อะไรในวนั นัน้ ? มเี รอ่ื งอะไรเกดิ ขน้ึ เป็ นพเิ ศษไหม?” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ หยดุ สกั ครแู่ ลว้ เงยหนา้ ขน้ึ มองเยโมล่ กึ ดวงตา ของเธอเงยขนึ้ เล็กนอ้ ย “เรอ่ื งพเิ ศษคอื อะไร?” เซยี วซตู่ กตะลงึ อยคู่ รหู่ นงึ่ และเขากําลังจะพดู รมิ ฝี ปากเรยี ว บางของ เยโ่ มเ่ ซนิ เปิดขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งเย็นชาของเขา “อนุญาตใหค้ ณุ ถามเหรอ?”

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ตกตะลงึ ดว้ ยออรา่ ทที่ รงพลังในตวั เขา เธอใชเ้ วลา สกั พักถงึ ดงึ สตกิ ลับมาได ้ “ฉันแคอ่ ยากรวู ้ า่ เรอื่ งพเิ ศษทคี่ ณุ กําลังพดู ถงึ นัน้ คอื อะไร ไมม่ คี วามหมายอน่ื ” เซยี วซกู่ ็ตอบสนองอยา่ งรวดเร็วเชน่ กนั ถา้ ไมใ่ ช่ เยโ่ มเ่ ซนิ อยู่ ทน่ี เี่ ขาเกอื บจะตดิ กบั ดกั ของผหู ้ ญงิ คนน้ี “บอกใหพ้ ดู ก็พดู ใช่ ไมใ่ ชเ่ รอื่ งพเิ ศษเธอพดู ออกมาพวกเราก็รเู ้ อง!” ผหู ้ ญงิ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอและไมพ่ ดู กม้ หวั มองลงไปท่ี พน้ื ดนิ “พดู ส?ิ ” “ทําไมฉันตอ้ งบอกเรอื่ งนก้ี บั พวกคณุ ดว้ ย?” จๆู่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็ ยม้ิ ออกมา แลว้ พดู เบาๆ “นั่นเป็ นเรอื่ งสว่ นตวั ของฉันแมว้ า่ คณุ จะพาฉันมาทนี่ ี่ แตฉ่ ันมสี ทิ ธเิ์ ลอื กทจ่ี ะเงยี บๆไว?้ ” เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี าลงเล็กนอ้ ย มองผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ แลว้ กห็ มนุ ลอ้ ไปขา้ งๆเธอ อยใู่ กลๆ้ เขา เธอถกู ปกคลมุ ดว้ ยออรา่ ทท่ี รงพลังในตวั เขา รมิ ฝี ปากของเธอสน่ั เทา หวั ใจเตน้ แรง

เธอลกุ ขนึ้ โดยไมร่ ตู ้ วั และพยายามทจ่ี ะใกลช้ ดิ กบั เยโ่ มเ่ ซนิ ผลทไี่ ดค้ อื ยงั ไมท่ ันไดใ้ กลช้ ดิ กลน่ิ ฉุนของน้ําหอมจากรา่ งกาย เธอ ทําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ถอยไปสามฟตุ “พาเธอออกไป!”เยโ่ มเ่ ซนิ จๆู่ ก็สงั่ ออกมาอยา่ งเยอื กเย็น “คณุ ชายเย?่ ” เซยี วซมู่ องกลบั ไปทเี่ ยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ เกดิ อะไรขน้ึ ? น่ันไมใ่ ชส่ งิ่ ทเ่ี ขาพดู เองเหรอ? ก็ปลอ่ ยใหอ้ กี ฝ่ ายออกไป? ไมง่ า่ ยเลยนะทจ่ี ะหาคนทพี่ อดกี บั ท่ี เลอื กไวเ้ จอ! “พาออกไป”เยโ่ มเ่ ซนิ มนี ํ้าเสยี งทรี่ นุ แรงมากขน้ึ เห็นไดช้ ดั วา่ เสยี งของเขาโกรธมาก เซยี วซไู่ มก่ ลา้ ลงั เลอกี ตอ่ ไปรบี พาเธอออกไป! รอจนคนอน่ื ออกไปหมดแลว้ เซยี วหนั กลบั มา ถงึ ไดพ้ บวา่ ตรงท่ี ผหู ้ ญงิ คนนัน้ นั่ง มกี ลน่ิ แรงมากจรงิ ๆตอนแรกเขายนื อยไู่ กลมาก เลยไมไ่ ดก้ ลนิ่

“คณุ ชายเย่ กลน่ิ นํ้าหอมทําใหร้ สู ้ กึ ไมส่ บายเหรอ?” เซยี วซถู่ าม เขาไปเปิดทหี่ นา้ ตา่ งออก ตรงนัน้ มลี มโกรก ไมม่ ี กลนิ่ แปลกๆ เยโ่ มเ่ ซนิ เมม้ ปากไมพ่ ดู อะไร ตาของเขาลดลง ขนตายาวบดบงั ดวงตาสดี ําของเขา ไมส่ ามารถมองเห็น ความรสู ้ กึ ในดวงตาเขาได ้ คนื นัน้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ไมไ่ ดม้ กี ลน่ิ แรงขนาดนี้ คอ่ นขา้ งสะอาดเป็ น พเิ ศษ ดงั นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ทถ่ี กู วางยาจงึ ไมส่ ามารถควบคมุ ตวั เองไดค้ รู่ หนงึ่ เพราะตอ้ งการเธอ ขนั้ ตอนทงั้ หมด เพราะความเยาวว์ ยั และความแน่นขนัดของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทําใหเ้ ขาเป็ นบา้ และเธอยังเป็ นเหมอื นกระตา่ ยสี ขาว เธอไมใ่ ชค่ นเมอื่ กอี้ ยา่ งแน่นอน เธอยกั ควิ้ หลวิ่ ตาพยายาม จะยั่วยวนเขา และบนตวั เธอกลนิ่ น้ําหอมแรงมาก เยโ่ มเ่ ซนิ หรต่ี าของเขาลง นกึ ถงึ คนื นัน้ ภายใตส้ ายฝนทต่ี ก หนักเขายงั จําไดด้ ี

“คณุ ชาย คณุ ชาย ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หมครับ?” ตอ่ มาเขาล็อกเธอไวใ้ นออ้ มแขนของเขา เธอกลวั จนตวั สน่ั ตลอดเวลา เธอแคอ่ ยากจะผลกั เขาออกไป แตไ่ หนเลยเขาจะ ปลอ่ ยเธอไป? ลมหายใจทสี่ ะอาดในรา่ งกายของเธอนัน้ ชา่ ง เหลอื เกนิ เขาเป็ นเหมอื นหมาป่ าทถี่ กู เปิดผนกึ กนิ อยา่ งสมบรู ณ์ กนิ เธอไปทัง้ ตวั แมแ้ ตก่ ระดกู กไ็ มม่ เี หลอื แตไ่ มค่ ดิ วา่ หลงั จากเขาตนื่ ขนึ้ มา ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทหี่ นไี ปอยา่ ง สน้ิ เชงิ ไมท่ งิ้ ขา่ วคราวไวใ้ หเ้ ขาเลยสกั นดิ แตก่ ็สามารถมองออก อกี ฝ่ ายเป็ นคนทขี่ กี้ ลวั มาก ไมก่ ลา้ เผชญิ หนา้ กบั สง่ิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ โดยตรง หรอื บางท…ี ..เพราะเป็ นครัง้ แรก เธอเลยหนไี ป ทันใดนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มา รมิ ฝี ปากของเขายม้ิ เยาะ ตราบใดทเี่ ธออยใู่ นเมอื งน้ี เขาจะสามารถหาเธอเจอไดแ้ น่ “ใชแ่ ลว้ คณุ ชายเย่ คนของเราทงั้ หมดอยทู่ ั่วเมอื งเป่ ย หรอื ผหู ้ ญงิ ทค่ี ณุ พดู ถงึ มันเป็ นไปไดไ้ หมทจ่ี ะเป็ นคนเมอื งอน่ื ?”

คําถามของเซยี วซทู่ ําใหเ้ ยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ แน่น ใชแ่ ลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ …..อาจจะมาจากเมอื งอน่ื ? ถา้ เธอไมใ่ ช่ คนในเมอื งนล้ี ะ่ ? เมอ่ื คดิ ถงึ เรอื่ งนดี้ วงตาของเยโ่ มเ่ ซนิ ก็เฉยี บคมขนึ้ มาทนั ทแี ละ เสยี งของเขาก็คอ่ นขา้ งเย็นชา “ถา้ อยา่ งนัน้ ก็สง่ คนไปเพม่ิ อกี ออกไปตามหา!” เซยี วซง่ พยกั หนา้ “โอ ้ ถา้ อยา่ งนัน้ ผมจะสง่ คนไปเพม่ิ แต่ คณุ ชายเย…่ ..ผมยงั คดิ อยวู่ า่ เราควรตรวจสอบคนทท่ี ําแทง้ ดว้ ย หรอื ไม?่ ผมไมค่ ดิ วา่ จะมผี หู ้ ญงิ คนไหนทจ่ี ะคลอดลกู ของคน แปลกหนา้ หรอื เปลา่ ? ตอ้ งเป็ นผหู ้ ญงิ แบบไหน ถงึ จะเป็ น ดอกไมท้ ง่ี ดงามมหศั จรรยข์ นาดนัน้ ได?้ ” เมอื่ พดู ถงึ ตรงนี้ สง่ิ ทเี่ ซยี วซนู่ กึ ถงึ อกี เรอื่ งคอื “มอี กี เรอ่ื งหนง่ึ พวกเราจะตรวจสอบดแู คท่ โ่ี รงพยาบาลไมไ่ ดไ้ หม? ผหู ้ ญงิ คน นัน้ อาจไมไ่ ดต้ งั้ ครรภ์ …..” หลังจากไดย้ นิ เสน้ เลอื ดบนหนา้ ผากของ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็ผดุ ขนึ้ มา ทันที เหมอื นจๆู่ โดนเซยี วซชู่ กเขาดว้ ยหมัด

“สมควรตาย เรอื่ งพวกนนี้ ายควรจะคดิ ไดต้ งั้ นานแลว้ ไมใ่ ช่ เหรอ? ยังกลา้ ทจ่ี ะมาถามตอ่ หนา้ ฉันอกี ?” ตอนที่ 76 เกลยี ด เยโ่ มเ่ ซนิ เซยี วซถู่ อยออกไปดว้ ยความกลัว หลงั จากหลบหมดั ของเขา ก็ ยังรสู ้ กึ หวาดกลัวและกมุ หนา้ อกทตี่ กใจของเขาไว ้ “คณุ ชายเย่ ถา้ คณุ ฆา่ ผมจรงิ ๆ จะไมม่ ใี ครทําไปจัดการธรุ ะแทนคณุ เลยนะ” เมอื่ ไดย้ นิ คําพดู นัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ กห็ วั เราะเยาะออกมา “จะวา่ มากกไ็ มม่ าก จะวา่ นอ้ ยก็ไมน่ อ้ ย” เซยี วซรู่ สู ้ กึ วา่ เหมอื นมลี กู ธนูหลายลกู ปักอยใู่ นอกของเขา และ เขาไดร้ ับบาดเจ็บ เขาพดู วา่ “คณุ ชายเยจ่ ะใหช้ กั แมน่ ้ําทงั้ หา้ มา พดู ผมกต็ ดิ ตามคณุ มาตงั้ นานขนาดนแี้ ลว้ คณุ ยงั ไรน้ ํ้าใจไมตรี ขนาดนเี้ ลยเหรอ?” เยโ่ มเ่ ซนิ “……ไสหวั ไป!” มันน่าขยะแขยงทช่ี ายรา่ งใหญจ่ ะมาแบว๊ ใสเ่ ขา

เซยี วซถู่ อนหายใจหนั ออกไป ตงั้ ใจจะ“ ไสหวั ออกไป” เมอื่ คดิ ขนึ้ มาได ้ ทันใดนัน้ เขากห็ นั หลงั กลับมา “ ใชแ่ ลว้ คณุ ชายเย่ ผู ้ ชว่ ยเสน่ิ ควรจัดการยงั ไงด?ี ” เมอื่ ไดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็นกึ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทเี่ มอ่ื กด้ี อ้ื รัน้ เธอไมม่ ี คําอธบิ ายจากปากเธอแมแ้ ตค่ ําเดยี วใหเ้ ขาฟัง ทําไมเขาจงึ ตอ้ ง สนใจเธอ? “ไมส่ นใจ” เยโ่ มเ่ ซนิ ตอบกลับมาเสยี งเย็น ไมม่ อี ารมณใ์ ดใด เซยี วซหู่ ยดุ ไปครหู่ นง่ึ แลว้ ยนื ยันอยา่ งระมดั ระวัง “ไมส่ นใจ จรงิ ๆเหรอ? ผชู ้ ว่ ยเสน่ิ อาจจะทอ้ ง?” เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ และกดั ของเขา “นายสนใจเธอมากขนาดน้ี ตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหร?่ ตอ้ งการใหเ้ ธอใหร้ างวลั นายไหม?” สหี นา้ ของเซยี วซหู่ ยานเปลยี่ นไปทันที “คณุ ชายเยผ่ มไมไ่ ด ้ หมายความอยา่ งนัน้ ในเมอื่ คณุ ชายเยไ่ มส่ นใจ ถา้ อยา่ งนัน้ ผมก็ ไมส่ นใจแลว้ ” พดู จบเซยี วซกู่ ็รบี ออกไป

เยโ่ มเ่ ซนิ เป็ นเพยี งคนเดยี วทเ่ี หลอื อยใู่ นหอ้ งขนาดใหญน่ ้ี เย่ โมเ่ ซนิ คอ่ ยๆหรต่ี าของเขาลง เหอะ ผหู ้ ญงิ ทไ่ี มร่ เู ้ ป็ นตาย นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะตามเขามาทน่ี ่ี แทจ้ รงิ แลว้ เธอตอ้ งการอะไรจากเขา? ไดร้ ับคําสง่ั จากนายทา่ นเยจ่ รงิ ๆ เหรอ? เรอื่ งอนื่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไมส่ นใจได ้ แตก่ ารตามหาผหู ้ ญงิ คนนัน้ เป็ น เรอื่ งเดยี ว ทเี่ ขาจะไมย่ อมใหใ้ ครมาขดั ขวาง เมอื่ ลมยามคํา่ คนื พัดมาโคมไฟอนั อบอนุ่ กล็ กุ ไหม ้ เยโ่ มเ่ ซนิ ลา้ งหนา้ บว้ นปากเสร็จแลว้ และเขา้ นอน ดว้ ยความ ชว่ ยเหลอื ของ เซยี วซู่ เยโ่ มเ่ ซนิ หลับตาลงเหมอื นอยา่ งเคย แตแ่ คห่ ลับตาลง ใบหนา้ ของผหู ้ ญงิ คนนัน้ กโ็ ผลข่ น้ึ มาจาก ดวงตาทมี่ ดื มดิ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มคี ณุ สมบตั อิ วยั วะสามมติ บิ น ใบหนา้ เล็กๆนอ้ ยๆของเธอครบถว้ น ดวงตาเหมอื นกน้ ทะเลสาบ เย็น แตห่ ลังจากเปื้อนน้ําตาใสทะเลสาบกเ็ หมอื นสวา่ งแวววาว ราวทะเลดวงดาว โจมตเี ขา้ ไปในใจของคน ดวงตาลกึ ของเยโ่ มเ่ ซนิ เปิดขน้ึ ดวงตาสเี ขม้ ของเขาก็ กลายเป็ นสวา่ งชดั ขนึ้

สมควรตาย! ทําไมเขาถงึ คดิ ถงึ ใบหนา้ ของผหู ้ ญงิ คนนัน้ เมอื่ เขาหลับ? เสนิ่ เฉยี ว……ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มเี สน่หอ์ ะไรกนั แน่?นกึ ไมถ่ งึ เลย วา่ …… เมอ่ื คดิ ถงึ เรอ่ื งนเี้ ยโ่ มเ่ ซนิ บบี มอื แน่น ผา่ นไปสกั ครกู่ ป็ ลอ่ ย อกี ครตู่ อ่ มาเขากล็ กุ ขนึ้ น่ังเรยี กเซยี วซซู่ ง่ึ กําลังจะออกไปใหห้ ยดุ กอ่ น \"คณุ ชายเย?่ \" มอื ของ เซยี วซู่ เพง่ิ จะกดปิดสวติ ชไ์ ฟ ตอนที่ กําลงั จะปิดไฟดวงใหญ่ กไ็ ดย้ นิ เยโ่ มเ่ ซนิ เรยี ก เขาหนั กลบั มา อยา่ งสงสยั “มอี ะไรเหรอครับ?” ** ฟ้ามดื แลว้ หอ้ งเล็กๆหอ้ งหนง่ึ ในบา้ นหลังใหญ่ ในหอ้ งทวี่ า่ งเปลา่ มเี พยี งเตยี งเล็กๆหลงั หนง่ึ โตะ๊ กลมหนงึ่ ตวั และหนา้ ตา่ งบานนอ้ ย ไมม่ อี ะไรอนื่ อกี ในบา่ ยวนั นัน้ คนพวกนัน้ พาเสนิ่ เฉยี วมานแี่ ลว้ ขงั เธอไว ้

แมว้ า่ พวกเขาจะไมไ่ ดท้ ําอะไรกบั เธอ แตค่ วามแข็งแรงของ ผชู ้ ายกย็ งั คงมแี รงมาก เมอ่ื จับเธอ แขนของเธอก็บวมและฟก ชาํ้ เมอื่ คดิ อยา่ งนี้ เสนิ่ เฉยี ว เหลอื บมองทแี่ ขน เธอเหยยี ดมอื ของ เธอออกมาแลว้ ลบู มัน เธอขมวดควิ้ ดว้ ยความเจ็บปวด เธอดงึ มอื ออก รา่ งเล็กๆ ของเธอนอนตะแคงขา้ งอยเู่ ตยี ง วลิ ลา่ นใี้ หญม่ าก …… ขา้ งนอกเงยี บมากไมม่ ใี ครเอาอาหารมาใหเ้ ธอตงั้ แตบ่ า่ ยจนถงึ ตอนนี้ เธอหวิ มาก…… คนพวกนัน้ คงจะไปหมดแลว้ เมอื่ คดิ วา่ เธออาจจะเหลอื เพยี งตวั คนเดยี วในบา้ นหลังใหญ่ ทกุ เสน้ ประสาทของเสน่ิ เฉียวกก็ ลายเป็ นตน่ื ตระหนก ดงั นัน้ สมองของเธอกเ็ รมิ่ ทํางานอยา่ งกระฉับกระเฉงขน้ึ ในเวลา นี้ ภาพทน่ี ่ากลวั สยองขวัญทงั้ หมดพงุ่ ขน้ึ มาในหวั ของเธอ ตงิ —— ไฟฟ้ารอบๆ จๆู่ กถ็ กู ตดั ออก!

อะ๊ ! ทา่ มกลางความมดื มดิ ชนิ เฉียวกรดี รอ้ งดว้ ยความกลวั เธอหด ตวั ลงโดยไมร่ ตู ้ วั โคมไฟทเี่ มอื่ ครยู่ งั เปิดอยู่ ตอนนม้ี ันถกู ปิดลง เสนิ่ เฉียวเกอื บจะ ตกใจจนชอ็ ก เธอ……กลวั ความมดื !!! เสน่ิ เฉียว กดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอ เธออยากถามวา่ มใี ครอยู่ ไหม แตเ่ ธอไมก่ ลา้ พดู เพราะกลัววา่ หลงั จากทถ่ี ามแลว้ เธอจะ ผดิ หวงั เธอนั่งซอ่ นตวั อยใู่ นมมุ หอ้ งและกม้ ลงไปฟบุ ลงบนเขา่ ของเธอ น้ําตารว่ งลงจากดวงตาของเธอโดยไมร่ ตู ้ วั ตงิ —— ทา่ มกลางความมดื อนั เงยี บสงบ เสน่ิ เฉียว ดเู หมอื นจะไดย้ นิ เสยี งบางอยา่ ง เธอขนลกุ ไปทัง้ ตวั แลว้ ยนื ขน้ึ และกลนั้ ลมหายใจของเธอ

ตงิ —— มอี กี เสยี งหนงึ่ ดงั ขนึ้ ในคนื ทเ่ี งยี บงัน้ เสยี งนเี้ ป็ นเหมอื นคอ้ น เหล็กแหลมทกี่ ระทบหวั ใจของ เสน่ิ เฉียว ทกุ ครัง้ ท—่ี —มัน รา้ ยแรงมาก! เสนิ่ เฉยี วรสู ้ กึ วา่ เธอกําลงั จะลม้ ลง เธอกดั รมิ ฝี ปากลา่ งของเธอ แน่น เธอเกลยี ดเยโ่ มเ่ ซนิ ! ไอบ้ า้ น!ี่ เธออยากใหค้ นเหลา่ นัน้ ลงโทษเธอหรอื อะไรกไ็ ด ้ แทนทจ่ี ะถกู ขงั อยทู่ น่ี ี่ จติ ใจทถี่ กู ทรมานมันเจ็บปวดเกนิ ไป! เสนิ่ เฉยี ว ยงั คงไดย้ นิ เสยี งในตอนแรก และจากนัน้ …… มัน อาจจะชนิ ชา เสยี งใดๆ กฟ็ ังไมไ่ ดย้ นิ แลว้ ไมร่ วู ้ า่ นํ้าตาพวกนี้ หลงั่ ไหลออกมามากแคไ่ หนแลว้ ทด่ี า้ นนอกวลิ ลา่ เยโ่ มเ่ ซนิ มองไปทวี่ ลิ ลา่ ทมี่ ดื ทัง้ หลงั และเสยี ง เย็นชาของเขาก็ดงั ขนึ้ “เกดิ อะไรขน้ึ ?”

คนดแู ลไมก่ ค่ี นมองเห็น เยโ่ มเ่ ซนิ มากร็ บี ไปรายงานวา่ “คณุ ชายเยว่ งจรไฟฟ้าในวลิ ลา่ จๆู่ ก็พังลง แตม่ ันกถ็ กู ซอ่ มแซม แลว้ !” เพราะวลิ ลา่ นเี้ ป็ นหนงึ่ ในไมก่ หี่ ลงั ทคี่ ณุ ชายเยไ่ มค่ อ่ ยมา ดงั นัน้ ทกุ คนจงึ คอ่ นขา้ งละ่ หลวม หลงั จากรอประมาณสองนาที เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดควิ้ แน่น “นี่ เรยี กวา่ ซอ่ มฉุกเฉนิ เรง่ ดว่ น?” ใบหนา้ ของชายผนู ้ ัน้ ดเู หมอื นเป็ นสขี าวซดี ในทนั ที “คณุ ชายเย่ ผมจะโทรกลบั ไปอกี ครัง้ แลว้ ถามด”ู “ชา่ งเถอะ!”เยโ่ มเ่ ซนิ ถามตรงๆ “แลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทม่ี าในตอน บา่ ยละ่ ?” “คณุ ชายเยเ่ ธออยใู่ นหอ้ งเล็กๆบนชนั้ สามเราไมร่ จู ้ ะทํายังไงกบั เธอดี ดงั นัน้ ……เลยขงั เธอไวก้ อ่ น” พดู จบ คนคนนัน้ กม็ องมาทเ่ี ซยี วซู่ เซยี วซพู่ ยักหนา้ ไมไ่ ดโ้ ทษ ก็ดแี ลว้

อยา่ งไรเสยี ตอนนเี้ ป็ นเวลาทค่ี วรจะนอนหลบั แตเ่ ยโ่ มเ่ ซนิ อยๆู่ ก็ปรากฏตวั ทนี่ เี่ พอ่ื ชนิ เฉียว ถา้ พวกเขาทําอะไรกบั เสน่ิ เฉียว อยา่ งนัน้ ถงึ จะเรยี กวา่ ซวยจรงิ ๆ เพยี งแตน่ กึ ไมถ่ งึ เมอื่ เยโ่ มเ่ ซนิ ไดย้ นิ วา่ พวกเขาขงั เธอไวใ้ น หอ้ ง ก็เหมอื นมรี ังสอี นั ตรายในตวั เขา “แลว้ หลังจากไฟดบั ละ่ ? มใี ครเขา้ ไปดหู รอื ยงั ?” ชายคนนัน้ ตวั แข็งทอื่ ไปครหู่ นงึ่ แลว้ สา่ ยหวั “ไม่ ไมม่ คี รับ” เมอ่ื พดู ออกมา บรรยากาศก็เรมิ่ อมึ ครมึ เซยี วซตู่ ระหนักไดท้ นั ที วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกติ เขาก็รบี พดู ขน้ึ “คณุ ชายเย่ พวกเราขน้ึ ไป ดกู นั กอ่ นเถอะ” “แต…่ …ไฟยงั ซอ่ มไมเ่ สร็จ ลฟิ ตก์ ย็ งั ไมส่ ามารถใชไ้ ดเ้ ลย” ชาย ทเ่ี ฝ้าประตพู ดู เสร็จแลว้ ก็มองไปทข่ี าของเยโ่ มเ่ ซนิ อยา่ งไม่ รตู ้ วั “คณุ ชายเยเ่ กรงวา่ ……” เขาไมก่ ลา้ พดู ประโยคหลังทกุ คนรวู ้ า่ อาการป่ วยทขี่ าของเยโ่ ม่ เซนิ เป็ นจดุ เจ็บปวด พดู ตอ่ หนา้ เขากเ็ หมอื นรนหาทต่ี าย

เยโ่ มเ่ ซนิ เงยหนา้ ขน้ึ เซยี วซกู่ ร็ บี เข็นเขาไปขา้ งหนา้ อยา่ ง รวดเร็ว “ ไมเ่ ป็ นไรผมเป็ นเฮอรค์ วิ ลสิ ผมแบก คณุ ชายเย่ ขนึ้ ไปชนั้ บนเอง!” หลงั จากพดู จบแลว้ เขาก็รบี ละสายตาออกไปอยา่ งรวดเร็ว เขา ยงั ตะโกนอกี วา่ “พวกนายไมต่ อ้ งตามขนึ้ ไปขา้ งบนนะ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ถา้ ทําใหแ้ บก คณุ ชายเยโ่ กรธอาจจะโดนตดั หวั ก็ ได”้ ทกุ คนตวั สนั่ ดว้ ยความกลวั พวกเขาแคอ่ ยากจะขอบคณุ เซยี วซู่ ทเ่ี ข็นเยโ่ มเ่ ซนิ ออกไป ไหนเลยจะกลา้ ตามขนึ้ ไป? ทา้ ยทส่ี ดุ พวกเขาถงึ เพง่ิ สงั เกตเห็นรังสสี งั หารทเ่ี ขม้ ขน้ และดรุ า้ ยออกมา จากรา่ งกายของ เยโ่ มเ่ ซนิ !! ตอนที่ 77 เป็ นหว่ งเธอนดิ หนอ่ ย ทา่ มกลางความมดื ไมร่ วู ้ า่ มันผา่ นไปนานเทา่ ไหรม่ เี สยี งแกร็กๆ ดงั ขน้ึ เหมอื นเสยี งของพวงกญุ แจกระทบกนั เสยี งดงั เป็ น พเิ ศษ ในคนื ทเี่ งยี บสงัดหลงั จากนัน้ ประตกู ็เปิดขน้ึ รา่ งทัง้ สองรา่ งปรากฏในความมดื

“ผชู ้ ว่ ยเสนิ่ ?”เซยี วซมู่ องไปทห่ี อ้ งมดื และหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขนึ้ มาเปิดไฟฉาย หอ้ งสวา่ งขน้ึ มาทนั ที จากนัน้ เยโ่ มเ่ ซนิ ก็เห็นสภาพในหอ้ งอยา่ งชดั เจน รา่ งเล็กขดตวั อยทู่ ม่ี มุ หอ้ ง มอื ทัง้ สองขา้ งกอดหวั เขา่ ของตวั เองเอาไว ้ เธอ ขดตวั เหมอื นลกู บอลเล็กๆ เหมอื นแมวตวั หนง่ึ ทกี่ ําลงั ขดตัว รบิ บน้ิ ทร่ี ัดผมไมร่ วู ้ า่ หลดุ ออกไปตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร่ ทําใหเ้ สน้ ผมดําขลบั ของเธอกระจัดกระจายไปหมด และรว่ งลง อยา่ งไมเ่ ป็ นระเบยี บบนไหล่ ปกคลมุ ลงมาบนใบหนา้ และหขู อง เธอ แตแ่ ปลก เยโ่ มเ่ ซนิ รสู ้ กึ ไดถ้ งึ ความสนิ้ หวังและความเย็นยะ เยอื กแผอ่ อกมาจากเธอ ปรากฏใหเ้ ห็น ตงั้ แตต่ น้ จนจบ เกดิ อะไรขนึ้ ? เยโ่ มเ่ ซนิ ขมวดคว้ิ แน่น น้ําเสยี งไมพ่ อใจ