กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ปฏิเสธ “เธอแตง่ งานไปแลว้ มีลูกแลว้ เธอไมเ่ หมาะสมกบั คุณ ทาํ ไมคุณตอ้ งดีกบั เธอขนาดน้นั ” ทนั ใด น้นั สองมือของเหยาชิงชิงก็วางลงตรงหนา้ โตะ๊ โนม้ ตวั ลง ลดระยะห่างจากไป๋ ยนิ่ หนิง จอ้ งตา กบั เขา “ใช่ วนั น้ีฉนั เจอเธอ ยงั ไมร่ ะวงั ผลกั เธอลงทะเลสาบไปดว้ ย ท้งั หมดน้ีเพราะตวั เธอเอง ท้งั น้นั เธอไม่รู้ถึงสถานะตวั เอง เธอเป็ นผหู้ ญิงที่แตง่ งานแลว้ ยงั จะมาลอ่ ลวงคุณอีก เห็นไดช้ ดั วา่ เธอไม่ไดด้ ี เธอก็แคผ่ หู้ ญิงใจง่าย” ไป๋ ยน่ิ หนิงเอนตวั พงิ พนกั เกา้ อ้ี สายตาเตม็ ไปดว้ ยความผิดหวงั ผดิ หวงั ตอ่ เหยาชิงชิง “คุณรู้ไดย้ งั ไงวา่ เธอลอ่ ลวงผม” “เธอเคยแตง่ งานแลว้ ยงั ต้งั ใจเขา้ มาพวั พนั กบั คุณ นี่ไมใ่ ช่ลอ่ ลวงแลว้ มนั คืออะไร” เหยาชิงชิง พยายามอา้ งเหตุผลใหด้ ูเหมือนสิ่งท่ีเธอพดู น้นั เป็ นความจริง ไมส่ ามารถปฏิเสธได้ ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ “คุณรู้ไดย้ งั ไง วา่ ไม่ใช่ผมท่ีเขา้ ไปพวั พนั กบั เธอ…” “คุณไมใ่ ช่คนแบบน้นั ตอ้ งเป็ นเพราะเธอล่อลวงคุณแน่นอน” ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ไม่ทนั พดู จบ เหยา ชิงชิงก็เอย่ แทรกข้ึนมา ไป๋ ยน่ิ หนิงมองเหยาชิงชิงอยเู่ นิ่นนาน ไมพ่ ดู อะไรออกมาสกั นิด เธอหวาดระแวงเกินไป เธอกาํ ลงั ป่ วย ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่อยากใหเ้ ธอเอาความหวาดระแวงไปมองหลินซินเหยยี น เร่ืองน้ี เขาคิดวา่ เขาตอ้ ง พดู กบั เธอใหร้ ู้เร่ือง “ผมจะบอกใหช้ ดั ๆ คุณหลินไม่เคยเขา้ มาพวั พนั กบั ผม เป็ นผมตลอด ที่เขา้ หาเธอ เธอไม่ เหมือนกบั ผหู้ ญิงคนไหน เป็ นผหู้ ญิงท่ีพิเศษกวา่ ใครท่ีผมเคยเจอมา ผมรู้สึกดีกบั เธอ แมจ้ ะรู้วา่

เธอแตง่ งานมีลูกแลว้ กต็ าม ผมกย็ งั ควบคุมความรู้สึกที่มีต่อเธอไม่ได้ ดงั น้นั ถา้ คุณอยากโทษคุณ กม็ าโทษผม อยา่ ไปทาํ ร้ายเธอ เร่ืองน้ีถา้ คุณยอมรับผดิ เธอกจ็ ะไมถ่ ือสา…” “ยน่ิ หนิง” เหยาชิงชิงราวกบั โดนกระตนุ้ เธอไม่อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อในสิ่งท่ีไป๋ ยนิ่ หนิงพดู ออกมา “เธอใชย้ าเสน่ห์กบั คุณหรือเปลา่ คุณไปชอบเธอไดย้ งั ไง” “ทาํ ไมผมจะชอบเธอไม่ได”้ ไป๋ ยน่ิ หนิงหมดความอดทน ไมย่ อมรับฟังอะไร ด้ืนร้ัน ไม่รู้ถกู ผิด คาํ พวกน้ีอธิบายตวั เธอไดไ้ มห่ มดหรอก น่ากลวั กวา่ มุดเขา้ ไปในเขาโคซะอีก “เธอไมค่ ูค่ วรกบั คุณ” เหยาชิงชิงตะโกน ไป๋ ยน่ิ หนิงคิดวา่ เธอบา้ ไปแลว้ ทวา่ เหยาชิงชิงกลบั คิดวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงบา้ ไปแลว้ “เธอสวย ใจดี ฉลาด มีงานของตวั เอง มีกิจการของตวั เอง เป็ นผหู้ ญิงท่ียนื หยดั ดว้ ยตวั เอง และ ผม เป็ นแคค่ นกะโผลกกะเผลกคนหน่ึง เป็ นแมงลท่ีถูกรับเล้ียง เธอไม่เหมาะสมกบั ผมตรงไหน กลบั กนั เป็ นผมเองท่ีรู้สึกวา่ ตวั เองไม่เหมาะสมกบั เธอ” “ไมใ่ ช่นะ ไม่ใช่เลย…” เหยาชิงชิงพยายามส่ายหวั พงุ่ เขา้ มาจบั แขนไป๋ ยน่ิ หนิง “ยน่ิ หนิง คุณถกู เธอปิ ดตา เธอไม่เหมาะสมกบั คุณ…” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองดูเธออยเู่ งียบๆ เธอควบคุมตวั เองไมไ่ ด้ แสยะยมิ้ “ง้นั คุณ เหมาะสมกบั ผมง้นั เหรอ” ตอนที่ 256 ครอบครองอย่างล้นหลาม

ราวกบั มีสายฟ้ าฟาดผา่ นใจกลางหวั ใจของเหยาชิงชิง เธอชะงกั อยตู่ รงน้นั มือท่ีจบั มือไป๋ ยนิ่ ห นิงค่อยๆ คลายออก เธอไม่เหมาะสมกบั เขา เธอสกปรกแลว้ ร่างกายเธอสกปรกแลว้ ไมเ่ หมาะสมกบั เขา ไม่เหมาะสมกบั เขาแลว้ เธอหวาดกลวั สูญเสีย เธอถอยหลงั ไม่หยดุ กลวั วา่ ความสกปรกบนร่างกายตวั เอง จะไปแปด เป้ื อนบนร่างกายเขา เธอเกลียด เธอแคน้ คนที่ทาํ ลายเธอ เกลียดโชคชะตาที่ไม่ยตุ ิธรรม “กลบั ตวั ตอนน้ียงั ทนั นะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงใชค้ วามใจเยน็ เฮือกสุดทา้ ยโนม้ นา้ วเธอ หวงั วา่ เธอจะ เขา้ ใจ กม้ หนา้ ยอมรับความผิด เขาคิดวา่ ดว้ ยความจิตใจดีของหลินซินเหยยี น เธอจะตอ้ งยอมให้ โอกาสเธอแน่นอน “เหอะ เหอะๆ …” เหยาชิงชิงหวั เราะ เสียงหวั เราะดงั ข้ึนเร่ือยๆ ดวงตาของเธอแดงก่าํ จอ้ งมอง ไป๋ ยน่ิ หนิงดว้ ยความผิดหวงั อยา่ งเปิ ดเผย “คนท่ีควรกลบั ตวั กลบั ใจคือคุณตา่ งหาก คือคุณ ไป๋ ยน่ิ หนิง” ไป๋ ยน่ิ หนิงหลบั ตาลง รู้อยแู่ ก่ใจ เหยาชิงชิงหมดทางช่วยแลว้ จริงๆ สิ่งที่เขาทาํ ไดเ้ ขากท็ าํ แลว้ ไม่รู้สึกละอายใจแลว้ ตอนน้ีเธอบีบใหต้ วั เองมาถึงจุดจบ ใครกช็ ่วย เธอไมไ่ ดแ้ ลว้ “สิ่งที่ผมทาํ ไดผ้ มก็ทาํ แลว้ หลงั จากน้ี อยา่ มาโทษผม และหวงั วา่ อนาคตคุณจะไม่เสียใจ” ไป๋ ยน่ิ หนิงหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาตอ่ สายหาเกาหยวน ไมน่ านก็มีเขากร็ ับสาย เขาไมเ่ งยหนา้ ข้ึนมา ไมม่ องเหยาชิงชิงเลยสกั นิด “ส่งตวั เธอไปเถอะ” ดวงตาเหยาชิงชิงเบิกกวา้ ง ลูกตาแทบจะถลนออกมาดว้ ยซ้าํ ท่าทางไม่สงบ “คุณ คุณจะส่งฉนั ใหใ้ คร”

ไป๋ ยน่ิ หนิงไมต่ อบ ไม่อยากมองเธอดว้ ยซ้าํ “ฉนั ถามคุณอีกคร้ัง คุณจะส่งฉนั ใหใ้ คร” เหยาชิงชิงพงุ่ เขา้ มาจบั เขาอีกคร้ัง มือผอมบาง เสน้ เลือดเกร็งข้ึนอยา่ งเห็นไดช้ ดั “คุณจะส่งฉนั ไปใหพ้ วกเขาจดั การเหรอ” ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงไมพ่ ดู แมว้ า่ แขนของเขาถกู เธอจบั แน่นจนรู้สึกเจ็บ ก็ไมเ่ ผยความรู้สึกใดๆ ให้ เธอไดเ้ ห็น เธอไม่คูค่ วร เธอทาํ ใหเ้ ขาผิดหวงั มาก เขาเห็นแก่มิตรภาพท่ีมีต่อกนั แตว่ า่ เธอกลบั ทาํ ลายมนั ดว้ ยมือของเธอเอง เขาไร้ความสามารถ “เพอื่ เอาใจผหู้ ญิงคนน้นั คุณถึงกบั ตอ้ งส่งฉนั ไปใหพ้ วกเขาจดั การเลยเหรอ” เหยาชิงชิงตกใจ อยากไดค้ าํ ตอบจากเขา คาํ ตอบท่ีเธอไม่อยากยอมรับ แต่มนั เป็ นเร่ืองจริง “คุณลืมไปแลว้ เหรอ ฤดูหนาวตอนน้นั หิมะตกหนกั ผา้ ห่มของเราบางมาก คุณมว้ นตวั อยหู่ วั เตียง เป็ นฉนั ไง ที่เอาผา้ ห่มไปแบ่งใหค้ ุณห่มดว้ ยเราถึงไดไ้ ม่หนาวตาย ตอนน้ีคุณทาํ เพื่อเอาใจ ผหู้ ญิงคนเดียว จะส่งฉนั ไป เรารู้จกั กนั มาต้งั แต่เด็ก สูไ้ ม่ไดก้ บั ผหู้ ญิงเพยี งคนเดียวเลยเหรอ” เธอรู้สึกสิ้นหวงั เธอต้งั ใจอยากใหเ้ ขาไดด้ ี แต่เขากลบั ส่งเธอไปโดยไร้ความรู้สึก เพื่อเอาใจ ผหู้ ญิงคนเดียวง้นั เหรอ ฮ่า ฮา่ ๆ … “ไป๋ ยน่ิ หนิง ฉนั ตาบอดเอง หรือวา่ คุณลืมมิตรภาพระหวา่ งเราไปแลว้ ” ในท่ีสุดไป๋ ยน่ิ หนิงกเ็ งยหนา้ ข้ึนมามองเธอ แตว่ า่ ไม่อยากคุยกบั เธออีกแลว้

เพราะเขารู้ ถึงเขาจะโนม้ นา้ วเธอตอ่ ไป เธอก็จะไมฟ่ ัง ใครกป็ ลกุ ใหค้ นที่แกลง้ หลบั ตื่นไม่ไดห้ รอก ผลกั ประตูหอ้ งหนงั สือถกู เปิ ดออก เกาหยวนพาผชู้ ายสองคนเขา้ มา มองเห็นวา่ เหยาชิงชิงกาํ ลงั จบั ไป๋ ยน่ิ หนิงอยู่ เกาหยวนจึงสง่ั ใหค้ นจบั ตวั เหยาชิงชิงเอาไว้ “พวกนายอยา่ เขา้ มานะ อยา่ เขา้ มา…” เหยาชิงชิงหวาดกลวั เธอคุกเขา่ อยแู่ ทบเทา้ ไป๋ ยน่ิ หนิง ควา้ ขากางเกงเขาเอาไว้ “ยน่ิ หนิง ฉนั ทาํ เพ่ือคุณนะ แตค่ ุณจะผลกั ฉนั ออกไปแบบน้ีใช่ไหม” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองดูเธอ เขาเกล้ียกลอ่ มแลว้ ไมเ่ พียงไมส่ ามารถทาํ ใหเ้ ธอกลบั ตวั ได้ แถมยงั มาโทษ เขาอีก เขากดอารมณ์ไว้ “น่ีเป็ นโอกาสสุดทา้ ยของคุณ หากคุณขอโทษเธอดว้ ยความจริงใจ ผมรับปาก วา่ คุณจะไม่โดนทาํ ร้าย…” “เลิกคิดซะเถอะ อยา่ ไดห้ วงั วา่ ฉนั จะขอโทษ” เหยาชิงชิงตะคอกออกมาจนสุดเสียง “เกาหยวน พาตวั เธอไป” ไมม่ ีความลงั เลสกั นิด คร้ังน้ีไป๋ ยน่ิ หนิงตดั สินใจแลว้ เขาเองที่ไร้ เดียงสาเกินไป คิดวา่ จะเตือนสติเธอได้ เธอเดินเขา้ กองไฟไปนานแลว้ ไม่มีใครเตือนเธอไดแ้ ลว้ “ไม่เอา ฉนั ไม่ไป…” เหยาชิงชิงดิ้นรนไม่ยอมไป แต่หอ้ งน้ีใหญม่ าก ชายร่างใหญส่ องคนเขา้ มา จบั เธออยา่ งง่ายดาย อยากวง่ิ หนีไปคงเป็ นเร่ืองท่ีเป็ นไปไม่ได้ “ยน่ิ หนิง ยน่ิ หนิงคุณจะไร้จิตใจกบั ฉนั แบบน้ีไม่ได…้ ” เหยาชิงชิงหวาดกลวั แต่กไ็ มย่ อมเชื่อ และยอมรับ ไป๋ ยนิ่ หนิงยอมสละเธอเพื่อหลินซินเหยยี น เธอไม่รู้เลยวา่ ตวั เองทาํ ผดิ หรือวา่ ผดิ ท่ีตรงไหน

เธอคิดวา่ เธอทาํ เพื่อไป๋ ยน่ิ หนิง แตไ่ ป๋ ยน่ิ หนิงกลบั ไมร่ ับรู้ คิดถึงเพยี งหลินซินเหยยี น เธอเจบ็ ปวด “คุณตอ้ งเสียใจ คุณจะตอ้ งเสียใจอยา่ งแน่นอน…” สีหนา้ ของไป๋ ยน่ิ หนิงเขม้ ข้ึน เกาหยวนมองเห็น ส่งสญั ญาณใหช้ ายร่างใหญ่สองคนท่ีจบั เธอ เอาไว้ “ไมไ่ ดย้ นิ เหรอวา่ เสียงดงั เกินไป” ชายหนุ่มมองหนา้ กนั ปิ ดปากเธอไว้ ไม่สนใจการดิ้นรนต่อสูข้ องเธอ ลากออกไปดา้ นนอก ไมน่ าน เสียงของเหยาชิงชิงก็หายไปจากหอ้ ง เกาหยวนยนื อยหู่ นา้ ประตู ถามย้าํ อีกคร้ัง “ส่งไป เลยเหรอครับ” เขากลวั วา่ จะเป็ นการตดั สินใจดว้ ยความใจร้อนของไป๋ ยน่ิ หนิง ไป๋ ยน่ิ หนิงควา้ กระดุมคอเส้ือท่าทางหงุดหงิด เขาอยากแกะกระดุมออก แต่ไม่รู้ทาํ ไมถึงแกะไม่ ออก เขาหมดความอดทน กระชากมนั ขาดทนั ที “สิ่งที่ฉนั พดู นายฟังไมร่ ู้เรื่องเหรอ” เกาหยวนไม่กลา้ ถามต่อ กม้ หนา้ เดินออกจากหอ้ งหนงั สือไป โรงแรม หลินซินเหยยี นรู้สึกร้อน ร้อนมาก รู้สึกวา่ ร่างกายเตม็ ไปดว้ ยเหง่ือ เธอขยบั ร่างกายใหผ้ า้ ห่ม หลุดออกไปจากตวั จงจิ่งหา้ วถูกหลินลุ่ยซีย้อื ใหอ้ ยเู่ ลน่ เป็ นเพื่อนที่หอ้ งอีกหอ้ ง ก่อนที่จะ กลบั มาท่ีหอ้ งน้ี แต่เมื่อเปิ ดประตูออก กม็ องเห็นวา่ ผา้ ห่มบนตวั ของหลินซินเหยยี น มนั ปกปิ ดแคส่ ่วนสาํ คญั บางส่วนเท่าน้นั ส่วนนุ่มหยนุ่ โผลอ่ อกมาดา้ นนอก

จงจ่ิงหา้ วเหมือนจะยนื ไม่อยู่ เกือบลม้ อยหู่ นา้ ประตแู ลว้ เขารีบสาวเทา้ ยาวเดินเขา้ มา ปิ ดประตู และลอ็ กทนั ที เขาเดินมาหยดุ อยขู่ า้ งเตียง กาํ ลงั จะดึงผา้ ห่มคลมุ ร่างเธอ แต่เธอกลบั พลิกตวั ทาํ ใหผ้ า้ ห่มท้งั ผืน น้นั หล่นออกไป ร่างเกือบเปลือยของเธอปรากฏข้ึนตรงหนา้ จงจิ่งหา้ วยนื ตวั แขง็ ท่ืออยตู่ รงน้นั เขายนื มองร่างเพรียวสวยที่นอนอยบู่ นเตียง ดวงตาสองขา้ งเตม็ ไปดว้ ยสีเลือด ลกู กระเดือกของ เขาเคลื่อนตวั ข้ึนลง ลาํ คอแหง้ ผาก ไมม่ ีอะไรช่วยผอ่ นคลายมนั ไดเ้ ลย มีเพียงหญิงสาวท่ีอยบู่ น เตียงน้นั ถึงจะช่วยเขาได้ “อ้ือ…” หลินซินเหยยี นพลิกตวั อีกคร้ัง เธอรู้สึกร้อน ใกลจ้ ะหายใจไมอ่ อกอยแู่ ลว้ “หลินซินเหยยี น” จงจ่ิงหา้ วโนม้ ตวั ลงไป สองมือค้าํ อยดู่ า้ นขา้ งเธอ จอ้ งหนา้ แลว้ ปลุกเธอ เหมือนมีคนเรียกเธอ แต่ก็ท้งั ง่วงไมอ่ ยากลืมตา เธอขยบั ตวั เลก็ นอ้ ยแลว้ นอนตอ่ ตอนน้นั เอง ร่างกายเปลือยเปลา่ ของเธอกป็ รากฏข้ึนตรงหนา้ เขา ไมร่ ู้วา่ เป็ นเพราะทานยาลดไขด้ ว้ ยหรือเปล่า เธอมีเหง่ือออกมากทีเดียว ร่างกายมนั เงา ในสีขาว ยงั มีสีแดงเผยใหเ้ ห็น เหงื่อเมด็ เลก็ ซึมไปทวั่ โดยเฉพาะริมฝี ปากน้นั ราวกบั ถกู แช่อยใู่ นน้าํ ดูชุ่ม ฉ่าํ ราวกบั ลกู ทอ้ ท่ีพ่ึงลา้ งมา กาํ ลงั สดใหม่ ทาํ ใหค้ นอดไม่ไดอ้ ยากชิม เม่ือคิดแบบน้ี จงจ่ิงหา้ วก็ทาํ ตามท่ีคิดทนั ที เขากม้ ลงไปเชยชิมริมฝี ปากของเธอ กดั เบาๆ แอร์ในหอ้ งจงจ่ิงหา้ วปรับอณุ หภูมิไวส้ ูง ไมน่ านกร็ ู้สึกร้อนข้ึนมา จูบไปสกั พกั เขาเองกร็ ู้สึก ร้อน แผน่ หลงั มีเหงื่อซึมออกมา แต่เท่าน้ียงั ทาํ ใหเ้ ขาพอใจไมไ่ ด้ ริมฝี ปากขยบั เล่ือนออกจากริม ฝี ปากของเธอชา้ ๆ ลงไปดา้ นล่าง จูบเบาๆ ที่ลาํ คอของเธอ กระดูกไหปลาร้าของเธอ ร่างกาย

ของเธอมีกลิ่นหอมอ่อนๆ คลา้ ยกบั เป็ นกล่ินเหงื่อ และเหมือนจะเป็ นกลิ่นเฉพาะตวั ของเธอ ยงั ไงซะก็ทาํ ใหเ้ ขาอยากไดก้ ลิ่น น่าหลงใหล ตอนท่ีริมฝี ปากของเขาจูบลงท่ีกระดูกไหปลาร้า จงจิ่งหา้ วเงยหนา้ มองดูวา่ เธอตื่นหรือยงั เธอ ยงั คงหลบั ตา ราวกบั กาํ ลงั หลบั ลึก ความมวั เมาทาํ ใหเ้ ขายากที่จะหา้ มใจ กม้ หนา้ ลงต่าํ เขาสูญเสียการควบคุม ตอนน้ีมีเพยี ง เป้ าหมายเดียว ใหเ้ ธอเขา้ มาใกลร้ ่างกายตวั เอง เขาขยบั เขา้ ใกล้ มือใหญ่วางลงขา้ งแกม้ ของเธอ ใบหนา้ เธอเลก็ มาก ไม่ใหญเ่ ท่าฝ่ ามือของเขา ราวกบั ไขท่ ่ีวางอยบู่ นฝ่ ามือเขา เขาหวงแหน ยบั ย้งั ชงั่ ใจ ลงั เลท่ีจะสมั ผสั กลวั วา่ จะทาํ เธอเจบ็ ท้งั กลวั วา่ จะทาํ เธอต่ืน เขาโนม้ ตวั จูบหนา้ ผากเธอ “ผมเป็ นคน…” เขามีความรู้สึก ยงิ่ หลงั จากท่ีไดส้ มั ผสั เธอแลว้ เขารู้สึกวา่ เลือดของเรากาํ ลงั เดือด “ผมจะเบามือ และอ่อนโยน” ร่างกายของเขาค่อยๆ โนม้ ลงมา สอดประสาน เขาจูบลงท่ีใบหู ของเธอ ลาดไหลบ่ าง หลินซินเหยยี นท่ีกาํ ลงั สะลึมสะลือน้นั รู้สึกจก๊ั จ้ี ราวกบั มีแมลงกาํ ลงั ไต่อยบู่ นใบหูและลาํ คอ ของเธอ และรู้สึกเหมือนมีภูเขาลกู ใหญก่ าํ ลงั กดทบั ร่างกายของเธออยู่ ทาํ ใหเ้ ธอหายใจไมอ่ อก “อ้ือ…” แพขนตาขยบั เธอคอ่ ยๆ ลืมตาข้ึน จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ มองเธอ น้าํ เสียงแหบพร่า “ต่ืนแลว้ เหรอ” หลินซินเหยยี นครางตอบรับเสียงเบา เธอเลิกคิว้ หวั คิว้ ขมวดมุ่น “ทรมานจงั …”

“ทรมานตรงไหน” เขาถามอยา่ งอ่อนโยน “ฉนั …” เธอกม้ หนา้ พบวา่ บนร่างของเธอไม่มีเส้ือผา้ เลยสกั ชิ้น ดวงตาเบิกกวา้ ง อยากขยบั เทา้ พบวา่ ถกู กดเอาไว้ “จงจิ่งหา้ ว” น้าํ เสียงของเธอสนั่ มาพร้อมกบั เสียงสะอ้ืนไห้ นี่มนั อะไรกนั เมื่อมองสบตากบั ดวงตาสบั สนของเธอ หวั ใจของจงจิ่งหา้ วก็กระตกุ กอดเธอเอาไว้“ผมเอง ผม เอง…” หลินซินเหยยี นตวั แขง็ ท่ือ มองไปรอบๆ หอ้ ง ตอนน้ีเธอสมั ผสั ไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ ร่างกายของเธอ ไมม่ ีเส้ือผา้ เลยสกั ชิ้น เธอหายงวั เงียและต่ืนตวั ข้ึนมาทนั ที “คุณเคยบอก วา่ คุณจะใหเ้ กียรติฉนั …” เธอกาํ ผา้ ปูเตียงแน่น ร่างกายสน่ั เทาอยใู่ นออ้ มแขนของ เขาอยา่ งหา้ มไมไ่ ด้ จงจ่ิงหา้ วลบู หลงั เธอ เอย่ ปลอบอยา่ งเอาใจ “ผมรอมานานมาก ถา้ คุณใหผ้ มรอตอ่ ไป คงจะขาด ใจ ผมจะเบามือ จะระวงั ” เขาลบู หนา้ ผากเธอ จูบเบาๆ ท่ีหางตาเธอ ควา้ มือเธอมากดไวท้ ี่หนา้ อก “คุณสมั ผสั ดูสิ ในน้ีมีแต่ คุณ” หลินซินเหยยี นอา้ ปาก แตพ่ บวา่ เธอพดู อะไรไมอ่ อก ร่างกายราวกบั โดนไฟเผา แผดเผาน้าํ ทุก หยดในร่างกายของเธอ

ใกลจ้ ะแหง้ เหือด เขาเอนกายลงมาบนตวั เธอ เธอเป็ นประกายไฟในดวงตาของเขา น้าํ ที่มองไม่ เห็นกน้ บ้ึง เห็นไดช้ ดั วา่ ร้อนแรง แต่กาํ ลงั ถูกกดเอาไว้ เธอรู้ เขากาํ ลงั รอคาํ ตอบจากเธอ มือของเธอกาํ เขา้ ชา้ ๆ กลายเป็ นหมดั ที่กาํ แน่น เธอเอ่ยตะกกุ ตะกกั “คุณรักฉนั หรือเปลา่ ชอบฉนั หรือเปลา่ ” “ผมรักคุณ ชอบคุณ…” เขาจูบลาํ คอเธอเบาๆ จก๊ั จ้ีเลก็ นอ้ ย ร้อนหน่อยๆ หลินซินเหยยี นยกมือ ข้ึนไปคลอ้ งคอเขาเอาไว้ คลา้ ยกบั กาํ ลงั ใหค้ าํ ตอบเธอ เชยปลายคางข้ึน จูบริมฝี ปากเขาเบาๆ ในตอนท่ีเธอกาํ ลงั จะถอน ออก ก็ถูกจงจ่ิงหา้ วกดศีรษะเธอเอาไว้ ขยบั องศาใหแ้ นบชิดมากยงิ่ ข้ึน บีบใหเ้ ธอเปิ ดปากกวา้ ง เพอ่ื ใหเ้ ขากลืนกินไดห้ มด จูบดูดด่ืมดาํ เนินตอ่ ไปกวา่ สิบนาที หลินซินเหยยี นโดนจูบจนจะขาดอากาศ ในสมองของเธอขาวโพลน ตอ้ งการหาอากาศ เดิมคิด จะหยดุ ลิน้ เขาได้ ดึงอากาศหายใจจากเขา จงจิ่งหา้ วคิดวา่ นี่คือการตอบสนองของเธอ เขาจึงไม่ ยอมปล่อย เมื่ออารมณ์ปะทุ เขาจึงครอบครองเอาไวใ้ หถ้ ึงที่สุด ตอนที่ 257 พวกเขาตรวจสอบเธอแล้ว มืดฟ้ ามวั ดิน สองคนในหอ้ งจูบกนั ดูดด่ืม ราวกบั โลกใบน้ีมีพวกเขาเพียงสองคน จงจ่ิงหา้ วถอดเส้ือผา้ กดร่างกายลงไปอีกคร้ัง ในตอนท่ีเขากาํ ลงั จะจดั การข้นั สุดทา้ ย เสียงเคาะ ประตกู ็ดงั ข้ึน “จิ่งหา้ ว ไป๋ ยน่ิ หนิงส่งคนมาแลว้ ”

เสียงเสิ่นเผยซวนดงั ลอดเขา้ มา ดึงสติของหลินซินเหยยี นใหก้ ลบั มา เธอผลกั ร่างหนาของจงจ่ิง หา้ วออกโดยอตั โนมตั ิ ตอนน้ี ใบหนา้ ของจงจิ่งหา้ วทะมึนข้ึน ประสาทตึงเครียด “ไม่สอบสวนตอนน้ีเหรอ” เสิ่นเผยซวนรู้วา่ หลินซินเหยยี นเป็ นไข้ ไม่วา่ ยงั ไง จงจิ่งหา้ วกค็ งจะไม่เอาเปรียบเธอหรอกใช่ไหม ดงั น้นั เขาคิดวา่ จงจิ่งหา้ วอยใู่ นหอ้ งตลอด เพราะตอ้ งคอยเฝ้ าดูแลหลินซินเหยยี น ไม่ไดค้ ิดอยา่ งอ่ืนเลย หลินซินเหยยี นรับรู้ถึงส่วนที่ตึงเครียดและอารมณ์ของเขา เธอจบั มือเขาบอก“ฉนั รับปากคุณ แลว้ ไม่กลบั คาํ แน่นอน คร้ังหนา้ นะคะ” แสงสลวั บดบงั เปลือกตาท่ีสน่ั เทาของเขา และไมอ่ ยากปล่อยมือเธอ กอ๊ ก ก๊อก… เสียงเคาะประตูดงั ข้ึนอีกคร้ัง หลินซินเหยยี นผลกั เขาอีกคร้ัง ส่ายหนา้ ใหเ้ ขา จงจ่ิงหา้ วหลบั ตาลง ดึงผา้ ห่มมาคลมุ ใหเ้ ธอ มว้ นเธอแน่น ราวกบั ดกั แด้ เขาพลิกตวั ลงจากเตียง กลดั กระดุมใหเ้ รียบร้อย เปิ ดประตู เสิ่นเผยซวนเหมือนนึกอะไรได้ กาํ ลงั จะเดินจากไป ทวา่ ประตูกลบั เปิ ดออก เขาหนั กลบั มา เผชิญหนา้ กบั ใบหนา้ โกรธเกร้ียวของจงจิ่งหา้ ว พลนั รู้สึกประหม่าข้ึนมา ตกใจจนไมร่ ู้จะพดู อะไร

เขายกมือข้ึนมา ดวงตาคมกวาดตามองใบหนา้ แปลกประหลาดของเสิ่นเผยซวน จอ้ งอยชู่ ว่ั ครู่ จากน้นั เอ่ยดว้ ยน้าํ เสียงสงบ “คนอยทู่ ี่ไหน” “ท่ีของไป๋ ยน่ิ หนิง” พวกเขาอยใู่ นพ้ืนที่ท่ีไมม่ ีอะไรปิ ดบงั ไป๋ ยนิ่ หนิงจึงเสนอที่ของเขา เพอ่ื ประหยดั เวลาไมต่ อ้ งใหพ้ วกเขาไปคน้ หา “อืม นายไปจดั การก่อน เด๋ียวอีกสกั พกั ฉนั ตามไป” พดู จบเขากป็ ิ ดประตู เสิ่นเผยซวนตะลึง เมื่อมีสติกลบั มา เขาจึงตบหนา้ อกตวั เอง โชคดี ยงั ดี เขายงั ไม่ซวย จงจ่ิงหา้ วกลบั เขา้ มาในหอ้ ง หลินซินเหยยี นลุกข้ึนมาแลว้ สวมเส้ือผา้ เรียบร้อย เธอกาํ ลงั ยนื ส่อง กระจกหวผี มอยใู่ นหอ้ งน้าํ ผมยาวพนั กนั ยงุ่ เหยงิ และเปี ยกช้ืนเลก็ นอ้ ย เธอรวบไปดา้ นหลงั จากน้นั มดั เป็ นหางมา้ มองเห็นจงจิ่งหา้ วเดินเขา้ มาจึงถาม“จบั เหยาชิงชิงไดแ้ ลว้ เหรอคะ” จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มา กอดเธอจากดา้ นหลงั “หนีไมร่ อดอยแู่ ลว้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงไมจ่ บั เขากจ็ ะไปจบั ดว้ ยตวั เอง คนไม่มีท่ีมาอยา่ งเหยาชิงชิง จะหนีไปไหนได้ หลินซินเหยยี นถอนหายใจ “ความจริงเธอเป็ นคนน่าสงสาร” ไม่มีพอ่ แม่ต้งั แตเ่ ด็ก ถกู รับเล้ียง และไม่ถกู รักลาํ บากมาตลอดชีวติ จงจ่ิงหา้ วบีบมือเธอเบาๆ “คนที่น่าสงสาร ตอ้ งมีจุดที่น่าโกรธ” เขาเงยหนา้ มองเธอ “คุณอยทู่ ่ีบา้ น เด๋ียวผมออกไป…” “ฉนั จะไปกบั คุณดว้ ย” หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาจะไปสืบสวนเหยาชิงชิง เธอเองกอ็ ยากฟัง จงจ่ิงหา้ วเงียบไปชว่ั ครู่ จากน้นั บอก “ได”้

รอหลินซินเหยยี นเตรียมของเสร็จแลว้ จงจ่ิงหา้ วกพ็ าเธอออกมา ฉินยาและซูจา้ นอีกท้งั บอด้ี การ์ดอยดู่ ูแลเดก็ ๆ ท่ีโรงแรม ใหเ้ สิ่นเผยซวนไปกบั พวกเขา เสิ่นเผยซวนขบั รถ “นี่คงเพราะไป๋ ยนิ่ หนิงสืบสวนไมไ่ ด้ ถึงไดส้ ่งเธอมาใหเ้ รา” หลินซินเหยยี นหนั ไปถามเส่ินเผยซวนท่ีอยดู่ า้ นหนา้ “ไป๋ ยน่ิ หนิงจบั มาเหรอคะ” “ใช่” หลินซินเหยยี นตกอยใู่ นความเงียบ เขาดูออกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงใส่ใจเหยาชิงชิงมาก เห็นแก่ ความสมั พนั ธใ์ นวยั เดก็ ของพวกเขา คร้ังน้ี เขาส่งเหยาชิงชิงมาได้ คงจะต่อสูก้ บั ความรู้สึกไม่นอ้ ย ไม่นาน รถก็มาหยดุ ยงั สถานที่ท่ีเกาหยวนส่งมาใหเ้ สิ่นเผยซวนทางโทรศพั ท์ เป็ นโรงงานร้างแห่งหน่ึง ดา้ นในมีของรกรุงรัง บางส่วนเป็ นขยะ ไมม่ ีอยา่ งอื่น เหยาชิงชิงถูกจบั มดั อยบู่ นพ้นื ปากมีเทปกาวปิ ดเอาไว้ เกาหยวนยนื รอพวกเขาอยหู่ นา้ ประตู เมื่อเห็นพวกเขาเดินเขา้ มา จึงบอก “ประธานไป๋ ของเราอยู่ ดา้ นบนครับ เขาแค่มาดู ไม่เขา้ ร่วม เราส่งคนใหค้ ุณแลว้ จะไม่ยนื่ มือเขา้ ไปแทรก” ความหมายกค็ ือ ไม่วา่ จงจ่ิงหา้ วจะทาํ ยงั ไงกบั เธอ เขากจ็ ะไมว่ า่ อะไรสกั คาํ ท่าทางแบบน้ี จงจ่ิงหา้ วพอใจมาก เขาไม่ใช่คนเลว แตก่ ไ็ ม่ใช่คนดี หลายคร้ังเขาจะไมเ่ อาเรื่อง คร้ังที่แลว้ ทาํ ใหห้ ลินซีเฉินตกใจขวญั หาย คร้ังน้ีเกือบถึงชีวติ ของหลินซินเหยยี น เร่ืองน้ี มนั เกิน ขีดความอดทนของเขา เกาหยวนผายมือเชิญเขา้ ไปดา้ นใน “เธออยดู่ า้ นในครับ”

เสิ่นเผยซวนเดินนาํ หนา้ ไปดูลาดเลาก่อน จงจ่ิงหา้ วจูงมือหลินซินเหยยี นอยดู่ า้ นหลงั พ้ืนไม่ สะอาด มีของวางระเกะระกะ จงจิ่งหา้ วบอกใหเ้ ธอระวงั หลินซินเหยยี นคิดอะไรอยใู่ นใจ ไมท่ นั ไดย้ นิ ท่ีเขาพดู จงจ่ิงหา้ วควา้ เอวเธอเอาไวแ้ น่น ใหเ้ ธอมีสติ “คิดอะไรอย”ู่ “เปล่าคะ่ ” หลินซินเหยยี นเมม้ ปากแน่น ความจริงเธอกาํ ลงั คิดวา่ ถา้ เหยาชิงชิง เห็นแก่ไป๋ ยน่ิ หนิงเธอจะไมใ่ หจ้ งจิ่งหา้ วเอาเรื่อง เดินเขา้ มาในโรงงาน สมั ผสั ไดถ้ ึงไอเยน็ ลมพดั ผา่ นเขา้ มาทางหนา้ ต่างเก่าๆ หลงั คาบดบงั แสง มืดมาก เหยาชิงชิงถกู มดั เทา้ นงั่ อยทู่ ่ีพ้ืน จอ้ งเขมง็ มายงั หลินซินเหยยี นดว้ ยความเกลียดชงั แทบรอไม่ไหวใหเ้ ธอไดอ้ อกจากถ้าํ จงจ่ิงหา้ วหร่ีตา ไมโ่ กรธแถมยงั ข่มขเู่ ธอ “ถา้ ใชส้ ายตาแบบน้นั มองเธออีก ฉนั จะควกั ลูกตาเธอ ออกแน่” เหยาชิงชิงหดตวั กลบั คืน ไมก่ ลา้ มองอีก เธอกม้ หนา้ งอตวั อยบู่ นพ้นื อยากหนีออกไปจากที่น่ี แต่ถึงเธอจะใหแ้ รงท้งั หมด กไ็ มส่ ามารถออกไปได้ หลินซินเหยยี นมองจงจิ่งหา้ ว เขาเป็ นแบบน้ีตลอด เธอหวงั เพียงวา่ เหยาชิงชิงจะไดเ้ รียนรู้ และ ลาํ บากใหน้ อ้ ยลง เป็ นผหู้ ญิงดว้ ยกนั เธอรู้สึกสงสาร ถึงแมเ้ หยาชิงชิงจะทาํ ร้ายเธอ เธอก็พร้อมจะใหโ้ อกาสเธอไดก้ ลบั ตวั

เกาหยวนเตรียมเกา้ อ้ีสะอาดไวใ้ หส้ องตวั จงจิ่งหา้ วดึงหลินซินเหยยี นมานงั่ เสิ่นเผยซวนยอ่ ตวั อยตู่ รงหนา้ เหยาชิงชิง ดึงเทปกาวท่ีปากเธอออก “พดู มาสิ ตุก๊ ตานนั่ เธอเป็ น คนส่งมาใช่ไหม ทาํ ไมตอ้ งพส่ี ะใภฉ้ นั ” เหยาชิงชิงกม้ หนา้ ไม่ยอมพดู ท่าทางด้ือดึง เสิ่นเผยซวนเลียริมฝี ปากแหง้ ผาก หวั เราะออกมา “นี่พดู ดีๆ ดว้ ยไม่เอา อยากใหล้ งโทษเหรอ” “จะฆ่ากฆ็ ่า ทาํ ไมตอ้ งพดู ใหม้ ากความ” เธอยงั คงกม้ หนา้ “เดิมโลกน้ีคนออ่ นแอก็เป็ นเหยอื่ ให้ คนแขง็ แกร่ง ฉนั เป็ นมดยอมใหพ้ วกคุณรังแก ไม่ใช่วา่ ฉนั ทาํ ผดิ เพราะวา่ พวกคุณมีเงินมี อาํ นาจ” “ฮ่าๆ ” เสิ่นเผยซวนหวั เราะออกมา น่ีกาํ ลงั บอกวา่ พวกเขาใชก้ าํ ลงั รังแกคนอยเู่ หรอ “น่ี เพราะเธอมาหาเรื่องเราก่อนนะ” “เพราะเธอลอ่ ลวงยน่ิ หนิงต่างหาก” ในท่ีสุดเหยาชิงชิงก็เงยหนา้ เธอไมก่ ลา้ จอ้ งหลินซินเหยยี น แตจ่ อ้ งเสิ่นเผยซวนเขมง็ เสิ่นเผยซวนหวั เราะออกมาเพราะความโกรธ หลินซินเหยยี นล่อลวงไป๋ ยน่ิ หนิงง้นั เหรอ ดวงตาหลินซินเหยยี นบอดหรือยงั ไง ทิ้งจงจิ่งหา้ วไปลอ่ ลวงไป๋ ยนิ่ หนิงเน่ียนะ สมองของผหู้ ญิงคนน้ีมีปัญหาหรือเปลา่

ในที่สุดเส่ินเผยซวนก็ดูออกแลว้ ถา้ ถามแบบน้ี คงไม่ไดค้ วามอะไร เขาเปล่ียนวธิ ี “เธอเป็ นเด็ก กาํ พร้า ถูกคนตระกลู เหยารับเล้ียง ครอบครัวท่ีรับเล้ียงเธอมีลูกไม่ได้ แตเ่ ม่ือรับเล้ียงเธอมาไดไ้ ม่ นานภรรยาเขากต็ ้งั ทอ้ ง หลงั จากคลอดออกมาแลว้ เดก็ คนน้นั ก็เป็ นนอ้ งชายในนามของเธอ” เสิ่นเผยซวนเอารูปชายสวมแจก็ เกตหนงั ในวดิ ีโอใหเ้ ธอดู “เขาเป็ นนอ้ งชายเธอใช่ไหม” เหยาชิงชิงนิ่งอ้ึง พวกเขาสืบเร่ืองของเธอ ยงั รู้ดว้ ยวา่ เธอมีนอ้ งชาย ง้นั รู้วา่ เธอเคยมีลกู ดว้ ยหรือเปลา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้หรือเปล่า ตอนท่ี 258 เดก็ สาว “คุณกาํ ลงั สืบสวนฉนั ง้นั เหรอ” เหยาชิงชิงกระโดดดิ้นรนข้ึนมาอยา่ งบา้ คลง่ั เพอ่ื สูก้ บั เสิ่นเผย ซวน อยา่ งสุดชีวติ นนั่ คือความลบั ของเธอ เธอไมอ่ นุญาตใหใ้ ครรับรู้ เทา้ ของเธอถูกมดั ไวอ้ ยู่ ทาํ ใหใ้ นตอนที่ลกุ ข้ึนมา กล็ ม้ ลงไปอยทู่ ่ีพ้ืนเหมือนเดิม เสิ่นเผยซวนยกยมิ้ ข้ึน รับรู้ถึงจุดออ่ นของเธออยใู่ นใจ จึงต้งั ใจกระตนุ้ เธอต่อไป“เธอทอ้ ง และ ยงั คลอดมนั ออกมาอีก แตก่ …็ ไมร่ อด” “แกหยดุ พดู หยดุ พดู ” เหยาชิงชิงคาํ ราม เธอส่ายหวั ไม่ยอมรับ คาํ พดู ของเสิ่นเผยซวน เป็ น เหมือนเสียงฟ้ าผา่ จากบนหวั สุดของเธอผา่ ลงมา แยกเลือดเน้ือของเธอออกจากกนั บนช้นั สอง ไป๋ ยน่ิ หนิงขมวดคิว้ เพยี งคาํ พดู สองประโยคง่ายๆ ของเส่ินเผยซวน แต่ทวา่ สองประโยคที่พดู น้นั กท็ าํ ใหเ้ ขาเองรู้สึกชอ็ กอยไู่ มน่ อ้ ย เหยาชิงชิงเคยต้งั ทอ้ ง? แถมยงั คลอดมนั ออกมาอีก

สาํ หรับเขาแลว้ เรื่องน้ีกน็ ่าตกใจมากอยเู่ หมือนกนั ถึงตอนน้ี ในท่ีสุดเขาก็เขา้ ใจแลว้ วา่ ประโยคเซอร์ไพรส์จากปากของเสิ่นเผยซวน น้นั หมายถึง อะไร เขาจบั ที่ราวจบั พร้อมกบั จอ้ งมองไปที่เธอ มีบางเร่ืองที่เขาจะตอ้ งถามจากปากเหยาชิงชิงดว้ ย ตวั เอง เขาไดร้ ับการช่วยเหลือจากคนขบั รถ ในการลงจากช้นั บนลงมาขา้ งล่าง หวั ของเหยาชิงชิง สมั ผสั กบั พ้นื เสน้ ผมกระจดั กระจาย ตกลงมาปิ ดระหวา่ งคิ้วและดวงตาของ เธอ ระหวา่ งช่องวา่ งน้นั ดูเหมือนวา่ เธอจะมองเห็นลอ้ รถวลิ แชร์ของ ไป๋ ยนิ่ หนิง กาํ ลงั หนั ตรงมา ที่เธอ ไป๋ ยนิ่ หนิงเหรอ เธอเงยหนา้ ข้ึนมองไป๋ ยน่ิ หนิงดวงตาของเธอเบิกกวา้ ง เขาก็อยทู่ ่ีนี่ดว้ ยหรือ ประโยคท่ีเสิ่นเผยซวน เพ่งิ พดู ไป เขาคงไมไ่ ดย้ นิ มนั ท้งั หมดใช่ไหม “ยน่ิ หนิง….” “บอกฉนั มา เกิดเร่ืองอะไรข้ึนกบั เธอ ทาํ ไมเธอถึงปิ ดบงั ฉนั เธอทอ้ งไดย้ งั ไง” เขาขมวดคิว้ เขม้ ในตอนน้ีเอง เขาเพ่งิ ไดต้ ระหนกั รู้วา่ ตวั เองน้นั รู้จกั เธอนอ้ ยเกินไป เธอไมเ่ ตม็ ใจท่ีจะตอบ ส่วนเขาเองก็ไม่ไดส้ อบถามไปมากกวา่ น้ี เขานึกวา่ มีแค่เร่ืองท่ีพอ่ เล้ียงกบั แมเ่ ล้ียงของเธอปฏิบตั ิต่อเธอไมด่ ีเท่าน้นั แตไ่ ม่เคยคิดเลยวา่ เธอยงั เคยต้งั ทอ้ งมาก่อน เหยาชิงชิงไดร้ ับการกระตนุ้ คร้ังใหญ่อีกคร้ัง ตวั เธอหดแลว้ หดอีก อยากหลบไปจากตรงน้ี อยาก ซ่อนตวั จากตรงน้ี ไม่ใหใ้ ครมองเห็นเธอได้

“เธอพดู มา” ไป๋ ยน่ิ หนิงตะโกน “ฉนั พดู ไมไ่ ด”้ เหยาชิงชิงตอบกลบั ดว้ ยเสียงท่ีดงั กวา่ เขา เธออยากหนีไป อยากซ่อนตวั เธอไม่ ตอ้ งการเผชิญหนา้ กบั เขา ไมต่ อ้ งการที่จะเผชิญหนา้ กบั คนเหล่าน้ี เธอเจ็บปวด อยา่ บีบบงั คบั เธอ “ถา้ เธอไม่พดู ใครกนั ล่ะท่ีจะช่วยเธอได”้ ใบหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิง ท่ีไม่เคยมืดมนมาก่อน เหยาชิงชิงมองไปที่ไป๋ ยน่ิ หนิง มองไปที่เขาและแสยะยมิ้ ออกมา มองไปที่เขาพร้อมกบั ร้องไห้ ออกมา “ใครก็ช่วยฉนั ไม่ไดห้ รอก ฉนั มนั แปดเป้ื อนไปแลว้ ….” ริมฝี ปากของเธอสนั่ ราวกบั วา่ กาํ ลงั นึกถึงเร่ืองท่ีน่ากลวั อยตู่ ลอด ใบหนา้ ของเธอเปลี่ยนจากสีแดงกลายเป็ นสีขาวซีดราวกบั ไมม่ ี เลือดไหลเวยี น ดวงตาท้งั สองขา้ งของเธอนิ่งสนิทมองไปที่ไป๋ ยนิ่ หนิงดว้ ยความวา่ งเปล่า“คุณ รังเกียจฉนั แลว้ หรือยงั ” ไป๋ ยน่ิ หนิง ส่ายหนา้ พร้อมกบั บอกปฏิเสธ เหยาชิงชิงรู้ เขากาํ ลงั หลอกเธออยู่ “ใช่ ฉนั เคยทอ้ ง ฉนั ถูกบงั คบั ” เหยาชิงชิงพดู จบก็หวั เราะขาํ ขนั ข้ึนมา เธอกาํ ลงั ยมิ้ ยมิ้ พร้อมกบั น้าํ ตาที่กาํ ลงั ไหลออกมา “ตอนน้นั ฉนั ยงั เดก็ มาก….ฉนั ถกู ทาํ ลาย เป็ นเวลานานกวา่ สามปี ที่ฉนั โดนแบบน้…ี .” ปี น้นั เหยาชิงชิงยงั ไมโ่ ตเตม็ วยั นกั แตท่ วา่ ในความเลือนรางน้นั กส็ ามารถมองเห็นความบริสุทธ์ิ ตวั เลก็ น่ารักได้ ในตอนน้นั นอ้ งชายอายเุ พยี งไมก่ ่ีขวบ มกั จะร้องไหต้ อนกลางคืนตามประสา เด็ก พอ่ เล้ียงใชข้ อ้ อา้ งวา่ เด็กนอ้ ยร้องเสียงดงั เพอ่ื จะไดไ้ มต่ อ้ งนอนร่วมหอ้ งกบั แมเ่ ล้ียง

มีอยคู่ ืนหน่ึงที่ฝนตก วนั น้นั เป็ นวนั ที่ฝนตกหนกั เสียงฟ้ าร้องคาํ ราม จนทาํ ใหว้ วั ท่ีผกู ไวใ้ นหอ้ ง ต่ืนตกใจ ถีบกาํ แพงหอ้ งอยา่ งบา้ คลง่ั เธอหลบอยใู่ ตผ้ า้ ห่มบางๆ ท่ีกลิ่นมนั ไมค่ อ่ ยดีนกั เท่าไหร่ อยา่ งนึกหวาดกลวั ทนั ใดน้นั มีเสียงเปิ ดประตู และเสียงเคาะประตดู งั ข้ึน “ชิงชิง” เป็ นเสียงของพอ่ เล้ียง เหยาชิงชิงโผลห่ วั ออกมา ปกติแลว้ พอ่ เล้ียงกบั แมเ่ ล้ียงไม่ค่อยทาํ ดีกบั เธอ นกั ในตอนกลางวนั มกั จะใชเ้ ธอทาํ งาน เก่ียวหญา้ ใหอ้ าหารววั ซกั ผา้ ทาํ กบั ขา้ ว และมีงานใน ทุ่งบา้ ง วนั วนั หน่ึงก็หมดไปแลว้ กลางคืนก็หลบั นอนไม่ตอ้ งทาํ งาน พอ่ เล้ียงดูจะใจดีกบั เธอมากกวา่ แม่เล้ียงอยเู่ ลก็ นอ้ ย แตว่ า่ เธอก็ยงั กลวั อยดู่ ี “พอ่ ทาํ ไมยงั ไมน่ อนคะ ยงั มีงานอะไรที่หนูตอ้ งทาํ ไหมคะ” “ดึกขนาดน้ีแลว้ จะมาทาํ งานอะไร” พอ่ เล้ียงนงั่ ลงขา้ งเตียง ยมิ้ พร้อมกบั พดู วา่ “ฉนั เห็นวา่ ฝน ตก ฟ้ าร้อง กลวั วา่ แกจะกลวั และมาดูสกั หน่อย” เหยาชิงชิงส่ายหนา้ อยา่ งรวดเร็ว “หนูไมก่ ลวั พอ่ ไปนอนเถอะ” เธอยงั ไม่ค่อยเขา้ ใจอะไรมากนกั แถมยงั ไม่ไดเ้ รียนหนงั สือ และไมเ่ ขา้ ใจดว้ ยวา่ พอ่ เล้ียงของเธอ ตอ้ งการอะไร ก็แคร่ ู้สึกกลวั “ท่ีแม่เธอทาํ ไมด่ ีกบั เธอ พอ่ สงั่ สอนแม่ไปแลว้ หลงั จากน้ีไปเราจะทาํ ดีกบั แกมากข้ึนไง” เธอผลกั เขาออกไปโดยสญั ชาตญาณ ใชเ้ ทา้ ถีบเขา การท่ีเธอพยศไมใ่ หค้ วามร่วมมือทาํ ให้ พอ่ เล้ียงของเธอไม่พอใจ พอ่ เล้ียงใชเ้ ชือกล่ามววั ผกู ท่ีมือของเธอ เธอถูกกกั ขงั ทาํ ไดแ้ คร่ ้องตะโกนเรียก “แม่……”

เสียงร้องตะโกนของเธอจมหายไปในเสียงฟ้ าร้อง หนา้ ตาน่าดุดนั ของพอ่ เล้ียงเธอ พอ่ เล้ียงตบ เขา้ ท่ีใบหนา้ ของเธออยา่ งฉุนเฉียว “ฉนั อุตส่าห์ทาํ ดีกบั แก แต่แกไม!่ ” ใบหนา้ ของเธอชาไปคร่ึงหนา้ ในปากรับรู้ไดถ้ ึงกลิ่นเลือด พอ่ เล้ียงใชส้ องมือปิ ดปากเธอ หลงั จากผา่ นคืนน้นั ไป เขากแ็ อบเขา้ มาที่หอ้ งของเธอในยามดึกอยเู่ ป็ นประจาํ หากเธอพยศขดั ขืน เขากจ็ ะทาํ ร้ายตบตีเธอ ตอนกลางวนั จะไมใ่ หเ้ ธอกินขา้ ว หลงั จากน้นั มา เธอไม่กลา้ ที่จะต่อตา้ นอีกเลย เป็ นแบบน้ีมาตลอดระยะเวลาสามปี หลงั จากน้นั เธอกต็ ้งั ทอ้ ง เธอในตอนน้นั ยงั ไมร่ ู้ ในบางคร้ังกร็ ู้สึกกินขา้ วไม่อิ่ม ทอ้ งก็ยงั เลก็ มาก ประจาํ เดือนไม่มา เธอก็ไมร่ ู้วา่ นนั่ คือความผดิ ปกติของร่างกาย จนกระทง่ั เท่ียงวนั หน่ึง เธอเกิดเจ็บทอ้ งข้ึนมากะทนั หนั พอ่ เล้ียงแม่เล้ียงคิดวา่ เธอไมส่ บาย หาก จะเขา้ ส่งโรงพยาบาลไหนจะค่ารักษาพยาบาลอีก พวกเขาเลือกปล่อยเธอไวใ้ นหอ้ ง แตเ่ ธอกลบั คลอดเดก็ ออกมา ถึงเวลาน้นั แมเ่ ล้ียงถึงรู้ความจริงเรื่องระหวา่ งเธอกบั พอ่ เล้ียง แม่เล้ียงโกรธ โกรธมาก พอ่ เล้ียงถกู แม่เล้ียงข่วนหนา้ ไปฉาดใหญ่ พวกเขาไม่ไดต้ อ้ งการท่ีจะ เล้ียงดูเธอ เธอมีขา้ วกินกเ็ พราะวา่ ทาํ งาน การเล้ียงดูแบบเธอลูกคนหน่ึงพวกเขาไมไ่ ดย้ อมรับมนั ต้งั แต่แรกอยแู่ ลว้ และเป็ นเพราะวา่ สนั ดานพอ่ เล้ียงสารเลวนน่ั แมเ่ ล้ียงยงิ่ ไมย่ อมรับอีก “นงั เด็กผหู้ ญิงนี่ไมไ่ ดส้ มยอม ถา้ เร่ืองมนั แดงข้ึนมา แกไปนงั่ รอในคุกไดเ้ ลย” แมเ่ ล้ียงใช้ กฎหมายเขา้ มากดดนั พอ่ เล้ียง พอ่ เล้ียงไมก่ ลา้ ท่ีจะขดั ขืน “ง้นั แกพดู มาวา่ จะทาํ ยงั ไง”

แมเ่ ล้ียงตบเขา้ ไปท่ีหนา้ พอ่ เล้ียงหน่ึงคร้ัง “ตอนน้ีถึงเพิ่งจะมารีบร้อน” แม่เล้ียงโกรธมาก ความ ไม่พอของสามีน้นั น่าอบั อายมากเพียงใด เธอนาํ ความโกรธท้งั หมดมาลงกบั ร่างกายของเหยาชิงชิง ท้งั ตบตี แตะตอ่ ยสารพดั พอเหนื่อย เธอกห็ ยดุ หอบ พอกาํ ลงั กลบั มาเธอก็ลงมือตอ่ เหยาชิงชิงรู้สึกเหมือนกบั วา่ ตวั เองจะตายไปเสียไดอ้ ยา่ งน้นั เธอคิดวา่ ตายไปกค็ งหลุดพน้ แลว้ พอ่ เล้ียงลากแมเ่ ล้ียงที่กาํ ลงั โกรธจนเสียสติข้ึนมา “หยดุ ตีมนั ไดแ้ ลว้ ตีมนั ตายข้ึนมา พวกเราได้ ซวยกนั หมด” แม่เล้ียงค่อย ๆ ดบั ความโกรธที่มีลงไป ในตอนน้ีเรื่องมนั กเ็ ป็ นแบบน้ีแลว้ เธอตอ้ งการแกไ้ ข เรื่องตรงน้ี แม่เล้ียงจึงคิดข้ึนมาไดว้ า่ ขา้ งนอกบา้ นมีบ่อน้าํ อย…ู่ ตอนท่ี 259 เธอไม่ได้ตวั คนเดยี ว เหยาชิงชิงรู้วา่ ถึงแมข้ อร้องแม่เล้ียงเธอยงั ไงก็เปลา่ ประโยชน์ เธอจึงคลานไปที่ขาของพอ่ เล้ียง “พอ่ ตอ้ งช่วยเขานะ พอ่ ตอ้ งไม่ยนื ดูเขาถูกโยนทิ้งนะ” “สารเลว” คาํ ขอร้องพอ่ เล้ียงของ เหยาชิงชิง ทาํ ใหแ้ มเ่ ล้ียงโกรธ เธอจบั ทารกท่ียงั ไม่ทนั ไดต้ ดั สายสะดือข้ึนมาตวั เปล่าๆ เน้ือตวั ยงั เป้ื อนเลือดในร่างกายของเหยาชิงชิงอยู่ ในตอนที่แมเ่ ล้ียง ของเหยาชิงชิงพดู ถึงทารกนอ้ ย ทารกนอ้ ยก็ร้องไหข้ ้ึนมาทนั ที เสียงร้องอแุ ว๊ อแุ ว๊ ของทารกเสียงดงั เป็ นพิเศษ

เหยาชิงชิงพยายามคลานไปจบั ขาของแมเ่ ล้ียงเอาไว้ รอยเลือดท่ีคดเค้ียวอยบู่ นพ้นื เธอกอดขา ของแม่เล้ียงเอาไว้ กม้ ตวั หมอบถึงรอยเลือดที่เลอะบนพ้นื “ขอร้องละ่ อยา่ เอาลกู ของฉนั ไป ได้ โปรด จะใหฉ้ นั เป็ นมา้ เป็ นววั กไ็ ด้ แตไ่ ดโ้ ปรด…” “ฝันไปเถอะ แกคิดวา่ ฉนั ไมร่ ู้เหรอ ที่แกคิดจะเกบ็ เดก็ น้ีไวเ้ พอ่ื จะแยง่ สมบตั ิไปจากลูกชายฉนั ” แมเ่ ล้ียงแตะเธอออกไปดว้ ยเทา้ ขา้ งเดียว เหยาชิงชิงกต็ กอยใู่ นอาการโคมา่ ทนั ที เธอตื่นข้ึนมาอีกที พบวา่ ตวั เองน้นั ยงั นอนอยบู่ นเตียงในหอ้ งนอนอยู่ ดวงอาทิตยท์ ี่อยขู่ า้ ง นอกน้นั แรงกลา้ เธอไม่รู้วา่ ตวั เองอยใู่ นอาการโคม่าไปนานเท่าไร แค่ปากแหง้ ปวดไปท้งั ตวั แรงจะขยบั ตวั แทบจะไมม่ ี พอ่ เล้ียงถกู แม่เล้ียงบงการ สง่ั หา้ มไมใ่ หเ้ ธอกิน ไมใ่ หเ้ ธอดื่ม เธอไมพ่ ดู ไม่จาอะไร แค่นอนอยอู่ ยา่ งน้นั เธออยากตาย ตายไปพร้อมกบั ลูกของเธอ ไมร่ ู้วา่ มีเพื่อนบา้ นไดย้ นิ เสียงเดก็ ร้องหรือไม่ ถึงไดถ้ าม แมเ่ ล้ียงเพยี งบอกกบั คนนอกไปวา่ เหยาชิงชิงท่ีโรงเรียนกินไมเ่ ลือก พลาดทอ้ งแลว้ คลอดออกมา แต่วา่ เด็กคลอดออกมาไดไ้ มน่ าน ก็ไม่รอดแลว้ เป็ นเพราะวา่ คาํ พดู หลุดออกมาจากปากนอ้ งชาย วา่ ถูกแม่เล้ียงฆ่าไปแลว้ คนในหมูบ่ า้ นถึงจะรู้ เรื่อง และกไ็ ม่ตอ้ งการสร้างปัญหา เพราะถา้ เป็ นเหยาชิงชิง กินไม่เลือกเองจนทอ้ งข้ึนมา แคน่ ้ีก็ ไมม่ ีใครสนใจเธอ เธอเป็ นไข้ ตวั ร้อนหน่ึงวนั หน่ึงคืนจนกระทง่ั หมดสติไป …… ดวงตาของเธอเบิกกวา้ งข้ึน เสน้ เลือดแดงก่าํ ราวกบั ตาขา่ ย ปิ ดเตม็ ดวงตาท้งั สองขา้ งของเธอ “ฉนั ไมก่ ลา้ บอกกบั คนอื่น ฉนั กลวั ฉนั กลวั พวกเขามองฉนั ดว้ ยสายตาแปลกๆ ฉนั กลวั ฉนั กลวั …”

เธอตกใจกลวั จนหดหนี เหมือนกบั วา่ เรื่องร้ายเพิ่งเกิดข้ึนเมื่อวาน “ฉนั ยง่ิ กลวั วา่ คุณจะรู้ ฉนั กลวั วา่ คุณจะรังเกียจฉนั ดูถูกฉนั ฉนั กลวั วา่ คุณจะเกลียดที่ฉนั เป็ นแบบน้ี ฉนั กลวั ฉนั กลวั แทบตาย” ในขณะที่พดู สายตาของเธอมองไปยงั หลินซินเหยยี น “ฉนั มองดูยน่ิ หนิง เป็ นห่วงเป็ นใยเธอ ฉนั อิจฉา ฉนั เกลียด ฉนั เกลียด…เฮอ่ เฮอ่ ฉนั ต้งั ใจ ต้งั ใจ เอาลูกชายของฉนั ส่งใหต้ อ่ หนา้ เธอเลย ฮา่ ฮา่ ” มือของหลินซินเหยยี นกาํ แน่นข้ึนมาทนั ที คาํ พดู ของเหยาชิงชิง เหมือนกบั ลูกข่างที่แกวง่ ไปมา ตีเขา้ หวั ใจของเธอ เธอสนั่ ข้ึนมาโดยไม่ไดต้ ้งั ใจ จงจ่ิงหา้ วกาํ มือของเธอแน่น เหยาชิงชิงมองกลบั ไปที่ตวั ไป๋ ยนิ่ หนิงอีกคร้ัง “ฉนั เกลียดเธอ มีต้งั มากมาย ทาํ ไมต้งั มาพวั พนั อยู่ กบั คุณ ฉนั อิจฉาเธอท่ีไดเ้ ป็ นคนโปรดของคุณ ฉนั อิจฉาเธอ ท่ีเล้ียงลกู ไดด้ ี ฉนั เกลียดเธอ ท่ีมี ชีวติ ท่ีดี” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองไปท่ีเธอ แมแ้ ต่คาํ เดียวกไ็ มส่ ามารถเอ้ือนเอ่ยออกมา ในใจสบั สนวา้ วนุ่ อดั อ้นั เหตุการณ์ในชีวติ คนคนหน่ึง สามารถทาํ ใหค้ นเปล่ียนไปไดจ้ ริงๆ คร้ังหน่ึงเธอก็เคยเป็ นเดก็ บริสุทธ์ิ ไร้เดียงสาคนหน่ึง แต่วา่ มนั กลบั พงั ทลายลง “หลงั จากท่ีฉนั ไดเ้ ติบโต ออกจากบา้ นมา ฉนั คิดวา่ ฉนั จะหลุดพน้ ไดม้ ีชีวติ ใหม่ ฉนั สามารถเริ่ม ใหม่ แต่วา่ ชีวติ ฉนั กก็ ลบั ไปอนาถเหมือนเดิม พวกเขาเป็ นเหมือนปี ศาจ ตามหลอกหลอนฉนั ข่มขฉู่ นั ขอเงินฉนั …ฉนั ตอ้ งหลบๆ ซ่อนๆ ไมใ่ หค้ นอ่ืนเห็น ฉนั ยงั มีนอ้ งชายท่ีคอยตามติดฉนั เพราะวา่ ฉนั กลวั กลวั วา่ คุณจะรู้วา่ เขายงั อยู่ และรู้เร่ืองราวในอดีตของฉนั ฉนั ไมอ่ ยากใหค้ นอื่น รู้ และไมอ่ ยากใหค้ ุณรู้”

เหยาชิงชิงยกมือท่ีถกู มดั อยขู่ ้ึน เธออยากสมั ผสั ไป๋ ยนิ่ หนิงแตเ่ ธอกลบั ไม่กลา้ เพราะวา่ เธอรู้วา่ เธอไม่คูค่ วร ภายในใจของเธอน้นั ไป๋ ยน่ิ หนิง คือคนท่ีดีท่ีสุด ใครก็ไม่คูค่ วรท้งั น้นั เธอมองไปท่ีไป๋ ยนิ่ หนิง มองนานเท่าไหร่แลว้ ไม่รู้ “ฉนั อยากลืม แตล่ ืมไมไ่ ด้ แมต้ ่ืนจากฝัน เสียงลูกของฉนั ที่ร้องไห้ ฝันร้ายที่เป็ นเหมือนเงา เกิดข้ึนในฝันของฉนั ทุกวนั ทรมานฉนั ฉนั เหนื่อย ฉนั อยากตาย แมแ้ ต่จะฆ่าตวั ตาย แต่กไ็ ม่ตาย มีคนมาช่วยเอาไว้ เคราะห์ร้าย ความตายก็ ไมอ่ าจทาํ ใหฉ้ นั สมปรารถนาได้ บางคร้ังฉนั กค็ ิดนะ วา่ ชาติที่แลว้ ฉนั อาจจะเป็ นเพชฌฆาตที่กดุ หวั คนก็ได้ ชาติน้ีชีวติ ถึงไดอ้ นาถขนาดน้ี ฉนั หมดศรัทธาในชีวติ มีชีวติ เหมือนกบั ตายท้งั เป็ น จนกระทงั่ ไดม้ ารู้จกั คุณ การช่วยเหลือของ คุณ ทาํ ใหโ้ ลกท่ีมืดมิดของฉนั พอมีแสงสวา่ งข้ึนมาบา้ ง ฉนั อยากจะพยายาม ใชช้ ีวติ ใหด้ ีก็ เพราะคุณ เพราะวา่ คุณทาํ ใหฉ้ นั ไดเ้ ห็นความหวงั ในการใชช้ ีวติ ในร้านขายเส้ือผา้ คร่ึงแรกท่ีฉนั เจอคุณ คุณกาํ ลงั โกรธผหู้ ญิงคนหน่ึงอยู่ ในใจของฉนั รู้สึกเศร้า เพราะวา่ ฉนั ชอบคุณ ฉนั รู้ วา่ ฉนั ไมม่ ีคุณสมบตั ิพอ ฉนั ไมก่ ลา้ แสดงมนั ออกมาตอ่ หนา้ ของคุณ ไม่กลา้ ใหค้ นอื่นรู้ เพอื่ ไม่ใหถ้ กู นอ้ งชายพบการมีอยขู่ องคุณ ฉนั จึงปิ ดร้านเส้ือผา้ เพียงเพราะวา่ ฉนั กลวั คุณรู้เร่ืองราวที่ผา่ นมาของฉนั ” เหยาชิงชิงดึงริมฝี ปากตวั เอง สายตาหร่ีมองไปท่ีเขาอยา่ งละเอียด อยากจะจดจาํ เขา “คุณอยา่ โทษฉนั เลย อยา่ โทษฉนั เลยนะ” ภายในใจของไป๋ ยน่ิ หนิงถกู คล่ืนซดั ถาโถม มองไปท่ีเหยาชิงชิง แมเ้ พยี งประโยคเดียวกพ็ ดู ไม่ ออก คาํ ปลอบใจเหรอ ตอ้ งใชป้ ระโยคแบบไหน ถึงจะสามารถปลอบโยนหวั ใจบาดขนาดน้ี

ตอ้ งใชค้ าํ ไหน ถึงจะสามารถรักษาบาดแผลท่ีเธอเคยผา่ นมาได้ เขาพมึ พาํ “ฉนั ไม่ไดโ้ ทษเธอเลย ฉนั หวงั ดีกบั เธอมาตลอด” เหยาชิงชิงยมิ้ “ขอบคุณ ขอบคุณท่ีไมร่ ังเกียจฉนั ” เธอคิดวา่ ถา้ มีชาติหนา้ เธอไม่ขอเกิดเป็ นคนอีกแลว้ “กึก” ไดย้ นิ เพยี งเสียงกล้นั ใจสุดทา้ ย มีเลือดไหลออกมาจากปากของเธอ “เธอจะฆ่าตวั ตาย” เสิ่นเผยซวนบีบกรามของเธอไว้ เพ่อื ไมใ่ หเ้ ธอกดั ลิ้นตวั เอง ตอนน้ีปากของ เธอเตม็ ไปดว้ ยเลือด “เกาหยวน” ไป๋ ยน่ิ หนิง ตะโกนร้อง “เร็วเขา้ พาเธอไปโรงพยาบาล” เกาหยวนวงิ่ ลงมาพร้อมกบั พาคนมาอมุ้ เธอออกไปจากโกดงั บนพ้นื เหลือไวเ้ พียงรอยเลือดไมก่ ่ีหยด ไป๋ ยน่ิ หนิงหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาโทรหา เกาหยวน “คา่ ใชจ้ ่ายจะเท่าไหร่ก็ช่าง ช่วยเธอใหไ้ ด”้ เกาหยวนพดู ตอบรับ เขาถึงตดั สายโทรศพั ท์ ความรู้สึกของเขายงั คงติดอยกู่ บั รอยยมิ้ แห่งความหวงั และแขง็ แกร่งสุดทา้ ยของเหยาชิงชิง คนคนหน่ึง จะตอ้ งสิ้นหวงั ขนาดไหนถึงสามารถกดั ลิ้นตวั เองเพื่อฆ่าตวั ตายได้ มือของเขาจบั ไปท่ีราวจบั โดยไม่ไดต้ ้งั ใจ และสนั่ เทาไม่หยดุ หลินซินเหยยี นลุกยนื ข้ึนมาจากเกา้ อ้ี ไปหยดุ อยขู่ า้ งๆ เขา “คุณไปโรงพยาบาลเถอะ”

ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้ ข้ึนมามองเธอ “ขอบคุณนะ ฉนั ขอโทษเธอแทนเขาดว้ ย” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รับรู้ “อยา่ งไรก็ตามฉนั เองก็ตอ้ งไปแลว้ เรื่องที่เกิดข้ึนก่อนหนา้ น้ี ฉนั ไมอ่ ยากรับผิดชอบแลว้ ” เธอไม่สามารถตาํ หนิเหยาชิงชิงรุนแรงแบบน้นั ได้ ไม่มีใครอยากเป็ นแบบน้นั ที่จริงแลว้ ส่งผลกระทบอยา่ งมากตอ่ นิสยั บุคลิก และหวั ใจ รวมถึง ชีวติ ของเธอดว้ ย คนท่ีเกิดบนพ้นื ฐานท่ีดี ก็สามารถเปล่ียนแปลงได้ เป็ นเพราะวา่ โลกที่โหดร้ายใบน้ีไดเ้ ปล่ียนเธอไป หลินซินเหยยี นตบเบาๆ ท่ีไหลข่ องไป๋ ยน่ิ หนิงเพื่อเป็ นการปลอบโยน ไป๋ ยน่ิ หนิงอยากที่จะจบั มือของเธอ แต่กาํ ลงั ท่ีจะยกมือข้ึนมากลบั ตอ้ งวางลงไป “ฉนั ส่งคุณแคน่ ้ี นะ” เขาตอ้ งไปโรงพยาบาลอีกรอบ หลินซินเหยยี นบอกวา่ ไมต่ อ้ ง คนขบั รถเขน็ เขาจากไป หลินซินเหยยี นหนั กลบั มา โดยไม่รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วมายนื อยขู่ า้ งกายต้งั แต่ เม่ือไหร่ อีกนิดเดียวก็ชนจะชนเขาอยแู่ ลว้ ทนั ใดคิ้วก็ขมวดข้ึนอยา่ งไม่ไดต้ ้งั ใจ “ทาํ ไมคุณเดิน มาเงียบๆ แบบน้ี” “ไม่ใช่ผมท่ีเดินไมม่ ีเสียง คุณต่างหากที่เหมอ่ ลอยไม่ไดย้ นิ เอง” จงจ่ิงหา้ ว เอ้ือมมือไปจบั ท่ี หนา้ ผากของเธอ “ความโชคร้ายของเขาไม่ไดเ้ กิดจากคุณหรอก” แสนหดหู่

เสิ่นเผยซวน กระแอมข้ึนมา “ง้นั ผมไปรอในรถนะ” พอพดู จบกเ็ ดินไปทนั ที เห็นไดช้ ดั วา่ เขาอยทู่ ่ีนี่กเ็ ป็ นส่วนเกิน “ไปเถอะ” จงจ่ิงหา้ ว โอบกอดเธอ ใชฝ้ ่ ามือลูบข้ึนลงที่แขนของเธอ เขาไมใ่ ช่คนใจแขง็ อะไร และในโลกใบน้ี ซอกมมุ ท่ีคุณไม่เคยรู้ ทุกนาที ทุกวนิ าที อาจจะเกิดเรื่องที่โหดร้ายมากกวา่ น้ีอีก กไ็ ด้ เขาไมส่ ามารถเปลี่ยนแปลงมนั ได้ เขาเพยี งแคอ่ ยากปกป้ องดูแลคนท่ีเขาห่วงใยแคน่ ้นั เอง นอกจากเรื่องของหลินซินเหยยี น เขาก็เป็ นคนที่มีเหตผุ ลกบั ทุกๆ อยา่ ง หลินซินเหยยี นน่ิงเงียบ ขณะท่ีนง่ั ในรถสายตาจอ้ งมองไปนอกหนา้ ตา่ งตลอด เรื่องของเหยาชิง ชิงยงั คงอยใู่ นใจเธอ วยั เดก็ ท่ีโชคร้ายจะสามารถทาํ ลายชีวติ คนหน่ึงไปได้ เม่ือกลบั ถึงท่ีพกั เธอกเ็ กบ็ ตวั เองอยใู่ นหอ้ งตลอด จงจ่ิงหา้ วตอ้ งการท่ีจะอยดู่ ูแลเธอ แตเ่ ธอกลบั บอกวา่ ตอ้ งการอยอู่ ยา่ งเงียบๆ สุดทา้ ย จงจ่ิงหา้ ว ก็อยใู่ นหอ้ งไมไ่ ดเ้ ช่นกนั “หมา่ มี๊มาไดย้ งั ไง” หลินลุ่ยซีเงยหนา้ ข้ึนมา ขา้ วเยน็ กย็ งั ไมไ่ ดก้ ิน เธอกบั พีช่ ายของเธอกถ็ กู กอด เขา้ ดว้ ยกนั ไม่พดู จา นงั่ อยหู่ นา้ ตา่ งเหมือนเดิมอยา่ งไหนอยา่ งน้นั หลินซินเหยยี นกม้ ลงมองลูกสาวตวั นอ้ ย กม้ ลงจูบลงบนหนา้ ผากของเธอ “หมา่ ม๊ีไมเ่ ป็ นอะไร แค่อยากกอดลกู เท่าน้นั เอง” เธอไม่รู้วา่ จะตอ้ งตอบแบบไหน กลวั วา่ พวกเขาจะไปจากเธอข้ึนมา อาจจะถูกพวกคา้ มนุษย์ ลกั พาตวั ไป ขา่ วมกั ออกอากาศเก่ียวกบั เดก็ โดยลกั พาตวั จากท่ีร่างกายแขง็ แรงก็ถกู ทาํ ใหพ้ กิ ารไปหมด ปล่อยไวข้ า้ งถนนเพื่อขอทาน ทุกคร้ังที่เห็นขา่ วแบบน้ีในใจของเธอกเ็ จบ็ ปวด ไดฟ้ ังเร่ืองราว

ของเหยาชิงชิงเธอกย็ ง่ิ กลวั กลายเป็ นวา่ กลวั ก่อนจะไดม้ าก็กลวั วา่ จะไมไ่ ด้ เมื่อไดม้ าแลว้ ก็กลวั วา่ จะตอ้ งเสียไปของเธอจะไดร้ ับบาดเจ็บ จึงอยากที่จะกอดพวกเขาเอาไว้ ไม่แยกจากไปไหน เรื่องทางน้ีไดจ้ บลงไปแลว้ จงจิ่งหา้ ว ตดั สินใจที่จะอยทู่ ่ีนี่พกั ผอ่ นสกั คืน พรุ่งน้ีค่อยกลบั ไปท่ี เมือง B หลงั จากท่ีทานอาหารค่าํ เสร็จ เขาวางแผนเก่ียวกบั เรื่องการเดินทางในวนั พรุ่งน้ี เม่ือก้ีตอนท่ีไป ส่งซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวน กลบั มาที่หอ้ งกย็ งั เจอหลินซินเหยยี นกอดกบั ลูกท้งั สองของเธออยู่ ใน ตอนท่ีเขาออกจากประตูไป เธอกย็ งั กอดกบั ลูกท้งั สองนง่ั อยตู่ รงน้นั เขากลบั มา เธอก็ยงั อยตู่ รง น้นั แมแ้ ตท่ ่าทางกย็ งั ไม่เปลี่ยนแปลง เขาที่เดินผา่ นมา อุม้ ลกู ชายและลกู สาวออกจากออ้ มกอดของเธอ “ไปเล่นกนั เถอะ” หลินซีเฉินถกู หลินซินเหยยี นกอดไวอ้ ยา่ งใจร้อน ในเวลาน้ีกาํ ลงั อยากเป็ นอิสระ จบั มือนอ้ งสาว ไป “ไปกนั พวกเราไปเล่นกบั คุณอาซูและคุณอาเส่ินกนั เถอะ” “อยากวง่ิ ซนแบบน้นั สิลูก” หลินซินเหยยี นสง่ั ออกมาดว้ ยความไมส่ บายใจ ลกุ ข้ึนเตรียมที่ ออกไปตาม แต่วา่ ถกู จงจ่ิงหา้ ว ดึงร้ังไวเ้ สียก่อน “คุณทาํ จะอะไร” หลินซินเหยยี นเอย่ ถาม พร้อมเงยหนา้ มองเขา จงจิ่งหา้ วหนา้ บ้ึงลง “คุณเป็ นอะไร” “ผมสบายดีเถอะ” เธอไม่รู้สึกวา่ ตวั เองผดิ ปกติไป จงจ่ิงหา้ วหวั เราะข้ึนมา ค่อนขา้ งท่ีจะเยอื กเยน็ และแดกดนั หลินซินเหยยี นตกตะลึงเลก็ นอ้ ย “คุณหมายความวา่ ยงั ไง?” จงจ่ิงหา้ ว รู้วา่ เธอกาํ ลงั กงั วลเรื่องอะไร ท่ีจริงแลว้ เธออาจจะดูแขง็ แกร่ง แต่ในใจน้นั บอบบาง เขาลูบไปท่ีแกม้ ของเธอ “คุณไมไ่ ดอ้ ยตู่ วั คนเดียวนะ”

จากน้ีไป เขาจะเป็ นคนดูแลพวกเขาท้งั สามคนเอง เธอไมใ่ ช่ตวั คนเดียวแลว้ ไมต่ อ้ งกงั วล ไม่ จาํ เป็ นตอ้ งถูกเลือกปฏิบตั ิ เธอมีสามี มีครอบครัว และลูกๆ ของเธอ หลินซินเหยยี นมองจอ้ งเขาอยนู่ าน จงจ่ิงหา้ วดึงคนตรงหนา้ เขา้ มากอดในออ้ มแขน และลบู หลงั เธอเบาๆ วนั ที่สอง พวกเขาทานขา้ วเชา้ เสร็จ หลงั จากน้นั กไ็ ปที่เมือง B อากาศเยน็ เฉียบ ลมท่ีคอ่ นขา้ งแรง ในขณะท่ีพวกเขากาํ ลงั จะเดินออกจากประตู กถ็ กู หญิงชรา เขา้ มาขวางตรงหนา้ ประตูโรงแรมไว้ ตอนท่ี 260 หลอกยงั ไงกค็ อื หลอก หญิงชราสวมเส้ือคลุมกาํ มะหยขี่ นมิ้งค์ ท่ีมีลวดเงินพนั ไวด้ า้ นหลงั ศีรษะอยา่ งเรียบร้อย ในมือ ถือกระเป๋ า เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง และดูเหมือนวา่ เธอเพิง่ จะมาถึงท่ีน่ี ใบหนา้ ของ ซูจา้ น เปลี่ยนเป็ นสีเขียวทนั ที เขาหนั ไปมอง จงจ่ิงหา้ วในใจกค็ ิดวา่ เป็ นเพราะคาํ พดู ลอ้ เล่นของเขาใน วนั น้นั จึงเอาท่ีอยขู่ องตวั ไปบอกคุณยา่ ของเขา จงจ่ิงหา้ วข้ีเกียจที่จะสนใจเขา เขาถึงแมจ้ ะไมเ่ บ่ือเลยที่จะบ่น “ไม่ตอ้ งมองแลว้ ที่ฉนั พดู ” เสิ่นเผยซวน มองเห็นหญิงชราก็ตกใจข้ึนมายกใหญ่ ไม่ก่ีวนั ก่อน หนา้ น้ีคุณยา่ โทรศพั ทห์ าเขา พร้อมกบั ร้องไหไ้ ป เสิ่นเผยซวนไมม่ ีทางเลือก จึงบอกท่ีอยขู่ อง ตวั เองตอนน้ีไปหมดเลย ใครจะไปคิด วา่ คุณยา่ จะมาถึงท่ีน่ีเลย “นาย…” ซูจา้ น กดั ฟันดว้ ยความเกลียดชงั ทาํ ไมไปบอกที่อยกู่ บั คุณยา่ ไดล้ ะ่ ? เกิดถูกคุณยา่ จบั ได้ เขากไ็ ม่มีอิสระแลว้

“นายอะไรละ่ ” หญิงชราควา้ เขา้ ที่หูของซูจา้ น และลากเขา้ ไปขา้ งใน “ไอเ้ ด็กเวร ไหนละ่ เมีย ของแก ฉนั ดูหลอกง่ายนกั ใช่ไหม? ไหนบอกแตง่ งานสิ้นปี ฉนั ก็อยากจะเห็นแฟนของแก หนา้ ตาจะเป็ นยงั ไง” หลินซินเหยยี นถูกทาํ ใหส้ บั สนโดยฉากน้ีอยา่ งกะทนั หนั จงจ่ิงหา้ วโนม้ ตวั ลงมาเพื่ออธิบายคลี่คลายความสบั สนของเธอ อยขู่ า้ งหูเบาๆ “คนน้ีคือคุณยา่ ซู จา้ นพอ่ แมข่ องเขาจากโลกไปต้งั แตย่ งั เด็ก คุณยา่ ก็เป็ นคนเล้ียงดูเขา” หลินซินเหยยี นเขา้ ใจไดใ้ นทนั ที มิน่าละ่ ตอนท่ีเห็นคุณยา่ สีหนา้ ของซูจา้ นกเ็ ปลี่ยนไป เป็ นคร้ังแรกที่เห็นซูจา้ น กลวั ใครมากขนาดน้ี “โอย๊ โอย๊ คุณยา่ คุณยา่ ผมผดิ ไปแลว้ ไวห้ นา้ ผมหน่อย คนต้งั เยอะแยะ ยงั จะมาบิดหูผมอีกน่า ขายหนา้ จะแย”่ ซูจา้ นกาํ ลงั ยอมรับผดิ พร้อมกบั ร้องขอความเมตตา หญิงชราเหลือบมองไปทางน้นั สายตาเหลือบมองไปท่ีฉินยา และสุดทา้ ยมองคา้ งไปยงั หลินซิน เหยยี น มองข้ึนลงพร้อมกบั ยมิ้ ออกมา “คุณคือ…” “พีส่ ะใภผ้ ม” ไมร่ อคาํ ตอบจากหลินซินเหยยี น ซูจา้ น ก็ชิงตอบก่อน เพราะกลวั วา่ คุณยา่ จะ เปล่ียนตวั เธอเองกไ็ ม่ไดย้ นิ วา่ จะมีใครแตง่ งาน สายตาของเธอไดท้ าํ การประเมินอีกคร้ัง ถึงไดพ้ บวา่ จงจิ่ง หา้ วยนื อยใู่ กลเ้ ธอคนน้นั มาก เหมือนจะเขา้ ใจอะไรข้ึนมาบา้ ง แตท่ วา่ ก็ไม่เขา้ ใจท้งั หมด เพ่ือน ท้งั สองของซูจา้ น เสิ่นเผยซวนจงจ่ิงหา้ วกร็ ู้จกั ท้งั หมด ทาํ ไมไมเ่ คยไดย้ นิ วา่ พวกเขาพดู ถึงเรื่อง แต่งงานกนั เลย “เธอแต่งงานท้งั ที ทาํ ไมไมเ่ ชิญหญิงชราคนน้ีไปร่วมดื่มเหลา้ ในงานแตง่ บา้ งล่ะ”

ตอนที่จงจิ่งหา้ วและหลินซินเหยยี น แตง่ งานกนั ไมม่ ีอะไรเลยสกั อยา่ ง มีแคท่ ะเบียนสมรส และยงั ใหก้ วนจิ้งพาหลินซินเหยยี นไปทาํ อีก คนที่รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วแต่งงานแลว้ กค็ งจะมีแคค่ นใกลช้ ิดเท่าน้นั น่ีแค่หน่ึงคาํ ถามน้ี ก็ทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วไม่อยากใหถ้ ามต่อแลว้ หากเขารู้วา่ ตวั เองจะมีวนั น้ี ตอ้ งมีงานแตง่ ที่ยงิ่ ใหญ่ พาหลินซินเหยยี นเขา้ ประตงู านแต่ง ใหท้ ุก คนรู้วา่ เขาแตง่ งานแลว้ ภรรยาของเขาคือหลินซินเหยยี น “ในตอนน้นั ไมจ่ ดั งานแตง่ คะ่ ดงั น้นั …” หลินซินเหยยี นตอบแทนจงจิ่งหา้ ว “อ๋อ แบบน้ีนี่เอง…” ณ เวลาน้นั หญิงชราจึงพบวา่ ขา้ งกายของเธอน้นั มีเด็กน่ารักสองคนยนื อยู่ เป็ นเพราะวา่ วนั น้ีอากาศเยน็ เดก็ สองคนน้ีสวมเส้ือขนเป็ ด หลินล่ยุ ซีสวมเส้ือสีเขียวอ่อนพนั ดว้ ยผา้ พนั คอขนเป็ ด ดา้ นล่างเป็ นกระโปรงส้นั สีดาํ รองเทา้ บูท มดั ผมหางมา้ เปิ ดหนา้ ผาก ใน เวลาน้ีดว้ ยดวงตาที่เบิกกวา้ งและสวา่ งสดใส ริมฝี ปากของเด็กนอ้ ยเป็ นสีชมพู และเขาทาํ หนา้ มุย่ เลก็ นอ้ ยเม่ือพดู ช่างดูน่ารัก “สวสั ดีคะ่ คุณยา่ ” หลินล่ยุ ซีปากหวานนกั เพยี งแค่เปิ ดปากก็เรียกคนไดแ้ ลว้ หญิงชราจบั หนา้ อก รู้สึกวา่ เดก็ คนน้ีน่ารักเกินไปแลว้ แถมยงั ดูสวยมากอีกตา่ งหาก “เอ๋…” คุณยา่ ส่งเสียงออกมา ซูจา้ น รีบวงิ่ มาตดั บททนั ที “อ่ะ อ่ะ เลอะเทอะแลว้ เด็กเรียกคุณยา่ ไม่ได้ นะ” ซูจา้ น นงั่ ลงตรงหนา้ หลินล่ยุ ซี อธิบายความสมั พนั ธ์ “เสี่ยวลยุ่ หนูเห็นไหม นี่เป็ นคุณยา่ ของลุง ลุงกบั พอ่ ของหนูเป็ นรุ่นเดียวกนั ใช่ไหม” หลินลยุ่ ซีไม่เขา้ ใจวา่ ซูจา้ นกาํ ลงั พดู ถึงอะไร

เดก็ นอ้ ยกะพริบตาปริบๆ คุณอาซูเรียกวา่ คุณยา่ เธอเรียกคุณยา่ กถ็ กู แลว้ ไมใ่ ช่เหรอ “เส่ียวลยุ่ ” เสิ่นเผยซวน พดู แทรกข้ึน “จากน้ีหนูไมต่ อ้ งเรียกซูจา้ นวา่ ลงุ แลว้ หนูตอ้ งเรียกเขาวา่ พ่ีชาย แบบน้ีก็ไม่งงแลว้ ใช่ไหม” “เสิ่นเผยซวน！” ไมท่ นั ใด ซูจา้ น ก็จุดติดแลว้ ถา้ ไม่ใช่เพราะเขาเป็ นคนบอกที่อยกู่ บั คุณยา่ เขาก็คงไมถ่ กู จบั ไดไ้ ม่ใช่เหรอ? ยงั มีหนา้ มาบอกใหเ้ สี่ยวลุย่ เรียกเขาพช่ี ายอีก ความอาวโุ สของเขา ไม่ใช่สกั พกั กถ็ ูกลดลงมาแลว้ เหรอ “แกตะโกนอะไรของแก แลว้ ยงั จะมาแกลง้ เด็กอีก” หญิงชราควา้ ไปที่หูของซูจา้ น และบิดลง “อยา่ รังแกเผยซวนแทนฉนั ” “เฮ้ เฮ้ ผมเป็ นหลานของคุณยา่ นะ คุณยา่ จะเขา้ ขา้ งใคร” ซูจา้ น กาํ ลงั ไดร้ ับอนั ตรายทุกรอบดา้ น “เผยซวน จะไม่โกหกฉนั เหมือนแก ฉนั บอกเลยวา่ สิ้นปี ถา้ แกไม่แตง่ งาน ฉนั จะหกั ขาแก ดูสิ ดู สิ…\" คุณยา่ เปิ ดหูของเขาใหเ้ ด็กเขาดูเด็กนอ้ ยสองคน“น่ารักจริงๆ เลย จุ๊ จ…ุ๊ ” ตอนท่ีเห็นหลินซีเฉินคุณยา่ ก็ทาํ เสียงจิ๊จ๊ะไม่หยดุ เดก็ ชายกด็ ูหลอ่ เหลา มองดูอยา่ งละเอียดก็ เหมือนกนั กบั จงจ่ิงหา้ วไมม่ ีผดิ โครงหนา้ เลก็ เหมือนกบั แกะออกมาจากพมิ พเ์ ดียวกนั ไม่ตอ้ งแนะนาํ อะไรมานกั เธอกร็ ู้เดก็ ท้งั สองเป็ นลกู ของจงจิ่งหา้ วอยา่ แน่นอน ซูจา้ นทาํ ปากจิ๊จะ๊ ใครจะกลา้ เหมือนจงจิ่งหา้ วแบบน้?ี โชคดีชะมดั อยเู่ งียบๆ กไ็ ดล้ กู แฝดมา หน่ึงคู่ แถมยงั เป็ นแฝดหญิงชายอีก แค่น้ีกพ็ อแลว้ และท่ีสาํ คญั ลกู ท้งั สองคนไดส้ ืบตอ่ ขอ้ ดีของ พอ่ กบั แม่มาอีก เด็กผชู้ ายก็ฉลาด เด็กผหู้ ญิงก็น่ารัก ท้งั หมดน้ีถกู จงจ่ิงหา้ วครอบครองท้งั หมด “คุณยา่ ไม่ตอ้ งคิดนะ ถึงแมว้ า่ ผมแต่งสะใภ้ กไ็ มส่ ามารถมีลกู แฝดชายหญิงไดห้ รอก”

ทาํ คุณยา่ ตาโตอีกคร้ัง ห๊า แฝดชายหญิง? เธอมองไปท่ีพินิจพจิ ารณาไปที่หลินลุย่ ซี แลว้ มองไปที่หลินซีเฉิน ดูเหมือนวา่ หลินซีเฉินจะสูง กวา่ เลก็ นอ้ ย เดิมทีเธอคิดวา่ เด็กท้งั สองเป็ นพ่ีนอ้ งทอ้ งเดียวกนั เท่าน้นั คิดไมถ่ ึงวา่ จะเป็ นแฝด ชายหญิง หญิงชราคิดไมถ่ ึงเลยจริงๆ “แกดูนี่ ดูสิ ไม่เคยไดย้ นิ มาก่อน วา่ มีเด็กที่น่ารักถึงสองคน ชาติท่ีแลว้ ทาํ เรื่องอะไรมาบา้ ง ถึงไดม้ ีเด็กนอ้ ยน่ารักถึงสองคน” ซูจา้ นอยากจะตบปากตวั เอง เสียจริงๆ เดิมทีเพราะเร่ืองท่ีไม่แตง่ งาน คุณยา่ ก็เพง่ เลง็ เขาอยแู่ ลว้ ตอนน้ียงั รู้วา่ จงจิ่งหา้ วมีลูก แฝดหญิงชายอีก ก็อิจฉาจนแทบบา้ แลว้ ไมร่ ู้วา่ จะบีบบงั คบั อะไรเขาอีก ซูจา้ นตกอยใู่ นสถานการณ์ที่อนาถนกั “หา้ ว พวกเรากลบั ชา้ ลงอีกหน่ึงวนั ไดไ้ หม?” ถึงแมว้ า่ ซูจา้ น เองไม่พอใจการบีบบงั คบั ของคุณ ยา่ แตน่ นั่ ก็คือคุณยา่ ของเขา เป็ นคนท่ีเขารักมากท่ีสุด ตอนน้ีอายขุ องท่านก็เยอะมากแลว้ เดินทางมาไกลขนาดน้ี เขาตอ้ งการใหท้ ่านไดพ้ กั ผอ่ น จงจ่ิงหา้ วอารมณ์ดี พร้อมกบั ฮึมฮมั เพลงเบาๆ เขาคือประธานจงของหา้ งสรรพสินคา้ ที่แน่วแน่และเดด็ ขาด และก็เป็ นคนธรรมดา เขาก็คือพอ่ แม่คนหน่ึง ไดย้ นิ คนอ่ืนชื่นชมลูกตวั เองก็ยอ่ มดีใจเป็ นธรรมดา พดู มาถึงตรงน้ีกย็ งั อยากขอบคุณหลินซินเหยยี น ท่ีใหเ้ ขาไดท้ าํ หนา้ ที่พอ่ ของลกู ใหเ้ ขาไดม้ ีลูก แฝดชายหญิงท่ีทาํ ใหค้ นไดอ้ ิจฉา เขากอดเอวของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นจอ้ งเขา คนเยอะแยะ มองแลว้ อาจจะดูไม่ดี เธอรีบร้อนถอนมือออกจากร่างกาย อยา่ งแนบเนียน มือของจงจิ่งหา้ วหายไป เขาไม่ยนิ ดีเลยสกั นิด เมื่อเวลาที่จะข้ึนไปบนตึก หลิน ซินเหยยี นยอ่ ลงและอุม้ ลกู สาวของเธอข้ึนมา และห่างออกมาสองกา้ ว เธอยมิ้ “ซูจา้ น คุณดูแล คุณยา่ เถอะ เชา้ ขนาดน้ีคงยงั ไมไ่ ดท้ านขา้ ว ตอนน้ีหอ้ งอาหารยงั พอมีอาหารเชา้ อย”ู่

“ครับพส่ี ะใภ”้ ซูจา้ นจบั มือของหญิงชราไว”้ ไปครับคุณยา่ เชา้ แบบน้ียงั ไมไ่ ดท้ านอะไรมาใช่ ไหม ผมพาคุณยา่ ไปกินเอง” หญิงชรายมิ้ ใหก้ บั หลินซินเหยยี นแลว้ มองไปยงั เด็กที่อยใู่ นออ้ มแขนเธออีกคร้ัง มีความสุข เกิดข้ึนภายในใจ ถึงแมว้ า่ จะไม่ใช่ซูจา้ นกต็ าม ซูจา้ น เสิ่นเผยซวน จงจิ่งหา้ ว ถึงจงจิ่งหา้ วจะอายมุ ากที่สุด แตพ่ วกเขาสามคนกห็ ่างกนั ไม่มาก นกั ห่างแค่ปี สองปี เพียงเท่าน้นั เธอช้ีไปท่ีเสิ่นเผยซวน และช้ีไปที่ซูจา้ น “น่ีพวกแกสองคน ไมฉ่ ลาดเหมือนจิ่งหา้ ว ดูพ่ีสะใภส้ ิ จมกู เป็ นจมูก ตาเป็ นตา แลว้ ดูเดก็ สองคนน้ีสิ และดูพวกแกสองคนสิ มีอะไรบา้ ง? ” หลินซินเหยยี น ” …” เธอรู้สึกทาํ ตวั ไม่ถูก ถูกคนอื่นชมตรงๆ ต่อหนา้ ขนาดน้ี เสิ่นเผยซวนกมุ ขมบั แลว้ ทาํ ไมถึงพดู ถึงเขาข้ึนมาอีกแลว้ เนี่ย ซูจา้ นทาํ หนา้ หมดหวงั ก็ใช่ เขาไม่มีความสามารถท่ีจงจิ่งหา้ วมี แตไ่ มต่ อ้ งพดู ออกมาชดั เจนขนาดน้ีกไ็ ด?้ มนั เจบ็ ปวด เขา้ ใจไหม ที่มีความสุขที่สุดในน้ีกค็ งจะเป็ นจงจ่ิงหา้ วละ่ เขายกมมุ ปากข้ึนเลก็ นอ้ ย ขอบตาเป็ นประกาย จะ มีอะไรน่าภาคภูมิใจไปกวา่ การที่ถูกคนอื่นชมภรรยาและลกู ๆ ละ่ “คุณยา่ ครับพวกเราไปกนั เถอะ ไปเถอะ” ซูจา้ นลากเธอไป “ไปท่ีหลงั ไม่มีอะไรใหก้ ินแลว้ นะ” “แกสกั แต่จะกิน หาเมียไมไ่ ด้ ฉนั จะถลกหนงั แก!” หญิงชราพดู เสียงแขง็ ซูจา้ นยมิ้ ทะเลน้ ” คุณยา่ ถลกหนงั ผม แลว้ ใครจะดูแลคุณยา่ เล่า? ”

“ฉนั ไมใ่ หแ้ กดูแลฉนั แน่ แลว้ ฉนั จะไปอยบู่ า้ นพกั คนชราไม่ไดเ้ หรอ” หญิงชราพดู อยา่ งชดั เจน หลินซินเหยยี นยมิ้ กพ็ อจะรู้แลว้ แหละวา่ ซูจา้ นนิสยั เหมือนใคร ประเมินไดว้ า่ เหมือนคุณยา่ นี่เอง สุขสนั ต์ นิสยั ดีแบบน้ี เสน้ ผมท่ีใกลจ้ ะขาวไปท้งั หวั แลว้ แตย่ งั ดูมีพลงั มากกวา่ หนุ่มสาวหลายคน หลินซินเหยยี นอุม้ เดก็ นอ้ ย ตอนท่ีเตรียมตวั ข้ึนตึก พบวา่ ฉินยายนื อยขู่ า้ งๆ เธอ หนา้ ตาดูไมค่ อ่ ย ดีนกั เธอส่งลกู สาวใหก้ บั จงจ่ิงหา้ ว \"คุณดูพวกเขาสองคนไปก่อน” เธอตอ้ งการคุยกบั ฉินยาเป็ นการส่วนตวั ในตอนท่ีจงจิ่งหา้ วรับลกู สาวมา เขยบิ หนา้ เขา้ มาใกลห้ ูของหลินซินเหยยี น กระซิบวา่ “ภรรยา ของผมเก่งมาก ใหผ้ มดูแลลกู สองคนในคราวเดียว” หลินซินเหยยี น หนั ไปมองเขา นายคนน้…ี . เขารีบถอยห่างกลบั มาอยา่ รวดเร็ว เหมือนกบั วา่ เม่ือก้ีไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย มือหน่ึงอมุ้ ลกู สาว อีก มือหน่ึงกมุ มือลูกชาย “ไปเถอะพวกเรา” “ฉนั กบั นายไปดว้ ยกนั ” เสิ่นเผยซวนข้ึนไปพร้อมกนั นี่ตอ้ งรอเพิ่มอีกหน่ึงวนั ไม่มีเร่ืองอะไรให้ ทาํ แลว้ ตอ้ งหาเร่ืองทาํ ฆ่าเวลาแลว้ ล่ะ “พวกเราสี่คนมาช่วยกนั จดั โตะ๊ เถอะ” “ทาํ ไมตอ้ งจดั โตะ๊ ละ่ ครับ” หลินซีเฉินถามข้ึน เสิ่นเผยซวนตอบไปวา่ “แน่นอนวา่ ตอ้ งเลน่ ไพ”่ จงจ่ิงหา้ วเหลือบสายตาไปท่ีเขา “อยากเล่น กอ็ อกไปเลน่ ขา้ งนอก”

อยา่ สอนส่ิงไม่ดีใหล้ กู ของเขา เสิ่นเผยซวนยมิ้ “ฉนั กแ็ ค่ลอ้ เล่นน่า” “คุณอาเส่ิน พวกเราสองคนมาเล่นแม่นปื นกนั เถอะ” หลินซีเฉินปลอ่ ยมือจากจงจ่ิงหา้ ว วงิ่ ไป ทางเส่ินเผยซวน ช่วงน้ีเขาเจอเกมที่สนุกเล่นแลว้ แต่ยงั ไมม่ ีฝ่ ายตรงขา้ ม แค่ไดฟ้ ังช่ือ เส่ินเผยซวน กร็ ู้สึกวา่ น่าสนใจอยไู่ ม่นอ้ ย “ไดเ้ ลย” ท้งั สองใจตรงกนั จึงตกลงข้ึนไปบนตึกก่อนใคร ดา้ นลา่ งตึก หลินซินเหยยี นเดินไปหยดุ ตอ่ หนา้ ฉินยา “พวกเราไปคุยกนั ขา้ งนอกเถอะ” ฉินยาพยกั หนา้ รับ ดา้ นนอกน้นั มีลมพดั หลินซินเหยยี นกระชบั เส้ือคลุม หญิงสาวสองคนเดินไปบนถนนอยา่ งชา้ ๆ ขา้ งๆ หูไดย้ นิ เสียงลมพดั ฟ่ ู ฟ่ ู หลินซินเหยยี นไม่ไดเ้ ร่ิมประเด็นที่จะพดู เร่ืองน้ีเป็ นเรื่องส่วนตวั ของฉินยา เธอไมร่ ู้วา่ จะตอ้ ง เริ่มยงั ไง ผา่ นไปสกั พกั ฉินยาเริ่มพดู ก่อน “ฉนั กบั ซูจา้ น มนั ไม่ใช่เร่ืองจริง” เธอสารภาพออกมาวา่ “ฉนั กบั เขาด่ืมหนกั กนั ท้งั คู่ ไมท่ นั ไดร้ ะวงั ถูกเธอมาเจอเขา้ ฉนั ขอโทษ เขาแกลง้ หลอกวา่ เรากาํ ลงั คบกนั อย”ู่ หลินซินเหยยี นเขา้ ใจแลว้ เธอก็รู้สึกวา่ มนั ผดิ ปกติ ตอนท่ีคุณยา่ ของซูจา้ นมา ซูจา้ นไมไ่ ดแ้ นะนาํ ฉินยาใหท้ ่านรู้จกั “คุณคิดวา่ มนั เป็ นยงั ไง ฉนั ดูแลว้ ซูจา้ น…”

“หลอกยงั ไงกค็ ือหลอก เขาไมช่ อบผหู้ ญิงอยา่ งฉนั ” ฉินยาแสดงความรู้สึกเธอออกมา หลินซินเหยยี นไม่ไดพ้ ดู อะไรตอ่ บางคร้ังเธอเองก็รู้สึกวา่ ซูจา้ นก็มีใจชอบพอฉินยาอยู่ เหมือนกนั แต่วา่ ความรู้สึกแบบน้ี เธอเคารพการตดั สินใจของเจา้ ตวั รองเทา้ พอดีไม่พอดีเทา้ มี แคค่ นใส่เท่าน้นั ที่จะรู้ ในฐานะเพอ่ื นและญาติ ตราบใดท่ีดูแลอยา่ งเหมาะสม กไ็ มส่ ามารถเขา้ ไปยงุ่ เกี่ยวได้ สิ่งน้ีถึงเรียกวา่ เคารพ เธอกอดไหลฉ่ ินยา \"ไม่วา่ เธอจะตดั สินใจยงั ไง ฉนั จะอยเู่ คียงขา้ งเธอ\" ฉินยายมิ้ เธอชอบหลินซินเหยยี น เพราะวา่ เธอรู้การดูแลความรู้สึกของคนอื่น ครืด ครืด— ในตอนน้ี โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าของหลินซินเหยยี นดงั ข้ึนมา เธอหยบิ มนั ข้ึนมาดูหมายเลขผู้ โทร… ตอนท่ี 261 ปากแข็ง ไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นคนที่โทรเขา้ มา มนั ทาํ ใหห้ วั ใจของเธอรู้สึกตื่นเตน้ ข้ึนมาอยา่ งบอกไมถ่ ูก ไมร่ ู้ ทาํ ไม พอนึกถึงไป๋ ยนิ่ หนิงมนั ก็ทาํ ใหน้ ึกถึงเหยาชิงชิงไปดว้ ย “คุณรับเถอะ เด๋ียวฉนั กลบั ก่อน” ฉินยาเขา้ ใจวา่ การท่ีตวั เองอยตู่ รงน้ีทาํ ใหเ้ ธอไมส่ ะดวกที่จะ รับสาย หลินซินเหยยี นลงั เล เธอกาํ ลงั กลวั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะโทรมาเพอ่ื คุยเร่ืองของเหยาชิงชิง เธอไม่ อยากท่ีจะพวั พนั กบั เรื่องน้ีอีกต่อไปแลว้

แตว่ า่ อีกฝ่ ายกม็ ีความพยายามสูง ถา้ เธอไมร่ ับ ไป๋ ยนิ่ หนิงก็ไมย่ อมวาง มือถือดงั อยอู่ ยา่ ง ต่อเน่ือง สุดทา้ ยเธอกห็ ายใจเขา้ ลึกๆ กดไปที่ป่ ุมรับสาย ทนั ใดน้นั เสียงของไป๋ ยนิ่ หนิงก็ดงั ข้ึน“คุณจะไป วนั น้ีแลว้ ใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นตอบ “มีเรื่องบางอยา่ งทาํ ใหต้ อ้ งลา่ ชา้ ค่อยกลบั พรุ่งน้ีค่ะ” “ง้นั วนั น้ีเรานดั เจอกนั หน่อยนะครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ข้ึน หลินซินเหยยี นยนื อยขู่ า้ งถนน เธอกม้ ลงไปมองท่ีปลายเทา้ ของตวั เอง “ฉนั มีธุระตอ้ งทาํ เกรง วา่ ……” “พรุ่งน้ีคุณกจ็ ะไปแลว้ ไม่คิดจะบอกลาผมหน่อยเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นเงียบไป “ผมจะเสียเวลาคุณไมม่ ากหรอกครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ข้ึนอีก ยงั ไงก็เป็ นคนรู้จกั กนั พอไป๋ ยนิ่ หนิงพดู มาแบบน้ี เธอก็ยากที่จะปฏิเสธแลว้ เธอจาํ จาํ ตอ้ งตอบ ตกลง “คุณมาหาฉนั สิคะ” “เดี๋ยวผมใหค้ นไปรับคุณ ตอนน้ีผมไปดว้ ยตนเองไมไ่ ดจ้ ริงๆ ครับ” “ถา้ อยา่ งน้นั ก็ไม่เป็ นไร บอกมาฉนั มาวา่ คุณอยทู่ ี่ไหน เด๋ียวฉนั นง่ั รถไปหา” การใหค้ นมารับมนั คอ่ นขา้ งยงุ่ ยากและเสียเวลา “คุณไปรอผมที่วลิ ล่าก่อน อีกเด๋ียวผมจะตามไปใหไ้ วครับ” หลินซินเหยยี นเงียบไปครู่หน่ึงแลว้ ตอบไปวา่ “ไดค้ ะ่ ”

เธอเดินไปโบกรถที่ถนน ผา่ นไปประมาณสิบนาทีถึงโบกรถแทก็ ซ่ีไดค้ นั หน่ึง เธอบอกจุดหมาย ไป จากน้นั คร่ึงชวั่ โมง รถก็มาจอดอยทู่ ี่วลิ ล่า หลินซินเหยยี นจ่ายค่าโดยสารแลว้ ลงจากรถ ไป๋ ยน่ิ หนิงไดบ้ อกกบั เส่ียวหลิวแลว้ วา่ พอหลินซินเหยยี นลงจากรถก็ใหเ้ ส่ียวหลิวไปตอ้ นรับ ทนั ที เธอทกั ทายดว้ ยรอยยมิ้ “คุณหลิน” หลงั จากท่ีรู้จกั กบั สาวนอ้ ยคนน้ีมาเป็ นเวลาหลายวนั ตอนน้ีกค็ ุน้ เคยกนั แลว้ หลินซินเหยยี นเดิน เขา้ ไปหา “” ขา้ งนอกอากาศมนั เยน็ ขนาดน้ี ทาํ ไมไมร่ อในบา้ นล่ะ” “คุณชายบอกใหฉ้ นั รอคุณอยตู่ รงน้ีค่ะ เขาบอกฉนั วา่ คุณจะมา” เสี่ยวหลิวพดู ไปยมิ้ ไป “เชิญเขา้ ไปในบา้ นก่อนคะ่ ” หลินซินเหยยี นคุน้ เคยกบั ท่ีน่ีดี ยงั ไงกเ็ คยพกั อยทู่ ่ีน่ีมาแลว้ หลายวนั พอเขา้ มาถึงหอ้ งรับแขก หลินซินเหยยี นก็ถอดเส้ือโคต้ ไปแขวนไวท้ ่ีราว ในบา้ นมีความอบอุ่น จากเครื่องปรับอากาศมนั จึงอนุ่ มาก ถา้ ยงั ใส่เส้ือโคต้ อยมู่ นั จะร้อนมาก เสี่ยวหลิวไปชงกาแฟ “ฉนั คิดวา่ จะไมไ่ ดเ้ จอคุณแลว้ นะคะ” เธอยกกาแฟร้อนๆ เขา้ มา วางไวบ้ นโตะ๊ “ความจริงคุณชายของเราน้นั เป็ นคนดีมาก” ผหู้ ญิงสองคนที่ปรากฏข้ึนขา้ งกายไป๋ ยนิ่ หนิง เธอรู้สึกชอบหลินซินเหยยี นมากกวา่ เธอเองกไ็ ม่ รู้วา่ เป็ นเพราะอะไร รู้แค่วา่ หลินซินเหยยี นน้นั เป็ นกนั เอง น่าคบหา เหยาชิงชิงใหค้ วามรู้สึกอึมครึม เธอไมช่ อบ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดน้ ง่ั แตเ่ ธอกลบั เดินไปยงั ตูป้ ลาท่ีต้งั อยตู่ รงหนา้ ต่าง ทาํ เป็ นไมไ่ ดย้ นิ ในสิ่ง ที่เส่ียวหลิวพดู “ปลาน้ี ยงั เล้ียงอยอู่ ีกเหรอเนี่ย”

เธอจาํ ไดว้ า่ ตอนที่เธอไดร้ ับบาดเจบ็ ท่ีขาจนเคล่ือนไหวไดไ้ มส่ ะดวก ไป๋ ยนิ่ หนิงท่ีกลวั เธอจะ เบ่ือ จึงสงั่ ใหค้ นไปเอาปลาพวกน้ีมาใหเ้ ธอเลน่ บอกวา่ ใหเ้ ธอใชฆ้ ่าเวลา หลายวนั น้ีพวกปลามนั กค็ อ่ นขา้ งประหลาดจริงๆ สีสนั สดใส หนา้ ตาประหลาดๆ นนั่ กด็ ูโดด เด่นดี พอมือของเธอจุ่มลงน้าํ แลว้ กวกั เบาๆ พวกปลากต็ กใจ พวกมนั ก็จะวา่ ยหนีไปทนั ที ทาํ ให้ หลินซินเหยยี นตอ้ งยมิ้ ออกมา เส่ียวหลิวยนื อยขู่ า้ งๆ จอ้ งมองไปยงั ปลาที่อยใู่ นตู้“ปลาพวกน้ี คุณชายเขาใหอ้ าหารเองทุกวนั เลยค่ะ” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมา ไป๋ ยนิ่ หนิงวา่ งขนาดมีเวลามาดูแลปลาพวกน้ีทุกวนั เลยเหรอ? เส่ียวหลิวยมิ้ ออกมา “แน่นอนวา่ ก็ตอ้ งเป็ นช่วงที่เขาอยู่ ปกติฉนั จะเป็ นคนดูแลพวกมนั ซะส่วน ใหญ่ ท้งั เปลี่ยนน้าํ ใหอ้ าหาร ฉนั จะทาํ ซะส่วนใหญ่ แตถ่ า้ เขาอยู่ เขากจ็ ะเป็ นคนใหอ้ าหารเอง ค่ะ” เนื่องจากมีคนเล่นดว้ ย พวกปลาก็วา่ ยกนั อยา่ งสนุกสนาน หลินซินเหยยี นเห็นแลว้ กร็ ู้สึกต่ืนเตน้ ไปดว้ ย “ไดย้ นิ วา่ ปลามีความทรงจาํ แคเ่ จ็ดวเิ ท่าน้นั ถา้ คนเราสามารถเลือกท่ีจะลืมเร่ืองบางอยา่ งไดก้ ค็ ง จะดี” จู่ๆ กม็ ีเสียงท่ีทุม้ ลึกของชายคนหน่ึงดงั ข้ึนจากดา้ นหลงั หลินซินเหยยี นหนั หลงั ไป แลว้ ก็ ไดเ้ ห็นไป๋ ยนิ่ หนิงบงั คบั รถเขน็ ตรงมาทางน้ี “คุณรอนานรึยงั ครับ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงถาม หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “ไม่คะ่ ฉนั เองกเ็ พ่งิ ถึงเหมือนกนั ” ไป๋ ยน่ิ หนิงบงั คบั รถเขน็ มาท่ีหนา้ ตูป้ ลา แลว้ โบกมือใหเ้ สี่ยวหลิว“เธอออกไปก่อน ไปเฝ้ าอยทู่ ี่ หนา้ ประตู อยา่ ใหใ้ ครเขา้ มาเดด็ ขาด”

เส่ียวหลิวมองหนา้ หลินซินเหยยี นแลว้ หนั ไปมองไป๋ ยน่ิ หนิง สุดทา้ ยกไ็ ม่ไดพ้ ดู อะไร กม้ หนา้ แลว้ เดินจากไป เดินออกจากหอ้ งปิ ดประตูลง หอ้ งรับแขกที่กวา้ งใหญ่ เงียบลงในทนั ที หลินซินเหยยี นมองไปยงั ประตทู ี่ปิ ดลง แลว้ เลิกคิว้ ข้ึน “คุณมีเร่ืองท่ีเป็ นความลบั อะไรตอ้ งพดู เหรอคะ?” ไม่อยา่ งน้นั พอเส่ียวหลิวไปแลว้ ยงั จะหา้ มคนอื่นเขา้ มาอีกทาํ ไม ไป๋ ยน่ิ หนิงคอ่ นขา้ งสงบ “ใช่ครับ ผมมีเรื่องตอ้ งคุยกบั คุณ” แต่ มนั ไม่ใช่ความลบั อะไร “เรื่องอะไรคะ?” “นงั่ ก่อนเถอะครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงบงั ขบั รถเขน็ ไปทางโซฟา หลินซินเหยยี นตามหลงั เขามา นงั่ ลงบนโซฟา กาแฟท่ีเสี่ยวหลิวชงมายงั คงร้อนอยู่ เธอยกข้ึนมา จิบไปคาํ หน่ึง ตอนท่ีวางแกว้ ลงกไ็ ดย้ นิ ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ข้ึนวา่ “คนไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไร แตก่ ไ็ มย่ อมพดู แถมยงั ไม่ยอมพบหนา้ ผมอีก” มือขา้ งท่ีหลินซินเหยยี นใชว้ างแกว้ ลงชะงกั ไปเลก็ นอ้ ย เธอไม่ไดส้ นใจ และรู้ดีวา่ คนท่ีไป๋ ยนิ่ ห นิงพดู ถึงน้นั คือใคร ตอนน้ีเธอยงิ่ เตม็ ใจจะเป็ นคนที่คอยรับฟังแลว้ “ผมรู้ดี วา่ เธอรู้สึกวา่ ไม่มีหนา้ มาพบผม” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู กบั ตวั เอง ตอนน้ีเขาตอ้ งการพดู คุยกบั ใครสกั คนจริงๆ ไม่อยา่ งน้นั เขาจะรู้สึกอึดอดั มาก “หมอบอกวา่ สุขภาพของเธอไมด่ ี ผมเตรียมท่ี จะส่งเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลสาํ หรับผปู้ ่ วยโรคเร้ือรังแลว้ ” เขาอยากใหใ้ นอนาคตเหยาชิงชิงสามารถใชช้ ีวติ ไดอ้ ยา่ งคนปกติทวั่ ไป

“ผมส่งคนไปคน้ หาหลกั ฐานท่ีคนของตระกลู เหยากระทาํ กบั เธออยา่ งโหดเห้ียมแลว้ ผมคิดวา่ อีกไมน่ าน คนร้ายกต็ อ้ งถกู ลงโทษตามกฎหมายแน่นอน” ตอนท่ีพดู แบบน้นั ออกมา ไป๋ ยนิ่ หนิงดูใจเยน็ มาก หลงั จากทาํ ความเขา้ ใจกบั ขอ้ มลู ไปคืนหน่ึง สภาพจิตใจของเขาก็สงบลงแลว้ “ฉนั เชื่อมนั่ ในตวั คุณ เช่ือวา่ คุณสามารถทาํ มนั ไดด้ ี” จากฐานะของไป๋ ยนิ่ หนิงท่ีอยตู่ รงน้ี คิดวา่ การที่จะเล่นงานคนร้ายแค่สองคน กไ็ ม่น่าจะเป็ นเร่ืองท่ียากเยน็ อะไร ไป๋ ยน่ิ หนิงจอ้ งมองมาที่หลินซินเหยยี น “คุณเช่ือใจผมขนาดน้นั เลยเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นยมิ้ ออกมา “ไม่ใช่เชื่อใจคุณ คุณแค่มีความสามารถมากพอเท่าน้นั ” ไป๋ ยน่ิ หนิงยมิ้ ออกมาอยา่ งขมขื่น “นี่คุณคิดจะตดั ขาดกบั ผมแลว้ ใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นหมนุ แกว้ กาแฟท่ีอยบู่ นโตะ๊ “ถา้ ฉนั คิดจะตดั ขาดกบั คุณจริง วนั น้ีฉนั ก็คงไม่มา หรอกคะ่ ” เจอกนั สกั คร้ัง ไม่ถกู เขา้ ใจผิดและไมถ่ กู เกลียด แลว้ จะไปตดั ขาดไดย้ งั ไงล่ะ? ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “ก็จริงครับ” หลินซินเหยยี นเหลือบตาข้ึนมอง “เร่ืองท่ีคุณต้งั ใจจะพดู กบั ฉนั ก็คือเรื่องน้ีใช่ม้ยั คะ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงจอ้ งเขมง็ มาที่หลินซินเหยยี นอยพู่ กั หน่ึง ในใจรู้สึกวนุ่ วาย แตก่ ย็ งั ตดั สินใจถาม ออกไปวา่ “คุณเคยเจอเฉิงยซู่ ่ิวม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นรู้สึกแปลกใจ เพราะไป๋ ยนิ่ หนิงน้นั เปล่ียนเร่ืองเร็วเกินไปแลว้ ท้งั ๆ ที่ยงั คุยเร่ือง ของเหยาชิงชิงกนั อยเู่ ลย แลว้ จู่ๆ ทาํ ไมเขาถึงพดู ถึง เฉิงยซู่ ่ิวไดล้ ่ะ? อีกอยา่ ง เขารู้จกั เฉิงยซู่ ่ิวดว้ ย

แตพ่ อนึกถึงไป๋ หงเฟยที่เป็ นพอ่ บุญธรรมของเขา การที่เขาจะรู้เรื่องบางอยา่ งเขา้ กไ็ มใ่ ช่เรื่องที่ น่าสงสยั อะไร “เธออยทู่ ่ีเมืองB แลว้ ฉนั จะไปเจอเธอไดย้ งั ไงละ่ คะ?” หลินซินเหยยี นเหลือบลงไปมองกาแฟที่ อยใู่ นแกว้ เธอเคยรับปากเฉิงยซู่ ่ิวไวแ้ ลว้ เธอเร่ืองน้ีแมแ้ ตจ่ งจ่ิงหา้ วเธอยงั ไม่บอกเลย แต่ไมม่ ีทางพดู กบั ไป๋ ยน่ิ หนิงอยแู่ ลว้ ไป๋ ยน่ิ หนิงจอ้ งมองมาที่เธอ “กบั ผมคุณก็ยงั ไม่ยอมพดู อะไรเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นมองมาที่เขา “ถา้ ฉนั เคยเจอเธอแลว้ มนั จะทาํ ไม? แลว้ ถา้ ไมเ่ คยเจอแลว้ มนั จะ ทาํ ไมเหรอคะ?” “ผมอยากรู้วา่ เธอพดู อะไรกบั คุณ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู จุดประสงคข์ องเขาออกมา ไม่รอใหห้ ลินซินเหยยี นไดต้ อบ เขาก็เลา่ เร่ืองที่ตวั เองรู้ออกมาก่อน “อาจารยท์ ี่สอนใหค้ ุณทาํ ผา้ ไหมกวางตุง้ เป็ นพ่ชี ายของเฉิงยซู่ ่ิวเฉิงยเู่ วนิ เฉิงยซู่ ่ิวเป็ นรักแรกของพอ่ บุญธรรมผม การที่เขาไม่ แตง่ งานตลอดชีวติ กเ็ พราะเธอ ตอนที่ยงั มีชีวติ อยู่ พอ่ บุญธรรมของผมเคยถูกคนตดั นิ้วมือไป ผมไมป่ ิ ดบงั ตอนน้ีผมกาํ ลงั สืบหาคนที่ตดั นิ้วมือเขาอย”ู่ สองมือของหลินซินเหยยี นกาํ ไวอ้ ยา่ งแน่นๆ ไป๋ หงเฟยถูกคนตดั นิ้วมืออยา่ งน้นั เหรอ? ความคิดของเธอแลน่ ไปอยา่ งรวดเร็ว ตอนน้นั เฉิงยซู่ ่ิวบอกแค่วา่ เหวนิ ชิงใชไ้ ป๋ หงเฟยข่มขใู่ ห้ เธอโทรหาจงฉีเฟิ งสายน้นั แตไ่ ม่ไดบ้ อกวา่ เหวนิ ชิงน้นั ใชว้ ธิ ีที่โหดเห้ียมอะไรในการบงั คบั เธอ เลย จะบอกวา่ เหวนิ ชิงใชว้ ธิ ีการตดั นิ้วของไป๋ หงเฟยมาข่บู งั คบั เฉิงยซู่ ่ิวใหโ้ ทรศพั ทอ์ ยา่ งน้นั เหรอ? “เขาเล้ียงดูผมมา ส่งต่อกิจการใหผ้ ม ผมจึงตอ้ งทาํ อะไรเพื่อเขาบา้ ง” ไป๋ ยน่ิ หนิงจอ้ งเขมง็ มาที่ ใบหนา้ ของหลินซินเหยยี น เขารู้ดี หลินซินเหยยี นตอ้ งรู้เหตุการณ์ที่เกิดข้ึนในตอนน้นั แน่นอน และยงั รู้อีกวา่ ใครเป็ นคนท่ีตดั นิ้วของพอ่ บุญธรรมเขาไป

หลินซินเหยยี นเองก็รู้สึกปวดหวั เหมือนกนั ตระกลู เหวนิ ไม่ธรรมดา มีความสมั พนั ธก์ บั ตระกลู จง ถา้ เธอเกิดพดู ออกไป แลว้ ไป๋ ยนิ่ หนิงไปหา ตระกลู เหวนิ เพอ่ื แกแ้ คน้ แบบน้ีมนั จะทาํ ให้ เหตุการณ์เม่ือตอนน้นั ถกู ขดุ ข้ึนมารึเปลา่ นะ? ตอนน้นั ฐานะของจงจิ่งหา้ วกค็ งปิ ดบงั ไมไ่ ดอ้ ีกแลว้ ไม่ เธอจะยอมเส่ียงไมไ่ ด้ “ฉนั ไมร่ ู้___” ทนั ใดน้นั ประตกู ็ถูกเปิ ดออก เสี่ยวหลิววงิ่ เขา้ มาดว้ ยความแตกตื่น “แยแ่ ลว้ ค่ะ มีคนก่อความ วนุ่ วายข้ึนที่หนา้ ประตูคะ่ ” ตอนท่ี 262 ซื้อขายมนุษย์ ไป๋ ยน่ิ หนิงท่ีถกู ขดั จงั หวะน้นั รู้สึกไมพ่ อใจมาก เขามองเส่ียวหลิวดว้ ยสีหนา้ ที่เคร่งขรึม“มีอะไร ทาํ ไมถึงตอ้ งแตกตื่นขนาดน้ี?” เสี่ยวหลิวพกั หายใจ “ท่ีหนา้ ประตูมีผชู้ ายพาคนกลุ่มหน่ึงมา บอกวา่ ใหค้ ุณส่งตวั นอ้ งสาวของ เขาไปคะ่ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงกบั หลินซินเหยยี นหนั มาสบตากนั ถึงไมพ่ ดู ออกมา ท้งั สองก็น่าจะเดาออกวา่ คนที่อยู่ ดา้ นนอกคือใคร “เด๋ียวผมขอออกไปดูหน่อย คุณรออยใู่ นน้ีอยา่ ออกไปนะครับ” ที่วลิ ลา่ มีคนอยไู่ ม่เยอะ นอก ประตูกม็ ีแค่เกาหยวนเท่าน้นั ถา้ เกิดเรื่องอะไรข้ึน เขากลวั เธอจะไดร้ ับบาดเจ็บ

หลินซินเหยยี นลุกข้ึนยนื ถา้ มนั เกิดมีการปะทะกนั ข้ึนมาจริงๆ แลว้ คิดวา่ เธอที่หลบอยใู่ นหอ้ ง จะรอดไปไดอ้ ยา่ งน้นั เหรอ? อีกอยา่ งเธอไมค่ ิดวา่ นอ้ งชายของเหยาชิงชิงคนน้ีมาถึงที่น่ี จะมาเพอ่ื ‘ช่วย’ พี่สาวจริงๆ พอรู้วา่ พ่ีสาวรู้จกั กบั ไป๋ ยน่ิ หนิง เกรงวา่ จะมาเพือ่ ขม่ ข่เู อาผลประโยชนม์ ากกวา่ “ขอแค่คุณยอมจ่ายเงิน ฉนั คิดวา่ มนั คงไมม่ ีการปะทะกนั เกิดข้ึนหรอกคะ่ ” หลินซินเหยยี นพดู เยาะเยย้ ออกมาเบาๆ เยาะเยย้ ที่ทาํ ไมโลกน้ีตอ้ งมีคนอยา่ ง ตระกลู เหยาดว้ ย ไป๋ ยน่ิ หนิงเองก็สีหนา้ เคร่งขรึม เขามีแผนอยใู่ นใจแลว้ เขาเหลือบตาข้ึนมามองหลินซินเหยยี น “ผมไมม่ ีทางปล่อยใหค้ ุณไดร้ ับอนั ตรายใดๆ ในถ่ินของผมเดด็ ขาด” พดู จบ เขาก็บงั คบั รถเขน็ ออกไป เส่ียวหลิวตามไปอยา่ งเงียบๆ แลว้ แอบมองมาที่หลินซินเห ยยี น เธอรู้สึกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงน้นั ทาํ ดีกบั หลินซินเหยยี นมาก เหยาปิ นพากล่มุ เพื่อนหนา้ โง่สิบกวา่ คนที่กินเที่ยวดว้ ยกนั เป็ นประจาํ มาถึงท่ีหนา้ ประตู เขาหา เหยาชิงชิงไม่เจอแลว้ พอรู้จากปากลูกผนู้ อ้ งวา่ เหยาชิงชิงรู้จกั กบั ไป๋ ยน่ิ หนิง เขาจึงยกพวกมา ตามตวั กบั ไป๋ ยน่ิ หนิง จากปัญหาเร่ืองขาไป๋ ยนิ่ หนิงจึงไมค่ ่อยไดป้ รากฏตอ่ หนา้ สาธารณชนสกั เท่าไหร่ คนไป๋ เฉิงตา่ ง กเ็ คยไดย้ นิ ชื่อน้ีมาก่อน รู้วา่ มีคนคนน้ีอยู่ แต่มีนอ้ ยคนท่ีจะเคยไดเ้ จอ เหยาปิ นก็แคเ่ คยไดย้ นิ ชื่อ ของไป๋ ยน่ิ หนิงแตไ่ ม่เคยไดเ้ จอหนา้ เหมือนกนั “เรียกไป๋ ยน่ิ หนิงออกมา ผมอยากถามวา่ เขาเอาพส่ี าวของผมไปซ่อนไวไ้ หนแลว้ ” เหยาปิ นนง่ั อ ยตู่ รงขา้ งน้าํ พทุ ่ีอยหู่ นา้ วลิ ล่าเขาคาบบุหร่ีไวใ้ นปากโดยมีนกั เลงกลุ่มหน่ึงยนื อยดู่ า้ นหลงั พอไป๋ ยน่ิ หนิงมาถึงหนา้ ประตกู ็ไดย้ นิ เสียงน้นั ทนั ที สีหนา้ เคร่งขรึม เขาบงั คบั รถเขน็ มาที่หนา้ ประตู แลว้ พดู ดว้ ยน้าํ เสียงท่ีจริงจงั วา่ “ผมนี่แหละไป๋ ยน่ิ หนิง”

เหยาปิ นที่เห็นไป๋ ยน่ิ หนิงนงั่ อยบู่ นรถเขน็ ไดแ้ ตก่ ะพริบตา สบั สนไปชว่ั ขณะ “ฮ่าฮ่า…ที่แทไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงก็เป็ นคนขาเป๋ น้ีเอง โลกภายนอกล่าํ ลือกนั วา่ เขาเป็ นคนท่ีเก่งกาจแค่ ไหน แตเ่ ขากลบั เป็ นแคค่ นขาเป๋ คนหน่ึงซะได!้ ” เหยาปิ นเอามือตบไปท่ีตน้ ขาแลว้ หวั เราะ ออกมาเสียงดงั หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ เธอตกใจกบั ความไร้เดียงสาของเหยาปิ น ไป๋ ยน่ิ หนิงสีหนา้ เรียบเฉย เขามองดูเหยาปิ นที่หวั เราะอยตู่ รงน้นั ใบหนา้ นนั่ เขารู้สึกคุน้ ๆ เหมือนเคยเห็นท่ีไหนมาก่อน ทนั ใดน้นั เขากน็ ึกข้ึนไดว้ า่ เคยเจอใบหนา้ น้ีจากที่ไหน ตอนท่ีออกจากบา้ นของเหยาชิงชิง เขา เคยเจอคนคนน้ีในลิฟต์ ตอนน้นั ชายคนน้ีกเ็ คยลอ้ เลียนเร่ืองขาของเขามาแลว้ เขาจาํ เร่ืองน้ีไดด้ ี วนั น้นั เขาไปตามหา เหยาชิงชิงอยา่ งน้นั เหรอ? “เกาหยวน พกั น้ีคุณทาํ งานไมไ่ ดเ้ รื่องเขา้ ไปทุกทีแลว้ นะ” เขาจาํ ไดว้ า่ ตอนน้นั เกาหยวนไดส้ ่ง คนไปจบั ตาดูเหยาชิงชิง แต่เขาก็ไม่ไดค้ วามคืบหนา้ อะไรเลย เกาหยวนเองก็ไมก่ ลา้ ออกความเห็นใดๆ ไดแ้ ต่กม้ หนา้ เขาแค่ส่งคนไปเฝ้ าอยหู่ นา้ หมูบ่ า้ น เท่าน้นั แลว้ เขาจะไปรู้ไดย้ งั ไงล่ะวา่ เกิดอะไรข้ึนขา้ งในน้นั บา้ ง? ตอนน้ีเหยาปิ นหยดุ หวั เราะแลว้ “พีส่ าวของผมอยทู่ ่ีคุณรึเปล่า?” “อยทู่ ่ีผมนี่แหละ” ไป๋ ยน่ิ หนิงยอมรับไปตามตรง ทาํ ใหเ้ หยาปิ นไม่รู้จะพดู อะไรตอ่ ไปเลยดีกวา่ ตอนแรกเขาคิดวา่ ถา้ ไป๋ ยนิ่ หนิงไมย่ อมรับ เขากจ็ ะใชค้ วามสมั พนั ธใ์ นฐานะญาติของเหยาชิงชิง มาเป็ นขอ้ อา้ ง ถา้ ยงั ไม่ยอมส่งคนออกมา เขาก็จะใชส้ ่ิงน้ีเป็ นเหตผุ ลมาแสวงหาผลประโยชนส์ กั หน่อย แต่ไป๋ ยน่ิ หนิงกลบั มายอมรับไปแบบน้ี แลว้ เขาจะเปิ ดปากเรียกร้องอะไรไดอ้ ีก?

“แลว้ พี่สาวของผมอยไู่ หน? ส่งเธอออกมานะ ผมจะพาเธอกลบั ไป แตถ่ า้ คุณรู้สึกวา่ พี่สาวของ ผมยงั มีประโยชน์อยลู่ ะก็ ผมกส็ ามารถขายเธอใหค้ ุณได”้ เหยาปิ นพดู ออกมาหนา้ ดา้ นๆ เป้ าหมายในการมาของเขาก็เพื่อเงิน ตอ้ งรู้วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงน้นั เป็ นคนที่รวยมากแคไ่ หน เป็ นคนที่ รวยที่สุดในไป๋ เฉิงเลยนะ สีหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงน้นั เคร่งขรึมและเยน็ ชา สองมือกาํ แน่นอยทู่ ่ีราวจบั เยยี่ ม เยย่ี มมาก เยยี่ ม มากจริงๆ คนเป็ นๆ ท้งั คนเขากลบั มาขายกนั ง่ายๆ แบบน้ีเลยสินะ! “ไดส้ ิ” ไป๋ ยน่ิ หนิงตอบตกลง เหยาปิ นดีอกดีใจ ไมน่ ึกเลยวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะตดั สินใจง่ายแบบน้ี หวั เราะดว้ ยความดีใจ“คนรวย น่ีมนั ใจกวา้ งแบบน้ีนี่เอง” พวกนกั เลงที่อยดู่ า้ นหลงั เขากเ็ ห็นดว้ ยข้ึนเหมือนกนั “บอกมา วา่ จะเอาเท่าไหร่?” ไป๋ ยน่ิ หนิงเก็บความรู้สึกไว้ แลว้ พดู ไปอยา่ งเรียบเฉย เม่ือพดู ถึงเร่ืองเงิน เหยาปิ นก็จริงจงั ข้ึนมาทนั ที เขาเอามือถคู าง ใชค้ วามคิดไปครู่หน่ึง“พี่สาว ของผมหนา้ ตาก็ถือวา่ ใชไ้ ดท้ าํ งานเก่ง ถา้ คุณอยากที่จะซ้ือเธอ ถึงคุณจะไมไ่ ดช้ อบเธอ แต่เธอก็ ยงั มีประโยชน์ เอาแบบน้ีแลว้ กนั ใหผ้ มลา้ นหน่ึงผมกจ็ ะยอมขายเธอใหก้ บั คุณ ถา้ คุณจ่ายเงินให้ ผมแลว้ เธอก็จะกลายเป็ นของคุณ” ไป๋ ยน่ิ หนิงแสร้งทาํ เป็ นไมส่ บายใจ “คุณบอกวา่ จะขายเธอใหผ้ ม ก็ขายเลยอยา่ งน้นั เหรอ? คาํ พดู ของคุณมนั มีประโยชน์ดว้ ยเหรอ? เธอยงั เป็ นคนที่ยงั มีชีวติ อยเู่ ลยนะ” เหยาปิ นกลวั ไป๋ ยนิ่ หนิงจะเปล่ียนใจ จึงรีบพดู ไปวา่ “คุณไม่ตอ้ งเป็ นห่วง คาํ พดู ของผมน้นั มี ประโยชน์แน่นอน ในครอบครัวของผม คาํ พดู ของผมถือเป็ นคาํ ขาด เธอกแ็ ค่เดก็ ไม่มีหวั นอน ปลายเทา้ ท่ีครอบครัวของผมเกบ็ มาเล้ียงเท่าน้นั เล้ียงดูเธอโตมาจนถึงป่ านน้ี เธอกค็ วรตอบแทน ครอบครัวของเราแลว้ ”

“ก่อนหนา้ น้ีคุณก็เอาแตม่ าขอเงินเธออยบู่ ่อยคร้ังไมใ่ ช่รึไง?” ไป๋ ยน่ิ หนิงแสร้งถามไปอยา่ งไมไ่ ด้ ใส่ใจ เหยาปิ นเองก็ไม่ไดค้ ิดอะไรมาก เดก็ ท่ีถกู ตามใจจนเสียคน ในตอนท่ีทาํ ตวั ไม่ดีก็ยงั มีความไร้ เดียงสาอยู่ “ครอบครัวของผมเล้ียงดูเธอจนโตขนาดน้ี การที่ผมไปไถเงินจากเธอมนั ก็เป็ นเรื่องที่ ปกติดีน่ี” ไป๋ ยน่ิ หนิงยมิ้ เยาะเยย้ คาํ ก็เล้ียงจนโตสองคาํ ก็เล้ียงจนโต พวกเขาไดเ้ ล้ียงดูจริงๆ เหรอ? เขาตอ้ งหลบั ตาลงถึงสามารถก็ความรู้สึกลงได้ “คุณตอ้ งเขียนมนั ออกมาเป็ นลายลกั ษณ์อกั ษร เพื่อเป็ นหลกั ประกนั ” พอเหยาปิ นไดย้ นิ เขากส็ นใจข้ึนมาทนั ที ดูกระตือรือร้นข้ึนมา“แคผ่ มเขียนมนั ออกมา คุณกจ็ ะ จ่ายใหผ้ มลา้ นหน่ึงแลว้ ใช่ม้ยั ?” “ถูกตอ้ ง” ไป๋ ยน่ิ หนิงตอบ “เกาหยวนเอากระดาษกบั ปากกามาใหเ้ ขา” ไป๋ ยน่ิ หนิงสงั่ เกาหยวนหมนุ ตวั แลว้ เดินเขา้ ไปหยบิ กระดาษกบั ปากกาในบา้ นมาใหเ้ หยาปิ น เหยาปิ นเรียนมานอ้ ย เรียนถึงม.ตน้ กเ็ ริ่มออกนอกล่นู อกทางแลว้ กระดาษกบั ปากกาท่ีอยใู่ นมือก็ ไมร่ ู้วา่ จะเขียนอะไรได้ เขาเอามือเกาหวั “จะเขียนยงั ไงเน่ีย?” “เกาหยวนคุณไปสอนเขาเขียนไป” เกาหยวนเหลือบมองไป๋ ยนิ่ หนิง แลว้ กระซิบถามวา่ “จะใหเ้ ขาเขียนวา่ อะไรครับ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงตอบไปอยา่ งเรียบเฉย “ซ้ือขายมนุษย”์

เกาหยวนเขา้ ใจทนั ที นี่เขาตอ้ งการเกบ็ หลกั ฐานในการคา้ มนุษยข์ อง เหยาปิ นเอาไว้ เกาหยวนบอกใหเ้ หยาปิ นเขียน ในใจของเหยาปิ นมีแตเ่ งินลา้ นหน่ึงนนั่ ดงั น้นั เม่ือเกาหยวน บอกใหเ้ ขียนอะไร เขากเ็ ขียนตามน้นั ตวั หนงั สือหงิกๆ งอๆ เทียบกบั ของเด็กประถมยงั ไมไ่ ดเ้ ลย แตเ่ น้ือหายงั ถือวา่ ไมเ่ ลว เขาส่งมนั คืนใหเ้ กาหยวน “ใหเ้ ขาพิมพล์ ายนิ้วมือ” เกาหยวนยนื่ กระดาษใหเ้ หยาปิ น “พมิ พล์ ายนิ้วมือลงไปดว้ ย” “คุณไม่มีหมึกประทบั ใหผ้ ม แลว้ ผมจะพิมพม์ นั ยงั ไง?” เกาหยวนกางมือท้งั สองขา้ งออก “ผมไม่มีสิ่งที่คุณพดู ถึง ถา้ ไมไ่ ดก้ ็ใชเ้ ลือดแลว้ กนั ” สีหนา้ ของเหยาปิ นเปลี่ยนไปทนั ที เลือด แลว้ เลือดของใคร? “ถา้ คุณไมอ่ ยากไดเ้ งินลา้ นกไ็ ปซะ ผมไม่มีเวลามากพอที่จะเสียกบั คุณแลว้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงแสร้งทาํ เป็ นเร่งรีบ ความจริงกเ็ พื่อลดช่องวา่ งใหพ้ วกเขาไดค้ ิดเท่าน้นั พวกนกั เลงที่อยขู่ า้ งหลงั เหยาปิ นพดู ข้ึนวา่ “ต้งั ลา้ นหน่ึงเลยนะ กแ็ คเ่ สียเลือดนิดเดียวเองน?่ี กรีด นิ้วนิดเดียวกไ็ ดแ้ ลว้ ” เหยาปิ นถลึงตาใส่คนที่เพิง่ พดู ออกมาเมื่อก้ี “แคเ่ สียเลือดนิดเดียวอยา่ งน้นั เหรอ? ง้นั กก็ รีดนิ้ว ของนายม้ยั ละ่ ?” ความจริงเหยาปิ นน้นั จงใจต่างหาก เขาไมอ่ ยากโดนกรีด เขากลวั เจ็บ ยงั ไงซะ ถา้ เขามีเงิน กส็ ามารถพาพวกเขาไปกินเท่ียวเลน่ ไดอ้ ยา่ งเตม็ ท่ีเลย “ของฉนั กค็ ือของฉนั แตถ่ า้ นายไดเ้ งินลา้ นหน่ึงมา นายตอ้ งแบ่งใหฉ้ นั สองหมื่น”

เหยาปิ นตอบไปแบบไมค่ ิดเลย “ตกลง” หน่ึงลา้ น ใหเ้ ขาไปสองหมื่น ยงั เหลืออีกเกา้ แสนแปด ชายคนน้นั กดั นิ้วของตวั เองแลว้ ยน่ื ใหเ้ หยาปิ น “น่ี” เหยาปิ นใชน้ ิ้วช้ีจิ้มเลือดแลว้ กดลงไปในกระดาษ แลว้ โยนกระดาษไปท่ีอกของเกาหยวน “แคน่ ้ี กพ็ อใช่ม้ยั ?” “โอเค หน่ึงลา้ นตอนน้ีผมยงั ไมม่ ีเงินสด เดี๋ยวผมโทรใหค้ นเอาเงินมาส่งให”้ พดู จบไป๋ ยนิ่ หนิงก็ หยบิ มือถือข้ึนมา กดเลขชุดหน่ึงแลว้ โทรออกไป เหยาปิ นกาํ ลงั จินตนาการวา่ จะเอาเงินไปใช่ยงั ไงดว้ ยความตื่นเตน้ แลว้ “ถา้ ไดเ้ งินมา เด๋ียวฉนั พา พวกนายไปเล้ียงก่อนเลย จากน้นั กไ็ ปท่ีสถานกลางคืนไดย้ นิ วา่ ที่นนั่ มีผหู้ ญิงเด็ดๆ เตม็ เลย เด๋ียว ฉนั พาพวกนายไปเลน่ กบั ผหู้ ญิงที่เดด็ ที่สุดเลย” ต้งั แตต่ น้ จนจบหลินซินเหยยี นไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย เธอยนื ดูส่ิงท่ีเกิดข้ึนอยขู่ า้ งๆ เธอรู้ดีวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่มีทางปล่อย เหยาปิ นไปง่ายๆ แบบน้ีแน่นอน ไมน่ าน คนท่ีเอาเงินมาให้ มีรถขบั มาดว้ ยหนา้ หลงั สิบกวา่ คนั จนลอ้ มวลิ ล่าไวท้ ้งั หมด ประตรู ถ เปิ ดออก ก็มีคนลงมาจากรถกวา่ ส่ีหา้ สิบคน แลว้ ลอ้ มเหยาปิ นกบั พวกนกั เลงสิบกวา่ คนไวต้ รง กลาง ตอนที่ 263 คณุ คดิ ว่าผมโหดเหยี้ มม้ยั เหยาปิ นรู้สึกสบั สนแลว้ เขามองไปท่ีไป๋ ยนิ่ หนิง “คุณ นี่ นี่ นี่มนั หมายความวา่ ยงั ไง?” ไป๋ ยน่ิ หนิงยกั คิว้ แลว้ ยมิ้ ออกมา “ดูเหมือนคุณจะชอบใชก้ าํ ลงั ในการตดั สินปัญหาอยแู่ ลว้ นี่ พอดีเลยผมเองกช็ อบแบบน้นั เหมือนกนั ”