กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

จวงจื่อจิ่นครุ่นคิดอยสู่ กั พกั ตอนน้ีพวกเขาเพิ่งจะกลบั มา อีกท้งั ป้ าหยกู บั หลินซีเฉินกอ็ ยดู่ ว้ ย เลย พดู ไมส่ ะดวก เรื่องท่ีเธออยากจะพดู แตไ่ ม่อยากใหค้ นอื่นไดย้ นิ เธอมองลูกสาว “สกั พกั แกก็ไปคอ่ ยไปที่หอ้ ง ฉนั ค่อยคุยกนั ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ให้ พลนั ถือของกินเขา้ หอ้ ง เส้ือผา้ ของหลินลยุ่ ซีวางอยบู่ นเตียง ตอนน้ี คนกาํ ลงั นอนหลบั อยู่ อีกท้งั จงจ่ิงหา้ วก็นงั่ อยขู่ า้ งเตียง และจอ้ งมองเธออยู่ หลินซินเหยยี นไดแ้ ตถ่ อนหายใจอยใู่ นใจ เธอเดินเขา้ มา จากน้นั กว็ างอาหารไวบ้ นโตะ๊ “คุณกิน อะไรสกั หน่อย” เธอเดินมาหยบิ เส้ือผา้ ของลูกสาวออก พลนั พาดไวบ้ นช้นั แขวนเส้ือ จงจ่ิงหา้ วนง่ั อยแู่ ตไ่ ม่ยอมขยบั เขาไมอ่ ยากกิน กินไมล่ ง เม่ือเห็นใบหนา้ ของลกู สาวมนั ยงิ่ ทาํ ให้ เขากินไมล่ งหนกั กวา่ เดิม แมว้ า่ ร่องรอยมนั จะหายไปใกลจ้ ะหมดแลว้ แต่วา่ เขายงั คงหมกมุ่นอยกู่ บั การที่ลกู สาวถกู คนทาํ ร้ายมา หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มาหา พลางวางมือไวบ้ นไหลข่ องเธอ เมื่อเห็นวา่ เขาเป็ นแบบน้ีเพราะวา่ ลูกสาว ในใจของเธอน้นั ดีใจมาก เพราะวา่ เขากส็ นใจลูกของพวกเขาดว้ ย “อยา่ ตาํ หนิตวั เองเลย มนั กแ็ คอ่ บุ ตั ิเหตุเอง” หลินซินเหยยี นไดแ้ ตป่ ลอบใจ มือของจงจ่ิงหา้ วกมุ หลงั ฝ่ ามือของเธอ หลินซินเหยยี นนงั่ ลงบนหนา้ ตกั ของเขา หนั หนา้ เขา้ หา กนั แต่ไมพ่ ดู อะไร

ทาํ ไดแ้ ค่จอ้ งมองฝั่งตรงขา้ มอยา่ งเงียบๆ จอ้ งมองนยั น์ตาสีดาํ ขลบั มีหลายคร้ังที่หลินซินเหยยี น อยากจะเปิ ดปากพดู เรื่องของเฉิงยซู่ ่ิวใหเ้ ขาฟัง แตว่ า่ เธอกร็ ู้วา่ นน่ั ไมใ่ ช่เหตุผลท่ีดี การทาํ ลายลา้ งเขา ก็จะทาํ ใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวท่ีอดกล้นั ฝื นทนมาหลายปี เปลา่ ประโยชน์ไปฟรีๆ เธอถามเสียงเบา “คุณยงั โกรธอยเู่ หรอ?” จงจิ่งหา้ วส่งเสียงตอบกลบั อยา่ งทุม้ ต่าํ “มนั ไมใ่ ช่ความผดิ ของคุณ” หลินซินเหยยี นพดู จงจ่ิงหา้ วหลบั ตาต่าํ “ผา่ นไปหกปี ถือวา่ เป็ นส่ิงน่าละอายใจท่ีสุดในชีวติ ” เขาพลาดช่วงเวลาที่หลินซินเหยยี นตอ้ งการเขาท่ีสุด พลาด กบั การเติบโตในทุกช่วงเวลาของ เดก็ สองคน “ตอ่ ไปพวกเราอยดู่ ว้ ยกนั แลว้ ” หลินซินเหยยี นยมิ้ ให้ เขาที่ตกอยใู่ นสภาพน้ี ทาํ ใหเ้ ธอไมค่ ่อย คุน้ ชินเลย เขาจริงจงั มาก “คุณมีลกู อีกสกั คนสิ” เพ่ือใหเ้ ขาเห็นตอนที่เธอต้งั ทอ้ ง ผา่ นความเจ็บปวดตอนคลอด จอ้ งมองเดก็ ทารกที่คอ่ ยๆ เติบโต ข้ึนเรื่อยๆ เขาตอ้ งการทดแทนความละอายใจของสิ่งที่เขาพลาดไป คร้ังที่แลว้ หลินซินเหยยี นก็พดู กบั ตนเองวา่ ร่างกายไมด่ ี ไม่ไดโ้ กหกเขา คือไม่เหมาะกบั การต้งั ทอ้ งอีกคร้ัง แตเ่ พอ่ื ไม่ใหเ้ ขาผดิ หวงั จึงไดต้ อบตกลงไป “ได”้

จงจ่ิงหา้ วโอบเอวเธอเอาไว้ พร้อมท้งั ใชค้ างเกยบนหวั ไหลเ่ ธอ ปลายจมูกสูดดมกลิ่นกาย เฉพาะตวั ของเธอ พร้อมท้งั เสียงทุม้ ต่าํ มาก แต่ทุกคาํ ที่พดู ออกมาเนน้ ย้าํ ยา่ งชดั เจน แถมมีเสน่ห์อยา่ งเป่ี ยมลน้ “คืน น้ีคุณนอนกบั ผมใช่ไหม?” หลินซินเหยยี น “…” คนคนน้ีไมต่ อ้ งตรงขนาดน้ีก็ไดไ้ หม? มือของหลินซินเหยยี นที่วางพาดอยบู่ นไหลข่ องเขา ดึงกลบั ทนั ที “คืนน้ีไมไ่ ด”้ “หือ?” “ฉนั วา่ แม่ฉนั มีเรื่องในใจ อีกสกั พกั ฉนั ตอ้ งไปหอ้ งแม่แลว้ ” “ผมรอคุณ” หลินซินเหยยี นเพง่ิ พดู จบ เขากพ็ ดู สวนทนั ที ขอแคไ่ มต่ อ้ งนอนกบั จวงจ่ือจิ่น เขารอสกั เด๋ียวก็ เท่าน้นั เอง หลินซินเหยยี นกลืนน้าํ ลายลงคอ ตาน่ีนี่นะ… เธอกลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วจะพดู อะไรออกมา “คุณไปกินขา้ วก่อน เด๋ียวเยน็ หมดแลว้ ฉนั จะไปดูเสี่ยว ลยุ่ อีกอยา่ งฉนั ก็หิวแลว้ ” วนั น้ีเธอยงั ไม่ไดก้ ินขา้ วท้งั วนั ตอนน้ีหิวข้ึนมาจริงๆ แลว้ จงจ่ิงหา้ วดึงมือของเธอเอาไว้ พร้อมท้งั ยมิ้ ใหเ้ ลก็ นอ้ ย “คืนน้ีผมป้ อนคุณใหอ้ ิ่มเอง” ใบหนา้ ของหลินซินเหยยี นแดงแจ๋ลามไปจนถึงลาํ คอ พร้อมท้งั แกะมือของเขาออก และถลึงตา ให้ “ทะล่ึง”

ตอนท่ี 289 ตดั สินใจแต่งงานซํ้าอกี คร้ัง “รีบทานขา้ วเถอะ เด๋ียวจะเยน็ หมด” หลินซินเหยยี นเร่งรัด จงจ่ิงหา้ วลกุ ข้ึนยนื เดินมาท่ีดา้ นหนา้ โตะ๊ เขาเงยหนา้ มองเธอ “คุณไม่ทานพร้อมกบั ผมเหรอ” “ฉนั เอาขา้ วมาแค่ชามเดียว เดี๋ยวฉนั ออกไปกินขา้ งนอก” “มาอยเู่ ป็ นเพื่อนผมตรงน้ี” จงจิ่งหา้ วนง่ั ลง ดึงเธอลงมานงั่ บนตกั ตนเอง หลินซินเหยยี นเงยหนา้ มองเขา ย้าํ อีกรอบวา่ “ก็แคข่ า้ วถว้ ยเดียว” “พวกเรากินดว้ ยกนั ” จงจ่ิงหา้ วไม่คิดวา่ นี่เป็ นปัญหาเลย เขาคีบอาหารไปบริเวณขา้ งปากเธอ หลินซินเหยยี น “……” “หืม” จงจ่ิงหา้ วก็ยน่ื ไปขา้ งหนา้ อีกหน่อย กระเจ๊ียบสีเขียว แตะบนริมฝี ปากเธอ “ไม่ใช่วา่ หิวแลว้ เหรอ” หลินซินเหยยี นบ่นอบุ อิบในใจ เธอไม่ใช่เดก็ เลก็ ๆ แลว้ นะ ที่ตอ้ งใหค้ นป้ อน “ไมอ่ ยากใหผ้ มป้ อนเหรอ” จงจ่ิงหา้ วมองแวบเดียว ก็อา่ นความคิดในใจเธอออก เธอกม้ หนา้ พดู เบาๆ วา่ “ฉนั โตแลว้ คุณทาํ อยา่ งกบั ฉนั เป็ นเด็ก” จงจ่ิงหา้ วเอาอาหารท่ีเธอไม่ไดก้ ินยดั ใส่เขา้ ปาก วางชามลง “ง้นั คุณป้ อนผม” หลินซินเหยยี น “…” “คุณจะเล้ียงผมเป็ นลูกก็ได”้ เขาเงยหนา้ ขยบิ ตาใหเ้ ธอ “ป้ อนผมสิ”

หางตาของหลินซินเหยยี นกระตกุ แต่เห็นไดช้ ดั วา่ ถา้ เธอไมท่ าํ เกรงวา่ ผชู้ ายคนน้ีจะต๊ือเธอไม่ ยอมเลิก เพ่ือใหห้ ลุดพน้ จากเขาโดยเร็ว หลินซินเหยยี นหยบิ ตะเกียบกบั ชามข้ึนมา คีบกงุ้ แหง้ ส่งเขา้ ไปที่ ปากเขา จงจ่ิงหา้ วอา้ ปากกดั แมแ้ ต่ตะเกียบยงั กดั แน่น หลินซินเหยยี นตอ้ งขยบั อยหู่ ลายคร้ัง ยงั เอาออก ไม่ได้ ขมวดคิ้วข้ึนมา เตรียมจะแผลงฤทธ์ิ จงจ่ิงหา้ วก็ปล่อย “อร่อย” เขายมิ้ อ่อนๆ หลินซินเหยยี นถลึงตาใส่เขา “อาหารท่ีป้ าหยทู าํ อร่อยอยแู่ ลว้ ” “เพราะคุณป้ อนกเ็ ลยอร่อย” เขาโอบเอวเธอ เงยหนา้ เอากงุ้ ตวั เลก็ ท่ีหลินซินเหยยี นป้ อนเขาให้ เธอ “ไม่เชื่อคุณลองชิม” หลินซินเหยยี น “…….” เธอไมก่ ิน จงจิ่งหา้ วขมวดคิ้วเลก็ นอ้ ย “ทาํ ไม รังเกียจผมเหรอ” หลินซินเหยยี นมองผา่ นสายตาของเขา “เปล่าค่ะ” “ง้นั คุณก็กินสิ” หลินซินเหยยี น “…….” “คุณอยา่ ลอ้ เล่นไดม้ ้ยั …อ้ือ…..” เธอยงั พดู ไม่ทนั จบ กถ็ กู อุดปาก กงุ้ ชิ้นน้นั เขา้ ไปอยใู่ นปากเธอ หลินซินเหยยี นเบิกตาโพลง

เขาหวั เราะแบบไมม่ ีเสียง “หวานไหม” หลินซินเหยยี นไม่ไดค้ ิดจะคายทิ้ง จงจิ่งหา้ วเห็นท่าทางของเธอ ก็เชิดกรามของเธอข้ึน กงุ้ กไ็ หล ลงไปตามหลอดอาหารของเธอ รสชาติสดใหมท่ ่ีเขม้ ขน้ กระจายทวั่ ท้งั ปาก “คิดจะแกลง้ ผมเหรอ” จงจ่ิงหา้ วยมิ้ กวา้ งข้ึน หลินซินเหยยี นไมม่ องเขา กินขา้ วไปหน่ึงคาํ จงจิ่ง หา้ วไม่ไดแ้ กลง้ เธออีก อีกเด๋ียวถา้ เธอเกิดโมโหข้ึนมา เขายงั ตอ้ งงอ้ เธอดว้ ย ท้งั ยงั ไม่รู้วา่ จะงอ้ สาํ เร็จหรือไม่ เพราะขา้ วชามเดียวน้ีเอง พวกเขาสองคนกินกบั ขา้ วจนหมด หลินซินเหยยี นยกจานชามออกไป จงจิ่งหา้ วไปหอ้ งน้าํ ป้ าหยกู าํ ลงั เกบ็ ขา้ วของ จวงจื่อจ่ินไปอาบน้าํ ใหห้ ลินซีเฉินแลว้ หลินซินเหยยี นเกบ็ ถว้ ยตะเกียบจากในหอ้ งอาหารวางในอ่างน้าํ ของหอ้ งครัว สวมถุงมือ บีบ น้าํ ยาลา้ งจาน ลา้ งชาม ป้ าหยเู กบ็ ขา้ วของเสร็จและเดินมา มองเห็นหลินซินเหยยี นกาํ ลงั ลา้ งชามก็รีบเขา้ มา “นงั่ รถมา ท้งั วนั คงจะเหน่ือยแลว้ วางไวต้ รงน้ีเด๋ียวฉนั ลา้ งเองคะ่ คุณไปอาบน้าํ ก่อน นอนพกั ผอ่ น ใหห้ าย จากการเม่ือยลา้ เถอะค่ะ” หลินซินเหยยี นยมิ้ พลางเอ่ยวา่ “ไม่เหน่ือยคะ่ ” “ไม่เหนื่อย กไ็ มต่ อ้ งใหค้ ุณลา้ งค่ะ” ป้ าหยดู ึงเธอออก ถอดเอาถุงมือของเธอออกมา “ฉนั เห็น คุณชายดูเหมือนไมค่ ่อยพอใจ คุณไปอยเู่ ป็ นเพ่อื นกบั เขาดีกวา่ ค่ะ” หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากเขา้ บา้ น อีกเด๋ียวก็ถกู เขาตามรังควาน เธอยงั ยนื อยขู่ า้ งๆ อยา่ งด้ือร้ัน หยบิ แอปเปิ ลท่ีลา้ งแลว้ มาหน่ึงลกู แกลง้ ทาํ เป็ นถามอยา่ งไม่ต้งั ใจวา่ “คุณแม่ของเขา….”

ป้ าหยเู งยหนา้ มองเธอ เหมือนประหลาดใจเลก็ นอ้ ย ท่ีอยๆู่ เธอก็พดู ถึงเร่ืองน้ีข้ึนมา“คุณ หมายถึงคุณผหู้ ญิงเหรอคะ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “คุณช่วยเลา่ เรื่องของเธอใหฉ้ นั ฟังหน่อยไดไ้ หมคะ” ป้ าหยคู ่อยๆ ชะงกั เลก็ นอ้ ยก่อน จากน้นั จึงยมิ้ ร่าพลางพดู วา่ “ไดส้ ิคะ” เธอเป็ นฝ่ ายถามถึงเร่ืองเกี่ยวกบั คุณชายก่อน เป็ นไปไดว้ า่ ช่วงที่ผา่ นมาน้ีตอนอยขู่ า้ งนอกเธอ และคุณชายไดพ้ ฒั นาความสมั พนั ธ์กนั มากข้ึนแลว้ ? “ฉนั ติดตามคุณผหู้ ญิงมาท่ีตระกลู จง เม่ือก่อนฉนั เป็ นคนรับใชข้ องตระกลู เหวนิ ตอ่ มาคุณ ผหู้ ญิงแตง่ งานมาตระกลู จง คนตระกลู เหวนิ กลวั วา่ จะไม่มีคนที่ไดร้ ับประโยชนค์ อยดูแล เลย ใหฉ้ นั ตามมาดว้ ย คุณผหู้ ญิงกบั ท่านป่ ูจงแต่งงานดว้ ยการคลุมถุงชน แมว้ า่ ตอนแรกจะไม่มี ความผกู พนั อะไร แตก่ ็ถือวา่ เคารพใหเ้ กียรติซ่ึงกนั และกนั ต่อมา ก็มีคุณชาย ความสมั พนั ธ์ของ พวกเขาก็ดีข้ึนมาก จากน้นั คุณหญิงกป็ ่ วยจนเสียชีวติ คุณหญิงเสียไปไม่ถึงเดือน ท่านป่ ูจงก็ แตง่ งานกบั คุณหญิงคนตอ่ มาคนน้”ี หลินซินเหยยี นกดั แอปเปิ ลไปหน่ึงคาํ ค่อยๆ เค้ียวอยใู่ นปาก ในหวั สมองกลบั กาํ ลงั คิดถึงเร่ืองน้ี รู้สึกวา่ ยงั มีหลายจุดที่ยงั อธิบายใหช้ ดั เจนไม่ได้ เหวนิ เสียนตายแลว้ แต่เฉิงยซู่ ่ิวบอกวา่ เธอเคยต้งั ทอ้ ง อยา่ งน้นั ตอนน้ีเดก็ คนน้นั เล่า ผชู้ ายคนน้นั ที่ดีกบั เธอในตอนแรกล่ะ ดูเหมือนวา่ ทุกอยา่ งจะหายสาบสูญไป พร้อมกบั การตายของเหวนิ เสียน ท้งั ยงั เร่ืองที่ป้ าหยรู ู้กย็ ง่ิ นอ้ ยมาก แมแ้ ตเ่ รื่องท่ีจงจ่ิงหา้ วไมใ่ ช่ลกู ของเหวนิ เสียนก็ยงั ไม่รู้เลย “คุณคิดวา่ ยซู่ ่ิวเป็ นยงั ไงคะ” หลินซินเหยยี นถามอีก

ป้ าหยคู รุ่นคิดอยชู่ ว่ั ครู่ จึงยอมพดู ออกมาวา่ “แมว้ า่ เธอจะแต่งงานกบั ท่านป่ ูจงผดิ ท่ีผิดเวลาไป แต่เธอก็ไมใ่ ช่คนเลวร้ายอะไร ดูเหมือนวา่ สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ไมไ่ ดท้ าํ ร้าย หรือวา่ เขม้ งวดกบั คุณชาย อีกท้งั ยงั สงบเสงี่ยมเจียมตวั มาก ที่สาํ คญั กค็ ือ เธอไม่มีลกู ขอ้ น้ี ฉนั ยกยอ่ งชื่นชมเธอ มาก อยา่ งไรกต็ ามตอนน้นั เธออายยุ งั นอ้ ยมาก ผหู้ ญิงคนหน่ึง ไม่ไดม้ ีลกู ของตนเองตลอดชีวติ จะวา่ ไปแลว้ มนั ก็น่าเศร้า” หลินซินเหยยี นหลบุ สายตา แอปเปิ ลในปากก็ไร้ซ่ึงรสชาติไปแลว้ วนั น้ี เฉิงยซู่ ่ิวโทรศพั ทม์ าหา เธอ ก็คืออยากใหเ้ ธอปลอ่ ยผา้ ไหมกวางตงุ้ ออกมาเผชิญหนา้ กนั อีกคร้ัง ตอนแรก ดว้ ยการกดดนั ของตระกลู เหวนิ ถูกเหวนิ ชิงใชก้ ิจการของบรรพบุรุษตระกลู ตระกลู เฉิงเพอ่ื แลกกบั การแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ งเพียงเพื่อใหไ้ ดอ้ ยขู่ า้ งกายลูกของตนเอง ถึงแมว้ า่ ลูกของเธอจะไม่รู้จกั เธอกต็ าม ในเม่ือเธอรู้แลว้ กไ็ มอ่ าจแสร้งทาํ เป็ นไม่รู้ได้ ตอนแรกเธอไมม่ ีสิทธ์ิตดั สินได้ วา่ ถกู หรือผิด แต่ ตระกลู เหวนิ รังแกคนอื่นมากเกินไปแลว้ สองมือเธอกาํ แน่นโดยไมร่ ู้ตวั ในเม่ือเธอตดั สินใจแลว้ กจ็ ะไม่มีวนั เสียใจทีหลงั หลินซินเหยยี นยงั อยากถามป้ าหยเู ก่ียวกบั เร่ืองของเหวนิ ชิง เธอเคยอยทู่ ี่ตระกลู เหวนิ ตอ้ งรู้จกั เหวนิ ชิงคนน้ีแน่ ตอนท่ีเธอกาํ ลงั จะถา้ ปากถามน้นั เอง กไ็ ดย้ นิ เสียงของจวงจื่อจิ่น “เหยยี นเหยยี น” จวงจื่อจิ่นอาบน้าํ ใหห้ ลินซีเฉินเสร็จแลว้ อาจจะเพราะนงั่ รถจนออ่ นเพลีย พอข้ึนเตียงนอนก็ หลบั ไปเลย จวงจ่ือจิ่นมีเรื่องอยากจะพดู คุยกบั ลกู สาว เห็นวา่ เธออยใู่ นหอ้ งครัว กเ็ ลยเรียกชื่อเธอ

หลินซินเหยยี นนึกไดว้ า่ แม่มีเร่ืองจะคุยกบั ตนเอง เธอจึงวางแอปเปิ ลในมือ เดินออกมา“แม”่ “ตามแมเ่ ขา้ มา” จวงจ่ือจิ่นหมนุ ตวั เดินเขา้ หอ้ ง หลินซินเหยยี นเดินตามเขา้ มา เดินมาถึงในหอ้ ง จวงจื่อจ่ินกพ็ ดู วา่ “ปิ ดประต”ู หลินซินเหยยี นปิ ดประตู นงั่ ลงขา้ งเตียง ถามวา่ “แม่มีเร่ืองอะไรจะพดู ฉนั ” สองมือของจวงจื่อจิ่นกาํ แน่นอยตู่ ลอด เธอไม่รู้จะเอ่ยปากอยา่ งไร หรือบอกไปแลว้ หลินซินเห ยยี นจะตอ้ งคดั คา้ นเธอแน่นอน “ช่วงน้ีลกู กบั เขา อยขู่ า้ งนอกสบายดีไหม?” จวงจื่อจิ่นตดั สินใจวา่ จะสร้างบรรยากาศท่ีอบอ่นุ ผอ่ นคลายก่อนแลว้ คอ่ ยบอก หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาที่จวงจื่อจ่ินพดู น้นั หมายถึงใคร เธอเองกค็ ิดวา่ จะบอกการตดั สินใจของเธอกบั จวงจื่อจิ่นอยพู่ อดี “ฉนั กบั เขาสบายดีค่ะ ฉนั ตดั สินใจแลว้ วา่ จะอยเู่ ขา” “ก็ดี” จวงจื่อจิ่นเองก็คิดเช่นน้ี “ในเมื่อเขาก็เป็ นพอ่ ของลูกท้งั สองคน อาจจะเป็ นพรหมลิขิตของ เธอสองคน ที่กาํ หนดไวแ้ ตแ่ รกแลว้ หมุนไปหมุนมา ก็ยงั กลบั มาอยทู่ ่ีเดิม” จากการหม้นั หมายในวยั เด็ก จนจบั พลดั จบั ผลูใหก้ าํ เนิดลูกของเขาโดยไม่ไดต้ ้งั ใจ หรือวา่ ทุกอยา่ งไดถ้ ูกกาํ หนดเอาไวแ้ ลว้ “เหยยี นเหยยี น…..” จวงจื่อจิ่นหยดุ พดู “แม่ แมอ่ ยากพดู อะไรก็พดู เถอะค่ะ ฉนั ก็ไมใ่ ช่คนนอก ฉนั เป็ นลูกสาวของแม”่ หลินซินเหยยี น กมุ มือเธอไวแ้ น่น จวงจ่ือจิ่นมองดูลูกสาว รวบรวมความกลา้ “แมต่ ดั สินใจจะแต่งงานกบั หลินกวั๋ อนั อีกคร้ัง”

ตอนท่ี 290 หลงเช่ือในคาํ หลอกลวงของเขา หลินซินเหยยี นแทบไม่อยากจะเช่ือหูตวั เอง ราวกบั สายฟ้ าฟาดลงมาในยามท่ีทอ้ งฟ้ าแจ่มใส เหมือนถกู คนเอาน้าํ เยน็ ๆ มาเทราดต้งั แตห่ วั จรดเทา้ แขง็ ทื่อไปท้งั ตวั จวงจ่ือจิ่นรีบดึงมือของเธอไว้“เหยยี นเหยยี น….” หลินซินเหยยี นสะบดั ออกทนั ที ลกุ ข้ึนยนื ถอยหลงั ไปสองสามกา้ วติดๆ ปากเธอสน่ั “แมล่ ืมไป แลว้ เหรอวา่ เขาบีบบงั คบั ใหแ้ ม่ตอ้ งหยา่ แมต่ อ้ งหอบร่างตวั เองที่กาํ ลงั ทอ้ ง ไปต่างประเทศ ไม่ เคยสนใจไยดีแม่ ไม่สนใจวา่ แม่จะเป็ นหรือตาย! ตอนน้ีแม่บอกฉนั วา่ แม่จะแต่งงานกบั เขาใหม่ เหรอคะ?!!” “เม่ือก่อนเขาไร้ความเป็ นคนมาก แตว่ า่ ช่วงที่คุณจากไปน้นั เขามกั จะมาหาฉนั บ่อยๆ อีกท้งั ยงั เสียใจอยา่ งมาก กบั เรื่องท่ีเกิดข้ึนในตอนแรก…” “นี่แมก่ ็เช่ือเหรอ!” หลินซินเหยยี นตดั บทหลอ่ นอยา่ งแขง็ กร้าว หลอ่ นเกาศีรษะอยา่ งแรง ทาํ ไม ถึงเป็ นแบบน้ีได้ “แม่คะ ทาํ ไมแม่ถึงไปเช่ือคาํ พดู หวา่ นลอ้ มของเขาง่ายๆ แมต่ อ้ งจาํ ไวว้ า่ เขาเคยทอดทิ้งแม่ เคย ทอดทิ้งเสิ่นซิ่วฉิง เขากค็ ือคนที่ไร้หวั ใจ ทาํ ไมแมถ่ ึงไดเ้ ช่ือในคาํ หวานชวนหลงใหลของเขาได้ คะ” จวงจื่อจิ่นยงั คงไมม่ ีความเคล่ือนไหว กม้ หนา้ อยอู่ ยา่ งน้นั “แม่ตดั สินใจแลว้ ” หลินซินเหยยี นพิงผนงั มองไปยงั จวงจื่อจิ่น “ดงั น้นั วนั น้ี แม่กเ็ ลยมาบอกฉนั เหรอ?” “ประมาณน้นั ” สองมือจวงจื่อจิ่นกาํ แน่น นยั น์ตาฉายความเยน็ เยอื ก เธอรู้สึกผิดต่อลกู สาว “ขอ โทษ ท่ีทาํ ใหล้ กู ตอ้ งมาลาํ บากกบั แม…่ ”

“แมก่ ร็ ู้วา่ ที่ฉนั กงั วลไม่ใช่เร่ืองพวกน้ี ท่ีฉนั กลวั คือแมจ่ ะถูกหลินกวั๋ อนั ทาํ ร้ายอีก!” หลินซินเห ยยี นคิดไมถ่ ึงเลยวา่ เรื่องที่ จวงจ่ือจิ่นจะบอกเธอคือเร่ืองน้ี “แมร่ ู้” จวงจ่ือจิ่นเดินมา คิดจะจบั มือเธอ แต่กลบั ถกู สะบดั ออกอีกคร้ัง หลินซินเหยยี นหนั หนา้ หนี ไมย่ อมมองเธอ นิ้วมือของจวงจ่ือจิ่นหดเขา้ ไป คอ่ ยๆ ดึงมือกลบั “แมต่ ดั สินใจแลว้ ” ไมม่ ีช่องวา่ งใหโ้ ตแ้ ยง้ หลินซินเหยยี นไมย่ อมรับ เธอไมม่ ีทางอื่น “ฉนั จะยา้ ยออกวนั น้ี” “ตอ้ งรีบร้อนขนาดน้ีเลยหรือ?” หลินซินเหยยี นคิดไมต่ ก การทาํ ร้ายแบบน้นั จะยอมใหอ้ ภยั กนั ไดง้ ่ายๆ ไดอ้ ยา่ งไร “แม่ลืมซินฉีแลว้ เหรอคะ” หลินซินเหยยี นไม่อยากเอย่ ถึง แต่วา่ เมื่อเจอกบั ความต้งั ใจของจวงจ่ือ จิ่น กอ็ ยากจะพดู ใหเ้ ธอคิดได้ ใจของจวงจื่อจ่ินตอนท่ีไดย้ นิ ช่ือน้ี สนั่ ไหวอยา่ งรุนแรง เธอไมล่ ืม ไม่มีทางลืมตลอดชีวติ น้ี เพราะวา่ ลืมไม่ลง เธอจึงจะแตง่ งานกบั หลินกว๋ั อนั อีกคร้ัง สองมือของเธอกาํ แน่น การตายของลูกชาย คือความเจบ็ ปวดที่อยภู่ ายในใจของเธอตลอดไป สาํ หรับหลินซินเหยยี นน้นั เธอก็ยง่ิ รู้สึกละอายใจมากข้ึน “ทะเบียนสมรสของพวกเรากไ็ ดจ้ ดมาเรียบร้อยร้อย” จวงจื่อจิ่นพดู ต่อไป หลินซินเหยยี นเช็ดหนา้ ยมิ้ อยา่ งผิดหวงั “ตดั สินใจเรียบร้อยแลว้ เหรอคะ?” เธอสูดจมูก “ใน ฐานะท่ีเป็ นลูกสาวคุณ ฉนั ไมม่ ีสิทธ์ิจะไปตาํ หนิอะไรแม่ แตว่ า่ พวกเราใชช้ ีวติ อยดู่ ว้ ยการพ่งึ พา กนั และกนั มาหลายปี แมก่ ็ควรจะมาถามความคิดเห็นของฉนั บา้ ง” “แมข่ อโทษ” นอกจากคาํ น้ี จวงจ่ือจิ่นก็ไม่รู้วา่ ตนเองจะพดู อะไรกบั เธอไดอ้ ีก

“แมไ่ ม่ตอ้ งพดู วา่ ขอโทษกบั ฉนั หรอก น่ีเป็ นเร่ืองของแม่ ฉนั จะไม่ยงุ่ แม่อยากจะทาํ อะไรกท็ าํ ” หลินซินเหยยี นโบกไมโ้ บกมือ เธอไมส่ ามารถทนอยทู่ ่ีนี่ต่อไปได้ เธอเกรงวา่ ตนเองจะเป็ นบา้ หรืออาจจะพดู อะไรลว่ งเกินจวงจ่ือจ่ินออกมา “เหยยี นเหยยี น……” “ไมต่ อ้ งพดู อะไรแลว้ ” หลินซินเหยยี นเดินปึ งปังออกจากหอ้ งไป เธอไม่อาจยอมรับการตดั สินใจของจวงจื่อจิ่นได้ แต่ทศั นคติของจวงจื่อจิ่น ทาํ ใหเ้ ธอรู้วา่ เธอไม่ สามารถเปลี่ยนแปลงการตดั สินใจน้ีได้ บนโตะ๊ มีน้าํ วางอยหู่ น่ึงแกว้ เธอดื่มเขา้ ไป ไม่รู้วา่ เป็ นน้าํ ท่ีเทเอาไวต้ ้งั แตเ่ ม่ือไหร่ เยน็ เฉียบไป แลว้ เธอตวั สนั่ สะทา้ น ใจก็หนาวยะเยอื กเช่นกนั เธอไม่เขา้ ใจการตดั สินใจของจวงจ่ือจ่ินในคร้ังน้ี รู้ดีแก่ใจวา่ หลินกว๋ั อนั คือกองไฟ ทาํ ไมยงั จะกระโดดเขา้ ไปอีก “ทาํ ไม” สองมือหลินซินเหยยี นยดึ อยทู่ ี่โตะ๊ ไมร่ ู้วา่ บนบ่า ถูกฝ่ ามือใหญ่โอบเอาไวต้ ้งั แต่เม่ือไหร่ เธอค่อยๆ เงยหนา้ “ทาํ ไมเหรอ” จงจ่ิงหา้ วเช็ดน้าํ ตาใหเ้ ธอ ไมร่ ู้ทาํ ไม พอเขาเช็ดอยา่ งน้ี น้าํ ตาของเธอก็ยง่ิ ไหลพราก ไหลลงมาทีละเมด็ ๆ ไม่หยดุ เธอพงุ่ ตวั เขา้ ไปในออ้ มกอดเขา ไหล่กระตุกไมห่ ยดุ

จงจ่ิงหา้ วลบู ที่แผน่ หลงั ของเธอ ปลอบโยนดว้ ยความเงียบ เธอเป็ นแบบน้ี เขาก็ไม่สามารถถาม ถึงสาเหตไุ ด้ จวงจ่ือจิ่นเปิ ดประตู มองเห็นคนท่ีอยใู่ นหอ้ งรับแขก เธอกม้ หนา้ “รบกวนคุณดูแลเธอดว้ ยนะ คะ” พดู จบเธอก็หิ้วกระเป๋ าออกจากบา้ น “คุณจะไปไหน” จงจ่ิงหา้ วถาม อีกท้งั เป็ นเวลาดึกด่ืนขนาดน้ีแลว้ จวงจื่อจิ่นไม่ไดต้ อบคาํ ถาม หลินซินเหยยี นก็ตะโกนออกมา “ปลอ่ ยเธอไป!” ดวงตาจวงจื่อจิ่นแดงก่าํ เหมือนกบั ร้องไหม้ า เธอตดั สินใจแลว้ กจ็ ะไม่เสียใจทีหลงั และก็ยง่ิ ไม่ มีทางถอยหลงั “เธอลาํ บากมากบั ฉนั ไมน่ อ้ ย ตอนเด็กๆ อยอู่ ยา่ งลาํ บากยากแคน้ มาก ถา้ เป็ นไปได้ ฉนั จะ รบกวนคุณ ต่อไปช่วยดูแลเธอใหด้ ีดว้ ย” “ฉนั ไม่ตอ้ งการ!” หลินซินเหยยี นน้าํ ตาคลอเบา้ “ถา้ แมย่ งั จาํ ความยากลาํ บากของพวกเราได้ ก็ คงไมไ่ ปแตง่ งานกบั หลินกว๋ั อนั อีก! ในเม่ือแมจ่ ะกลบั ไปคืนดีกบั เขา ก็ไมต่ อ้ งสนใจวา่ ฉนั จะ เป็ นหรือตาย ขอแค่ตวั แม่เองสบายใจกพ็ อแลว้ !” หลินซินเหยยี นโมโหมาก ตวั สน่ั ไมห่ ยดุ ตลอดเวลา จงจ่ิงหา้ วกอดเธอไวแ้ น่น “ใจเยน็ หน่อย” “ฉนั จะใจเยน็ ไดย้ งั ไง? ในสายตาของหลินกว๋ั อนั มีแตผ่ ลประโยชน์ เขาเคยรักใครที่ไหน ท่ีเขา มาเอาอกเอาใจแม่ฉนั ในตอนน้ี เพราะเห็นวา่ ฉนั แตง่ งานกบั คุณแลว้ เขาอยากจะเขา้ มาสร้าง ความสมั พนั ธ์ แต่วา่ แม่ กลบั มองไม่ออก คิดวา่ หลินกว๋ั อนั กลบั ตวั กลบั ใจแลว้ เป็ นไปไดเ้ หรอ!”

จวงจ่ือจิ่นมองเห็นหลินซินเหยยี นท่ีกาํ ลงั โมโห ก็ถอนหายใจ ไม่ไดอ้ ธิบายอะไร กห็ นั หนา้ เดิน ออกไปเลย ประตหู อ้ งปิ ดลง หลินซินเหยยี นกย็ ง่ิ ร้องไหเ้ สียงดงั ข้ึนเร่ือยๆ“เธอถูกน้าํ เขา้ สมองจนเบลอไป หมดแลว้ เหรอ? ” จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดร้ ู้สึกอยา่ งน้นั เขากลบั คิดวา่ ท่ีจวงจื่อจิ่นทาํ แบบน้ีกค็ งจะมีจุดประสงคข์ องเธอ หลินซินเหยยี นโมโหขนาดน้ี กลวั วา่ ไม่วา่ เขาจะพดู อะไร เธอก็คงไม่ยอมฟัง ไดแ้ ต่โอบกอดเธอ ไว้ ปลอบประโลมเธอทางร่างกาย “ตอนฉนั สิบขวบ สิบขวบ เดก็ ขนาดไหน เขาบีบบงั คบั ใหแ้ ม่ฉนั หยา่ กบั เขา ส่งฉนั กบั แม่ไป ตา่ งประเทศ เพ่ือเอาใจเมียนอ้ ย ไม่สนใจไยดีพวกเรา แม่กลบั ยอมแต่งงานกบั เขาอีกเพยี งเพราะ คาํ พดู ไม่กี่คาํ ของหลินกวั๋ อนั แมล่ ืมความยากลาํ บากในอดีตไปหมดแลว้ เหรอ? การทรยศหกั หลงั ของหลินกวั๋ อนั การที่เขาทาํ ร้ายเธอ เธอลืมไปแลว้ หรือ?” “แม่อาจจะมีความคิดของท่าน หรืออาจจะมีอะไรที่ยากจะพดู ซ่อนอยกู่ ็ได”้ “หลินกว๋ั อนั เขามีอะไรที่สามารถขม่ ข่แู ม่ได้ ตอ่ ใหม้ ี แมก่ ็น่าจะบอกฉนั ” “คุณววู่ ามเกินไปแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วเชด็ รอยคราบน้าํ ตาบนหนา้ เธอ “ใจเยน็ ก่อน” พดู จบ เขากอ็ ุม้ เธอข้ึนช้นั บน ใหเ้ ธอนงั่ ขา้ งเตียง เขาเขา้ ไปเตรียมน้าํ อ่นุ ในหอ้ งน้าํ ไม่นาน หอ้ งน้าํ ก็ถูกปกคลมุ ดว้ ยหมอกสีขาว เขาเดินออกมา “ไปอาบน้าํ ก่อน ผอ่ นคลายลงหน่อย จากน้นั พวกเราคอ่ ยไปหาแม่ พดู คุยกนั ดีๆ คุณววู่ ามขนาดน้ี พดู อะไรไมด่ ีออกไป จะทาํ ร้าย ความรู้สึกกนั อีก” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมา บนใบหนา้ ยงั มีคราบน้าํ ตาอยู่“ฉนั พดู อะไรแรงไปแลว้ ใช่ไหม? ”

“ไม่มี” เขาจบั ผมท่ียงุ่ เหยงิ ของเธอทดั ไวท้ ี่หลงั ใบหู “เชื่อผม ไปอาบน้าํ ก่อนใหใ้ จเยน็ ลงก่อน นอนหลบั พกั ผอ่ นเสียหน่อย ถา้ คุณคิดวา่ แมไ่ มค่ วรจะกลบั ไมแ่ ต่งงานกบั หลินกว๋ั อนั พวกเรา ค่อยไปพดู คุยกบั แมอ่ ีกท…ี .” “แมอ่ าศยั ช่วงที่ฉนั ไม่อยู่ จดทะเบียนสมรสกบั หลินกว๋ั อนั เรียบร้อยแลว้ ” ดวงตาของหลินซินเห ยยี นแดงก่าํ ข้ึนมาอีก “เชื่อผม ถา้ ไม่ใช่ความเตม็ ใจของแมค่ ุณ ผมมีกฎหมาย ท่ีจะทาํ ใหท้ ะเบียนสมรสเป็ นโมฆะ” เขา พดู ดว้ ยเสียงอ่อนโยน บนขนตาของหลินซินเหยยี นยงั มีหยดน้าํ ตาอยู่ วบิ วบั แพรวพราว เธอกะพริบตา กอดคอเขา เอาไวแ้ ลว้ มองไปท่ีเขา “จริงเหรอ? ” ตอนที่ 291 ฉันไม่อยากมลี ูก เขายมิ้ “ผมไมพ่ ดู เท็จ” หลินซินเหยยี นทาํ จมูกฟดุ ฟิ ด “ดีจงั เลยค่ะท่ีมีคุณ” จงจ่ิงหา้ วจูบผมยาวของเธอ “แลว้ คุณจะดีกบั ผมหน่อยม้ยั ?” หลินซินเหยยี นเชด็ หางตาทีนึง “เอิ่ม ฉนั ไปอาบน้าํ ก่อน” ท่าทางของเธอวอ่ งไว หยบิ เส้ือผา้ ไปถึงหอ้ งน้าํ แค่ใชเ้ วลาอึดใจเดียว จงจ่ิงหา้ วยนื อยตู่ รงขอบเตียง พร้อมยมิ้ อยา่ งจนปัญญา ดูจากสถานการณ์น้ีแลว้ สงสยั คืนส่งตวั เขา้ หอของเขาตอ้ งถกู เล่ือนออกไปอีกแลว้ ตอนที่หลินซินเหยยี นไปอาบน้าํ หลินลุ่ยซีก็ต่ืนแลว้ ยงั ไม่ไดท้ านขา้ วเยน็ ทีน้ีชกั จะหิวแลว้

จงจ่ิงหา้ วอุม้ เธอลงมายงั ช้นั ลา่ ง แลว้ เรียกป้ าหยู “อุย๊ เส่ียวลุ่ยตื่นแลว้ เหรอเนี่ย” ป้ าหยเู ดินมาดูแวบ๊ นึง สาวนอ้ ยเพ่งิ ต่ืนนอน แกม้ ท้งั สองขา้ งแดง ก่าํ เหมือนแอปเปิ้ ลท่ีสุกแลว้ ยงั ไงอยา่ งง้นั “เธอหิวแลว้ ครับ” จงจ่ิงหา้ วพดู อยา่ งเรียบเฉย ป้ าหยถู าม “แลว้ เสี่ยวลยุ่ อยากกินอะไรคะ?” เดก็ นอ้ ยเพิ่งตื่นนอน ยงั สะลึมสะลืออยู่ แคร่ ู้สึกหิวเฉยๆ “ขอแคเ่ ป็ นของอร่อยก็พอคะ่ ” “ง้นั ป้ าใชน้ ้าํ ซุปเขม้ ขน้ ตม้ เกี๊ยวให้ โอเคม้ยั คะ?” “อืม” สาวนอ้ ยไมฟ่ ังใหช้ ดั ก็ตอบอืมเลย จงจ่ิงหา้ วอุม้ เธอไปลา้ งหนา้ ถา้ ไม่อยา่ งน้นั เหมือนยงั ไม่ต่ืน คนท้งั คนดูไมส่ ดช่ืนเลย สาวนอ้ ยไม่ยอมลงมา เกาะอยบู่ นตวั จงจิ่งหา้ วอยา่ งกบั ปลาหมึก จงจิ่งหา้ วจุบ๊ แกม้ เธออยา่ ง ประคบประหงม “ถา้ หมา่ ม๊ีของหนูติดแด๊ดด้ีแบบน้ีก็ดีแลว้ ” “หมา่ ม๊ี?” สาวนอ้ ยมองซา้ ยมองขวา “หม่าม๊ี หม่ามี๊อยไู่ หนคะ?” “หมา่ ม๊ีไปอาบน้าํ ครับ” จงจ่ิงหา้ วเชด็ หนา้ ใหเ้ ธอเสร็จ “ไป เราไปทานเก๊ียวกนั ” ป้ าหยไู ดต้ ม้ เก๊ียว ทอดไขด่ าว รู้วา่ หลินลุ่ยซีเป็ นคนตะกละ ยงั ไดท้ าํ กงุ้ ผดั ซอสมะเขือจานนึง ดว้ ย สาวนอ้ ยจมูกดีจริงๆเลย มาถึงหอ้ งรับแขกกไ็ ดก้ ล่ินหอมจนน้าํ ลายสอและเลียปากอยแู่ ลว้ “หนู ไดก้ ล่ินหอมโชยมาแลว้ ค่ะ” จงจิ่งหา้ ว “……”

จมูกดีจริงๆเลย วนั น้ีสาวนอ้ ยเป็ นเดก็ เช่ือฟังมาก จะทานขา้ วเอง ป้ าหยเู อาผา้ กเชด็ ปากเหน็บอยทู่ ี่ตรงหนา้ เธอ เธอถือชอ้ นตกั กินเอง จงจ่ิงหา้ วคอยแกะกงุ้ ใหเ้ ธออยขู่ า้ งๆ “แด๊ดด้ี คืนน้ีแดด๊ ด้ีอาบน้าํ ใหห้ นูแลว้ กก็ อดหนูนอนนะคะ” สาวนอ้ ยเค้ียวอาหารไปดว้ ยและพดู ไปดว้ ย จงจ่ิงหา้ วตอบอืมคาํ นึง ช่วงกลางวนั ลูกสาวไดร้ ับความกล้าํ กลืน ตอนน้ีจะตอ้ งดูแลเธอดีๆ ตอนน้ีขอแค่เป็ นหลินล่ยุ ซีตอ้ งการอะไร เขากจ็ ะรับปากท้งั น้นั “กงุ้ ” หลินลยุ่ ซีอา้ ปาก ใหจ้ งจิ่งหา้ วเอากงุ้ ที่แกะเปลือกออกแลว้ ใส่เขา้ มาท่ีปากเธอ อีกฝ่ังนึง เมื่อเทียบกบั ความอลหมา่ นของวลิ ล่า ซูจา้ นกบั ฉินยายงั ถือวา่ สงบสุขกวา่ เพราะที่บา้ น ไม่มีคน ท่านยา่ เองกช็ อบฉินยา พวกเธอเขา้ กนั ไดด้ ีมาก เพยี งแต่ เขาสองคนแตง่ งานกะทนั หนั เกินไป ไมไ่ ดเ้ ตรียมเรือนหอเลย ซูจา้ นหาวา่ ท่านยา่ จูจ้ ้ีจุกจิกเกินไป ปกติไม่ไดพ้ กั ที่บา้ น หอ้ งของเขากไ็ ม่ไดผ้ า่ นการจดั เก็บทาํ ความสะอาด “หาคนมาตกแตง่ ใหม่ อีกอยา่ งตอ้ งซ้ือเฟอร์นิเจอร์มาดว้ ย” ท่านยา่ ดึงมือของฉินยาไว้ และยดั บตั รใบนึงใส่มือเธอ “ชอบอะไร กซ็ ้ือเลยนะ” ฉินยาปฏิเสธ เธอจะเอาเงินของคุณยา่ ไมไ่ ด้ ถึงแมเ้ ธอไมไ่ ดม้ ีเงินมากมาย แตใ่ นมือก็พอมีเงิน เก็บอยบู่ า้ ง “หนูอยากซ้ืออะไร หนูซ้ือเองไดค้ ่ะ”

“พวกหนูแต่งงานเร่งรีบเกินไป เรือนหอกไ็ ม่ไดเ้ ตรียม สินสอด งานเล้ียงฉลองกไ็ ม่มี หนูไม่เอา แตพ่ วกเราตอ้ งให”้ ท่านยา่ เขา้ ใจและมีเหตมุ ีผลมาก “เงินพวกน้ี ลว้ นเป็ นเงินที่ปกติซูจา้ นใหย้ า่ ไว้ ยา่ ตวั คนเดียวกไ็ ม่ไดใ้ ชอ้ ะไร กเ็ ลยเกบ็ ออมเอาไว”้ ท่านยา่ เขา้ ใกลฉ้ ินยา “เงินไมน่ อ้ ยนะ ถา้ หนูรู้สึกวา่ พกั อาศยั อยกู่ บั คนแก่อยา่ งยา่ แลว้ ไมช่ ิน สามารถซ้ือบา้ นหลงั นึงที่ตวั เองชอบ ยา้ ยออกไปอยกู่ บั ซูจา้ นได”้ “หนูไมย่ า้ ยไปอยขู่ า้ งนอกคะ่ ” ฉินยาไมร่ ู้เป็ นอะไร ไดย้ นิ คาํ พดู ของท่านยา่ แลว้ กร็ ู้สึกคดั จมกู อยา่ งไร้สาเหตุ เธอโตป่ านน้ีแลว้ ท่านกลบั ยงั คิดแทนเธอทุกอยา่ ง เธอจะเห็นแก่ตวั ปลอ่ ยให้ ท่านยา่ อยทู่ ่ีนี่คนเดียวไดอ้ ยา่ งไง “หนูรู้สึกเราเป็ นครอบครัวเดียวกนั กค็ วรอยดู่ ว้ ยกนั คะ่ ” ฉินยาพดู จากใจจริง “ยา่ กลวั คนหนุ่มสาวอยา่ งพวกหนู จะหาวา่ ยา่ จูจ้ ้ีจุกจิก……” “ไม่หรอกค่ะ” ฉินยารีบพดู “ที่คุณยา่ พดู เป็ นเพราะหวงั ดีกบั พวกหนูแน่นอนค่ะ” เธอหนั ไป มองซูจา้ นที่วางกระเป๋ าเสร็จ “คุณวา่ ใช่ม้ยั คะ?” “อะไรครับ?” ซูจา้ นเดินมา “กต็ อ่ จากน้ี เราพกั อาศยั อยกู่ บั คุณยา่ ไงคะ” “อ๋อ แน่นอนอยแู่ ลว้ ” ตอนน้ีซูจา้ นไมก่ ลวั ท่านยา่ มาเซา้ ซ้ีเรื่องแตง่ งานกบั เขาแลว้ อีกดา้ นนึง มี ฉินยาอยู่ ไดเ้ บ่ียงเบนความสนใจของท่านยา่ ท่านยา่ ก็จะไม่จอ้ งจบั ตาดูเขาท้งั วนั แลว้ พกั อาศยั อยดู่ ว้ ยกนั ก็พกั อาศยั อยดู่ ว้ ยกนั ก็จะไมต่ อ่ ตา้ นเหมือนเมื่อก่อนแลว้ “นงั่ รถมาท้งั วนั กเ็ หน่ือยแลว้ ยา่ กลบั หอ้ งก่อนนะ หลานสองคนกพ็ กั ผอ่ นเชา้ ๆหน่อย พรุ่งน้ีไป หา้ งสรรพสินคา้ กนั ” ท่านยา่ ไมอ่ ยากเป็ นกา้ งขวางคอ รบกวนพวกเขาสองคน เธอหาวทีนึงก็ไดเ้ ดินไปเลย แถมยงั พึมพาํ เสียงต่าํ วา่ “แก่แลว้ ชอบง่วงนอนจริงๆ”

“เราก็ควรจะเขา้ นอนแลว้ ” ซูจา้ นกอดฉินยากลบั หอ้ ง เป็ นมาตรฐานของหอ้ งนอนผชู้ ายเลย สไตลโ์ ทนสีมืด ดูแลว้ ไม่มีความอบอนุ่ เลย ตาํ แหน่งที่ใกลห้ นา้ ต่าง ไดช้ ้นั วางสือเอาไว้ บนช้นั วางมีหนงั สือท่ีเก่ียวขอ้ งกบั กฎหมายไมน่ อ้ ยเลย “ตอ่ ไปคุณชอบแบบไหน กต็ กแต่งจดั วางตามความชอบของคุณเลย” ซูจา้ นพดู ฉินยาพยกั หนา้ “สีของการตกแต่งน้ีโทนเยน็ เกินไป ฉนั รู้สึกตอ้ งโทนอบอุน่ กวา่ น้ีหน่อย ถึงมี ความรู้สึกของบา้ นคะ่ ” “คุณรู้สึกคุณยา่ ติดคนเกินไปหรือเปลา่ ?” ซูจา้ นใกลเ้ ขา้ มา ฉินยาครุ่นคิดไปครู่นึง นึกยอ้ นถึงภาพที่อยกู่ บั ท่านยา่ ของหลายวนั ที่ผา่ นมาน้ี ท่านยา่ เป็ นคนที่ เขา้ ใจอะไรๆและมีเหตผุ ลมาก แตว่ า่ สายตากจ็ ดเจาะอยทู่ ่ีบนตวั เธอกบั ซูจา้ นตลอดจริงๆ แต่เธอเขา้ ใจ คนแก่แลว้ แถมยงั มีซูจา้ นหลานชายคนเดียว สายตาจดจ่ออยทู่ ี่เขาตลอดก็เป็ นเรื่อง ปกติ “ตอนน้ีคุณไม่รู้สึกราํ คาญ แต่พอนานเขา้ คุณกจ็ ะรู้สึกวา่ ถูกจาํ กดั อิสระภาพแลว้ ” มือท่ีซูจา้ น โอบเอวเธอไวไ้ ดโ้ อบเธอเขา้ มาในทรวงอก ฉินยาผลกั เขาทีนึง “ทาํ ไมกบั คุณยา่ กร็ ังเกียจ เช่ือม้ยั เดี๋ยวฉนั ไปฟ้ องคุณนะ?” ซูจา้ นซบเธอไว้ และแกลง้ หายใจใส่ใบหนา้ เธอ “คุณอยากฟ้ องวา่ ไง?” ฉินยาถอยไปดา้ นหลงั “แก่แลว้ ก็อยา่ งน้ีแหละ ยอ่ มติดคนอยแู่ ลว้ เป็ นเร่ืองธรรมดาคะ่ ” ซูจา้ นยมิ้ “เป็ นสะใภท้ ี่ดีจริงๆ” รู้จกั รักยา่ ของเขา เขายง่ิ เขา้ ใกลเ้ ธอมากข้ึน “ผมมีวธิ ี ใหค้ ุณยา่ เบี่ยงเบนความสนใจจากพวกเรา”

“ว…ิ วธิ ีอะไรคะ” ฉินยาพดู จาสะเปะสะปะ คราวน้ีเธอถกู ซูจา้ นบีบมาจนมมุ ถึงขอบเตียงแลว้ เขาใกลเ้ ขา้ มาที่ขา้ งหูเธอ “เราคลอดลกู ใหท้ ่านเลน่ คนนึง ท่านก็ไมม่ ีกะจิตกะใจมาสนใจพวกเรา แลว้ ” “ฉนั ไมเ่ อา……อ้ือ……” ฉินยาไมไ่ ดผ้ ลกั เขาออก เส้ือผา้ ทิ้งเร่ียราดเตม็ พ้นื หลงั จากผา่ นเรื่องบนเตียงไป ซูจา้ นโอบกอดเธอไวพ้ ร้อมพดู อยา่ ง จริงจงั “ผมพดู จริงๆนะ เราป๊ัมลูกคนนึงเถอะ” ฉินยาซบอยทู่ ี่ขอ้ พบั แขนเขา นาทีน้ีเธอเหน่ือยแลว้ หร่ีตาไวแ้ ละพดู เสียงต่าํ มาก “ฉนั ไม่อยากมี ลกู คะ่ ” อยา่ งนอ้ ยตอนน้ียงั ไม่ถึงเวลา เธอรู้คุณยา่ กอ็ ยากใหเ้ ธอมีลกู เร็วๆแน่นอน แตว่ า่ ตอนน้ี ความสมั พนั ธ์ของเธอกบั ซูจา้ นยงั ไม่มน่ั คง ไม่เหมาะที่จะมีลูก ซูจา้ นเปิ ดเปิ ดไฟหวั เตียง แลว้ หนั หนา้ มามองเธอ “เพราะอะไร?” ฉินยาลืมตาข้ึน เรื่องท่ีเกี่ยวขอ้ งกบั ความสมั พนั ธ์ของท้งั คู่ เธอไม่กลา้ พดู จาตรงเกินไป จะบอก วา่ เราเพิง่ แตง่ งาน ความสมั พนั ธ์ไม่ดี ตอนน้ียงั ไม่เอาลูกกค็ งไม่ไดม้ ้งั ? แต่งกแ็ ต่งไปแลว้ ยงั มาพดู แบบน้ีอีก รู้สึกเหมือนค่อนขา้ งจะดดั จริตไปนะ เธอแกลง้ พดู วา่ “ฉนั ยงั สาวอยู่ ยงั ไมอ่ ยากมีลกู ไวขนาดน้ีค่ะ” ซูจา้ นจบั ใบหนา้ เธอ ใช่ ใบหนา้ น้ีออ่ นเยาวม์ าก เธอแค่ใชแ้ รงกย็ งั สามารถบีบน้าํ ออกมาเลย “ง้นั ยงั ไม่เอาก็ได”้ เขาปิ ดไฟแลว้ มุดเขา้ ไปใตผ้ า้ ห่ม “ซูจา้ น ฉนั ไม่เอาแลว้ ” ฉินยาผลกั เขา

“คุณไมเ่ อา ผมเอาเอง” “อืม……” ท้งั หอ้ งเตม็ ไปดว้ ยความสวยงาม ที่บา้ นมีแม่บา้ นที่ซูจา้ นจา้ งมาดูแลท่านยา่ อยู่ ตอนที่ซูจา้ นกบั ฉินยาตื่นกเ็ กือบจะสิบโมงแลว้ ท้งั คูเ่ ป็ นขา้ วใหมป่ ลามนั เมื่อคืนจดั หนกั ไปหน่อย เชา้ น้ียงั ไมต่ ื่นเลย ท่านยา่ เคยอาบน้าํ ร้อนมาก่อนสามารถเขา้ ใจได้ อีกท้งั ยงั ดีใจมากๆ เห็นความสมั พนั ธข์ องซูจา้ น กบั ฉินยา เธอก็วางใจลงไมน่ อ้ ยแลว้ “พวกหลานรีบทานขา้ วเร็ว ทานขา้ วเสร็จ เราไปร้านขายเฟอร์นิเจอร์กนั ” “วนั น้ีผมตอ้ งไปที่สาํ นกั งานครับ” ซูจา้ นเท่ียวน้ีออกไปหลายวนั เลย เขาตอ้ งไปดูที่สาํ นกั งาน หน่อย ฉินยาก็อยากไปดูท่ีร้านเหมือนกนั “คุณยา่ คะ……” ท่านยา่ ผายมือ “วนั น้ีหลานสองคนจะไปไหนไมไ่ ดท้ ้งั น้นั จะตอ้ งไปร้านขายเฟอร์นิเจอร์กบั ยา่ ฉินยาแต่งเขา้ มาบา้ นเรา เราจะตอ้ งเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ โดยเฉพาะหอ้ งของหลานสองคน จะตอ้ งตกแต่งใหม่ ตอนน้ีใกลต้ รุษจีนก็ยงั ไมท่ าํ แลว้ ไปซ้ือเฟอร์นิเจอร์มาก่อน ยงั ไงกต็ อ้ งมี หนา้ ตาเหมือนบา้ นใหมห่ น่อยสิ แต่งงานก็แคค่ ร้ังเดียว เสี่ยวยาไม่เรื่องมาก แต่เราไมท่ าํ ไม่ได”้ ซูจา้ นด่ืมนมสดไปคาํ นึง “ฟังคุณยา่ ทุกอยา่ งครับ” เขาส่งสายตาใหฉ้ ินยา เหมือนกาํ ลงั บอกวา่ ดูเอาเถอะวา่ คุณยา่ คนน้ีเผดจ็ การแค่ไหน แถมยงั ชอบ จูจ้ ้ีจุกจิกดว้ ย ฉินยาจอ้ งเขา “กินขา้ วของคุณไป”

ซูจา้ นยมิ้ อยา่ งดูดี “เชื่อฟังคุณทุกอยา่ งครับ” หลงั จากทานขา้ วเสร็จ ซูจา้ นขบั รถพาท่านยา่ กบั ฉินยาออกจากบา้ น และมาถึงหา้ งสรรพสินคา้ ขายเฟอร์นิเจอร์ของใจกลางเมืองB ซูจา้ นลงจากรถไปเปิ ดประตใู หพ้ วกเธอ “ซูจา้ น” เสียงท่ีคุน้ เคยอยใู่ นจิตวญิ ญาณ มือท่ีซูจา้ นเปิ ดประตไู ดห้ ยดุ ชะงกั ไว้ เขาหนั หนา้ มาก็เห็นหลิว เฟยเฟยยนื อยขู่ า้ งหลงั เขา ตอนท่ี 292 มผี ้หู ญงิ คนนงึ มาหาคณุ หลิวเฟยเฟยใส่เส้ือกนั หนาวDown jacketสีขาว กางเกงยนี ส์สีน้าํ เงิน รองเทา้ บูทส้นั สีดาํ ผมเงา ดกดาํ ทิ้งตวั ไว้ ดูแลว้ ยงั สาวยงั ใสเหมือนเม่ือก่อนอยเู่ ลย ตอนน้นั เธอบอกไปกไ็ ปเฉยเลย แมแ้ ตค่ าํ พดู ก็ไมไ่ ดท้ ิ้งไวส้ กั คาํ เขาวง่ิ ตามเธอไปท่ีสนามบิน ไป ถามหาสาเหตุท่ีเลิกกบั เขา แค่หนา้ เธอกย็ งั ไม่ใหเ้ ขาไดเ้ จอเลย หายไปทีเดียวเป็ นสิบปี เลย ซูจา้ นเคยคาดการณ์ ถา้ เจอเธออีกคร้ังเขาจะตอ้ งเคน้ ถามเธออยา่ งควบคุมตวั เองไม่ไดแ้ น่นอน ทาํ ไมตอนน้นั ถึงจากไปอยา่ งเด็ดขาดขนาดน้นั ทาํ ไม แมแ้ ตส่ าเหตุท่ีเลิกกย็ งั ไม่บอกเขา แตไ่ มเ่ คยคิดเลยวา่ เจอหนา้ เธออีกคร้ัง เขาจะสงบขนาดน้ี อาจจะเป็ นเพราะเวลาทาํ ใหจ้ ืดจางแลว้ เขาดึงสายตากลบั อยา่ งเยน็ ชา และเปิ ดประตรู ถ

ท่านยา่ ชายตามองหลิวเฟยเฟยทีนึงเหมือนมองไมเ่ ห็น จากน้นั ไดก้ มุ มือของฉินยาไว้“เราไปกนั เถอะ” ฉินยารู้สึกไดถ้ ึงบรรยากาศที่พดู ยาก เธอมองไปที่ซูจา้ น กาํ ลงั อยากจะเปิ ดปากถาม กถ็ ูกซูจา้ น พดู ขดั จงั หวะก่อน “แคค่ นไม่สาํ คญั เฉยๆ เราเขา้ ไปกนั เถอะ” “ซูจา้ น คุณโกรธฉนั อยเู่ หรอคะ?” หลิวเฟยเฟยมองซูจา้ น ซูจา้ นยมิ้ ทีนึง รอยยมิ้ ของเขาเยน็ ชายง่ิ กวา่ สายลมของฤดูหนาว ฉินยาท่ียนื อยขู่ า้ งกายเขารู้สึกไดถ้ ึงความโกรธของเขาในนาทีน้ีอยา่ งชดั เจน มือสองขา้ งสนั่ เทาอยา่ งควบคุมไม่ได้ ท่านยา่ เห็นแลว้ ไดจ้ ูงมือเธอไว้“ผหู้ ญิงคนน้ีเป็ นแฟนเก่า ของซูจา้ น เลิกกนั ไปต้งั นานแลว้ ” ฉินยามองไปท่ีหลิวเฟยเฟย ผหู้ ญิงคนน้ีมีความเก่ียวขอ้ งกบั ซูจา้ นจริงๆดว้ ย เพราะฉะน้นั อารมณ์ของซูจา้ นถึงไดแ้ ปรปรวน พอรู้สถานะของผหู้ ญิงคนน้ีแลว้ เธอรู้สึกไม่สบายใจอยา่ งไร้ สาเหตุ ท่านยา่ มองหลิวเฟยเฟยดว้ ยหางตาอยา่ งเยน็ ชา “อารมณ์เสียแตเ่ ชา้ จริงๆ เสี่ยวยา ไป เราเขา้ ไป ขา้ งในกนั ” ท่านยา่ ดึงซูจา้ น “หลานกไ็ ปดว้ ย” เดิมทีซูจา้ นกไ็ ม่อยากจะอะไรกบั ผหู้ ญิงคนน้ีอยแู่ ลว้ สิบปี เขาหมดรักเธอไปต้งั นานแลว้ จะมีก็ แตค่ วามเจ็บใจของตอนน้นั เฉยๆ หลิวเฟยเฟยกดั ริมฝี ปากไว้ “ซูจา้ น ตอนน้นั ที่ฉนั จากไปเพราะมีความลาํ บากใจ……”

“เธอกบั ซูจา้ นเลิกกนั ไปแลว้ ตอนน้ีซูจา้ นเองกแ็ ตง่ งานแลว้ กรุณาอยา่ มารบกวนเขาอีก ฉนั วา่ คุณหลิวก็คงไม่อยากเป็ นผหู้ ญิงที่ไม่มีศีลธรรม เป็ นมือที่สามของคนอ่ืนหรอกม้งั ” ท่านยา่ พดู ขดั จงั หวะหลิวเฟยเฟย “คุณยา่ หนู……” “อยา่ เรียกฉนั วา่ ยา่ ฉนั รับไวไ้ ม่ไหว” ท่าทีของท่านยา่ ชดั เจนมาก เธอยอมรับแคฉ่ ินยาคนเดียว ตอนน้นั ผหู้ ญิงคนน้ีทาํ ใหซ้ ูจา้ นลม้ แลว้ ลุกข้ึนมาไมไ่ ดเ้ ป็ นเวลานาน เดินออกมาจากปมของกา รอกหกั ไมไ่ ด้ ตอนน้ีกลบั มาอยากมาคืนดี? ไม่มีทาง! ซูจา้ นแต่งงานกบั ใคร กไ็ ม่มีทางแต่งกบั เธอ! “ซูจา้ น……” “สิบปี ก่อรเรากเ็ ลิกกนั ไปแลว้ ตอนน้ีเราไมม่ ีอะไรเก่ียวขอ้ งกนั อีก เร่ืองของเมื่อก่อนผมไม่อยาก ถาม และไม่อยากเอ่ยข้ึนมาอีก” ซูจา้ นจบั มือฉินยาไว้ “เราไปกนั เถอะ” หลิวเฟยเฟยขมวดคิว้ เธอเคยสอบถามมาวา่ ซูจา้ นไมไ่ ดแ้ ต่งงาน อีกอยา่ งหลายปี มาน้ี ขา้ งกาย เธอแมแ้ ตแ่ ฟนเป็ นตวั เป็ นตวั กย็ งั ไม่มีเลย เป็ นไปไดย้ งั ไงท่ีจู่ๆขา้ งกายจะมีผหู้ ญิงโผล่มาคนนึง แถมยงั แต่งงานแลว้ ดว้ ย? ไม่วา่ ซูจา้ นจะแตง่ งานแลว้ หรือยงั คร้ังน้ี เธอก็จะไขวค่ วา้ ผชู้ ายคนน้ีไว้ เธอเลือกผิดมาแลว้ คร้ังนึง จะสูญเสียไปอีกคร้ังไมไ่ ด!้ เธอเพิ่งกลบั ประเทศไดไ้ ม่นาน เดิมทีคืออยากมาเลือกเฟอร์นิเจอร์สกั หน่อย แต่วา่ ตอนน้ีเธอไม่ มีอารมณ์จะเลือกแลว้ จึงไดห้ นั หลงั จากไป

หลงั จากท่ีหลิวเฟยเฟยปรากฏตวั บรรยากาศของพวกเขาสามคนก็เปล่ียนไป ฉินยาสามารถรู้สึก ไดว้ า่ ซูจา้ นกลายมาเป็ นเงียบสงบลง ตอนท่ีขอความเห็นจากเขา เขามกั จะใจไม่อยกู่ บั เน้ือกบั ตวั และใชค้ าํ วา่ “อะไรที่คุณชอบลว้ นดีหมดเลย” มาตบตาเธอ ฉินยาหลุบตาลง “ฉนั วา่ ไมต่ อ้ งซ้ือแลว้ ม้งั คะ ฉนั อยากไปดูท่ีร้านเส้ือผา้ หน่อย ฉนั จากมานาน ขนาดน้ี ไมร่ ู้ตอนน้ีที่ร้านเป็ นยงั ไงบา้ ง” “ไหนๆมากม็ าแลว้ ซ้ือไปเถอะ” ท่านยา่ ดึงฉินยาไว้ ฉินยามองหนา้ ซูจา้ น “ถา้ หวั ใจไม่อยู่ ซ้ือเฟอร์นิเจอร์ท่ีแพงแค่ไหน ตกแตง่ บา้ นไดอ้ บอุน่ มากแค่ ไหนกม็ ดั ใจคนไม่ไดห้ รอกค่ะ” ซูจา้ นเงยหนา้ ข้ึน สบตากบั ดวงตาใสสะอาดของฉินยา ในใจอ้ึงเลก็ นอ้ ย ผหู้ ญิงคนน้ีแต่งงานกบั เขา ไมไ่ ดร้ ้องขออะไรเลย สามารถบอกไดว้ า่ เขาเป็ นฝ่ ายบงั คบั หลอกลอ่ ใหเ้ ธอแตฃ่ งานกบั เขา เอง เขาไม่ควรละเลยความรู้สึกของเธอ หลงั จากไดท้ ่ีเจอหลิวเฟยเฟย ลูกกระเดือกของเขาเคล่ือนไหวข้ึนลง พร้อมอธิบาย “เธอเป็ นรักแรกของผม ตอนน้นั เราต่างก็ รักอีกฝ่ ายมาก ตอ่ มาไดเ้ ลิกรากนั ไป ตอนน้ีเราไม่มีอะไรเกี่ยวขอ้ งกนั แลว้ ท่ีอารมณ์ผม แปรปรวนเพราะเธอ ไม่ใช่เพราะผมยงั รักเธอ แต่เพราะผมท่ึงกบั การเจอกนั แบบน้ี เพราะยงั ไง ซะมนั กส็ ิบปี แลว้ ” ซูจา้ นสารภาพตรงๆขนาดน้ี ฉินยากลบั รู้สึกขืนตวั เองถือสาตอ่ จะดูใจแคบ อีกอยา่ งก็เลิกรากนั ไปเป็ นสิบปี แลว้ สิบปี สามพนั กวา่ คืนวนั ถึงความสมั พนั ธ์ที่ลึกซ้ึงมากแคไ่ หนกจ็ ืดจางไปแลว้ เธอเป็ นฝ่ ายไปควงแผนเขาไว้ ถึงแมค้ ิดไดก้ ระจ่างมาก แต่กย็ งั รู้สึกกลวั นิดหน่อย เสียงของเธอมี ความสน่ั คลอนอยเู่ ส้ียวนึง “คุณรู้วา่ ฉนั แต่งงานกบั คุณไดใ้ ชค้ วามกลา้ หาญไปมากเท่าไหร่ ถา้ คุณยงั รักเธออยู่ สามารถพดู ตรงๆได้ แต่จะไปเจอเธอลบั หลงั ฉนั ไม่ได้ หรือท้งั ๆที่ใจยงั รักเธอ อยู่ แตย่ งั จงใจมาหลอกฉนั อีก”

นาทีน้ีหวั ใจของซูจา้ นวา้ วนุ่ ไปหมด “เส่ียวยา หนูวางใจนะ ถา้ ซูจา้ นกลา้ ไปมาหาสู่กบั หลิวเฟยเฟย ยา่ จะตีขาเขาใหห้ กั เป็ นคนแรก เลย ตระกลู ซูของเรายอมรับหนูคนเดียว” ท่านยา่ พดู จาเคร่งขรึม ซูจา้ นตบมือเธอเบาๆ “ไมต่ อ้ งเป็ นห่วงครับ ดูสิคุณยา่ ยงั อยขู่ า้ งคุณเลย” “ยา่ วา่ ตอ้ งเปล่ียนเตียงก่อน” ท่านยา่ เดินเขา้ มาท่ีร้านขายเตียงโดยเฉพาะ “เตียงท่ีซูจา้ นนอนอยู่ เลก็ ไปหน่อย เด๋ียวน้ีไม่ฮิตกนั แลว้ ” “ยา่ ครับ แลว้ ตอนน้ีฮิตแบบไหนครับ?” ซูจา้ นแกลง้ ใกลเ้ ขา้ มาถาม ท่านยา่ ครุ่นคิดไปครู่นึง จากน้นั ไดช้ ้ีเตียงสีขาวท่ีหวั เตียงเป็ นหนงั แท้ สไตลย์ โุ รปแบบนึง“ยา่ วา่ แบบน้ีดีมาก เหมาะกบั คนหนุ่มสาวอยา่ งหลานสองคน” “ของแบบน้ี มีแตค่ นหนุ่มสาวที่ไมม่ ีแววเท่าน้นั แหละถึงชอบ” ซูจา้ นพดู บน่ั ทอนกาํ ลงั ใจท่าน ยา่ ท่านยา่ ตบไปที่หลงั ซูจา้ นเขา้ ใหท้ ีนึง “ง้นั หลานพดู ซิ อนั ไหนสวย?” “ไป ผมพาคุณกบั คุณยา่ ไปร้านๆนึง” ซูจา้ นกอดฉินยาไว้ เหมือนกบั เรื่องของหลิวเฟยเฟยไมเ่ คย โผลม่ าก่อนเลย ฟ้ื นฟกู ลบั มาสู่บรรยากาศท่ีผอ่ นคลายของพวกเขา “คุณจะพาพวกเราไปดูอะไรคะ?” ฉินยาถาม ซูจา้ นกม้ ไปจูบหนา้ ผากเธอทีนึง “เดี๋ยวถึงแลว้ คุณกจ็ ะรู้เอง” ไม่นาน ซูจา้ นก็ไดพ้ าพวกเธอมาถึงร้านเฟอร์นิเจอร์ที่มีพ้นื ที่ขนาดใหญ่มากร้านนึง เฟอร์นิเจอร์ ของพวกเขาจะเป็ นสไตลจ์ ีน แตก่ ม็ ีความแปลกใหม่กวา่ สไตลจ์ ีน “อนั น้ีเรียกวา่ สไตลจ์ ีนแบบใหมค่ รับ ตอนน้ีตา่ งกฮ็ ิตแบบน้ีท้งั น้นั ลองเขา้ ไปดูม้ยั ?” ซูจา้ นถาม

ดวงตาของฉินยาเปลง่ ประกาย “ลองเขา้ ไปดูกนั ค่ะ” จีนสไตลใ์ หม่ ไมเ้ น้ือแขง็ จะขาดไม่ไดเ้ ลย สีลว้ นเป็ นสีเขม้ ที่ดูหนกั แน่น บวกกบั แบบที่เป็ น แนวคิดใหม่ ดูไม่เบ่ือเลย อีกอยา่ ง ยงิ่ ดูยง่ิ รู้สึกประทบั ใจ “ฉนั ชอบค่ะ” ฉินยาถูกใจเตียงไมเ้ น้ือแขง็ ตวั นึง หวั เตียงสูงโปร่ง การตกแต่งดูไมฉ่ ูดฉาดเกินไป โทนสีเขม้ หนกั แน่นและดูมีรสนิยมมาก “คุณชอบ ง้นั เราก็ซ้ือท้งั ชุดเลย” ซูจา้ นเอารูปตวั อยา่ งใหเ้ ธอใบนึง “มีครบท้งั หมดเลย คุณวา่ เป็ นไงบา้ ง” ฉินยารับมาดูแวบ๊ นึง “แต่สไตลก์ ารตกแต่งของท่ีบา้ น กไ็ มเ่ ขา้ กบั เฟอร์นิเจอร์พวกน้ีน่ีคะ” “หลงั ตรุษจีนตกแต่งใหม”่ ท่านยา่ พดู นี่กใ็ กลจ้ ะตรุษจีนแลว้ ก่อนตรุษจีนน้ีคงไมม่ ีเวลาแน่นอน ซูจา้ นคิดอยคู่ รู่นึง “เราซ้ือบา้ นหลงั ใหมด่ ีกวา่ ซ้ือวลิ ล่าหลงั นึง เอาแบบท่ีมีเน้ือที่กวา้ งขวาง ต่อไปมีลูกสามารถมีท่ีใหล้ ูกเล่นได้ บา้ นหลงั เก่ามีความทรงจาํ อยมู่ ากมาย กเ็ ก็บเอาไวท้ ่ีนน่ั เถอะ” ท่านยา่ จอ้ งหนา้ ทอ้ งของฉินยา แลว้ ต่ืนเตน้ จนพดู จาสะเปะสะปะไปหมด“เสี่ยว เสี่ยวยาทอ้ ง แลว้ เหรอ?” ฉินยาหนา้ แดงก่าํ พร้อมหนั ไปจอ้ งซูจา้ น “คุณดูคุณสิ พดู จามวั่ ซว่ั จนทาํ ใหค้ ุณยา่ เขา้ ใจผิดแลว้ ” ซูจา้ นยมิ้ “ชา้ เร็วกต็ อ้ งมีอยดู่ ีแหละ” “ใช่ๆๆ ยา่ อยากอุม้ เหลนเร็วๆแลว้ ” ท่านยา่ พดู คลอ้ ยตาม เพราะฉินยาถกู ใจเฟอร์นิเจอร์ชุดน้นั ซูจา้ นเลยตดั สินใจซ้ือบา้ นหลงั ใหม่ ตอนน้ีไม่ซ้ือเฟอร์นิเจอร์ แต่จะตอ้ งไปดูบา้ นก่อนแลว้

พอออกมาจากร้านขายเฟอร์นิเจอร์ ซูจา้ นไดส้ ่งท่านยา่ กลบั บา้ น แลว้ คอ่ ยส่งฉินยาไปท่ีร้าน มาถึงหนา้ ร้าน ฉินยาเปิ ดประตลู งจากรถ ซูจา้ นมองเธอ “เลิกงานเม่ือไหร่โทรหาผมนะ ผมมารับ คุณ” ฉินยาพยกั หนา้ “โอเคคะ่ คุณขบั ชา้ ๆนะคะ” “อืม ผมมองดูคุณเดินเขา้ ไป แลว้ ผมคอ่ ยไป” ซูจา้ นจบั จบั พวงมาลยั ไว้ แลว้ มองดูเธอ ฉินยายมิ้ อยา่ งเกอ้ เขินทีนึง จากน้นั ไดเ้ ดินเขา้ ไปในร้าน ซูจา้ นมองเธอเดินเขา้ ไป ถึงขบั รถจากไป ถึงเขาไม่อยสู่ าํ นกั งานกส็ ามารถดาํ เนินงานไดป้ กติ ทนายความของสาํ นกั งานเขาตา่ งก็มี ความสามารถกนั ท้งั น้นั เพียงแต่ไม่ไดม้ านานมากแลว้ เขาจะตอ้ งมาดูสกั หน่อย “ลกู พี่ครับ มีผหู้ ญิงคนนึงมาหาลกู พี่ครับ ตอนน้ีอยหู่ อ้ งรับแขกครับ” ซูจา้ นเพิง่ เหยยี บเขา้ มาในสาํ นกั งาน ผชู้ ่วยของเขาก็ไดเ้ ดินมาบอก ตอนที่ 293 ผมแต่งงานแล้ว ผหู้ ญิง? ซูจา้ นไมไ่ ดค้ ิดมาก ยงิ่ ไมค่ ิดวา่ จะเป็ น หลิวเฟยเฟย เพราะก่อนหนา้ น้ีเพิ่งจะเจอหนา้ กนั เอง เธอไม่น่าจะมาหาเขาท่ีน่ีหรอก อีกอยา่ ง ในฐานะที่เขาเป็ นทนายความคนนึง คนที่มาหาเขากม็ ีไม่นอ้ ยเลย “ชงกาแฟเขา้ มาใหฉ้ นั แกว้ นึง”

“ไดค้ รับ” ผชู้ ่วยไปที่หอ้ งชงชา ส่วนซูจา้ นไดเ้ ดินมาท่ีหอ้ งรับแขก พอผลกั ประตู หลิวเฟยเฟ ยนงั่ อยบู่ นโซฟา กาํ ลงั ดูเวลาอยู่ ดูเหมือนจะรอจนค่อนขา้ งร้อนใจ ไดย้ นิ เสียงประตู เธอเงยหนา้ ข้ึน นาทีที่ซูจา้ นเห็นวา่ คือเธอ ไดห้ นั หลงั จากไปทนั ที หลิวเฟยเฟยตามมา “ซูจา้ น……” ซูจา้ นหนั หลงั มา “ตอ่ ไปอยา่ มาหาผมอีก ผมแตง่ งานแลว้ ” หลิวเฟยเฟยไม่สนการตอ่ ตา้ นของซูจา้ น เธอไดก้ า้ วมาจบั แขนเขาไว้“ฉนั กลบั มากไ็ ดไ้ ปหาที่ บา้ นคุณเลย แตว่ า่ หาไม่เจอ” “เพราะฉะน้นั คุณหาผมคืออยากทาํ อะไร?” สายตาของเขาเยน็ ชาเลก็ นอ้ ย จอ้ งมือที่เธอจบั แขน ตวั เองไว้ พร้อมพดู ทีละถอ้ ยคาํ “อยา่ บอกนะ วา่ อยากมาคืนดีกบั ผม?” เสียงของเขาเยน็ ชาลงมากะทนั หนั “หลิวเฟยเฟย เราเลิกกนั แลว้ !” มาหาเขาทาํ ไม? “ในเมื่อจะเลน่ หายสาบสูญ กห็ ายสาบสูญอยา่ งสิ้นเชิงเลย ชาติน้ีท้งั ชาติก็อยา่ มาโผลห่ นา้ มาให้ ผมเห็นอีก!” ซูจา้ นพดู จบก็ไดส้ ลดั มือของเธอทิ้ง “ฉนั ไมไ่ ดต้ ้งั ใจค่ะ……” ซูจา้ นไม่ฟังคาํ อธิบายของเธอ ผชู้ ่วยยกกาแฟมาเสิร์ฟ ซูจา้ นไดต้ ะโกนอยา่ งเยน็ ชา “ต่อไป ถา้ ผหู้ ญิงคนน้ีมาอีก หา้ มปล่อยใหเ้ ธอเขา้ มา!” ผชู้ ่วยไมค่ ่อยเห็นซูจา้ นอารมณ์ฉุนขนาดน้ีมาก่อน ไดร้ ีบตอบครับๆๆรัวๆๆ

หลิวเฟยเฟยกล้นั น้าํ ตาไว้ “ได้ ตอ่ ไปฉนั จะไมโ่ ผลม่ าใหค้ ุณเห็นหนา้ อีก” เธอพดู จบก็ไดว้ งิ่ ออกไป ผชู้ ่วยถือกาแฟไว้ เธอเห็นอยแู่ ทๆ้ แต่ก็ยงั ไดพ้ งุ่ ชนมาทางน้ี เพลง้ เสียงนึง ถว้ ยกาแฟตกหลน่ สู่พ้ืนจนแตกเป็ นเส่ียงๆ กาแฟร้อนไดส้ าดใส่ตวั เธอ ผชู้ ่วยรีบช่วยเธอเช็ด “ลวกโดนคุณหรือเปลา่ ครับ? กาแฟน้ีเพ่ิงชงเอง” มือท่ีหอ้ ยอยขู่ า้ งกายของซูจา้ นไดก้ าํ แน่นเป็ นหมดั เหมือนกบั วา่ กาํ ลงั อดทนอะไรอยู่ หลิวเฟยเฟยยนื มองเขาอยา่ งไมข่ ยบั “ถา้ เป็ นเมื่อก่อน คุณจะตอ้ งมาดูฉนั แน่นอน เป็ นห่วงวา่ ฉนั โดนลวกหรือเปลา่ จะสงสารฉนั จบั ใจ เพยี งแคเ่ พราะวา่ ฉนั หายตวั ไป คุณกเ็ กลียดฉนั เลย ใช่ม้ยั ?” ซูจา้ นไมพ่ ดู ผชู้ ่วยเกบ็ เศษแกว้ ข้ึนมา จากน้นั ไดจ้ ากไปอยา่ งเงียบๆ ผหู้ ญิงคนน้ีมีความสมั พนั ธ์พวั พนั กบั ซู จา้ น เขาอยา่ อยเู่ ป็ นกา้ งขวางคออยทู่ ่ีน่ีดีกวา่ “ซูจา้ น ฉนั รักคุณไม่เคยเปล่ียนเลย แลว้ แต่วา่ คุณจะเช่ือหรือเปลา่ ในเมื่อคุณไม่อยากเจอหนา้ ฉนั ง้นั ตอ่ ไปฉนั จะไม่โผลห่ นา้ มาใหค้ ุณเห็นอีก” เธอพดู จบก็ไดห้ นั หลงั เดินออกไป คร้ังน้ีเธอไดจ้ ากไปอยา่ งไมล่ งั เล เพราะเธอมนั่ ใจวา่ ซูจา้ นจะตอ้ งตามมาแน่นอน เมื่อก่อนเขารักเธอมากขนาดน้นั ในหวั ของซูจา้ นเสียงดงั โวงๆ ขา้ งหูมีเสียงๆนึงคอยบอกเขาตลอดวา่ ตามไป ถามใหช้ ดั เจนวา่ ทาํ ไมตอนน้นั เธอตอ้ งจากไป แตก่ ม็ ีเสียงๆนึงคอยบอกกบั เขาวา่ จะตามไปไมไ่ ด้ นายแตง่ งาน แลว้ จะพวั พนั ไมเ่ ลิกกบั แฟนเก่าไม่ได้ สุดทา้ ย เขากไ็ ดต้ ามไปอยดู่ ี ไม่ใช่เพราะยงั รักเธอ แต่แคอ่ ยากไดค้ าํ ตอบ

หลงั จากหลิวเฟยเฟยเดินออกจากสาํ นกั งานทนายความ กเ็ ดินชา้ ลงอยา่ งเห็นไดช้ ดั จงใจรอซู จา้ นวงิ่ ตามออกมา “บอกผมมา ทาํ ไมตอนน้นั คุณตอ้ งจากไป?” ซูจา้ นยนื อยหู่ นา้ ประตู สายลมท่ีเหน็บหนาวพดั จน ผมของเขายงุ่ เหยงิ เขามองร่างเงาที่เขาเคยอาลยั อาวรณ์ หลิวเฟยเฟยไดย้ นิ แตก่ ็แกลง้ ทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ เธอเร่งฝี เทา้ ใหไ้ วข้ึน ขณะน้ี บนถนนมีรถท่ีขบั มาอยา่ งไว แววตาของหลิวเฟยเฟยมืดมน ซูจา้ นลงั เลไปนานขนาดน้นั ถึงออกมา พิสูจนว์ า่ ความรักที่มีให้ เธอจืดจางไปแลว้ อีกอยา่ งตอนน้ีเขากแ็ ตง่ งานแลว้ อยากร้ังเขาไว้ อาศยั แคค่ วามรักใคร่ของ สมยั ก่อน คาดวา่ ไมเ่ พียงพอใหเ้ ขากลบั มาขา้ งกายเธอหรอก เธอใจเดด็ พงุ่ ไปที่ถนนใหญ่ “เฟยเฟย—” ซูจา้ นวง่ิ มา “เอ๊ียด—” เสียงเบรคท่ีแสบแกว้ หู ราวกบั สามารถแทงแกว้ หูคนทะลุ! แตว่ า่ เบรคไดเ้ บรคเอาไวไ้ มอ่ ยู่ เสียงดงั ปังเสียงนึง ร่างกายของหลิวเฟยเฟยถูกพงุ่ ชนออกไป คนขบั รถตกใจจนอ้ึงคา้ ง ซูจา้ นวง่ิ มาอุม้ ศีรษะของหลิวเฟยเฟยไว้ หนา้ ผากเธอมีเลือดและหมดสติไป เขาตบแกม้ เธอ “เฟยเฟย เฟยเฟย” ไมต่ อบสนองเลย

ขณะน้ีคนขบั รถไดเ้ ดินมาอยา่ งตวั สนั่ ตกใจจนพดู ติดอา่ ง “คง..คงยงั ไมต่ ายม้งั ?” แววตาเยน็ ชาของซูจา้ นจอ้ งมาท่ีเขา “คุณขบั รถภาษาอะไรเน่ีย?” “เธอเป็ นคนวงิ่ มาเอง ไม่ใช่วา่ ผมจะชนเธอสกั หน่อย ไม่ใช่หนา้ ที่ความรับผดิ ชอบของผม……” “ไม่ตอ้ งพดู จาไร้สาระแลว้ รีบส่งคนไปโรงพยาบาลด่วนเลย” ซูจา้ นอมุ้ เธอข้ึนมา เห็นคนขบั รถ ที่พงุ่ ชนคนยงั ยนื อยทู่ ี่นนั่ ไม่ขยบั เขาไดต้ วาดดว้ ยความโกรธ “ยงั ไมร่ ีบไปขบั รถมาอีก เห็นหรือ ยงั วา่ ดา้ นหลงั คุณคืออะไร? เชื่อหรือเปลา่ ถึงไม่ใช่หนา้ ท่ีความรับผดิ ชอบของคุณ ผมก็สามารถ ทาํ ใหม้ นั กลายเป็ นหนา้ ที่ความรับผิดชอบของคุณได?้ ” คนขบั รถหนั กลบั ไปดู เห็นสาํ นกั งานทนายความท่ีอยขู่ า้ งหลงั คิดอยใู่ นใจวา่ คนๆน้ีคือ ทนายความเหรอ? เขารีบวงิ่ ไปเปิ ดประตรู ถ อาชีพทนายความแบบน้ีท้งั ดา้ นดีและดา้ นชว่ั ทนายความที่มีความสามารถพดู จาแถไถไหลลื่น พดู ใหข้ าวเป็ นดาํ พดู ใหด้ าํ เป็ นขาวได้ ถา้ ช่วยเหลือคนดีมนั ยอ่ มดีอยแู่ ลว้ ถา้ หากช่วยคนชวั่ มีแต่จะทาํ ใหค้ นชว่ั ลอยนวลอยนู่ อก กฎหมาย คนแบบน้ีอยา่ มีเร่ืองดว้ ยดีกวา่ ไม่นานคู่กรณีก็ไดข้ บั รถมาถึงโรงพยาบาล หลิวเฟยเฟยถูกส่งเขา้ ไปที่หอ้ งตรวจ ซูจา้ นรออยู่ ดา้ นนอก คนขบั กลวั วา่ หลิวเฟยเฟยจะมีเรื่องแลว้ ตวั เองจะตอ้ งรับผิดชอบ จึงไดอ้ ธิบายวา่ “ผม ขบั รถมาปกติ จู่ๆเธอพงุ่ ออกมากะทนั หนั ผมไม่มีหนา้ ท่ีตอ้ งรับผิดชอบนะ” ซูจา้ นมองเขาอยา่ งเยน็ ชาทีนึง “ถา้ คนไมเ่ ป็ นไร คุณกจ็ ะไม่เป็ นไร ถา้ คนเป็ นอะไรข้ึนมา คุณก็ อยา่ คิดแต่คาํ นึงถึงตนเอง ไม่สนใจคนอ่ืน”

“คุณ คุณหมายความวา่ ยงั ไง?” คูก่ รณีช้ีหนา้ ซูจา้ น “รังแกคนใช่ม้ยั ?” ซูจา้ นหวั เราะเยน็ ชาทีนึง เอานิ้วมือที่เขายน่ื ออกมากมุ กลบั ไป “คุณววู่ ามขนาดน้ี ง่ายมากที่จะ ถกู คนจบั จุดอ่อนได้ รู้หรือเปลา่ ?” ทนั ใดน้นั คูก่ รณีไดด้ ึงมือกลบั ตกใจจนยนื อยขู่ า้ งๆไมก่ ลา้ ส่งเสียง ผา่ นไปอีกสกั พกั ประตูของหอ้ งตรวจเปิ ดออก หลิวเฟยเฟยถกู เขน็ ออกมา ซูจา้ นเดินมาอยา่ ง รวดเร็ว แผลบนศีรษะเธอถกู ทาํ ความสะอาดเรียบร้อยแลว้ ตอนน้ีคนยงั หมดสติอยู่ หมอเดินออกมา “คนไขไ้ ม่เป็ นอะไรมาก สมองถูกกระทบกระแทกเบาๆ แผลถลอกกท็ าํ ความ สะอาดเรียบร้อยแลว้ ผมจ่ายยาใหเ้ ธอนิดหน่อย ไปรับยาท่ีหอ้ งจ่ายยาหน่อย ส่วนคนไขอ้ ยทู่ ี่ หอ้ งพกั ผอ่ น เด๋ียวรอคนไขฟ้ ้ื นกก็ ลบั บา้ นไดเ้ ลยครับ” “โอเคครับ ขอบคุณมากครับ” ซูจา้ นพดู คู่กรณีที่อยขู่ า้ งลบู ทรวงอก “ขอบคุณพระเจา้ ยงั ดีที่ไม่เป็ นไรๆ” คูก่ รณีกลวั หลิวเฟยเฟยจะเกิดเรื่องแลว้ เขาตอ้ งเสียตงั ค์ ซูจา้ นมองเขาทีนึง จากน้นั ไดโ้ ยนบิลสง่ั จ่ายยาของหมอไปท่ีออ้ มอกเขา“ไปเอายา แลว้ ส่งมา” “เงินอนั น้ี……” คู่กรณีมองหนา้ ซูจา้ น “ตอนน้นั คุณกน็ ่าจะเห็นแลว้ วา่ เธอเป็ นคนเดินมาเร็ว ไม่ เก่ียวกบั ผม ไมค่ วรใหผ้ มมาออกเงินส่วนน้ีนะ” ซูจา้ นลว้ งกระเป๋ าตงั คอ์ อกมาแลว้ ควกั เงินสดออกมาใหเ้ ขา ตอนน้นั เป็ นความผิดของหลิวเฟย เฟยจริง เหมือนเธอจะหลบเล่ียงเขา จึงเดินเร็ว ตอนน้นั เธอน่าจะโกรธมาก ก็เลยไม่เห็นรถท่ีขบั มาอยา่ งไว “ตอ่ ไปขบั รถดูถนนหน่อย” “ครับๆๆ” คูก่ รณีรับเงินมาแลว้ ตอบครับๆๆ ขอแคต่ วั เองไมต่ อ้ งควกั ตงั ค์ พดู อะไรกด็ ีหมด แหละ

ตอนเยน็ หลิวเฟยเฟยถึงค่อยๆฟ้ื นข้ึนมา คูก่ รณีไดไ้ ปแลว้ ซูจา้ นเป็ นคนใหเ้ ขาไปเอง เร่ืองน้ีเขาไม่มีหนา้ ที่ตอ้ งรับผดิ ชอบ อีกอยา่ งหลิว เฟยเฟยกไ็ ม่ไดเ้ ป็ นไรมาก เขาเฝ้ าเธออยทู่ ี่น่ี ไมส่ นความขอ้ งเก่ียวระหวา่ งเธอกบั เขา ตอนน้ีเธอไดร้ ับบาดเจ็บ เขาจะทิ้งเธอ ไวไ้ มส่ นใจไม่ได้ “โอย๊ เจบ็ จงั เลย” หลิวเฟยเฟยขมวดคิว้ อยากยนื่ มือไปจบั ศีรษะ ซูจา้ นหา้ มมือของเธอไว้ “อยา่ ขยบั บนหวั มีแผล” หลิวเฟยเฟยมองหนา้ เขา “ซูจา้ น? —คุณกาํ ลงั เป็ นห่วงฉนั ?” ตอนท่ี 294 เขากาํ ลงั ต้มบะหมใ่ี ห้ฉันอยู่ ซูจา้ นดึงมือกลบั พร้อมพดู อยา่ งเรียบเฉย “เรารู้จกั กนั ” หลิวเฟยเฟยจบั มือของเขาพร้อมกมุ เอาไวแ้ น่น “ไม่ คุณกาํ ลงั เป็ นห่วงฉนั เม่ือก่อนคุณรักฉนั มาก……” “นนั่ มนั เมื่อก่อน” ซูจา้ นพดู เนน้ หลิวเฟยเฟยปลอ่ ยมือของเขา ยกริมฝี ปากแหง้ กร้านข้ึนเลก็ นอ้ ย “ในเมื่อไม่รักฉนั แลว้ ทาํ ไมยงั ตอ้ งเฝ้ าฉนั ดว้ ย?” “คุณไดร้ ับบาดเจบ็ ……” “นี่ไม่ใช่ขอ้ อา้ ง!” หลิวเฟยเฟยจอ้ งมองเขาดว้ ยความรู้สึกท่ีลึกซ้ึง “ซูจา้ น ยงั จาํ คร้ังแรกท่ีคุณจูบ ฉนั ไดม้ ้ยั คะ?” เธอไม่สนวา่ ซูจา้ นจะฟังหรือเปล่า ไดพ้ ดู เองเออเอง “วนั น้นั เป็ นวนั ท่ีทอ้ งฟ้ า

สดใส คืนก่อนจบมหาลยั คุณมาหาฉนั ตอนน้นั กาํ ลงั ออนแอร์หนงั เร่ือง【My Ex.】อยพู่ อดี คุณไดซ้ ้ือตวั๋ หนงั แลว้ เราเขา้ ไปดูกนั เน้ือเรื่องยอ่ มเก่ียวขอ้ งกบั ความรักความแคน้ ของกนั และ กนั อยแู่ ลว้ คู่รักที่รักกนั มากคู่นึงเลิกรากนั เพราะเร่ืองบางเรื่อง ตอนน้นั คุณกก็ อดฉนั ไวแ้ ละพดู วา่ ท้งั ชีวติ น้ีกจ็ ะไมเ่ ลิกกบั ฉนั ” ซูจา้ นกม้ หนา้ ไม่พดู จา เขาจาํ ได้ เขาเคยพดู คาํ น้ี หลิวเฟยเฟยมองนอกหนา้ ตา่ งแลว้ พดู ตอ่ “แสงไฟในโรงหนงั มืดสลวั มาก เรานงั่ อยตู่ รง ตาํ แหน่งที่ใกลด้ า้ นในมาก คุณ—ไดจ้ ูบฉนั นน่ั เป็ นคร้ังแรกของคุณ และเป็ นจูบแรกของฉนั เหมือนกนั ” เธอหนั ไปมองซูจา้ น “คุณยงั จาํ ไดม้ ้ยั คะ?” ลกู กระเดือกของซูจา้ นเคลื่อนไหวข้ึนลง “บอกผม ทาํ ไมตอนน้นั ตอ้ งจากไป” หนา้ ตาของหลิวเฟยเฟยเหมือนปล่อยวางไดแ้ ลว้ เธอยมิ้ อยา่ งขมขื่น “คุณกแ็ ต่งงานไปแลว้ ฉนั พดู ออกมายงั มีความหมายอะไรอีก?” เธอหลบั ตาลง เหมือนเหน่ือยแลว้ และเหมือนตายใจแลว้ “คุณไปเถอะคะ่ ” ซูจา้ นกมุ มือท้งั สองขา้ งไวแ้ น่น “ผมส่งคุณกลบั ไป” “ไม่ตอ้ งค่ะ ฉนั กลบั เองได”้ หลิวเฟยเฟยปฏิเสธ “เฟยเฟย……” “อยา่ เรียกฉนั แบบน้ี คุณจะทาํ ใหฉ้ นั นึกวา่ ในใจคุณยงั มีฉนั อย”ู่ เธอคอ่ ยๆลืมตาข้ึนมามองหนา้ เขา น้าํ ตาไหลลงมาจากหางตา “ฉนั นึกวา่ คุณจะรอฉนั ตลอดเสียอีก……ฉนั ผิดไปแลว้ ฉนั มโน ไปเองวา่ ความรักของเราจะสามารถกา้ วขา้ มช่วงเวลาท่ียาวนาน ที่จริงกแ็ ค่รักคุณขา้ งเดียวเฉยๆ” “ตอนน้นั ถา้ คุณบอกสาเหตกุ บั ผม ผมรอคุณได”้ ซูจา้ นเพง่ มองเธอ

หลิวเฟยเฟยหวั เราะทีนึง ไม่ไดอ้ ธิบายวา่ ทาํ ไมตอนน้นั ตอ้ งจากไป และไมไ่ ดอ้ ธิบายดว้ ยทาํ ไม ไดก้ ลบั มาอีก เธอไดท้ าํ เหมือนเขาเป็ นอากาศ เปิ ดผา้ ห่มลงจากเตียง ใส่เส้ือคลมุ แลว้ ช้ียาบน โตะ๊ “ใช่ยาของฉนั หรือเปลา่ ?” ซูจา้ นตอบวา่ อืม หลิวเฟยเฟยหยบิ ข้ึนมาแลว้ เดินไปทางประตู ประตูหอ้ งเปิ ดออก เธอกมุ หนา้ ผากไวแ้ ละเดินเซ ไปมา ซูจา้ นกา้ วมาประคองเธอไว้ “คุณเป็ นอะไรไป?” หลิวเฟยเฟยปัดมือของเขาออก “ฉนั จะเป็ นตายร้ายดีกไ็ ม่เก่ียวกบั คุณ” “ในเมื่อไมอ่ ยากมีความสมั พนั ธ์เกี่ยวขอ้ งกบั ผมอีก ทาํ ไมคุณยงั ตอ้ งโผลม่ าใหผ้ มเห็นหนา้ อีก?” ซูจา้ นกอ็ ารมณ์ข้ึนแลว้ เหมือนกนั คนท่ีจากไปคือเธอ คนที่ไม่อธิบายกค็ ือเธอเหมือนกนั ตอนน้ี กลบั มากล่าวโทษวา่ เขาไมร่ อเธอ “ฉนั ผดิ ไปแลว้ ฉนั ไม่ควรมาหาคุณ ตอ่ ไปฉนั จะไมโ่ ผล่มาใหค้ ุณเห็นหนา้ อีกคะ่ ” หลิวเฟยเฟย พดู จบก็ไดเ้ ดินออกไป หนา้ ตาเธอเหมือนออ่ นแอมาก เดินไดช้ า้ มาก ซูจา้ นยนื อยทู่ ี่เดิมไปหลายนาที จากน้นั ไดว้ ง่ิ ตามมา เขาจบั ขอ้ มือของหลิวเฟยเฟยไว้“คุณบอก จะไปก็ไปง้นั เหรอ? คร้ังน้ีคุณไม่มีสิทธ์ิตดั สินใจเอง!” “ซ๊ีด~” หลิวเฟยเฟยสูดหายใจเขา้ ทางปาก ซูจา้ นรีบปลอ่ ยมือ “ทาํ คุณเจ็บเหรอ?” หลิวเฟยเฟยส่ายหวั

“คุณพกั อยทู่ ่ีไหน ผมไปส่งคุณ” ซูจา้ นพดู ตอนน้ีเขาไมร่ ู้ใจตวั เอง รู้แค่วา่ เธอไดร้ ับบาดเจบ็ กลบั บา้ นคนเดียวไม่ปลอดภยั “ถนนตงถ่า หมายเลข118ค่ะ” หลิวเฟยเฟยพดู อยา่ งเรียบเฉย ซูจา้ นอ้ึงกบั สถานท่ีที่ใกลจ้ ะหายไปจากความทรงจาํ ของเขา “ทาํ …ทาํ ไม ตอ้ งเลือกท่ีนนั่ ?” “เพราะที่นนั่ มีความทรงจาํ ของฉนั ความทรงจาํ ที่สวยงามและไม่กลา้ ลืมเลือน” หลิวเฟยเฟยม องหนา้ ซูจา้ น “คุณลืมไปแลว้ แน่ๆเลย?” ซูจา้ นดึงสติกลบั หลบหลีกสายตาของเธอท่ีเพง่ มองมาหาเขา พร้อมแสร้งเป็ นสงบน่ิง “ผมส่ง คุณกลบั ไป” เขาหยบิ ถุงยาในมือของหลิวเฟยเฟยมา และคอยประคองแขนของเธอไว้ หลิวเฟยเฟยไม่ไดพ้ ดู อะไรต่อ เธอรู้วา่ สิ่งที่เธอทาํ เพียงพอท่ีจะทาํ ใหซ้ ูจา้ นหวนั่ ไหวแลว้ มาถึงหนา้ โรงพยาบาล ซูจา้ นโบกรถคนั นึง และประคองหลิวเฟยเฟยข้ึนรถ จากน้นั เขาไดไ้ ปนง่ั ดา้ นหนา้ ตลอดทาง ท้งั คู่ต่างกพ็ ดู อะไรไม่ออก ซูจา้ นเงียบ มาถึงจุดหมายปลายทางยงั เป็ นคนขบั ที่เป็ นคอยเตือนเขา เขาถึงดึงสติกลบั มาจาก ความคิดที่ล่องลอย เขาจ่ายตงั คแ์ ลว้ ลงจากรถ จากน้นั ไดไ้ ปช่วยหลิวเฟยเฟยเปิ ดประตูรถ หลิวเฟยเฟยโนม้ ตวั ลงมา จากรถ เดินเขา้ โถงทางเดินท่ีคุน้ เคย กลา้ มเน้ือของซูจา้ นเกร็งไปท้งั ตวั

ที่นี่เป็ นหมู่บา้ นคอนโดท่ีเก่าโทรม ไม่มีลิฟต์ ดีท่ีนิติบุคคลที่ดูแลหม่บู า้ นคอนโดน้ีไวใ้ จได้ เกบ็ กวาดไดส้ ะอาดมาก ผนงั ก็ไดท้ าสีใหม่ มาถึงหอ้ ง หลิวเฟยเฟยลว้ งกญุ แจออกมาเปิ ดประตู นี่เป็ นคอนโดแบบ1หอ้ งนอน1หอ้ งน้าํ เพราะหมูบ่ า้ นคอนโดเก่าโทรม คา่ เช่ากเ็ ลยถกู สมยั เรียนมหาลยั หลิวเฟยเฟยถึงสามารถเช่าหอ้ ง น้ีโดยที่อาศยั เงินท่ีหามาไดจ้ ากการทาํ งานพาร์ทไทม์ ตอนน้นั ซูจา้ นกไ็ ม่มีเงินเลย พอจบมหาลยั หลงั จากที่หลิวเฟยเฟยจากไปและเขาหดหู่อยชู่ ่วงนึง ถึงฮึดสูแ้ ละเจริญรุ่งเรืองข้ึนมา หลายปี น้นั เขานอกจากสูค้ ดีก็ยงั คือสูค้ ดี ไมว่ า่ คดีอะไรก็รับหมด ต่อมาพอมีช่ือเสียงแลว้ เขาไดเ้ ปิ ดสาํ นกั งานทนายความ พอมีชื่อเสียงเรียงนามของเขาแลว้ คนท่ี ไปสาํ นกั งานของเขาก็เยอะเลย หลงั จากผา่ นการพฒั นา อยใู่ นวางการเป็ นท่ีรู้จกั ไปทวั่ แถมชื่อเสียงดีดว้ ย ในหอ้ งยงั เหมือนเมื่อก่อน ตอนที่คบกบั หลิวเฟยเฟย เขามาท่ีนี่บ่อยมาก มุมท่ีใกลห้ นา้ ตา่ งมี โซฟาขนาดสองที่นงั่ ตวั นึง ผา้ กาํ มะหยส่ี ีครีม ไมใ่ ช่วสั ดุท่ีแพงมาก แตน่ งั่ แลว้ สบายมาก ผา้ ม่าน สีขาว มมุ ท่ีใกลผ้ นงั มีช้นั วางหนงั สือสีไมว้ างอยู่ เธอยงั ชอบอา่ นหนงั สือเหมือนเม่ือก่อนอีกเช่น เคย “ขอโทษดว้ ยค่ะ ท่ีน่ีคอ่ นขา้ งยงุ่ ไปหน่อย วนั น้ีฉนั ไปร้านขายเฟอร์นิเจอร์ เดิมทีคืออยากซ้ือ เฟอร์นิเจอร์มาเปลี่ยนของเก่าพวกน้ีทิ้งค่ะ” หลิวเฟยเฟยเดินเขา้ มาพร้อมกบั ไดร้ ินน้าํ ใหเ้ ขา แกว้ นึง ซูจา้ นถามดว้ ยเสียงแหบแหง้ “ทาํ ไมตอ้ งเปลี่ยน” หลิวเฟยเฟยกมุ แกว้ น้าํ ไว้ สายตามองโซฟาตวั น้นั ไว้ “ฉนั เห็นทีไร ก็จะนึกถึงเรื่องท่ีไมค่ วรนึก ถึงค่ะ” มือของซูจา้ นกมุ แน่นข้ึนมากะทนั หนั

หลิวเฟยเฟยยนื่ แกว้ น้าํ ใหก้ บั เขา “ด่ืมน้าํ เสร็จกก็ ลบั ไปเถอะคะ่ ฉนั ถึงบา้ นแลว้ ” ซูจา้ นไม่ไดร้ ับแกว้ น้าํ ในมือเธอ แตไ่ ดม้ องหนา้ เธอ และถามทีละถอ้ ยคาํ “บอกผมมา วา่ เพราะ อะไร?” หลิวเฟยเฟยสบตากบั เขาแลว้ พดู ทีละถอ้ ยคาํ “ถา้ ฉนั บอกวา่ เพื่อคุณ คุณเช่ือม้ยั คะ?” เสียงของซูจา้ นทุม้ ต่าํ “ผมไมเ่ ชื่อ” ถา้ รักเขาจริง แคร์เขาจริง ตอนน้นั กไ็ ม่จากไปอยา่ งไร้เยอื่ ใยขนาดน้นั แมแ้ ตส่ าเหตุที่จากไปก็ไม่ บอกเขา หลิวเฟยเฟยเอาแกว้ วางลงบนโตะ๊ และหนั หลงั ใหซ้ ูจา้ น “ไม่เชื่อกไ็ ม่เช่ือเถอะ ที่จริงพอคิดๆ แลว้ ฉนั เป็ นคนววู่ ามเอง ถา้ ฉนั เป็ นคุณฉนั กไ็ มเ่ ช่ือเหมือนกนั คะ่ นี่กด็ ึกมากแลว้ คุณควร กลบั ไปแลว้ ” ซูจา้ นยนื อยไู่ ม่ขยบั หลิวเฟยเฟยมองซูจา้ นผา่ นกระจกแลว้ ยกมุมปากข้ึน “ภรรยาคุณ น่าจะยงั รอคุณอยทู่ ่ีบา้ นนะ?” นึกถึงฉินยา หวั ใจซูจา้ นหวนั่ ไหว “คุณดูแลตวั เองดีๆ” พดู จบเขาไดห้ นั หลงั เดินไปที่ประตู เพิ่งถึงหนา้ หอ้ ง ป้ึ ง! ซูจา้ นหนั มาก็เห็นหลิวเฟยเฟยลม้ แกว้ น้าํ ตกหลน่ อยบู่ นพ้ืน เขาเดินกลบั ไปประคองเธอ “คุณ เป็ นอะไรไป?” หลิวเฟยเฟยส่ายหวั บอกไมเ่ ป็ นไร “เมื่อกี๊หนา้ มืด ยนื ทรงตวั ไมไ่ ดเ้ ลยลม้ คะ่ ”

“คุณหมอบอกวา่ สมองคุณไดร้ ับแรงกระทบกระแทกนิดหน่อย” ซูจา้ นประคองเธอไปนงั่ ท่ี โซฟา “ฉนั หิวขา้ วคะ่ ” หลิวเฟยเฟยมองหนา้ ซูจา้ น “คุณตม้ บะหม่ีใหฉ้ นั ชามนึงแลว้ คอ่ ยไปไดม้ ้ยั ?” ซูจา้ นชกั จะลงั เลแลว้ “เอาเถอะ ฉนั ละลาบละลว้ งเกินไปเอง ฉนั ไปตม้ เองคะ่ คุณกลบั ไปก่อนเลย” ระหวา่ งท่ีพดู เธอก็ จะลุกข้ึน ซูจา้ นกดเธอไว้ “ผมไปเอง” เขาถอดเส้ือคลมุ ออกแลว้ เดินเขา้ ไปในหอ้ งครัว หอ้ งครัวเป็ นแบบเปิ ด ไมใ่ หญ่ แต่กลบั มีครบ ทุกอยา่ ง ตื๊ดๆๆ— จู่ๆมือถือที่อยใู่ นกระเป๋ าเส้ือบนโซฟาของซูจา้ นสน่ั หลิวเฟยเฟยมองซูจา้ นแวบ๊ นึง เห็นเขากาํ ลงั ยงุ่ อยใู่ นหอ้ งครัว ไมไ่ ดย้ นิ เเสียงมือถือสนั่ เธอหยบิ มาใส่ในกระเป๋ าเส้ือตวั เอง “ฉนั ไปเขา้ หอ้ งน้าํ นะคะ” ซูจา้ นไมไ่ ดห้ นั หนา้ มา แคต่ อบวา่ อืม หลิวเฟยเฟยเดินมาถึงหอ้ งน้าํ แลว้ ปิ ดประตู พอหยบิ มือถือออกมาเห็นฉินยาเป็ นคนโทรมา แววตาเธอมืดมนลง ท่ีแทภ้ รรยาของเขาชื่อฉินยา เธอกดป่ ุมรับสาย ฉินยายนื อยหู่ นา้ ร้าน มือขา้ งนึงดึงเส้ือคลุมใหม้ ิดชิดไว้ มืออีกขา้ งกมุ มือถือไว้ พออีกฝ่ ายรับสาย เธอพดู ทนั ทีวา่ “ซูจา้ นคุณอยไู่ หนคะ มารับฉนั หน่อยคะ่ ฉนั รอคุณอยทู่ ี่หนา้ ร้านค่ะ”

“สวสั ดีค่ะ คุณคงเป็ นภรรยาของซูจา้ นสินะ เขากาํ ลงั ตม้ บะหมี่ใหฉ้ นั อยคู่ ่ะ” ตอนที่ 295 ตามตอื๊ ไม่เลกิ สายฟ้ าท่ีน่าหวาดผวาแวบ๊ ผา่ นในใจฉินยา ผหู้ ญิงคนน้ีคือ? ในใจมีการคาดเดาแลว้ แต่วา่ เธอไมอ่ ยากยอมรับวา่ ซูจา้ นจะแอบไปเจอแฟนเก่าลบั หลงั เธอ แตถ่ า้ ไมไ่ ดไ้ ปเจอ ผหู้ ญิงท่ีรับสายคนน้ีคือใคร? เธอกมุ มือถือไวแ้ น่นไม่พดู จา “ฉนั คือหลิวเฟยเฟย เราเคยเจอกนั ที่หนา้ ร้านขายเฟอร์นิเจอร์เมื่อเชา้ น้ีคะ่ ” หลิวเฟยเฟยส่อง กระจก ผหู้ ญิงที่สะทอ้ นออกมาจากกระจกยงั คงสวยอีกเช่นเคย ถา้ จะใหบ้ อกวา่ มีการ เปล่ียนแปลงอะไร กแ็ คห่ างตามีริ้วรอยเพิ่มข้ึนเสน้ นึง แตไ่ ม่กระทบกบั ความสวยของเธอเลย “เขามาหาฉนั เราอยดู่ ว้ ยกนั ตลอด ฉนั บอกวา่ ฉนั หิวขา้ ว เขากล็ งมือไปเขา้ ครัวเพอ่ื ฉนั ถึงแมเ้ ขา แตง่ งานกบั คุณ ฉนั วา่ ในใจเขายงั คงมีฉนั อยนู่ ะคะ” หลิวเฟยเฟยแกลง้ พดู เสียงเบา เพื่อไม่ใหซ้ ู จา้ นท่ีอยดู่ า้ นนอกไดย้ นิ ฉินยาเก็บมือถือกลบั และตดั สายทิ้ง เธอมองโทรศพั ทใ์ นมือ เหมือนมนั ที่ลวกมือ มีหลายคร้ังท่ี อยากจะโยนทิ้ง ไม่นึกเลยวา่ ซูจา้ นจะอยกู่ บั หลิวเฟยเฟย! ทนั ใดน้นั เธอกมุ หนา้ อกไว้ ไม่นึกเลยวา่ เธอจะเจ็บแน่นหนา้ อก ไมร่ ู้วา่ เพราะซูจา้ นโกหกเธอ หรือเพราะเธอมีใจใหเ้ ขาแลว้

ไอรอนปิ ดประตูหนา้ ร้าน เดินออกมาเห็นฉินยายงั ยนื หนา้ ร้านจึงไดถ้ ามวา่ “เธอไปไดส้ กั พกั แลว้ ไมใ่ ช่เหรอ? ทาํ ไมยงั ยนื อยทู่ ่ีน่ี?” ฉินยาหนั หนา้ ไปอีกทาง เพื่อหลบสายตาไอรอน “เอ่อคือ ฉนั กาํ ลงั รอคนอยหู่ น่ะ” “อ๋อ อากาศหนาวขนาดน้ีกลบั บา้ นเชา้ หน่อย ออ้ ใช่ วนั หลงั เธอตอ้ งเล้ียงขา้ วฉนั นะ แตง่ งานแลว้ เหลา้ มงคลฉนั กย็ งั ไม่ไดด้ ื่มเลย” ไอรอนไมพ่ บความความผิดปกติของเธอ ตบไหลเ่ ธอทีนึง “ฉนั ไปแลว้ นะ” “อืม” ฉินยาตอบ เดินไปไดส้ องกา้ ว จู่ๆไอรอนหยดุ ฝี เทา้ แลว้ หนั มามองฉินยา “ใหฉ้ นั ไปส่งเธอม้ยั ?” ฉินยารีบส่ายหวั “ไมต่ อ้ งเธอกลบั ก่อนเลย เด๋ียวเขากม็ าแลว้ ” “ง้นั โอเค ยยั ตวั ดี เห็นผชู้ ายดีกวา่ เพื่อน” ไอรอนแซวเธอเล่นดว้ ยรอยยมิ้ จากน้นั หนั หลงั ข้ึนรถ ไป หลงั จากไอรอนไปแลว้ ฉินยาเดินมาโบกรถท่ีขา้ งถนน นงั่ เขา้ มาในรถ สมองของเธอสบั สน ไม่ รู้จะทาํ อยา่ งไรดี ใจนึงกก็ ลวั มาก กลวั วา่ ซูจา้ นกบั หลิวเฟยเฟยจะถ่านไฟเก่าคลกุ เธอปิ ดปากปิ ดจมูกไว้ มองนอกกระจกรถ แสงไฟสลวยแวบ๊ ผา่ นตรงหนา้ เธอกลบั ไม่มีกะจิตกะ ใจชื่นชมความสวยงามน้ี น้าํ ตาไหลลงมาจากเบา้ ตาเงียบๆ “ถึงแลว้ ครับ” ฉินยายงั จมอยใู่ นโลกส่วนตวั คนขบั ไดข้ บั รถมาจอดอยหู่ นา้ หมูบ่ า้ นคอนโดแลว้ ฉินยาเชด็ หนา้ ใหแ้ หง้ แลว้ ควกั เงินออกมาจ่ายค่ารถ เธอยนื อยทู่ ่ีช่องลม เป่ าความช้ืนของใบหนา้ ใหแ้ หง้ สนิท ตบแกม้ ตวั เอง เพื่อใหต้ วั เองดูแลว้ ปกติ

ถึงแมเ้ ธอร้องไห้ ก็ไมอ่ ยากร้องไหต้ อ่ หนา้ ซูจา้ น ยง่ิ ไม่อยากใหเ้ ขาเห็น เธอลว้ งกญุ แจออกมาเปิ ดประตู ตอนเชา้ ตอนที่ซูจา้ นส่งท่านยา่ กลบั มา ท่านยา่ ไดย้ ดั กญุ แจมา ใหเ้ ธอดอกนึง แถมยงั พดู ดว้ ยวา่ “น่ีกค็ ือบา้ นของหนู หนูจะตอ้ งมีกญุ แจเขา้ บา้ น” ท่านคิดรอบคอบมาก เธอเปิ ดประตู เห็นท่านยา่ นงั่ อยบู่ นโซฟา เห็นเธอกลบั มา ไดร้ ีบลุกข้ึนมาจากโซฟาแลว้ เดินมา หา “เสี่ยวยา หนูเลิกงานแลว้ เหรอ?” ฉินยาอาศยั ท่าทางท่ีแขวนเส้ือผา้ หลบหลีกสายตาของท่านยา่ และตอบอืมอยา่ งเรียบเฉยคาํ นึง “ซูจา้ นไมไ่ ดไ้ ปรับหนูกลบั มาดว้ ยกนั เหรอ?” ท่านยา่ ไดถ้ ามอีก มือที่ฉินยาแขวนเส้ืออยไู่ ดช้ ะงกั ไว้ ผา่ นไปครู่หน่ึงเธอพดู วา่ “เขามีธุระค่ะ อาจจะกลบั มาดึก หน่อย” “มีอะไรตอ้ งยงุ่ ดว้ ย? เขาไมต่ อ้ งไปสูค้ ดีเองสกั หน่อย มีลกู นอ้ งอยเู่ ยอะแยะขนาดน้นั ” ท่านยา่ สี หนา้ เปลี่ยนทนั ที “เดี๋ยวรอเขากลบั มา ยา่ ตอ้ งสงั่ สอนเขาสกั หน่อยแลว้ เป็ นคนมีภรรยาแลว้ ยงั ไม่มีแนวความคิดดา้ นเวลาอีก” ฉินยาฝื นยมิ้ “ไป เราไปทานขา้ วกนั ก่อน เดี๋ยวเขากลบั มา ใหเ้ ขาอดตายไมต่ อ้ งกินอะไรเลย” ท่านยา่ ดึงมือฉิน ยาเดินไปที่โตะ๊ อาหาร ท่านยา่ จบั มือฉินยาไว้ “หนูผอมเกินไป ยา่ ตอ้ งขนุ หนูเยอะๆหน่อยแลว้ ” ฉินยาไม่รู้จะตอบรับความใจดีของท่านยา่ ยงั ไง แค่กม้ หนา้ ไวเ้ งียบๆ

อีกฝ่ังนึง หลิวเฟยเฟยออกมาจากหอ้ งน้าํ ซูจา้ นยงั อยใู่ นหอ้ งครัว เธอลบประวตั ิการโทรทิ้ง แลว้ เอามือถือใส่กลบั เขา้ ไปในกระเป๋ าเส้ือของเขาใหม่ ซูจา้ นตม้ บะหม่ีน้าํ ใสใหห้ ลิวเฟยเฟยชามนึง เขายกมาวางท่ีบนโตะ๊ ของหอ้ งรับแขก “รีบทาน ตอนร้อนๆซะ” หลิวเฟยเฟยเงยหนา้ มองเขา “คุณไมท่ านกบั ฉนั เหรอคะ?” ซูจา้ นหยบิ เส้ือคลุมข้ึนมาใส่ “ไมแ่ ลว้ ครับ คุณทานเองเลย ดูแลตวั เองดีๆ” ซูจา้ นพดู จบก็ไดห้ นั หลงั พอเดินมาถึงหนา้ หอ้ งเขาไดห้ ยดุ ลงมา “นี่เป็ นการเจอกนั คร้ังสุดทา้ ย ของเรา” “ถา้ ฉนั คิดถึงคุณละ่ คะ?” หลิวเฟยเฟยมองร่างเงาของเขา ร่างกายของซูจา้ นเกร็งและพดู อยา่ งเยน็ ชา “ผมจาํ ได้ คุณไมใ่ ช่คนที่ตามต๊ือไม่เลิก” “ถา้ คุณยงั ไมแ่ ต่งงาน คุณจะคืนดีกบั ฉนั หรือเปล่า?” หลิวเฟยเฟยถาม คาํ ถามน้ี ทาํ ใหซ้ ูจา้ นลาํ บากใจ ถา้ ฉินยาไมไ่ ดโ้ ผล่มาท่ีโลกของเขา เขารู้สึกอาจจะคืนดี แต่ตอนน้ีเขามีฉินยาแลว้ เขาจะทาํ ร้ายจิตใจเธอไม่ได้ เขาเป็ นคนยนื กรานจะแต่งงานกบั เธอเอง ตอนน้นั ไมว่ า่ เขาจะดว้ ยสาเหตุอะไร ดว้ ยความคิด อะไร ในเมื่อแตง่ งานแลว้ ก็ควรจะดีกบั เธอ รับผดิ ชอบในตวั เธอ แต่เขามีสติดี กบั หลิวเฟยเฟย เม่ือก่อนรักมากแค่ไหน ผา่ นไปเป็ นเวลาสิบปี ความรักน้นั ไดจ้ ืด จางไปนานแลว้ สาํ หรับเรื่องที่เธอจากไปในตอนน้นั เธอไม่อยากพดู เขากจ็ ะไม่ถาม

เร่ืองท่ีผา่ นไปแลว้ กใ็ หม้ นั กลายเป็ นอดีตเถอะ ตา่ งคนต่างเจอสิ่งท่ีดี “บนโลกใบน้ีไม่มีคาํ วา่ ‘ถา้ ’หรอก” ซูจา้ นพดู จบก็ไดเ้ ดินออกจากหอ้ ง “เสี่ยวยา กินสตรอเบอร์รี่เยอะๆหน่อย สตรอเบอร์รี่ของช่วงน้ีท้งั หวานและมีประโยชน”์ ท่านยา่ เอาสตรอเบอร์รี่ท่ีลา้ งเสร็จมาวางท่ีจานผลไมข้ องฉินยา ฉินยาถอนหายใจอยา่ งจนปัญญา “ตอนทานขา้ วยา่ ก็คีบกบั ขา้ วใหห้ นูตลอดเลย ตอนน้ีหนูอ่ิม มากแลว้ คะ่ ” ท่ีคุณยา่ ทาํ ไปกเ็ พราะเป็ นห่วง ถา้ เธอไมก่ ิน มนั ก็จะดูไม่คอ่ ยดี ก็จะทาํ ลายความหวงั ดีของคุณยา่ ถา้ กิน คุณยา่ กค็ ีบใหเ้ ธอเยอะเกินไป จึงกินจนอิ่มแปลเ้ ลย “หนูดูสิหนา้ ทอ้ งหนูแบนราบจะตาย มีพงุ ท่ีไหน?” ท่านยา่ เหลือบมองหนา้ ทอ้ งของฉินยา คิดอยใู่ นใจวา่ เมื่อไหร่ท่ีน่ีจะสามารถมีเหลนใหเ้ ธอนะ? ซูจา้ นเขา้ มาในบา้ น ไดย้ นิ คาํ พดู ของท่านยา่ พอดี เขาถอดเส้ือคลมุ แลว้ พดู วา่ “เมียผมเอวบางนิด เดียว ถา้ ยา่ ขนุ จนเธออว้ น ยา่ ตอ้ งชดใชใ้ หผ้ มนะ” ฉินยามองเขาแวบ๊ นึง สีหนา้ แสร้งทาํ เป็ นเหมือนไมม่ ีอะไรเกิดข้ึน ขอแค่เขาเป็ นคนมาอธิบายใหเ้ ธอฟังเอง เธอยอมใหโ้ อกาสเขาคร้ังหน่ึง เพราะชีวติ คูม่ นั ไมง่ ่ายเลย ซูจา้ นแขวนเส้ือเสร็จแลว้ เดินมา หยบิ สตรอเบอร์รี่ลูกนึงโยนเขา้ ในปาก สตรอเบอร์ร่ีของฤดูน้ี หวานมาก “คุณกบั ยา่ ทานขา้ วกนั ยงั ครับ?”

“นี่มนั กี่โมงกี่ยามแลว้ ยงั จะไมท่ านขา้ วไดอ้ ีกเหรอ?” ท่านยา่ ไม่สบอารมณ์ “ยงุ่ ขนาดน้นั เลย เหรอ?” ไมร่ อใหซ้ ูจา้ นพดู ท่านยา่ ไดพ้ ดู อีก “ตอ่ ไปถา้ กลบั มาดึกขนาดน้ี กไ็ มต่ อ้ งทานขา้ วเลย!” ซูจา้ นนึกวา่ ท่านยา่ แกลง้ เลยมองไปท่ีฉินยา “พวกคุณทานขา้ วแลว้ จริงอะ่ ?” “คุณยงั ไมไ่ ดท้ านขา้ วเหรอคะ?” ฉินยามองดวงตาเขาแลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ “คุณกลบั มาดึกขนาดน้ี ฉนั นึกวา่ คุณไปทานกบั ใครมาแลว้ เสียอีก” คาํ พดู ของเธอมีนยั ยะแอบแฝง ซูจา้ นยอ่ มฟังคาํ พดู เสียดสีของเธอออกอยแู่ ลว้ จึงไดถ้ ามดว้ ยรอยยมิ้ “คุณเป็ นอะไรไปครับ?” ฉินยาลุกข้ึน “ฉนั จะมีเรื่องอะไรไดค้ ะ? คุณอยากทานอะไร ฉนั ไปทาํ ใหค้ ุณ” “ยงั มีกบั ขา้ วเหลือม้ยั ? ผมทานอะไรหน่อยกพ็ อแลว้ คุณไมต่ อ้ งลงมือไปทาํ หรอก” ซูจา้ นใกล้ เขา้ มาหา นาทีน้ีเขารู้สึกหวั ใจตวั เองอบอุน่ มาก มีความรู้สึกของบา้ น เขาดึงมือฉินยาไว้ แลว้ กม้ มองเธอ “มือนิ่มขนาดน้ี จะเขา้ ครัวไดย้ งั ไง เดี๋ยวมือกห็ ยาบกระดา้ ง หมดหรอก” ฉินยาขดั ขืนออกมาจากมือเขา “ง้นั ต่อไปคุณจะทาํ ใหฉ้ นั ทานม้ยั คะ?” เธออยากใหต้ วั เองใจเยน็ แต่มกั นึกคาํ พดู ของหลิวเฟยเฟยอยเู่ รื่อยเลย เธอควบคุมหวั ใจตวั เองไม่ได้ ท่านยา่ นึกวา่ พวกเขากาํ ลงั ‘เก้ียวพาราสี’กนั จึงไดย้ มิ้ อยขู่ า้ งๆแลว้ สง่ั ใหแ้ มบ่ า้ นอุ่นกบั ขา้ วท่ี เหลือ

หวั ใจซูจา้ นกระตกุ ทีนึง กาํ ลงั อยากจะพดู แตฉ่ ินยาไดแ้ ยง่ เขาพดู ก่อน “ฉนั เหนื่อยแลว้ ขอตวั กลบั หอ้ งก่อนค่ะ” พดู จบเธอไดเ้ ดินเขา้ ไปในหอ้ งนอน เธอไมไ่ ดน้ อน แต่ไดน้ ง่ั รอซูจา้ นอยทู่ ่ีขอบเตียง ผา่ นไปประมาณ30นาที ซูจา้ นทานขา้ วเสร็จ ผลกั ประตเู ขา้ มา เห็นเธอนงั่ อยบู่ นเตียง และยงั ไมไ่ ดอ้ าบน้าํ จึงถามวา่ “ทาํ ไมไม่ไปอาบน้าํ ครับ?” ระหวา่ งที่พดู เขาไดโ้ นม้ ตวั ไปจูบริมฝี ปากของเธอ ฉินยาหลบหลีกการจูบของเขา “วนั น้ีทาํ ไมไมม่ ารับฉนั คะ?” ตอนที่ 296 เห็นคุณร้องไห้แล้วผมไม่สบายใจ ท่าทางของซูจา้ นชะงกั ไว้ ค่อยๆดึงตวั กลบั ไม่รู้เพราะอะไร เขาถึงไมก่ ลา้ สารภาพกบั ฉินยาวา่ เขาไปเจอหลิวเฟยเฟยมา แทบจะพดู โกหกดว้ ยสญั ชาตญาณ “ผมไปเจอลกู คา้ คนนึง เลยลืมครับ” ฉินยากาํ ลงั รอคาํ สารภาพของเขา แต่แลว้ กลบั รอมาซ่ึงคาํ โกหกของเขา หวั ใจเธอตกลงไปในกน้ บ้ึงทะเลสาบ เธอวา้ วนุ่ มาก และลนลานมาก ความสมั พนั ธเ์ ธอไมร่ ู้ควร จะทาํ อยา่ งไรดี เธอลุกข้ึน เดินไปหยบิ เส้ือที่หนา้ ตเู้ ส้ือผา้ ซูจา้ นกอดมาจากดา้ นหลงั “คุณเป็ นอะไรไปครับ? ผม ดูคุณอารมณ์ไม่ดีเลย” ฉินยาขดั ขืนออกจากเขา “ฉนั ไปนอนท่ีหอ้ งอื่น”

ซูจา้ นดึงเธอไว้ “คุณทาํ อะไรครับ?” เพง่ิ แต่งงานกแ็ ยกกนั นอน ถา้ ท่านยา่ รู้เขา้ จะตอ้ งเป็ นห่วงอีกแน่เลย “วนั น้ีฉนั เหนื่อยมาก” น้าํ เสียงของฉินยาแฝงดว้ ยเสียงสะอ้ืน ในใจเธอกล้าํ กลืน ซูจา้ นรู้สึกใจไมด่ ี เขายนื่ มือกมุ แกม้ ของเธอไว้ เธอไม่อยากร้องไหอ้ อกมา แต่ก็อดไม่ได้ นาที ที่ซูจา้ นสมั ผสั เธอ ความกล้าํ กลืนที่เธอระงบั ไวใ้ นใจไดพ้ งุ่ ข้ึนไปจุดสูงสุด เธออดไม่ได้ เห็นเธอร้องไห้ ซูจา้ นชกั จะลนลานใจแลว้ เขายนื่ มือไปเช็ดน้าํ ตาใหเ้ ธอ “คุณเป็ นอะไรไป? บอกผมมา ไดร้ ับความกล้าํ กลืนจากที่ร้านเหรอ? หรือวา่ ถูกลกู คา้ กลนั่ แกลง้ ?” ฉินยายง่ิ ร้องไหย้ งิ่ หนกั “หยดุ ร้องไดแ้ ลว้ เห็นคุณร้องไหผ้ มไม่สบายใจเลย ถา้ ไดร้ ับความกล้าํ กลืนกไ็ มต่ อ้ งทาํ แลว้ ผม เล้ียงคุณเอง” ซูจา้ นเชด็ น้าํ ตาใหเ้ ธอทีแลว้ ทีเลา่ ฉินยาหลุบตาลง “ไม่ตอ้ งใหค้ ุณมาเล้ียง ฉนั เล้ียงตวั เองได้ ฉนั แค่นึกถึงเร่ืองท่ีเศร้าใจบางอยา่ ง ถึงควบคุมตวั เองไม่ได…้ …” ซูจา้ นกอดเธอเขา้ มาในออ้ มกอด “อยา่ ไปคิดเลยนะ” “คุณจะโกหกฉนั หรือเปล่าคะ?” ฉินยาถาม ร่างกายของซูจา้ นเกร็งไปท้งั ตวั ไม่นานกก็ ลบั มาปกติพร้อมพดู วา่ “ไมค่ รับ” ฉินยาหายใจลึกๆ “ฉนั ใหโ้ อกาสฉนั สองคร้ัง” และใหโ้ อกาสซูจา้ นสองคร้ัง ถา้ มีอีกคร้ังนึง พวกเขากห็ ยา่ กนั

ก็ถือซะวา่ ใหเ้ กียรติกบั ชีวติ คูน่ ้ี “ทาํ ไมคุณตอ้ งใหโ้ อกาสคุณสองคร้ัง?” ซูจา้ นฟังแลว้ ค่อนขา้ งมึนงง “ไมม่ ีอะไรคะ่ ” เธอขดั ขืนออกจากออ้ มกอดของซูจา้ น “ฉนั อยากอยคู่ นเดียว ฉนั ไปนอนท่ีหอ้ งอ่ืน” ซูจา้ นดึงตวั เธอไว้ “คุณไปนอนที่หอ้ งอื่น ใหค้ ุณยา่ เห็นเขา้ จะตอ้ งเป็ นห่วงพวกเราแน่นอน คิด วา่ ความรักของเราสองคนมีปัญหา เอาอยา่ งน้ี วนั น้ีคุณอารมณ์ไมด่ ีผมไม่แตะเน้ือตอ้ งตวั คุณ คุณอยา่ ไปไดม้ ้ยั ?” ฉินยาปากแขง็ เธอไมอ่ ยากเห็นหนา้ ซูจา้ น เห็นหนา้ เขาทีไรกจ็ ะทาํ ใหน้ ึกถึงหลิวเฟยเฟยทุกที “หรือไม่เอาอยา่ งน้ี ผมนอนบนพ้ืน ไมน่ อนบนเตียงกบั คุณ คุณอยา่ ไปไดม้ ้ยั ครับ?” ซูจา้ นพดู เสียงต่าํ “คุณดูคุณยา่ สิอายปุ ูนน้ีแลว้ ผมไมอ่ ยากใหท้ ่านเป็ นห่วงผม” พดู ถึงตอนทา้ ย น้าํ เสียงของซูจา้ น กน็ อบนอ้ มถ่อมตนลง ฉินยาหนั มามองซูจา้ น ปากบอกวา่ กลวั คุณยา่ เสียใจตลอด แลว้ ในใจไมอ่ ยากใหเ้ ธออยตู่ อ่ เหรอ? เธอยมิ้ อยา่ งขมข่ืน “โอเค” ในเมื่อตดั สินใจจะใหโ้ อกาสเขาอีกคร้ังแลว้ ถา้ อยา่ งน้นั กต็ อ้ งทนกบั ความเจบ็ ปวดเศร้าโศก ของคร้ังน้ีไปใหไ้ ด้ เธอเป็ นคนใจออ่ นเกินไปเอง ตอนน้นั ตกลงแตง่ งานกบั เขา ตอนน้ีความทุกขท์ ี่เธอก่อข้ึนมาเองก็ ตอ้ งรับไวเ้ อง เธอถือเส้ือผา้ เขา้ ไปในหอ้ งน้าํ

ซูจา้ นรู้สึกไดว้ า่ มีปัญหา แต่เขาก็คิดไมอ่ อกวา่ ตรงไหนมีปัญหา ทนั ใดน้นั สมองเขาปิ๊ งข้ึนมา เขา ลว้ งมือถือออกมาเช็คประวตั ิการโทร เธอไม่ไดโ้ ทรมาหาเขา นนั่ กห็ มายความวา่ เธอไม่มีทางรู้ วา่ วนั น้ีเขาไดเ้ จอกบั หลิวเฟยเฟย แตอ่ ารมณ์ของฉินยาผดิ สงั เกตอยา่ งเห็นไดช้ ดั หรือจะเพราะเร่ืองท่ีเจอหลิวเฟยเฟยเมื่อช่วง กลางวนั ? จนถึงตอนน้ีเธอก็ยงั จาํ ฝังใจ? ฉินยาเป็ นแบบน้ี ทาํ ใหซ้ ูจา้ นกระวนกระวายใจมากๆ เขาหยบิ มือถือโทรหาหลินซินเหยยี น อยากถามดูวา่ วนั น้ีฉินยาอยทู่ ี่ร้านก็เป็ นแบบน้ีเหมือนกนั หรือเปล่า วนั น้ีหลินซินเหยยี นไดไ้ ปที่ร้านอยู่ เธอออกไปนานขนาดน้นั กลบั มายงั ไงกต็ อ้ งไปดู สถานการณ์ของในร้านดู ค่อนขา้ งเงียบเหงา ช่วงที่เธอไม่อยู่ ไอรอนเคยรับไปหลายออเดอร์ มีลูกคา้ ที่มาเพราะชื่อเสียงของเธอ แตเ่ พราะเธอ ไมอ่ ยู่ เลยรักษาลกู คา้ เอาไวไ้ ม่ได้ หลินซินเหยยี นอยใู่ นร้านท้งั วนั ดา้ นนึงคือเพื่อใหต้ วั เองสงบสติอารมณ์กบั เรื่องของจวงจื่อจิ่น ที่สองคือ อยากคิดหาวธิ ีใหธ้ ุรกิจของร้านดีข้ึน แบบน้ีรายรับของไอรอน ฉินยาและพนกั งาน ของร้านถึงจะสามารถกระเต้ืองข้ึน อีกอยา่ ง ค่าใชจ้ ่ายรายวนั ของร้านคา้ พวกน้ีลว้ นตอ้ งใชเ้ งินท้งั น้นั จงจ่ิงหา้ วมี แต่เธอไม่อยากพ่งึ พาผชู้ าย เธอตดั สินใจหลงั ตรุษจีนจะจดั แฟชน่ั โชวง์ านนึงเพ่ือดึงดูดลูกคา้ อีกดา้ นนึง คือใหค้ นมาดู ความสามารถของดีไซน์เนอร์ในร้านพวกเธอดว้ ย เธอสงบสติอารมณ์มาหน่ึงวนั ตกดึกถึงตดั สินใจไปตระกลู หลินพร้อมกบั จงจิ่งหา้ ว