กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

“กาํ ลงั ดูอะไร？”จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มาพดู กบั หลินซินเหยยี นก่อน หลินซินเหยยี นรู้วา่ คนที่มาคือใคร จึงไมเ่ งยหนา้ ดูขอ้ มูลต่อไป ในใจกาํ ลงั วางแผนวา่ กลบั ไปถึง เมืองB เธอจะวางเครื่องจกั รไวท้ ี่ไหน จะประชาสมั พนั ธ์ผา้ ไหมกวางตงุ้ ใหใ้ หญท่ ่ีสุดออกมา อยา่ งไร ยง่ิ เวลานาน หลายคนกจ็ ะลืมผา้ แบบน้ีไป หลายปี มาน้ีก็มีวสั ดุดีๆออกมา อยากจะเปิ ดตลาดอีกคร้ัง กจ็ าํ เป็ นตอ้ งมีกลยทุ ธ์ จงจิ่งหา้ ว “……” นี่คือไม่สนเขา？ เห็นเขาเป็ นอากาศ？ “ฉนั ดูของอยู่ คุณกระหายน้าํ เหรอ？”ในที่สุดหลินซินเหยยี นกเ็ งยหนา้ ข้ึน จงจ่ิงหา้ วหายใจออกมาแรงๆ เขาไม่กระหาย ไมก่ ระหายเลยสกั นิด เขามาดูเธอ “คุณจงใจไม่สนผม？”เขาพดู กดเสียง ถา้ ตอนน้ีไมม่ ีลูกสองคนอยู่ เขาไม่อาจใจเยน็ ขนาดน้ีไดแ้ น่ ยนื หยดั ในตวั เอง？เป็ นเร่ืองตลกต่อหนา้ หลินซินเหยยี น อารมณ์ของเขา จะผนั ผวนตามท่าทีของเธอ หลินซินเหยยี นไม่คิดจะน่ิงใส่เขาตลอด“คุณตา่ งหากท่ีห่างเหินฉนั ก่อน ฉนั ทาํ ไม่ดีตรงไหนคุณ บอกตรงๆสิ อยา่ มาออ้ มคอ้ ม ฉนั ไมม่ ีอารมณ์ไปเดา ไมม่ ีจิตใจและกาํ ลงั จริงๆ” จงจ่ิงหา้ วมองเธอหลายวนิ าท“ี คุณมีเรื่องปิ ดบงั ผมไหม？”

ในใจหลินซินเหยยี นเตน้ ตึกตกั เขายงั สงสยั อย？ู่ ต้งั แต่คืนน้นั เขากไ็ ม่หยดุ ถามเธอคาํ ถามน้ี เขาเห็นอะไร？ ไปเจออะไรมา？ “ฉนั ……” หลินซินเหยยี นรวบรวมความคิดเลก็ นอ้ ย จึงพดู อยา่ งตรงไปตรงมา“ใช่ ฉนั มีเร่ืองปิ ดบงั คุณ แต่ วา่ ฉนั บอกคุณไม่ได”้ ในเม่ือจงจ่ิงหา้ วรู้แลว้ เธอปิ ดบงั ตอ่ ไปก็มีแต่เพ่มิ ความสงสยั ของเขา สูต้ วั เองพดู ออกมาดีกวา่ จงจิ่งหา้ ว“……” “ทาํ ไม？” “เพราะนี่คือความลบั ของฉนั ทุกคนต่างมีเร่ืองที่ไม่อยากพดู ฉนั กเ็ หมือนกนั คุณ กต็ อ้ งมีคนกบั เรื่องที่ไม่อยากพดู ถึงดว้ ย ใช่ไหม？” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิว้ เขาตอบโตอ้ อกมาไม่ไดส้ กั คาํ ใช่ ใครๆกม็ ีเรื่องท่ีไมอ่ ยากพดู ท้งั น้นั ？ แต่วา่ ทาํ ไม เขารู้สึกไมส่ บายใจ？ ไม่ชอบที่ถูกเธอปิ ดบงั ？ เขาหวงั วา่ เธอจะตรงไปตรงมาต่อเขา ในเรื่องความรู้สึก การใชช้ ีวติ ลกู กระเดือกของจงจิ่งหา้ วเลื่อนไปมา สุดทา้ ยก็เก็บความรู้สึกไมด่ ีไวใ้ นใจ เขาไปถามเธอ บีบ บงั คบั เธอไม่ได้

ในรถมีบรรยากาศท่ีผดิ ปกติกระจายไปทวั่ ความเงียบที่ทาํ ใหค้ นหายใจไม่ออกน้นั จงจิ่งหา้ ว หมนุ ตวั หลินซินเหยยี นเรียกเขาไว้ “จงจิ่งหา้ ว” เธอลงมาจากเตียง มองแผน่ หลงั ของเขา เขาสูงมาก ยนื อยขู่ า้ งในรถ หวั เกือบจะติดเพดาน “คุณใส่ใจมากไหม？”หลินซินเหยยี นกอ็ ยากใหเ้ ขารู้ ตวั ตนของเฉิงยซู่ ่ิว เธอคือแม่ เขา้ ใจความรู้สึกของแม่ ขณะเดียวกนั เธอก็เขา้ ใจ เขา้ ใจการปิ ดบงั ไวข้ องเฉิงยซู่ ่ิว เธอนบั ถือความอุตสาหะของเฉิงยซู่ ่ิว ถา้ เป็ นเธอ กไ็ ม่แน่วา่ เธอจะทาํ ได้ จงจ่ิงหา้ วไมพ่ ดู เขาไม่รู้วา่ ตวั เองแคร์อะไร แคร์การปิ ดบงั ของเธอ หรือวา่ แคร์เรื่องท่ีเธอปิ ดบงั “ถา้ คุณรับไม่ได้ ง้นั พวกเรา ……” ทนั ใดน้นั จงจิ่งหา้ วหนั กลบั มาทนั ที สายตาคมเหมือนมีด จอ้ งเธอเขมง็ “ทาํ ไม？” “พวกเราก็แยกจากกนั ”หลินซินเหยยี นรู้วา่ ตวั เองพดู แบบน้ีเกินไป แตว่ า่ ตอนน้ี เธอก็อยากดู ความรู้สึกท่ีเขามีตอ่ ตวั เอง เรื่องแบบน้ี กาํ หนดใหเ้ ป็ นปมระหวา่ งพวกเขา ถา้ หาก เธอไมพ่ ดู ไป ตลอด ในใจเขาจะตอ้ งมีปมแน่ ถึงแม้ เธอรู้วา่ ตวั เองใจเตน้ กบั ผชู้ ายคนน้ีแลว้ แตว่ า่ เธอกร็ ับปากเฉิงยซู่ ่ิวแลว้

ตอนน้ี มีแตท่ าํ ใหเ้ ขานอ้ ยใจ โกรธ？ คาํ แบบน้ีเปรียบเทียบไม่ได้ กบั ความรู้สึกของจงจ่ิงหา้ ว！ ผหู้ ญิงคนน้ีพดู วา่ แยกกนั ？ แยกจากกนั ？ แยกจากกนั กบั เขา？ เขาหร่ีตา กลา้ มเน้ือคางที่ยกข้ึนเลก็ นอ้ ยเกร็งแน่นทนั ที หลินซินเหยยี นไม่กลา้ มองตาของเขา ยงั คงรู้สึกไดถ้ ึงความเยอื กเยน็ น้นั “ฝันไปเถอะ！”เขาดึงเธอมาไวใ้ นออ้ มแขน อดไมไ่ ดท้ ่ีจะพดู วา่ ริมฝี ปากที่ไปจูบเธออยา่ งส่ง เดช ที่จริงเป็ นการกดั แน่น คาํ วา่ แยกจากกนั ของหลินซินเหยยี น สมั ผสั กบั เสน้ ตายของเขา เหมือนเขาจะลงโทษ ความโมโหของเขา ความโกรธของเขา หลินซินเหยยี นเขา้ ใจได้ เธอไม่รู้สึกเจ็บ เขาโกรธ หมายความวา่ เขาแคร์ เธอโอบคอของเขาก่อน เงยหนา้ มองเขา เธอพดู ยมิ้ ๆ“ฉนั ดีใจมาก” จงจิ่งหา้ วตะลึงเลก็ นอ้ ย“คุณ……” “ฉนั รู้วา่ คุณโกรธ เพราะวา่ ไมอ่ ยากแยกกบั ฉนั ใช่ไหม？”หนา้ ของเธอมีรอยยมิ้ ความสดใส สวยงามอยา่ งน้นั การประกาศอยา่ งน้นั ความออ่ นโยนอยา่ งน้นั และกค็ วามจริงจงั อยา่ งน้นั

ดงั น้นั เธอเพิ่งจงใจพดู แบบน้ีไป？ จงจ่ิงหา้ วรู้สึกวา่ ตวั เองอยตู่ อ่ หนา้ ผหู้ ญิงคนน้ี ไอคิวเปลี่ยนเป็ นศูนย์ เขาอึดอดั ใจ“คุณทดสอบผมเหรอ？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ อยา่ งจริงจงั “ใช่ ยงั ไงคุณก็โตกวา่ ฉนั เยอะ ใครจะไปรู้วา่ คุณมีความรัก มามากแคไ่ หน จริงจงั กบั ฉนั ไหม ……” เธอพดู พร่าํ ไป ยงั ไมท่ นั พดู จบ กถ็ กู คนใชน้ ิ้วมือกดไปที่ริมฝี ปาก จงจิ่งหา้ วออกแรงบิดมาก ริม ฝี ปากสีชมพขู องเธอเปล่ียนรูปภายใตป้ ลายนิ้วของเขา ตอนท่ี 240 ผมเสียใจแล้ว หลินซินเหยยี นรู้สึกถึงความเจบ็ แตไ่ ม่ส่งเสียง ปล่อยใหเ้ ขาระบายออกมา ยงั ไง เธอกป็ ิ ดบงั เร่ืองเขา สายตาเขาลึกซ้ึง พดู ดว้ ยเสียงโทนต่าํ และเร่าร้อน“ผมมีคุณเป็ นผหู้ ญิงคนเดียว……” ในความรู้สึก ร่างกาย เขามีแคเ่ ธอผหู้ ญิงคนน้ีคนเดียว หลินซินเหยยี นไมแ่ น่ใจวา่ ลมหายใจของเขาเร่าร้อนไป หรือวา่ คาํ พดู น้ีท่ีทาํ ใหเ้ ธอไมท่ นั ต้งั ตวั เธอต่ืนตระหนกไปท้งั ตวั แตแ่ สร้งทาํ เป็ นนิ่งๆ“ง้นั เหอรุ่ยหลินละ่ ？” เธอต้งั ใจขดุ คุย้ เร่ืองเก่าในอดีต ถา้ ไม่หาเรื่องสกั หน่อย ก็กลวั วา่ เขาจะยงุ่ แคว่ า่ เธอปิ ดบงั อะไรเขา เร่ืองน้ี

คร้ังน้ีจงจ่ิงหา้ วจะถกู เธอหลอกไดอ้ ยา่ งไร เขาจบั คางของเธอ เอาเธอมาไวใ้ นออ้ มแขน“ชาติที่ แลว้ ผมตอ้ งเป็ นคนเลวที่ร้ายกาจสุดๆแน่ ชาติน้ี พระเจา้ เลยส่งคุณมาอยเู่ คียงขา้ งผม ลงโทษผม” รู้อยแู่ ลว้ วา่ แบบน้ีคือเธอจงใจ แตเ่ ขากลบั เปิ ดเผยไม่ได้ ช่างเถอะ ยงั ไงซะเขากก็ ลบั ไปสืบเอง เขากลบั อยากดูวา่ ขา้ งในซ่อนอะไรไวก้ นั แน่ ที่สามารถทาํ ใหเ้ ธอเปลี่ยนทศั นคติ ทาํ ใหเ้ ธอพยายามจดั การกบั เขาอยา่ งที่สุด หลินซินเหยยี นควา้ คอเส้ือของเขา ความปั่นป่ วนในใจ แป๊ บเดียวกใ็ จเยน็ กลบั มา เพราะวา่ เธอ อยากเขา้ ใจเรื่องบางอยา่ ง คิดดีแลว้ จึงตดั สินใจ “ฉนั ไม่เคยมีความรัก ไมร่ ู้วา่ ตอ้ งรักคนอยา่ งไร ถา้ ฉนั มีตรงไหนท่ีทาํ ไมด่ ี อภยั ใหฉ้ นั ดว้ ย” จงจิ่งหา้ วตะลึง ลดสายตาลงชา้ ๆ“น่ีคุณกาํ ลงั สารภาพกบั ผมเหรอ？” ในใจหลินซินเหยยี นยงั คงไม่แน่ใจหน่อยๆ แต่วา่ เธอตดั สินใจวา่ จะลองแลว้ “คุณก็ถือวา่ ใช่ละ กนั ” เขาหวั เราะออกมา สายตาหยดุ ไปที่แกม้ ที่เขินอายของเธอ ท้งั ๆที่เมื่อก๊ีรู้จกั พดู ตอนน้ี กลบั หนา้ แดง หลินซินเหยยี นหลบหลีกเขา เขาทดั ผมที่ตกลงมาของเธอข้ึนไป มองดูเธออยสู่ กั พกั คิดวา่ เธอดู สวยไปหมด เขาเอาริมฝี ปากเขา้ มาใกล้ แนบไปท่ีแกม้ ของเธอ พดู ออกมาประโยคหน่ึงที่ไม่มีท่ีมาท่ีไป“ผม เสียใจแลว้ ” หลินซินเหยยี นตาเบิกโต ไม่ไดส้ ติคืนกลบั มาสกั พกั ประโยคน้ีของเขาหมายความวา่ อยา่ งไร

“คุณหมายความวา่ อะไร？” จงจ่ิงหา้ วเลิกคิว้ ข้ึนหวั เราะเบาๆ น้าํ เสียงท่ีทุม้ ต่าํ พร้อมกบั ความสมยอมท่ีแฝงไว้“ลืมไวขนาดน้ี เชียว？ไมเ่ ป็ นไร เด๋ียววนั ไหนคอ่ ยเสริมให”้ หลินซินเหยยี นคิดวา่ คาํ พดู เขาตอ้ งมีอะไรแอบแฝง ทนั ใดน้นั ดวงตาของเธอก็เบิกกวา้ งข้ึน เขาหมายถึงเม่ือคืนเหรอ？ ตูม！ หนา้ ของเธอเหมือนถูกแผดเผา แดงมากข้ึน จงจ่ิงหา้ วนอนโอบเธออีกเตียงท่ีไม่กวา้ งมากนกั จงจิ่งหา้ วสูงมาก ขอ้ เทา้ ของเขาวางไวด้ า้ นนอก บนเตียงกน็ อนงอตวั หนั ขา้ ง กอดหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นก็หนั ขา้ ง นอนบนเตียงกบั เขา มือเลก็ ๆของหลินซีเฉินกาํ หมอนไวแ้ น่น ไมไ่ ดก้ ระโดดข้ึนมา บอกตวั เองในใจเสมอวา่ นี่คือพอ่ แม่ พวกเขากอดกนั คือเรื่องปกติ ไม่ผดิ กฎหมาย เขาคิดวา่ ตวั เองน้นั ขดั แยง้ กนั อยา่ งมาก ไมห่ วงั วา่ หลินซินเหยยี นจะอภยั ใหจ้ งจิ่งหา้ วง่ายๆ แลว้ ก็กลวั พวกเขาจะตอ้ งแยกจากกนั จริงๆ เขาคิดในใจเงียบๆ ผมอาจจะเป็ นคนท่ีขดั แยง้ ในตวั เองคนหน่ึง เกือบเท่ียง พวกเขาก็กลบั ไปที่ไป๋ เฉิง ช่วงน้ีใชช้ ีวติ ท่ีหมบู่ า้ น ความสะดวกสบาย พกั ผอ่ นไม่ค่อยดี กลบั ไปถึงโรงแรมทุกคนตา่ ง เหน็ดเหน่ือยจากการตะลอนๆ “ทุกคนข้ึนไปอาบน้าํ พกั ผอ่ นกนั เลก็ นอ้ ย แลว้ เด๋ียวลงมาทานขา้ ว ผมจดั การเอง”เสิ่นเผยซวน พดู

ซูจา้ นไปก่อน“หลายวนั แลว้ ท่ีผมไม่ไดเ้ ปล่ียนเส้ือผา้ ผมตอ้ งกลบั หอ้ งแลว้ ” “ไปพวกเราไปดว้ ยกนั ”เขามองฉินยาที่อยขู่ า้ งๆ ฉินยารีบถอยหลงั ไป เวน้ ระยะห่างกบั เขา ซูจา้ นขมวดคิว้ “อยา่ ลืมล่ะ พวกเรายงั คบกนั อยู่ ……” “พวกเราเลิกกนั แลว้ ”ฉินยาพดู เสียงดงั เธอกลวั ซูจา้ น กงั วลวา่ พวั พนั กบั เขานานไป ก็จะยง่ิ สลดั เขาไมอ่ อก ซูจา้ นเหมือนจะคิดไมถ่ ึง วา่ เธอจะพดู แบบน้ีตอ่ หนา้ ทุกคน สกั พกั หน่ึงถึงไดส้ ติคืนมา เสิ่นเผยซวนเรียกชื่อเขาอยา่ งเป็ นห่วง“ซูจา้ น……” “นนั่ ไมเ่ ป็ นไร เร่ืองความรู้สึกเอง เร่ืองของคนสองคน เธอพดู เองคนเดียวไมน่ บั ”ซูจา้ นคืนกลบั สภาพคนหวั ร้ันท่ีไม่มีสิ้นสุดเหมือนเดิม“ผมข้ึนไปก่อน” “เส่ียวยา”หลินซินเหยยี นเอาลกู ท้งั สองคนใหจ้ งจิ่งหา้ ว แลว้ เดินเขา้ มาอยากปลอบเธอ “พี่หลิน ฉนั ไม่เป็ นไร ไม่ตอ้ งห่วงฉนั ฉนั ข้ึนไปก่อน ไมไ่ ดอ้ าบน้าํ นานแลว้ ฉนั อยากไปอาบน้าํ สกั หน่อย” พดู ไปเธอกเ็ คล่ือนตวั เหมือนจะข้ึนไปขา้ งบน เวลาน้ีเธอไมอ่ ยากเผชิญหนา้ กบั ใคร หลินซินเหยยี นเป็ นห่วงหน่อยๆ สองคนน้ีคบกนั ไม่นานนกั กลวั วา่ ฉินยาจะถกู ทาํ ร้าย จงจ่ิงหา้ วกมุ มือของเธอ“ไมต่ อ้ งห่วง โตๆกนั แลว้ เรื่องความรู้สึก พวกเขาจดั การกนั ได้ ข้ึนไป ก่อนดีกวา่ ”

หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ กใ็ ช่ เธออาจจะเป็ นกงั วลมากเกินไป พวกเขาเป็ นผใู้ หญ่กนั แลว้ ซูจา้ น กเ็ ป็ นทนายความ ปกติดูเป็ นคนมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม แตถ่ า้ เจอเร่ืองจริงจงั ก็เป็ นคนที่รับมือ ได้ หลินลุ่ยซีเกาหวั คิว้ เลก็ ๆขมวดแน่น หลินซินเหยยี นอุม้ เธอข้ึนมา“คนั หวั เหรอ？” “อือ”เด็กหญิงพยกั หนา้ รัวๆ มือเลก็ ๆเกาผมต่อไป อยขู่ า้ งนอกไม่สะดวก เธอไมไ่ ดส้ ระผม หลายวนั น้ีเลยทรมานหน่อย หลินซินเหยยี นปลอบใจ“หม่ามี๊สระใหก้ ด็ ีข้ึนแลว้ ” กลบั ไปที่หอ้ ง ก็วางกระเป๋ าลง จงจิ่งหา้ วไปที่หอ้ งรับแขกอีกหอ้ ง หอ้ งน้ีใหพ้ วกเขาใช้ หลินซินเหยยี นเปิ ดน้าํ อ่นุ ในอา่ งน้าํ ท่ีหอ้ งน้าํ เตรียมอาบน้าํ ใหเ้ ธอ เด็กหญิงถอนหายใจ“ท่ีบา้ นสบายสุดละ” “ท่ีนี่ไมใ่ ช่บา้ น”หลินซีเฉินเถียงเธอไป บา้ นกบั โรงแรมแยกไม่ออกเหรอ？ เด็กหญิงไมพ่ อใจ ทาํ หนา้ มุ่ย“พ่ีน่ารําคาญ” หลินซีเฉินส่ายหนา้ ทาํ ท่าทางเหมือนจนปัญญากบั เธอ “หมา่ มี๊ ดูสิพี่รังแกหนู”หลินลุ่ยซีวงิ่ ไปหอ้ งน้าํ เอนตวั ไปท่ีหลงั ของหลินซินเหยยี นโอบคอเธอ แลว้ ฟ้ อง หลินซินเหยยี นลบู หนา้ เธอ จงใจถามไปวา่ “รังแกลกู ยงั ไง？ตีลกู หรือวา่ หยกิ ลูก？” หลินลุ่ยซี“……” เอียงศีรษะและคิดอยนู่ านวา่ “เขาตีหนู” หลินซีเฉินจอ้ งนอ้ งสาวที่หนา้ ประตูหอ้ งน้าํ “พ่ตี ีนอ้ ง？”

หลินลุ่ยซีออกแรงพยกั หนา้ “พ่ีตีหนู” “พตี่ ีนอ้ งตรงไหน？” หลินลุย่ ซีคิดเลก็ นอ้ ย“อือ—กน้ ” “กน้ เหรอ……”หลินซีเฉินยกมือข้ึน ต้งั ใจทาํ ท่าจะตีเธอ และพดู ข่วู า่ “นอ้ งบอกวา่ พต่ี ีนอ้ งแลว้ ถา้ พ่ไี ม่ตีนอ้ งกค็ งเสียเปรียบ” “อา๊ ” หลินลยุ่ ซีตกใจจนเขา้ ไปในออ้ มแขนของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นปิ ดก๊อกน้าํ “โอเค ไม่ ตอ้ งทะเลาะแลว้ อาบน้าํ ไดแ้ ลว้ ” หลินซีเฉินเกบ็ มือ มองนอ้ งสาว“วนั น้ีเห็นแก่หมา่ ม๊ี จะปล่อยนอ้ งไป” หลินลยุ่ ซีแลบลิ้นใหพ้ ่ีชาย หลินซินเหยยี นถอดเส้ือผา้ ใหเ้ ธอ เอาเธอเขา้ ไปในอา่ งน้าํ อณุ หภูมิน้าํ กาํ ลงั ดี เด็กหญิงนงั่ อยใู่ นน้าํ โผลห่ วั ออกมา ตวั แช่ไปในน้าํ เธอรู้สึกสบาย แช่ไปสกั พกั หลินซินเหยยี นจึงขดั ข้ีไคลที่ตวั ใหเ้ ธอ อาบน้าํ ให้ สุดทา้ ยกส็ ระผม จดั การตวั เธอเสร็จก็คลมุ ผา้ ขนหนู เธอเอาเครื่องเป่ าผมเสียบปลก๊ั แลว้ เป่ าผมใหเ้ ธอแหง้ ตอนน้ีจู่ๆเสียงกริ่งก็ดงั ข้ึน หลินซีเฉินไปเปิ ดประตู เป็ นพนกั งานของโรงแรม “มีอะไรเหรอครับ？”หลินซีเฉินเงยหนา้ เขาเคยเห็นพนกั งานคนน้ี เลยระวงั ตวั นอ้ ยลง

“อนั น้ี ใหห้ ม่าม๊ีของหน”ู พนกั งานเอากล่องสวยๆกล่องหน่ึงยน่ื ใหเ้ ขา หลินซีเฉินลงั เลหน่อยๆ“น่ีคืออะไรอะ？ใครส่งใหเ้ หรอ？” “ผมไม่ทราบครับ ผมแค่รับหนา้ ท่ีเอามาให้ ส่วนรายละเอียดคืออะไรน้นั ผมไมร่ ู้ครับ”พนกั งาน พดู ไปตรงๆ แขกบนช้นั น้ี เขา้ ออกมีบอด้ีการ์ด ขบั รถหรู แคม่ องกร็ ู้วา่ เป็ นคนรวย เขาไม่กลา้ แตะตอ้ งคน พวกน้ี หลินซีเฉินยน่ื มือไปรับ พดู อยา่ งมีมารยาทวา่ “ขอบคุณครับ” “ไม่ตอ้ งเกรงใจจะ๊ ”พนกั งานยมิ้ คิดวา่ เด็กคนน้ีมีการอบรมสง่ั สอนดี ไม่เอาแต่ใจและสุภาพ หนา้ ตากด็ ี หลินซีเฉินปิ ดประตู ถือกลอ่ งมาไวบ้ นเตียง สองมือเขากอดอกไว้ นิ้วมือถไู ปที่ใตค้ าง จอ้ งกล่อง น้นั ในใจก็แปลกใจวา่ ขา้ งในใส่อะไร หรือวา่ เป็ นของขวญั ที่พอ่ ใหห้ มา่ ม？ี๊ สงสยั หนกั มาก เขาทนไมไ่ หว เปิ ดกล่องออก จากน้นั — “อา๊ ！” ตอนที่ 241 สู้กนั ซึ่งหน้ารับมอื ง่ายกว่าแอบแทงข้างหลงั ในกล่องใส่ตุก๊ ตาจาํ ลองไวต้ วั หน่ึง ตกุ๊ ตาถกู ควกั ตาออกมา เหลือเพยี งแต่ส่วนสีขาว ท่ีทอ้ งเปิ ด ช่องยาวๆไว้ ใชเ้ ชือกป่ านเยบ็ ปิ ด ลว้ นแต่เป็ นเลือด นิ้วมือยาวๆกบั เลบ็ ท่ีแหลม

ตุก๊ ตาทาํ เหมือนจริงมาก หลินซีเฉินฉลาดแคไ่ หน กลา้ แคไ่ หน สุดทา้ ยกเ็ ป็ นแค่เดก็ คนหน่ึง เห็นส่ิงของแบบน้ี กต็ กใจร้องออกมา “เกิดอะไรข้ึน？”หลินซินเหยยี นไดย้ นิ เสียงลกู ชายร้อง จึงวง่ิ ออกมา กม็ องเห็นของบนเตียง ตวั เธอเองกต็ กใจ รีบเอาลกู ชายมาไวใ้ นออ้ มแขน ปิ ดตาเธอไว้ พดู ปลอบ“ไมต่ อ้ งกลวั นะ ไม่ ตอ้ งกลวั มีหม่าม๊ีอยนู่ ะ” “หมา่ มี๊อะไรเหรอ？”หลินลยุ่ ซีเพง่ิ อาบน้าํ เสร็จ เป่ าผมแหง้ แลว้ ที่ตวั สวมเส้ือผา้ สะอาด ของที่ ทาํ ใหพ้ ี่ชายร้องออกมาได้ เธอแปลกใจมาก การตอบสนองของหลินซินเหยยี นไวมาก ตอนที่ลูกสาวยงั ไมเ่ ห็น ก็ดึงเธอมาไวใ้ นออ้ มแขน และปิ ดตาเธอไว้ หลินล่ยุ ซีข้ีกลวั หลินซีเฉินยงั ตกใจ ถา้ เธอเห็น จะตอ้ งตกใจกลวั แน่ หลินซินเหยยี นไมอ่ าจไปคิดไดว้ า่ ใครกนั ท่ีส่งของแบบน้ีมา เธอคิดแค่วา่ อยากเอาของแบบน้ี ออกไปไวๆ เด็กๆจะไดไ้ ม่ตกใจ เธอแตะลกู ชายเบาๆ“ไมต่ อ้ งกลวั หม่าม๊ีอยนู่ ี่ ลูกกอดนอ้ งสาวไวน้ ะ แมจ่ ะปิ ดฝามนั เอง” หลินซีเฉินตกใจหนกั มาก ตอนน้ีลกู ชายยงั สนั่ เลก็ นอ้ ย ซุกอยใู่ นออ้ มแขนของหลินซินเหยยี น โอบเธอไวแ้ น่น“หมา่ มี๊ผมกลวั ” เขาไมก่ ลา้ ออกไปจากออ้ มแขนของหมา่ ม๊ี หลินซินเหยยี นก็ไมก่ ลา้ ไปมองตรงๆอีก ไม่ใช่แค่โจมตีทางสายตา แตม่ ีทางจิตใจดว้ ย เธอเคย คลอดลกู น่ีเป็ นตุก๊ ตาที่ถกู ทารุณกรรมอีก ซ่ึงส่งผลกระทบตอ่ จิตใจของเธอเช่นกนั

“หม่ามี๊”หลินซีเฉินตวั สนั่ จบั เส้ือของหลินซินเหยยี นแน่นไมป่ ลอ่ ย หลินซินเหยยี นกอดลกู สองคนไว้ ไดแ้ ตค่ ่อยๆขยบั ไปตรงหนา้ ประตู เธอกดหวั ของลกู ท้งั สอง คนแน่น จงจ่ิงหา้ วเหมือนจะไดย้ นิ เสียงการเคล่ือนไหวท่ีน่ี เส้ือผา้ ที่ยงั ใส่ไม่เสร็จกเ็ ดินเขา้ มา เขาเดินไป หนา้ ประตู มือท่ีติดกระดุมชะงกั ไปเลก็ นอ้ ย รีบกา้ วเดินเขา้ มา อมุ้ ลกู ชายและลกู สาวออกไปจาก หอ้ ง ดา้ นนอกหอ้ งเส่ินเผยซวนกเ็ ขา้ มา เตรียมเรียกพวกเขาลงไปกินขา้ วเท่ียง จงจิ่งหา้ วเอาลูกท้งั สอง คนใหเ้ ขา กาํ ชบั วา่ “ดูพวกเขาดีๆ คุณดูเองดว้ ย” “เกิดอะไรข้ึนหรือเปล่า？”เสิ่นเผยซวนถามอยา่ งเป็ นห่วง เพราะวา่ สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วดูแย่ มาก จงจ่ิงหา้ วเองกไ็ มแ่ น่ใจ วา่ นี่ใครทาํ เลยตบไหล่ของเสิ่นเผยซวน เขากลบั ไปที่หอ้ ง หลินซินเหยยี นยงั ยนื อยตู่ รงน้นั เหมือนถกู คนจ้ีจุด จอ้ งความน่ากลวั บนเตียง จงจ่ิงหา้ วเอาเธอมาไวใ้ นออ้ มแขน จบั หนา้ ของเธอเขา้ ไปในออ้ มกอด“ไมต่ อ้ งดูแลว้ ” หลินซินเหยยี นหลบั ตาลง สนั่ เลก็ นอ้ ย“นี่ใครทาํ เหรอ？” ไดร้ ับความตกใจกลวั ในขณะเดียวกนั ก็ต่ืนตระหนก คนที่ทาํ เรื่องน้ี เห็นชดั วา่ อีกฝ่ ายรู้วา่ เธอมีลกู สองคน จึงทาํ ของแบบน้ีมา ข่พู วกเขา “ผมจะสืบใหร้ ู”้ จงจ่ิงหา้ วเหลือบมองของสกปรกบนเตียง ดว้ ยสายตาเคร่งเครียดไมพ่ ดู อะไร

แขนของเขายาว เอนร่างกายหน่อยๆก็สามารถแนบไปที่ผา้ ปูท่ีนอนไดแ้ ลว้ เขาออกแรงเอนไป หน่อย แลว้ เอาผา้ ห่มมาห่มกล่องไว้ เธอตบหลงั ของหลินซินเหยยี น ฝ่ ามือของเขาหนาและกวา้ ง เร่าร้อน ค่อยๆลบู ไปมาที่กระดูก สนั หลงั ของเธอ พดู ปลอบวา่ “ของปลอมท้งั น้นั ไมต่ อ้ งกลวั ” หลินซินเหยยี นตอบอืมไป แตไ่ ม่ไปมองท่ีเตียงอีก เสิ่นเผยซวนรู้จากปากของหลินซีเฉิน วา่ ในหอ้ งเกิดอะไรข้ึน สายตาเคร่งเครียดเหมือนกบั จงจ่ิง หา้ ว และพดู เดา“จะใช่เหอรุ่ยเจ๋อไหม？” คนๆน้ี เหมือนกบั หายตวั ไปอยา่ งไร้ร่องรอย คนท่ีเขาส่งไป หาร่องรอยของเขาไม่ไดเ้ ลยสกั นิด แมแ้ ตเ่ บาะแสกไ็ ม่เจอ เขาซ่อนอยใู่ นความมืด ไมร่ ู้วา่ จู่ๆจะโผล่ออกมาเม่ือไหร่ อยา่ งท่ีเรียกวา่ สูก้ นั ซ่ึงหนา้ รับมือง่ายกวา่ แอบแทงขา้ งหลงั “ใหค้ นรับผิดชอบที่เอาของมาส่งของโรงแรมมานี่หน่อย”อีกอยา่ ง โรงแรมกม็ ีกลอ้ งวงจรปิ ด จะตอ้ งหาเบาะแสได้ “หมา่ มี๊”คร้ังน้ีหลินซีเฉินตกใจกลวั จริงๆ สีหนา้ เขาขาวซีดหน่อยๆ วงิ่ เขา้ มา เอนไปในออ้ มแขน ของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นกอดเขาไวแ้ น่น“ปลอบขวญั นะ ไม่ตอ้ งกลวั ไมต่ อ้ งกลวั ” หลินลยุ่ ซีไม่เห็น ตวั เองนงั่ บนเกา้ อ้ี มองซา้ ยมองขวา ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทุกคนเป็ นอะไร ท่าที เปล่ียนไปกนั หมด ดูเคร่งขรึมกนั มาก ท่ีหอ้ งโถง พระอาทิตยส์ ่องแสงตอนเท่ียงพอดี บางทีคนอาจจะเยอะ และแสงกส็ วา่ งดว้ ย ความ กลวั ของหลินซีเฉินจึงค่อยๆดีข้ึน

ไม่นาน เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นกน็ าํ ผจู้ ดั การของโรงแรมมา และพนกั งานเสิร์ฟที่เอากล่องมาให้ เสิ่นเผยซวนส่ายหนา้ ใหจ้ งจ่ิงหา้ ว เหมือนวา่ ฝ่ ายตรงขา้ มจะรู้ตาํ แหน่งกลอ้ งวงจรปิ ดของ โรงแรมดี เขาหลบกลอ้ ง ถึงจะถา่ ยได้ กไ็ ดแ้ ค่หลงั ไม่เห็นหนา้ เลย และสวมชุดมิดชิด ชายหรือ หญิงก็ไม่อาจรู้ได้ ตอนน้ีเบาะแสเพียงอยา่ งเดียว กค็ ือพนกั งานเสิร์ฟคนน้นั ไมร่ ู้วา่ จะหาเบาะแสเจอจากตวั เขา ไหม “พวกเราคือใคร สนั นิษฐานวา่ พวกคุณน่าจะไดย้ นิ ผา่ นหูมาบา้ ง ถึงแมว้ า่ ประธานไป๋ พวกคุณมา กต็ อ้ งเคารพพวกเรา รู้อะไร ทางที่ดีที่สุดคืออธิบายมาตรงๆ พรรคพวกของเราน้ี ไม่ชอบใช้ กาํ ลงั แตถ่ า้ ไดล้ งมือข้ึนมา มีไม่นอ้ ยท่ีพกิ าร คิดใหด้ ีก่อนพดู ”มือของเสิ่นเผยซวน วางไวท้ ี่ไหล่ ของพนกั งานเสิร์ฟแรงๆ พนกั งานเสิร์ฟตกใจจนคุกเข่าลงไป ตวั สนั่ เสียงสน่ั “ก็คนน้นั คนที่อยใู่ นกลอ้ ง เขาสวมหนา้ กากสีดาํ หมวกแกป๊ สีดาํ เขาเอาหมวกกดลงต่าํ จึง มองเห็นหนา้ ของเขาไม่ชดั เขาเอากลอ่ งนน่ั ใหผ้ ม และให้……ทิปผม 500 หยวน ใหผ้ มเอา กล่องนนั่ ไปใหท้ ่ีหอ้ ง ดา้ นในคืออะไรผมไม่รู้ และผมกไ็ มร่ ู้จกั คนน้นั จริงๆนะ ที่ผมพดู น้นั เร่ือง จริง”พนกั งานเสิร์ฟตวั สนั่ ไม่กลา้ พดู โกหกสกั คาํ “เหรอ？”ซูจา้ นเหลือบมองเขา ท่าทางบีบค้นั สุดๆ “ครับ ครับ”พนกั งานเสิร์ฟคนน้นั รีบเอาเงินหา้ ร้อยหยวนท่ีเขารับออกมาจากกระเป๋ า หา้ ร้อย หยวนน้นั กองไวด้ ว้ ยกนั อยา่ งยบั ยยู่ “่ี น่ี น่ีท่ีเขาใหผ้ ม” เขาเป็ นแคพ่ นกั งานเสิร์ฟธรรมดาๆ เงินเดือนไมส่ ูง มีคนใหท้ ิปแคห่ า้ ร้อยหยวน ก็เท่ากบั เงินเดือนของเขาหลายวนั แลว้ จะตอ้ งใจเตน้ แน่นอน อีกอยา่ ง แคใ่ หข้ องขวญั และปลอ่ งท่ีห่อนนั่ ก็สวยขนาดน้นั ใหข้ องขวญั กถ็ ือวา่ เป็ นเร่ืองดี

และยงั ไดเ้ งินอีก เขายอมแน่นอน ใครจะไปรู้วา่ จะนาํ ปัญหาขนาดใหญ่มาใหเ้ ขา ตอนน้ีพนกั งานเสิร์ฟคนน้ี รู้สึกเสียใจขา้ งในใจ “จริงๆนะครับ ผมพดู ความจริง พวกคุณไดโ้ ปรดเชื่อผมเถอะ”พนกั งานเสิร์ฟนงั่ ลงไปท่ีพ้ืนเสียง ดงั ตุบ๊ “ถา้ รู้แบบน้ี ผมกไ็ มเ่ อาทิปหา้ ร้อยนนั่ แลว้ ” ซูจา้ นไมช่ อบ เป็ นผชู้ ายตวั ใหญแ่ บบน้ี ตอ้ งตกใจกลวั แบบน้ีดว้ ยเหรอ？ เห็นแบบน้ีแลว้ น่าจะถามไมไ่ ดเ้ บาะแสอะไร “ปลอ่ ยเขาเถอะ”หลินซินเหยยี นถูคิ้ว“เห็นไดช้ ดั วา่ อีกฝ่ ายวางแผนมานานแลว้ จะตอ้ งมีทาํ อยา่ ง ระมดั ระวงั แน่ เราไม่สามารถสืบไดใ้ นทนั ทีแน”่ ซูจา้ นคิดวา่ หลินซินเหยยี นพดู ก็มีเหตุผล เสิ่นเผยซวนกเ็ ห็นดว้ ย พนกั งานเสิร์ฟคนน้ีแค่คนข้ี ขลาด ดูไมเ่ หมือนผสู้ มรู้ร่วมคิด ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นกค็ ิดข้ึนได้ เธอเงยหนา้ ข้ึน หรือวา่ จะเป็ นคนตระกลู เหวนิ ？ แตว่ า่ เธอยงั ไมไ่ ดก้ ลบั ไปท่ีเมืองB นอกจากคนพวกน้ีท่ีอยขู่ า้ งๆแลว้ ก็ไม่มีใครรู้เร่ืองที่เธอเรียน ทาํ ผา้ ไหมกวางตุง้ แป๊ บเดียวเธอกต็ ดั ตระกลู เหวนิ ออก ง้นั กเ็ หลือแค่เหอรุ่ยเจ๋อท่ีไม่รู้วา่ อยไู่ หนแลว้ ไมอ่ ยา่ งน้นั เธอก็ไมร่ ู้แลว้ วา่ ใคร ท่ีจะทาํ เรื่องแบบน้ีได！้ “เร่ืองน้ี เกิดที่โรงแรมของพวกเรา ผมจะใหค้ วามร่วมมือในการสืบอยา่ งเตม็ ที่วา่ ใครกนั แน่ที่ทาํ เรื่องชวั่ ร้ายแบบน้ี ผมโทรหาประธานไป๋ แลว้ เขาจะมาถึงแลว้ ในไม่ชา้ ”ผจู้ ดั การเป็ นงาน รู้วา่ เรื่องน้ี เขาจดั การไมไ่ ด้

คนพวกน้ีเขากไ็ ปยงุ่ ดว้ ยไมไ่ หว ดงั น้นั จึงแจง้ ไป๋ ยน่ิ หนิงไวก้ ่อนแลว้ ไป๋ ยน่ิ หนิงเพิง่ กลบั ถึงบา้ น ยงั ไม่ทนั ไดพ้ กั ผอ่ น กร็ ับสายของผจู้ ดั การ จากน้นั กร็ ีบเขา้ มาทนั ที “มีเบาะแสไหม？”เขาเขน็ รถเขน็ เดินมาทางน้ี มองหลินซินเหยยี น ถามอยา่ งเป็ นห่วง“คุณไม่ เป็ นไรใช่ไหม？” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “ยงั ดี ที่เสี่ยวเฉินแคต่ กใจกลวั ” ตอนท่ี 242 เอาชนะความกลวั “เกิดเรื่องแบบน้ีในถ่ินของผม ควรจะใหผ้ มรับผดิ ชอบเอง ผมจะตอ้ งจดั การแทนพวกคุณ” อยา่ งหน่ึงคือตอนน้ีเขากบั จงจ่ิงหา้ วมีความร่วมมือกนั อีกอยา่ งคือกลา้ ทาํ เร่ืองแบบน้ีในถิ่นของ เขา คือกาํ ลงั ทา้ ทายเขา เขาไม่อาจยอมใหม้ ีคนมาทาํ อะไรมว่ั ๆโดยไมม่ ีเหตุผลในถิ่นของเขาได้ ง้นั ตอ่ ไปเขาจะจดั การ ธุรกิจท่ีอยภู่ ายใตไ้ ดอ้ ยา่ งไร？ ในฐานะผนู้ าํ บางเร่ืองใจกวา้ งเมตตาต่อผอู้ ่ืนได้ แต่บางเร่ืองกย็ อมไม่ได้ ผจู้ ดั การโรงแรมเหมือนวา่ จะหาแกนสาํ คญั ได้ เดินเขา้ มา แนบตวั มาพดู วา่ “หากลอ้ งวงจรปิ ด แลว้ ครับ เหมือนวา่ อีกฝ่ ายจะรู้ท่ีต้งั กลอ้ งของโรงแรมพวกเราดี จึงหลบกลอ้ งท่ีจะถ่ายหนา้ ตรง ไดม้ าก เพิ่งสอบถามพนกั งานคนน้นั ท่ีส่งของขวญั ไป ก็ถามหาเบาะแสท่ีมีผลอะไรไมไ่ ด…้ …” ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้ ข้ึน มองจงจิ่งหา้ วท่ีไมพ่ ดู มาตลอด หลงั โซฟา คือหนา้ ตา่ งที่สูงจากเพดาน จรดพ้ืน แสงอาทิตยส์ ่องเขา้ มา เขาอยยู่ อ้ นแสง ไป๋ ยน่ิ หนิงมองอาการของเขาไมค่ ่อยชดั คิด

พจิ ารณาสกั นิด จึงพดู วา่ “อีกฝ่ ายเลง็ มาท่ีคุณหลินอยา่ งเห็นไดช้ ดั ไมร่ ู้วา่ ประธานจง มีคนที่ สงสยั ไหมครับ” ตอนท่ีเส่ินเผยซวนกบั ซูจา้ นสอบปากคาํ พนกั งานเสิร์ฟคนน้นั เขากจ็ ดั การเร่ืองน้ีใหม่อีกคร้ัง ส่ง ของแบบน้ีมา อยา่ งมากกท็ าํ หลินซินเหยยี นกบั ลูกสองคนตกใจ ถา้ เป็ นเหอรุ่ยเจ๋อ เขาไม่เส่ียง แบบน้ีแน่ ทาํ เรื่องแบบน้ีไม่ไดม้ ีผลดีตอ่ เขานกั ถา้ เขายงั ยดึ มนั่ ถือมนั่ ต่อหลินซินเหยยี น น่าจะรอโอกาสจบั หลินซินเหยยี นไปอีกคร้ัง หรือวา่ จบั ลกู มาขเู่ ธอ ทาํ เรื่องแบบน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ ไมม่ ีประโยชน์ตอ่ เขา ถา้ มีขอ้ บกพร่องออกมา ก็จะทิ้งเบาะแสของเขาใหพ้ วกเขาหาได้ “นี่คือถ่ินของประธานไป๋ เกิดเร่ืองในถ่ินของคุณ คุณน่าจะจดั การใหผ้ มได้ เวลาสองวนั ประธานไป๋ ใหค้ าํ ตอบท่ีน่าพอใจแก่ผมไดไ้ หม？” ไป๋ ยน่ิ หนิงขมวดคิ้ว คิดไมถ่ ึงวา่ จงจ่ิงหา้ วจะเอาเรื่องโยนมาที่เขา จากนิสยั ของเขา อีกฝ่ ายปฏิบตั ิ ตอ่ ภรรยาและลกู แบบน้ี ไมค่ วรจะไปสืบ และจดั การคนพวกน้นั ท่ีแกลง้ เองเหรอ？ จงจ่ิงหา้ วยกปากข้ึน“ผมเชื่อวา่ ประธานไป๋ ตอ้ งสืบได้ ยงั ไงพวกเรามาท่ีนี่ ก็ไมไ่ ดไ้ ปล่วงเกิน ใคร ถา้ บอกวา่ ล่วงเกินก็กลวั วา่ จะเป็ นผหู้ ญิงคนน้นั ที่อยขู่ า้ งกายคุณ” แค่จงจิ่งหา้ วพดู ก็สะกิดใจข้ึนมาได้ เขาสงสยั เหยาชิงชิงเหรอ？ แต่วนั น้นั เหยาชิงชิงไม่ไดโ้ ทษหลินซินเหยยี นนี่ ยงั ไงก็เป็ นลกู พี่ลูกนอ้ งเขาท่ียว่ั ยกุ ่อน และเขาก็ ไมค่ ิดวา่ เหยาชิงชิงจะทาํ เร่ืองแบบน้ีได！้ “ใช่หรือไม่ ประธานไป๋ สืบกจ็ ะรู”้

จงจ่ิงหา้ วไม่ไดอ้ ยากเถียงกบั เขา เขาอมุ้ หลินซีเฉินท่ีอยใู่ นออ้ มแขนหลินซินเหยยี นข้ึนมา คร้ังน้ี เป็ นคร้ังแรกท่ีเขาอุม้ ลกู ชาย เขาแขง็ แรงมาก หนกั กวา่ ลูกสาวหน่อย ถึงแมโ้ ตพอๆกบั ลกู สาว แต่วา่ สูงกวา่ ลกู สาวหน่อยๆ ตอนน้ีหลินซีเฉินอยากใหค้ นอมุ้ ตวั เองคนหน่ึง ไม่วา่ จะเป็ นใคร ยงั ไงซะเขากอ็ ยคู่ นเดียวไม่ได้ เขาจะคิดเพอ้ เจอ้ ในหวั มกั จะมีสภาพของตุก๊ ตาตวั น้นั ปรากฏ ……พอคิดข้ึนมา เขาก็สน่ั อยา่ ง ควบคุมไมอ่ ยู่ “แน่นอนวา่ ถา้ ประธานไป๋ ทาํ ใจไม่ได้ ผมสามารถลงมือเองได้ แต่วา่ ถึงตอนน้นั ประธานไป๋ อยา่ หาวา่ ผมไม่เห็นถึงความรู้สึกของคุณละกนั ”จงจ่ิงหา้ วพดู ทิ้งทา้ ย สายตาอนั เฉียบคมมองไป ท่ีใบหนา้ ตกตะลึงของไป๋ ยนิ่ หนิง ไมห่ ยดุ อยตู่ อ่ อมุ้ ลกู ชายออกไป ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนมองหนา้ กนั จงจ่ิงหา้ วช้ีตวั ผตู้ อ้ งสงสยั ไดแ้ ลว้ ？ “ถา้ เป็ นเธอจริงๆ ผมจะจดั การแทนคุณเอง”สีหนา้ ไป๋ ยนิ่ หนิงดูเคร่งขรึม มองหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นไมพ่ ดู อะไร เธอรู้สึกเหน่ือยหน่อยๆ เธออมุ้ ลูกสาว ใหท้ ุกคนไปกินขา้ ว หลงั จาก เดินทางเหน่ือยมานาน แลว้ เรื่องแบบน้ีก็เกิดข้ึนอีก ทุกคนยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ ว และเรื่องตอ้ งไดร้ ับ การแกไ้ ข แตก่ ป็ ลอ่ ยใหห้ ิวไมไ่ ด้ “เผยซวน พวกคุณไปกินขา้ วกนั ก่อน ฉนั จะไปเรียกจิ่งหา้ ว”หลินซินเหยยี นยนื ข้ึนมา “พี่หลิน ฉนั อุม้ เสี่ยวล่ยุ เอง เธอน่าจะหิวแลว้ นี่บ่ายสองแลว้ ” หลินซินเหยยี นลบู หนา้ ผากของลกู สาว เอาเธอใหฉ้ ินยา เด็กหญิงเชื่อฟังมาก ไปในออ้ มแขนของฉินยา จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดอ้ ุม้ หลินซีเฉินกลบั หอ้ ง และก็ไม่ไดอ้ ยใู่ นโรงแรม หลินซินเหยยี นหาไปทว่ั ใน โรงแรมรอบหน่ึงแลว้ ก็ยงั หาไม่เจอ สุดทา้ ย เจอร้างของจงจิ่งหา้ วท่ีลานดา้ นหลงั ของโรงแรม

เขากบั หลินซีเฉินอยบู่ นข้นั บนั ได แผน่ หลงั เลก็ ใหญ่สองคน หลินซินเหยยี นค่อยๆเดินเขา้ ไป เหมือนวา่ พวกเขากาํ ลงั คุยกนั อยู่ “เสี่ยวเฉิน ต่อไปลกู โตข้ึน จะเป็ นคนแบบไหน？” ขาท้งั ขา้ งของหลินซีเฉินชิดกนั สองมือกอดตวั เองไว้ เขาไมค่ ิดอะไรเลย ก็พดู ออกมาวา่ “ต่อไปผมโตข้ึน จะเป็ นคนที่ปกป้ องหม่าม๊ีใหไ้ ด”้ “แค่ของเลน่ ปลอมๆ กท็ าํ เอาลกู ตกใจกลวั คุณจะปกป้ องเธอยงั ไง？”จงจิ่งหา้ วพดู อยา่ งเฉียบ แหลม ไมใ่ ช่เพราะเขายงั เป็ นเด็ก กจ็ ะปฏิบตั ิตอ่ เขาอยา่ งอดทน หลินซีเฉินกะพริบตาในหวั เหมือนคิดถึงตกุ๊ ตาตวั น้นั อีก“แตต่ กุ๊ ตานน่ั น่ากลวั มาก……” “มนั คือของปลอม”จงจ่ิงหา้ วตดั บทเขา หลินซีเฉินถึงกบั ไปต่อไม่เป็ นเลยทีเดียว ใช่ ตุก๊ ตานนั่ ของปลอม แต่ทาํ ไดค้ ่อนขา้ งเหมือนจริง ท่ีจริงแลว้ มนั ก็แค่พลาสติก เขาจบั มือเลก็ ๆนน่ั ไวแ้ น่น“ผม……ผมไม่กลวั ” ที่จริง ในใจยงั คงกลวั ก็แค่ ทาํ เป็ นไมก่ ลวั ไม่อยากเสียหนา้ ตอ่ หนา้ จงจิ่งหา้ ว “ง้นั ลกู กลา้ ไปดูกบั พอ่ อีกคร้ังไหม？” หลินซีเฉิน“……”

หลินซินเหยยี นไดย้ นิ ประโยคน้ีของจงจ่ิงหา้ ว เกือบจะยนื ไม่อยู่ หลินซีเฉินตกใจกลวั แลว้ ยงั จะ ใหเ้ ขาไปดูอีก ในใจเขา ตอ้ งมีปมแคไ่ หน？ “เส่ียวเฉิน”หลินซินเหยยี นรีบวง่ิ เขา้ มา กอดลูกชายไว้ เธอจอ้ งจงจิ่งหา้ ว พดู เสียงแขง็ “คุณรู้อยู่ แลว้ วา่ เขาตกใจมา ทาํ ไมยงั ตอ้ งใหเ้ ขาไปดูอีก？เขาจะตกใจกลวั ได！้ ” จงจ่ิงหา้ วเผชิญหนา้ กบั คาํ ถามของหลินซินเหยยี น แต่ไมอ่ ธิบาย กลบั มองหลินซีเฉินที่อยใู่ น ออ้ มแขนของเธอ“ลกู กลา้ ไหม？” “จงจิ่งหา้ ว！” หลินซินเหยยี นโกรธจดั เรียกชื่อเขาไปโดยตรง จงจ่ิงหา้ วไม่สนใจ พดู กบั หลินซีเฉินตอ่ “ลกู จะอยใู่ นออ้ มแขนของหมา่ มี๊ไดน้ านแค่ไหน？เธอ จะปกป้ องลูกไดน้ านแคไ่ หน？” หลินซีเฉินตาเบิกโต ขาตายาวๆ สนั่ ไปมา จะตอ้ งมีสกั วนั ท่ีเขาตอ้ งเติบโต ตอ้ งเผชิญหนา้ กบั เรื่องราวมากมาย ถา้ เขาเอาชนะไมไ่ ด้ อนาคต จะยอมรับความกดดนั ไดไ้ ง？ เขาปลุกความกลา้ มองจงจิ่งหา้ ว“ผมกลา้ ” ถึงแม้ ในใจเขาตอนน้ีจะยงั กลวั แต่วา่ เขายอมทา้ ทายตวั เอง “เสี่ยวเฉิน” หลินซินเหยยี นกงั วล “หมา่ ม๊ีไม่ตอ้ งห่วง หม่ามี๊ปกป้ องผมไดข้ ณะหน่ึง แตป่ กป้ องผมท้งั ชีวติ ไมไ่ ด้ รอผมแขง็ แกร่ง ผมจะปกป้ องหม่ามี๊เอง”หลินซีเฉินพดู อยา่ งหนกั แน่น หลินซินเหยยี นเงียบ

วธิ ีการของจงจิ่งหา้ วอาจจะโหดร้าย แต่วา่ เธอไม่อาจพดู ไดว้ า่ เขาทาํ ไม่ถกู เธอกลวั กลวั หลินซีเฉินจะรับไม่ไหว เขายงั เด็กอยมู่ าก ตกใจกลวั จนป่ วย เธอจะตอ้ งเสียใจไปท้งั ชีวติ “เขาคือลูกผม”จงจ่ิงหา้ วไมอ่ ธิบายมาก จูงมือของหลินซีเฉินเดินไปในโรงแรม พวกเขาไมใ่ ชล้ ิฟต์ แต่วา่ ข้ึนบนั ได ตึก ตึก…… มีแต่เสียงดงั ตึกตึกที่เหยยี บบนั ได มีสะทอ้ นบนั ไดในหอ้ งที่วา่ งเปล่าน้ีออกมา เพิ่มความเหงา ข้ึนมาหน่อยๆ ทาํ ใหค้ นรู้สึกกลวั เลก็ นอ้ ย “บนโลกน้ีไมม่ ีผี มีแต่ตวั เองท่ีทาํ ใหต้ วั เองกลวั เอง”จงจ่ิงหา้ วจงใจไมข่ ้ึนลิฟต์ แต่เดินไปท่ีบนั ได ท่ีไมม่ ีคนเดิน หลินซีเฉินรู้วา่ เขาหมายความวา่ อะไร ยง่ิ ข้ึนไป เขาก็ยง่ิ กงั วล กอ็ ดไมไ่ ดท้ ่ีจะจบั มือของจงจิ่งหา้ วแน่น จงจิ่งหา้ วไม่ส่งเสียงใดๆ แค่ใหเ้ ขาจบั ไว้ เดินไปหนา้ ประตู จงจิ่งหา้ วเปิ ดประตอู อก“ลูกเสียใจตอนน้ียงั ทนั นะ” หลินซีเฉินจบั มือของจงจิ่งหา้ ว ส่ายหนา้ “ผมไมเ่ สียใจครับ” เขาจะโดนตุก๊ ตาตวั น้ีทาํ ใหก้ ลวั ไม่ได้ จงจ่ิงหา้ วหนั ไปมองเขา เขาสามารถทาํ ไดถ้ ึงแบบน้ีในตอนน้ี กส็ าํ เร็จแลว้

เขาเอาชนะความกลวั ในใจไดแ้ ลว้ ไม่ง้นั ก็ไม่กลา้ มาท่ีหอ้ งน้ีหรอก จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดจ้ ะใหเ้ ขาดูอีกคร้ังจริงๆ แต่วา่ จะใหเ้ ขาเอาชนะความกลวั ในใจ ไมง่ ้นั แบบน้ีสิจะ เป็ นปมท่ีแทจ้ ริง ที่จะส่งผลต่อนิสยั เขาในภายหลงั เขาช่ืนใจ เขาจะไม่รู้ไดอ้ ยา่ งไรวา่ เขาแค่หา้ ขวบ？ หลินซีเฉินปลอ่ ยมือของจงจ่ิงหา้ ว เดินเขา้ ไปในหอ้ งเอง ตอนท่ี 243 เดก็ ดี ไม่ตกใจนะ เขาบอกตวั เองในใจหลายรอบวา่ นนั่ เป็ นของปลอม ถา้ เขากลวั กจ็ ะถูกคนเลวหลอก เขากลวั ไมไ่ ด้ เขาเดินไปท่ีหนา้ เตียงอยา่ งเด็ดเดี่ยว ควา้ ผา้ ห่มแลว้ ยกข้ึนอยา่ งแรง จากน้นั ดา้ นลา่ งกไ็ ม่มีอะไร เลย เขาหนั หนา้ มองไปท่ี จงจิ่งหา้ วที่ยนื อยหู่ นา้ ประต“ู ตกุ๊ ตานนั่ ล่ะ？” ตอนที่จงจิ่งหา้ วพาเขาข้ึนมา ก็ใหค้ นเอาของไปทิ้งแลว้ หลินซีเฉินกลา้ หาญไดเ้ ช่นน้ี เขารู้สึกช่ืนชม และภมู ิใจ เขาเดินเขา้ มา ฝ่ ามือที่หนาใหญ่วางไวท้ ี่หวั ของหลินซีเฉิน ลูบไปมาอยา่ งเอาใจ“ลูกคือเดก็ ที่กลา้ หาญ” “นนั่ แน่นอน”หลินซีเฉินเงยหนา้ ข้ึน ท่าทางตอนน้ีภมู ิใจหน่อยๆ“ผมคือลกู ของหม่าม๊ี ผมกลา้ แน่นอน ผมเคยบอกวา่ โตแลว้ จะปกป้ องเขา แตว่ า่ ……”

ตอนท่ีพวกเขาข้ึนมา เหมือนหม่ามี๊จะโกรธ ทาํ อยา่ งไรดี？ “เหมือนหม่าม๊ีจะโกรธ”หลินซีเฉินกะพริบตาปริบๆ จงจ่ิงหา้ วเห็นแลว้ “ไปเถอะ” เขาพาหลินซีเฉินลงไป เอาเขาไปส่งที่หอ้ งส่วนตวั กินขา้ วกบั พวกเสิ่นเผยซวน ส่วนเขาไปหา หลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นยงั ยนื อยทู่ ่ีบนั ได เธอขดั แยง้ ในตวั เอง และยงุ่ เหยงิ เสียใจหน่อยๆท่ีไมไ่ ดห้ า้ มพวกเขา เห็นร่างของหลินซินเหยยี น จงจิ่งหา้ วจึงหยดุ ฝี เทา้ ลง และฝี เทา้ ของเขาก็กา้ วอยา่ งมน่ั คงและเดิน มาทางน้ี“คุณตอ้ งเชื่อใจลูกชายของพวกเรา” หลินซินเหยยี นหนั หนา้ ไป มองผชู้ ายที่ยนื อยไู่ มไ่ กล เธอเช่ือลูกชายของตวั เองอยแู่ ลว้ แต่เขาแค่ หา้ ขวบ！ “จงจ่ิงหา้ ว คุณบา้ แลว้ หรือไง？！”เธอพงุ่ เขา้ มา เตะต่อยใส่เขา เขายนื ไมข่ ยบั ยงั คงยนื หยดั เหมือนภเู ขา ปล่อยใหเ้ ธอระบายใส่ หลินซินเหยยี นใจร้อนมาก สองมือส่ายไปมา จงจิ่งหา้ วกลวั เธอจะทาํ ร้ายตวั เอง ควา้ แขนท้งั สอง ขา้ งของเธอไว้ เอาเธอเขา้ มาไวใ้ นออ้ มแขนอยา่ งเผด็จการ“ใจเยน็ หน่อยสิ” “คุณใหเ้ ขาไปดู ก็คือการทาํ ร้ายคร้ังที่สอง คุณจะใหฉ้ นั ใจเยน็ ยงั ไง？เสียขวญั ไปหมด ฉนั จะ เกลียดตวั ฉนั เองไปท้งั ชีวติ ！” จงจ่ิงหา้ วลูบกระดูกสนั หลงั เธอไปมา พดู เสียงทุม้ ต่าํ “เดก็ ดี ไมต่ กใจนะ”

มือของเขา เสียงของเขาเหมือนมีเวทมนตร์ หลินซินเหยยี นคอ่ ยๆใจเยน็ ลงในออ้ มแขนของเขา เธอเงยหนา้ ข้ึน มองไปที่เขา อยใู่ กลช้ ิดกนั มาก หลินซินเหยยี นสามารถมองเห็นขนทุกเสน้ ที่ ใบหนา้ ของเขาอยา่ งชดั เจน ผิวของเขาเนียนมาก ไมส่ “ิ เขาเป็ นไงบา้ ง？” “ไม่เป็ นไรแลว้ ”จงจ่ิงหา้ วถอนหายใจหน่อยๆ“ต่อไปเชื่อใจผม ผมมีขอบเขต” หลินซินเหยยี นกม้ ตาลงอธิบาย“ไมใ่ ช่ฉนั ไมเ่ ชื่อใจคุณ ฉนั แค่ ……” “ไมเ่ ช่ือใจลูกชายคุณ？”จงจ่ิงหา้ วตดั บทเธอ จงจ่ิงหา้ วรู้วา่ เธอเป็ นห่วง กลวั ลูกชายจะถกู ทาํ ร้าย “เขาเป็ นเด็กผชู้ าย จะตอ้ งเติบโต ที่ตอ้ งเผชิญในอนาคตก็คือ คนที่มีเลือดเน้ือจริงๆ บางคร้ังใจ คน น่ากลวั ซะยงิ่ กวา่ ตุก๊ ตาตวั น้นั เขาตอ้ งเรียนรู้ที่จะตอ้ งเผชิญหนา้ เอาชนะ การปกป้ องท่ีมาก เกินไป ไมไ่ ดด้ ีต่อเขา” ความหมายของจงจ่ิงหา้ ว เธอเขา้ ใจดี กแ็ ค่สงสารลูก “คร้ังหนา้ จะทาํ อะไร มาถามความเห็นฉนั ก่อนไดไ้ หม？”หลินซินเหยยี นไม่ใจแขง็ อยา่ งจงจ่ิง หา้ ว เหมือนวา่ จะตระหนกั ไดว้ า่ ในคาํ พดู มีช่องโหว่ จึงรีบพดู เสริม“ฉนั หมายถึงเร่ืองของลกู ปรึกษา กบั ฉนั หน่อย” เธอไม่อยากใหจ้ งจ่ิงหา้ วเขา้ ใจผดิ แมแ้ ต่เรื่องงานของเขาเธอยงั จะกา้ วก่าย จงจ่ิงหา้ วหวั เราะ ปลายหางตามีแสงข้ึนมา จงใจพดู ไปวา่ “ถา้ ผมไม่ปรึกษากบั คุณล่ะ？” หลินซินเหยยี นยกมือข้ึนทาํ ท่าจะตีเขา“ฉนั จะตีคุณ……” จงจ่ิงหา้ วควา้ แขนของเธอไว้ จูบที่ฝ่ ามือของเธอ“ตีตรงน้ี”

จบั มือของเธอ ปิ ดไวท้ ี่หนา้ หลินซินเหยยี นกแ็ คพ่ ดู หนา้ ของชายหนุ่ม จะตีง่ายๆไดอ้ ยา่ งไร เธอชกั มือกลบั “อยา่ มาสร้างปัญหา” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดห้ ยอกเธอตอ่ เพราะวา่ ความวนุ่ วายของตกุ๊ ตาคลายลงไปเยอะ ตอนน้ีบรรยากาศ กด็ ีข้ึนเยอะ เขาโอบไหลข่ องเธอ“น่าจะหิวแลว้ สินะ ไปกินอะไรหน่อยไป” หลินซินเหยยี นรู้สึกหิวแลว้ จริงๆ เกือบจะวนั หน่ึงแลว้ ท่ีไมไ่ ดก้ ินขา้ ว หลงั จากร้านเส้ือผา้ ของเหยาชิงชิงถกู ทาํ ลาย เธอจดั การร้านแลว้ ส่วนช่วงน้ีก็ไมไ่ ดห้ างาน อยแู่ ต่ ในบา้ น ไป๋ ยน่ิ หนิงหาเธอเจอที่บา้ นที่เธอพกั ในมือเธอถือของกิน เหมือนเพิ่งซ้ือของกลบั มา เห็นไป๋ ยนิ่ หนิง เธอก็ตะลึงเลก็ นอ้ ย จากน้นั ก็รีบ วงิ่ เขา้ มา“คุณมาไดไ้ ง？” ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะไมม่ ีเสียง“กม็ าดูคุณไง ช่วงน้ีสบายดีไหม？” เหยาชิงชิงหวั เราะ“ดีมากเลย” อากาศก็นิ่งลง ที่กลวั ท่ีสุดในการพดู คุยก็คือท้งั สองไม่พดู อะไรกนั บรรยากาศก็อึดอดั “เพ่งิ จะกินขา้ วตอนน้ี？”ไป๋ ยน่ิ หนิงมองของที่เธอถือไวใ้ นมือ แลว้ พดู ก่อน “อือ”เหยาชิงชิงกม้ หนา้ ลง

“ไมใ่ หผ้ มเขา้ ไปนงั่ หน่อยเหรอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ “ฉนั ยนิ ดีอยา่ งที่สุด”เหยาชิงชิงรีบเดินไปดา้ นหนา้ นาํ ทาง “คุณอยคู่ นเดียวท่ีนี่เหรอ？”ตอนเขา้ ไปในลิฟต์ ไป๋ ยนิ่ หนิงก็ถาม เหยาชิงชิงพยกั หนา้ “ใช่ โตแลว้ ไม่ค่อยไดก้ ลบั ไปบา้ นพอ่ แม่บุญธรรม พวกเขาไมไ่ ดด้ ีกบั ฉนั เท่าไหร่ ฉนั ไมช่ อบท่ีจะกลบั ไป ก่อนหนา้ น้ีเปิ ดร้านเส้ือผา้ กเ็ กบ็ เงินไดจ้ าํ นวนหน่ึง เตรียมหา อะไรทาํ อีกสกั หน่อย” “แบบน้ีดีมาก”ไป๋ ยน่ิ หนิงเสียใจหน่อยๆที่มาหาเธอ เมื่อก่อนตอนที่อยสู่ ถานเล้ียงเด็กกาํ พร้า เธอ ก็เป็ นเดก็ สาวท่ีใสซ่ือบริสุทธ์ิ ความสมั พนั ธ์กบั เขากด็ ีที่สุด หลงั จากถูกรับเล้ียงไปเธอก็ไมไ่ ด้ สบายนกั จนกระทงั่ พวกเขาไดเ้ จอกนั อีก เขาก็ช่วยเธอเลก็ นอ้ ย ชีวติ ถึงดีข้ึนมาหน่อย เธอจะทาํ เร่ืองอยา่ งน้นั ออกมาไดอ้ ยา่ งไร？ “วนั น้ีคุณมา มีเร่ืองอะไรหรือเปล่า？”เหยาชิงชิงกาํ ถุงพลาสติกในมือแน่น “ไม่มี แคม่ าดูคุณไมไ่ ดห้ รือไงล่ะ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงหวั เราะ เหยาชิงชิงก็หวั เราะ“คุณมาเยยี่ มฉนั ได้ ฉนั ตอ้ งดีใจมากๆอยแู่ ลว้ ถา้ มีอะไรใหฉ้ นั ช่วยละ่ ก็ ก็ บอกฉนั ไดต้ รงๆเลยนะ” ตอนที่พดู ลิฟตก์ ็หยดุ ลง เกาหยวนเขน็ ไป๋ ยนิ่ หนิงออกมาจากลิฟต์ เหยาชิงชิงเดินไปเปิ ดประตูดา้ นหนา้ เธอพกั อยใู่ นอพาร์ตเมนตเ์ ด่ียว ถึงแมจ้ ะเลก็ แต่วา่ สมบูรณ์แบบในตวั มนั และยงั ทาํ ความสะอาด ไดส้ ะอาดมาก “ท่ีเลก็ หน่อยนะ”เหยาชิงชิงเอาของในมือวางไวบ้ นโตะ๊ เทน้าํ แกว้ หน่ึงใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิง

“ขอบคุณ”ไป๋ ยน่ิ หนิงยน่ื มือไปรับมา ถือไวใ้ นมือยงั ไมด่ ่ืม และกม็ องสาํ รวจในหอ้ งรอบหน่ึง สุดทา้ ยสายตาก็ไปหยดุ ท่ีกรอบรูปอนั หน่ึงท่ีอยตู่ รงหวั เตียง เป็ นภาพท่ีเขาถ่ายกบั เธอตอนเดก็ เขาจาํ ไดว้ า่ ถา่ ยไวเ้ ม่ือวนั ท่ีเขาถกู ไป๋ หงเฟยรับเล้ียงไป เหยาชิงชิงเดินเขา้ มา หยบิ กรอบรูปนนั่ ข้ึนมา มองคนในน้นั พดู พร้อมกบั หวั เราะ“ตอนน้นั คุณ ยงั เด็กมาก ฉนั ก็เดก็ มาก ถา้ ไม่ไดแ้ ยกจากกนั กค็ งดีมาก” ในใจของไป๋ ยน่ิ หนิงประทบั ใจเลก็ นอ้ ย ไมใ่ ช่กบั เหยาชิงชิง แต่เป็ นกบั ประสบการณ์ท่ีผา่ นมา “คิดไม่ถึงวา่ คุณจะยงั เกบ็ ไว”้ ไป๋ ยน่ิ หนิงแปลกใจมาก ตวั เองยงั สามารถมองเห็นสภาพของตวั เองตอนที่อยใู่ นสถานเล้ียงเดก็ กาํ พร้า นิ้วมือของเหยาชิงชิงวางไวท้ ี่หนา้ ของเด็กชายท่ีอยใู่ นภาพเบาๆ“หลงั จากฉนั ถกู รับเล้ียงไป ไมไ่ ดใ้ ชช้ ีวติ อยา่ งสบายจริงๆ ทุกคร้ังท่ีฉนั ใกลจ้ ะรับไมไ่ หว ฉนั จะมองเขา แลว้ ฉนั ก็มีความ กลา้ หาญที่จะใชช้ ีวติ อยตู่ อ่ ไป” เห็นไดช้ ดั วา่ ในคาํ พดู ของเธอ ไป๋ ยน่ิ หนิงทาํ เป็ นไม่เขา้ ใจ“ผมยงั มีธุระ ตอ้ งไปก่อนนะ ถา้ มี อะไรใหช้ ่วยติดต่อผมได”้ “ขอโทษนะคือฉนั ……”เหยาชิงชิงจึงตระหนกั ได้ วา่ ตวั เองเพิ่งพดู อะไรไป หงุดหงิดหน่อยๆ “ไมเ่ ป็ นไร”ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่สนใจ เขาไมอ่ าจตอบได้ ดงั น้นั ก็เลยทาํ เป็ นไมเ่ ขา้ ใจ เขาเห็นเธอเป็ นแคเ่ พือ่ น เป็ นครอบครัว

ไมม่ ีความคิดอ่ืน “ฉนั ไปส่งคุณเอง”เหยาชิงชิงวางกรอบรูปลง ทาํ อะไรไม่ถกู เลก็ นอ้ ย ไป๋ ยน่ิ หนิงมองคนในกรอบรูป เห็นไดช้ ดั วา่ รูปภาพผา่ นการจดั การแลว้ รูปในตอนน้นั ไมไ่ ด้ เคลือบพลาสติก เก็บไวไ้ ดไ้ มน่ านขนาดน้นั “รูปแบบน้ีอยา่ เอาวางไวท้ ี่หวั เตียง” เหยาชิงชิงมองเขา ลงั เล แลว้ พดู วา่ “โอเค” “ไปเถอะ” เกาหยวนเขน็ เขาออกไปจากหอ้ ง เหยาชิงชิงส่งเขาเขา้ ลิฟต์ ไป๋ ยนิ่ หนิงโบกมือ“ไมต่ อ้ งส่ง กลบั ไปเถอะ” เหยาชิงชิงไมไ่ ดไ้ ป ยนื อยตู่ รงหนา้ ลิฟต์ แป๊ บเดียว ประตูลิฟตก์ ค็ ่อยๆปิ ดลง ตดั สายตาของเธอออกไป เกาหยวนพดู ความคิดในใจของ ตวั เองออกมา“ดูคุณเหยาจะเป็ นคนจิตใจดีมาก ผมวา่ เหมือนไม่ใช่เธอทาํ ” สีหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงหมน่ ลง เขาเช่ือวา่ อยดู่ ีๆจงจ่ิงหา้ วคงไม่เดา และก็ไมเ่ ชื่อวา่ เหยาชิงชิงคือคนท่ีทาํ เร่ืองน้ี “คุณส่งคนไปคนหน่ึง เฝ้ าดูวา่ วนั ๆเธออยบู่ า้ นทาํ อะไร” ตอนที่ 244 คุณจริงจงั หน่อยได้ไหม เกาหยวนไมเ่ ขา้ ใจ คิดไปแลว้ วา่ ไม่ใช่เหยาชิงชิง ทาํ ไมยงั ตอ้ งเฝ้ าดูเธอ？

“ทาํ ตามที่ผมบอก”ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่อธิบาย เขาไมเ่ ชื่อวา่ เป็ นเธอท่ีทาํ แต่ยงั คงส่งคนไปเฝ้ าดูเธอ จงจ่ิงหา้ วไม่ผลีผลามพดู แบบน้ีหรอก เขาจะตอ้ งพบอะไรแน่ ถา้ คร้ังที่แลว้ คนท่ีจบั ตวั หลินซิน เหยยี น คิดแลว้ กค็ งไมท่ าํ เร่ืองท่ีต่าํ เช่นน้ี แหวกหญา้ ใหง้ ูตื่น กไ็ มไ่ ดผ้ ลประโยชน์อะไร หลินซินเหยยี นมาอยนู่ ี่ไม่นาน และกไ็ มไ่ ดไ้ ปล่วงเกินใคร ถา้ บอกวา่ มีปัญหากบั ใครจริงๆ ก็กบั เหยาชิงชิงน้นั ถือวา่ มีการปะทะกนั หน่อยๆ ตอนน้นั ถึงแมว้ า่ คล่ีคลายลงแลว้ แต่ร้านเส้ือผา้ ของ เหยาชิงชิงก็ปิ ดแลว้ จริงๆ ถา้ ในใจเธอเคียดแคน้ กส็ ามารถอธิบายได้ ต๊ิง— เสียงลิฟตด์ งั ข้ึน ประตูค่อยๆเปิ ดออก หนา้ ประตมู ีผชู้ ายท่ีสวมแจ็คเกต็ หนงั ยนื อยู่ ท่ีปากคาบ บุหรี่ไว้ มองเห็นคนในลิฟตน์ ง่ั รถเขน็ อยคู่ นหน่ึง ก็กระแอมเสียงในลาํ คออยา่ งเยน็ ชา เหมือนวา่ บ่นคนพกิ าร เกาหยวนโมโหข้ึนมาทนั ที อยากจะลงมือ ก็ถูกไป๋ ยนิ่ หนิงหา้ มปราม คนแบบน้ีไม่มีคา่ พอให้ ทะเลาะดว้ ย ดูเขาแต่งตวั กร็ ู้วา่ เป็ นพวกจิ๊กโก๋ ยอมล่วงเกินสุภาพบุรุษ ดีซะยงิ่ กวา่ ล่วงเกินพวกคนถอ่ ย เกาหยวนจอ้ งผชู้ ายที่สวมแจ็คเกต็ หนงั คนน้นั แลว้ เขน็ ไป๋ ยนิ่ หนิงออกไปจากหมูบ่ า้ น “มีคนอยทู่ ุกประเภทเลยจริงๆ คนดีๆหายไปหมดแลว้ ”เกาหยวนพดู ดว้ ยความโมโห ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้ มองเขา“ทาํ ไมเรื่องเลก็ แคน่ ้ี คู่ควรใหโ้ กรธเหรอ？” “ไม่คู่ควรครับ ผมไมร่ ู้จกั เขาดว้ ย”เกาหยวนตอบกลบั “ง้นั คุณโกรธอะไร？”

“ผมโกรธท่ีเขาพดู ……” “ในเมื่อเป็ นคนท่ีไมส่ าํ คญั กไ็ มจ่ าํ เป็ นตอ้ งเอาคาํ พดู ของเขามาไวใ้ นใจ ถา้ หาก ทุกคร้ังท่ีผมได้ ยนิ คาํ แบบน้ี ตอ้ งโกรธทุกคร้ัง เกรงวา่ ผมคงโกรธจนตายไปแลว้ ” คร้ังแรกเขาก็ยอมรับไม่ได้ พอเวลาผา่ นไป เขาก็ไดแ้ ตโ่ นม้ นา้ วตวั เอง ไมม่ ีผลดีตอ่ ตวั เอง อยา่ เอามาใส่ใจเดด็ ขาด เกาหยวนรู้วา่ ตวั เองไม่ควรจบั ประเด็นเรื่องน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงไมค่ อ่ ยพอใจแลว้ เขา เปลี่ยนเรื่องอยากฉลาด“ผมจะโทรศพั ท์ ใหค้ นเอาจบั ตาดูคุณเหยา” เกาหยวนติดตามไป๋ ยน่ิ หนิงมานานมากแลว้ เขาคิดเลก็ ๆนอ้ ยๆของเขาน้ี แคไ่ ป๋ ยน่ิ หนิงมองกด็ ู ออกแลว้ แตแ่ คไ่ มเ่ ปิ ดเผยเขา “ผมส่งคุณกลบั ไป พกั ผอ่ นสกั หน่อย”เกาหยวนพดู ไป๋ ยน่ิ หนิงพยกั หนา้ เขารู้สึกเหน่ือยจริงๆ โรงแรม กินขา้ วเสร็จจงจิ่งหา้ วกเ็ รียกเสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นออกไป พดู อะไรที่หลินซินเหยยี นไม่รู้ เธอพาลูกสองคนเล่นอยขู่ า้ งล่าง ส่วนในใจของเธอเองน้นั มีปม ไม่อยากข้ึนไป ในใจตื่นตระหนกอยา่ งไม่สบายเท่าไหร่ ฉินยานง่ั อยขู่ า้ งเธอ พดู ดว้ ยความรู้สึก“ใกลจ้ ะสิ้นปี แลว้ ” หลินซินเหยยี นหวั เราะ“อยากกลบั ไปแลว้ เหรอ？” สองมือฉินยาประสานกนั ไว้ ส่ายหนา้ “เปลา่ แคค่ ิดวา่ เวลาผา่ นไปไว พวกเรากลบั ประเทศมา คร่ึงปี แลว้ ”

หลินซินเหยยี นรู้สึกเช่นกนั คร่ึงปี น้ีไม่สงบเลย เกิดเรื่องมากมาย ใหเ้ ธอไดเ้ ห็นคนและเรื่อง บางอยา่ งอยา่ งชดั เจนมากข้ึน “เสี่ยวยา ไป พวกเราไปดูหนงั กนั ”ในมือของซูจา้ นถือกญุ แจรถไว้ แกวง่ ไปมาในมือ เดินมาทาง น้ี ฉินยาเห็นเขากห็ ลบ พดู เสียงเบากบั หลินซินเหยยี น“ฉนั ข้ึนไปก่อนนะคะ” “เหอ้ คุณจะหลบไปไหนเหรอ？”ซูจา้ นตามเธอข้ึนไปขา้ งบน หลินซินเหยยี นมองพวกเขาสองคน ทะเลาะกนั ไปมา เหมือนกบั ชอบเป็ นศตั รูคู่แคน้ ส่ายหนา้ หวั เราะอยา่ งทาํ อะไรไม่ได้ “หม่ามี๊ หม่าม๊ีกาํ ลงั หวั เราะอะไร？”หลินลุย่ ซีเขา้ ไปในออ้ มแขนของเธอ โอบคอเธอไวอ้ ยา่ ง ออดออ้ น“เพิง่ ไดย้ นิ คุณอาซูบอกวา่ จะไปดูหนงั หนูก็อยากไปดว้ ย” หลินซินเหยยี นบีบจมูกของเธอ“หูลูกไวเหลือเกินนะ ทาํ ไมแม่ไมไ่ ดย้ นิ เลยละ่ ？” เดก็ หญิงหวั เราะหึหึ“หูกบั ปากของหนูใชก้ ารไดด้ ี” หลินซินเหยยี นกอดเธอไว้ ในใจรู้วา่ นี่คืออารมณ์ชวั่ วบู ของเธอ ถา้ ใหเ้ ธออยใู่ นโรงหนงั หน่ึงถึง สองชวั่ โมงจริงๆ เธอจะงอแงอยา่ งร้อนรนอยไู่ มไ่ ดเ้ ลย หลินซินเหยยี นเคยพาเธอไปดูคร้ังหน่ึง ตลอดกระบวนการท่ีดู เอาแตก่ ดั นิ้ว กินป๊ อปคอร์น แลว้ ก็คอยถามวา่ “จะไปไดเ้ ม่ือไหร่？” ในโรงหนงั พดู เร่ืองอะไรกไ็ มร่ ู้ เธอจึงไม่พาเธอไปอีก “พอ่ พอ่ ”ทนั ใดน้นั หลินล่ยุ ซีกเ็ ห็นจงจิ่งหา้ วที่เดินเขา้ มา จึงวง่ิ ออกมาจากออ้ มแขนของหลินซิน เหยยี น วงิ่ ไป พร้อมกบั ตะโกนไปวา่ พอ่ พอ่

เพื่อไมใ่ หล้ กู สาวชน เขาโคง้ ตวั ไปรับเธอ“อยา่ วงิ่ ไวนกั สิ” “พอ่ พอ่ หมา่ ม๊ีใจแคบ หนูอยากไปดูหนงั เธอไม่ยอมพาหนูไป”พออยใู่ นออ้ มแขนจงจิ่งหา้ ว ก็ เริ่มฟ้ อง หลินซินเหยยี น“……” หลินซีเฉิน“……” “เหรอ？”จงจ่ิงหา้ วหวั เราะอยา่ งเอาใจ มองหลินซินเหยยี น แลว้ เขา้ ไปใกลห้ ูของลูกสาว“ง้นั ลูกบอกวา่ ลงโทษเธอไงดี？” เดก็ หญิงกะพริบตาปริบๆ เอนหวั คิดอยนู่ าน“ง้นั จุ๊บไหมคะ？” หลินซินเหยยี น“……” จงจิ่งหา้ ว“……” หลินซีเฉิน“……” “จงจิ่งหา้ ว！”หลินซินเหยยี นแยง่ ลกู สาวมาจากออ้ มแขนของเขา“คุณสอนอะไรเธอเน่ีย？” ทาํ ไมพดู คาํ แบบน้ีออกมาได？้ จงจ่ิงหา้ วจอ้ งมองสาวนอ้ ยเงียบๆ เขาก็คิดไมถ่ ึงวา่ จู่ๆหลินลยุ่ ซีจะพดู แบบน้ี เขาอยากตะโกนใส่หลินซินเหยยี นมากวา่ ไมใ่ ช่เขาสอน อยา่ สงสยั เขามวั่ ๆ！ เขาไมม่ ีทางสอนเร่ืองเละเทะพวกน้ีกบั ลกู สาวแน！่

น้าํ เสียงของเขาดุข้ึนมาหน่อย จอ้ งลูกสาว“เส่ียวล่ยุ บอกพอ่ มาตรงๆ ทาํ ไมลูกคิดวา่ จูบคือการ ลงโทษ？” “ในโทรทศั น์กท็ าํ แบบน้ีน่ี คุณป้ าไม่เช่ือฟัง คุณลุงจูบเธอ เธอกฟ็ ังแลว้ ” หลินซินเหยยี น“……” จงจ่ิงหา้ วหวั เราะแลว้ ลูบผมลูกสาว“ตอ่ ไป พวกเราอยา่ ดูทีวที ี่ไม่มีคุณค่าอีกเลยโอเคไหม？” “อะไรคือไม่มีคุณคา่ คะ？”หลินลุ่ยซีกะพริบตา จงจิ่งหา้ ว“……” หลินซีเฉินดูต่อไปไม่ไหว พดู เสริมวา่ “นอ้ งมานี่สิพ่จี ะบอกเอง” เด็กสาวรู้สึกยนิ ดี วงิ่ กระโดดเขา้ มาเอง เอนนอนบนโตะ๊ หลินซีเฉินกาํ ลงั เลน่ เกมstrongest brain เขากดหยดุ จากน้นั กพ็ ดู หวั ขอ้ กบั นอ้ งสาววา่ อะไรไม่มีคุณค่า “เส่ียวล่ยุ พ่ีบอกใหน้ ะ อะไรคือไม่มีคุณค่า ก็คือทีวพี วกน้นั ที่นอ้ งดูไง เป็ นน้าํ เปล่า ไมม่ ีคุณคา่ สู้ นอ้ งกินไขไ่ ก่กบั พดุ ดิ้งไมไ่ ด”้ หลินลุ่ยซีฟังกย็ งั งุนงง หลินซีเฉินก็ไมไ่ ดจ้ ะพดู ใหเ้ ธอเขา้ ใจ ถึงเขาพดู ใหเ้ ขา้ ใจ เธอกไ็ มอ่ าจเขา้ ใจได้ เขาลูบหวั ของ นอ้ งสาว“ในน้ีไมร่ ู้วา่ ใส่อะไรไว”้ หลินลุย่ ซีตบมือของเขา “อยา่ มาลบู หวั หน”ู “พี่แคล่ ูบ—”หลินซีเฉินจงใจลบู เธออีกคร้ัง เดก็ หญิงคนน้ีก็ไม่ยอม ไล่ตามเขา จะตีเขา ท้งั สองคนอยหู่ นา้ โตะ๊ กลม วงิ่ ไลจ่ บั กนั

หลินซินเหยยี นกลวั พวกเขาลม้ จึงสงั่ วา่ “ลูกๆชา้ หน่อย” “นอ้ งจะตีผม”หลินซีเฉินใชเ้ วลาตอบกลบั หลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นถอนหายใจ เดก็ สองคนน้ี เป็ นสองคนท่ีสุดโตง่ จริงๆ คนหน่ึงก็ผใู้ หญ่เกินไป อีกคนก็ใสซื่อเกิน “เมื่อก๊ีคุณสงสยั ผมเหรอ？” จงจ่ิงหา้ วพงิ ไปที่โซฟา ขาอนั เรียวยาวไขวก้ นั อยา่ งสง่างาม สองแขนทาํ ท่ากางออก ไวท้ ่ี ดา้ นหลงั หลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นไอเบาๆ เมื่อกี๊เธอคิดวา่ จงจ่ิงหา้ วสอนหลินล่ยุ ซีพดู จริงๆ “ขอโทษ ท่ีฉนั เขา้ ใจคุณผดิ ”หลินซินเหยยี นคิดในใจ เป็ นความผิดของเธอ เธอก็ยอมรับ ตวั ของเขาจมลงไป มองตาของเธอ“คุณคิดจะขอโทษผมแบบน้？ี ” เธอขอโทษไปแลว้ ไม่ง้นั จะเอาไงละ่ ？ “จูบผมหน่อย ผมจะใหอ้ ภยั คุณ”หนา้ ของเขาเถิบมาใกล้ สูดลมหายใจเขา ความเร่าร้อนอยทู่ ี่ ปลายจมกู เด๋ียวร้อนเด๋ียวเยน็ ร้อนเยน็ สลบั กนั ไปมา ทาํ ใหเ้ ธอขนลุก อดไมไ่ ดท้ ี่จะถูแขน“คุณ จริงจงั หน่อยไดไ้ หม？” จงจิ่งหา้ ว“……” เขาไม่จริงจงั เหรอ？ ใหเ้ ธอจูบเขาคือไม่จริงจงั ？ “เม่ือกี๊คุณเรียกซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนออกไปทาํ ไม？”หลินซินเหยยี นพยายามเปลี่ยนเร่ือง

“สง่ั พวกเขาเร่ืองหน่ึง” รัศมีที่เขม้ ขน้ ปกคลุมไปทว่ั สายตาที่ลึกซ้ึงของเขา แคม่ องก็ร‘ู้ อบุ าย’ของเธอ ยกคางเธอข้ึนมา หวั เราะอยา่ งเตม็ ท่ี“หยดุ คิดจะเปลี่ยนเร่ืองเถอะ” หลินซินเหยยี น“……” หวั ใจเธอต่ืนตระหนก แทนท่ีจะถกู เขาเริ่มลวนลามก่อน สูต้ วั เองรุกก่อนดีกวา่ มุมปากเธอยกข้ึน ตาเป็ นสระอิ ยมิ้ อยา่ งสวยงาม สายตาของเธอเหมือนสวา่ งไสวเหมือนพระจนั ทร์เส้ียว มมุ ปากยกข้ึนนิดๆ โชวฟ์ ันขาว ข้ีเล่น และน่ารัก นอ้ ยคร้ังที่เธอจะหวั เราะใหเ้ ขาแบบน้ี ส่องประกายไปที่ตาของจงจิ่งหา้ วในทนั ที หลินซินเหยยี นฉวยโอกาสตอนท่ีไม่ทนั ระวงั จูบไปท่ีหนา้ ของเขาก่อน การกระทาํ น้นั ไวมาก จงจิ่งหา้ วเพ่งิ สงั เกตได้ เธอก็ไปแลว้ จงจิ่งหา้ ว“……” น่ีถือวา่ จูบเขาแลว้ ？ริมฝี ปากของเธอแตะไปที่หนา้ ของเขา กลวั วา่ แคว่ นิ าทีเดียวกน็ ่าจะไมถ่ ึง สินะ？ ยง่ิ ไปกวา่ น้นั ใครจะใหเ้ ธอจูบหนา้ ละ่ เขาจะใหเ้ ธอจูบริมฝี ปากของเขา ตอนที่ 245 เรื่องออื้ ฉาวของคุณ

กลางดึก หลินซินเหยยี นกาํ ลงั หลบั ลึก กร็ ู้สึกวา่ ที่หนา้ คนั ๆ เธอขยบั ก่ึงหลบั ก่ึงตื่น เธอรู้สึกวา่ มี คนกาํ ลงั จูบเธอ จากหนา้ ไปท่ีริมฝี ปาก …… ทนั ใดน้นั เธอก็ลืมตาข้ึน มองเห็นดวงตาสดใสคูห่ น่ึง กาํ ลงั มองเธออยู่ “ทาํ ไมคุณไมน่ อน？”เสียงของเธอเป็ นเสียงแหบๆท่ีเพิ่งตื่นมา จงจ่ิงหา้ วหวั เราะ“ต่ืนแลว้ เหรอ？” หลินซินเหยยี นจบั ผมไว้ ไมใ่ ช่ตื่นแลว้ หรือไง？ วธิ ีปลุกคนแบบน้ี กพ็ เิ ศษเกินไปแลว้ จงจ่ิงหา้ วเอาเสอ้ คลุมใหเ้ ธอ“ไป ผมจะพาคุณไปดูของท่ีเหมือนกนั ” หลินซินเหยยี นมองลกู สองคนที่อยขู่ า้ งๆ หลบั อยา่ งสบาย หนา้ เลก็ ๆแดงๆ นอนหลบั ไดส้ นิท มาก “พวกเขาละ่ ทาํ ไง？”หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากจากลูกชายลูกสาวไป “อยขู่ า้ งๆเอง” จงจ่ิงหา้ วจดั การเรียบร้อยแลว้ แมแ้ ตห่ อ้ งที่พวกเขาอยกู่ เ็ ปลี่ยนไป กลวั เรื่องของตกุ๊ ตา จะทาํ ใหใ้ นใจหลินซินเหยยี นมีปม เธอคลมุ เส้ือนอกใหห้ ลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นไดแ้ ตล่ งจากเตียง จงจิ่งหา้ วโอบไหล่ของ เธอออกไปจากประตูหอ้ ง ตอนปิ ดประตู เขามองลกู สองคนท่ีเตียง แน่ใจวา่ พวกเขาไมม่ ีวแี่ ววของการตื่น จึงปิ ดประตูเบาๆ

หอ้ งขา้ งๆ เสิ่นเผยซวนก็ไม่ไดน้ อน ตอนน้ีกาํ ลงั นง่ั ดื่มชาที่โซฟา โตะ๊ ขา้ งหนา้ วางชุดเครื่องชา ท้งั ชุด กาน้าํ ชา ถว้ ยน้าํ ชาเลก็ ๆลายครามหกถว้ ย กาน้าํ ชากาํ ลงั เดือดปุดๆ ท่ามกลางควนั สีขาว ทวั่ ท้งั ในหอ้ ง กอ็ บอวลไปดว้ ยกลิ่นหอมของชา “พสี่ ะใภม้ าแลว้ ”เสิ่นเผยซวนวางแกว้ ชาลง ยนื ข้ึนมาหวั เราะทกั ทาย หลินซินเหยยี นหวั เราะ“คุณยงั ไมน่ อนเหรอ” “จะนอนไดไ้ งล่ะ”เสิ่นเผยซวนตาเคลิ้มๆ“กลา้ มากระตกุ หนวดเสือของผมได้ ถา้ จบั คนไม่ได้ ผม กน็ อนไม่หลบั สนิท” ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นก็รู้วา่ เรียกเธอมาเพราะเร่ืองอะไร หรือวา่ มีเบาะแส？ ไมง่ ้นั คงไม่เรียกเธอมาหลอกม้งั ？ “เร็วขนาดน้ีกห็ าเงื่อนงาํ ของเรื่องเจอแลว้ เหรอ？”หลินซินเหยยี นกลบั ตกใจหน่อยๆ “ยงั ไม่แน่ใจ แต่วา่ ใกลแ้ ลว้ ”ยงั เหลืออีกคนท่ียงั ไม่กลบั มา กค็ ือคนที่เสิ่นเผยซวนส่งไปบา้ นเกิด ของเหยาชิงชิง จงจ่ิงหา้ วโอบเธอมานง่ั ลง หยบิ รีโมตบนโตะ๊ มาเปิ ดหนา้ จอแสดงผลที่ติดอยบู่ นผนงั แป๊ บเดียวภาพกแ็ สดงออกมาวา่ “คุณไป๋ คือใคร？” ในวดิ ีโอ ผชู้ ายที่สวมแจ็คเกต็ หนงั คนหน่ึง จอ้ งเหยาชิงชิงอยา่ งเยอื กเยน็ เสิ่นเผยซวนกลวั หลินซินเหยยี นสงสยั เลยอธิบายใหเ้ ธอฟังขา้ งๆ“จิ่งหา้ วสงสยั ผหู้ ญิงคนน้ี จึง เปิ ดเผยตอ่ ไป๋ ยน่ิ หนิง ใหเ้ ขาไปสืบที่จริงเป็ นแคก่ ารยมื มือ แตห่ ลอกใชค้ วามสมั พนั ธข์ องเขากบั เหยาชิงชิง สืบเจอท่ีพกั ของเธอ แลว้ กต็ ามน้นั หลงั จากไป๋ ยนิ่ หนิงออกไปจากโรงแรม ก็ไปหา เหยาชิงชิง”

คนที่เสิ่นเผยซวนส่งไปสะกดรอยตามพวกเขาข้ึนไป เจอที่อยขู่ องเหยาชิงชิง พอไป๋ ยนิ่ หนิงออกไป คนท่ีสะกดรอยตามกเ็ อาเงินจาํ นวนหน่ึงมา ไปเคาะประตูของเหยาชิงชิง บอกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ธอ ตอนท่ีใหเ้ ธอ กป็ รากฏผชู้ ายท่ีสวมแจ็คเกต็ หนงั คนน้นั แยง่ เงินในมือ ของเหยาชิงชิง ตอนที่ท้งั สองสูก้ นั อยนู่ ้นั คนท่ีสะกดรอยตามก็ถือโอกาสเอากลอ้ งวงจรปิ ดไป ติดบนทีวี ถึงไดม้ ีผชู้ ายสวมแจ็คเกต็ หนงั ถามเหยาชิงชิงวา่ คุณไป๋ คือใครในหนา้ จอวดิ ีโอ หลินซินเหยยี นเงยตาข้ึน จอ้ งเส่ินเผยซวน“คุณรู้ความคิดของจงจิ่งหา้ วไดไ้ ง？” เธอจาํ ไดว้ า่ ตอนน้นั จงจ่ิงหา้ วพดู จบก็อุม้ หลินซีเฉินออกไป และไมไ่ ดโ้ ตต้ อบกบั เสิ่นเผยซวน และหลงั จากที่กินขา้ วเสร็จ เขาจึงเรียกพวกเขาออกไป “พอจิ่งหา้ วไป ผมก็ไดร้ ับขอ้ ความของเขา”และก็ตอนน้นั ที่เขาถึงไดร้ ู้แรงจูงใจของจงจิ่งหา้ ว ตอนน้นั ที่เขาออกไป กเ็ พอ่ื บอกไป๋ ยนิ่ หนิงวา่ ตวั เองเอาเร่ืองน้ีใหเ้ ขาแลว้ ตวั เองจะไมแ่ ทรกมือ เขา้ ไปยงุ่ ที่จริงแลว้ เป็ นการทาํ ใหเ้ ขาดู และตอนน้ี ไป๋ ยนิ่ หนิงน่าจะยงั ไมร่ ู้วา่ ตวั เองถกู หลอกใช้ หลินซินเหยยี นมองจงจ่ิงหา้ วเงียบๆ ความคิดของผชู้ ายคนน้ี ลึกซ้ึงเกินไปแลว้ ลึกจนเธอรู้สึกน่ากลวั ความคิดของคนๆหน่ึง ทาํ ไมถึงไดน้ ่าหวนั่ เกรงไดถ้ ึงขีดสุดขนาดน？้ี หลอกใชค้ นอ่ืนชดั ๆ แตท่ าํ ใหค้ นไมร่ ู้ตวั “จะมีสกั วนั หน่ึงที่ฉนั ถูกคุณหกั หลงั แลว้ ฉนั ตอ้ งขอบคุณคุณดว้ ยหรือเปล่าเน่ีย？”หลินซินเห ยยี นรู้สึกวา่ มีความเป็ นไปไดจ้ ริงๆ เธอคิดวา่ ไอคิวของตวั เอง แยเ่ มื่ออยตู่ ่อหนา้ ของจงจิ่งหา้ ว

จงจ่ิงหา้ วโอบเธอมาไวใ้ นออ้ มกอด“ไม่มีทาง” เขาจะทาํ ใจหกั หลงั ไดอ้ ยา่ งไร ชอบกย็ งั สายเกินไปเลย “เขาคือใครคุณไมต่ อ้ งสนหรอก ไดเ้ งินแลว้ ก็ไสหวั ไป！”ในหนา้ จอวดิ ีโอเหยาชิงชิงโกรธจน หนา้ แดง ตวั สนั่ ไปหมด ผชู้ ายท่ีสวมแจค็ เก็ตหนงั ยงั ไมพ่ อใจ ดึงเหยาชิงชิงตอ่ “นอ้ งสาว ถึงแมเ้ งินนิดหน่อยน้ีจะพอให้ ผมใชไ้ ปช่วงหน่ึง แต่วา่ ความอยากอาหารของผมคุณกร็ ู้ดีน”ี่ “ฉนั ไมม่ ีเงินแลว้ ”เหยาชิงชิงตะโกนใส่เขา เพียะ！ ฝ่ ามือตบไปที่หนา้ ของเหยาชิงชิง ผชู้ ายที่สวมแจค็ เก็ตหนงั ควา้ คอเส้ือของเหยาชิงชิง ทาํ เธอลม้ ลงพ้นื คอ่ มไปท่ีตวั ของเธอ บีบคอของเธอ“ทางที่ดีคุณจริงใจหน่อยนะ ไมง่ ้นั ผมจะเอาเรื่อง อ้ือฉาวของคุณ ป่ าวประกาศใหห้ มด ใหค้ ุณเป็ นไม่ไดแ้ มแ้ ต่คน” “พอ่ คุณบงั คบั ฉนั ”เหยาชิงชิงตะโกนอยา่ งหดหู่ เธอไม่ขดั ขืน มือที่วางไวท้ ่ีพ้ืน กลบั กาํ แน่น เธอรู้ดีวา่ เธอสูผ้ ชู้ ายคนน้ีไมไ่ ด้ สูก้ ลบั มีแต่ทาํ ใหเ้ ขายงิ่ ทาํ ตามอาํ เภอใจโดยไมเ่ กรงกลวั ใคร มากข้ึน “หึ แพศยา！”ผชู้ ายสวมแจ็คเกต็ หนงั ปลอ่ ยเธอ เอาเงินยดั ใส่ในกระเป๋ า สุดทา้ ยมองเหยาชิง ชิงท่ีคลานข้ึนมาจากพ้นื พดู เตือน“เหยาชิงชิงคุณจริงใจกบั ผมหน่อยนะ ช่วงน้ีไปหาเงินใหเ้ ยอะ หน่อย ร้านเส้ือผา้ ท่ีอยดู่ ีๆ คุณบอกจะปิ ดร้านกป็ ิ ด ตอนน้ีแมแ้ ตร่ ายไดก้ ไ็ ม่มีแลว้ ผมบอกคุณให้ นะ ผมไม่สนวา่ คุณจะขายตวั หรือวา่ ลกั ทรัพย์ ทุกเดือนตอ้ งสองหม่ืน นอ้ ยไปนิด ผมฆ่าคุณตาย แน่！” พดู คาํ หยาบคายจบผชู้ ายที่สวมแจ็คเกต็ หนงั ออกไปจากหอ้ ง เสียงปิ ดประตูดงั ปัง

เหยาชิงชิงร้องไหท้ ี่พ้ืน หลินซินเหยยี นเห็นแลว้ กงั วลใจ“นี่สามารถบอกอะไรได？้ ”และท่ีเธอไม่เขา้ ใจก็คือ ทาํ ไมจง จิ่งหา้ วสงสยั เธอ “บอกไดว้ า่ เหยาชิงชิงไมไ่ ดใ้ สซื่ออยา่ งท่ีแสดงออก ไม่มีใคร ท่ีสามารถใชช้ ีวติ ท่ามกลางการถกู คนคุกคาม ถกู ลิดรอนในช่วงขณะหน่ึง และยงั รักษาใจที่บริสุทธ์ิได้ เขา้ ใจไหม？คนน้นั ที่ผม ส่งสวมรวยไป๋ ยนิ่ หนิงเอาเงินใหเ้ หยาชิงชิง ถกู เหยาชิงชิงยดั เงินแลว้ ” หลินซินเหยยี นถามอยา่ งไม่เขา้ ใจ“ทาํ ไมเธอถึงยดั เงิน？” “เธอไมอ่ ยากใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงรู้วา่ ผชู้ ายท่ีสวมแจ็คเก็ตหนงั น้ีอยู่ และยงั มีความสมั พนั ธ์กบั เธอ” เห็นไดช้ ดั วา่ เธอมีความลบั ปิ ดบงั ไป๋ ยน่ิ หนิงไว้ “อยากถามผมเหรอ วา่ ทาํ ไมถึงสงสยั เธอ？”จงจ่ิงหา้ วรวบเสน้ ผมปอยหน่ึงของเธอข้ึนมา พนั ไวท้ ่ีระหวา่ งนิ้ว แลว้ เอามาเล่น หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ อยา่ งจริงใจ จงจ่ิงหา้ วอธิบายใหเ้ ธอ“แรงจูงใจของเธอ ผมไม่อาจแน่ใจได้ แต่เธอมีความสามารถ” “ความสามารถอะไร？” หน่ึงในความสามารถท่ีเขากาํ จดั เหอรุ่ยเจ๋อ ตอนน้ีเหอรุ่ยเจ๋อไมก่ ลา้ ปรากฏตวั ในท่ีโจ่งแจง้ เขา ไมส่ ามารถเขา้ ออกโรงแรมไดอ้ ยา่ งปกติ แลว้ จะสามารถหาแผนผงั กลอ้ งวงจรปิ ดในโรงแรมได้ อยา่ งไร？ แต่เหยาชิงชิงมี ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงน้นั ดี เขา้ ออกโรงแรมกไ็ มด่ ึงดูดความสงสยั ของใคร

จุดน้ีเขาเคยตรวจสอบและยนื ยนั กลอ้ งวงจรปิ ดกบั ทางผจู้ ดั การแลว้ ช่วงน้นั ที่พวกเขาออกไป จากไป๋ เฉิง เหยาชิงชิงเขา้ ออกโรงแรมบ่อยๆ จุดประสงคน์ ้นั ชดั เจน หลินซินเหยยี นรู้สึกเหลือเชื่อ รู้สึกคาดคิดไม่ถึงมากไป จะเป็ นเหยาชิงชิงไดไ้ งล่ะ？ “ทาํ ไมเธอตอ้ งทาํ ขนาดน้ี？”หลินซินเหยยี นคิดไม่ออก เสิ่นเผยซวนหร่ีตา พดู เสียงเยน็ ชา“ไม่แน่ในใจอาจจะบิดเบือน แต่วา่ ผมวา่ ไมน่ านก็จะสืบรู้ได้ แน่นอน” ตอนที่ 246 คุณกเ็ ป็ นของผมเท่าน้นั ครืด ครืด…… ฟ้ าเพ่งิ สวา่ ง โทรศพั ทท์ ่ีหลินซินเหยยี นวางบนหวั เตียงกส็ น่ั ข้ึนมา แสงไฟสลวั ๆ สามารถเห็นคนสองคนตวั ใหญๆ่ บนเตียงรางๆ หญิงสาวนอนหลบั ขดตวั อยใู่ น ออ้ มแขนชายหนุ่ม เธอเอียงหวั หนุนอยใู่ นแขนของเขา ผมยาวเหมือนเสน้ ไหมสีดาํ แผไ่ ปทวั่ หมอน จงจ่ิงหา้ วหลบั บางๆ ไดย้ นิ เสียงเคล่ือนไหวก็ลืมตาข้ึน เขามองไปรอบๆ สุดทา้ ยสายตากไ็ ปหยดุ อยทู่ ่ีหวั เตียง โทรศพั ทท์ ่ีสนั่ เหมือนวา่ หลินซินเหยยี นก็ตื่นเพราะเสียงสน่ั ร่างกายบิดหน่อยๆ ส่งเสียงร้องออกมา เหมือนวา่ ไม่พอใจที่ถกู ปลุก คิดวของเธอขมวดไวแ้ น่น เพ่ือเลี่ยงท่ีจะทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นต่ืน จงจ่ิงหา้ วจึงกดรับ

เพราะวา่ ไมม่ ีชื่อที่เซฟไว้ จงจิ่งหา้ วจึงไมร่ ู้วา่ อีกฝ่ ายคือใคร แป๊ บเดียวโทรศพั ทก์ ็เช่ือมตอ่ กนั มีเสียงของผชู้ ายเขา้ มา “คุณบอกวา่ จะเล้ียงขา้ วผม ยงั นบั อยไู่ หม？” จงจ่ิงหา้ วควา้ นาฬิกาขอ้ มือที่ถอดออกมาดูเวลา ตอนน้ีตีหา้ สิบนาที ไป๋ ยนิ่ หนิงโทรหาหลินซิน เหยยี น？ แลว้ ยงั ใหเ้ ล้ียงขา้ วเขา？ ถึงจะรีบร้อน ก็ตอ้ งดูเวลาหน่อยไหม？ เสียงของจงจิ่งหา้ วหม่นลง“ประธานไป๋ มีความสนใจที่มีรสนิยมดีนะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงคิดไมถ่ ึงวา่ จะเป็ นจงจิ่งหา้ วรับสาย กต็ ะลึงไปก่อนชวั่ ขณะหน่ึง จากน้นั กห็ วั เราะ“คิด ดูแลว้ ตอนเชา้ สามารถกินขา้ วเชา้ กบั คุณหลินได้ ไมร่ ู้วา่ ใหค้ ุณหลินรับสายหน่อยไดไ้ หม？” เพราะวา่ ตอนกลางคืนหลินซินเหยยี นถกู จงจ่ิงหา้ วปลุกไปแลว้ คร้ังหน่ึง ดูการเผชิญหนา้ ของ เหยาชิงชิง นานแลว้ ที่เธอนอนไม่หลบั ตอ่ มาเธอเองกไ็ มร่ ู้วา่ ตวั เองหลบั ไปตอนไหน สะลึมสะลือเหมือนวา่ ไดย้ นิ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั พดู หวั แนบเขา้ ไปที่ออ้ มแขนของเขา คิดวา่ ตวั เขา อบอ่นุ เพราะวา่ ยงั ไมต่ ื่น เสียงจึงเบา นุ่มนวลมาก แหบหน่อยๆ “เชา้ ขนาดน้ี ใครเนี่ย—” ท่ีจริงจงจิ่งหา้ วอยากจะปฏิเสธ ทางไป๋ ยนิ่ หนิงไดย้ นิ เสียงบ่นเบาๆ ก็ชกั สีหนา้ หน่อยๆ เขาคิดวา่ ความรู้สึกของหลินซินเหยยี น กบั จงจ่ิงหา้ วไม่ดี ใครจะไปรู้วา่ ……พวกเขาเหมือนกบั สามีภรรยากนั ตามปกติมาก นอนเตียง เดียวกนั หมอนเดียวกนั ในใจไป๋ ยน่ิ หนิงผดิ หวงั เลก็ นอ้ ย

จงจ่ิงหา้ วตบหลงั เธอเบาๆ เอาใจเธอวา่ “เดก็ ดี ไมม่ ีใครหรอก 10086โทรมา นอนเถอะ” ไป๋ ยน่ิ หนิง“……” ใครคือ10086？ “ตดู๊ ตดู๊ ……” เขาอยากจะพดู อะไร ทางน้นั ก็วางสายลง ไป๋ ยน่ิ หนิงถือโทรศพั ทม์ องหนา้ จอที่ถกู ตดั สายไป ไม่ไดส้ ติคืนมาอยนู่ าน จงจิ่งหา้ วตดั สายเขา เนี่ยนะ？ เป็ นผชู้ ายใจแคบเสียจริง！ ในหอ้ ง จงจ่ิงหา้ วกอดเธอไว้ ฝ่ ามือใหญ่ๆลบู ไปท่ีหลงั เธอเบาๆ ที่จริงหลินซินเหยยี นยงั ไม่ต่ืน เม่ือคืนนอนดึกมาก แลว้ ตอนน้ีกผ็ ลอ็ ยหลบั ไปอีกคร้ัง จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ ลง มองท่าทางเธอหลบั อยเู่ งียบๆ เมื่อคืนหลินซินเหยยี นหลบั บนโซฟา เขา ไมไ่ ดอ้ มุ้ เธอกลบั ไปนอนท่ีหอ้ งน้นั กบั ลกู ท้งั สองคน และอุม้ เธอกลบั ไปหอ้ งน้นั ที่เขานอน ถึงบอกวา่ เม่ือคืนเธอง่วงมาก ทาํ อะไรไมไ่ ดเ้ ลย แตว่ า่ นอนกอดกนั ก็ดีแลว้ เขากม้ หนา้ ลงจูบหนา้ ผากของเธอ ถึงแมเ้ ขาจะอยากมาก แตเ่ ขาตอ้ งการเธอในสถานการณ์ตอนท่ีเธอมีสติมาก เขาตอ้ งการใหห้ ลิน ซินเหยยี น รู้สึกถึงเขา อุณหภมู ิของเขา ความรู้สึกของเขา ความชอบของเขา อารมณ์ท่ีพลุง่ พล่านของเขาอยา่ งชดั เจน

จงจ่ิงหา้ วหลบั ตากอดเธอไว้ เตรียมจะนอนอีกสกั พกั …… กอ๊ กก๊อก— ขา้ งนอกประตูมีเสียงเคาะประตูดงั ก๊อกก๊อก จงจิ่งหา้ ว“……” เขาทาํ อะไรไมไ่ ด้ จะกอดภรรยานอนอีกสกั พกั ทาํ ไมตอ้ งมีคนมารบกวนดว้ ย？ “หมา่ ม๊ี หมา่ ม๊ี อยขู่ า้ งในไหม？” หลินล่ยุ ซีตื่นแลว้ พบวา่ ในหอ้ งไมม่ ีคน กม็ าเคาะประตูของจงจ่ิงหา้ ว “แด๊ดด้ี แดด๊ ด้ี หม่าม๊ีหายไป” กอ๊ กกอ๊ ก…… “เสี่ยวล่ยุ เหรอ？”หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ลืมตาข้ึนอยา่ งเบลอๆ จอ้ งไปท่ีประตู พบวา่ น่ี ไม่ใช่หอ้ งที่เธอนอนเม่ือคืน เธอไดส้ ติเลก็ นอ้ ย ก็เปิ ดผา้ ห่มลงจากเตียงไปเปิ ดประตู จงจิ่งหา้ ว“……” เธอเห็นเขาไหม？ลงจากเตียงไปแบบน้ีเลยเนี่ยนะ？ หลินซินเหยยี นเปิ ดประตูหอ้ ง กเ็ ห็นร่างเลก็ ๆยนื อยทู่ ่ีหนา้ ประตู เธอสวมชุดนอน สยายผมออก ในออ้ มแขนกอดตุก๊ ตาขอฟทู ่ีเธอชอบไว้ เงยหนา้ ข้ึน กะพริบตา“หมา่ ม๊ี ทาํ ไมหม่ามี๊มานอนที่นี่ ล่ะคะ？” เม่ือคืนเธอจาํ ไดว้ า่ แม่นอนกอดเธอไวช้ ดั ๆ พอตื่นมา หมา่ ม๊ีก็อยทู่ ่ีหอ้ งของพอ่ แลว้ หลินซินเหยยี นเกาหวั ยอ่ ตวั ลงไป สบตากบั ลูกสาว“เม่ือคืน เม่ือคืน……”

เธอไมร่ ู้วา่ จะอธิบายกบั ลกู สาวอยา่ งไร หลินลุย่ ซีหงุดหงิด หนา้ เลก็ ๆขมวดเขา้ ไว้ หรือวา่ เม่ือคืนหม่าม๊ีไดน้ อนกบั เธอ เมื่อคืนเธอฝัน เหรอ？ หลินลุ่ยซีดึงหลินซินเหยยี น“หม่ามี๊ตอ้ งนอนกบั หนู ไปเร็ว ไปเร็ว” หลินซินเหยยี นถูกลกู สาวลากออกไป ประตูยงั ไม่ทนั ไดป้ ิ ด ตอนน้ี ซูจา้ นท่ีกาํ ลงั ผา่ นมาพอดี เขากข็ ย้ตี า มองประตทู ี่เปิ ดอยคู่ ร่ึงหน่ึงดา้ นหลงั ของหลินซิน เหยยี น นน่ั ไม่ใช่หอ้ งของจงจิ่งหา้ วเหรอ？ เมื่อคืนเด็กท้งั สองคน จะนอนกบั หลินซินเหยยี นใหไ้ ด้ หลินซินเหยยี นใชเ้ หตุผลวา่ จะนอน ไล่ จงจ่ิงหา้ วออกมา ตอนน้ีออกมาจากหอ้ งของเขา？ เมื่อคืน……เขาทาํ ท่าแสดงออกไปอยา่ งชดั เจน และหวั เราะอยา่ งเป็ นมิตร“พีส่ ะใภ้ สวสั ดีตอน เชา้ ” หลินซินเหยยี นเห็นเขากค็ ิดวา่ เขา้ ใจผิดแลว้ คาํ วา่ พีส่ ะใภข้ องเขา ยงิ่ ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกชาหนงั หวั หลินล่ยุ ซีทกั ทายอยา่ งเป็ นมิตร“สวสั ดีคะ่ คุณอาซูจา้ น” ซูจา้ นเขา้ มายนื่ มือกาํ ลงั จะลูบแกม้ นุ่มๆของเธอ ในหวั ก็มีใบหนา้ โกรธจดั ของจงจิ่งหา้ วเขา้ มา แลว้ มือก็ชกกลบั ไป เปลี่ยนความคิด“สวสั ดีจะ้ เส่ียวลุย่ ” จงจ่ิงหา้ วไมใ่ หใ้ ครมาลบู หนา้ ของหลินลุย่ ซี ทกั ทายกบั หลินลุ่ยซีเสร็จ เขาก็มองหลินซินเหยยี นแลว้ หวั เราะ หลินซินเหยยี นทาํ เป็ นน่ิง ไม่สนที่ซูจา้ นหวั เราะคลุมเครือ อุม้ ลกู สาวกลบั ไปที่หอ้ ง

ซูจา้ นเดินไปหนา้ หอ้ งของจงจิ่งหา้ ว ประตูเดิมทีเปิ ดไวค้ ร่ึงหน่ึง กไ็ มผ่ ลกั ไป ยนื ตรงหนา้ ประตู ก็มองเห็นดา้ นในได้ เขาพิงไปท่ีขอบประตู มองผชู้ ายท่ีกอดผา้ ห่ม นอนอยบู่ นเตียง ถามขาํ ๆวา่ “เม่ือคืน บรรลผุ ลไหม？” บรรลุผล？ กอดถือวา่ บรรลุผลไหม？ “เมื่อก๊ีผมเห็นแลว้ นอ้ งสะใภอ้ อกไปจากหอ้ งน้ี”ซูจา้ นหวั เราะ“อยา่ บอกผมล่ะวา่ คุณเป็ น สุภาพบุรุษน่ะ” ขอบตาของจงจิ่งหา้ วกระตุกข้ึน เขาเรียกหลินซินเหยยี นวา่ อะไร นอ้ งสะใภ？้ เขาลกุ ข้ึนนง่ั ทนั ที จอ้ งซูจา้ นที่ยมิ้ อยา่ งร้ายกาจยนื อยตู่ รงหนา้ ประตู หร่ีตาเลก็ นอ้ ย“คุณเรียกเธอ วา่ อะไร？” “นอ้ งสะใภไ้ ง”ซูจา้ นทาํ ท่าทางสมเหตสุ มผล“คุณดูเธอสิ อายนุ อ้ ยขนาดน้นั ดูเหมือนกบั เดก็ มหาวทิ ยาลยั ส่วนคุณสามสิบกวา่ แลว้ ผมเรียกเธอวา่ นอ้ งสะใภไ้ มไ่ ดห้ รือไง” คิ้วของจงจิ่งหา้ วขมวดเขา้ ความหมายของซูจา้ น คือเขาแก่เหรอ？ “ต่อไปอยา่ เรียกแบบน้ีอีก”จงจ่ิงหา้ วไมย่ อมรับวา่ ตวั เองแก่ แต่วา่ ตอ้ งยอมรับวา่ หลินซินเหยยี นดูวยั รุ่นจริงๆ ซูจา้ นตบปากเขาสองท“ี โอเค อายหุ ่างกนั แปดปี ก็ไม่ถือวา่ แก่ ก็แค่ตอนท่ีเธอสิบขวบ คุณก็เป็ น ผใู้ หญแ่ ลว้ ตอนเธอเป็ นผใู้ หญ่ คุณ ……กไ็ มแ่ ก่……” สบตาเขา้ กบั รอยยมิ้ อนั อบอุน่ ของจงจิ่งหา้ วที่เหมือนสายลมในฤดูใบไมผ้ ลิ เขารีบเอา‘คุณแก่ แลว้ ’เปล่ียนเป็ น‘กไ็ มแ่ ก่’เขากลวั วา่ รอยยมิ้ ท่ีอบอ่นุ น้นั จะเปล่ียนเป็ นพายทุ อร์นาโดในทนั ที พดั เขาออกไปจนไม่เหลืออะไร

“ผมจะไปทาํ อาหารเชา้ ”พดู จบกห็ ายไปจากหนา้ ประตเู หมือนลม จงจ่ิงหา้ วก็นอนไม่หลบั จึงลกุ ข้ึนจากเตียง ตอนลา้ งหนา้ เขาส่องกระจกดูตวั เอง มองซา้ ยมองขวา ในหวั ก็มีเคร่ืองหมายคาํ ถามปรากฏ เขา แก่เหรอ？！ หลินซินเหยยี นจะไม่ชอบที่เขาแก่หรือไม？่ ในใจก็อดไมไ่ ดท้ ี่จะกงั วล “คุณดูอะไรน่ะ？”หลินซินเหยยี นคิดวา่ ตวั เองตาฝาด เธออยากมาถามเขาวา่ ทาํ ไมเม่ือคืนไม่ ส่งเธอกลบั ไปที่หอ้ งของลกู สองคน ทาํ ใหห้ ลินลุ่ยซีต่ืนแต่เชา้ แลว้ ยงั ถกู ซูจา้ นเขา้ ใจผดิ อีก คิดไม่ถึงวา่ จะเจอจงจ่ิงหา้ ว มองตวั เองในกระจก หนา้ ตาดีมาก ก็ไม่ตอ้ งยนื หนา้ กระจกหลง ตวั เองกไ็ ดม้ ้งั ？ น่ีใช่จงจิ่งหา้ วจริงๆไหม？ จงจิ่งหา้ ว“……” ผหู้ ญิงคนน้ีมาต้งั แตเ่ ม่ือไหร่？ ทาํ ไมเดินไม่มีเสียง？ “ฉนั รบกวนคุณแลว้ คุณดูตอ่ ……”หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะหนั กลบั กลบั ถูกคนจบั ขอ้ มือไว้ เธอหนั ไป ยงั ไม่ทนั ถามออกมา กช็ นเขา้ กบั แผน่ อกที่แขง็ แรง เอถูกลอ็ กไวใ้ นออ้ มแขนของเขา ทุกคร้ังที่หวั ใจเขาเตน้ แผดเผาไปท่ีผิวของเธอ สายตาเป็ นประกาย“ผมแก่ไหม？” หลินซินเหยยี น“……”

“ไม่ ไมแ่ ก่……”หลินซินเหยยี นฝื นพดู ไป ผชู้ ายคนน้ีบา้ ไปแลว้ ทาํ เรื่องที่ทาํ ใหค้ นรู้สึก ประหลาดๆตอนเชา้ ขนาดน้ี คิว้ ของเขาคลายออก ยมิ้ ออกมา กม้ หนา้ ลงกดั ไปท่ีริมฝี ปากเธอเบาๆ อยา่ งเอาแต่ใจและบา้ คลงั่ “ถึงผมแก่แลว้ คุณกเ็ ป็ นของผมเท่าน้นั ” ตอนท่ี 247 คนอาจจะเปลยี่ นไป ตอนที่จงจิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี นลงมา ทุกคนกร็ วมตวั กนั หมดแลว้ ฉินยาดูแลหลินลยุ่ ซี หลิน ซีเฉินไมต่ อ้ งใหใ้ ครดูแล ตวั เองก็กินอ่ิมได้ “ดูเหมือนผมจะมาไม่ชา้ ไปเหมือนกนั ทนั เวลาขา้ วเชา้ พอด”ี ไป๋ ยน่ิ หนิงเขน็ รถเขน็ เขา้ มาจาก หนา้ ประตู เขาหวั เราะมองหลินซินเหยยี น“คุณบอกวา่ จะเล้ียงขา้ วผม ผมจึงตอ้ งมาหาคุณใหท้ นั ถึงจะกิน ขา้ วได้ ไม่น่าจะเป็ นคุณเล้ียงผม น่าจะเป็ นผมเล้ียงคุณมากกวา่ ” หลินซินเหยยี นกลบั มากเ็ จอคนแกลง้ เรื่องตุก๊ ตา จึงลืมเรื่องน้ีไป หลินซินเหยยี นรู้สึกเสียใจ“ขอ โทษนะ ฉนั ลืมไปแลว้ ” “ไม่เป็ นไร ผมไม่ไดม้ าหาคุณแลว้ หรือไงละ่ ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ไปกเ็ หลือบมองไปที่จงจิ่งหา้ ว “ขา้ วม้ือน้ีกเ็ ล้ียงผมตอนเชา้ เป็ นไง？” มือจงจิ่งหา้ วท่ีโอบไหลห่ ลินซินเหยยี น เลื่อนไปที่เอว ออกแรงจบั ร่างกายของหลินซินเหยยี น แนบไปที่ตวั เขาทนั ที เขาเหลือบมองไป๋ ยนิ่ หนิงอยา่ งจะยมิ้ กไ็ มย่ มิ้ “ประธานไป๋ จนเหรอถึงไม่มี ขา้ วกิน？” สายตาของไป๋ ยนิ่ หนิงหยดุ ไปที่มือใหญ่ๆช่วงเอวของหลินซินเหยยี น สายตาเป็ นประกาย หน่อยๆ ยมิ้ บางๆ“ไม่ใช่คุณหลินเล้ียง อาหารอนั โอชะกจ็ ะเสียรสชาติไป”

สายตาของหลินซินเหยยี นสาํ รวจไปท่ีตวั ของไป๋ ยนิ่ หนิงกบั จงจ่ิงหา้ วไปมา ทาํ ไมเธอรู้สึกไดว้ า่ เหมือนพวกเขากาํ ลงั ไม่ยอมกนั ？ ดุเดือดเลือดพล่านขนาดน้นั เลย？ เนื่องจากเธอเชิญไป๋ ยนิ่ หนิงกินขา้ วดว้ ยกนั แลว้ เธอจึงไม่อาจกลบั คาํ ได“้ ง้นั ได้ คุณไปกบั พวก เราเถอะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองไปที่โตะ๊ ท่ีอยไู่ มไ่ กล ผใู้ หญ่กบั เดก็ ตา่ งนงั่ ไปคร่ึงโตะ๊ แลว้ เขายงั คงหวั เราะ“เล้ียง ขา้ วผม แลว้ คนต้งั เยอะอยา่ งน้ีไมเ่ หมาะม้งั ครับ？ไมใ่ ช่วา่ คุณควรจะถามผมเหรอวา่ อยากกิน อะไร？” “ขอโทษนะคะ ฉนั ไมร่ อบคอบเอง ประธานไป๋ อยากกินที่ไหน อยากกินอะไรคะ？”สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นดูพดู ยากหน่อยๆ เธอคิดไม่ถึงวา่ วนั น้ีไป๋ ยน่ิ หนิงจะจูจ้ ้ีจุกจิกขนาดน้ี เขาในความประทบั ใจคอ่ นขา้ งสบายๆมาก “ออกจากโรงแรมไปเล้ียวขวา ไมไ่ กลจากน้ีมีร้านฟ๋ ซู ่างเปา อาหารเชา้ ในน้นั ไมเ่ ลวเลย ผมชอบ ฮะเก๋าของขา้ งในมาก ไมร่ ู้วา่ คุณหลิน จะยอมไปกินกบั ผมไหมครับ？” หลินซินเหยยี นยงั คงป้ันหนา้ ยมิ้ ตอ่ ไป พดู วา่ “โอเคคะ่ ” พดู ถึงตรงน้ี หลินซินเหยยี นเหมือนจะไม่ตระหนกั ไดว้ า่ ไป๋ ยนิ่ หนิงอยากใหเ้ ธอเล้ียงตวั เองแค่ คนเดียว เขาเลยพดู เตือน“คุณเล้ียงผมคนเดียวใช่ไหม？” หลินซินเหยยี นไมส่ งสยั เขา พยกั หนา้ “ใช่” เขายมิ้ อยา่ งหล่อ“ง้นั ประธานจงตามมา ไม่เหมาะใช่ไหมครับ？” ไดค้ ืบจะเอาศอก！