กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

คาํ พดู ของจงจ่ิงหา้ ววนเวยี นอยทู่ ่ีปลายลิน้ ตอนที่จะพดู ออกมา ก็พบวา่ ดา้ นหลงั ของตวั เองมีมือ ขา้ งหน่ึงออกแรงดึงเขาไว้ เขาหนั หนา้ ไปเห็นหลินล่ยุ ซีวงิ่ เขา้ มาเมื่อไหร่ไมร่ ู้ ดึงชายเส้ือเขาไว“้ พอ่ คะกินขา้ วแลว้ หนูจะ ปอกไข่ใหพ้ อ่ ” หลินซินเหยยี นหวั เราะลบู หวั ลกู สาว“เสี่ยวล่ยุ เด็กดี”เธอเงยหนา้ มองจงจ่ิงหา้ ว“ง้นั เส่ียวลยุ่ ก็ รบกวนคุณดูแลละกนั ” “พอ่ พอ่ รีบมาดูหนูปอกไขใ่ หพ้ อ่ ……”หลินลุ่ยซีดึงจงจิ่งหา้ วไปท่ีโตะ๊ อาหาร เหมือนกบั ที่ตอน เชา้ ดึงหลินซินเหยยี นกลบั ไปที่หอ้ ง หลินซินเหยยี นเดินไปตรงหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิง พดู วา่ “ไปเถอะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ เดินนาํ ทางดา้ นหนา้ เพราะวา่ ไม่ไกล พวกเขาเลยไมไ่ ดข้ บั รถ เกาหยวนท่ีอยขู่ า้ งไป๋ ยน่ิ หนิงกไ็ มไ่ ดต้ ามไป “เมื่อก๊ีคุณไม่ไดโ้ กรธใช่ไหม？”ออกจากโรงแรม ไป๋ ยนิ่ หนิงกพ็ ดู หลินซินเหยยี นหวั เราะ“ท่ีจริงเป็ นฉนั ที่จะเล้ียงคุณกินขา้ วเอง ฉนั ลืมไป ก็น่าจะเป็ นฉนั ท่ีรู้สึก เสียใจ” “ผมหมายถึงวา่ ท่ีเรียกคุณออกมา สองตอ่ สองกบั คุณ” หลินซินเหยยี นแปลกใจจริงๆท่ีเขาดึงดนั เรียกเธอออกมาขนาดน้นั “ท่ีจริงผมมีเรื่องจะขอร้องคุณ พดู ขา้ งในไมด่ ีเท่าไหร่ กเ็ ลยเรียกคุณออกมา”ไป๋ ยน่ิ หนิงสารภาพ ออกไป นี่กเ็ พราะวา่ ทาํ ไมเขาโทรหาหลินซินเหยยี น ต้งั เชา้ ขนาดน้นั และยงั พดู เร่ืองเล้ียงขา้ ว จุดประสงคก์ ็คือจะเรียกเธอออกมา

“ถา้ หากเป็ นเรื่องท่ีฉนั สามารถทาํ ได”้ หลินซินเหยยี นจริงใจสุดๆ ไม่วา่ อยา่ งไร เขาก็เคยช่วยเธอ ไว้ พระคุณน้ีถึงบอกวา่ คร้ังที่แลว้ จงจ่ิงหา้ วบงั คบั คืนไปแลว้ เธอก็ยงั จาํ ไดเ้ สมอ รู้จกั กนั แลว้ ก็ ถือวา่ เป็ นเพ่ือนกนั และไป๋ ยน่ิ หนิงกไ็ ม่เคยทาํ ร้ายเธอ “มีคุณพดู แบบน้ี ผมกโ็ ลง่ อก”ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ“ถึงแลว้ เน่ียดา้ นหนา้ ” “คุณไมไ่ ดบ้ อกเหรอวา่ มีอะไรจะพดู ？”หลินซินเหยยี นเร่ิมไมเ่ ขา้ ใจ “ถึงแมเ้ ร่ืองจะสาํ คญั แต่กินขา้ วสาํ คญั กวา่ ผมปล่อยใหท้ อ้ งคุณหิวไมไ่ ด”้ ไป๋ ยน่ิ หนิงน่าจะเป็ นลูกคา้ ประจาํ ที่นี่ เขาไปถึงหนา้ ร้าน ก็มีคนมาเปิ ดประตู และไม่ตอ้ งใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงพดู ก็พาพวกเขาไปที่หอ้ งส่วนตวั และเสิร์ฟอาหารเชา้ อนั ข้ึนช่ือของร้าน หน่ึงในน้นั ก็มี ฮะเก๋าท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ถึงดว้ ย ไป๋ ยน่ิ หนิงคีบอนั หน่ึงมาวางไวใ้ นจานของหลินซินเหยยี น“ชิมดู” หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ ลง ที่เรียกวา่ ฮะเก๋า น่าจะเพราะวา่ แป้ งใส มีความเหมือนกบั คริสทลั ขา้ ง ในเป็ นไสก้ อ้ นหน่ึง เขาหนีบข้ึนมาใส่ปาก ไป๋ ยนิ่ หนิงกเ็ ตือนวา่ “กดั ไปเลยคาํ หน่ึง ดา้ นในมีน้าํ ซุป ไม่ง้นั จะแตกออกได”้ หลินซินเหยยี นเอาท้งั ซาลาเปายดั เขา้ ปาก ใหญ่กวา่ เส่ียวหลงเปาทว่ั ไปเลก็ นอ้ ย ไสน้ ้าํ ซุปกบั แป้ งเตม็ ท้งั ปากของเธอ กระจายรสชาติอาหารทะเลไปคลงุ้ ทวั่ ไมเ่ ลี่ยน กลบั ทาํ ใหค้ นรู้สึกพอใจ คาํ หน่ึงก็สามารถกินของอร่อยไดข้ นาดน้ี เธอปิ ดปากไว้ รู้วา่ ตวั เองกินตอ้ งน่าเกลียดแน่ ไป๋ ยน่ิ หนิงยนื่ ทิชชูใหเ้ ธอ“อนั น้ีตอ้ งกินแบบน้ี ถึงจะอร่อย” หลินซินเหยยี นรับไป เธอกลืนอาหารในปาก ตกั โจ๊กมาคาํ หน่ึง กค็ ือโจก๊ ขาว ตอนท่ีกินกไ็ ม่ได้ รสชาติพเิ ศษอะไร แตต่ อนกลืนลงไปน้นั ทิ้งกลิ่นหอมของกระดูกบางๆไวใ้ นปาก

“โจ๊กน้ี เรียกวา่ โจก๊ กระดูกหมู เอาเน้ือแลอ่ อกจากกระดูก แลว้ ตม้ กระดูก เมด็ ขา้ วลา้ งสะอาด แลว้ กใ็ ส่ในโถเซรามิก เทซุปลงไป ตุ๋นไปหน่ึงชวั่ โมง ดูเหมือนโจก๊ ขาวทวั่ ๆไปไม่ตา่ งอะไรกนั แต่คุณคา่ และรสชาติ นาํ โจก๊ ธรรมดาเยอะเลย” หลินซินเหยยี นมองไป๋ ยนิ่ หนิง เหมือนพบโลกใหม“่ คุณศึกษาเรื่องอาหารการกินดว้ ยเหรอ？” ไป๋ ยน่ิ หนิงดื่มน้าํ ไปหน่ึงคาํ สายตาเขาจอ้ งไปที่น้าํ ที่แกวง่ นิดๆในแกว้ สกั พกั เขาค่อยๆลืมตา ข้ึนมา“ไม่ถือวา่ ศึกษา ถา้ ผมบอกวา่ ผมทาํ การบา้ นชวั่ ขา้ มคืนเพือ่ คุณ คุณเชื่อไหม？” หลินซินเหยยี นฉนั กาํ ลงั กลืนโจ๊กอยู่ เพราะคาํ พดู ของไป๋ ยนิ่ หนิง ก็ไมร่ ู้วา่ จะคาย หรือกลืนไป ชว่ั ขณะหน่ึง ติดอยทู่ ี่คอไม่กลืนและคายออก พอหายใจกส็ าํ ลกั แคก่ แคก่ — ไป๋ ยน่ิ หนิงเทน้าํ ใหเ้ ธอ“กินน้าํ หน่อยเดี๋ยวกด็ ีข้ึน” หลินซินเหยยี นรับแกว้ น้าํ มากรอกใส่ปาก แลว้ จึงเอาโจ๊กในปากกลืนลงไปได้ เธอวางแกว้ น้าํ ลง หยบิ ทิชชูเช็ดปาก“ประธานไป๋ เร่ืองตลกน้ีไมต่ ลกเลย” หลินซินเหยยี นทาํ เป็ นไม่เขา้ ใจ ในคาํ พดู เขามีนยั แฝง คิดแค่วา่ เขาลอ้ เล่น ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ“คุณกถ็ ือวา่ ลอ้ เลน่ ละกนั ” ตอนท่ีกินขา้ วไปพอประมาณแลว้ หลินซินเหยยี นจึงพดู “พดู มาเถอะ เร่ืองอะไรที่ฉนั พอจะช่วย ได？้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงคิดเลก็ นอ้ ย“เกี่ยวกบั เรื่องกลนั่ แกลง้ วนั น้นั ” หลินซินเหยยี นต้งั สติ คิดในใจวา่ เขาก็หาเบาะแสเจอแลว้ ？ เร็วขนาดน้ีเลย？

“ประธานจงสงสยั เพอื่ นผมคนหน่ึง”ตอนที่พดู ถึงเหยาชิงชิง สีหนา้ เขาท่ีมกั มีรอยยมิ้ กค็ ่อยๆจาง ลงหายไป เหยาชิงชิงช่ือน้ี ไม่ใช่แค่คนๆหน่ึง แตใ่ นความทรงจาํ เขา เป็ นความทรงจาํ ที่เก่ียวกบั ตอนท่ีอยู่ สถานรับเล้ียงเดก็ กาํ พร้า และก็เหมือนครอบครัวของเขา เขาเป็ นเดก็ กาํ พร้า เหยาชิงชิงกด็ ว้ ย ต้งั แต่เดก็ จนโตกโ็ ตมาจากสถานรับเล้ียงเดก็ กาํ พร้า นี่กค็ ือเหตุผลท่ีวา่ ทาํ ไมตอนที่แน่ใจวา่ เหยา ชิงชิงคือเพื่อนในวยั เด็กของตวั เอง ถึงไดช้ ่วยเธอ “ต้งั แต่เด็กเธอกข็ ้ีขลาด จิตใจดี จาํ ไดว้ า่ คร้ังหน่ึง เด็กๆท่ีกาํ พร้าเหมือนพวกเรา จบั ลกู หมาตวั หน่ึงได้ พวกเขาจะเอาไปยา่ งแลว้ กิน”เขาเห็นท่าทางตะลึงของหลินซินเหยยี นอยา่ งชดั เจน จึง หวั เราะ“รู้สึกช็อกใช่ไหม？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ อยา่ งจริงใจ “คา่ ใชจ้ ่ายประจาํ วนั ของสถานเล้ียงเด็กกาํ พร้า ข้ึนอยกู่ บั เงินบริจาค และเงินทุนของรัฐบาล แต่ วา่ ใหถ้ ึงเด็กกาํ พร้าพวกน้นั จริงๆ น้นั เท่าไหร่กนั เชียว？”พดู ถึงพวกน้ีน้าํ เสียงของเขากเ็ สียดสี สุดๆ“หลายๆคร้ัง พวกเรากินอ่ิมไดก้ ็ไมผ่ ิดแลว้ อยา่ วา่ แตก่ ินเน้ือเลย ท้งั ปี ก็ยากที่จะเห็นน้าํ มนั เน้ือก็ยง่ิ ไม่มีเลย” “เด็กกาํ พร้าพวกน้นั แก่กวา่ ผมกบั เธอ กลา้ คิด และก็ทาํ บอกวา่ เน้ือลกู หมาไปยา่ งกิน มีคุณคา่ ทางโภชนาการและหอมมาก พอเธอเห็น ก็ปลอ่ ยลูกหมาตวั น้นั พวกเราออกไปไหนไมไ่ ดจ้ าก สถานเล้ียงเด็กกาํ พร้า ลูกหมาวงิ่ หนีไปแลว้ จบั คืนมาไม่ได้ เด็กกาํ พร้าพวกน้นั รู้วา่ เธอปล่อยไป ก็ลอ้ มรอบเธอและทุบตี ผมเลยไปเรียกผอู้ าํ นวยการมาช่วยเธอ จากน้นั เธอนอนอยบู่ นเตียงลงมา ไม่ไดอ้ าทิตยห์ น่ึง เสียใจม้ยั เธอตอบวา่ ไม่ คุณวา่ เธอท่ีเป็ นผหู้ ญิงจิตใจดีแบบน้ี จะทาํ เร่ืองท่ีให้ คนขวญั เสียได？้ ” หลินซินเหยยี นไมร่ ู้ เธอไม่กลา้ ตดั สิน บางทีคนอาจจะเปลี่ยนไปก็ไดม้ ้งั ？

“……ง้นั คุณเขา้ ใจเธอในตอนน้ีไหม？”หลินซินเหยยี นถาม ตอนท่ี 248 หาความทุกข์ใส่ตวั เอง ไป๋ ยน่ิ หนิงส่ายหนา้ “เขา้ ใจเธอไมด่ ีนกั หรอก แตไ่ หนแต่ไรมาเธอก็ไมพ่ ดู เร่ืองของเธอกบั ผม แค่ เคยพดู ส้นั ๆวา่ พอ่ เล้ียงแมเ่ ล้ียงของเธอไมด่ ีต่อเธอเท่าไหร่” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองพระอาทิตยข์ ้ึนอยนู่ อกหนา้ ตา่ ง พดู อยา่ งกงั วลวา่ “มีเยอะแค่ไหนเชียวที่เดก็ กาํ พร้าถูกคนดีๆรับเล้ียงน่ะ？” เขาโชคดี ถกู ไป๋ หงเฟยผชู้ ายที่เคยแต่งงานรับเล้ียงไป ถึงแมเ้ ขาไมไ่ ดเ้ อาใจใส่อยา่ งละเอียดเท่า คนเป็ นแม่ แตว่ า่ ปฏิบตั ิตอ่ เขาดว้ ยความรักท่ีพอ่ มีตอ่ ลกู ชาย “ดงั น้นั วนั น้ีที่คุณเรียกฉนั มา คืออยากบอกฉนั วา่ เรื่องน้นั ไมใ่ ช่เธอทาํ เหรอ？”หลินซินเห ยยี นลองถามดู “ใช่”ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ยอมที่จะเช่ือวา่ เหยาชิงชิงยงั เป็ นผหู้ ญิงใสซ่ือบริสุทธ์ิคนน้นั อีกอยา่ ง จงจิ่งหา้ วกแ็ ค่เดา เรื่องร้านเส้ือผา้ ไม่เพยี งพอท่ีจะทาํ ใหเ้ ธอทาํ เรื่องแบบน้ี “วนั น้ีเรียกคุณออกมา ก็แค่อยากใหเ้ ธอพดู ตอ่ หนา้ คุณใหช้ ดั เจน” หลินซินเหยยี นมองเขา เขาหมายความวา่ อะไร？ คือจะใหเ้ หยาชิงชิงเจอกบั เธอเหรอ？ ไม่ใช่เธอที่ใจแขง็ หรือวา่ ไมย่ อมปลอ่ ยเธอ หลงั จากท่ีเห็นคลิปน้นั เธอก็ไม่รู้วา่ เหยาชิงชิงเป็ น คนแบบไหนกนั แน่

ถา้ หากเธอไมเ่ คยดูคลิปน้นั เธอจะตอ้ งเช่ือคาํ พดู ของไป๋ ยนิ่ หนิงแน่ แคต่ อนน้ี ในใจของเธอมี หลายอยา่ งท่ีไมเ่ ขา้ ใจ จงจ่ิงหา้ วไมใ่ ช่เดก็ สามขวบ ไมเ่ ดามวั่ ๆ มกั จะมีทฤษฎีเสมอ เขาถึงพดู แบบน้ี อีกอยา่ งผลลพั ธ์จากการหา เธอมีเร่ืองปิ ดบงั ไป๋ ยนิ่ หนิงจริงๆ “ที่จริงแลว้ ……” หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะพดู กบั เขาเร่ืองที่เธอเจอ สุดทา้ ยตอนน้ี จู่ๆประตูหอ้ งส่วนตวั ก็ถกู เปิ ด ออก เหยาชิงชิงยนื อยหู่ นา้ ประตู เธออายเลก็ นอ้ ย ละสายตาลง“ไมไ่ ดร้ บกวนพวกคุณใช่ไหม” หลินซินเหยยี นเอาเร่ืองท่ีอยากจะพดู กลืนกลบั ไป ฉีกยมิ้ ออกมา“ไม่รบกวน” ไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ธอเขา้ มานงั่ “คุณหลินไม่ใช่คนท่ีคิดเลก็ คิดนอ้ ย อยา่ อึดอดั ขนาดน้นั ” หลินซินเหยยี นมองไป๋ ยน่ิ หนิงแวบหน่ึง ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา “ท่ีจริงใหค้ ุณมา ผมอยากถามคุณเร่ืองหน่ึง สองสามวนั น้ี คุณไดไ้ ปโรงแรมไหม”ไป๋ ยน่ิ หนิง ถามไปตรงๆ และยงั ตรงไปตรงมา มือเหยาชิงชิงท่ีวางไวบ้ นโตะ๊ กาํ แน่น เธอคิดไมถ่ ึงวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ธอมา ก็เพือ่ สืบเร่ืองน้ีให้ หลินซินเหยยี น และยงั สงสยั เธอดว้ ย เธอเงยหนา้ มองหลินซินเหยยี น“คุณเกิดเร่ืองอะไรข้ึน แลว้ คิดวา่ ฉนั ทาํ ใช่ไหม？” “ไมใ่ ช่……” “ไมม่ ีใครสงสยั คุณ วนั น้ีเรียกคุณมา เพราะอยากพดู ใหช้ ดั เจนจะไดไ้ มเ่ ขา้ ใจผดิ ”ไป๋ ยน่ิ หนิง อธิบายแทนหลินซินเหยยี น

คิดไมถ่ ึงวา่ ในสายตาของเหยาชิงชิง ไป๋ ยนิ่ หนิงกาํ ลงั ปกป้ องการแสดงออกมาของหลินซินเห ยยี น อารมณ์แปลกๆแวบผา่ นสายตาของเธออยา่ งรวดเร็ว เธอส่ายหนา้ “ฉนั ไมไ่ ดไ้ ป” เร่ืองร้านเส้ือผา้ ตอนน้นั เธอจงใจจะปิ ดลง ถึงไมใ่ ช่บงั เอิญเจอหลินซินเหยยี นเขา้ ไปพอดี เธอก็ คิดจะปิ ดร้านเส้ือผา้ อยแู่ ลว้ ก็แคห่ าเหตุผลที่เหมาะสมมาตลอดไม่ได้ และกล็ ากไปตลอด ที่เธอถกู รับเล้ียงเพราะวา่ คนน้นั ไมอ่ าจมีลูกได้ ก็เลยไปรับเล้ียงเธอ ตอนแรกก็ดีต่อเธอ แตห่ น่ึง ปี ถดั มา ภรรยาท่ีเดิมทีไมอ่ าจทอ้ งได้ ก็ต้งั ทอ้ ง ต้งั แตน่ ้นั ท่าทีท่ีมีตอ่ เธอกเ็ ริ่มไมด่ ี ตอ่ มา ก็คลอด ลูกชายมาคนหน่ึง ก็ยง่ิ ไม่ดีตอ่ เธอมากข้ึน ผชู้ ายคนน้ีก็คือชายท่ีสวมแจ็คเก็ตหนงั จะเอาเงินกบั เธอ ถกู คนในบา้ นตามใจจนเสียคน ยงั ไมบ่ รรลุนิติภาวะกไ็ ม่เรียน วนั ๆเอาแต่เสเพลกบั กล่มุ อนั ธพาลขา้ งถนน และยงั ขอเอาเงินกบั เหยาชิงชิงอยบู่ ่อยๆ ต้งั แตร่ ู้จกั กบั ไป๋ ยน่ิ หนิงโดยบงั เอิญ เหยาชิงชิงก็มีโอกาสเปิ ดร้านเส้ือผา้ เดิมทีแคอ่ ยากใหต้ วั เอง มีชีวติ ที่ดีข้ึน แคค่ ิดไม่ถึงวา่ พอเปิ ดร้านเส้ือผา้ แลว้ คนท่ีเรียกวา่ นอ้ งชายน้นั ก็เอาเงินกบั เธอ หนกั มากข้ึน ไม่ใช่แคไ่ มท่ าํ ใหช้ ีวติ ของตวั เองดีข้ึนมา แต่ยงั กลายเป็ นบ่อเงินบ่อทองของนอ้ งชายอีก เธอถกู รังควานจนราํ คาญ แลว้ เจอนอ้ งสาวฝ่ ายแมห่ างานพอดี เธอกค็ ืนพระคุณน้ีไป ใหน้ อ้ งสาว ฝ่ ายแม่ดูร้าน พอนอ้ งชายหาเธอไมเ่ จอ กเ็ ลยเอาเงินไม่สะดวกข้ึน ท่ีทาํ ใหเ้ ธอเสียใจก็คือ ถูกนอ้ งสาวฝ่ ายแมร่ ู้วา่ เธอรู้จกั กบั ไป๋ ยน่ิ หนิง เธอกลวั ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้การมีอยขู่ องนอ้ งชาย และกก็ ลวั นอ้ งสาวฝ่ ายแมจ่ ะพดู เรื่องของเธอตอ่ หนา้ ไป๋ ยน่ิ หนิง

ดงั น้นั จึงใชป้ ระโยชน์จากเร่ืองราวในวนั น้นั ปิ ดร้านเส้ือผา้ ซะ แบบน้ีกจ็ ะกนั ไม่ใหไ้ ป๋ ยนิ่ หนิงรู้ความลบั ท่ีผา่ นมาของเธอ เธอรู้สึกรักไป๋ ยน่ิ หนิง วนั น้นั เธอเห็นไป๋ ยน่ิ หนิงโกรธเน่ืองจากหลินซินเหยยี น เธอท้งั ริษยา และอิจฉา ท้งั ท่ีหลินซินเหยยี นมีสามีมีลกู แลว้ ทาํ ไมไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ตอ้ งดีตอ่ เธออีก？ อยา่ งเช่นเม่ือครู่ กย็ งั จะแกต้ วั ใหเ้ ธอ เธอกาํ มือไวแ้ น่น เสน้ เลือดหลงั มือที่บอบบางก็ปูดข้ึนมา ไป๋ ยน่ิ หนิงถอนหายใจอยา่ งงุนงง เขาไมค่ ิดวา่ เพือ่ นเลน่ ในวยั เด็กของตวั เอง จะเปล่ียนเป็ นคนที่ เขาไมร่ ู้จกั เห็นไดช้ ดั วา่ เหยาชิงชิงกาํ ลงั โกหก จงจิ่งหา้ วเคยสืบมาวา่ ช่วงน้นั ที่เธอออกไปจากไป๋ เฉิง เหยา ชิงชิงเคยปรากฏตวั ท่ีโรงแรมบ่อยๆ เธอกม้ หนา้ คนโจ๊กที่กินไม่หมดในชาม ไมไ่ ดเ้ ปิ ดโปงเหยาชิงชิง แตห่ วั เราะพดู ไปวา่ “ท่ีจริงก็ ไมใ่ ช่เร่ืองใหญอ่ ะไร น่าจะเป็ นแค่ความเขา้ ใจผดิ ลูกของฉนั ยงั รอฉนั อยู่ ฉนั กลบั ก่อนนะคะ” หลินซินเหยยี นเรียกพนกั งานเสิร์ฟมา“เก็บเงินดว้ ยคะ่ ” เธอเอากระเป๋ าเงินออกมาจากกระเป๋ า ตอนกาํ ลงั จะจ่ายเงิน พนกั งานเสิร์ฟมองไปที่ไป๋ ยนิ่ หนิง อยา่ งลาํ บากใจ“ประธานไป๋ เออ่ ……” ไป๋ ยน่ิ หนิงผิดกระเป๋ าเงินในมือเธอ“ม้ือน้ีผมเล้ียงคุณ” หลินซินเหยยี นยงั คงยนื กราน“กค็ ุยกนั แลว้ นี่ ฉนั จะเล้ียงคุณ จะใหค้ ุณจ่ายเงินไดไ้ ง” “ในถ่ินของผม ผมรับเงินของคุณคงไม่ดีหรอก”ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ

หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนทนั ที มองเขา แลว้ ก็มองพนกั งานเสิร์ฟที่เพิง่ เรียกเขาวา่ ประธานไป๋ ตระหนกั ไดท้ นั ทีวา่ ท่ีแทน้ ี่คือร้านที่เขาเปิ ด “ถา้ มีโอกาส คุณไปที่เมืองB ฉนั จะเล้ียงคุณ” “ตอ้ งมีโอกาสแน่”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู อยา่ งมน่ั ใจ ยงั ไงตอนน้ีเขากบั จงจิ่งหา้ วกม็ ีความร่วมมือกนั จะตอ้ งมีโอกาสไปที่เมืองB หลินซินเหยยี นยนื ข้ึนมา“ขอบคุณการเล้ียงตอ้ นรับของประธานไป๋ วนั น้ี ฉนั ยงั มีธุระ ฉนั กลบั ก่อนนะคะ” “ผมไปส่งคุณ”ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ เหยาชิงชิงเห็นไป๋ ยนิ่ หนิงจะตามหลินซินเหยยี นไป รีบยนื ข้ึนมา“ยน่ิ หนิง ขาของคุณไมส่ ะดวก ฉนั ส่งคุณหลินแทนคุณละกนั ” “ไม่ตอ้ ง คุณกลบั ไปเถอะ”ไป๋ ยน่ิ หนิงโบกมือ ไม่รับน้าํ ใจของเธอ “วนั น้ีเชา้ ผมโทรหาคุณ ไมใ่ ช่คุณรับ”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ถึงเร่ืองเม่ือเชา้ ก่อนเอง เหมือนวา่ หลินซินเหยยี นจะจาํ ไดว้ า่ ตอนที่นอนสะลึมสะลือ ก็ไดย้ นิ จงจ่ิงหา้ วรับสาย พดู วา่ 10086อะไรโทรมา หรือวา่ ไมใ่ ช่ 10086 แตเ่ ป็ นไป๋ ยน่ิ หนิง？ “เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย ตอนเชา้ เลยตื่นไมไ่ หว”หลินซินเหยยี นอธิบาย ไม่อธิบายก็คงดี หลินซินเหยยี นอธิบายแบบน้ี ไป๋ ยนิ่ หนิงกย็ ง่ิ หดหู่ เม่ือคืนทาํ อะไรไป ถึงนอนดึกขนาดน้นั ？ ตอนดึกระหวา่ งสามีภรรยาจะทาํ เร่ืองอะไรกนั ได？้ ไป๋ ยน่ิ หนิงยมิ้ อยา่ งขมข่ืน“เหอ้ ผมคือคนท่ีหาความทุกขใ์ ส่ตวั เอง” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดต้ ระหนกั วา่ คาํ พดู ของตวั เองจะทาํ ใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงเขา้ ใจผดิ ไดแ้ ต่ยมิ้ บางๆ

เหยาชิงชิงยนื อยใู่ นหอ้ งส่วนตวั มองไป๋ ยน่ิ หนิงกบั หลินซินเหยยี น เธอไม่เคยเห็นไป๋ ยน่ิ หนิงดูตกต่าํ ขนาดน้ีเม่ืออยตู่ อ่ หนา้ ผหู้ ญิง และยงั เป็ นผหู้ ญิงท่ีแต่งงาน และ เคยมีลกู แลว้ ดว้ ย เธอจะคู่ควรกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงไดอ้ ยา่ งไร？ เธอกาํ มือไวข้ า้ งกายแน่น รู้สึกเคียดแคน้ ในใจ คิดวา่ หลินซินเหยยี นแพศยา มีสามี มีลูกแลว้ ยงั จะออ่ ยไป๋ ยน่ิ หนิงอีก ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั มาหาเธอเพราะเร่ืองตกุ๊ ตาอีก！ หาความยตุ ิธรรมเพือ่ ผหู้ ญิงคนน้ีเหรอ？ เหยาชิงชิงสน่ั ไปท้งั ตวั เพราะวา่ โกรธมาก อากาศวนั น้ีไม่เลว พระอาทิตยอ์ บอนุ่ มาก แสดงสีเหลืองสาดไปทวั่ ถนน หลินซินเหยยี นกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเดินเล่นริมถนนโดยไมพ่ ดู อะไร ในใจหลินซินเหยยี นยงั มีอยเู่ รื่องหน่ึง เธอไม่รู้วา่ ตอ้ งพดู เรื่องของเหยาชิงชิงกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงไหม “คิดอะไรอย？ู่ ”ไป๋ ยน่ิ หนิงมองออกวา่ เหมือนหลินซินเหยยี นจะมีเรื่องในใจ “ไม่ไดค้ ิดอะไร”หลินซินเหยยี นยงั คิดไม่ออกวา่ จะพดู อยา่ งไรดีกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง เอ่ยปากอยา่ งไร ？ เห็นไดช้ ดั วา่ เขายงั ทะนุถนอมความรู้สึกส่วนน้นั ของเมื่อก่อนในสถานเล้ียงเดก็ กาํ พร้า สาํ หรับพวกเขาแลว้ เพื่อนเล่นในวยั เดก็ ที่สถานเล้ียงเดก็ กาํ พร้า กค็ ือครอบครัว ไป๋ ยน่ิ หนิงเชื่อวา่ เหยาชิงชิงไมผ่ ิด เธอกเ็ ขา้ ใจ ก็แค…่ …

เธอสูดหายใจเขา้ ลึกๆ “สาํ หรับเรื่องของเหยาชิงชิง ฉนั วา่ คุณน่าจะเขา้ ใจมากข้ึนหน่อย”หลินซินเหยยี นตดั สินใจบอก เขา ไป๋ ยน่ิ หนิงคิดไมถ่ ึงวา่ เธอจะพดู ถึงเหยาชิงชิง หลินซินเหยยี นไม่ใช่คนแบบน้นั ท่ีข้ีเมา้ ทเ์ ร่ือง ของคนอื่น “คุณรู้อะไรใช่ไหม？” ตอนท่ี 249 1ท้อง หลินซินเหยยี นมองพระอาทิตยท์ ี่สดใส เป็ นอีกวนั ที่สวยงาม เธอไมค่ วรคิดถึงคนในแง่ไมด่ ี ขนาดน้นั บางทีเธออาจจะมีปมท่ีถูกเหอรุ่ยเจ๋อทาํ ร้าย เธอจึงมองโลกในแง่ร้ายมากขนาดน้ี “ไมม่ ีอะไร ฉนั แค่พดู ไปง้นั ๆ ฉนั ถึงแลว้ ”หลินซินเหยยี นช้ีไปที่โรงแรมที่อยไู่ ม่ไกล หยดุ ฝี เทา้ ลง“คุณละ่ ？” ไป๋ ยน่ิ หนิงหอบ“ผมคิดวา่ คุณจะเชิญผมเขา้ ไปซะอีก” “นนั่ คือถ่ินของคุณ คุณอยากเขา้ ไปกเ็ ขา้ ไปสิ ถึงแมค้ ุณไม่อยบู่ า้ น มาพกั ท่ีโรงแรม ฉนั วา่ ฉนั ก็ ไมม่ ีอาํ นาจไปกา้ วก่าย”หลินซินเหยยี นสองมือผายออก นี่ไมใ่ ช่ถิ่นของเธอ เธอไม่มีสิทธ์ิพดู ไป๋ ยน่ิ หนิงกะพริบตา คิดวา่ เป็ นขอ้ เสนอท่ีดี “ทาํ ไมผมคิดไมถ่ ึงนะ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงเกาคิ้ว“ผมตดั สินใจแลว้ วนั น้ีจะพกั ผอ่ นที่โรงแรม” หลินซินเหยยี น“……” คนน้ีประสาทหรือเปล่า มีบา้ นแต่ไม่กลบั ไปพกั โรงแรม？

ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่อธิบาย เขาจงใจทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วไม่มีความสุข ใครใหจ้ งจิ่งหา้ ววางสายเขาตอนเชา้ แลว้ ยงั บอกวา่ เขาคือ 10086ล่ะ จงจ่ิงหา้ วยง่ิ ไม่สะดุดตาเขามากข้ึน ไม่ชอบท่ีเขาเขา้ ใกลห้ ลินซินเหยยี น ง้นั เขาจึงทาํ แบบน้ี ทาํ ใหเ้ ขาหนกั ใจหน่อยกด็ ี เร่ืองของคนอ่ืน หลินซินเหยยี นไมต่ ดั สินดว้ ย “ฉนั เขา้ ไปก่อน” “โอเค” หลินซินเหยยี นเดินไปก่อน กลบั ไปที่หอ้ งอาหารของโรงแรม คนกแ็ ยกยา้ ยกนั แลว้ เธอเลยได้ แต่ข้ึนไปขา้ งบน ในลิฟตม์ ีบอด้ีการ์ดเฝ้ าอยู่ ช้นั น้ีไมม่ ีใครข้ึนมาไดม้ วั่ ๆ พอเกิดเรื่องตกุ๊ ตา แมแ้ ต่พนกั งานเสิร์ฟท่ีรู้จกั กไ็ ม่ใหข้ ้ึนมา พอเห็นหลินซินเหยยี น บอด้ีการ์ดก็พยกั หนา้ อยา่ ง เคารพ หลินซินเหยยี นไม่ใช่คนท่ีชอบเตะ๊ ท่า ยมิ้ ใหพ้ วกเขา ช้นั น้ีไมม่ ีคนนอก หอ้ งของฉินยาไม่ไดป้ ิ ด หลินซินเหยยี นเห็นฉินยาพาหลินล่ยุ ซีวาดรูปในหอ้ ง เด็กสาวยากมากที่จะเงียบขนาดน้ี เธอไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปรบกวน หลินซีเฉินนอนลงบนเตียงแกค้ าํ ถาม ยากๆของเขา ไม่ตอ้ งใหค้ นอ่ืนเป็ นห่วงเขาเลย ฉินยาพบหลินซินเหยยี นที่ยนื อยหู่ นา้ ประตู จึงแตะไหล่เลก็ ๆของหลินลุย่ ซ“ี นา้ จะไปเทน้าํ หนู วาดรูปไปก่อนนะ” “อือ”หลินลุย่ ซีไมเ่ งยข้ึนแมต้ แหนา้ ตอนน้ีกาํ ลงั สนใจอยู่ ฉินยาเดินไปหนา้ ประต“ู กลบั มาแลว้ ？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “คนไปไหนกนั หมดแลว้ ？”

“ในหอ้ งของพเี่ สิ่นบอกวา่ รอคุณกลบั มา เรียกคุณใหไ้ ป” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ แลว้ หวั เราะ“รบกวนคุณดูแลเสี่ยวลุย่ แทนฉนั ดว้ ย” “พวกเราเป็ นอะไรกนั อยา่ มาเกรงใจกบั ฉนั ”ฉินยาปิ ดประตหู วั เราะ“คุณไปเถอะ” “อือ” หลินซินเหยยี นหนั กลบั เดินไปหนา้ ประตูหอ้ งของเสิ่นเผยซวน ยกมือข้ึนเคาะประตู แป๊ บเดียว ประตกู ็เปิ ดออกมาจากดา้ นใน เป็ นซูจา้ นท่ีเปิ ดประตู คร้ังน้ีไม่ไดช้ ่างพดู แลว้ แต่ทกั ทายเธอ อยา่ งจริงจงั มาก“พ่สี ะใภ”้ หลินซินเหยยี นกลบั ไมค่ อ่ ยชินกบั ความจริงจงั ของเขา น่ีเกิดเรื่องอะไรข้ึน ทาํ ใหเ้ ขาคนท่ีตอนไม่ทาํ งาน จะตามใจตวั เอง แลว้ จู่ๆก็จริงจงั ข้ึนมา？ ซูจา้ นไมพ่ ดู อะไร แตห่ นั ขา้ งใหเ้ ธอเขา้ มา หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา ในหอ้ ง ผา้ มา่ นรูดไวอ้ ยู่ มีแสงอาทิตยส์ ่องเขา้ มา สวา่ งมาก จงจิ่งหา้ ว นงั่ อยบู่ นโซฟา ร่างผอมบางทาํ ท่าเอนพงิ ไปท่ีโซฟา ไม่พดู อะไร เสิ่นเผยซวนยนื อยตู่ รงหนา้ ต่าง บรรยากาศอึมครึมหน่อยๆ หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา นง่ั ขา้ งกายจงจ่ิงหา้ ว ถามไปก่อนวา่ “ทุกคนเป็ นอะไรไป？จริงจงั กนั ขนาดน้ี？” จงจ่ิงหา้ วค่อยๆหนั หนา้ มา มองเธอ เอาแตม่ อง ยงั คงไม่พดู อะไร หลินซินเหยยี นคลอ้ งเขาของเขาก่อน เธอไม่ชอบท่าทางท่ีจงจ่ิงหา้ วเงียบ มกั จะรู้สึกวา่ มีเร่ืองไม่ ดีเกิดข้ึน สกั พกั หน่ึง จงจิ่งหา้ วจึงเริ่มพดู อยา่ งนิ่งๆ“ออกไปกินอะไรมา？”

หลินซินเหยยี นหายใจอึดอดั นี่กาํ ลงั โกรธที่เธอไปกินขา้ วกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเหรอ？ คนน้ีน่ี ไมไ่ ดใ้ จแคบธรรมดาจริงๆ กแ็ คก่ ินขา้ วมือหน่ึงไหม？ ในใจคิดถึงตรงน้ี กลบั ไมก่ ลา้ พดู ออกมาจริงๆ “ก็ซาลาเปา โจ๊ก”หลินซินเหยยี นไมก่ ลา้ พดู มาก ยง่ิ ไม่กลา้ เอาท่ีไป๋ ยนิ่ หนิงแนะนาํ เล่าใหเ้ ขาฟัง ฟังแลว้ ก็น่าจะโกรธอีก เพื่อหลีกเลี่ยงจงจ่ิงหา้ วไม่ปล่อยเรื่องท่ีเธอกินขา้ วกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง เธอจึงเอาเรื่องที่ทาํ ไมไป๋ ยนิ่ ห นิงถึงมาหาเธอเล่าใหเ้ ขาฟัง“เขาจงใจเรียกฉนั ออกไป ที่จริงอยากพดู กบั ฉนั เร่ืองของเหยาชิงชิง เขาเชื่อมนั่ ในเหยาชิงชิงมาก ไม่เช่ือวา่ เธอคือคนที่แกลง้ ” ฟังจบ จงจิ่งหา้ วก็หวั เราะอยา่ งเยน็ ชา หลินซินเหยยี นไมเ่ คยเห็นเขาหวั เราะเยน็ ชาอยา่ งเยาะเยย้ แบบน้ี ในใจกเ็ ตน้ ตึกตกั “ไมแ่ น่วา่ จะใช่การลอ้ เล่น”เสิ่นเผยซวนที่ยนื ตวั ตรงอยทู่ ่ีหนา้ ตา่ ง พดู ออกไป หลินซินเหยยี นเงยหนา้ มองเขา“คุณหมายความวา่ ไง？” ไมใ่ ช่การลอ้ เลน่ แลว้ เป็ นอะไร？ เสิ่นเผยซวนมองมา“ผมหมายถึง ตกุ๊ ตาแบบน้นั น่าจะเป็ นของจริง” หลินซินเหยยี นยงั ไม่เขา้ ใจ

“คนที่ไปสืบที่บา้ นเหยาชิงชิงกลบั มาแลว้ ”เสิ่นเผยซวนพดู เสียงหม่นลง“ตอนเธอ 16 ปี เคยต้งั ทอ้ ง ทารกน้นั ก็คลอดออกมา ตอ่ มาเสียชีวติ และก็อนาถมากดว้ ย โอนลงไปในบ่อน้าํ ท้งั ท่ีมีชีวติ อย”ู่ ดงั น้นั เธอจึงคิดใชเ้ ร่ืองท่ีทาํ ใหค้ นขนหวั ลกุ มาขม่ ข่หู ลินซินเหยยี น ไม่รู้วา่ เพราะตวั เองก็เป็ นแม่คนหน่ึงหรือเปล่า หลินซินเหยยี นถึงไดร้ ู้สึกเจบ็ ปวด ใครกนั จะ โหดร้ายไดข้ นาดน้ี จบชีวติ เป็ นๆของคนๆหน่ึงได？้ เธอกมุ หนา้ อกไว้ ลมหายใจน้นั ติดขดั อยทู่ ่ีคอ จงจ่ิงหา้ วยานมือไปโอบเธอ“เป็ นอะไรไป？” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ ทนั ใดน้นั ปากก็แหง้ ข้ึนมา คนั คอมาก เธอจึงไอข้ึนมา หลินซินเหยยี น ผลกั เขาออก วงิ่ เขา้ ไปอาเจียนแหง้ ที่หอ้ งน้าํ น่าจะเกิดจากการไอข้ึนมา จงจ่ิงหา้ วตามเขา้ มาตบหลงั ของเธอ ปวดใจสุดๆ น่ีเป็ นอะไรไป หรือวา่ กินของเสียไป？ “ซูจา้ น เทน้าํ มาแกว้ หน่ึงหน่อย” จงจ่ิงหา้ วพดู เสียงดุ ไป๋ ยน่ิ หนิงพาเธอออกไปกินอะไร ถึงทาํ ใหเ้ ธอกลายเป็ นแบบน้？ี ซูจา้ นเทน้าํ เขา้ มา ยนื่ ใหเ้ ธอ จงจ่ิงหา้ วรับน้าํ มา ปิ ดประตหู อ้ งน้าํ ไว้ ถามเธอวา่ “ดีข้ึนยงั ” หลินซินเหยยี นฟบุ ไปที่อา่ งลา้ งมือไมข่ ยบั ผา่ นไปสกั พกั ไม่รู้สึกอยากอาเจียนจึงเงยหนา้ ข้ึน จง จิ่งหา้ วเอาน้าํ ยนื่ ใหเ้ ธอ“บว้ นปากหน่อย” หลินซินเหยยี นรับน้าํ ไปแกว้ หน่ึง กรอกใส่ปาก ลา้ งปากแลว้ บว้ นออกมา รู้สึกสบายข้ึนเยอะ

จงจ่ิงหา้ วยนื่ มือไป เชด็ น้าํ ท่ีมุมปากของเธอ ตอนที่ปลายนิ้วกดลงมา หลินซินเหยยี นก็ตวั แขง็ เลก็ นอ้ ย เธอเงยหนา้ มองเขา ท่าทางออ่ นโยน และระมดั ระวงั จู่ๆในใจกร็ ู้สึกพลุง่ พลา่ น ความรู้สึกที่แมแ้ ต่ตวั เธอเองก็ไม่อาจบรรยายได้ เธอโอบกอดเขาไว้ เอาหวั ซุกไปที่ออ้ มแขนของเขา“เม่ือก๊ีฉนั เสียใจมาก เพราะฉนั คือแม่ ฉนั จินตนาการไดว้ า่ ถา้ ลูกของฉนั ……ฉนั จะเจบ็ แคไ่ หน กลวั แค่ไหน ฉนั ก็เคยประสบทุกข์ ตอน น้นั มีคนโนม้ นา้ วใหฉ้ นั ยอมแพ้ ฉนั คิดวา่ พวกเขามาเกิดในทอ้ งของฉนั ได้ เป็ นโชคชะตาของ พวกเรา ฉนั จะยอมแพง้ ่ายๆไดอ้ ยา่ งไร ฉนั โชคดี ถึงแมว้ า่ ตอนท่ีพวกเขาคลอดออกมา ตวั ไม่ ใหญ่มาก แมก้ ระทงั่ ฃเส่ียวลุ่ยกแ็ ค่สองโลกวา่ ตวั เลก็ ขนาดน้นั ฉนั ไมก่ ลา้ แตะตอ้ งเลย กลวั แค่ แตะตอ้ งจะทาํ ใหแ้ ย่ ดูออ่ นแอมาก แต่วา่ พวกเขาต่างเติบโตมาอยา่ งแขง็ แรง ฉนั คิดวา่ ที่จริงฉนั เจอความสุขแลว้ ” ความรู้สึกของคนน้นั ตรงไปตรงมาเสมอ เจบ็ ปวด มีความสุข และจะเกิดความรู้สึกหลากหลาย ปะปนกนั ไป เพราะคนท่ีคุณแคร์ เช่นจงจิ่งหา้ วในตอนน้ี เขามีความรู้สึกท่ีหลากหลาย ในขณะที่สงสารหลินซินเหยยี น ก็รู้สึก โชคดีไปดว้ ย โชคดีที่คืนน้นั เป็ นเขา โชคดี ท่ีเธอไม่สนใจความปลอดภยั ของตวั เอง คลอดลกู ท้งั สองของเขา มา เขาขอบคุณผหู้ ญิงคนน้ี ท่ีเขา้ มาในโลกของเขา ใหโ้ ลกที่หมองหมน่ ของเขามีสีสนั ข้ึนมา เขาไม่เคยคิดเลยวา่ ตวั เองจะมีวนั หน่ึง ที่เปลี่ยนไปเหมือนไมใ่ ช่ตวั เองเพอ่ื ผหู้ ญิงคนหน่ึง ตอนน้ี กใ็ ช่ เขาอยากกอดเธอ จูบเธอ ชดเชยใหเ้ ธอ เอาของสวยงามทุกอยา่ งบนโลกใบน้ีใหเ้ ธอ แลว้ ก็เอาตวั เองใหเ้ ธอดว้ ย

เขากม้ หนา้ ลงจูบเสน้ ผมของเธอ …… ตอนท่ี 250 ผมอยากให้คณุ มคี วามสุข ผา่ นไปสกั พกั หลินซินเหยยี นระงบั อารมณ์ที่ผนั ผวนในใจแลว้ เธอออกมาจากออ้ มแขนของจง จิ่งหา้ ว กม้ หนา้ ลงเกาไปท่ีหางตา “ทาํ ใหค้ ุณเห็นเป็ นตวั ตลกอีกแลว้ ” เมื่อก๊ีไมท่ นั ควบคุมอารมณ์ของตวั เองไว้ จงจ่ิงหา้ วชอบเธอแบบน้ีท่ีแทจ้ ริง มีเลือดเน้ือ มีความรู้สึก เขาปิ ดไวไ้ ม่อยู่ ท่ีมุมปากมีรอยยมิ้ “ผมชอบ” ชอบเธอท่ีเอาตวั เองที่แทจ้ ริง ความรู้สึกที่แทจ้ ริงโชวอ์ อกมาต่อหนา้ เขา หวั ของหลินซินเหยยี นซุกไปต่าํ ลง ไมร่ ู้จะตอบกลบั เขาอยา่ งไร ทนั ใดน้นั พ้นื ที่ก็ดูเลก็ ข้ึนมา เธอรู้สึกวา่ อากาศเบาบางลง ลมหายใจติดขดั หนา้ ร้อนผา่ ว “หนา้ คุณแดง？” หลินซินเหยยี นผลกั เขาออก ไม่ยอมรับวา่ หนา้ ของตวั เองแดง ปากแขง็ พดู ไปวา่ “คุณตา่ งหากที่ หนา้ แดง” จงจ่ิงหา้ วถกู ผลกั ไม่ทนั ต้งั ตวั ถอยหลงั ไปเลก็ นอ้ ย แอง่ น้าํ ท่ีพ้ืน ถูกเขาเหยยี บอยา่ งบงั เอิญ ตวั เอนลง จะลม้ ลงไป หลินซินเหยยี นรีบควา้ เขาไว้ สุดทา้ ย ลม้ ลงตามไปกบั เขา— “โอย้ ！”ดงั ข้ึนมา จากน้นั ก็เป็ นเสียงจ๋อมแจ๋มของน้าํ ดงั ข้ึน “ครืด”

จงจ่ิงหา้ วเจบ็ จนส่งเสียงฮึดฮดั ออกมา สถานท่ีในหอ้ งน้าํ ไมใ่ หญ่นกั หนั เขาโขลกไปท่ีกาํ แพงนี่ ยงั ไม่ใช่ท่ีอนั ตรายที่สุด ที่ทาํ ใหเ้ ขาอยากตายที่สุดคือ ศอกของหลินซินเหยยี นกดทบั ไปที่ …… เขากาํ ลงั คิดวา่ จะพกิ ารไหม？ “คุณ คุณไม่เป็ นไรใช่ไหม？”หลินซินเหยยี นไมท่ นั สงั เกตวา่ ตวั เองกดทบั ไปตรงไหน เธอได้ ยนิ แตเ่ สียงฮึดฮดั ของจงจิ่งหา้ ว “คุณลุกข้ึนมาก่อนไดไ้ หม？” จงจิ่งหา้ วเงยตาข้ึน“คุณจะฆ่าสามีเหรอ” หลินซินเหยยี น“……” เธออยากลุกข้ึนมา ตอ้ งออกแรงที่มือยนั ตวั ไว้ แลว้ จู่ๆกพ็ บวา่ ตาํ แหน่งแขนของตวั เอง ดูเหมือน …… เธอคอ่ ยๆกม้ หนา้ ลง……ก็เห็นตาํ แหน่งท่ีศอกของตวั เองออกแรงท่ีสุด กาํ ลงั กดไปท่ี …… ในหอ้ ง ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนมองหนา้ กนั จากน้นั การเคลื่อนไหวก็เขา้ ใจกนั โดยปริยายเหมือนกอ๊ บป้ี กนั วงิ่ เขา้ ไปในหอ้ งน้าํ พร้อมกนั ผลกั ประตอู อก— ท้งั โลกกห็ ยดุ ลง จงจ่ิงหา้ วนง่ั อยทู่ ่ีพ้ืน หลินซินเหยยี นฟบุ ไปตรงหนา้ เขา กาํ ลงั มอง…… แคก่ แคก่ — “พวกคุณกาํ ลงั ทาํ อะไรกนั อย？ู่ ”ซูจา้ นไม่สนวา่ เร่ืองราวใหญโ่ ตแคไ่ หน ยากท่ีจะเจอเร่ือง อ้ือฉาวของจงจ่ิงหา้ ว ซูจา้ นจะพลาดโอกาสเยาะเยย้ ไดไ้ งกนั

“ไสหวั ไป！” ในดวงตาของเขามีความเยน็ ยะเยอื กราวกบั หิมะถลม่ ลงมาอยา่ งน่ากลวั อาํ นาจรุนแรง ซูจา้ นยกั ไหล่ ไม่ปิ ดประตู อยากจะดูอีกสกั หน่อย เสิ่นเผยซวนจอ้ งเขา ปิ ดประต“ู ไม่กลวั จิ่งหา้ วออกมาเอาคุณตายเนอะ” ซูจา้ นรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วไม่ทาํ แบบน้ี กพ็ ดู อยา่ งขาํ ๆ“คุณวา่ เมื่อกี๊พวกเขาทาํ อะไรกนั ในหอ้ ง？” เสิ่นเผยซวนมีใบหนา้ ดุดนั เทา้ คางไว้ พดู อยา่ งครุ่นคิด“หรือวา่ ร้อนใจทนไมไ่ หว？” ฟ่ บุ ！ ซูจา้ นคิดวา่ เสิ่นเผยซวนจริงจงั มากขนาดน้ีเพราะจะสงั่ สอนเขา สุดทา้ ยเขาก็นินทาข้ึนมาเอง “คุณวา่ จิ่งหา้ วบรรลุผลสาํ เร็จไหม？”ซูจา้ นเอนไปตรงหนา้ เสิ่นเผยซวน เสิ่นเผยซวนเหลือบมองซูจา้ น หวั เราะอยากมีความหมาย“น่าจะไม่เร็วเท่าคุณกบั คุณฉิน” ซูจา้ น“……” นี่คือกาํ ลงั วา่ จงจ่ิงหา้ วนะ ทาํ ไมตอ้ งพาลากเขาไปดว้ ย？ “เสิ่นเผยซวน！”ซูจา้ นทาํ เป็ นโมโห โอบไปท่ีคอเขา ลอ็ กมาไวใ้ นออ้ มแขน“บอกผมมา คุณ ไม่กลา้ แลว้ ” “คุณแน่ใจวา่ จะไม่ปล่อยผม？”ไม่ใช่การขู่ เป็ นคาํ บอกเล่าธรรมดาๆ ฝี มือของเสิ่นเผยซวนไมไ่ ดโ้ ม้ ซูจา้ นไม่ใช่คูต่ ่อสูข้ องเขาจริงๆ ถึงซูจา้ นจะไมพ่ อใจ แต่รู้วา่ ตวั เองท่ีตวั เลก็ ๆอยา่ งน้ีสูเ้ ขาไม่ได้ จึงปล่อยมืออยา่ งเชื่อฟัง

หอ้ งน้าํ หลินซินเหยยี นแทบอยากจะหาช่องลอดเขา้ ไปมดุ น่าขายหนา้ มาก “คุณ คุณไม่เป็ นไรใช่ไหม？”ถึงแมท้ ี่ปากจะบอกวา่ ห่วงใย แตส่ ายตาไมก่ ลา้ มองไปที่ตวั ของ จงจิ่งหา้ ว “ประคองผมข้ึนมา”จงจ่ิงหา้ วยกมือข้ึน สายตาของหลินซินเหยยี นมองไปทางอื่น ยนื่ มือไปประคอง ไมร่ ู้วา่ จงจ่ิงหา้ วหนกั ไปหรือเปลา่ เธอจึงพบวา่ ดึงเขาไมข่ ้ึน ลองอยหู่ ลายคร้ังก็ดึงเขาข้ึนมาไม่ได้ เธอหนั ไปมองเขา เวลาน้ีจงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั มองเธอ มีน้าํ อยใู่ นดวงตา ส่องประกายอยา่ งมาก เขาหวั เราะ ใชม้ ือออก แรงหน่อยๆ หลินซินเหยยี นลม้ ลงไปอีกคร้ัง หลินซินเหยยี นจะลกุ ข้ึนมา กลบั ถูกจงจิ่งหา้ วกด ไว้ ไม่ใหเ้ ธอขยบั หลินซินเหยยี นพดู เสียงเบา“คุณทาํ อะไร？” เธอไม่กลา้ เสียงดงั ดา้ นนอกซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนไม่รู้วา่ คิดอะไรอยู่ เม่ือกี๊จะตอ้ งเขา้ ใจผดิ แน่ จงจ่ิงหา้ วหวั เราะไมพ่ ดู อะไร จบั มือของเธอ กดไปที่หนา้ อก พดู เพอ้ เจอ้ ดว้ ยท่าทางจริงจงั “ถา้ ผมทาํ ไม่ไดแ้ ลว้ จริงๆ ‘ความ’สุขในชีวติ คร่ึงหลงั ของคุณจะทาํ ไง？” หลินซินเหยยี น“……” จงจ่ิงหา้ วกมุ มือเธอไว้ ไวท้ ่ีหนา้ อก“ผมอยากให‘้ ความ’สุขคุณ ทาํ ยงั ไงดี？” หนา้ ของหลินซินเหยยี นแดงทนั ที ตาคนน้ีน่ี น่ีมนั เวลาไหนกนั จริงจงั หน่อยไดไ้ หม？ “อยา่ มากวน”หลินซินเหยยี นสะบดั มือออก

จงจ่ิงหา้ วไม่ยอม จบั มือของเธอไม่ปล่อย หลินซินเหยยี นจอ้ งเขา“ถา้ คุณยงั กวนอีก ฉนั โกรธแลว้ นะ？” จงจิ่งหา้ ว“……” บางคร้ังแหละ คนๆน้ีก็เป็ นแบบน้ี คุณไวห้ นา้ เขา เขาก็จะไดค้ ืบจะเอาศอก คุณโกรธ เขาก็จะ ซื่อตรงทนั ที รู้วา่ ผิดกย็ งั ทาํ คาํ แบบน้ีน่าจะสร้างมาเพือ่ คนแบบน้ี หลินซินเหยยี นเอาแขนของเขาพาดไวท้ ี่ไหล่ ประคองเขาไว้ ไมว่ า่ อยา่ งไร กเ็ ป็ นเธอที่ทาํ ใหเ้ ขาลม้ เธอควรจะประคองเขา้ ข้ึนมา จงจ่ิงหา้ วมองเธอ ตวั เองลุกข้ึนเองได้ ดีข้ึนต้งั นานแลว้ แค่ชอบความรู้สึกท่ีเธออยใู่ กลเ้ ขาแบบน้ี ร่างของเขาแนบชิดกบั ร่างของเธอ หลินซินเหยยี นเปิ ดประตูหอ้ งน้าํ ออก ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนกาํ ลงั นงั่ ด่ืมชาที่โซฟา มองไม่เห็น พวกเขา‘กระซิบกระซาบ’สายตาน่ิงลงเลก็ นอ้ ย เธอกลวั บรรยากาศอึดอดั จึงจงใจหาหวั ขอ้ “เกิด อะไรข้ึนกนั แน่？เหยาชิงชิงจะเคยมีลกู ไดอ้ ยา่ งไร？” หรือวา่ ตอนที่ยงั ไมบ่ รรลนุ ิติภาวะ？ เสิ่นเผยซวนวางแกว้ ชาในมือลง“ชาวบา้ นวา่ กนั วา่ เหยาชิงชิงมีพฤติกรรมไม่ดี ใชช้ ีวติ มวั่ ไป วนั ๆในโรงเรียน คนตระกลู เหยา ไมช่ อบเธอท่ีทาํ ขายข้ีหนา้ และไม่ยอมเล้ียงไว้ กใ็ ห…้ …” “แบบน้ีเหรอ？”หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ เหยาชิงชิงน่าจะไมใ่ ช่คนแบบน้ี คนท่ีไมร่ ู้อะไรสาํ คญั ไมส่ าํ คญั 16 ปี ถึงแมค้ วามคิดยงั ไม่ผใู้ หญพ่ อ แต่อยา่ งนอ้ ยกม็ ีจิตสาํ นึก ทาํ ไมถึง มีอะไรกบั คน อื่น แลว้ คลอดลกู ได？้

“แน่นอนวา่ ตรงน้ีผมก็คิดวา่ มีอะไรแอบซ่อนไว้ เวลาท่ีไปส้นั ๆ เร่ืองกผ็ า่ นไปนานมากแลว้ ดู เหมือนคนตระกลู เหยาจะจงใจปิ ดบงั ไว้ ของท่ีอยลู่ ึกกวา่ น้ีกห็ าไม่เจอแลว้ ”เสิ่นเผยซวนเอา ประสบการณ์ของตวั เองมาดูเรื่องน้ี คิดวา่ ท่ีจริงแลว้ ไม่ง่ายขนาดน้นั อยา่ งท่ีดูจากภายนอก อีก อยา่ ง เหยาชิงชิงมีความเป็ นศตั รูต่อหลินซินเหยยี น น้นั เร่ิมจากไหน？ ทาํ ใหเ้ ธอเปิ ดแผลของตวั เองเองไดน้ ้นั จะทาํ การทารุณตกุ๊ ตาเพ่ือมาข่เู ธอ？ หลินซินเหยยี นน่าจะรู้วา่ ทาํ ไมเหยาชิงชิงไมช่ อบเธอ“เธอน่าจะชอบไป๋ ยน่ิ หนิง คิดวา่ ฉนั เขา้ ใกลเ้ ขาเปลา่ ？” เธอประคองจงจิ่งหา้ วไปนง่ั ที่โซฟา แลว้ นง่ั ตามลงมา“ถึงแมต้ อนน้ีไม่มีหลกั ฐานโดยตรง แต่ เธอก็น่าสงสยั จริงๆ เธอมาท่ีโรงแรมชดั ๆ แตเ่ ธอกลบั ปฏิเสธ” “คุณรู้ไดไ้ ง？”เสิ่นเผยซวนถาม “เธอพดู เองเลย ไป๋ ยน่ิ หนิงทาํ เพอื่ พสิ ูจน์กบั ฉนั วา่ เหยาชิงชิงไม่ใช่คนที่ขฉู่ นั และยงั เรียกเธอมา ตรงหนา้ ฉนั ถามตอ่ หนา้ เธอบอกวา่ เธอไมเ่ คยมาโรงแรม” ซูจา้ นกส็ นใจข้ึนมา“เธอกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นอะไรกนั ไป๋ ยน่ิ หนิงถึงไดป้ กป้ องเธออยา่ งน้？ี ” ตอนท่ี 251 คงไม่สนใจคณุ หรอกใช่ไหม “เธอกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงสมยั เดก็ อยใู่ นสถานรับเล้ียงเดก็ กาํ พร้าเดียวกนั จึงมีความรักใคร่ตอ่ กนั ” หลินซินเหยยี นบอกเสียงเรียบ ซูจา้ นหรี่ตามองจงจ่ิงหา้ ว เดินมาขา้ งหนา้ และโนม้ ตวั ลงเลก็ นอ้ ย “พ่ีสะใภ้ คุณรู้ไดย้ งั ไง ไป๋ ยน่ิ หนิงบอกกบั คุณเหรอคะ”

หลินซินเหยยี นฟังไมอ่ อกถึงความหมายที่แฝงอยใู่ นประโยคของเขา เธอตอบตามความจริง“ใช่ คะ่ ” อีกอยา่ งถา้ ไป๋ ยนิ่ หนิงไมบ่ อก เธอจะรู้ไดอ้ ยา่ งไร และเธอก็ไม่ไดล้ กู นอ้ งที่จะใหไ้ ปสืบเร่ืองน้ีได้ “เขาเล่าเรื่องราวชีวติ ส่วนตวั ใหค้ ุณฟัง เชื่อใจคุณขนาดน้ี คงไม่ไดส้ นใจคุณอยหู่ รอกใช่ไหม” หลินซินเหยยี น “…” ใบหนา้ จงจ่ิงหา้ วทะมึนข้ึน ยดื อกข้ึน เขาดูออกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงมีใจใหก้ บั หลินซินเหยยี น แน่นอนวา่ หลินซินเหยยี นสมั ผสั ไดถ้ ึงความเยน็ ที่แผอ่ อกมาจากตวั จงจิ่งหา้ ว ไม่ตอ้ งหนั กลบั ไปมอง เธอกร็ ู้ ตอนน้ีสีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วคงไม่ดีเท่าไหร่ หลินซินเหยยี นตอบซูจา้ นเสียงเรียบ “ทาํ ไมฉนั ไมร่ ู้ตวั เลยละคะ หรือวา่ คุณเป็ นพยาธิใจทอ้ ง ของไป๋ ยน่ิ หนิง แมก้ ระทงั่ ความคิดของเขาคุณก็ร”ู้ ซูจา้ น “…” เสิ่นเผยซวนหวั เราะออกมา พดู นอกเรื่อง “ไมใ่ ช่หรอก คิดวา่ น่าจะเป็ นแมลง” ซูจา้ นจอ้ งเส่ินเผยซวนเขมง็ “ทาํ ไมนายไมเ่ ขา้ ขา้ ง เราเป็ นพ่ีนอ้ งกนั นะ” เขาเนน้ ย้าํ คาํ วา่ พ่นี อ้ ง ราวกบั กาํ ลงั เตือนสติเขา วา่ ควรจะเขา้ ขา้ งใคร เสิ่นเผยซวนยนื อยดู่ า้ นหลงั หลินซินเหยยี น สองมือยนื่ ออกไป “แน่นอนวา่ ฉนั ตอ้ งเป็ นพวก เดียวกนั กบั พี่สะใภอ้ ยแู่ ลว้ นายไม่มีเงิน อยขู่ า้ งเดียวกบั นายแลว้ ฉนั จะไดป้ ระโยชน์อะไร” ซูจา้ น “…” หลินซินเหยยี นหนั กลบั มา มองหนา้ เส่ินเผยซวน “ฉนั กไ็ ม่มีเงิน”

“คุณไม่มี จิ่งหา้ วมีเงินจ่ิงหา้ วก็คือเงินคุณ ถึงจะไมใ่ ช่ของคุณ ก็เป็ นของลกู ชายของคุณ ยงั ไงก็ ถือวา่ มีเงินกวา่ ซูจา้ น อยกู่ บั คน ตอ้ งไดอ้ ยดู่ ีกินดีแน่นอน” ตอนน้ีจงจิ่งหา้ วมีหลินซีเฉินเป็ นลกู ชายคนเดียว อนาคตธุรกิจตา่ งๆ ของตระกลู จงก็ตอ้ งตกทอด ไปถึงลกู ชายใช่ไหมล่ะ เอะ๊ ไม่ใช่สิ ซูจา้ นเดินไปนง่ั ขา้ งหลินซินเหยยี น ยมิ้ ฉอเลาะ “พี่สะใภ้ ต่อไปผมกจ็ ะอยกู่ บั พ”ี่ เขาไม่ไดโ้ ง่ เขาก็จะอยกู่ บั หลินซินเหยยี น ดูเหมือนตอนน้ีจงจ่ิงหา้ วกค็ งจะเป็ นพวกเดียวกนั กบั เธอ หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว คนคนน้ี ทาํ ไมถึงไปเปลี่ยนสีเร็วขนาดน้ี และไม่ใช่เขาเถียงกนั กบั เสิ่นเผยซวนหรอกเหรอ ทาํ ไมถึงไดม้ าเบียดเธอล่ะ “พส่ี ะใภ…้ ” “เพีย๊ ะ…” ซูจา้ นอยากคลอ้ งแขนหลินซินเหยยี น แตโ่ ดนมือของจงจ่ิงหา้ วฟาดเขา้ ให้ เขากมุ มือ ตอ่ วา่ จงจ่ิงหา้ วเสียงเบา “ใจแคบ” “นายวา่ ยงั ไงนะ” จงจ่ิงหา้ วเอียงหูมา ทาํ ราวกบั ไดย้ นิ ไมช่ ดั เขากาํ ลงั หงุดหงิดกบั เรื่องของไป๋ ยนิ่ หนิง ตอนน้ีกาํ ลงั หาที่ระบายอารมณ์ ซูจา้ นรีบบอกในวนิ าทีต่อมา “ผมไม่ไดพ้ ดู อะไรเลย ไม่ไดพ้ ดู อะไร” แตก่ ลบั คิดในใจ ถึงพดู ผมก็ไมก่ ลา้ ยอมรับหรอก

กอ๊ ก ก๊อก… ตอนน้นั เองเสียงเคาะประตกู ด็ งั ข้ึน หลินซินเหยยี นหนั กลบั ไปมองจงจิ่งหา้ ว“เสี่ยวลยุ่ กบั เส่ียว ซีหรือเปล่าคะ” เวลาน้ี จะเป็ รใครไปได้ ทวา่ กลบั ไมม่ ีใครเปิ ดประตเู ขา้ มา จงจ่ิงหา้ วบอกเสียงเรียบ “เขา้ มา” ประตถู ูกเปิ ดออก ไม่ใช่หลินซีเฉิน ไมใ่ ช่หลินลยุ่ ซี แต่เป็ นบอด้ีการ์ด “คุณไป๋ มาขอพบคุณหลินครับ” “ไป๋ ยน่ิ หนิงเหรอ” ซูจา้ นเบิกตากวา้ ง คนน้ีราวกบั สายลม เม่ือสกั ครู่ยงั พดู ถึงเขาอยเู่ ลย ตอนน้ี เขาก็มาโผล่ที่นี่ บอด้ีการ์ดพยกั หนา้ หลินซินเหยยี นจาํ ไดท้ ี่เขาบอกวา่ จะพกั ที่โรงแรม เขามาโผล่ที่โรงแรมกไ็ ม่ใช่เร่ืองแปลก “เขาบอกหรือเปลา่ วา่ มาหาฉนั มีเร่ืองอะไร” หลินซินเหยยี นถาม “เปล่าครับ บอกเพยี งวา่ อยากพบคุณ ใหผ้ มมารายงาน” “ไมพ่ บ” หลินซินเหยยี นยงั ไม่ทนั ไดต้ อบ จงจ่ิงหา้ วก็ชิงปฏิเสธไปก่อน เม่ือเชา้ ก็ชวนออกไป ทานอาหารเชา้ แถมยงั ใหเ้ หยาชิงชิงไดเ้ จอกบั หลินซินเหยยี นอีก เหยาชิงชิงไม่ใช่คนดีอยา่ งแน่นอน หากเกิดเร่ืองอะไรข้ึน เขาจะรับผิดชอบไหวหรือเปลา่ ตอนน้ียงั มีหนา้ มาที่นี่อีก แถมยงั อยากเจอเธออีก

ประตูยงั ไม่มี “ไปกนั เถอะ” จงจ่ิงหา้ วโอบไหล่หลินซินเหยยี น “เรากลบั หอ้ งกนั ” นานๆ ทีจะมีเวลาวา่ ง แมจ้ ะไม่ไดท้ าํ อะไร แต่การไดอ้ ยกู่ บั เธอกเ็ ป็ นเรื่องที่ดี ไป๋ ยน่ิ หนิงอยากเจอเธอง้นั เหรอ ชาติหนา้ เถอะ หลินซินเหยยี นมองชายหนุ่มที่กาํ ลงั โอบไหลต่ วั เอง ผชู้ ายคนน้ี ข้ีหึงมาก วนั น้ีเกรงวา่ เธอคงจะ ไม่ไดอ้ อกไปไหนแน่เลย “นายไปบอกเขาวา่ ฉนั มีธุระ ถา้ มีเรื่องอะไรเอาไวค้ ราวหนา้ แลว้ กนั ” “ครับ” บอด้ีการ์ดหมุนตวั เดินออกไป จงจ่ิงหา้ วโอบไหลห่ ลินซินเหยยี น ผลกั ประตูเปิ ด ก็ไดย้ นิ เสียงดงั มาจากดา้ นหลงั “” หมา่ ม”ี๊ หลินลุย่ ซียนื อยตู่ รงทางเดิน หลินซินเหยยี นหนั ไปก็มองเห็นร่างเลก็ ของลูกสาว เธอ ยมิ้ ร่า ในมือถือรูปวาดของตวั เอง เทา้ เลก็ เดินเขา้ มาหา “หมา่ มี๊ ดูหนูวาดสวยไหมคะ” ในมือของหลินลยุ่ ซีถือภาพวาดเอาไว้ เป็ นภาพคน เป็ น นามธรรมท้งั หมด แตห่ ลินซินเหยยี นดูออกวา่ เธอวาดอะไร หมายถึงอะไร หลินซินเหยยี นยอ่ ตวั ลง รับรูปวาดของเธอมา มองดูดีๆ จากน้นั บอก “เส่ียวลุ่ยวาดสวยมากๆ เลยค่ะ” “จริงเหรอคะ” หลินลยุ่ ซีดีใจมาก เด็กนอ้ ยต่างก็ชอบคาํ ชม หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “จริงสิคะ”

หลินล่ยุ ซีดีใจยงิ่ กวา่ เดิม ช้ีไปท่ีในรูป “นี่คือหมา่ มี๊ น่ีคือหนู น่ีคือพีช่ าย นี่…” เม่ือพดู ถึงพอ่ เธอ เงยหนา้ ข้ึนไปมองจงจิ่งหา้ ว จากน้นั หนั มามองหลินซินเหยยี น “นี่คือคุณพอ่ คะ่ ” เดก็ นอ้ ยท่าทางจริงจงั ข้ึนมา “หมา่ มี๊ หนูมีพอ่ แลว้ ตอ่ ไปหนูกจ็ ะเป็ นเด็กมีพอ่ แลว้ จะไมม่ ีคน บอกวา่ หนูเป็ นลกู นอกสมรส…” เธอยงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู จบ หลินซินเหยยี นก็ปิ ดปากของเธอไว้ จากน้นั ดึงเขา้ สู่ออ้ มกอด ลบู ศีรษะ เธอเบาๆ “เราทุกคนมีปากเดียว แต่ละคนพดู ออกมาไม่เหมือนกนั ปากร้อยปาก ก็มีหนูร้อยแบบ ดงั น้นั เสี่ยวลุ่ยไม่ตอ้ งไปสนใจวา่ คนอื่นจะพดู ยงั ไง หนูก็คือหนู เป็ นลูกรักของหมา่ ม”๊ี หลินล่ยุ ซีพยกั หนา้ แรงๆ กอดคอหลินซินเหยยี น “หม่ามี๊ หนูรู้สึกวา่ ตอนน้ีหนูมีความสุขมาก” หลินซินเหยยี นมองดูลูกสาว เดก็ นอ้ ย ทาํ ไมวนั น้ีถึงไดอ้ ่อนไหวจงั เลยนะ เธอลูบศีรษะเด็กนอ้ ยเบาๆ ทดั ผมท่ีตกลงมาข้ึนไป “แมร่ ู้ค่ะ” เธอสมั ผสั ไดว้ า่ ลูกสาวของเธอสดใสข้ึนมาก มีรอยยมิ้ เตม็ หนา้ อยทู่ ุกๆ วนั เธอรู้ มีแตเ่ ด็กท่ีมาจากครอบครัวท่ีอบอุ่นเท่าน้นั ถึงจะมีความสุขแบบน้ี “หมา่ มี๊ พาหนูไปเดินเลน่ ไดไ้ หมคะ หนูอยแู่ ตใ่ นบา้ นน่าเบื่อมากเลยคะ่ ” หลินลยุ่ ซีออดออ้ นอยู่ ในออ้ มแขนหลินซินเหยยี น จงจ่ิงหา้ วที่ยนื อยหู่ นา้ ประตไู ดแ้ ต่แหงนหนา้ มองฟ้ า อยากอยกู่ บั หลินซินเหยยี นตามลาํ พงั ทาํ ไม ถึงไดย้ ากขนาดน้ีนะ ทาํ ไมถึงชอบมีคนมารบกวนเขา “ไดไ้ หมคะ หมา่ ม”ี๊ เด็กนอ้ ยงอแงอยใู่ นออ้ มแขนของหลินซินเหยยี น ยงั ไงซะ เธอก็คงจะงอแง จนหลินซินเหยยี นยอมนน่ั แหละ “ก็ได”้ หลินซินเหยยี นไม่อยากขดั ใจลูกสาว นานๆ ทีเธอจะมีความสุข ยงั มีเวลาอยกู่ บั เธออีก

“คุณพอ่ ไปดว้ ยกนั นะคะ” เดก็ นอ้ ยเงยหนา้ ควา้ มือของเขาเอาไว้ ดวงตาออ้ นวอน ดวงตาเลก็ กะพริบตาปริบๆ น่ารักขนาดน้ีใครจะกลา้ ปฏิเสธ จงจิ่งหา้ วปฏิเสธลกู สาวไม่ได้ แน่นอน เขาโนม้ ตวั ลงไปอุม้ เธอข้ึนมา “วนั น้ี พอ่ กบั หม่าม๊ีของหนูจะอยกู่ บั หนูนะ” “ดีใจจงั เลยค่ะ ดีใจจงั ” สองเทา้ ของเด็กสาวดุก๊ ดิ๊กอยใู่ นออ้ มกอดของจงจิ่งหา้ ว รองรองเทา้ ประทบั เขา้ กบั ชุดสูทของเขา เป็ นรอยขาวชดั เจน นี่เป็ นหลินลยุ่ ซีหรอกนะ ไมอ่ ยา่ งน้นั เขาคงไมย่ อม ตอนท่ี 252 ความชั่วร้ายยงั คงอยู่ มีเวลาออกไปเท่ียวเล่น หลินซินเหยยี นชวนลูกชายออกไปดว้ ยกนั กลวั วา่ เขาจะเล่นเกมตลอด แลว้ สายตาจะไมด่ ี และที่บงั เอิญก็คือ พวกเขากาํ ลงั เดินลงมาก็เจอเขา้ กบั ไป๋ ยน่ิ หนิงพอดี ไป๋ ยน่ิ หนิงมองเห็นท้งั สี่คนเดินออกมาจากลิฟตพ์ ร้อมกนั เขาจึงเอย่ ถามดว้ ยรอยยมิ้ “จะออกไป ขา้ งนอกกนั เหรอครับ” จงจิ่งหา้ วยมิ้ เยน็ “ประธานไป๋ ยงั เกาะติดไมไ่ ปไหนเลยนะครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเองกไ็ มไ่ ดโ้ กรธอะไร ยมิ้ “ประธานจงก็พดู เกินไป” เขามองหลินซินเหยยี น “ผมรู้จกั แถวน้ีมีสถานท่ีหน่ึงเหมาะสาํ หรับเดก็ ๆ เด๋ียวผมพาไปนะครับ”

ไป๋ ยน่ิ หนิงไมไ่ ดถ้ าม แต่ตดั สินใจดว้ ยตวั เอง “พวกคุณมาในพ้ืนที่ของผม ผมควรรับรองอยา่ งดี หากบกพร่องตรงส่วนไหน ขอประธานจงและคุณหลินอยา่ ถือสาเลยนะครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ขนาดน้ีแลว้ หลินซินเหยยี นเองกไ็ มก่ ลา้ ปฏิเสธ เธอเหลือบมองจงจิ่งหา้ ว ยมิ้ บางๆ “ง้นั ตอ้ งรบกวนประธานไป๋ แลว้ นะคะ” “ไม่รบกวนเลยครับ” ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “เดิมผมมาหาคุณ อยากถามวา่ จะออกไปเที่ยวเล่นหรือเปล่า ยงั ไงกม็ ีเดก็ ต้งั สองคน อยแู่ ตใ่ นโรงแรมคงจะเบื่อแย”่ หลินซินเหยยี นยมิ้ แหง้ อธิบาย “พอดีจะพาพวกเขาออกไปขา้ งนอกค่ะ กเ็ ลยไม่มีเวลา…” หลินซินเหยยี นไม่ตอ้ งอธิบายไป๋ ยนิ่ หนิงเองก็เขา้ ใจ เพราะจงจิ่งหา้ วไม่ใหเ้ ธอออกมาพบ เพือ่ แยค่ นข้ีหึง เขาจึงเอย่ “ก่อนท่ีพวกคุณจะไป เราคงตอ้ งเจอกนั บ่อยๆ วนั น้ีผมกย็ า้ ยมาพกั ท่ี โรงแรมแลว้ ” “คุณอาไป๋ ทาํ ไมตอ้ งมาพกั ท่ีโรงแรมครับ เพราะไมม่ ีที่อยเู่ หรอครับ” หลินซีเฉินยนื อยขู่ า้ งๆ หลินซินเหยยี น มือเลก็ ถกู หลินซินเหยยี นจูงเอาไว้ “อืม….” ไป๋ ยน่ิ หนิงเงียบไปชวั่ ครู่ “เพือ่ ใหส้ ะดวกในการดูแลพวกเธอยงั ไงละ่ เธอลองคิดดูสิ ฉนั เป็ นคนไป๋ เฉิง เป็ นเจา้ ของโรงแรมน้ี ฉนั อยตู่ รงน้ี พวกเธอจะสบายขนาดไหน” หลินซีเฉินกะพริบตาปริบๆ เขาไมอ่ ยทู่ ี่น่ี พวกเธอกย็ งั อยดู่ ีนี่นา มีเงิน ไปอยทู่ ี่ไหนกเ็ ป็ นคุณชาย เห็นไดช้ ดั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงมาเพือ่ หม่าม๊ี เมื่อก่อนเขาอยากใหไ้ ป๋ ยนิ่ หนิงแยง่ หมา่ ม๊ีไปจากพอ่ แต่ตอนน้ีไมอ่ ยากแลว้ กลวั วา่ พอ่ กบั แม่จะเลิกกนั จริงๆ แลว้ เขาจะยงั มีพอ่ อยหู่ รือเปล่า อีกท้งั จงจ่ิงหา้ วค่อนขา้ งหลอ่ ค่อนขา้ งมีเงิน ไป๋ ยนิ่ หนิงดอ้ ยกวา่ เลก็ นอ้ ย ที่สาํ คญั คือเขายงั เดิน ไมไ่ ด้

เขาจบั มือหลินซินเหยยี นเอาไวแ้ น่น กลวั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะแยง่ แม่ของเขาไป “ไปเถอะ นี่ก็เวลาพอสมควรแลว้ เดี๋ยวเราไปเท่ียวก่อนสกั หน่อย ค่าํ หน่อยจะไดด้ ูน้าํ พ”ุ ไป๋ ยน่ิ ห นิงเดินนาํ อยดู่ า้ นหนา้ ไมค่ ิดวา่ ตวั เองเป็ นคนอ่ืน เม่ือข้ึนรถ ไป๋ ยน่ิ หนิงบอก “รถผมจะนาํ หนา้ พวกคุณตามมาก็พอ” จงจ่ิงหา้ วมองเขาดว้ ยสายตาเยน็ ชา “ไมค่ ิดวา่ ตวั เองเป็ นคนนอกจริงๆ สินะ” ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “ผมรู้จกั คุณหลินมาสกั พกั หน่ึงแลว้ กบั ประธานจงกเ็ คยร่วมงาน แน่นอนวา่ ไมใ่ ช่คนนอก” จงจ่ิงหา้ วไม่สนใจ เดินข้ึนรถไป บอด้ีการ์ดปิ ดประตู ปิ ดก้นั การมองเห็นของไป๋ ยนิ่ หนิง ไป๋ ยน่ิ หนิงถกู เกาหยวนเขน็ ข้ึนรถของตวั เอง สถานท่ีที่ไป๋ ยน่ิ หนิงบอกอยหู่ ่างจากโรงแรมไม่มาก นงั่ รถเพียงสิบนาทีกวา่ ๆ เป็ นอาคารท่ีถูก ปรับปรุงใหม่ ทางเดินทอดยาวไปตามทะเลสาบที่มนุษยส์ ร้างข้ึน กระจายทอดยาวไปทวั่ มีความซบั ซอ้ น แมแ้ ต่การแกะสลกั เลก็ ๆ นอ้ ยๆ กใ็ ส่ใจ ดูแลว้ งดงามมาก ทางเดินทอดยาวไปสิ้นสุดอยทู่ ่ีบา้ นเก่าๆ ประตงู ดงามอลงั การ คลา้ ยกาํ ตาํ หนกั ของจกั รพรรดิ ในสมยั โบราณ ราวกบั เดินทางเขา้ สู่สมยั โบราณ ในทะเลสาบมีปลาคาร์ฟสีแดงอยู่ เรือไมต้ กแตง่ ดว้ ยผา้ ไหม โคมสีแดง คนพายเรือลอยไปมา

“สามารถนง่ั เรือใหอ้ าหารปลาไดน้ ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหลินลุ่ยซีแลว้ จึง บอก “หนูอยากนงั่ เรือ ใหอ้ าหารปลา” หลินล่ยุ ซีตะโกนดว้ ยน้าํ เสียงตื่นเตน้ เดก็ นอ้ ยมีความสนใจตอ่ สิ่งรอบตวั ไดง้ ่าย และพงึ พอใจกบั อะไรง่ายๆ แมจ้ ะไม่ใช่สิ่งที่แปลกอะไร แตเ่ ม่ือสนใจแลว้ กอ็ ยากจะทาํ วนั น้ีอากาศดี การนงั่ เรือใหอ้ าหารปลาก็นบั วา่ เป็ นกิจกรรมที่ผอ่ นคลายได้ “กไ็ ด้ ง้นั ก็ไปพายเรือใหอ้ าหารปลากนั เถอะ เด๋ียวแม่ไมซ่ ้ืออาหารปลาก่อน” หลินซินเหยยี นให้ ลูกชายยนื ระอยตู่ รงน้นั ร้านขายอาหารอยอู่ ีกฝ่ัง หลินซินเหยยี นเดินไปซ้ือ จงจ่ิงหา้ วยนื อยตู่ รงทางเดิน มองไปยงั น้าํ ใสสะอาด สามารถมองเห็นสาหร่ายต่างๆ ท่ีอยบู่ นพ้นื ดา้ นล่าง ท่ีน่ีอากาศดีมากเม่ือเทียบกบั เมืองใหญ่ “ถา้ วนั น้ีเป็ นวนั หยดุ ยาว คนกจ็ ะเยอะ” ท่ีน่ีกลายเป็ นสถานที่พกั ผอ่ นวนั หยดุ ของใครหลายคน รับแสงแดด ใหอ้ าหารปลา สบายใจไมน่ อ้ ย จงจ่ิงหา้ วเหลือบมองเขา แสยะยมิ้ “ประธานไป๋ ใส่ใจขนาดน้ี มีเป้ าหมายอะไรหรือเปลา่ ครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเองก็ไม่ปิ ดบงั “ผมช่วยคุณหลิน ใหเ้ ธอพกั รักษาตวั อยทู่ ่ีบา้ น เพราะผมจาํ คนผิด คิด วา่ เธอเป็ นลูกสาวของเฉิงยซู่ ่ิว ก่อนที่พอ่ เล้ียงผมจะเสีย ท่านฝากเอาไว้ อยากใหผ้ มแตง่ งานกบั ลกู สาวของเฉิงยซู่ ่ิว แต่วา่ ไม่ใช่…” จงจ่ิงหา้ วยงั คงนิ่ง ทวา่ ภายในใจน้นั ราวกบั กระแสคล่ืน เขาพดู ถึงเฉิงยซู่ ่ิว นบั วนั ยงิ่ สนใจ

เห็นไดช้ ดั วา่ เธอเคยมีใจใหก้ บั ไป๋ หงเฟย แต่ทาํ ไมต่อมาถึงไดแ้ ต่งงานกบั พอ่ ของเขา ไป๋ ยน่ิ หนิงชะงกั ไปชวั่ ครู่ ยงั คงนิ่ง ไม่ปิ ดบงั “ผมอยกู่ บั คุณหลินเป็ นระยะเวลาส้นั ๆ มีความรู้สึก ดีตอ่ เธอ รู้วา่ คุณกบั เธอไม่ไดด้ ีเหมือนอยา่ งท่ีเห็น ผมคิดวา่ ความจริงผมอาจจะมีโอกาส” ทนั ใดน้นั กระแสลมพดั แรงเขา้ มา จงจิ่งหา้ วหนั กลบั มา จอ้ งลึกเขา้ ไป ไป๋ ยนิ่ หนิงยงั คงน่ิง สายตาสบประสานเอาชนะคาํ คู่มากมาย เอาชนะการตอ่ สูห้ ลายหมื่นคร้ัง จงจ่ิงหา้ วเอ่ยเสียงราบเรียบ “ประธานไป๋ คุณพลาดต้งั แตเ่ ริ่มตน้ แลว้ ล่ะ ต่อไปกค็ งไม่มีโอกาส เธอกบั ผมเราดีมากๆ ” ไมใ่ ช่เนน้ ย้าํ ไม่ใช่โออ้ วด ยงิ่ ไม่ใช่เรื่องการกลบเกล่ือน แค่ประโยคบอกเล่าง่ายๆ แค่วางอาํ นาจ แคม่ น่ั ใจ ไป๋ ยน่ิ หนิงเขา้ ใจ ความมน่ั ใจของเขาคือหลินซินเหยยี นใหม้ า เขาดูออก ท่าทางของหลินซินเหยยี นที่มีตอ่ จงจ่ิงหา้ วน้นั เปล่ียนไป ไม่ใช่การเสแสร้งเหมือน เมื่อก่อน แต่มนั ออกมาจากใจ และการตอบสนองของร่างกาย เธอใส่ใจความรู้สึกของจงจ่ิงหา้ ว อยา่ งเช่นเมื่อสกั ครู่ ที่เขาบอกวา่ จะนาํ ทางให้ หลินซินเหยยี นหนั กลบั ไปมองจงจิ่งหา้ วราวกบั วา่ กลวั เขาจะไมพ่ อใจ เมื่อเธอใส่ใจความรู้สึกของใครสกั คน แสดงวา่ ตอนน้ีในใจของเธอน้นั มีเขาอยแู่ ลว้ ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงยมิ้ ทวา่ รอยยมิ้ น้นั มีความขมขื่นซ่อนอยู่ “ไม่เป็ นไร เกิดมีสกั วนั ท่ีเธอเบื่อคุณ แลว้ ผมกย็ นิ ดีเป็ นตวั สาํ รอง” นี่หนา้ ดา้ นขนาดน้ีเลยใช่ไหม

หลินซีเฉินเดินมาหยดุ อยตู่ รงน้นั จบั มือเขาเอาไว้“หม่าม๊ีของผม ไมใ่ ช่คนสองจิตสองใจ เราจะ ไม่แยกจากกนั ” เขาเขา้ ใจและรับรู้ไดว้ า่ ผชู้ ายสองคนน้ี ใครท่ีเหมาะสมกบั หม่ามี๊ของเขา เหมาะสมกบั ครอบครัว ของเขา จงจ่ิงหา้ วเป็ นพอ่ ของเขาและหลินลุย่ ซี แมอ่ ยกู่ บั เขา เราถึงจะเป็ นครอบครัวท่ีสมบูรณ์แบบ เขาไม่ยอมใหใ้ ครมาทาํ ลายหรอก ไป๋ ยน่ิ หนิงอยากคุยกบั เขา “เสี่ยวซี…” ตูม! “เสียงอะไร” ทนั ใดน้นั เกิดเสียงดงั ข้ึนมา ราวกบั มีอะไรหลน่ ลงไปในน้าํ หลินซีเฉินเงยหนา้ “หมา่ ม๊ี ทาํ ไมนานแลว้ หมา่ มี๊ยงั ไม่กลบั มาครับ” จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ ข้ึนไปมองไป๋ ยนิ่ หนิง สีหนา้ มีความรู้สึกมากมาย เขาจูงมือลกู ชาย “เราไปดูกนั เถอะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเองก็ตามมาดว้ ย ระหวา่ งทาง เขามองเห็นอาหารปลาท่ีระเกะระกะกระจายเตม็ พ้ืน บนพ้ืนยงั มีรอยเทา้ มากมาย อีกท้งั ไมใ่ หญม่ าก ที่แน่นอนก็คือ เป็ นรอยเทา้ ผหู้ ญิง ผนื น้าํ มีคล่ืนใหญเ่ ป็ นระลอก

“ช่วย…” จงจ่ิงหา้ วมองไปยงั ผวิ น้าํ บางทีน้าํ อาจลึกเกินไป ตรงน้นั มีคนกาํ ลงั ตะเกียกตะกายผลุบๆ โผลๆ่ เขามองไมเ่ ห็นใบหนา้ ของเธอ แต่มนั่ ใจไดว้ า่ คนที่อยใู่ นน้าํ คือหลินซินเหยยี น เขาวางลูกสาวลง ไม่มีความลงั เล กระโดดลงน้าํ ในเดือนธนั วาคมท่ีหนาวเหน็บ ยงิ่ ไมต่ อ้ งพดู ถึง อุณหภูมิในน้าํ ท่ีเยน็ เขา้ กระดูก ตอนที่ 253 ฉันยงั ไม่เตรียมตวั เขาไม่สนใจสกั นิดวา่ น้าํ น้นั เยน็ แคไ่ หน เพยี งแคพ่ ยายามวา่ ยเขา้ ไปใกลเ้ ธอ ระหวา่ งทอ้ งฟ้ าและพ้ืนดินกลบั หวั กลบั หาง หลินซินเหยยี นเหมือนมองเห็นจงจิ่งหา้ ววา่ ยน้าํ เขา้ มาหา เธออยากยน่ื สองมีไปหาเขา อยากเรียกชื่อของเขา แต่วา่ ควบคุมร่างกายตวั เองไมไ่ ด้ เทา้ รู้สึกเหมือนโดนอะไรเก่ียวดึงเธอจมลึกลงไป จงจิ่งหา้ ว จงจิ่งหา้ ว… น้าํ ทะลกั เขา้ ปากเธอ ปิ ดก้นั คาํ พดู ของเธอท้งั หมด “หลินซินเหยยี น…” เขาโผลห่ นา้ ข้ึนมาสูดอากาศเขา้ ปอดลึก ดาํ ดิ่งลงไปตามหาเธอ ไม่นานเขากเ็ ห็นวา่ เธอโดนพืชน้าํ เกี่ยวเทา้ เอาไว้ พยายามดิ้นรน แต่ก็เอาไม่ออก เขาวา่ ยน้าํ เขา้ ไปหาเธออยา่ งรวดเร็ว กอดเธอเอาไว้ จบั ศีรธเธอเอาไว้ ปิ ดริมฝี ปากของเธอ ถ่ายอากาศใหก้ บั เธอ

หลินซินเหยยี นเบิกตาโพลง ราวกบั เจอทางรอด เธอกอดเขาเอาไวแ้ น่น จงจ่ิงหา้ วผลกั เธอออก ส่ายหวั ดาํ ดิ่งลงไปลึก ดึงพชื น้าํ พวกน้นั ออก รอจนเขากลบั มาหาเธออีกคร้ัง เธอก็หมดสติไปแลว้ ขาดอากาศนานเกินไป อากาศที่จงจิ่งหา้ วถ่ายเทใหเ้ ธอ ไม่เพยี งพอใหเ้ ธออยไู่ ดน้ านขนาดน้ี ไม่นาน จงจิ่งหา้ วกพ็ าเธอกลบั เขา้ ฝั่ง “คุณพอ่ หมา่ มี๊” หลินซีเฉินและหลินลุย่ ซีโผล่หนา้ มาจากริมฝ่ัง มองจงจ่ิงหา้ วอมุ้ หลินซินเห ยยี นข้ึนมา กต็ ะโกนเรียกดว้ ยความดีใจ จงจิ่งหา้ วบอกเพยี ง พวกเรากลบั เดก็ ท้งั สองกเ็ ดินตาม เขาอยา่ งวา่ ง่าย ข้ึนรถไป ไป๋ ยน่ิ หนิงอยากเดินเขา้ มาหา จงจิ่งหา้ วไม่ไดส้ นใจเขา ร่องรอยที่เหลือไวบ้ นฝั่งน้นั บ่งบอกวา่ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดต้ กลงไปในน้าํ เพราะอุบตั ิเหตุ สถานที่แห่งน้ีไป๋ ยน่ิ หนิงแนะนาํ มา จงจิ่งหา้ วสงสยั เขา แน่นอน เขาไม่อยากคุยอะไรกบั เขาแมเ้ พียงประโยคเดียว หากเร่ืองน้ียงั ไม่กระจ่าง ไป๋ ยนิ่ หนิงก็ ยงั ตกเป็ นผสู้ งสยั อยู่ “เกาหยวน นายไปตรวจสอบกลอ้ งวงจรปิ ด” สีหนา้ ของไป๋ ยน่ิ หนิงดูไม่ดี สถานท่ีแห่งน้ีเขาแนะนาํ เอง ตอนน้ีหลินซินเหยยี นกลบั ตกน้าํ ไป เรื่องน้ี เขาตอ้ งรับผดิ ชอบและ อธิบายมนั กบั จงจ่ิงหา้ ว เกาหยวนกม้ หนา้ “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวน้”ี

ภายในรถ หลินซินเหยยี นคอ่ ยๆ ฟ้ื นข้ึนมาจากการช่วยผายปอดย้าํ ๆ ของจงจิ่งหา้ ว ทุกสิ่งทุก อยา่ งตรงหนา้ ยงั ถูกบงั ดว้ ยม่านน้าํ บางๆ เธอมองไมช่ ดั เงาเลือนรางตรงหนา้ มนั่ ใจวา่ เป็ นจงจิ่ง หา้ ว เธอกอดเขาเอาไวแ้ น่น เมื่อสกั ครู่เธอตกใจแทบแย่ นี่เป็ นคร้ังที่สองที่เธอจมน้าํ ยามท่ีเธอจมลงไปน้นั เธออยหู่ ่างจากความตายเพียงนอ้ ยนิด เธอ กลวั วา่ ตวั เองจะตายไปแบบน้นั ตายจากลกู ๆ ท้งั สองคน “ฉนั ฉนั กลวั ” จงจ่ิงหา้ วกอดเธอเอาไว้ กดจูบเบาๆ บนขมบั เปี ยกช้ืนของเธอ “ไมเ่ ป็ นไรแลว้ ไมเ่ ป็ นไร” ร่างของท้งั คูเ่ ปี ยกช้ืน หลินซินเหยยี นสนั่ ระริกอยใู่ นออ้ มแขนของเขา เธอหนาว หนาวมาก “ปรับแอร์สูงหน่อย” ลมหายใจของเขา ความโกรธของเขา เสียงคาํ รามของเขา ราวกบั มีกระแสไฟเช่ือมตอ่ มายงั ร่างกายของเธอ เธอรับรู้ไดถ้ ึงความกลวั และโทษตวั เองของเขา หลินซินเหยยี นกอดเขาเอาไว้ แน่นน่ีไม่ใช่ความผดิ ของเขา เพราะเธอประมาทเกินไป ไม่ไดใ้ หบ้ อด้ีการ์ดตามไปดว้ ย ถึงไดเ้ กิดเรื่องแบบน้ี นึกถึงตอนท่ีเธอไปซ้ืออาหารปลาอยู่ เธอเจอกบั เหยาชิงชิง หลินซินเหยยี นอยใู่ นออ้ มกอดของ เขา เอ่ยเสียงเบา “ท่ีฉนั ตกลงไปในน้าํ มนั ไมใ่ ช่อบุ ตั ิเหตุ แต่เป็ นเพราะเหยาชิงชิง” ตอนน้นั เหยาชิงชิงมาโผล่อยตู่ รงหนา้ เธอ “ขอเวลาคุณหลินคุยกนั สกั หน่อยไดไ้ หมคะ” เหยาชิงชิงยงั คงรักษาท่าทีเป็ นมิตร ไม่รู้จกั เธอเท่าท่ีควร แตห่ ลินซินเหยยี นก็ระมดั ระวงั ตวั เองจากผหู้ ญิงคนน้ี เธอบอกยมิ้ ๆ“ท่ีน่ีก็ ไมม่ ีใคร คุณมีอะไรพดู กนั ตรงน้ีเลยกไ็ ดค้ ่ะ ฉนั ยงั มีธุระ”

เหยาชิงชิงมองอาหารปลาในมือเธอ แค่นหวั เราะ “อารมณ์ดี” เธอเงยหนา้ มองทอ้ งฟ้ า “วนั น้ี อากาศดีจริงๆ เหมาะกบั การออกมาเที่ยว” ท่าทางของเธอเปลี่ยนไปอยา่ งรวดเร็ว เร็วจนหลินซินเหยยี นเองก็ไม่ทนั ไดส้ งั เกต เหยาชิงชิงพงุ่ เขา้ มาจบั ไหล่ของเธอเอาไว้ ดวงตาน่ากลวั “ทาํ ไมเธอถึงหนา้ ดา้ นขนาดน้ี มีสามีแลว้ ยงั จะ ล่อลวงยน่ิ หนิงอีก” ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นก็เขา้ ในใจทนั ทีถึงเหตผุ ลของเธอ เป็ นเพราะไป๋ ยนิ่ หนิงจริงๆ “เธอไมค่ ู่ควรกบั เขา ไม่คูค่ วร เธอมนั ผหู้ ญิงแพศยา” เธอเง้ือมือข้ึน เตรียมฟาดลงมาบนใบหนา้ ของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นเองก็ไม่ไดโ้ ง่ท่ีจะยนื รอใหเ้ ธอตบหนา้ เธอหลบทนั เหยาชิงชิงควา้ ไดเ้ พยี งอากาศ ยงิ่ เพิ่มความโกรธข้ึนไปอีก หลินซินเหยยี นเห็นวา่ ไมป่ กติ เธอใจร้องเกินไป ดูยงิ่ บา้ ไปใหญ่ เธออยากจะไปจากตรงน้ี พ่ึง เดินออกมาไดไ้ มก่ ่ีกา้ วกถ็ ูกเหยาชิงชิงควา้ เอาไว้ “เธออยา่ คิดหนี อยา่ คิดวา่ ฉนั ไม่รู้วา่ เธอจะไป ตามคนมาช่วย” หลินซินเหยยี นพยายามใจเยน็ “ฉนั คิดวา่ คุณคงเขา้ ใจผดิ แลว้ ฉนั ไม่ไดม้ ีความสมั พนั ธอ์ ะไรกบั เขา ไม่เชื่อคุณกไ็ ปถามไป๋ ยน่ิ หนิงดูสิ” “เธอคิดวา่ ฉนั โง่เหรอ ยนิ่ หนิงถูกเธอล่อลวงจนตาบอดแลว้ เขาปกป้ องเธอขนาดน้นั ฟังฉนั ที่ ไหน” เหยาชิงชิงคาํ รามอยใู่ นลาํ คอ เม่ือมองเห็นอาหารปลาในมือของเธอ เธอก็ฉีกยมิ้ เยน็ “ไม่สู้ เอาเธอไปใหอ้ าหารปลาเองดีกวา่ ไปตายซะเถอะ ตายไปแลว้ ก็จะไดไ้ มต่ อ้ งมาล่อลวงยน่ิ หนิง” “จง…”

หลินซินเหยยี นอยากตะโกนเรียกจงจิ่งหา้ ว แต่เพยี งอา้ ปากเหยาชิงชิงกป็ ิ ดปากเธอเอาไว้ ลาก เธอไปยงั ริมทะเลสาบ เมื่อคนอารมณ์รุนแรงข้ึน กาํ ลงั ท่ีมีก็เพม่ิ ข้ึน หลินซินเหยยี นแกะมือเหยา ชิงชิงออกไมไ่ ด้ พ้นื หินบริเวณรอบทะเลสาบน้นั ล่ืน เธอตกลงไป จงจ่ิงหา้ วกอดเธอเอาไว้ “ผมรู”้ “คุณหนาวไหมคะ” มือที่ยงั เตม็ ไปดว้ ยน้าํ ของหลินซินเหยยี นยกข้ึนกอบกมุ ใบหนา้ ของขา เยน็ มาก จงจ่ิงหา้ วยกมือข้ึนกมุ มือของเธอเอาไว้ ส่ายหวั “ไมห่ นาว” บนรถเปิ ดแอร์ในอณุ หภูมิสูงที่สุด อากาศอบอุน่ แลว้ ไม่นานรถก็หยดุ ลงท่ีหนา้ โรงแรม จงจิ่งหา้ วอมุ้ หลินซินเหยยี นลงจากรถ เด็กท้งั สองถกู บอด้ี การ์ดอุม้ เขา้ ไป ซูจา้ นพาฉินยาออกไปเดต ท่ีโรงแรมเหลือเพยี งเส่ินเผยซวนนอนเลน่ เกมมือถืออยบู่ นโซฟาคน เดียว เม่ือไดย้ นิ เสียง เขากอ็ อกมาจากหอ้ ง เม่ือเห็นวา่ จงจ่ิงหา้ วท่ีเปี ยกไปท้งั ตวั กาํ ลงั อุม้ ร่างเปี ยก ช้ืนของหลินซินเหยยี น เขารีบเดินเขา้ ไปช่วย “เกิดเร่ืองอะไรข้ึน” ไมใ่ ช่บอกวา่ จะออกไปเท่ียวเหรอ ทาํ ไมกลบั มาเร็วขนาดน้ี แลว้ ยงั เป็ นแบบน้ีอีก “ไม่ตอ้ งถามแลว้ ไปเรียกหมอมาก่อน” หลินซินเหยยี นอาจโดนแช่จนเป็ นไข้ ตอนน้ีร่างกาย ร้อนไปหมด “ครับ ครับ” เสิ่นเผยซวนใหบ้ อด้ีการ์ดพาเด็กท้งั สองเขา้ ไปในหอ้ ง เขาลงไปตามหมอดว้ ยตวั เอง “ฉนั หนาว หนาวจงั เลย” หลินซินเหยยี นตวั สน่ั อยใู่ นออ้ มแขนของจงจิ่งหา้ ว เธอมึนหวั แทบไม่ มีสติแลว้

จงจ่ิงหา้ วไมร่ ู้จะปลอบเธออยา่ งไร ทาํ ไดเ้ พียงสาวเทา้ ยาวเขา้ ไปในหอ้ งอยา่ งรวดเร็ว วางเธอลง บนเตียง จากน้นั ถอดชุดเธอออก ถา้ ไมถ่ อดชุดเปี ยกช้ืนนน่ั ออก กลวั วา่ เธอจะเป็ นไขส้ ูงเขา้ ไป อีก ชุดคลุมเปี ยกช้ืนถูกจงจิ่งหา้ วถอดทิ้งลงไปบนพ้นื จากน้นั ไปถอดเส้ือไหมพรมของเธออีก หลิน ซินเหยยี นท่ียงั พอมีสติ รับรู้วา่ มีคนกาํ ลงั ถอดเส้ือผา้ ของเธอ เธอควา้ มือท่ีกาํ ลงั ถอดเส้ือผา้ ของ เธอเอาไว้ น้าํ เสียงแหบแหง้ บอก พลางขอร้อง “อยา่ ฉนั ฉนั ยงั ไม่ทนั เตรียมตวั ให้ ใหเ้ วลาฉนั อีก หน่อย…” จงจิ่งหา้ ว “…” ใช่ เขาตอ้ งการเธอ ตอ้ งการมากดว้ ย หลายคร้ัง แคม่ องเห็นเธอ ร่างกายของเขามนั กต็ อบสนอง ไม่รู้วา่ เกบ็ กดนานเกินไปหรือเปล่า แต่วา่ ตอนน้ี เขาไม่ไดจ้ ะทาํ อะไรเธอ เพียงแตอ่ ยากเอาเส้ือผา้ ท่ีเปี ยกช้ืนออกใหเ้ ธอ จงจ่ิงหา้ วโนม้ ตวั ลงไป จูบเบาๆ ลงบนริมฝี ปากแหง้ ผาก “วางใจ ผมไมท่ าํ อะไรคุณหรอก ถึง ตอ้ งการ ผมก็จะทาํ ตอนท่ีคุณมีสติ ใหค้ ุณไดส้ มั ผสั ผมตอนที่ยงั มีสติชดั เจน” ตอนที่ 254 ผมอาจควบคุมตวั เองไม่ได้ หลินซินเหยยี นสะลึมสะลือ ฟังไม่ชดั วา่ จงจ่ิงหา้ วพดู อะไร ไดย้ นิ เพยี งวา่ ผมไม่ทาํ อะไรคุณ หรอก เธอจึงวางใจ

จงจ่ิงหา้ วถอดเส้ือไหมพรมของเธอ ผวิ ขาวเนียนของเธอมีร่องรอยของน้าํ ท่ีเปี ยกช้ืน เธอหนาว ร่างกายสนั่ ระริก พลิกไปมา ความหาความอบอุน่ จงจิ่งหา้ วมองดูเธอ แกม้ ท่ีแดงข้ึนเพราะพษิ ไข้ ผมที่เปี ยกช้ืนติดอยบู่ นแกม้ ของเธอ เหมือนเสน้ ผมที่ช้ืนเหงื่อยามที่เธอถูกทรมานจนหมด เร่ียวแรง จงจ่ิงหา้ วรู้สึกวา่ ร่างกายเขาร้อนข้ึน ถา้ หลินซินเหยยี นไมป่ ่ วย คร้ังน้ี เขาจะไมท่ นแน่นอน เขาสูดหายใจเขา้ ลึก เบนสายตาไปทางอื่น ดึงผา้ ห่มมาคลุมร่างของเธอ เม่ือถอดเส้ือผา้ ออกแลว้ เธอรู้สึกอุน่ ข้ึนมา เธอกอดผา้ ห่มแน่น จงจ่ิงหา้ วปรับแอร์ในหอ้ งใหอ้ ุน่ ข้ึน โยนเส้ือผา้ ที่หล่ออยตู่ ามพ้นื เขา้ ไปในหอ้ งน้าํ เขาปิ ดประตู เปิ ดน้าํ อนุ่ ถอดเส้ือผา้ ตวั เอง อาบน้าํ อ่นุ ๆ เปลี่ยนเส้ือผา้ ชุดใหม่ เขายน่ื มือขา้ งหน่ึงไปหยบิ ผา้ ขนหนู มืออีกขา้ งเช็ดผมที่เปี ยกช้ืนของตวั เอง เดินออกมาจากหอ้ งน้าํ เขาเดินมาหยดุ อยขู่ า้ ง เตียง เขาโยนผา้ ยนื ท่ีเช็ดผมน้นั ไปพาดไวท้ ่ีโตะ๊ ขา้ งเตียง จากน้นั ใชผ้ า้ ขนหนูอีกผืนในมือ เช็ดหนา้ และผมใหห้ ลินซินเหยยี น ร่างกายของเขาอาบน้าํ อ่นุ มาแลว้ กลบั มาอยใู่ นอุณหภมู ิปกติ จึงกลา้ เขา้ ใกลเ้ ธอ อุม้ เธอข้ึนมา วางลงไปในผา้ ห่ม หลินซินเหยยี นสมั ผสั ไดถ้ ึไออ่นุ จากร่างกาย ของเขา กอดเขาและขยบั ร่างเคลื่อนเขา้ ไปในออ้ มแขนของเขา ศีรษะเหมือนลูกแมว ซุกเขา้ ไปที่ คอของเขา จงจิ่งหา้ วราวกบั ถกู จุดไฟ ไมก่ ลา้ ขยบั ร่างกายแขง็ เกร็ง หลินซินเหยยี นไม่ไดส้ วม เส้ือผา้ ส่วนออ่ นนุ่มของเธอถูไปมากบั ร่างกายของเขา หวั ใจเขาเตน้ ระรัว ไม่ใช่วา่ เขาเป็ นคนไม่ถือตวั แตเ่ ม่ืออยตู่ ่อหนา้ ผหู้ ญิงคนน้ี ความถือตวั ของเขากเ็ ป็ นราวกบั เรื่องตลก หลินซินเหยยี นท่าทางสะลึมสะลือ ตอนน้ีไม่รู้ดว้ ยซ้าํ วา่ ตวั เองอยใู่ นสภาพไหน ร่างกายของเธอ เยน็ เพียงแคอ่ ยากหาสถานท่ีอนุ่ ๆ ไดซ้ ุกตวั และสถานที่อุ่นๆ น้นั คือในออ้ มแขนของจงจ่ิงหา้ ว มือของเธออยไู่ มส่ ุข เพราะเธอรู้สึกวา่ สถานท่ีอบอุ่นน้ีมีอะไรก้นั อยู่ เธออยากเอามนั ออก

จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ มองดูสองมือที่ไม่สงบสุขของเธอ ท่ีกาํ ลงั พยายามถอดเส้ือคลุมของเขาออก แสงสวา่ งในดวงตาของเขาน้นั เริ่มหายไป เลือกกระเดือกของเขาเคล่ือนตวั ข้ึนลง น้าํ เสียงแหบพร่า “ถา้ คุณยงั ก่อกวน…ผมกลวั วา่ จะ ควบคุมตวั เองไมไ่ ด”้ เขาเป็ นคน อยา่ มาทดสอบเขาแบบน้ี หลินซินเหยยี นไม่ไดย้ นิ วา่ เขาพดู อะไร เพยี งตอ้ งการควบอบอุน่ ก็เท่าน้นั ทาํ อะไรไม่ได้ จงจ่ิงหา้ วจบั สองมือที่ยงั คงวนุ่ วายของเธอเอาไว้ “ฮือ…” คนที่ถูกจบั เอาไว้ เธอรู้สึกไมส่ บาย ขมวดคิว้ แน่น สองมือดิ้นรน “อ้ือ ปลอ่ ยฉนั …” “ถา้ ผมปล่อย คุณอยา่ ด้ือนะ” จงจ่ิงหา้ วพยายามควบคุมความร้อนท่ีวง่ิ วนุ่ อยใู่ นตวั ของเขา “ถา้ คุณยงั ด้ือ ผมจะไม่ทนแลว้ นะ ไมม่ ีสติกไ็ มม่ ีสติ อยา่ งมาก ถา้ มีสติแลว้ ค่อยเสริมอีกรอบ” หลินซินเหยยี นไม่รู้วา่ เพราะไดย้ นิ คาํ พดู ของจงจิ่งหา้ วหรือเปลา่ เธอจึงน่ิงไป จงจิ่งหา้ วลอง ปล่อยมือจากมือของเธอ เธอไมข่ ยบั เขากม้ ลงไปมองเธอ ไดย้ นิ เสียงหายใจในจงั หวะปกติ จงจิ่งหา้ ว “…” น่ีหลบั ไปแลว้ เหรอ เขากะพริบตา เร็วไปหรือเปล่า เขาเตรียมตวั จะไมท่ นั แลว้ นะ สุดทา้ ย เธอก็หลบั ไปแลว้ เน่ียนะ แกลง้ เขาแลว้ ตวั เองก็หลบั ไปแบบน้ีเหรอ จะหลบั ไปแบบน้ีน่ะเหรอ กอ๊ ก กอ๊ ก…

“ผมพาหมอมาแลว้ ครับ” เสียงเสิ่นเผยซวนดงั เขา้ มาจากดา้ นนอก จงจ่ิงหา้ วคลุมผา้ ห่มใหเ้ ธอ ปิ กคลุมไปทว่ั ร่างจนมิด เหลือไวเ้ พยี งศีรษะท่ีโผล่ออกมา เมื่อพอใจแลว้ จงจ่ิงหา้ วจึงเดินไปเปิ ดประตู ดา้ นขา้ งเสิ่นเผยซวนมีหมอสวมแวน่ ตายนื อยู่ ในมือของเขามีกล่องปฐมพยาบาลมาดว้ ย จงจ่ิงหา้ วยงั ไมใ่ หพ้ วกเขาเขา้ มาในทนั ที เสิ่นเผยซวนรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วกงั วล จึงบอก “ผมไปหามาเอง” ไมก่ ลา้ มีใครลงมือทาํ อะไรหรอก จงจ่ิงหา้ วจึงเบ่ียงตวั หลบ บอกเสียงเรียบ “เขา้ มาสิ” “เธอนอนอยบู่ นเตียง” จงจ่ิงหา้ วเดินมาหยดุ อยขู่ า้ งเตียง หมอเดินตามเขา้ มา หมอวางกล่องปฐม พยาบาลวางไวบ้ นโตะ๊ หยบิ เครื่องวดั อณุ หภมู ิออกมา วางไวท้ ี่หูของหลินซินเหยยี นแลว้ กด เบาๆ ไมน่ านก็ปรากฏอุณหภูมิที่วดั ได้ หมอขมวดคิ้ว “ทาํ ไมถึงเป็ นแบบน้ีได้ สี่สิบเอด็ องศาเลย ทาํ ไมถึงเป็ นไขไ้ ดค้ รับ” “ตกน้าํ ” จงจิ่งหา้ วตอบกลบั หมอเก็บเครื่องวดั เขา้ กระเป๋ า ถา้ ตกน้าํ คงแขง็ แน่ อากาศแบบน้ี ตกน้าํ ไม่เป็ นไขก้ ็แปลกแลว้ “เด๋ียวผมจ่ายยาลดไขใ้ หเ้ ธอ ถา้ ไขล้ ดก็คงดีข้ึนแลว้ ครับ” หมอหยบิ ยาออกมาพลางบ่น “เป็ นไขเ้ พราะตกน้าํ ร่างกายคงเยน็ ตม้ น้าํ ขิงใหเ้ ธอดื่มหน่อย ลด ความเยน็ ในร่างกาย” “ครับ” จงจ่ิงหา้ วกม้ ลงไปมองหญิงสาวที่นอนอยบู่ นเตียง ใบหนา้ เธอแดงข้ึนกวา่ ก่อนหนา้ น้ี มาก

หมอหยบิ ยาข้ึนมา เขียนวธิ ีรับประทานลงไป วางไวบ้ นโตะ๊ “ในเธอทานตอนน้ีเลยดีกวา่ ครับ ไขล้ ดแลว้ เหงื่อออกสกั หน่อยกค็ งจะด”ี “ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมลงไปส่ง” เสิ่นเผยซวนพาไปส่ง หมอปิ ดกล่องปฐมพยาบาล ยกข้ึน เดินตามเสิ่นเผยซวนลงไป ผา่ นไปชวั่ ครู่เสิ่นเผยซวนก็เดินกลบั ข้ึนมา เขายกถว้ ยน้าํ ขิงข้ึนมาสองถว้ ย “ผมเห็นวา่ พก่ี เ็ ปี ยก เลยใหท้ ่ีหอ้ งอาหารเขาเตรียมไวใ้ หส้ องถว้ ยครับ” เสิ่นเผยซวนส่งถว้ ยให้ เขา จงจ่ิงหา้ วรับมา ดื่มเขา้ ไป จากน้นั ส่งถว้ ยคืนใหเ้ ขา รับใบใหม่มา“ออกไปรอฉนั ขา้ งนอกก่อน” “ครับ” เสิ่นเผยซวนยกถว้ ยหน่ึงใบเดินออกประตไู ป จงจิ่งหา้ ววางถว้ ยน้าํ ขิงวางไวบ้ นโตะ๊ ขา้ งเตียง จากน้นั พยงุ เธอข้ึนมา หลินซินเหยยี นกาํ ลงั นอนหลบั สบาย ไมย่ อมขยบั เมื่อมีคนรบกวนเธอจึง ขมวดคิ้วรําคาญ จงจ่ิงหา้ วปลอบโยนเธอดว้ ยความใจเยน็ “เดก็ ดี ลกุ ข้ึนมาดื่มน้าํ ขิงก่อนค่อยนอนนะครับ” เขาป้ อนยาใหก้ บั หลินซินเหยยี น แต่วา่ มนั ขมเกินไป เธอไมก่ ิน เธอปล่อยใหม้ นั ไหลออกมาดา้ น นอก จงจิ่งหา้ ว “…” “เดก็ ดี ทานยาหน่อย” จงจ่ิงหา้ วหยบิ ยาสองเมด็ ใส่เขา้ ไปในปากเธอ คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นไม่อา้ ปากเลยสกั นิด พมึ พาํ “ขม” ยาก็ตอ้ งขมสิ

ทาํ อะไรไมไ่ ด้ จงจิ่งหา้ วเอายาใส่ปากตวั เอง จากน้นั ประกบเขา้ ท่ีริมฝี ปากของเธอและปลอ่ ยยา ลงไป หลินซินเหยยี นเบ่ียงหนา้ หนี อยากผลกั เขาออก จงจิ่งหา้ วจบั ศีรษะของเธอเอาไว้ ไม่ยอมใหข้ ยบั ใชล้ ิน้ ผลกั ยาลงไปในลาํ คอของเธออีกคร้ัง ราวกบั มีอะไรติดอยตู่ รงน้นั ทรมาน อยากคาย ออกมา แต่กเ็ อาออกไม่ได้ ทาํ ไดเ้ พยี งกลืนมนั ลงไป แต่ก็ไม่มีน้าํ กลืนลงไปแหง้ ๆ มนั ก็จะไม่ลง และติดอยหู่ ลอดอาหาร จงจ่ิงหา้ วกรอกน้าํ ขิงเขา้ ปากตวั เอง จากน้นั ส่งมนั ลงไปในปากเธออีกคร้ัง คร้ังน้ีหลินซินเหยยี น กลืนมนั ลงไป เพราะเธออยากดื่มน้าํ ไมน่ าน ยากถ็ กู กลืนลงไปไดส้ าํ เร็จ จงจ่ิงหา้ วใชว้ ธิ ีป้ อนน้าํ ขิงใหเ้ ธอจนหมดถว้ ย จากน้นั วางเธอลง ห่มผา้ ใหเ้ ธอ ปล่อยใหเ้ ธอนอนต่อ ด่ืมน้าํ ขิงแลว้ ร่างกายของเธอก็อ่นุ ข้ึน เธอขยบั เอียงขา้ ง หาท่าทีสบายแลว้ หลบั ตอ่ จงจ่ิงหา้ วนง่ั อยขู่ า้ งเตียงชว่ั ครู่ มองดูเธอหลบั ไปแลว้ จึงลกุ ข้ึนแลว้ เดินออกไป เสิ่นเผยซวนนง่ั อยหู่ อ้ งรับรองดา้ นนอก มองเห็นจงจิ่งหา้ วเดินออกมาแลว้ ถาม “ดีข้ึนหรือยงั ครับ” “พ่ึงป้ อนยาน่ะ…” “ผมจะมาหาประธานจง” “ขอโทษดว้ ยครับ ท่ีน่ีไมใ่ หค้ นนอกเขา้ คุณเขา้ ไมไ่ ดค้ รับ” เสียงไป๋ ยน่ิ หนิงและบอด้ีการ์ดดงั มาจากหนา้ ลิฟต์

“ไป๋ ยน่ิ หนิงเหรอ” เสิ่นเผยซวนมองไปยงั จงจิ่งหา้ ว ใบหนา้ ของจงจิ่งหา้ วเขม้ ข้ึน เขามาพอดีเลย เรื่องน้ีเสิ่นเผยซวนตอ้ งมีคาํ อธิบายใหเ้ ขา ตอนที่ 255 เธอไม่เหมาะสมกบั คุณ “ผมมาพบประธานจงของพวกคุณเพราะผมมีเร่ืองจะคุยดว้ ย” ไป๋ ยน่ิ หนิงพยายามโนม้ นา้ วบอด้ี การ์ด ทวา่ ท่าทางของบอด้ีการ์ดยงั คงนิ่ง หนา้ ที่ของเขาคือไมป่ ลอ่ ยใครหนา้ ไหนเขา้ มาใน บริเวณน้ี พดู ใหต้ ายกเ็ ขา้ ไม่ได้ ไป๋ ยน่ิ หนิงขมวดคิว้ ทาํ ไมคนคนน้ีถึงมีทิฐิสูงจงั เลยนะ “ผมมีเรื่องสาํ คญั …” “ประธานไป๋ มีธุระสาํ คญั อะไรหรือเปล่าครับ” จงจ่ิงหา้ วยนื อยหู่ นา้ ทางเดิน ใบหนา้ ของเขาไม่ แสดงสีหนา้ ใดๆ ริมฝี ปากเมม้ เลก็ นอ้ ย สายตาคมราวกบั ใบมีด ดวงตาคมของเขายงั คงแขง็ กร้าว “หรือวา่ เร่ืองวนั น้ี ประธานไป๋ ตรวจสอบชดั เจนแลว้ มาอธิบาย ใหผ้ มฟังเหรอครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้ตวั วา่ ตวั เองผดิ เขาเอย่ ขอโทษก่อน “เพราะผมประมาทเกินไป ใหเ้ หยาชิงชิงรู้ตาราง การเดินทางของผม ถึงได…้ ” เดิมเขาไมไ่ ดป้ ้ องกนั เหยาชิงชิงดว้ ยซ้าํ ดงั น้นั เหยาชิงชิงจึงสะกดรอยตามเขาไดอ้ ยา่ งง่ายดาย เขาใหเ้ กาหยวนไปตรวจสอบแลว้ ถึงไดร้ ู้วา่ หลินซินเหยยี นตกลงไปในน้าํ เพราะเหยาชิงชิง สอง มือของเขากาํ แน่น “คุณหลินไม่เป็ นอะไรใช่ไหมครับ” “ประธานไป๋ คิดจะจดั การเรื่องน้ียงั ไงครับ” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดต้ อบคาํ ถามของเขา ตอนน้ีเขา ตอ้ งการคาํ อธิบาย

ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงคาดหวงั หวงั วา่ มนั จะเป็ นเพียงความบุ่มบ่ามของเหยาชิงชิง เธอไม่ใช่คน เลวร้ายอะไร เสิ่นเผยซวนมองออกถึงความลงั เลของเขา จึงเอ่ยเตือน “ผมคิดวา่ ประธานไป๋ จะละเลยไม่ได้ คง ไมไ่ ดเ้ ห็นแก่การรู้จกั กนั มาต้งั แตเ่ ดก็ แลว้ จะใหค้ วามไวว้ างใจไร้ขีดจาํ กดั แบบน้นั ความตริง คุณ สามารถสืบเรื่องราวในอดีตของเธอได้ ผมคิดวา่ คุณจะตอ้ งตกใจแน”่ “คุณหมายความวา่ ยงั ไง” เห็นไดช้ ดั วา่ คาํ พดู ของเส่ินเผยซวนน้นั มีความนยั แฝงอยู่ “ผมวา่ คุณไปถามเธอเองจะดีกวา่ จริงสิ เรื่องข่มขคู่ ร้ังที่แลว้ ผมคิดวา่ ประธานไป๋ คงจะให้ คาํ อธิบายไดด้ ว้ ยนะครับ ยงั ไงกอ็ ยใู่ นพ้ืนที่ของประธานไป๋ เกิดเร่ืองแบบน้ีข้ึน ประธานไป๋ ไม่ สนใจคงจะไมไ่ ด้ หรือวา่ จะปกปิ ดมนั ” เสิ่นเผยซวนเอนตวั พิงผนงั เขาขยบั บริหารขอ้ มือ “ถึงจะ เป็ นพ้ืนที่ของประธานไป๋ ถา้ พวกเราคิดจะทาํ อะไร ใครกห็ า้ มไม่ได้ จดั การกบั ผหู้ ญิงแคค่ น เดียวง่ายมากเลยนะครับ แตว่ า่ นี่เป็ นความผดิ ปกป้ องก็ถือเป็ นความผิดเหมือนกนั ” ขม่ ขู่ ขม่ ข่อู ยา่ งเห็นไดช้ ดั แน่นอนวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้วา่ คาํ พดู ของเขาหมายถึงอะไร ถา้ หากเขาคิดจะปกป้ องเหยาชิงชิง แบบ น้นั การร่วมงานกบั จงจ่ิงหา้ วน้นั คงตอ้ งยกเลิก อีกท้งั ยงั ตอ้ งกลายเป็ นศตั รูอีก เขายมิ้ ขืน “คุณหลินตกน้าํ เป็ นความรับผิดชอบของผม ผมตอ้ งใหค้ าํ อธิบายไดอ้ ยา่ งแน่นอน เร่ืองการข่มข่เู พยี งแค่มีหลกั ฐาน ผมไมป่ กป้ องคนผดิ แน่นอนครับ” ไมใ่ ช่เขาปล่อยเหยาชิงชิงไป แตเ่ ป็ นเพราะเขามองขา้ มเร่ืองน้ี เขาพบวา่ เหยาชิงชิงแปลก ออกไปจริงๆ เขาไม่คิดวา่ เหยาชิงชิงจะทาํ เร่ืองแบบน้ีกบั หลินซินเหยยี น “คุณหลินไม่เป็ นไรใช่ไหมครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงถามอีกคร้ัง ไม่ใช่เรื่องน้ีเกิดข้ึนเพราะเขาเพียง เพราะเขาเท่าน้นั แตท่ ี่ห่วงเพราะเขาเป็ นห่วงหลินซินเหยยี นจริงๆ

“ภรรยาของผม ไม่จาํ เป็ นตอ้ งใหใ้ ครเป็ นห่วง” เดิมจงจิ่งหา้ วก็รําคาญท่ีไป๋ ยนิ่ หนิงวอแวกบั หลิน ซินเหยยี นไม่หยดุ จึงใชโ้ อกาสน้ี ทาํ ใหไ้ ป๋ ยนิ่ หนิงเขา้ ใจชดั เจน หลินซินเหยยี นเป็ นของเขา อยา่ ไดค้ ิดเลยจะดีกวา่ “คิดหวงั ในตวั ภรรยาคนอื่น ไม่ใช่คุณสมบตั ิของคนดี ผมคิดวา่ ประธานไป๋ คงจะเขา้ ใจ และเป็ น คนที่ดีพอ” จงจ่ิงหา้ วเอย่ เสียงเรียบ ทวา่ ทาํ ใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงพดู ไม่ออกเลยสกั คาํ “คนอยทู่ ่ีไหน ประธานไป๋ นาํ ทางเถอะครับ” เสิ่นเผยซวนอดไม่ไดอ้ ยากสืบสวนเหยาชิงชิงคนน้ี เตม็ ทีแลว้ เขาสนใจความลบั ในตวั เธอมากทีเดียว ไป๋ ยน่ิ หนิงสูดหายใจเขา้ ลึก ตดั สินใจอยใู่ นใจ คร้ังน้ีถา้ หากมีหลกั ฐานวา่ เหยาชิงชิงเป็ นคนทาํ เขาจะไม่ปกป้ องเธอแน่นอน “เอาแบบน้ีดีกวา่ ไหมครับ รอใหค้ ุณหลินรู้สึกตวั ใหเ้ ธอสอบสวนเอง และใหเ้ วลากบั ผมสกั หน่อย ถา้ เธอสารภาพเองก็ดีไป แตถ่ า้ เธอไมย่ อมรับผมจะส่งเธอใหก้ บั พวกคุณ” บางเรื่อง เขาก็ หวงั อยากไดย้ นิ จากปากของเหยาชิงชิงเอง เรื่องน้ีเสิ่นเผยซวนตดั สินใจเองไม่ได้ เขาหนั ไปหาจงจ่ิงหา้ ว จงจ่ิงหา้ วเงียบไปชว่ั ครู่ “หวงั วา่ ประธานไป๋ จะมีขา่ วดีใหก้ บั ผม” พดู จบกห็ มนุ ตวั กลบั เขา้ หอ้ งไป ไป๋ ยน่ิ หนิงยกมือส่งสญั ญาณใหเ้ กาหยวนพากลบั เขา้ ลิฟต์ เสิ่นเผยซวนกา้ วไปหน่ึงกา้ ว หนั ไปมองไป๋ ยนิ่ หนิง “ประธานไป๋ กลบั ดีๆ ไมส่ ่งนะครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดต้ อบอะไร หลงั จากเขา้ ไปในลิฟตแ์ ลว้ เกาหยวนเอ่ยเสียงเบา“คุณเหยาอยทู่ ่ี คฤหาสน์ครับ”

ถา้ เกาหยวนไม่เห็นกลอ้ งวงจรปิ ด เขาเองก็คงไมเ่ ชื่อวา่ เหยาชิงชิงจะเป็ นคนทาํ ใหห้ ลินซินเห ยยี นตกน้าํ “เธอดูใสส่ือ จิตใจดี ทาํ ไมถึงทาํ เรื่องแบบน้ีได”้ ใบหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงเขม้ ข้ึน เขาเองกไ็ ม่อยากเช่ือวา่ เหยาชิงชิงเป็ นคนแบบน้ี แตห่ ลกั ฐานรัด ตวั แน่นขนาดน้ีแลว้ เรื่องข่มขหู่ ลินซินเหยยี น แปดในสิบคือเธอเป็ นคนทาํ เกาหยวนดูออกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่อยากคุยเร่ืองน้ี จึงปิ ดปากเงียบไปเอง เม่ือเดินออกมาจากโรงแรม เขน็ รถของเขาข้ึนรถไป ไมน่ าน รถกม็ าหยดุ ลงตรงหนา้ คฤหาสน์ ของไป๋ ยน่ิ หนิง ท่ีน่ีเหยาชิงชิงเคยมาแคไ่ ม่ก่ีคร้ัง คร้ังที่แลว้ พวกเขาพ่งึ จาํ กนั ได้ ไป๋ ยนิ่ หนิงพาเธอมา เธอนงั่ อึดอดั เลก็ นอ้ ย มีเส่ียวหลิวยนื เฝ้ าเธออยขู่ า้ งๆ คิดในใจ ไมร่ ู้คุณชายเรียกเธอมาทาํ ไม บางทีอาจรู้สึกกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเหมือนกนั เส่ียวหลิวสมั ผสั ไดว้ า่ เหยาชิงชิงเองกช็ อบไป๋ ยน่ิ หนิง เม่ือเปรียบเทียบกบั เหยาชิงชิง เธอหวงั วา่ เป็ นหลินซินเหยยี นกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงจะดีกวา่ เธอเป็ นเพยี งลกู นอ้ ง แมจ้ ะมีใจใหก้ บั ไป๋ ยน่ิ หนิง ก็ทาํ ไดเ้ พยี งเก็บมนั ไวใ้ นใจ ในอนาคตไป๋ ยน่ิ ห นิงยงั ตอ้ งแต่งงาน เธอเองกบ็ อกไม่ถูกวา่ เหยาชิงชิงไมด่ ีตรงไหน แต่เธอรู้สึกสนิทใจกบั หลินซินเหยยี นมากกวา่ เหมาะสมกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงมากกวา่ ตอนน้นั เอง เกาหยวนกเ็ ขน็ รถของไป๋ ยนิ่ หนิงเขา้ มา เส่ียวหลิวรีบเดินเขา้ ไปรับ“คุณชาย” วนั น้ีไป๋ ยน่ิ หนิงอารมณ์ไมด่ ี ไม่อยากคุยอะไร โบกมือบอกเธอไปทาํ งาน “ชิงชิงคุณตามผมมา” พดู จบก็หมุนลอ้ รถเขน็ เขา้ ไปในหอ้ งหนงั สือ

เหยาชิงชิงลกุ จากโซฟา เดินตามหลงั เขาไปในหอ้ งหนงั สือ ในหอ้ งรับแขก เสี่ยวหลิวค่อยๆ ขยบั เขา้ หาเกาหยวน “วนั น้ีคุณชายเป็ นอะไรคะ ดูเหมือนจะ อารมณ์ไมด่ ี มีเร่ืองในใจเหรอคะ” เสี่ยวหลิวรับหนา้ ท่ีดูแลเร่ืองชีวติ ประจาํ วนั ต่างๆ เกาหยวนเป็ นมือขวาของไป๋ ยนิ่ หนิงในเรื่อง งาน ท้งั สองต่างก็เป็ นคนสนิทของไป๋ ยนิ่ หนิง ดงั น้นั จึงสนิทกนั เกาหยวนมองประตูหอ้ งหนงั สือท่ีปิ ดสนิท ถอนหายใจออกมา “เรื่องน้ี คุณเหยาก่อเรื่องยากให้ เขาแลว้ น่ะสิ” “เธอหาเร่ืองยากใหค้ ุณชายง้นั เหรอคะ” เส่ียวหลิวเบิกตาโพลง คิดในใจ เหยาชิงชิงไมเ่ หมาะกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงจริงๆ ดว้ ย เกาหยวนมองเธอ “จดั การเรื่องของตวั เองพอ เรื่องของคนอื่น อยา่ ถามมาก” “แตว่ า่ คุณชาย…” เสี่ยวหลิวยงั อยากถาม แต่เกาหยวนเดินหนีหายไปแลว้ ไมอ่ ยากพดู มาก ไป๋ ยน่ิ หนิงไมช่ อบใหใ้ ครพดู เร่ืองของเขา เสี่ยวหลิวเบป้ าก ถลึงตาใส่แผน่ หลงั ของเกาหยวน คนใจแคบ คิดเงียบๆ อยใู่ นใจ คร้ังหนา้ ถา้ เขาถามอะไรเธอ เธอกจ็ ะไมบ่ อกเหมือนกนั หอ้ งหนงั สือ ไป๋ ยน่ิ หนิงนงั่ อยทู่ ่ีโตะ๊ หนงั สือ เขาเปิ ดแฟ้ มเอกสารไปเรื่อย เหยาชิงชิงยนื อยตู่ รงหนา้ โตะ๊ ไมก่ ลา้ ส่งเสียง

ผา่ นไปเน่ินนาน ไป๋ ยนิ่ หนิงราวกบั พ่งึ นึกไดว้ า่ มีอีกคนอยใู่ นหอ้ ง เอ่ยข้ึนโดยไมเ่ งยหนา้ ดว้ ยซ้าํ “วนั น้ีคุณไปไหนมาเหรอ” “หางานคะ่ ” สองมือของเหยาชิงชิงที่ปล่อยอยขู่ า้ งลาํ ตวั น้นั กาํ แน่น คาํ ถามของไป๋ ยน่ิ หนิงทาํ ใหเ้ ธอ หวาดระแวงเป็ นอยา่ งมาก ถา้ ไม่มีอะไร ไป๋ ยน่ิ หนิงจะเรียกเธอมาทาํ ไม เพอื่ ถามเร่ืองไม่สาํ คญั พวกน้ีน่ะหรือ ไป๋ ยน่ิ หนิงไมพ่ ดู อะไร ยงั คงไม่มองเธอ “นอกจากทาํ งานล่ะ” “คุณอยากถามอะไรกนั แน่คะ” ในที่สุดเหยาชิงชิงก็ทนไม่ไหว เร่ืองวนั น้ี เขารู้แลว้ เหรอ ไป๋ ยน่ิ หนิงวางเอกสารในมือ เขาเงยหนา้ ข้ึนมามองเหยาชิงชิง “คุณไม่มีอะไรอยากคุยกบั ผม เหรอ” เพียงเธอยอมสารภาพ ยอมรับผิด เขาเช่ือวา่ หลินซินเหยยี นจะตอ้ งยอมใหโ้ อกาสเธอไดป้ รับปรุง ตวั เหยาชิงชิงหวั เราะ “คุณอยากใหฉ้ นั พดู อะไรคะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงขมวดคิว้ คิดวา่ ตวั เองไมร่ ู้จกั เธอแลว้ เมื่อก่อนเธอไมเ่ ป็ นแบบน้ี เธอซ่ือตรง จิตใจดี ทาํ ไมถึงไดก้ ลายเป็ นแบบน้ี ไมแ่ ยกแยะถูกผิด “ผมหวงั ดีกบั คุณนะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเนน้ ย้าํ เขาหวงั วา่ เหยาชิงชิงจะกลบั ตวั กลบั ใจ เหยาชิงชิงหวั เราะเสียงดงั ข้ึน เตม็ ไปดว้ ยความเยย้ หยนั “คุณคงเรียกฉนั มาเพราะคุณหลินสินะ”