กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

“แก!” เหยาปิ นช้ีมาที่ไป๋ ยน่ิ หนิง “นี่แกหลอกฉนั เหรอ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะดงั ยงิ่ กวา่ เดิม ท้งั เยอ่ หยงิ่ ท้งั เยอื กเยน็ “ผมเคยบอกคุณเหรอวา่ ผมจะไมล่ ง มือ?” มีคนโนม้ ตวั มาเตือนเหยาปิ นท่ีขา้ งหู “เหมือนเขาจะไม่เคยพดู จริงๆ นะ” เหยาปิ นมีความรู้สึกเหมือนถูกคนหลอกจนอบั อาย เขาถีบใส่คนท่ีเพิ่งพดู เมื่อก้ี แลว้ ตาํ หนิไปวา่ “เรื่องของฉนั ตอ้ งใหแ้ กมาสอนตอ้ งแต่เมื่อไหร่?!” “เหยาปิ นนี่นายบา้ ไปแลว้ รึไง?!” คนที่เพิ่งถูกถีบเอามือกมุ ทอ้ งตวั งอ แลว้ ถลึงตาใส่เขา “ฉนั เคยกลวั ใครดว้ ยเหรอ?” เหยาปิ นทาํ ตาดุดนั ชกั มีดส้นั เลม่ หน่ึงออกมาจากเอว แลว้ พงุ่ เขา้ ใส่ คนของไป๋ ยนิ่ หนิงทนั ที อีกฝ่ ายกใ็ ช่วา่ จะจดั การไดง้ ่ายๆ พอเขาลงมือกถ็ ูกจบั ขอ้ มือไวท้ นั ที บิดขอ้ มือ มีดส้นั กต็ กลงพ้ืน ไป๋ ยน่ิ หนิงตอ้ งการใชก้ ฎหมายทาํ ใหค้ นที่รังแกเหยาชิงชิงตอ้ งไดร้ ับโทษ แต่ก่อนหนา้ น้นั เขาก็ จะทาํ ใหเ้ หยาปิ นตอ้ งลาํ บากนิดหน่ึง “พวกคุณจดั การไดเ้ ตม็ ที่เลย ขอแค่ไม่ตาย ผมจะรับผิดชอบทุกอยา่ งแทนเอง” เม่ือไดย้ นิ ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ออกมาแบบน้นั คนกลุม่ น้นั กไ็ มม่ ีอะไรตอ้ งห่วงอีก เอาไมเ้ บสบอล ออกมา จากน้นั ก็เขา้ ไปรุมตีพวกของเหยาปิ นอยา่ งบา้ คลง่ั ไม่ใช่วา่ พวกเหยาปิ นไมอ่ ยากเอาคืน นะ แต่เป็ นเพราะคนของฝ่ ายไป๋ ยนิ่ หนิงน้นั มีเยอะเกินไป คนหลายคนรุมตีคนหน่ึงคน มนั จึง เป็ นไปไม่ไดเ้ ลยที่จะสวนกลบั ได้ การ ‘สูร้ บ’ ในคร้ังน้ี ไป๋ ยนิ่ หนิงอาศยั ความไดเ้ ปรียบ รุมตีจนคนฝ่ ายเหยาปิ นตอ้ งร้องขอชีวติ เลย ท่ามกลางเสียง ‘ร้องโหยหวน’ กม็ ีคนร้องข้ึนมาวา่ “พวกคุณหยดุ เถอะ เราไมก่ ลา้ แลว้ ”

พวกเขาถกู กระทืบจนนอนเอามือกมุ หวั อยบู่ นพ้นื นอนขดตวั อยา่ งกบั เม่น “ถกู ตอ้ งถูกตอ้ ง พวกเราไม่ไดต้ ้งั ใจมากวนประสาทนะครับ เหยาปิ นเลย เป็ นเพราะเหยาปิ น ท้งั น้นั ……” “ไอพ้ วกปอดแหก!” เหยาปิ นรู้สึกเกลียดไอพ้ วกข้ีขลาดพวกน้ี แคโ่ ดนไปสองทีกร็ ้องของชีวติ แลว้ ถา้ พวกเขาสูอ้ ยา่ งสุดกาํ ลงั กย็ งั พอมีหวงั ที่จะสูไ้ หวบา้ ง ไป๋ ยน่ิ หนิงนงั่ อยา่ งมนั่ คงอยตู่ รงน้นั เขาหนั มาสงั่ เสี่ยวหลิววา่ “ไปยกเกา้ อ้ีมาใหค้ ุณหลินสกั ตวั สถานการณ์แบบน้ีมนั ไมไ่ ดห้ าดูกนั ง่ายๆ” หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ แน่น ไป๋ ยน่ิ หนิงที่หวั รุนแรงและเลือดเยน็ แบบน้ี หลินซินเหยยี นเพ่งิ เคยเจอคร้ังแรกเลย “คนพวกน้ีนะ สิ่งที่ขาดไปก็คือการอบรมสง่ั สอน พวกเขาคิดวา่ หลงั จากที่ผมส่งพวกเขาไปขงั แคไ่ มก่ ่ีวนั จากน้นั ก็ไม่มีอะไร ออกมาก่อเรื่องเหมือนเดิม วนั น้ีผมจะเป็ ตวั แทนพอ่ แม่ของพวก เขา สงั่ สอนพวกคุณใหไ้ ดร้ ับบทเรียนเอง สอนใหร้ ู้วา่ ตอ้ งทาํ ตวั ยงั ไง!” “คุณหลินคะ” เสี่ยวหลิวยกเกา้ อ้ีมาวางไวด้ า้ นหลงั หลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นไมไ่ ดอ้ ยากจะดูภาพเหตุการณ์แบบน้ีเลย นกั เลงสิบกวา่ คนน้นั ไดเ้ งียบไปนาน แลว้ ไดย้ นิ แคเ่ สียงของไมเ้ บสบอลที่กระทบเขา้ กบั ร่างกายเท่าน้นั ไป๋ ยน่ิ หนิงหนั ไปมองเธอ “คุณคิดวา่ ผมโหดเห้ียมม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นเมม้ ปากไมพ่ ดู ในโลกใบน้ีมีเรื่องดีและชว่ั มากมาย เธอท่ีเลก็ จอ้ ยขนาดน้ี จะไป ตดั สินไดย้ งั ไง ในความรู้สึกของเธอ เธอเองกเ็ ห็นดว้ ยกบั วธิ ีการของไป๋ ยน่ิ หนิงเหมือนกนั แต่ก็ไม่อยากมองดู มนั แบบตรงๆ

เกาหยวนเดินเขา้ มาถาม “ตอนน้ีใหท้ าํ ยงั ไงต่อครับ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงหนั มามองเกาหยวน รู้สึกไม่คอ่ ยพอใจกบั คาํ ถามท่ีเขาถามมา ติดตามตวั เองมานาน ขนาดน้ีแลว้ ยงั ไม่รู้อีกเหรอวา่ ตวั เองน้นั คิดอะไรอย?ู่ ทนั ใดน้นั เกาหยวนกเ็ ขา้ ใจทนั ที “จบั ไปส่งตาํ รวจ” พดู จบเขาก็ไปจดั การกบั พวกนกั เลงที่ถูก กระทืบจนหมดสติไปแลว้ “ประธานไป๋ ” ชายท่ีร่างกายผมบางและดูเรียบร้อยคนหน่ึงเดินเขา้ มา เขาคือหวั หนา้ ท่ีพาคนหลายสิบคนน้นั มา และเป็ นนกั เลงเหมือนกนั แตด่ ูเหมือนเขาจะคุน้ เคย กบั ไป๋ ยน่ิ หนิงมาก “ไปบอกนายท่านของคุณ วา่ บุญคุณคร้ังน้ีผมจาํ ไวแ้ ลว้ เดี๋ยววนั หลงั ผมจะไปเยยี่ มเขาดว้ ย ตนเอง” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู กบั ชายหนุ่มคนน้นั ชายหนุ่มยมิ้ ออกมา “เด๋ียวผมจะไปรายงานใหแ้ น่นอนครับ ตรงน้ีก็ยกใหป้ ระธานไป๋ จดั การเลย นะครับ ผมขอพาพวกกลบั ก่อน” ไป๋ ยน่ิ หนิงพยกั หนา้ หลงั จากน้นั ประมาณสิบนาที ที่หนา้ ประตวู ลิ ลา่ กถ็ กู จดั การจนสะอาดสะอา้ น ไป๋ ยนิ่ หนิงมองดู เวลา “ใกลเ้ ที่ยงแลว้ เราหาอะไรทานกนั เถอะครับ” หลินซินเหยยี นปฏิเสธไปทนั ที “เส่ียวเฉินกบั เส่ียวล่ยุ รอฉนั อยู่ ฉนั ขอตวั กลบั ก่อนนะคะ” ระหวา่ งท่ีพดู หลินซินเหยยี นก็เดินไปทางหนา้ ประตแู ลว้ สายลมเบาๆ พดั ผา่ น เหมือนยงั สามารถไดก้ ล่ินคาวเลือดที่ลอยฟ้ งุ อยกู่ ลางอากาศไดอ้ ยเู่ ลย เธอรวบเส้ือโคท้ เขา้ มาแลว้ เร่งฝี เทา้ ออกไป

ที่ท่ีวลิ ล่าต้งั อยนู่ ้นั โบกรถไดค้ อ่ นขา้ งยาก หลงั ออกจากประตขู องวลิ ล่า เธอกเ็ ดินตรงไปทาง ถนนเสน้ หลกั ทางน้นั มีรถวง่ิ มากกวา่ โบกรถง่ายกวา่ ตี๊ดๆ… มีแสงไฟกะพริบปริบๆ หลินซินเหยยี นเดินหลบไปขา้ งๆ “ผมไปส่งครับ” หลินซินเหยยี นหนั ไปกพ็ บไป๋ ยนิ่ หนิงที่ลดกระจกรถลงมาแลว้ กาํ ลงั มองมาที่เธออยู่“ตรงน้ีมนั โบกรถยาก” ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “ทาํ ไม กลวั ผมจะจบั ตวั คุณไปอยา่ งน้นั เหรอครับ?” เขาถึงข้นั ขบั รถตามออกมาแลว้ เธอก็ยากท่ีจะปฏิเสธอีก จึงไดข้ ้ึนรถไป “การที่คุณเอาแตป่ ฏิเสธผมแบบน้ี กลวั ประธานจงจะหึงใชม้ ้ยั ครับ?” พอหลินซินเหยยี นข้ึนรถ ก็ไดย้ นิ ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ข้ึนทนั ที เธอเงยหนา้ ข้ึนมามองเขา ไป๋ ยน่ิ หนิงนึกวา่ เธอจะปฏิเสธ ไม่คิดวา่ จะไดย้ นิ เธอพ฿ดออกมาวา่ “เขาเป็ นสามีของฉนั ฉนั ก็ ตอ้ งใส่ใจกบั ความรู้สึกของเขาอยแู่ ลว้ คะ่ ” จู่ๆ หวั ใจของไป๋ ยน่ิ หนิง กเ็ กิดแผลข้ึนแผลหน่ึง เขาฝื นยมิ้ ออกมา“ความสมั พนั ธข์ องคุณกบั เขา ดีถึงขนาดน้นั เลย” หลินซินเหยยี นแค่ยมิ้ ๆ แต่กไ็ มไ่ ดต้ อบอะไร ทนั ใดน้นั ภายในรถก็ตกอยใู่ นความเงียบ หลินซินเหยยี นมองออกไปนอกหนา้ ต่าง โดยไม่พดู อะไรเลย ไป๋ ยนิ่ หนิงเองกไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรต่อ เขากลวั วา่ ตวั เองจะรู้สึกแยย่ ง่ิ กวา่ เดิม

ไม่มีความเจบ็ แบบไหนจะลึกซ้ึงไปกวา่ หวั ใจที่ถูกบีบรัดเม่ือเห็นคนท่ีตวั เองชอบ ไปใส่ใจคน อ่ืนหรอก การที่ท้งั คู่นงั่ อยดู่ ว้ ยกนั สิ่งที่กลวั ท่ีสุดกค็ ือจู่ๆ กต็ กอยใู่ นความเงียบ “ผมมีขอ้ สนั นิษฐานหน่ึง” จู่ๆ ไป๋ ยนิ่ หนิงกพ็ ดู ข้ึน หลินซินเหยยี นถาม “ขอ้ สนั นิษฐานอะไรเหรอคะ?” “จงจิ่งหา้ วอาจจะเป็ นลกู สาวของเฉิงยซู่ ่ิว” ไป๋ ยน่ิ หนิงแค่สนั นิษฐานเท่าน้นั สนั นิษฐานจาก ขอ้ มลู ท่ีเขามี “ไป๋ หงเฟยพอ่ บุญธรรมของผม บอกใหผ้ มแต่งงานกบั ลูกสาวของเฉิงยซู่ ่ิว หรือก็คือ เขารู้วา่ เฉิง ยซู่ ่ิวเคยมีลูกสาว เธอไปแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง แลว้ คุณคิดวา่ ลกู สาวของเธอไปอยไู่ หนแลว้ ครับ?” หลินซินเหยยี นนึกไม่ถึงวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะคาดเดาถึงข้นั น้ีได้ ในใจรู้สึกกระวนกระวายข้ึนมา ทนั ที แต่กส็ งบลงไดใ้ นที่สุดเธอแสดงสีหนา้ ออกมาอยา่ งใจเยน็ “ประธานไป๋ นี่จินตนาการเก่ง มากเลยนะคะ” ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “ที่ผมทายไปมนั ไมถ่ ูกเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นก็ยมิ้ ออกมาเหมือนกนั แลว้ พดู อยา่ งมีลบั ลมคมใน “คุณพดู เองน่ีวา่ เป็ นการทาย ง้นั กแ็ สดงวา่ ไมม่ ีหลกั ฐาน อีกอยา่ งการท่ีคุณมาถามฉนั แบบน้ี แลว้ ฉนั จะไปรู้ไดย้ งั ไงละ่ คะ?” ในตอนน้ี รถไดม้ าจอดอยทู่ ี่หนา้ โรงแรมแลว้ หลินซินเหยยี นเปิ ดประตรู ถออก“ฉนั ไปก่อนนะ คะ” ตอนที่เธอลุกข้ึน เส้ือโคท้ ของเธอก็ไปติดอยชู่ ่องวา่ งช่องหน่ึง ไป๋ ยนิ่ หนิงยน่ื มือไปช่วยเธอดึง ออก “รถของผมคนั น้ีไดร้ ับการปรับแต่มาโดยเฉพาะ สงสยั ตรงน้ีจะทาํ ออกมาไดไ้ ม่ดี ไมอ่ ยา่ งน้นั ก็คงไม่มีช่องวา่ งช่องใหญ่ขนาดน้ี”

เนื่องจากรถส่วนตวั ของเขาตอ้ งทาํ ใหร้ ถเขน็ สามารถข้ึนลงได้ จึงไดม้ ีการปรับแตง่ ขา้ งในมา ก่อน ไป๋ ยน่ิ หนิงเอนตวั มา ท้งั สองคนอยใู่ กลก้ นั มาก โดยเฉพาะเวลาที่มองมาจากดา้ นนอก เหมือนท้งั สองคนกาํ ลงั กระซิบขา้ งหูกนั อยู่ กาํ ลงั บอกความลบั อะไรใหก้ นั ดูสนิทกนั มาก “ไดแ้ ลว้ ครับ” เมื่อเอาชายเส้ือที่ติดอยตู่ รงช่องวา่ งออกมาได้ ไป๋ ยนิ่ หนิงก็พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ผม ตอ้ งชดใชเ้ ส้ือโคท้ ใหค้ ุณสกั ตวั แลว้ ใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นพดู ออกมาอยา่ งเรียบเฉยวา่ “ประธานไป๋ เกรงใจเกินไปแลว้ คะ่ ” พดู จบ เธอก็กา้ วลงจากรถ ทนั ใดน้นั เธอกม็ องเห็นชายหนุ่มท่ีกาํ ลงั ยนื หนา้ บ้ึงอยตู่ รงหนา้ ประตู หลินซินเหยยี น “……” ตอนที่ 264 รู้สึกเหมอื นฝันไป “พวกคุณทาํ อะไรกนั อยคู่ รับ?” ราวกบั เป็ นเสียงที่ดงั ออกมาจากอกของเขา มนั คอ่ นขา้ งทุม้ ลึก “……” หลงั เงียบไปสามวิ หลินซินเหยยี นก็พยายามทาํ หนา้ นิ่งๆ “เขาส่งฉนั กลบั มาคะ่ ” จงจ่ิงหา้ วขาํ ออกมาทีหน่ึง แลว้ พดู ออกมาพร้อมกบั นยั นต์ าสีดาํ ที่รู้สึกวา่ สงบแต่ก็ดูไม่สงบ “ส่ง คุณกลบั มา แลว้ มนั จาํ เป็ นตอ้ งใกลก้ นั ขนาดน้นั ดว้ ยเหรอครับ น่ีผมตาฝาดไป หรือมีคนท่ีคิดไม่ ซื่อกนั แน่ครับ” พอฟังมาถึงตรงน้ี หลินซินเหยยี นกร็ ู้สึกวา่ ตากระตุก ชายคนน้ี ใจแคบจริงๆ

“จิ่งหา้ ว……” “คุณเขา้ ไปดา้ นใน” เขาขดั จงั หวะหลินซินเหยยี นท่ีต้งั ใจจะอธิบาย หลินซินเหยยี นรู้สึกใจเสียไปแปบหน่ึง ก่อนจะเดินเขา้ โรงแรมไปดว้ ยความหนกั ใจ “ประธานไป๋ เชิญคุณลงมาก่อน เรามาคุยกนั หน่อยครับ” น้าํ เสียงของเขาฟังดูสงบกวา่ ปกติ ความสงบน้ีมนั ถูกแสดงออกมาแคภ่ ายนอกเท่าน้นั ไป๋ ยน่ิ หนิงลงจากรถดว้ ยความช่วยเหลือของเกาหยวน จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดม้ องเขา แต่เดินไปยงั พ้นื ที่สีเขียวที่อยขู่ า้ งโรงแรม ไป๋ ยน่ิ หนิงตามหลงั ไป “ประธานจง มีอะไรจะคุยกบั ผมครับ?” จงจ่ิงหา้ วหยดุ ลงอยา่ งกะทนั หนั เขาหมนุ ตวั แลว้ เขา้ มาจบั คอเส้ือของไป๋ ยนิ่ หนิงไว้ เขาออกแรง คอ่ นขา้ งมาก จนทาํ ใหร้ ่างกายของไป๋ ยนิ่ หนิงลอยข้ึนจากรถเขน็ “คาํ เตือนของผม คุณฟังไมเ่ ขา้ ใจรึไง?” ลาํ คอของไป๋ ยนิ่ หนิงถูกบีบรัดไวอ้ ยา่ งแน่น คาํ พดู ที่ถูกเปลง่ ออกมาจากลาํ คอท่ีตีบตนั “ผมเปลา่ นะ ผมคิดวา่ ประธานจงเขา้ ใจผิดแลว้ ครับ ท่ีผมนดั เจอคุณหลิน ก็แค่มีเรื่องตอ้ งถามเธอเท่าน้นั ครับ” จงจ่ิงหา้ วยมิ้ เยาะเยย้ บ่งบอกวา่ เขาไม่เช่ือ ถึงหลินซินเหยยี นจะไม่มีใจ แตไ่ ป๋ ยน่ิ หนิงน้นั มีใจ เห็นๆ “เกี่ยวกบั เรื่องเม่ือตอนน้นั ผมแคอ่ ยากใหค้ ุณหลินยอมพดู ออกมา ทุกอยา่ งมนั กจ็ ะกระจ่าง เราก็ ไมต่ อ้ งเวลาเสียกาํ ลงั ไปตรวจสอบอีก เร่ืองมนั ผา่ นมานานขนาดน้นั แลว้ จะใหไ้ ปตรวจสอบมนั ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย……”

จงจ่ิงหา้ วออกแรงที่มือเพิม่ มากข้ึนไปอีก เขาดึงอีกฝ่ ายเขา้ มาใกลข้ ้ึนเร่ือยๆ แลว้ พดู อยา่ งดุดนั ดว้ ยท่าทางที่เหนือกวา่ “ผมสนใจเร่ืองของเฉิงยซู่ ่ิวกจ็ ริง แตผ่ มไม่มีทางบงั คบั เธอใหพ้ ดู ในส่ิงที่ เธอไมต่ อ้ งการพดู แน่นอน คุณมาล้าํ เสน้ ของผมเขา้ ส่วนเรื่องการร่วมมือกนั ของเราน้นั เป็ นอนั ยตุ ิต้งั แต่ตอนน้ีเป็ นตน้ ไป เราใชค้ วามสามารถของใครของมนั ไป” พดู จบจงจ่ิงหา้ วกป็ ล่อยมือออก ไป๋ ยนิ่ หนิงกระแทกลงไปนงั่ กบั รถเขน็ ทาํ เอารถเขน็ โยกไป หลายที เหมือนมนั จะพงั ลงไปเลย ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้สึกไม่พอใจ “ประธานจง คุณเคยคิดบา้ งม้ยั ถา้ เรื่องที่เกิดข้ึนตอนน้นั มีคนต้งั ใจ ปิ ดบงั เอาไว้ คุณคิดวา่ เราจะสามารถสืบหาขอ้ มูลไดส้ กั แคไ่ หนเชียว? หรือวา่ ตอ้ งใชเ้ วลาอีก นานแคไ่ หนกวา่ จะสืบหาจนพบ?” เทา้ ของจงจ่ิงหา้ วหยดุ ชะงกั ลง แลว้ ยมิ้ ออกมาอยา่ งเยน็ ชา “สืบไม่ไดแ้ ลว้ มนั จะยงั ไง?” เขาไม่เหมือนกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง การท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงตอ้ งการสืบเรื่องท่ีเกิดข้ึนตอนน้นั ใหร้ ู้ใหไ้ ด้ ก็ เพ่อื ที่จะแกแ้ คน้ เร่ืองนิ้วท่ีถูกตดั ไปของพอ่ บุญธรรม ส่วนจงจ่ิงหา้ วน้นั ก็แค่รู้สึกสนใจในตวั เฉิง ยซู่ ่ิวเท่าน้นั ทาํ ไมเธอถึงตอ้ งปิ ดบงั นามสกลุ ของตวั เองดว้ ย แลว้ จงฉีเฟิ งรู้เรื่องน้ีรึเปลา่ ? เขารู้ ในตวั เฉิงยซู่ ่ิวตอ้ งมีความลบั เกบ็ ไวแ้ น่นอน เขาอยากรู้ แต่เขาก็ไมม่ ีทางไปบงั คบั หลินซิน เหยยี นใหพ้ ดู มนั ออกมาเด็ดขาด ความจริง ในใจเขาน้นั กลวั ที่จะไดร้ ู้ความจริงเกี่ยวกบั เร่ืองน้นั เขารู้สึกได้ พฤติกรรมที่หลินซิน เหยยี นมีการเปล่ียนแปลงตอ่ เขามนั เกี่ยวขอ้ งกบั ความลบั นนั่ ความลบั ท่ีทาํ ใหพ้ ฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปได้ เขารู้ วา่ มนั ตอ้ งไมใ่ ช่อะไรที่ธรรมดา เกรงวา่ เร่ืองน้นั เขาอาจจะมีส่วนเก่ียวขอ้ งดว้ ยก็ได้ เขารู้สึกปวดหวั ท้งั อยากรู้และกลวั ท่ีจะไดร้ ู้

ภายในโรงแรม เน่ืองจากคุณยา่ ของซูจา้ นมา ซูจา้ นจึงสงั่ อาหารเอาไว้ เพอื่ เป็ นการตอ้ นรับคุณยา่ จึงไดเ้ รียกทุกคนมาในหอ้ งวไี อพีหอ้ งใหญส่ ุดของโรงแรม คนนงั่ กนั จนเตม็ ขาดแค่จงจ่ิงหา้ ว คนเดียว หลินซินเหยยี นอุม้ ลกู สาวเอาไว้ เธอเอามือไปลูบผมของลูกสาวเพ่ือปกปิ ดความเครียดในใจ เธอ ไม่รู้วา่ จงจิ่งหา้ วกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงจะมีการกระทบกระทงั่ กนั ข้ึนรึเปล่า “ผมขอแนะนาํ ใหค้ ุณคนรู้จกั ก่อนนะครับ ท่านน้ี คือคุณยา่ ของผม คุณยา่ เป็ นคนที่เล้ียงดูผม ต้งั แต่แบเบาะจนถึงโต” ซูจา้ นแนะนาํ อยา่ งยงิ่ ใหญ่ แต่หญิงชรากลบั ไม่ใหค้ วามร่วมมือกบั เขาเลย “ใครบา้ งท่ีไม่รู้วา่ ฉนั เป็ นยา่ ของแก ยงั ตอ้ งใหแ้ ก มาแนะนาํ อีกเหรอ? ที่น่ีกไ็ ม่มีคนนอก แกบอกฉนั มานะ ท่ีแกบอกวา่ จะแตง่ งานตอนสิ้นปี แลว้ แฟนสาวของแกล่ะ!” ซูจา้ นก็ยมิ้ ออกมาเลก็ นอ้ ย แลว้ ดูห่อเห่ียวไป ราวกบั มะเขือท่ีถูกลูกเห็บตกใส่ หญิงชราคนน้ีเหมือนราวกบั ปี ศาจ คาํ กแ็ ฟนอยไู่ หนสองคาํ กแ็ ฟนอยไู่ หน? สิ้นปี แกจะแตง่ งาน ไดจ้ ริงๆ ใช่ม้ยั ? ถามไปถามมาต้งั หลายรอบ กย็ งั เป็ นแค่ช่วงเชา้ อยดู่ ี เขารู้สึกวา่ ตวั เองถูกกดดนั จนแทบบา้ แลว้ จนอยากจะหาผหู้ ญิงสกั คนมาแตง่ งานซะตอนน้ีเลย ทาํ ใหห้ ญิงชราหยดุ บ่นสกั ที เสิ่นเผยซวนมองดูเหตกุ ารณ์อยขู่ า้ งๆ ฉินยาไมส่ นใจอะไร ไม่พดู อะไร และไม่แสดงท่าทีอะไร ออกมา แคพ่ ดู คุยกบั หลินซีเฉินท่ีนง่ั อยขู่ า้ งของเธอเป็ นพกั ๆ เห็นไดช้ ดั วา่ หลินซินเหยยี นมีเร่ืองในใจ ดูไมม่ ีอารมณ์ร่วมเลย หญิงชรามองไปรอบหอ้ ง หลินซินเหยยี นเธอไมก่ ลา้ หวงั แลว้ ตอนน้ีก็เหลือแค่ฉินยาเท่าน้นั “เธอช่ืออะไรเหรอ?”

ฉินยาหนั ไปมองหนา้ ซูจา้ น แวบหน่ึง แลว้ หนั ไปมองหนา้ หญิงชรา “ฉนั ชื่อฉินยาค่ะ” “ฉินยาเหรอ? เธอแซ่ฉิน และช่ือยาใช่ม้ยั ? หญิงชราถามดว้ ยใบหนา้ ที่ยมิ้ แยม้ ฉินยาพยกั หนา้ “ใช่ค่ะ” หญิงชราถามตอ่ ไปอีกวา่ “แลว้ เธอมีแฟนรึยงั ?” ยงั ไม่ทนั ที่ฉินยาจะไดต้ อบ เสิ่นเผยซวนกต็ อบแทนเธอข้ึนมาก่อน “มีครับ” หญิงชราเศร้าสร้อยลงไปทนั ที ในใจคิด ทาํ ไมไม่รอแตง่ งานกบั ซูจา้ นของบา้ นเธอก่อนนะ จะมี แฟนเร็วขนาดน้ีทาํ ไม? เฮอ้ เฮอ้ หญิงชราถอนหายใจอยใู่ นใจ ฉินยาหนั ไปมองเส่ินเผยซวน เสิ่นเผยซวนกางสองมือออก “คุณกบั ซูจา้ นเป็ นคนบอกพวกเราเองไมใ่ ช่รึไง วา่ พวกคุณกาํ ลงั คบกนั อยนู่ ่ะ?” ซูจา้ น “……” หญิงชราสายตาเป็ นประกาย ฉินยากบั ซูจา้ นกาํ ลงั คบกนั อยอู่ ยา่ งน้นั เหรอ? หรือกค็ ือ หลานชายของเธอมีแฟนแลว้ สินะ? ป๊ าบ! เสียงป๊ าบดงั ข้ึน หญิงชราตบเขา้ ท่ีกลางหลงั ของซูจา้ นอยา่ งจงั แลว้ บ่นไปยมิ้ ไปวา่ “ทาํ ไมแกถึง ไมบ่ อกกบั ยา่ ห๊ะ?” ซูจา้ นหายใจเขา้ ลึกๆ แลว้ แอบมองไปที่ฉินยา ไม่กลา้ แมแ้ ตจ่ ะส่งเสียงอะไรท้งั น้นั

“อ้ยั ยะ” หญิงชราดีใจมาก เธอยนื ข้ึนจากที่นง่ั เดินมาตรงหนา้ ฉินยา มองซา้ ยมองขวา ถึงแมม้ า ยนื คูก่ บั หลินซินเหยยี นแลว้ เธออาจจะไมไ่ ดโ้ ดดเด่นอะไร แตพ่ อมองดูดีๆแลว้ หนา้ ตาก็ใชไ้ ด้ เหมือนกนั หนา้ ทรงวี ตาดวงโตๆ สีขาวๆ ยงั สาวมาก หญิงชราดึงมือของฉินยามากมุ ไวใ้ นมือของตวั เอง “เธอคบอยกู่ บั ซูจา้ นแลว้ ทาํ ไมถึงไม่บอกฉนั หรือวา่ เขารังแกเธอใช่ม้ยั ? ฉนั จะบอกอะไรเธอนะ ถา้ ซูจา้ นมนั กลา้ รังแกเธอ เธอกบ็ อกฉนั ได้ เลย เดี๋ยวฉนั ตีมนั เอง” “ไม่ใช่นะคะ……” “คุณยา่ ครับ คุณยา่ คุณยา่ อยา่ ทาํ ใหแ้ ฟนผมตอ้ งตกใจนะครับ” ซูจา้ นรีบเขา้ มาขดั “ท่ีผมไมก่ ลา้ บอกคุณยา่ ก็เพราะกลวั ยา่ จะตื่นเตน้ ” “ซูจา้ น……” “คุณยา่ นงั่ ก่อนครับ” ซูจา้ นน้นั ไมย่ อมใหฉ้ ินยาไดพ้ ดู พอเธอจะพดู เขากจ็ ะขดั จงั หวะทนั ที ฉินยาโกรธจนหนา้ แดง คนคนน้ีมนั ไมร่ ักษาคาํ พดู นี่นา ก่อนหนา้ น้ีเธอกเ็ คยพดู กบั เขาอยา่ ง ชดั เจนแลว้ นี่ “ดี ดี ดี” หญิงชรามองมาที่ฉินยา ยงิ่ มองยงิ่ พอใจ พดู คาํ วา่ ดีออกมาสามคร้ัง เห็นไดช้ ดั วา่ ดีใจแค่ ไหน พอใจในตวั ฉินยาแคไ่ หน น่ีคือการหลอกลวง คือการลกั พาตวั เธอไมม่ ีทางยอมใหซ้ ูจา้ นใชเ้ ธอมาหลอกลวงหญิงชรา เด็ดขาด “ซูจา้ นคุณออกมากบั ฉนั หน่อย” เธอตอ้ งพดู ใหช้ ดั เจน ซูจา้ นตบๆ ท่ีไหลข่ องหญิงชรา “ผมขอออกไปคุยกบั ฉินยาแปบหน่ึงนะครับ เดี๋ยวกก็ ลบั มาแลว้ ”

“มีอะไรก็พดู กนั ตรงน้ีเลยสิ ทาํ ไมตอ้ งออกไปดว้ ย?” หญิงชรายงั อยากพดู คุยกบั ฉินยาอยเู่ ลย อยากรู้เรื่องครอบครัวของเธอ ซูจา้ นทาํ หนา้ จริงจงั “ทาํ ไมครับ เราจะแอบคุยกนั หน่อยคุณยา่ กจ็ ะฟังดว้ ยเหรอครับ?” “ไม่ฟัง ไมฟ่ ัง” หญิงชรารีบโบกมือ หลานชายโตขนาดน้ีแลว้ กวา่ จะหาแฟนได้ จะปลอ่ ยใหม้ าเลิกกนั เพราะตวั เองไม่ได้ แบบน้นั มนั จะไดไ้ มค่ ุม้ เสีย ตอนท่ีฉินยาเดินผา่ นซูจา้ น เธอก็ดึงแขนเส้ือของเขาทีหน่ึง“เร็วๆ เขา้ ” ซูจา้ นพดู อธิบายกบั หญิงชรา “เธอเขินน่ะครับ เธอหนา้ บาง เพราะกลวั วา่ เธอจะอาย ผมเลย ไม่ไดบ้ อกเร่ืองที่เธอเป็ นแฟนกบั ผมใหค้ ุณยา่ ไงครับ เด๋ียวผมขอไปปลอบเธอก่อนนะครับ” “ไปเถอะ” หญิงชราโบกมือ ไปปลอบแฟน เธอเห็นดว้ ยสองมือเลย พอพดู กบั หญิงชรารู้เรื่องแลว้ ซูจา้ นคอ่ ยออกจากหอ้ งไป เห็นฉินยายนื หนา้ บ้ึงตึงอยตู่ รงทางเดิน เขาหายใจเขา้ ลึกๆ ก่อนจะเดินเขา้ ไปหาเธอ ตอนท่ี 265 ก่อเร่ืองเองสมควรตาย ซูจา้ นตดั สินใจแลว้ ถา้ ตอ้ งถูกคุณยา่ บีบบงั คบั ทุกวนั แบบน้ี สูห้ าผหู้ ญิงสกั คนมาแตง่ งานดว้ ย ดีกวา่ ส่วนหน่ึงเพราะหูกจ็ ะไดอ้ ยสู่ บายข้ึน กบั อีกส่วนหน่ึงคือเขาเองกถ็ ึงวยั ท่ีตอ้ งหาคูค่ รองแลว้ และ ท่ีประจวบเหมาะก็คือ เขาไม่ไดร้ ู้สึกไมช่ อบฉินยา ค่อนขา้ งรู้สึกดีกบั เธอ แถมชอบมากดว้ ย ถา้ แตง่ งานดว้ ย กน็ ่าจะใชไ้ ดอ้ ยู่

“ซูจา้ นนี่มนั หมายความวา่ ยงั ไง ตอนแรกคุณเป็ นคนบอกเองน่ีวา่ เราจะคบกบั แบบหลอกๆ ถา้ ผา่ นจุดท่ีอึดอดั กจ็ ะเลิกกนั แลว้ ทาํ ไมเม่ือก้ีคุณถึงไม่ยอมพดู ออกไป?” ซูจา้ นจบั มือเธอไว้ ฉินยาเหวย่ี งมนั ออกไป “คุณไม่ตอ้ งมาใชไ้ มน้ ้ีเลย ไปอธิบายทุกอยา่ งเด๋ียวน้ี เลย เราเลิกกนั ไปแลว้ ถา้ ยงั ไม่ได้ กพ็ ดู ไปตามตรงเลย” “ผมไม่พดู ” ซูจา้ นไมฟ่ ังเหตผุ ล เขาตดั สินใจไปแลว้ เขาตอ้ งเอาฉินยามาครอบครองใหไ้ ด้“คุณ ทาํ มิดีมิร้ายกบั ผม คุณก็ตอ้ งรับผิดชอบผม” ฉินยา “……” “ซูจา้ น คุณยงั มีความเป็ นผชู้ ายอยมู่ ้ยั ?!” ฉินยาโกรธจนตวั สนั่ เขากลา้ พดู มนั ออกมาได้ ช่างหนา้ ดา้ นสิ้นดี ซูจา้ นยนื พงิ กาํ แพง ร่างกายที่สูงยาวกาํ ลงั เอนเอียง “เป็ นผชู้ ายรึเปล่า คุณยงั ไมร่ ู้อีกเหรอครับ?” ฉินยา “……” “ได้ ถา้ คุณไม่พดู เดี๋ยวฉนั ไปพดู เอง” เธอไม่ยอมใหซ้ ูจา้ นทาํ สาํ เร็จหรอก แต่ทนั ทีที่เธอเดินออกไป จู่ๆ กถ็ กู คนดึงขอ้ มือเอาไว้ ในขณะที่เธอยงั ไม่ทนั ไดต้ ้งั ตวั ซูจา้ นก็ ออกแรงที่มือ ร่างกายของฉินยาเสียหลกั ไปทางดา้ นหลงั ลม้ ลงในออ้ มแขนที่อบอนุ่ “ซูจา้ น!” ฉินยาถูกทาํ ใหโ้ กรธจนถึงขีดสุด ยกมือข้ึนมา แลว้ ตบไปที่หนา้ ของเขา แต่กถ็ ูกซูจา้ นควา้ ไวไ้ ด้ ก่อน เขากดมือของเธอไปในทิศทางตรงขา้ ม เอาไปไขวไ้ วด้ า้ นหลงั มืออีกขา้ งลอ็ กหวั เธอไว้ แลว้ จูบลงไปอยา่ งแรง “อบุ๊ …”

ฉินยาเบิ่งตากวา้ งข้ึนเร่ือยๆ เหมือนลูกตากาํ ลงั จะถลนออกมา นะ น่ีเขา…… ซูจา้ นกดั ไปที่ริมฝี ปากของเธอ เสียงท่ีทุม้ ต่าํ ดงั ข้ึน “ถา้ คุณไมย่ อมตกลงท่ีจะแต่งงานกบั ผม ผมก็ ไม่ยอมปลอ่ ย” ฉินยาโกรธจนอยากจะร้องไห้ เขารังแกเธอมากไปแลว้ แลว้ ในดวงตาของเธอไดม้ ีหยดน้าํ เลก็ ๆ กลมุ่ หน่ึงปรากฏข้ึนโดยไม่รู้ตวั เธอพดู ดว้ ยเสียงที่แหบ ซ่าน “ฮือ……ซูจา้ น คุณรังแกฉนั มากไปแลว้ ” ซูจา้ นแอบผอ่ นแรงออกไปนิดหน่อย แตก่ ไ็ มใ่ ช่ท้งั หมด เขากดั ใบหูของเธอไว้“คุณคิดวา่ คุณซ้ือ ผกั แลว้ ไมจ่ ่ายเงินไดเ้ หรอ? คุณทาํ มิดีมิร้ายผม คุณกต็ อ้ งรับผดิ ชอบผมสิ คุณวา่ ใช่ม้ยั ?” ฉินยาโกรธจนร้องไหอ้ อกมาแลว้ ไหร้ ้องจริงๆ น้าํ ตาไหลฮวบฮาบลงมา ซูจา้ นแตกต่ืนแลว้ เขารีบปลอ่ ยมือเธอออก เพื่อใหเ้ ธอเช็ดน้าํ ตา “ท่ีเห็นวา่ เมื่อก่อนผมชอบ เปลี่ยนแฟน ความจริงแลว้ ผมเคยนอนกบั พวกเธอแค่ไม่ก่ีคนเอง……” ฉินยาร้องไหห้ นกั กวา่ เดิม มนั คือคร้ังแรกของเธอ แน่นอนวา่ เธอกต็ อ้ งคาดหวงั ใหม้ นั เป็ นคร้ัง แรกของคนน้นั ของเธอเหมือนกนั ดูเหมือนแบบน้ีถึงจะดูยตุ ิธรรม แตว่ า่ ซูจา้ นนอนกบั ผหู้ ญิงไปไม่รู้เท่าไหร่แลว้ ซูจา้ นเพิง่ รู้ตวั วา่ ตวั เองพดู อะไรผดิ ไป เขาเอามือตบปากตวั เองทีหน่ึง “คุณไม่ตอ้ งเป็ นห่วง ต่อไปผมจะไมไ่ ปหาผหู้ ญิงคนอ่ืนอีก ผมจะมีคุณแคค่ นเดียว โอเคม้ยั ครับ?” ฉินยาไม่สนใจ เอาแต่ร้องไห้ ซูจา้ นกระวนกระวายจนเหงื่อออกไปท้งั ตวั “ผมผิดไปแลว้ ผมผิดไปแลว้ ผมขอร้องล่ะคุณหยดุ ร้องไดแ้ ลว้ ”

ฉนั ยาถลึงตาใส่เขา ปาดน้าํ ตาออก “คุณไปอธิบายใหท้ ุกคนไดเ้ ขา้ ใจ ฉนั ถึงจะหยดุ ร้อง” ซูจา้ น “……” “ถา้ อยา่ งน้นั กเ็ ชิญร้องต่อไปเลยครับ” “ซูจา้ น!” ฉินยาท้งั ต่อยท้งั เตะใส่บนร่างกายของซูจา้ น ซูจา้ นยนื นิ่งไม่ไหวติง นอ้ มรับการทาํ ร้ายจากเธอ เขาเขา้ ใจ เดก็ สาวอยา่ งฉินยา มาเสียตวั ใหเ้ ขา ตอนน้ียงั มาถูกเขาบงั คบั ใหแ้ ตง่ งานดว้ ย การท่ีใน ใจจะเตม็ ไปดว้ ยความอาฆาต ความโกรธเกลียด มนั ก็เป็ นเร่ืองปกติอยแู่ ลว้ ขอแค่ทาํ ใหเ้ ธอสามารถระบายออกมาได้ เธออยากตีกี่ท่ีก็ตีไปเลย ทนั ใดน้นั กม็ ีคนคนหน่ึงออกมาจากลิฟต์ เดินมาทางน้ี ซูจา้ นจบั กาํ ป้ันของฉินยาไว้ ดึงเธอเขา้ มากอดไวใ้ นออ้ มกอด ฉินยาเบิ่งตากวา้ ง มาไมน้ ้ีอีกแลว้ พอเธอกาํ จะอา้ ปากด่า ก็ไดย้ นิ เขาพดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ตอนน้ีทุกคนอยใู่ นหอ้ งวไี อพี ขาดแค่คุณคนเดียวแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วมองเขาแวบหน่ึง จากน้นั กต็ อบอืมเบาๆ พอเห็นจงจิ่งหา้ ว คาํ ด่าท่ีมาถึงตรงปากกต็ อ้ งถกู กลืนลงคอไป ซูจา้ นกอดเธอไว้ พยายามพดู โนม้ นา้ ว “ฉินยา ในเม่ือเรามีอะไรกนั แลว้ เรากค็ วรแต่งงาน ดว้ ยกนั สิ คุณวา่ จริงม้ยั ?” “น่ีมนั ไม่ใช่สมยั โบราณสกั หน่อย……” “ยง่ิ เป็ นสมยั น้ีแหละ เรายง่ิ ตอ้ งทาํ ตวั ใหเ้ ป็ นแบบอยา่ ง” ซูจา้ นพดู ออกมาดว้ ยท่าทางที่มีเหตมุ ีผล “แต่ฉนั ไมไ่ ดช้ อบคุณ” ฉินยากะพริบตาปริบๆ เธอคิดในใจเหตุผลน้ีกค็ งพอแลว้ ม้งั

ซูจา้ น “……” เขาหายใจเขา้ ลึกๆ “ไมเ่ ป็ นไรครับ ผมจะพยายามทาํ ใหค้ ุณชอบผมใหไ้ ด้ อีกอยา่ งผมเองก็ไมไ่ ด้ ข้ีเหร่ ไม่ไดแ้ ก่ ผมมีความมนั่ ใจมากพอครับ” ฉินยา “……” “แลว้ ถา้ ฉนั ไม่รู้สึกชอบคุณไปตลอดล่ะจะทาํ ยงั ไง?” “อืม—— “ซูจา้ นใชค้ วามคิด “ถา้ ผา่ นไปสกั แปดสิบปี แลว้ คุณยงั ไม่ชอบผม ผมก็จะปลอ่ ยให้ คุณเป็ นอิสระครับ” ฉินยา “……” “ไปครับ ไปไดแ้ ลว้ ครับ” ซูจา้ นโอบเธอไว้ “ทุกคนกาํ ลงั รอเราอยู่ คุณจะมาเอาแต่ใจใหค้ นอ่ืน รอแบบน้ีไมไ่ ดค้ รับ” ฉินยา “……” เธออา้ ปากพะงาบพะงาบ แต่กลบั รู้ตวั วา่ เธอเถียงอะไรไม่ไดเ้ ลย ภายในหอ้ ง ตอนที่จงจิ่งหา้ วเดินเขา้ มา ทุกคนกน็ ึกวา่ เป็ นซูจา้ นกบั ฉินยา สายตาทุกคู่จอ้ งตรงมาทางน้ี พอ เห็นวา่ เป็ นจงจิ่งหา้ ว เสิ่นเผยซวนก็เบะปาก “ผมยงั อยากดูอะไรสนุกๆ อยเู่ ลย” แตป่ รากฏวา่ ไมใ่ ช่ซูจา้ นกบั ฉินยา จงจ่ิงหา้ วลากเกา้ อ้ีออกโดยไม่ไดพ้ ดู อะไร แลว้ เอาลูกสาวไปอุม้ เอาไว้ โดยนง่ั ห่างจากหลินซินเหยยี นประมาณเกา้ อ้ีหน่ึงตวั

มือที่อยใู่ ตโ้ ตะ๊ ของหลินซินเหยยี นกาํ แน่น หลายคร้ังที่อยากพดู แตก่ ไ็ ม่ไดพ้ ดู ที่น่ีมนั ไมเ่ หมาะท่ี เธอจะอธิบายกบั จงจ่ิงหา้ ว เธอถอนหายใจออกมา แลว้ คิด รอหลงั กินขา้ วเสร็จค่อยอธิบายแลว้ กนั “ตอ้ งขอโทษดว้ ยนะคะ ที่ผมกบั ฉินยาทาํ ใหท้ ุกคนตอ้ งคอย” ในตอนน้นั เอง ซูจา้ นกบั ฉินยาก็ไดเ้ ดินเขา้ มา หญิงชรายมิ้ จนตาเหลือแคข่ ีดเดียว เธอดีใจมาก “อีกไม่นานก็สิ้นปี แลว้ รีบจดั การงานแต่งให้ เรียบร้อยละ่ ” ซูจา้ นชะกงั ไปก่อน จากน้นั ก็พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ไดค้ รับ” ฉินยาจะแยง้ “ฉนั ไมใ่ ช่……” “ฉินยาไมอ่ ยากใหค้ ุณยา่ ตอ้ งกงั วลเรื่องชีวติ คู่ของผม เธอจึงตอบตกลงแลว้ ครับ” ซูจา้ นพดู ขดั เธออีกคร้ัง ฉินยาอยากจะบา้ ตาย คนคนน้ีน่ีช่าง…… ซูจา้ นเขา้ มาชิดเธอ แลว้ กระซิบเบาๆ วา่ “คุณยา่ ของผมท่านอายมุ ากแลว้ รับการเปล่ียนแปลงไม่ คอ่ ยได้ คุณทนเห็นท่านตอ้ งมาใจสลายเพราะเรื่องของผมไดเ้ หรอครับ?” ใช่แลว้ คุณยา่ ของเขาดูไปอายกุ ็ไม่นอ้ ยแลว้ จริงๆ แต่เธอไมส่ ามารถเสียสละตวั เองเพอ่ื ใหเ้ ขาได้ แสดงความกตญั �ไู ด้ ฉินยาไม่กลา้ สบตากบั เขา ความจริง ไม่ใช่วา่ เธอไม่รู้สึก เธอชอบคนท่ีภมู ิฐานมน่ั คง แตค่ นท่ี กะลอ่ นปลิ้นปลอ้ นอยา่ งซูจา้ นน้นั มนั ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกไมส่ บายใจเลย ดงั น้นั เธอจึงคดั คา้ น ไม่ใช่วา่ ไมม่ ีความรู้สึกซะทีเดียว

“ท่ีคุณไมก่ ลา้ มองผม ก็เพราะคุณกาํ ลงั ละอายใจ ความจริงคุณน้นั ชอบผมอย”ู่ ซูจา้ นเขา้ มาใกลๆ้ หูเธอ แลว้ พดู ดว้ ยระดบั เสียงท่ีมีเธอเท่าน้นั ที่ไดย้ นิ ท้งั สองคนกระซิบกระซาก ‘กะหนุงกะหนิง’ ดูแลว้ ความสมั พนั ธ์น้นั ดีใชไ้ ดเ้ ลย “โอเคโอเค” เสิ่นเผยซวนพดู ขดั จงั หวะท้งั สองคน “ถา้ จะแสดงความรักกนั ก็รอกลบั ไปที่หอ้ ง ก่อน ผมอยากกินขา้ วแลว้ ” ซูจา้ นวางมือลงบนหวั ไหลข่ องเขาแรงๆ จากน้นั กก็ าํ มนั ไว้“ที่ผมไดแ้ ตง่ งานยงั ไงกต็ อ้ งขอบคุณ คุณเหมือนกนั ” ถา้ ไม่ไดเ้ ส่ินเผยซวนมาพดู ถึงเร่ืองความสมั พนั ธต์ อ่ หนา้ หญิงชรา เขาเองก็ยงั ไม่รู้เหมือนกนั วา่ จะแนะนาํ ฉินยาใหห้ ญิงชรารู้จกั ไดย้ งั ไง เสิ่นเผยซวนยมิ้ ร่าออกมา “โอ้ คุณจะบอกวา่ ผมเป็ นพอ่ ส่ือใช่ม้ยั ครับเนี่ย?” “งานแตง่ ของผมตอ้ งเชิญคุณแน่นอนครับ……” ซูจา้ นรู้สึกอารมณ์ดีเหมือนกนั “วนั ท่ีสิบแปดเดือนสิบสองเป็ นวนั ดี ฉนั วา่ จดั งานแตง่ ใหเ้ สร็จตรงน้ีไปเลย กลบั ไปค่อยไปจด ทะเบียนกนั อีกที” พอคาํ พดู ของหญิงชราสิ้นสุด ภายในหอ้ งวไี อพีกเ็ งียบลงทนั ที ถา้ จาํ ไม่ผิด วนั น้ีก็วนั ที่สิบหา้ แลว้ อีกแค่สามวนั กว็ นั ที่สิบแปด ถา้ แบบไมเ่ ป็ นทางการก็แค่สอง วนั เท่าน้นั นี่มนั ไมร่ ีบไปหน่อยเหรอ? “คุณยา่ ครับ……” ซูจา้ นกาํ ลงั จะพดู กถ็ กู หญิงชราขดั ไวก้ ่อน “ไมต่ อ้ งพดู แลว้ เอาตามน้ีเลย จดั งานแต่งก่อน ส่วน เร่ืองท่ีเหลือคอ่ ยไปจดั การทีหลงั ท่ีเมืองB”

เสิ่นเผยซวนขยบั เขา้ มาใกลห้ ญิงชรา แลว้ ถามเบาๆ วา่ “คุณยา่ ครับ น่ีมนั ไมเ่ ร่งไปหน่อยเหรอ ครับ? การจะจดั งานแต่งน้นั มีส่ิงท่ีตอ้ งเตรียมเยอะมากเลยนะครับ เวลาแคส่ องวนั จะไปพอได้ ยงั ไงครับ ยงิ่ ไปกวา่ น้นั ท้งั ญาติๆ ท้งั คนรู้จกั ตา่ งกอ็ ยทู่ ่ีเมืองBกนั หมดเลย การท่ีมาจดั งานแต่ง ท่ีน่ี มนั ดูจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่จริงม้ยั ครับ?” หญิงชราเองกข็ ยบั เขา้ มาใกลเ้ หมือนกนั แลว้ กระซิบขา้ งหูเขาวา่ “ฉนั กลวั ถา้ เวลาผา่ นไปแลว้ เรื่องมนั จะยงุ่ ยาก เพราะตอนน้ีหลิวเฟยเฟยกลบั มาแลว้ ฉนั กลวั เขาจะเศร้าเสียใจกบั ผหู้ ญิงคน น้นั ” ตอนท่ี 266มาปลอบผม เพราะ หลิวเฟยเฟยคนน้ีทาํ ใหซ้ ูจา้ นตอ้ งเส่ือมโทรม เศร้าโศกเสียใจ ตกอยใู่ นความเสียใจจากกา รอกหกั อยเู่ นิ่นนาน หญิงชราไม่ชอบผหู้ ญิงคนน้ีท่ีเคยทาํ ใหห้ ลานชายของเธอตอ้ งเสียใจ ดงั น้นั เพอ่ื ป้ องกนั ไมใ่ ห้ ตอนท่ีซูจา้ นกลบั ไปพบกบั หลิวเฟยเฟยแลว้ เกิดเปล่ียนใจ เธอจึงตดั สินใจใหซ้ ูจา้ นแต่งงานให้ เสร็จต้งั แต่ตรงน้ีแลว้ ค่อยกลบั ไป สีหนา้ ของเส่ินเผยซวนเปล่ียนไปทนั ที ในท่ีสุดตอนน้ีเขาก็เขา้ ใจแลว้ วา่ ทาํ ไมหญิงชราถึงเอาแต่ ไลถ่ ามขอ้ มูลของซูจา้ น แถมในหนา้ หนาวแบบน้ียงั ไลต่ ามมาถึงที่น่ีอีก ที่แทก้ ็เป็ นเพราะหลิวเฟยเฟยกลบั มาแลว้ นี่เอง เธอกลวั หลานชายตวั เองจะกลบั ไปคบกบั หลิว เฟยเฟยอีก หญิงชรากลวั เสิ่นเผยซวนจะเอาเรื่องน้ีไปบอกซูจา้ น จึงไดด้ ึงแขนของเขามา แลว้ พดู ขม่ ขเู่ ขาไป วา่ “แกหา้ มเอาเร่ืองน้ีไปบอกซูจา้ นนะ ไม่อยา่ งน้นั ฉนั ตอ้ งตายแน”่

ตอนแรกเสิ่นเผยซวนกย็ งั ลงั เลอยใู่ นใจวา่ จะบอกเร่ืองน้ีกบั ซูจา้ นดีม้ยั ยงั ไงเม่ือก่อนเขาก็ชอบ ผหู้ ญิงคนน้ีมาก และวนั น้ีเธอก็กลบั มาแลว้ แต่ตอนน้ีเขากไ็ ม่กลา้ ไปพดู แลว้ จริงๆ ถา้ หญิงชราเกิดโมโหข้ึนมา โกรธจนเป็ นอะไรไป ก็ เท่ากบั เขาทาํ ผิดอยา่ งใหญ่หลวงเลย ตอนน้ีเขากาํ ลงั รู้สึกเสียใจท่ีหนั ไปถามหญิงชราแลว้ การท่ีไดร้ ู้สูไ้ มร่ ู้ยงั จะดีซะกวา่ บอกก็ผิด ไมบ่ อกก็ผดิ “ซุบซิบอะไรกนั ครับ?” ซูจา้ นขยบั เขา้ มาใกล้ เสิ่นเผยซวนผลกั เขาออกไป “เออ คือวา่ ……คือวา่ ผมกาํ ลงั คิดอยวู่ า่ งานแต่งของคุณผมควรใส่ ซองเท่าไหร่ดี” พกั ใหญก่ วา่ เสิ่นเผยซวนคิดหาขอ้ อา้ งที่ตวั เองคิดวา่ ไม่มีพิรุธออกมาได้ ซูจา้ นไมไ่ ดส้ งั เกตเลยวา่ การท่ีคุณยา่ ใหเ้ ขาแต่งงานเร็วขนาดน้ีมนั ผดิ ปกติตรงไหน อยา่ งมากก็ แคร่ ีบร้อนกวา่ ปกติไปนิดหน่ึงเท่าน้นั เอง ท่ีผา่ นมาท่านกต็ ๊ือใหเ้ ขาแต่งงานอยแู่ ลว้ “กต็ อ้ งยงิ่ เยอะยงิ่ ดีสิ” ซูจา้ นพดู ออกมาอยา่ งมีความสุข มีคนใส่ซองให้ มนั กต็ อ้ งดีใจอยแู่ ลว้ “ได”้ เสิ่นเผยซวนเองกไ็ มไ่ ดข้ ้ีเหนียว “เด๋ียวใส่ซองใหญใ่ หค้ ุณเลย” “เพอ่ื นๆ ของคุณกอ็ ยทู่ ี่นี่กนั หมดแลว้ ท่ีสาํ คญั โรงแรมน้ีกใ็ ชไ้ ดอ้ ยู่ เอาแบบน้ีแลว้ กนั งานแต่ง ของพวกคุณกจ็ ดั ในวนั ที่สิบแปดเลยแลว้ กนั ” “คือวา่ ฉนั ……”

“ไมเ่ ป็ นไร ชา้ เร็วก็เหมือนกนั ” ฉินยาอยากบอกวา่ เธอยงั ไม่ทนั ไดต้ อบตกลงเลย แลว้ ทาํ ไมถึงตกลงเร่ืองงานแตง่ กนั แลว้ ล่ะ แต่ เธอกลบั ถูกซูจา้ นดึงแขนเอาไว้ เขากลวั วา่ ถา้ ชกั ชา้ จะทาํ ใหฉ้ ินยาเปล่ียนใจ จึงไดพ้ ดู ไปวา่ “ตก ลง วนั ท่ีสิบแปดเลย ส่วนทะเบียนคอ่ ยกลบั ไปจดกไ็ ด”้ ดว้ ยเหตนุ ้ี งานแตง่ งานของ ซูจา้ นกบั ฉินยากถ็ ูกกาํ หนดเป็ นท่ีเรียบร้อย หลงั อาหารเที่ยง หญิงชรากล็ ากเสิ่นเผยซวนไปหาคนดูแลของโรงแรมน้ีเพื่อพดู คุยเรื่องสถานท่ี เนื่องจากการจงใจทาํ ตวั ห่างเหินของจงจ่ิงหา้ ว จึงทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นรู้สึกไมส่ บายใจมาโดย ตลอด ส่วนเรื่องงานแตง่ ของซูจา้ นกบั ฉินยาเธอกไ็ ม่ไดแ้ สดงความเห็นอะไรเลย อีกท้งั ซูจา้ นยงั ดึงตวั ฉินยาไปเลย เธอจึงไม่มีเวลาและโอกาสไดค้ ุยอะไรกบั ฉินยาเลย “หม่าม๊ีผมเห็นหมา่ ม๊ีสีหนา้ ไมด่ ีเลย” หลินซีเฉินจบั มือของเธอไว้“หมา่ ม๊ีกบั เขามีปัญหากนั เหรอครับ?” ปกติจงจิ่งหา้ วจะตวั ติดกบั หมา่ ม๊ีตลอด แต่วนั น้ี เขาไม่เพยี งไม่ตวั ติดกบั หม่ามี๊ แมแ้ ต่ตอนกิน ขา้ วยงั ไมน่ งั่ กบั หมา่ มี๊เลย หลิยซินเหยยี นเอามือลบู หวั ลกู ชาย ถึงมีเร่ืองอยใู่ นใจ เธอกไ็ ม่ยอมพดู กบั ลกู ชาย เดก็ คนน้ีเป็ น คนละเอียดออ่ น ถา้ บอกใหเ้ ขารู้อะไร ไม่แน่เขาอาจจะหนกั ใจแทเ้ ธอกไ็ ด้ แตเ่ ห็นไดช้ ดั วา่ พฤติกรรมของจงจิ่งหา้ วน้นั ไมป่ กติ วา่ แลว้ หลินซินเหยยี นจึงพดู ไปวา่ “ไมม่ ี อะไรจะ้ คนเป็ นสามีภรรยากนั ไมม่ ีคูไ่ หนที่ไม่ทะเลาะกนั หรอก” “ครับ ถา้ อยา่ งน้นั พวกหมา่ ม๊ีกร็ ีบๆ คืนดีกนั นะครับ” หลินซีเฉินพดู ดว้ ยความเป็ นห่วง หลินซินเหยยี นตอบตกลงดว้ ยรอยยมิ้

พอถึงหอ้ งหลินซีเฉินกป็ ล่อยมือของหลินซีเหยยี นแลว้ กลบั หอ้ งของตวั เองไป ช่วงน้ีเขาติดเกม อยา่ งหนกั ถา้ มีเวลากจ็ ะนอนเลน่ เกมอยบู่ นท่ีนอน จงจ่ิงหา้ วท่ีพาหลินล่ยุ ซีไปกลบั ไม่ไดอ้ ยใู่ นหอ้ ง หลินซินเหยยี นจึงไปตามหาท่ีอีกหอ้ งหน่ึง และ กไ็ ม่เจอเหมือนกนั ภายในหอ้ งนน่ั วา่ งเปล่าไม่มีใครอยเู่ ลย ในตอนท่ีเธอหยบิ มือถือออกมาแลว้ กาํ ลงั จะโทรหาจงจ่ิงหา้ วน้นั จู่ๆ กม็ ีคนเขา้ มาดึงชายเส้ือ ของเธอ เธอลม้ ลงไปมองแลว้ ก็ไดเ้ ห็นหลินลยุ่ ซียนื ยมิ้ ร่าอยดู่ า้ นหลงั เธอ เธอจึงเก็บมือถือไวใ้ น กระเป๋ าดงั เดิม นงั่ ลงไปกอดลกู สาว เงยหนา้ ข้ึนมาก็เห็นจงจิ่งหา้ วท่ียนื อยหู่ ่างจากเธอไมไ่ กล เขากมุ มือของลูกสาวไวแ้ ละกาํ แน่นข้ึนเรื่อยๆ หลินลุย่ ซีลูบๆ ที่ใบหนา้ ของเธอ “หม่าม๊ี เม่ือก้ีหมา่ มี๊กาํ ลงั จะโทรหาใครเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นคิดไปแปบหน่ึง “หม่ามี๊ไมไ่ ดจ้ ะโทรหาใคร ท่ีหม่ามี๊หยบิ มือถือออกมากแ็ ค่ อยากดูวา่ กี่โมงแลว้ เท่าน้นั จะ้ ” “อ๋อ แลว้ พี่ชายละ่ คะ?” เดก็ สาวกะพริบตาปริบๆ “อยใู่ นหอ้ ง” “ง้นั หนูไปเลน่ กบั พ่ชี ายนะคะ” เด็กสาวกระโดดโลดเตน้ วง่ิ ไปทางหอ้ งของหลินซีเฉิน เหมือนหาพช่ี ายเจอแลว้ เสียงท่ีดีใจของเดก็ นอ้ ยก็ดงั ข้ึน “พี่ชาย” หลินซินเหยยี นยนื ข้ึนจากพ้นื เธอจอ้ งมาท่ีจงจ่ิงหา้ ว ท้งั สองมองกนั โดยไมม่ ีใครพดู อะไร หลงั จากเตรียมใจอยนู่ าน หลินซินเหยยี นจึงไดเ้ ปิ ดปากพดู ไปวา่ “คือวา่ ฉนั ……” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดฟ้ ังท่ีเธอพดู แตก่ ลบั เดินดุ่มๆ กลบั หอ้ งไป หลินซินเหยยี น “……”

หยบิ โน๊ตบุค๊ ข้ึนมาแลว้ ไปนงั่ อยทู่ ่ีโซฟา จดั การกบั เอกสารท่ีกวงจิ้งส่งใหค้ วามจริงๆเอกสาร พวกน้ีมนั ไมค่ อ่ ยสาํ คญั เท่าไหร่ เขาแค่กาํ ลงั รอคาํ อธิบายจากหลินซินเหยยี นเท่าน้นั ไม่ใช่วา่ เขาไม่เช่ือใจหลินซินเหยยี นนะ เขาแคช่ อบใหห้ ลินซินเหยยี นเป็ นฝ่ ายพดู กบั เขาเอง ท่าทางท่ีเธอเขา้ มาอธิบายใหเ้ ขาดว้ ยตนเอง เพราะการที่เธอยอมเขา้ มาอธิบายเอง ก็เท่ากบั วา่ เธอใส่ใจเขา “ฉนั ออกไปกบั ฉินยาแลว้ ไดร้ ับสายจากไป๋ ยน่ิ หนิง เขาชวนฉนั ออกไป ยงั ไงรู้จกั กนั ไวก้ ถ็ ือวา่ เป็ นเพอ่ื นกนั แลว้ ฉนั จึงยอมไปดว้ ย เขาคุยเร่ืองเหยาชิงชิงกบั ฉนั จากน้นั พช่ี ายของเหยาชิงชิงก็ ไปหาเขา เกิดการกระทบกระทงั่ ข้ึนนิดหน่อย เสียเวลาไมค่ อ่ นขา้ งมาก เขาชวนฉนั กินขา้ วเที่ยง ดว้ ยกนั ฉนั ปฏิเสธ ตอนที่กลบั มา เส้ือโคท้ ของฉนั ไปติดอยใู่ นช่องวา่ งบนท่ีนง่ั เขาช่วยฉนั ดึง มนั ออกมา จากน้นั คุณกเ็ ห็นแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดแ้ สดงอะไรออกมาทางสีหนา้ เลย ทาํ เหมือนกบั ไม่ไดย้ นิ ในสิ่งท่ีเธอพดู ความจริง เขาไดย้ นิ ทุกคาํ พดู ของเธออยา่ งชดั เจนไปนานแลว้ ที่ตอนน้ีไมย่ อมพดู ทาํ เป็ นโมโห ความจริงก็ เพือ่ รอใหห้ ลินซินเหยยี นมางอ้ เขาเท่าน้นั ไมร่ ู้วา่ เป็ นเพราะในใจคิดอะไร ร่างกายก็จะตอบสนองไปแบบน้นั รึเปล่า เพราะในจุดที่ตอ้ ง เซ็นช่ือเขากลบั เขียนไปวา่ :มางอ้ ผม กวงจิ้งท่ีอยอู่ ีกดา้ น พอเห็นอกั ษรสามตวั น้นั แลว้ ผา่ นไปต้งั นานกย็ งั ไมเ่ ขา้ ใจ และไดส้ ่งขอ้ ความกลบั มาถามอยา่ งกลา้ ๆ กลวั ๆ วา่ ; งอ้ ยงั ไง ครับ? พอจงจิ่งหา้ วเห็นอกั ษรสามตวั น้ี เขาก็อ้ึงไป ก่อนท่ีจะตาํ หนิกวงจิ้งที่ไม่ต้งั ใจทาํ งาน เขาก็อา่ นดู อยา่ งละเอียดน่ีเขาถึงข้นั ……เขาสะดุง้ ไปก่อนทีหน่ึง และรีบกดยกเลิกขอ้ ความ

หลินซินเหยยี นเห็นเขาดูยงุ่ มาก จึงไม่ไดร้ บกวนเขาต่อ เธอพดู ออกมาคาํ หน่ึงวา่ “ฉนั ไมใ่ ช่คน ใจง่าย ขอใหค้ ุณโปรดเชื่อใจฉนั ดว้ ย คุณทาํ งานไปเถอะค่ะ” พดู จบเธอหนั หลงั แลว้ เดินออกไป เลย จงจิ่งหา้ ว “……” พดู แค่นี่กไ็ ปแลว้ เหรอ? ไมใ่ ช่วา่ จะมาอธิบายหรอกเหรอ? ไม่ใช่วา่ ตอ้ งหอมแกม้ เขา กอดเขา ออ้ นเขา ทาํ ใหเ้ ขาเช่ือใจเธอ ใหเ้ ขายกโทษใหเ้ ธอหรอก เหรอ? เขาวางโน๊ตบุ๊คลงไลต่ ามออกมา แตก่ ช็ า้ ไปกา้ วหน่ึง เพราะหลินซินเหยยี น ไดน้ งั่ ลิฟตล์ ง ไปแลว้ และเขากค็ ลาดกบั หลินซินเหยยี นพอดี ลิฟตห์ อ้ งขา้ งๆ ไมร่ ู้วา่ ทาํ อะไรอยดู่ า้ นล่าง ต้งั นานแลว้ กย็ งั ไม่ยอมข้ึนมาสกั ที เขากดไปหลาย คร้ังก็ยงั ไมย่ อมขยบั ในช่วงกระวนกระวายใจเขาตดั สินใจวงิ่ เขา้ ไปท่ีบนั ไดหนีไฟ แลว้ วงิ่ จาก บนลงล่าง ถูกตอ้ ง เพอ่ื ไล่ตามหลินซินเหยยี นไป เขาไมส่ นใจภาพลกั ษณ์ใดๆ ท้งั สิ้น ในตอนที่เขาลงมาถึง หลินซินเหยยี นก็ใหค้ นขบั ขบั รถออกจากโรงแรมไปแลว้ ฉินยาจะแตง่ งาน หลินซินเหยยี นจึงอยากออกแบบชุดเจา้ สาวใหเ้ ธอสกั ชุด เวลามนั เร่งรัด เธอ จาํ เป็ นตอ้ งไปซ้ืออปุ กรณ์และของตกแต่งที่ใชใ้ นการตดั เยบ็ ชุดเจา้ สาว เธอมีผา้ ไหมกวางตงุ้ ผนื ใหญ่ที่เฉิงยเู่ วนิ ใหม้ าอยใู่ นมือ มนั เป็ นสีขาวพอดี เธออยากใชผ้ า้ ผืนน้นั เป็ นองคป์ ระกอบหลกั แลว้ ยงั ตอ้ งการตกแต่งดว้ ยผา้ ลายลูกไมอ้ ีกหน่อย เธอไปถามจากพนกั งานของทางโรงแรมมาวา่ มีสถานท่ีแห่งหน่ึงที่เป็ นเมืองสินคา้ คา้ เลก็ ๆ ใน น้นั มีขายทุกอยา่ ง เธออยากไปดูสกั หน่อย ไปดูวา่ จะหาของที่เธอตอ้ งการไดร้ ึเปลา่ ในหวั ของเธอมีภาพชุดเจา้ สาวที่สมบูรณ์แบบคร่าวๆแลว้ ตอนน้ีขาดแคว่ ตั ถุดิบเท่าน้นั

ถา้ อุปกรณ์ไม่ครบต่อใหเ้ ป็ นคนที่มีความสามารถแค่ไหนก็ทาํ อะไรไม่ไดอ้ ยดู่ ี ไม่นาน รถก็ไปจอดอยตู่ รงหนา้ เมืองสินคา้ เลก็ ๆนนั่ หลินซินเหยยี นลงจากรถ จากนนั่ คนขบั ก็ ลงจากรถแลว้ เดินตามเธอเขา้ ไป หนา้ ประตขู องที่นี่มีรถจอดอยเู่ ยอะมาก ลานจอดรถขนาดใหญ่ มีรถจอดเตม็ ไปหมด ตา่ งกม็ าซ้ือของที่นี่กนั ท้งั น้นั ถุงเลก็ ถุงใหญท่ ี่ผา่ นไปผา่ นมาน้นั ต่างกเ็ ป็ น คนท้งั น้นั คนขบั อทุ านออกมาคาํ หน่ึง “ท่ีนี่ไม่ไดใ้ หญม่ าก แต่คนท่ีมาซ้ือของที่น่ีมีไม่นอ้ ยเลย” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เธอเองกร็ ู้สึกวา่ ในที่เลก็ ๆ แบบน้ี แตส่ ามารถดึงดูดผคู้ นไดม้ ากมาย จะตอ้ งมีจุดเด่นที่ดีกวา่ ที่อ่ืนแน่นอน เธอเร่งฝี เทา้ “เราเขา้ ไปกนั เถอะค่ะ” ตอนท่ี 267 จู่ๆ กถ็ ูกคนจบั ข้อมอื เอาไว้ คนเยอะมากจริงๆ ยงั ดีท่ีทางออกกบั ทางเขา้ ไม่ถกู ออกแบบใหอ้ ยทู่ ่ีเดียวกนั ผคู้ นท่ีเดินเขา้ ไป ดา้ นในจึงไม่ไดร้ ู้สึกวา่ มนั เบียดจนเกินไป คนขบั เดินตามหลินซูหเหยยี นไปติดๆ เขากลวั วา่ จะเกิดเรื่องที่ตวั เองไมอ่ าจควบคุมข้ึน เขาเป็ นคนขบั รถ และเป็ นบอด้ีการ์ดไปในตวั การท่ีออกมากบั หลินซินเหยยี น ก็ตอ้ งคุม้ กนั ความปลอดภยั ใหเ้ ธออยแู่ ลว้ ไมอ่ ยา่ งน้นั กลบั ไปเขาจะไม่สามารถอธิบายได้ ท่ีนี่มีท้งั หมดสามช้นั แต่ละช้นั น้นั กวา้ งมาก ร้านคา้ เป็ นแถวๆ สินคา้ เรียงรายเตม็ ไปหมด มีแทบ ทุกอยา่ ง ขอแคเ่ ป็ นส่ิงที่คุณนึกได้ ไม่มีอะไรท่ีท่ีนี่ไมม่ ี สายตาของหลินซินเหยยี นถูกร้านขายของเล่นร้านหน่ึงดึงดูดเขา้ บางทีอาจเพราะเธอเป็ นแม่ ของเดก็ สองคนก็ได้ พอเห็นของเล่นก็อยากท่ีจะเขา้ ไปดู วา่ มีของท่ีลูกตวั เองชอบม้ยั

หลินซีเฉินชอบของเล่นที่ตอ้ งใชส้ มอง ตกุ๊ ตาหมาแมวอะไรพวกน้นั เขาไม่สนใจเลย ในทาง กลบั กนั หลินลุ่ยซีกลบั ชอบของเล่นที่เป็ นขนๆ ซะอยา่ งน้นั สายตาของหลินซินเหยยี นถกู รูบิคหลายเหลี่ยมชิ้นหน่ึงดึงดูดเขา้ เธอหยบิ มาลงมาดู ดา้ นหน่ึงมี ชิ้นส่วนอยปู่ ระมาณหา้ สิบชิ้น แต่ละชิ้นก็ใหญ่เท่าเลบ็ มีท้งั หมดหกดา้ น หลินซินเหยยี นหมนุ มนั ไปหลายที รู้สึกวา่ มนั ยากมาก “ของเลน่ ชิ้นน้ีคนทวั่ ไปไมส่ ามารถเลน่ ไดห้ รอกครับ ถา้ คุณอยากซ้ือของเลน่ ใหล้ กู ละก็ ผม แนะนาํ ใหค้ ุณซ้ือพวกน้ีดีกวา่ ครับ” เจา้ ของร้านของเลน่ เดินเขา้ มาแนะนาํ แลว้ ช้ีไปยงั รูบิค หลากหลายรูปแบบที่วางอยบู่ นช้นั มีท้งั รูบิคท่ีเป็ นทรงสามเหล่ียมสี่เหลี่ยม“พวกน้ีคอ่ นขา้ ง เหมาะกบั เด็กที่มีอายปุ ระมาณหา้ ถึงสิบปี ครับ เด็กๆ ท่ีบา้ คุณอายเุ ท่าไหร่แลว้ ครับ?” “หา้ ขวบค่ะ” หลินซินเหยยี นกย็ งั รู้สึกชอบของเลน่ ที่อยใู่ นมือเธอมากกวา่ อยดู่ ี ของเล่นพวกน้นั ทาํ อะไรหลินซีเฉินไมไ่ ดห้ รอก มนั ง่ายเกินไป “อนั น้ีดีกวา่ ครับ” เจา้ ของร้านหยบิ รูบิคสามเหล่ียมอนั หน่ึงมา มนั ดูแปลกใหม่กวา่ ทรงส่ีเหล่ียม จตั รุ ัสนิดหน่อย มีดา้ นนอ้ ยกวา่ ดูเล่นง่ายกวา่ เหมาะกบั เด็กที่มีอายหุ า้ ปี หลินซินเหยยี นยมิ้ ๆ หยบิ กระเป๋ าตงั คอ์ อกมา “ฉนั เอาอนั น้ีแหละคะ่ ช่วยใส่ถุงใหด้ ว้ ย” เจา้ ของร้านก็ยมิ้ ออกมาเหมือนกนั ลกู คา้ อยากซ้ืออะไร เขาก็จะขายอนั น้นั สรุปคือถา้ ขายไดก้ ็ เป็ นพอ “เด๋ียวผมหยบิ อนั ใหม่ใหด้ ีกวา่ ครับ” เจา้ ของร้านเดินเขา้ ไปดา้ นในเพื่อหยบิ อนั ท่ียงั ไมไ่ ดแ้ กะ และแอบนินทาออกมาวา่ “เป็ นคนท่ีน่าแปลกจริงๆ นึกวา่ ลูกของตวั เองเป็ นอจั ฉริยะรึไงนะ” ในร้านของเขามีรูบิคแบบน้ีแคส่ องอนั ตอนแรกมนั ก็อยใู่ นกล่อง เนื่องจากคนท่ีเขา้ มาดูคอ่ นขา้ ง เยอะ แตก่ ็ไม่มีใครซ้ือ เพราะต่างกค็ ิดวา่ คงเล่นไม่ไดห้ รอก สุดทา้ ยช่วยไม่ได้ เขาจึงเอามนั ออก

จากกล่องแลว้ มาวางไวต้ รงน้ีเพอ่ื ใหล้ ูกคา้ ไดล้ องเลน่ คนที่ลองเลน่ ค่อนขา้ งเยอะ แตก่ ย็ งั ขาย ไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี แตว่ นั น้ีกลบั ขายไดแ้ ลว้ ในใจเจา้ ของร้านกด็ ีใจมากเหมือนกนั รูบิคแบบน้ีค่อนขา้ งซบั ซอ้ น ราคาท่ีรับมากส็ ูง เขาคิดวา่ คงขายไมอ่ อกแลว้ แน่ๆ ไมน่ ึกเลยวา่ วนั น้ีจะขายออกซะได้ พอหายรูบิคไดเ้ จา้ ของร้ายก็เอามนั มาใหพ้ ร้อมกบั ใบหนา้ ที่ยมิ้ แยม้ เอามนั ใส่ถุงแลว้ ยน่ื ใหห้ ลิน ซินเหยยี น “ลกู ของคุณคงเป็ นเด็กท่ีฉลาดมากเลยใช่ม้ยั ครับ” หลินซินเหยยี นยมิ้ ออกมาเลก็ นอ้ ยแตก่ ไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไร ในใจของเธอ เธอน้นั คิดวา่ ลูกชายของ ตวั เองฉลาดมาก เธอเองก็เหมือนกบั แมท่ ุกคนบนโลก ท่ีรู้สึกวา่ ลกู ของตวั เองน้นั ดีท่ีสุดแลว้ หลินซินเหยยี นถาม “เท่าไหร่คะ?” “สามร้อยหกสิบครับ” หลินซินเหยยี นยน่ื เงินสดใหเ้ ขาไปส่ีร้อย เจา้ ของร้านทอนใหเ้ ธอหา้ สิบ“ลดใหค้ ุณสิบเหรียญ ครับ รูบิคของผมอนั น้ีราคาท่ีรับมาก็สามร้อยหา้ สิบ น่ีก็สองปี แลว้ ยงั ขายไมไ่ ดเ้ ลยครับ วนั น้ีคุณ ซ้ือมนั ไป ผมกไ็ ม่ไดข้ าดทุน” หลินซินเหยยี นรับเงินทอนมา แลว้ หิ้วถงุ ออกจากร้านไป คนขบั รถเดินเขา้ มา“ผมช่วยถือดีกวา่ ครับ” หลินซินเหยยี นโบกมือ “ไมเ่ ป็ นไรค่ะ” มนั ไม่ใช่ของหนกั อะไร

คนขบั รถคอยคุม้ ครองหลินซินเหยยี นไปตามร้านคา้ ต่างๆ ผคู้ นมากมายเดินสวนไปสวนมา โดย ไม่ทนั รู้ตวั เลยวา่ ดา้ นหลงั ในที่ไมไ่ กล มีชายคนหน่ึงที่ใส่เส้ือโคท้ สีน้าํ เงิน สวมหมวกแก๊ป ใส่ หนา้ กากสีดาํ คนหน่ึงกาํ ลงั แอบตามพวกเขาอยู่ ช้นั น้ีมีแต่ของเล่นกบั เคร่ืองประดบั ไมม่ ีของที่เธออยากได้ จึงไดข้ ้ึนไปช้นั สอง ในตอนท่ีกาํ ลงั นงั่ ลิฟตอ์ ยนู่ ้นั หลินซินเหยยี นก็รู้สึกเหมือนมีคนกาํ ลงั จอ้ งเธออยู่ เธอหนั ไปมอง แต่ก็ไม่เห็นวา่ มีใครกาํ ลงั จอ้ งเธอ “มีอะไรรึเปล่าครับ?” คนขบั รถถาม หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ เธอหนั กลบั ไปมองอีกคร้ัง มนั ไมไ่ ดม้ ีใครจอ้ งเธอจริงๆ เธอหนั กลบั ไปดว้ ยความรู้สึกท่ีเป็ นกงั วล ไมน่ านลิฟตก์ ม็ าถึงช้นั สอง แลว้ เธอกพ็ บวา่ ช้นั น้ีมี ของท่ีเธออยากไดอ้ ยู่ เธอจึงเร่งฝี เทา้ เอาความรู้สึกท่ีมีคนแอบมองเธอเม่ือก้ีไปทิ้งไวเ้ บ้ืองหลงั เธอวงิ่ วนไปทวั่ ช้นั สอง ถึงหาลกู ไมท้ ี่ตวั เองอยากไดเ้ จอ เน้ือสมั ผสั ละเอียดและอ่อนนุ่ม ตาข่าย ก็บางเบา เป็ นแบบท่ีเธอตอ้ งการเลย “ชิ้นน้ีราคาคอ่ นขา้ งสูงนะครับ” ในตอนที่หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ช่ืนชมของท่ีตวั เองอยากไดอ้ ยา่ ง เคลิบเคลิ้มอยนู่ ้นั เจา้ ของร้านกไ็ ดเ้ ดินเขา้ มาพดู กบั เธอ หลินซินเหยยี นที่เป็ นนกั ออกแบบเส้ือผา้ น้นั ความรู้ที่มีตอ่ เน้ือผา้ ค่อนขา้ งกวา้ งขวาง เรื่องราคาก็ รู้อยา่ งแจ่มแจง้ เธอถามไปดว้ ยท่าทางที่เรียบเฉยวา่ “อนั น้ีแบ่งขายเป็ นฟตุ ใช่ม้ยั คะ?” เจา้ ของร้านพยกั หนา้ “ใช่ครับ ราคาฟตุ ละหน่ึงพนั แปดร้อยแปดสิบ” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมามองเจา้ ของร้าน แลว้ ยมิ้ ออกมา “ถูกกวา่ น้ีไม่ไดเ้ หรอคะ?” “นี่คือราคาที่ถูกท่ีสุดแลว้ ครับ ท้งั ศูนยก์ ารคา้ น้ี มีแค่ร้านเราเท่าน้นั ที่มี ร้านอื่นไม่มีแน่นอน เพราะราคามนั สูง จึงไม่มีคนอยากเอามาขายครับ”

หลินซินเหยยี นเอามนั มาลบู ๆ อยทู่ ี่มือ “เน้ือผา้ น้ีถกู ทอข้ึนจากผา้ ไหม ดงั น้นั มนั จึงบางเบา มี ความโปร่งแสงที่ดี มีเน้ือสมั ผสั ที่เรียบเนียน แตร่ าคาท่ีคุณบอกมามนั สูงไปหน่อยนะคะ” เม่ือเจา้ ของร้านไดย้ นิ แบบน้นั กร็ ู้ในทนั ทีวา่ น่ีมนั ผเู้ ชี่ยวชาญชดั ๆ แค่เอามือสมั ผสั กร็ ู้ ส่วนประกอบแลว้ จึงไมก่ ลา้ ทาํ เป็ นรู้เยอะอีก “คือวา่ คุณตอ้ งการเท่าไหร่ครับ เดี๋ยวผมลดให้ ครับ” “ฉนั น่าจะตอ้ งใชห้ ลายเมตรเลยคะ่ ” พอเจา้ ของร้านไดย้ นิ กร็ ู้ทนั ทีวา่ นี่มนั ลกู คา้ รายใหญ่น่ี เปิ ดปากมาก็บอกจะเอาหลายเมตร มมุ ปากของเจา้ ของร้านแยม้ ข้ึน จนยมิ้ ออกมากวา้ งๆ “เด๋ียวผมลดใหค้ รับ” ไมใ่ ช่วา่ หลินซินเหยยี นน้นั เสียดายเงินหรอก แต่เป็ นเพราะราคาที่เจา้ ของร้านคนน้ีใหม้ าตอน แรกน้นั มนั สูงเกินไป วตั ถดุ ิบน้ีมนั แพงจริง แตก่ ็ไม่ไดแ้ พงเวอร์ขนาดน้ี “ฟตุ ละหน่ึงพนั แปดสิบ ค่ะ” “ใหล้ ดขนาดน้นั ไมไ่ ดห้ รอกครับ” รอยยมิ้ บนใบหนา้ ของเจา้ ของร้านคอ่ ยๆ จางหายไป “คุณไม่ขาดทุนหรอกค่ะ ฟตุ ละพนั กบั อีกแปดสิบ คุณไดก้ าํ ไรฟตุ ละแปดสิบ ฉนั เอาหกเมตร เมตรละสามฟตุ รวมเป็ นสิบแปดฟตุ คุณยงั ไดก้ าํ ไรหน่ึงพนั สี่ร้อยส่ีสิบ” คราวน้ีเจา้ ของร้านถึงกบั อ้ึงไปเลย น่ีเธอถึงข้นั รู้ราคาทุนท่ีรับมาดว้ ยเหรอ นี่คือผเู้ ช่ียวชาญตวั จริง ไมใ่ ช่พวกที่ตอ่ ราคาเก่งอยา่ งคนทว่ั ไป “คุณกท็ าํ งานดา้ นน้ีเหรอครับ?” ถา้ ไม่ใช่คนท่ีทาํ งานเกี่ยวกบั เน้ือผา้ ไมม่ ีทางรู้เรื่องราคาได้ ละเอียดขนาดน้ีหรอก “ถือวา่ ใช่” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดต้ อบไปท้งั หมด วา่ ตวั เองน้นั ทาํ งานเกี่ยวกบั อะไร “ตกลง ขายใหค้ ุณก็ไดค้ รับ” เจา้ ของร้านกถ็ ือวา่ คุยง่าย ขายไดน้ ิดหน่อยกน็ ิดหน่อย ของท่ีราคา แพงขนาดน้ี คนที่จะซ้ือก็มีไม่มาก

ซ้ือทีเดียวต้งั หลายเมตรกถ็ ือเป็ นลูกร้านรายใหญเ่ หมือนกนั มีของลอกเลียนแบบหลายอนั ที่ทาํ ออกมาไดเ้ หมือนกบั อนั น้ีมาก ราคาก็ถูกวา่ ทาํ เอาของแท้ อยา่ งเขาขายไม่ออกเลย เจา้ ของร้านยกนิ้วโป้ งใหห้ ลินซินเหยยี น “คุณน่ีช่างตาถึงจริงๆครับ” หลงั ตดั ตามขนาดแลว้ เจา้ ของร้านกเ็ อามนั พบั ใส่กล่องท่ีสวยงามใบหน่ึงอยา่ งเรียบร้อย จากน้นั ก็เอาไปใส่ถงุ ยน่ื ใหห้ ลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นหยบิ กระเป๋ าตงั ออกมาแลว้ ยน่ื บตั รเดบิตใหเ้ ขาใบหน่ึง“ไมม่ ีรหสั ค่ะ” “ไดค้ รับ” เจา้ ของร้านใชส้ องมือรับบตั รไป เดินไปรูดบตั รท่ีเคาน์เตอร์ หลงั รูดเสร็จ เจา้ ของร้าน ก็เอาบตั รและใบเสร็จมายน่ื ใหห้ ลินซินเหยยี น “ที่นี่ยงั มีผา้ แบบอื่นอีกนะครับ คุณยงั ตอ้ งการ อะไรอีกม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นรับบตั รมาเก็บเขา้ ไปในกระเป๋ าตงั แลว้ ส่ายหนา้ “ไมแ่ ลว้ คะ่ ……จริงดว้ ย คุณ เจา้ ของร้าน คุณพอรู้ม้ยั คะวา่ ที่ไหนมีไข่มุกขายบา้ ง?” หลินซินเหยยี นไมค่ ุน้ เคยกบั ที่นี่ เม่ือก่อนเธอน้นั มีแหล่งนาํ เขา้ วตั ถดุ ิบของตนเอง พวก เคร่ืองประดบั บนเส้ือผา้ เธอก็มีแหล่งที่มาของเธอเอง หลกั ๆ คือตอนน้ีเธอไมไ่ ดอ้ ยทู่ ่ีเมืองA และ ไมไ่ ดอ้ ยทู่ ี่เมืองB การท่ีอยากไดใ้ นสิ่งที่ตวั เองตอ้ งการก็มีแต่ตอ้ งถามจากคนในพ้ืนที่อยา่ งพวก เขาน่ีแหละ “ถา้ อยากไดแ้ คเ่ มด็ สองเมด็ กส็ ามารถไปซ้ือท่ีร้านขายมุกไดเ้ ลยครับ แต่ถา้ อยากไดจ้ าํ นวนมาก ละก็ คงตอ้ งไปท่ีฟาร์มไขม่ ุกแลว้ ละ่ ครับ ท่ีนนั่ สามารถเลือกได้ แถมราคายงั เป็ นมิตรอีก” หลินซินเหยยี นใชค้ วามคิด เธอตอ้ งการเยอะอยเู่ หมือนกนั “คุณพอรู้ม้ยั คะวา่ ท่ีไหนมีฟาร์มพวก น้นั บา้ ง?” “คุณตอ้ งการเยอะมากม้ยั ครับ?” เจา้ ของร้านถาม

หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “เอาแบบน้ีแลว้ กนั คุณเอาท่ีอยขู่ องคุณใหผ้ ม คุณตอ้ งการแบบไหนกบ็ อกกบั ผม เดี๋ยวผมไป จดั หาใหค้ ุณ……” เจา้ ของร้านยมิ้ แป้ น “แลว้ ผมก็ขอกาํ ไรนิดหน่อยจากในน้นั แบบน้ีคุณก็ไม่ ตอ้ งลาํ บาก เป็ นไงครับ?” หลินซินเหยยี นคิดไปแปบหน่ึง ก่อนจะตอบไปวา่ “ไดค้ ่ะ” การที่เธอไปหาดว้ ยตนเองน้นั มนั เวลาเกินไป ถา้ มีคนเอามาใหเ้ ธอ แลว้ จ่ายเงินใหน้ ิดหน่อย ก็ สามารถประหยดั เวลาไปไดม้ าก หลินซินเหยยี นไดเ้ ขียนสิ่งที่อยากไดก้ บั ที่อยลู่ งในกระดาษ “จะใหด้ ีก็ส่งใหฉ้ นั ภายในคืนน้ีนะคะ ฉนั คอ่ นขา้ งรีบ” เจา้ ของร้านรับปาก “คุณไม่ตอ้ งห่วง ของจะถึงมือคุณในคืนน้ีแน่นอนครับ” คนขบั รถเจา้ มาถือของโดยอตั โนมตั ิของท่ีตอ้ งการกซ็ ้ือไดห้ มดแลว้ หลินซินเหยยี นกบั คนขบั รถก็ ‘หนั หวั กลบั บา้ น’ นงั่ ลิฟตล์ งมาถึงช้นั หน่ึง หลินซินเหยยี นเอาของใหค้ นขบั รถถือ “คุณไปรอฉนั ท่ีรถก่อนนะคะ” คนขบั รถเห็นวา่ ท่ีนี่คนค่อนขา้ งพล่งุ พลา่ นกลวั จะไม่ปลอดภยั จึงไดพ้ ดู ไปวา่ “เดี๋ยวผมรอท่ี ทางออกดีกวา่ ครับ” หลินซินเหยยี นจะไปเขา้ หอ้ งน้าํ เลยไมอ่ ยากใหเ้ ขาตามมาดว้ ย เธอจึงพยกั หนา้ ไป เธอเดินตามป้ ายมาจนถึงตาํ แหน่งของหอ้ งน้าํ พอออกมาหลงั เขา้ หอ้ งน้าํ เสร็จ ตอนท่ีกาํ ลงั จะ เดินไปหาคนขบั ที่ทางออกน้นั เอง จู่ๆ กม็ ีคนเขา้ มาจบั ขอ้ มือของเธอไว้ ตอนที่ 268การทะเลาะกนั ของคู่รัก

ในจงั หวะท่ีถูกคนจบั เขา้ ท่ีขอ้ มือน้นั หลินซินเหยยี นตกใจจนเหงื่อเยน็ ๆ ไหลออกไปท้งั ตวั “คุณ เป็ นใคร?” เสียงที่ต่ืนเตน้ ของเธอพลอยสนั่ ไปดว้ ย ในใจรู้สึกกงั วลมาก เหอรุ่ยเจ๋อหนั มาแลว้ ดึงหนา้ กากลง ในจงั หวะที่เห็นใบหนา้ ของเขา ใบหนา้ ของหลินซินเหยยี นน้นั ซีดจนแทบไม่เหลือเลือดแลว้ เขา เขาคือ เหอรุ่ยเจ๋อ เธอหวาดกลวั ผชู้ ายท่ีกกั ขงั เธอ ผชู้ ายท่ีทาํ ร้ายเธอคนน้ี เธอตาํ หนิไดด้ ว้ ยน้าํ เสียงท่ีไมช่ อบใจ “คุณปลอ่ ยฉนั นะ!” เหอรุ่ยเจ๋อจบั มือเธอไมย่ อมปลอ่ ย เขากดั ฟันแน่ “ผมไม่ปล่อย!” ผา่ นมานานมาก กวา่ เขาจะหาโอกาสน้ีได้ แลว้ จะใหป้ ลอ่ ยมือง่ายๆ ไดย้ งั ไง! ตรงน้ีคนที่เดินผา่ นไปผา่ นมาคอ่ นขา้ งเยอะ พอเห็นท้งั สองพวั พนั กนั อยแู่ บบน้นั กม็ ีบางคนที่ หยดุ เดินแลว้ หนั มามอง หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากถูกจบั อีกคร้ัง เธอจึงตะโกนออกมาวา่ “ฉนั ไมร่ ู้จกั คุณ โปรดรีบปลอ่ ย มือของฉนั ดว้ ยคะ่ ไม่อยา่ งน้นั ฉนั จะแจง้ ตาํ รวจ” ไมน่ านก็สามารถดึงดูดสายตาของคนมากมายเขา้ มาได้ เหอรุ่ยเจ๋อรู้สึกกระวนกระวายไปครู่หน่ึง จากน้นั ก็ต้งั สติได้ แลว้ ดึงหลินซินเหยยี นเขา้ มากอด ไว้ “กแ็ ค่ความเห็นไมต่ รงกนั มนั ตอ้ งทาํ ใหเ้ ป็ นเร่ืองใหญ่ขนาดน้นั เลยเหรอ?” เขาหนั ไปอธิบายกบั กลมุ่ คนที่หนั มามอง “ตอ้ งขออภยั ดว้ ยนะครับที่ไปรบกวนพวกคุณเขา้ เธอ เป็ นแฟนของผม พอดีเธอกาํ ลงั เถียงกบั ผมอย”ู่

หลงั เสียงถอนหายใจดงั ข้ึน ก็มีคนที่เขา้ ใจวา่ ตวั เองหวงั ดีไดเ้ ดินเขา้ มาเกล้ียกลอ่ มหลินซินเห ยยี นวา่ “นี่สาวนอ้ ย อยา่ เอาแตใ่ จแบบน้ีสิ ตรงน้ีคนเยอะจะตาย การที่มาทะเลาะกบั แฟนหนุ่ม แบบน้ี แฟนหนุ่มของเธอจะเสียหนา้ มากเลยนะ” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ สุดชีวติ “ฉนั ไมใ่ ช่แฟนของเขา ฉนั ไมร่ ู้จกั เขา……” “ผมผดิ ไปแลว้ เหยยี นเหยยี นผมผดิ ไปแลว้ ตอ่ ไปผมจะไมท่ าํ ใหค้ ุณโกรธอีก คุณเลิกโกรธได้ แลว้ เรากลบั บา้ นกนั เถอะ” เหอรุ่ยเจ๋อกอดเขา้ ไปท่ีเอวของเธอ แลว้ ลากออกไปขา้ งนอก เม่ือรู้วา่ ท้งั สองเป็ น ‘คู่รักที่ทะเลาะกนั ’ ก็ไม่มีใครเขา้ มาช่วยอีก กลบั กนั มีคนหลายคนหนั ไปช่วยเหอรุ่ยเจ๋อดว้ ย รู้สึกวา่ หลินซินเหยยี นน้นั เอะอะโวยวายเพราะ ความไร้เดียงสา อยขู่ า้ งนอกยงั มาทะเลาะกบั แฟนหนุ่มแบบน้ีอีก ไม่สนใจภาพลกั ษณ์ของแฟน ตวั เองเลย ไมม่ ีใครช่วยเธอหรอก หลินซินเหยยี นกาํ สองมือแน่น ตดั สินใจอยา่ งเด็ดขาด ยอ่ ตวั ลงอยา่ ง กะทนั หนั อาศยั จงั หวะที่เหอรุ่ยเจ๋อควา้ ตวั เธอน้นั จบั แขนของเขาไวแ้ ลว้ กดั ลงไป ดว้ ยความเจบ็ ปวด ทาํ ใหแ้ รงท่ีมือของเหอรุ่ยเจ๋อลดลง หลินซินเหยยี นจึงถือโอกาสน้ีหนีออกมา จากการควบคุมของเขาไดส้ าํ เร็จ แต่พอวงิ่ ออกไปไดไ้ ม่ไกล ก็ถูกใครบางคนดึงแขนเอาไว้ เธอ หนั ไปมอง คนที่เธอไมร่ ู้จกั “อยา่ เอาแตใ่ จแบบน้ีสิ ดูสิแฟนของเธอถูกเธอกดั จนเจ็บขนาดไหนแลว้ กไ็ มร่ ?ู้ ” “ฉนั ไมใ่ ช่แฟนของเขา!” เธอพดู ทุกคาํ ออกมาอยา่ งดุร้ายและทุม้ ต่าํ คนคนน้นั ชะงกั ไป ปลอ่ ยมือออก ราวกบั ถูกความเดือดดาลของหลินซินเหยยี นทาํ ใหต้ กใจเขา้ “เหยยี นเหยยี น……” เหอรุ่ยเจ๋อควา้ มือของเธอเอาไว้

“ปล่อยเธอนะ!” ทนั ใดน้นั เอง คนขบั รถก็วง่ิ ตรงมาทางน้ีอยา่ งรวดเร็ว พอเหอรุ่ยเจ๋อเห็นท่าไม่ดี จึงไดป้ ล่อยมือออกจากหลินซินเหยยี น แลว้ วงิ่ หนีไปอยา่ งรวดเร็ว คนขบั ต้งั ใจจะวงิ่ ตามไป แตห่ ลินซินเหยยี นกห็ า้ มเขาเอาไว้“ไมต่ อ้ งตามแลว้ ในน้ีมีคนเยอะ มาก แคห่ าท่ีหลบคุณกห็ าไม่เจอแลว้ คะ่ ” คนขบั รถเดินเขา้ มาหาหลินซินเหยยี น “คุณไมเ่ ป็ นไรใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “เราไปกนั เถอะค่ะ” “นี่เธอไม่ใช่แฟนของเขาจริงๆ เหรอเนี่ย?” คนท่ีเพิ่งช่วยเหอรุ่ยเจ๋อจบั แขนหลินซินเหยยี นไว้ ยนื อ้ึงอยกู่ บั ที่ ตอนแรกเขาต้งั ใจจะช่วยดว้ ยความหวงั ดี แตส่ ุดทา้ ยเหมือนมนั จะไมใ่ ช่แบบน้นั หลินซินเหยยี นหนั มามองเขาดว้ ยสายตาที่เยน็ ชาโดยไม่พดู อะไรเลย เป็ นเหอรุ่ยเจ๋อท่ีหนา้ ดา้ น บอกวา่ เธอเป็ นแฟนของเขา จึงทาํ ใหค้ นพวกน้ีเกิดเขา้ ใจผดิ และพา กนั พดู แทนเขาไปดว้ ย ถา้ คนขบั รถไมไ่ ดต้ ามมาช่วยละก็ เธอก็ไมร่ ู้แลว้ วา่ จะหนีพน้ ไปไดย้ งั ไง คนขบั รถเดินตามเธอไม่ยอมห่างจนออกจากศูนยก์ ารคา้ ไป พอนงั่ เขา้ ไปในรถ ความตึงเครียดที่ หลินซินเหยยี นมีถึงค่อยๆ ทุเลาลง เธอยงั รู้สึกหวาดกลวั กบั เหตุการณ์ท่ีเพง่ิ เกิดข้ึนอยเู่ ลย ไม่รู้วา่ ท่ีผา่ นมาเหอรุ่ยเจ๋อจะคอยสะกดรอยตามเธออยา่ งเงียบๆมาโดยตลอดรึเปลา่ นะ? พอมี โอกาสก็รีบพงุ่ เขา้ มาทนั ทีแบบน้ีได?้ เธอไมร่ ู้ ในหวั คาดการณ์ไปตา่ งๆ นานา และมีความวติ กกงั วลมากมาย เธอไม่รู้วา่ คร้ังต่อไปเขา จะออกมาอีกเมื่อไหร่ การมีอยขู่ องเหอรุ่ยเจ๋อก็เหมือนระเบิดลกู หน่ึง ที่ไมร่ ู้วา่ มนั จะระเบิดเมื่อไหร่ คอยคุกคามเธออยู่ ตลอดเวลา

ระหวา่ งที่เธอกาํ ลงั ใชค้ วามคิดอยนู่ ้นั รถกข็ บั มาถึงโรงแรมแลว้ คนขบั รถมาเปิ ดประตูใหเ้ ธอ “คุณหลิน ถึงแลว้ ครับ” เสียงของคนขบั รถดึงสติของเธอกลบั มาอีกคร้ัง เธอโนม้ ตวั ลงจากรถ อดไมไ่ ดท้ ่ีจะหนั กลบั ไป มองทีหน่ึง ไม่รู้วา่ เป็ นเพราะในใจมนั หวาดระแวงไปเองรึเปล่า มนั เอาแต่รู้สึกวา่ เหอรุ่ยเจ๋อหลบ อยทู่ ี่ไหนสกั แห่งแลว้ คอยแอบมองเธออยู่ “ที่นี่เป็ นอาณาจกั รของเรา มนั ไมก่ ลา้ ออกมาง่ายๆ หรอกครับ” คนขบั รถบอกกบั เธอ หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ หยบิ ของข้ึนมาแลว้ เดินเขา้ โรงแรมไป ระหวา่ งที่เดินจากหอ้ งโถงไปช้นั สอง เธอก็จะมองซา้ ยมองขวาโดยไม่รู้ตวั ท้งั ๆ ที่ก็รู้ดีวา่ ท่ีน่ีมี แต่คนของจงจ่ิงหา้ วท้งั น้นั แตเ่ ธอกย็ งั รู้สึกไม่สบายใจอยดู่ ีเธอไมส่ ามารถควบคุมตวั เองได้ เสียงติง้ ดงั ข้ึน ลิฟตไ์ ดห้ ยดุ ลง เธอกา้ วเดินออกมา “เส่ียวล่ยุ เธออยา่ ปัญญาออ่ นแบบน้นั ไดม้ ้ยั ?” หลินซีเฉินกดั ฟันพดู กบั นอ้ งสาว “ปัญญาออ่ นตรงไหนคะ? ก็หนูชอบเลน่ แพลน็ ส์ วเี อส. ซอมบีส์แลว้ มนั จะทาํ ไม?” หลินลุย่ ซีไม่ รู้สึกวา่ ตวั เองปัญญาอ่อนแต่กลบั เล่นมนั อยา่ งเมามนั “ดวงอาทิตยด์ วงอาทิตย์ เกบ็ ดวงอาทิตยไ์ ดเ้ ยอะแยะเลย หนูสามารถปลกู ปื นถวั่ ลนั เตาได้ แลว้ ……” เดก็ สาวพดู พมึ พาํ กบั ตวั เอง โดยไมไ่ ดส้ นใจคาํ ‘ใส่ร้าย’ วา่ ปัญญาออ่ นของพช่ี ายเลย? เธอปัญญาออ่ นตรงไหนกนั ? หลินซีเฉินเอามือขย้ผี ม เขาทนดูต่อไปไมไ่ ดแ้ ลว้ แถมหลินลุ่ยซยงั เปิ ดเสียงดงั จนสนน่ั อีก เขา ฟังก็ถึงกนั ราํ คาญ “เส่ียวเฉิน” หลินซินเหยยี นยนื เรียกเขาอยตู่ รงหนา้ ประตู

หลินลุย่ ซีตอนน้ีกาํ ลงั หมกมนุ่ อยกู่ บั เกมอยู่ จึงไม่ทนั สงั เกตวา่ หลินซินเหยยี นกลบั มาแลว้ “หม่ามี๊” หลินซีเฉินเดินเขา้ มา อายนุ อ้ ยๆ คิว้ ก็ขมวดเป็ นปมแลว้ หลินซินเหยยี นยนื่ มือไปคลายคิว้ ท่ีขมวดของเขาออก “เธอเป็ นเดก็ ดี ช่วยหมา่ ม๊ีดูแลนอ้ งสาว เป็ นอยา่ งดี ดงั น้นั หม่าม๊ีเลยอยากมอบของขวญั ใหเ้ ธอชิ้นหน่ึง” สายตาของหลินซีเฉินเป็ นประกาย “ของขวญั อะไรเหรอครับ?” การไดร้ ับของขวญั ก็ตอ้ งดีใจอยแู่ ลว้ หลินซินเหยยี นยน่ื ถงุ ใบหน่ึงใหเ้ ขา หลินซีเฉินรีบรับมนั มา หยบิ กล่องที่อยดู่ า้ นในออกมา “รูบิคเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ แลว้ ต้งั ใจพดู แซวเขาวา่ “เจา้ ของร้านบอกวา่ มนั เล่นยากมาก ไม่รู้วา่ เธอจะเลน่ ไดร้ ึเปลา่ นะ” หลินซีเฉินเงยหนา้ ข้ึนมามองเธอ แลว้ กม้ ลงไปแกะต่อ เขาอยากรู้เหมือนกนั วา่ มนั จะยากแค่ ไหน เขาชอบของที่มีความทา้ ทายเป็ นที่สุด พอแกะออกมาเห็นของท่ีอยใู่ นน้นั สายตาของหลินซีเฉินกอ็ ้ึงไปเลย เขาเงยหนา้ ข้ึนมามองหลิน ซินเฉิน “หม่ามี๊ หม่าม๊ีไปซ้ือมนั มาจากไหนครับ?” “หมา่ หมา่ ม๊ีไปซ้ือมนั มาจากขา้ งนอก ทาํ ไมเหรอ?” หลินซินเหยยี นสบั สนกบั การแสดงออก ของลกู ชาย “ผมชอบครับ” หลินซีเฉินดูต่ืนเตน้ มาก “ขอบคุณครับหมา่ ม”ี๊ หลินซินเหยยี นลบู หวั ลกู ชายดว้ ยใบหนา้ ท่ียมิ้ แยม้ “เธอชอบกด็ ีแลว้ ” “ง้นั ผมขอไปเลน่ ก่อนนะครับ?”

“ไปเถอะจะ้ ” หลินซีเฉินวง่ิ เขา้ หอ้ งไปนง่ั ลงบนโซฟา แลว้ เร่ิมวเิ คราะห์รูบิคในมือ หลินซินเหยยี นยดื ตวั ตรง มองดูเด็กท้งั สองที่เงียบมาก เธอหมนุ ตวั เดินไปยงั อีกหอ้ งหน่ึง จงจิ่งหา้ วยงั คงนงั่ อยตู่ รงโซฟา โน๊ตบุค๊ วางอยบู่ นตกั และกาํ ลงั จดั การกบั งานที่บริษทั อยู่ เหมือนกบั ตอนที่เธอจากไปเขาดูงานยงุ่ มาก สายตาของหลินซินเหยยี นคลอ้ ยต่าํ ลง เธอยกของข้ึนมาลดเสียงฝี เทา้ ลงแลว้ เดินเขา้ มา วางของในมือลง หยบิ กระดาษกบั ดินสอออกจากกระเป๋ า แลว้ เดินออกไปอยา่ งเงียบๆ เธอไม่อยากจะรบกวนเขา จงจิ่งหา้ ว “……” เขารอเธอมาโดยตลอด รอมาตลอด พอไดย้ นิ วา่ เธอกลบั มาแลว้ เขากไ็ ม่รู้วา่ รู้สึกดีใจขนาดไหน เดินไปที่หนา้ ประตู เห็นวา่ เธอซ้ือของขวญั ใหห้ ลินซีเฉิน เพอ่ื ไม่ใหห้ ลินซินเหยยี นสงั เกตเหตตุ นเอง เขากเ็ ดินกลบั หอ้ งอยา่ งเงียบๆ นงั่ ลงบนโซฟา แสร้ง ทาํ เป็ นวา่ ตวั เองน้นั โกรธและยงุ่ มาก สายตาจอ้ งมองไปยงั โน๊ตบุ๊ค แต่ในใจกลบั กาํ ลงั คิดอยวู่ า่ เธอไปไหนมา ซ้ือของขวญั มาใหห้ ลิน ซีเฉินดว้ ย ไม่รู้วา่ ซ้ือใหเ้ ขาดว้ ยรึเปลา่ ? เขาแอบเฝ้ ารอใหห้ ลินซินเหยยี นน้นั เขา้ มา แตแ่ ลว้ …… เธอเขา้ มาจริง แตย่ งั ไมท่ นั ไดพ้ ดู อะไรสกั คาํ ก็ออกไปอีกแลว้

เขาวางโน๊ตบุค๊ ลง เดินวนอยใู่ นหอ้ ง ผหู้ ญิงคนน้ีจะเขา้ มางอ้ เขาหน่อยเลยไมไ่ ดร้ ึไงเน่ีย? ไมเ่ ห็นรึไงวา่ เขากาํ ลงั โกรธอย?ู่ หรือเธอไม่ไดส้ นใจเขา? แลว้ เธอจะออกไปทาํ อะไรอีก? จงจ่ิงหา้ วไม่เคยรู้สึกกระวนกระวายเท่าน้ีมาก่อนเลย ในที่สุด เขากท็ นไม่ไหวแลว้ เธอไมม่ าหาเขา เขาก็สามารถไปหาเธอไดน้ ่ี เขาจะไมโ่ กรธเคืองภรรยาของตวั เอง หลงั เกล้ียกล่อมตวั เองเสร็จแลว้ จงจ่ิงหา้ วกเ็ ดินดุ่มๆ ออก จากหอ้ ง แลว้ เห็นหลินซินเหยยี นที่อยใู่ นส่วนลึกของทางเดิน ตอนท่ี 269 ล่องูออกจากโพรง หนา้ ต่างท่ีสูงจากพ้ืนบานหน่ึง แสงแดดส่องผา่ นเขา้ มาไม่นอ้ ย เธอนงั่ อยบู่ นพ้นื ท่ีอยตู่ รงหวั มุม ถือกระดานวาดรูปอยใู่ นมือ และกาํ ลงั ออกแบบชุดเจา้ สาวอยู่ ในหวั ของเธอไดม้ ีแบบคร่าวๆอยู่ แลว้ พอวาดออกมามนั ก็ค่อนขา้ งเป็ นไปไดด้ ว้ ยดีเม่ือเริ่มทาํ งาน เธอก็จะลืมเรื่องทุกอยา่ งไป แมแ้ ตค่ วามไมส่ บายใจที่เหอรุ่ยเจ๋อมีใหเ้ ธอก็ยงั ถกู ลืมไป ตอนท่ีจงจิ่งหา้ วกาํ ลงั จะเดินเขา้ ไปน้นั คนขบั รถท่ีออกไปกบั หลินซินเหยยี นวนั น้ีก็เดินเขา้ มา พอดี ปกติเรื่องแบบน้ีเขาไม่จาํ เป็ นตอ้ งรายงานกบั จงจ่ิงหา้ วดว้ ยตนเอง แตว่ นั น้ีซูจา้ นกบั เสิ่นเผย ซวนต่างก็ไม่อยู่ เรื่องการปรากฏตวั ของเหอรุ่ยเจ๋อ เขาคิดวา่ จาํ เป็ นตอ้ งรายงานใหจ้ งจิ่งหา้ วไดร้ ู้ “วนั น้ีตอนที่ผมออกไปที่ศูนยก์ ารคา้ กบั คุณหลิน ไปพบกบั เหอรุ่ยเจ๋อเขา้ ครับ”

สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วเคร่งขรึมลงไปทนั ที เสน้ ต่างๆ บนใบหนา้ ยบุ มารวมกนั เป็ นเสน้ ตรง “เขาตอ้ งการจบั ตวั คุณหลินไป แตก่ ็ทาํ ไมส่ าํ เร็จ ไมร่ ู้วา่ เขาคอยจบั ตาดูเราอยา่ งเงียบๆ มาโดย ตลอดรึเปลา่ ” ไม่ตอ้ งคิดเลย จะตอ้ งแอบอยใู่ นท่ีมืดแน่นอน เพือ่ รอโอกาสท่ีจะไดล้ งมือ จงจ่ิงหา้ วยกมือข้ึน “ผมเขา้ ใจแลว้ คุณไปก่อนเถอะ” พวกเขาอยใู่ นที่สวา่ ง ส่วนเหอรุ่ยเจ๋อน้นั อยใู่ นท่ีมืด ถา้ อยากจบั เขาใหไ้ ด้ กต็ อ้ งล่องูออกจาก โพรงแลว้ จบั ใหไ้ ด้ แบบน้ีถึงจะสามารถแกป้ ัญหาไดอ้ ยา่ งเดด็ ขาด เขาตดั สินใจแลว้ แต่ตอนน้ีซูจา้ นกาํ ลงั จะแต่งงาน เขาจึงตอ้ งเกบ็ แผนล่องูออกจากโพรงน้ีเอาไว้ ก่อน ตอนท่ีคนขบั รถกาํ ลงั จะไป จงจิ่งหา้ วกเ็ รียกเขาเอาไวก้ ่อน “รอเดี๋ยว……” “วนั น้ีเธอไปซ้ืออะไรที่ศูนยก์ ารคา้ บา้ ง?” จงจิ่งหา้ วทาํ เป็ นจริงจงั หลินซินเหยยี นไดซ้ ้ือของขวญั ใหห้ ลินซีเฉินแลว้ กต็ อ้ งซ้ือใหเ้ ขาดว้ ยเหมือนกนั คนขบั รถนึกไปแปบหน่ึง แลว้ ตอบตามความจริงไปวา่ “ไขม่ กุ รูบิค ผา้ ลายลูกไมค้ รับ” เหมือนเขาจะไดย้ นิ วา่ หลินซินเหยยี นไดซ้ ้ือรูบิคใหห้ ลินซีเฉินเป็ นของขวญั อนั น้ีก็เหมาะกบั ความชอบของเด็กนอ้ ยอยู่ แตไ่ ข่มุกกบั ผา้ ลายลูกไมท้ ี่เหลือนี่ เห็นไดช้ ดั วา่ มนั ไมใ่ ช่ของที่เขาจะใชไ้ ด้ หรือจะใหพ้ ดู กค็ ือ ไม่มีของขวญั สาํ หรับเขานนั่ เอง ผหู้ ญิงคนน้ี! ตกลงมีเขาอยใู่ นใจรึเปลา่ เนี่ย?

เขาพดู อยา่ งเคร่งขรึม “ไปเถอะ” คนขบั รถหมนุ ตวั แลว้ เดินจากไป หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ดาํ ดิ่งอยใู่ นงานออกแบบของตวั เอง โดยไมท่ นั รู้ตวั เลยวา่ มีคนกาํ ลงั ใกลเ้ ขา้ มา ถึงข้นั ไม่รู้เลยดว้ ยซ้าํ วา่ มีเงาดาํ ๆร่างหน่ึงค่อยๆ ปกคลมุ เธอเขา้ มา ดินสอสีดาํ ในมือของเธอโลดแลน่ อยบู่ นกระดาษอยา่ งไมห่ ยดุ หยอ่ น แบบร่างคร่าวๆ ของชุด เจา้ สาวไดป้ รากฏออกมาแลว้ เธอกาํ ลงั เก็บรายละเอียดอยู่ จงจ่ิงหา้ วเขา้ ใกล้ แลว้ โนม้ ตวั ลงมา สายตาไปหยดุ อยทู่ ี่ชุดเจา้ สาวตรงปลายดินสอของเธอ แต่หลินซินเหยยี นที่อยใู่ นโลกของตวั เอง สมั ผสั ไมไ่ ดถ้ ึงการมีอยขู่ องจงจิ่งหา้ วเลย ทนั ใดน้นั มือของเธอกช็ ะงกั ปลายดินสอหยดุ อยตู่ รงปลายเสน้ การแตง่ งาน มนั เป็ นพิธีกรรมที่ศกั ด์ิสิทธ์ิมาก ก่อนหนา้ น้ี เธอเองกเ็ คยมีความปรารถนาอยเู่ หมือนกนั ใส่ชุดววิ าห์สีขาว แต่งงานกบั ผชู้ ายที่จะ อยกู่ บั เธอไปชว่ั ชีวติ จบั มือกนั ไปจนแก่เฒ่า แตว่ า่ …… สายตาของเธอมองต่าํ ลง “กาํ ลงั คิดเรื่องอะไรอยคู่ รับ?” เขาเขา้ มาใกลม้ าก น้าํ เสียงทุม้ ต่าํ ไออุน่ จากการพดู ออกมา กระทบลงที่ใบหูกบั ผวิ หนงั ตรงทา้ ยทอยของเธอท้งั หมด หลินซินเหยยี นสะดุง้ ดว้ ยความตกใจ จากน้นั ก็เงยหนา้ มองไปยงั ที่มาของเสียง ในจงั หวะที่เธอเงยหนา้ ข้ึนมาน้นั จงจิ่งหา้ วก็รับรู้ไดถ้ ึงความผดิ หวงั ที่ถกู เก็บซ่อนเอาไวอ้ ยา่ ง รวดเร็ว

แววตาของเขากระตกุ เลก็ นอ้ ย ตอนท่ีแตง่ งานกนั เขาไมไ่ ดใ้ หอ้ ะไรเธอเลย เธอเองกเ็ ป็ นผหู้ ญิง กค็ งอยากใส่ชุดเจา้ สาวเหมือนกนั สินะ เธอเขยบิ ตวั ออกเพือ่ เวน้ ระยะใหห้ ่างจากเขาเลก็ นอ้ ย แลว้ กม้ หนา้ ลง “มะ ไมม่ ีอะไรค่ะ” เธออาศยั ท่าทางท่ีกาํ ลงั เก็บกวาดงานที่ออกแบบมาปกปิ ดพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเม่ือก้ี จงจ่ิงหา้ วขยบั เขา้ มาใกลอ้ ีก “วนั น้ีคุณไปไหนมาครับ?” “ออกไปซ้ือของคะ่ ” มือขา้ งหน่ึงของเธอถือกระดานวาดรูปกบั ดินสอเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ยนั พ้ืน เพอื่ ท่ีจะลกุ ข้ึน พอขยบั ตวั ก็ไดร้ ู้วา่ ขาท่ีไวร้ องกระดานวาดรูปมาตลอดพอไมไ่ ดข้ ยบั มนั ก็เกิด อาการชาข้ึน “ขาชาเหรอครับ?” จงจ่ิงหา้ วนง่ั ลงขา้ งๆ เธอ ลูบๆ ไปท่ีขาขวาของเธอ จากน้นั กห็ นั มาลูบที่ขา ซา้ ย “ขาขา้ งไหนครับ?” หลินซินเหยยี นดึงเวลาไปพกั หน่ึง ก่อนจะตอบไปวา่ “ขาซา้ ยคะ่ ” เขานวดไปท่ีขาซา้ ยของเธอ “ตรงน้ีรึเปล่าครับ?” หลินซินเหยยี นมองดูมือที่กาํ ลงั นวดอยตู่ รงขาของเธอ มือของเขาท้งั ใหญ่ท้งั หนา ร้อนรุ่ม ฝ่ ามือ อนั เตม็ ไปดว้ ยลวดลายท่ีไขวก้ นั เหงื่อของเธอไหลออกมา มนั ทาํ ใหเ้ ส้ือเชิ้ตของเธอคอ่ ยๆ เปี ยก ปอน ความออ่ นโยนของเขาในตอนน้ี มนั เหมือนกบั แสงสวา่ งท่ีสาดส่องเขา้ มาในใจของเธอ มนั ท้งั อบอุ่นท้งั อ่อนโยน น้าํ เสียงของเธอคอ่ ยๆ แหบซ่านลงอยา่ งไม่รู้ตวั “ค่ะ” จงจ่ิงหา้ วใส่กางเกงชุดสูทเอาไว้ ท่าท่ีนงั่ ลงมาจึงไม่ค่อยสบายนกั เขาทิ้งตวั นงั่ ลงไป ยกขาของ เธอมาวางไวบ้ นตกั ของตวั เอง “ยดื ขาออกครับ” หลินซินเหยยี นทาํ ตามอยา่ งวา่ ง่าย

จงจิ่งหา้ วกม้ ลงไปมอง แลว้ นวดขาขา้ งที่ชาของเธออยา่ งต้งั อกต้งั ใจ ผา่ นไปสกั พกั เขากถ็ ามข้ึนวา่ “มีอะไรที่อยากพดู กบั ผมม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นนึกวา่ เขายงั โกรธเร่ืองไป๋ ยน่ิ หนิงอยู่ จึงไดอ้ ธิบายไปอีกรอบวา่ “ฉนั กบั เขาไม่ได้ มีอะไรกนั จริงๆ ค่ะ” จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ ข้ึนมา จอ้ งเขมง็ มาท่ีเธอ เขาอยากใหห้ ลินซินเหยยี นบอกเขาเอง วนั น้ีไดม้ ารู้ เร่ืองของเหอรุ่ยเจ๋อ เขาคาดหวงั เธอจะพดู ตรงๆ ต่อหนา้ เขา และเปิ ดใจใหก้ วา้ ง ส่วนเร่ืองของไป๋ ยนิ่ หนิงน้นั น้าํ เสียงของเขากเ็ ยน็ ชาลงไป “ตอ่ ไปอยใู่ หห้ ่างจากเขา” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “ค่ะ” เธอที่ทาํ ตวั น่ารักขนาดน้ี เขาก็ทาํ ใจโกรธเธอเรื่องที่เจอกบั เหอรุ่ยเจ๋อวนั น้ีแลว้ ไม่ยอมบอกไมล่ ง เลย เขาจึงพดู ออกมาเอง “วนั น้ีไปเจอเหอรุ่ยเจ๋อมาใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมาทนั ที จอ้ งไปท่ีหนา้ เขา เขารู้เรื่องที่เหอรุ่ยเจ๋อปรากฏตวั ในวนั น้ีได้ ยงั ไง? ทนั ใดน้นั เธอก็ไดเ้ ขา้ ใจ วนั น้ีมีคนขบั รถไปกบั เธอดว้ ย หลงั กลบั มา คนขบั รถกต็ อ้ งไปรายงาน เรื่องท่ีเกิดข้ึนวนั น้ีใหเ้ ขารู้อยแู่ ลว้ “คูณไดร้ ับบาดเจ็บตรงไหนม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นหวนนึกถึงภาพที่จู่ๆ เหอรุ่ยเจ๋อกโ็ ผลอ่ อกมาจบั ตวั เธอไว้ หวั ใจก็ยงั มีอาการเตน้ รัวข้ึนมาอยู่ เธอส่ายหนา้ “ไม่ค่ะ” ถึงแมจ้ ะยงั ต่ืนเตน้ กบั การที่เกือบจะถกู จบั ตวั ไปอยู่ แต่โชคยงั ดีท่ีเธอปลอดภยั แลว้ จึงถือวา่ เป็ น การตกใจแตไ่ ม่เป็ นอนั ตราย

จงจ่ิงหา้ วมองออกวา่ เธอมีอะไรปิ ดบงั อยู่ การที่เหอรุ่ยเจ๋อปรากฏตวั ออกมาก็เพ่อื ต้งั ใจจะจบั เธอ ไปอีกคร้ัง เขาดึงเธอมากอดไว้ ร่างกายท้งั สองแนบชิดเขา้ ดว้ ยกนั ยงั ดีที่เหอรุ่ยเจ๋อทาํ ไม่สาํ เร็จ “ต่อไป อยใู่ หใ้ กลผ้ ม ถา้ คุณหายไปแลว้ ผมจะไปหาคุณท่ีไหน จะไปหาแมแ่ ทๆ้ ของลูกท้งั สอง ของผมจากท่ีไหน” หลินซินเหยยี นมองต่าํ ไมพ่ ดู อะไร จงจิ่งหา้ วกอดแน่นกวา่ เดิม ในช่วงลมหายใจที่ชิดใกลก้ นั เธอสามารถรับรู้ไดถ้ ึงความอบอุ่นอนั น้นั มนั หอ้ มลอ้ มอยขู่ า้ งกาย ร่างกายเกิดเกร็งข้ึนมาอยา่ ง ควบคุมไม่ได้ ตอบไปเบาๆ วา่ “ไดย้ นิ แลว้ ค่ะ” เขากม้ ลงมามองทีหน่ึง เสยผมยาวๆ ของเธอที่กระจายอยตู่ รงอกของเขาข้ึนมา แกะผมท่ีรกรุงรัง น้นั ออก แลว้ พาดมนั ไปไวท้ ี่ดา้ นหลงั “แบบน้ีสิถึงจะน่ารัก” เขาโอบเอวของเธอไว้ แลว้ อุม้ เธอข้ึนจากพ้นื “ลองดูวา่ เดินไหวรึเปล่า” หลินซินเหยยี นลองขยบั เขย้อื นดู ขาท่ีดา้ นชามีความรู้สึกแลว้ เธอตอบไปวา่ “เดินไดแ้ ลว้ ค่ะ” เธอลองผลกั เขาออกไป เดินดว้ ยตนเอง แต่แลว้ ทนั ใดน้นั ก็ถูกเขาเอามือโอบเอวแลว้ อมุ้ ข้ึน เธอ ร้องอุทานออกมา พอนึกถึงเดก็ นอ้ ยสองคนท่ีอยใู่ นหอ้ ง ตรงลิฟตก์ ็มีบอด้ีการ์ดเฝ้ าอยู่ การท่ีเธอ ส่งเสียงร้องออกมาแบบน้ี จะตอ้ งมีคนออกมาดูแน่ๆ เธอจึงรีบเอามือปิ ดปาก จงจ่ิงหา้ วยมิ้ ออกมา หลินซินเหยยี นเอาหนา้ ซุกเขา้ ไปท่ีหนา้ อกของเขา “คุณไมก่ ลวั ใครมาเห็นเขา้ รึไง” “จะกลวั อะไรครับ?” สีหนา้ ของเขาดูเคร่งขรึมข้ึนมานิดหน่ึง แมแ้ ต่น้าํ เสียงก็ดูจริงจงั ข้ึน “กลบั ไป เราไปแต่งงานชดเชยกนั ดีกวา่ ครับ” ทนั ใดน้นั สาํ ลีที่ท้งั นุ่มท้งั ฝาดกย็ ดั เขา้ มาในกลอ่ งเสียงของเธอ ไม่รู้ทาํ ไม โพรงจมกู ของเธอก็ รู้สึกเปร้ียว น้าํ สายหน่ึงพงุ่ ข้ึนมาท่ีดวงตาของเธอ เธอซุกหวั เขา้ ไปลึกยงิ่ กวา่ เดิม

“ตอนน้นั เราใชด้ อกไมส้ ดเป็ นธีมหลกั ดีม้ยั ครับ?” ซูจา้ นพดู พลา่ มอยขู่ า้ งหูฉินยาไมย่ อมหยดุ ฉินยาไมไ่ ดต้ อบ เหมือนเธอจะยงั ต้งั สติไม่ได้ “ยายาพดู อะไรหน่อยสิครับ” ซูจา้ นที่เป็ นผชู้ ายตวั ใหก้ าํ ลงั จบั มือของฉินยาแลว้ ทาํ ตวั ข้ีออ้ น ฉิน ยาสะดุง้ ไปทีหน่ึง ขนลกุ ไปท้งั ตวั เธอมองมาที่ซูจา้ น “คุณช่วยทาํ ตวั ใหม้ นั ดีๆ หน่อยไมไ่ ด้ เหรอคะ?” คุณฉินครับ คุณอยา่ งใหผ้ มทาํ ตวั ยงั ไงครับ?” ในชวั่ พริบตาเดียว ซูจา้ นก็เปลี่ยนสีหนา้ ไปทนั ที เขายนื ตวั ตรง ราวกบั กาํ ลงั จะเขา้ ร่วมการตดั สินคดีที่ร้ายแรงมากยงั ไงอยา่ งน้นั จริงจงั จนทาํ ใหฉ้ ินยาตกอยใู่ นภวงั คไ์ ปชว่ั ขณะหน่ึง น่ีเขาเป็ นซูจา้ นที่เธอรู้จกั รึเปล่าเน่ีย? เสียงของซูจา้ นกบั ฉินยาดงั ออกมาจากลิฟต์ ยงิ่ อยยู่ ง่ิ ใกล้ ยงิ่ อยยู่ ง่ิ ใกล้ อีกอึดใจเดียวก็จะออกมา ท่ีทางเดินแลว้ หลินซินเหยยี นรีบเงยหนา้ ข้ึนมา “คุณรีบปลอ่ ยฉนั ลงนะ” “ดูเหมือนวา่ มนั จะไม่ทนั แลว้ นะครับ……” จงจ่ิงหา้ วยงั ไมท่ นั พดู จบ ซูจา้ นกบั ฉินยาก็เดินออกมาแลว้ หลงั จากท่ีแตกต่ืนไปพกั หน่ึง หลินซินเหยยี นก็รีบหลบั ตาลงเพื่อแกลง้ หลบั ไม่อยา่ งน้นั กลางวนั แสกๆ แบบน้ีใหจ้ งจิ่งหา้ วอมุ้ ไว้ แถมยงั ใหค้ นเห็นเขา้ อีก มนั จะน่าอายเกินไป ซูจา้ นมองมาท่ีจงจิ่งหา้ ว แลว้ หนั ไปมองหลินซินเหยยี นที่อยใู่ นออ้ มแขนเขา จากน้นั ก็รีบหนั มองไปขา้ งนอก ฟ้ ายงั ไมม่ ืดเลย น่ีทาํ อะไรกนั เนี่ย? “พวกคุณ……” ตอนที่ 270แต่งงานแล้ว

“น่ีพวกคุณกาํ ลงั ทาํ อะไรกนั ครับเน่ีย?” ซูจา้ นยมิ้ ออกมาอยา่ งคลมุ เครือ จงจ่ิงหา้ วรู้สึกไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ ร่างกายของหญิงสาวท่ีอยใู่ นออ้ มแขนเขากาํ ลงั เกร็งอยา่ งหนกั เหมือนกาํ ลงั อุม้ หินกอ้ นแขง็ ๆ อยไู่ ม่มีผดิ รู้วา่ เธอข้ีอาย จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดส้ นใจซูจา้ น เขาหมนุ ตวั แลว้ เดินเขา้ หอ้ งไป “สองคนน้ี มีความสมั พนั ธ์ที่ดีแบบน้ีต้งั แตเ่ ม่ือไหร่?” ซูจา้ นน้นั มองจนอ้ึงไปเลย ฉินยาหนั มามองเขาแวบหน่ึง แลว้ เดินเขา้ หอ้ งไปโดยที่ไม่พดู อะไร ซูจา้ นรีบตามไป“ยายา ครับ……” “หยดุ เรียกไดแ้ ลว้ !” ฉินยาคาํ รามออกมาเบาๆ “คุณช่วยทาํ ตวั ใหม้ นั สมเป็ นผใู้ หญห่ น่อยไดม้ ้ยั ทาํ ใหฉ้ นั รู้สึกอ่นุ ใจบา้ ง?” “ไดค้ รับ” ซูจา้ นกอดเธอไว้ “ถา้ คุณไมช่ อบอะไรกบ็ อกผมมา ผมจะยอมเปลี่ยนใหห้ มดเลย ครับ” มองดูสีหนา้ ที่จริงจงั ของซูจา้ น ฉินยาก็ชะงกั ไปแวบหน่ึง “เปล่ียนจริงเหรอ?” “จริงครับ” ซูจา้ นตอบมาแบบไม่ลงั เลเลยแมแ้ ต่นอ้ ย เขามองเธอดว้ ยความจริงจงั สุดๆ “เราแต่งงานกนั เถอะครับ เรามาลองดู บางทีเราอาจจะ เหมาะสมกนั ก็ไดน้ ะครับ” ฉินยาเงียบไปครู่หน่ึง ไดแ้ ตม่ องตรงมาท่ีซูจา้ น จนผา่ นไปสกั พกั เธอถึงคอ่ ยๆ เปิ ดปากออก “คะ่ เรามาลองดูกนั ” ซูจา้ นยมิ้ ออกมา แลว้ กอดเธอแน่นยง่ิ กวา่ เดิม

ในคืนน้นั เจา้ ของร้านที่รับปากวา่ จะเอาไขม่ กุ มาส่งน้นั ก็ไดเ้ อาไข่มุกมาส่งตามท่ีนดั ไว้ มี ท้งั หมดสองแบบ แบบหน่ึงน้นั มีขนาดเท่าเมด็ ถวั่ ส่วนอีกแบบก็ใหญ่เท่าเมด็ ถวั่ เขียว ท้งั หมด แปดร้อยเมด็ ทุกเมด็ สีสวยเงางาม ถึงแมเ้ จา้ ของร้านคนน้ีจะอยากไดก้ าํ ไรจากมนั บา้ งนิดหน่อยก็ตาม แตค่ ุณภาพของสินคา้ กถ็ ือวา่ ใชไ้ ด้ หลงั จากที่หลินซินเหยยี นรับของและจ่ายค่าไข่มกุ ไปแลว้ เธอยงั จ่ายค่าขนส่งใหเ้ จา้ ของ ร้านอีกส่วนหน่ึง เขาซื่อสตั ย์ หลินซินเหยยี นกย็ นิ ดีท่ีจะจ่ายเพิ่มใหเ้ ขาอีกหน่อย เธอหิ้วไข่มุกเขา้ หอ้ ง หลินซินเหยยี นกเ็ ริ่มเยบ็ ชุดทนั ที เน่ืองจากเวลาที่เหลือใหเ้ ธอมนั ไมม่ าก ผา้ ลายลกู ไมท้ ี่เธอซ้ือมาน้นั เอามาใชเ้ วลาติดผม ไขม่ ุกกเ็ อามาเยบ็ ไวท้ ่ีขอบๆ เพราะในการ ออกแบบของเธอ เวลน้นั ลากยาวพ้ืน ใชค้ วามยาวหกเมตร มีไขม่ กุ หอ้ ยอยขู่ า้ งๆ หน่ึงเพื่อความ สวยงาม สองเพอื่ เวลาลากพ้ืนแลว้ เวลจะไมพ่ นั กนั หลงั กินขา้ วเยน็ เสร็จ จงจ่ิงหา้ วกพ็ าเดก็ สองคนไปเลน่ เธอกาํ ลงั ตดั เยบ็ ชุดอยู่ เดก็ ท้งั สองนอน แลว้ เขาก็ไปอาบน้าํ ตอนออกมาเธอยงั นงั่ เยบ็ อยบู่ นโซฟาอยเู่ ลย จงจิ่งหา้ วขมวดคิ้วอยา่ งแรง “ผมจ่ายเงิน คุณอยากซ้ือแบบไหนใหเ้ ธอก็ได”้ กวา่ จะติดไขม่ กุ ต้งั หลายร้อยเมด็ ข้ึนไปได้ คงเหนื่อยแยเ่ ลย หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “มนั เป็ นน้าํ ใจจากฉนั ไม่เก่ียวกบั เงินทองหรอกคะ่ ” อีกอยา่ ง นี่คืองานของเธอ เธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลย ขอแคเ่ ธอมีเวลา เธอก็จะตดั เยบ็ ใหล้ กู คา้ ดว้ ยตนเอง บางทีท่ียงุ่ กต็ อ้ งไหวว้ านอาจารยใ์ หช้ ่วยเยบ็ แทน จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มาอยากจะนง่ั ลงขา้ งๆ เธอ พอยอ่ ตวั ลงมาจะนง่ั กถ็ กู หลินซินเหยยี นใชแ้ รง ผลกั ออก ตอนที่ทาํ งานเธอคอ่ นขา้ งที่จะเขม้ งวด ตอนท่ีพดู ใบหนา้ ก็ไม่มีรอยยมิ้ เลยสกั นิด“นงั่ ไม่ไดค้ ่ะ คุณไปนอนกบั เดก็ ๆ นะคะ”

จงจิ่งหา้ ว “……” มองดูใบหนา้ ของหลินซินเหยยี น จงจ่ิงเหยยี นกต็ อ้ งกลืนคาํ พดู ท่ีวนอยตู่ รงปลายลิ้นลงคอไป ได้ แตป่ ี นข้ึนเตียงไปนอนกอดลกู สาว เขาคิดในใจ เขาคงเป็ นสามีท่ีน่าสงสารท่ีสุดในโลกแลว้ ม้งั มีลกู สองคนแลว้ แตเ่ คยมีอะไรกบั ภรรยาแคค่ ร้ังเดียว แถมยงั เป็ นช่วงท่ีไมค่ อ่ ยมีสติอีก แมแ้ ต่ ความทรงจาํ ยงั เลือนรางเลย หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมามองจงจิ่งหา้ วที่เงียบไปแลว้ เธอก็สามารถทาํ งานอยา่ งต้งั ใจได้ แลว้ ทอ้ งฟ้ ายง่ิ ดึกยงิ่ มืด หลินซินเหยยี นไมร่ ู้ตวั เลยวา่ นอนหลบั ไปตอนไหน ในความง่วงงุนน้นั เธอ กร็ ู้สึกเหมือนมีคนมาขยบั ตวั เธอ แตก่ ล็ ืมตาไมข่ ้ึน ไมน่ าน เธอก็รู้สึกวา่ ตวั เองไดน้ อนลงบนท่ี นอนที่แสนนุ่มนวล เธอขยบั เน้ือขยบั ตวั พอหาท่าทางสบายไดเ้ ธอก็นอนต่อ สองวนั น้ีทุกคนต่างก็ยงุ่ กนั มาก เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นยงุ่ อยกู่ บั เร่ืองงานแต่ง หลินซินเหยยี นก็ นงั่ เยบ็ ชุดเจา้ สาวอยใู่ นหอ้ ง ส่วนจงจิ่งหา้ วนอกจากตอ้ งยงุ่ เรื่องงานแลว้ กย็ งั ตอ้ งเล้ียงลกู ท้งั สองคนอีก เวลาสองวนั น้นั ส้นั มาก แปบเดียวก็ผา่ นไปแลว้ ไม่นานกถ็ ึงวนั แตง่ งาน วนั น้นั อากาศคอ่ นขา้ งเยน็ ยงั ดีที่งานถกู จดั ข้ึนในที่ร่ม ไดย้ นิ วา่ ซูจา้ นได้ จา้ งออแกไนซ์มา สถานที่ถกู จดั ออกมาไดร้ าวกบั ในฝัน ท้งั งานจดั ดว้ ยสีมว่ งเป็ นหลกั เดิมทีสี ม่วงกเ็ ป็ นสีท่ีค่อนขา้ งลึกลบั อยแู่ ลว้ พออามาใชใ้ นงานแต่งมนั ก็ไม่ทาํ ใหด้ ูศกั ด์ิสิทธ์ินอ้ ยลง ท้งั ทางการและจริงจงั

ในหอ้ งนง่ั เล่น หลินซินเหยยี นไดเ้ อาชุดท่ีเธอตดั เยบ็ เองกบั มือสวมใส่ใหฉ้ ินยา“ฉนั ไม่มีอะไร จะมอบใหค้ ุณ ชุดเจา้ สาวชุดน้ี ก็ถือเป็ นของขวญั วนั แต่งงานที่ฉนั มอบใหค้ ุณแลว้ กนั ” ฉินยามองดูเวลที่สวมอยบู่ นหวั ดวงตาเปี ยกปอน “เวลาสนั่ ๆ แบบน้ี คุณเยบ็ ไขม่ ุกมากมายแบบ น้ี ตอ้ งไม่ไดน้ อนเลยแน่นๆ” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมาก็เห็นฉินยาท่ีน้าํ ตาคลอเบา้ จึงรีบดึงกระดาษมาสองแผน่ ใหเ้ ธอ เชด็ น้าํ ตา “วนั น้ีเป็ นวนั ดีร้องไหไ้ ม่ได้ หนา้ กแ็ ตง่ แลว้ ” “ขอบคุณนะ” ฉินยาสูดจมูก “คุณเรียกฉนั วา่ พ่ี เรากเ็ ป็ นพน่ี อ้ งกนั มาพดู ขอบคุณมนั ก็ดูห่างเหินนะส”ิ หลินซินเหยยี นซบั น้าํ ตาบนหนา้ ของเธอออก ฉินยาไม่มีญาติอยใู่ นประเทศเลย หลินซินเหยยี นก็คือญาติของเธอ “ดูสิ เคร่ืองสาํ อางเลอะหมดแลว้ ” หลินซินเหยยี นเรียกช่างแต่งหนา้ เขา้ มาเติมเคร่ืองสาํ อางใหเ้ ธอ เครื่องสาํ อางเติมเสร็จไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว หลินซินเหยยี นนง่ั อยดู่ า้ นหลงั เธอ จดั ชุดเจา้ สาวใหเ้ ธอ “ฉนั ไปดูในงานมาแลว้ ตกแตง่ ไดโ้ รแมนติกมาก เห็นไดช้ ดั วา่ ซูจา้ นน้นั ต้งั ใจมาก” ฉินยามองดูตวั เองในกระจกแลว้ ไม่พดู อะไร เธอไดต้ อบตกลงไปแลว้ จะมาเปล่ียนใจตอนน้ีก็ ไม่ได้ ไดแ้ ต่หวงั วา่ ซูจา้ นจะไมท่ าํ ใหเ้ ธอตอ้ งเสียใจ ถึงเวลาท่ีฉินยาตอ้ งเขา้ งานแลว้ เนื่องจากไม่มีญาติ เธอจึงตอ้ งเดินข้ึนพรมแดงคนเดียว เธอเหยยี บลงบนพรมแดงที่โปรยเตม็ ไปดว้ ยดอกไม้ คอ่ ยๆ เดินผา่ นซุม้ ประตแู รกเขา้ มา หลินซินเหยยี นเขา้ ใจในตวั ฉินยามาก รู้วา่ เธอเหมาะกบั ชุดเจา้ สาวแบบไหน ตอ้ งออกแบบแบบ ไหนถึงจะสามารถดึงเอาจุดเด่นของเธอออกมาได้ ฉินยามีรูปร่างที่เรียวบาง แตห่ นา้ อกน้นั เติบโตไดอ้ ยา่ งอวบอ่ิม ใส่เกาะอกถือวา่ เหมาะสมที่สุด มนั สามารถแสดงดา้ นเซ็กซี่ของเธอ

ออกมาได้ ชายกระโปรงออกแบบใหเ้ หมือนหางปลา กระโปรงทรงหางปลาน้นั คอ่ นขา้ งตอ้ งใส่ ใจเร่ืองสดั ส่วนของเอว เอวตอ้ งสมส่วนมากๆถึงจะทาํ ใหก้ ระโปรงทรงปลาน้นั สามารถมีชีวติ ข้ึนมาได้ ในส่วนน้ีหลินซินเหยยี นคอ่ นขา้ งมนั่ ใจในหุ่นของฉินยา แลว้ ก็เป็ นไปตามน้นั เพราะ ตอนท่ีเธอเดินกเ็ หมือนกบั หางปลาท่ีกาํ ลงั เคล่ือนไหวจริงๆ เอวท่ีเรียวบาง เมื่ออยภู่ ายใตช้ ุดท่ีตดั เยบ็ อยา่ งสมส่วน สดั ส่วนที่งดงามกถ็ กู เผยออกมาอยา่ งเด่นชดั เวลสีขาวบริสุทธ์ิราวกบั นกยงู ที่กาํ ลงั รําแพน เบ่งบานอยดู่ า้ นหลงั เธอ บนน้นั ยงั มีไข่มุกนอ้ ย ใหญม่ ากมายประดบั อยู่ เหมือนกบั ดวงดาวที่ส่องแสงระยบิ ระยบั ทาํ ใหเ้ ธอดูเหมือนกบั นางฟ้ า ที่บินลงมาจากสวรรค์ ภายในงานน้ี ไม่ไดม้ ีแขกอะไรมากมาย ไม่มีประตูเงินประตูทองก้นั เรียบง่าย ทางการ ซูจา้ นอยใู่ นชุดTailcoatสีดาํ ยนื อยตู่ รงสุดทางของพรมแดง มองดูหญิงสาวที่ค่อยๆ เดินใกลเ้ ขา้ มา หลงั ตกอยใู่ นภวงั คไ์ ปครู่หน่ึง จู่ๆ แววตาของเขากด็ ูแน่วแน่ข้ึนมา เธอเป็ นหญิงสาวที่ใสซื่อและโดดเด่นมาก เป็ นหญิงสาวที่ทาํ ใหเ้ ขาอยากแตง่ งานดว้ ย สายตาของเขาค่อยๆ มองต่าํ ลง แลว้ มุมปากก็แยม้ ข้ึน ภายใตเ้ สียงเพลงอนั ไพเราะในงานแตง่ เธอเดินมาหาเขาอยา่ งชา้ ๆ ซูจา้ นยน่ื มือไปหาเธอ ฉินยาลงั เลไปครู่หน่ึง สุดทา้ ยกว็ างมือเขา้ ไปในฝ่ ามือของเขา แลว้ เสียงของพิธีกรกด็ งั ข้ึน “วนั น้ีเป็ นวนั พเิ ศษของ คุณซูและคุณฉิน ขอเสียงปรบมือใหก้ บั คู่ บ่าวสาวดว้ ยครับ” หญิงชรามาในชุดกี่เพา้ สีแดง มีผา้ คลุมขนมิงคค์ ลมุ อยทู่ ี่ไหล่ ตอนน้ีน้าํ ตาคลอเบา้ เธอกาํ ลงั ปรบมืออยา่ งแรง เพือ่ แสดงความยนิ ดีกบั หลานชายของตวั เอง

เธอเฝ้ ารอวนั น้ีนานมาก ในที่สุดวนั น้ีซูจา้ นกไ็ ดแ้ ตง่ งานแลว้ “ไม่ทราบวา่ คุณซู จะยอมรับคุณฉินเป็ นภรรยาม้ยั ครับ นบั จากน้ีไปมีกนั และกนั ช่วยเหลือกนั ไมว่ า่ จะดีหรือร้าย จะมีหรือจน จะลม้ ป่ วยหรือแขง็ แรงก็ยงั จะรักกนั ดงั เดิม รักษามนั ไว้ จนวนั ตายถึงจะแยกจากกนั คุณยนิ ดีม้ยั ครับ?” ตอนท่ี 271 ไม่รู้ว่าเขาต้องการทาํ อะไร บรรยากาศเงียบสงบไปครู่หน่ึง “ผมยนิ ดี” ดูเหมือนเป็ นคาํ พดู ที่ไร้ขอ้ สงสยั ถูกซูจา้ นพดู ออกมาอยา่ งง่ายดาย สาํ หรับคาํ ตอบของเขาดูเหมือนอยใู่ นการคาดเดาของทุกคน กไ็ มไ่ ดค้ าดหวงั มาก “คุณฉิน คุณยนิ ดีใหค้ ุณซูเป็ นสามีของคุณ ต้งั แตว่ นั น้ีเป็ นตน้ ไป ดูแลซ่ึงกนั และกนั ร่วมทุกข์ ร่วมสุข ไมว่ า่ ร่ํารวยหรือยากจน ไม่วา่ เจบ็ ป่ วยหรือแขง็ แรง จะรักกนั จะไม่แยกจากกนั ไปตลอด ชีวติ คุณยนิ ดีหรือไม?่ ” สายตาทุกคู่ตา่ งหนั มามองพร้อมกนั สาํ หรับคาํ ตอบของฉินยา ทุกคนยงั คงไมม่ ีความมนั่ ใจ เท่าไหร่นกั หลินซินเหยยี นก็รู้สึกต่ืนเตน้ มาก กาํ มือไวแ้ น่น จงจ่ิงหา้ วจบั มือของเธอไวแ้ น่น ขย้มี ือไปมา ไมไ่ ดไ้ ปดูสองคนท่ีกาํ ลงั จะแต่งบนเวที สาํ หรับเขาแลว้ ไมม่ ีใครสามารถดึงดูดสายตาเขาได้ มากกวา่ เธอ ใบหนา้ ซูจา้ นตึงเครียด กลวั วา่ เธอจะเปล่ียนใจ