กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

“คิดวา่ คงตายยาก อยใู่ นหอ้ งผา่ ตดั คุณยา่ เป็ นยงั ไงบา้ ง?” เสิ่นเผยซวนโทรมาเพือ่ จะถามวา่ คุณ ยา่ มีอนั ตรายไหม ซูจา้ นดึงเกา้ อ้ีขา้ งเตียงมานง่ั “ไม่เป็ นไรแลว้ แคบ่ าดเจบ็ เลก็ นอ้ ย หมอบอกใหน้ อนดูอาการหน่ึง คืนก็กลบั ได”้ “อืม” เสิ่นเผยซวนพดู จบก็ไมว่ างสาย มีอะไรอยากพดู แต่พดู ไมอ่ อก “นายอยากพดู อะไรก็พดู ยงั มาอ้าํ ๆอ้ึงๆ?” “คือวา่ โทรศพั ทน์ ้ีพ่สี ะใภใ้ หฉ้ นั โทร” คิดไปครู่หน่ึง เสิ่นเผยซวนก็คิดวา่ ตอ้ งพดู ใหซ้ ูจา้ นฟัง “พ่ีสะใภค้ งคิดวา่ เรื่องน้ีเธอเป็ นตน้ เหตุ กลวั คุณยา่ เป็ นอะไร กเ็ ลยใหฉ้ นั โทรศพั ทใ์ หน้ ายเพื่อ ถามสถานการณ์ดู” ซูจา้ นเขา้ ใจ เร่ืองน้ีไม่เกี่ยวอะไรกบั หลินซินเหยยี น คุณยา่ เขา้ ไปอยใู่ นเหตกุ ารณ์ เพราะอุบตั ิเหตุ ถูกเหอรุ่ยเจ๋อจบั ตวั กเ็ ป็ นอบุ ตั ิเหตุ อีกอยา่ ง หลิน ซินเหยยี นก็เพราะวา่ คุณยา่ ถึงเอาตวั เองเขา้ ไปอยใู่ นอนั ตราย “เร่ืองน้ีไมเ่ กี่ยวกบั เธอ ฉนั รู้จกั แยกแยะ” “ถา้ อยา่ งน้นั ก็ดี ไวด้ ึกหน่อย ฉนั จดั การเรื่องทางน้ีเสร็จ คอ่ ยไปเยยี่ มคุณยา่ ……” “ไม่ตอ้ งแลว้ ทุกคนกเ็ หนื่อยมาท้งั วนั แลว้ มีเวลานายกน็ อนพกั สกั หน่อย พรุ่งน้ีพวกเรากต็ อ้ งไป แลว้ น่ีกป็ ลายปี แลว้ นายกอ็ อกมาต้งั นานแลว้ ทางหน่วยงานกลบั ไปแลว้ นายกต็ อ้ งไปรายงาน” เสิ่นเผยซวนตอบเสียงอืมแลว้ ก็วางสาย ซูจา้ นวางสายแลว้ เก็บมือถือเขา้ ไปในกระเป๋ ากางเกง คุณยา่ มองเขาแลว้ ถาม “ใครโทรมาเหรอ?” “เสิ่นเผยซวน โทรมาถามอาการยา่ ผมบอกเขาแลว้ วา่ ยา่ ไมเ่ ป็ นไร” ซูจา้ นห่มผา้ ใหค้ ุณยา่ “เรื่อง ในอดีตมนั ผา่ นไปแลว้ เร่ืองของพอ่ กบั แม่ ยา่ อยา่ เลา่ ใหฉ้ ินยาฟังนะ”

“เธอไมใ่ ช่คนนอก” คุณยา่ คิดวา่ เร่ืองน้ีไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งปิ ดบงั “ผมรู้สึกขายหนา้ ไมอ่ ยากใหเ้ ธอรู้” ซูจา้ นสีหนา้ ไม่ค่อยดี ขอแคพ่ ดู ถึงเรื่องในอดีต เขาก็จะเป็ นแบบน้ี คุณยา่ คิดวา่ เรื่องน้ีไม่ใช่เรื่องน่าอาย ไมใ่ ช่ความผดิ ของเขา “ถา้ อยา่ งน้นั เราคิดจะปิ ดแบบน้ี ตลอดชีวติ เหรอ? เธอเป็ นภรรยาที่ตอ้ งใชช้ ีวติ ร่วมกนั ตลอดชีวติ นะ เราตอ้ งเช่ือใจเธอ ไมว่ า่ เธอ จะเช่ือใจเราหรือไม่ เราก็ตอ้ งแสดงทศั นคติก่อน ชีวติ คู่ กลวั อะไรท่ีสุด? กลวั ความไม่เช่ือใจ” คุณยา่ อายมุ ากแลว้ แตส่ มองก็ยงั ชดั เจน มีชีวติ อยนู่ าน ก็มองทุกอยา่ งจนชดั เจนแลว้ “ไวค้ ่อยคุยกนั รอผมเตรียมพร้อมก่อน” ซูจา้ นไมอ่ ยากพดู อะไรอีก ต้งั ใจเปลี่ยนเร่ือง “ยา่ เหนื่อย มากแลว้ พกั ผอ่ นเถอะ” คุณยา่ รู้สึกไม่วางใจในทศั นคติของเขา “เราก็แต่งงานแลว้ นะ ยงั มีอะไรที่ไมพ่ ร้อมอีก? ทาํ ไม หรือวา่ ในใจเรายงั คิดถึงหลิวเฟยเฟยคนน้นั อย?ู่ ” “ผมเปล่า ทาํ ไมยา่ ถึงพดู ถึงเธอ?” ซูจา้ นรู้สึกวา่ วนั น้ีคุณยา่ ผิดปกติ พดู ถึงเร่ืองพอ่ แมก่ ่อน ตอนน้ี กพ็ ดู ถึงเร่ืองรักแรกของเขา นี่อยากทาํ อะไร? “คุณยา่ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? ถา้ ไมส่ บายกบ็ อก ผมจะรีบไปเรียกหมอมาด…ู …” “เพีย๊ ะ…..” “สาปแช่งยาเหรอ?” คุณยา่ เอามือตบไปท่ีตวั ซูจา้ น ซูจา้ นพดู เบาลง “ไมอ่ ยา่ งน้นั ทาํ ไมยา่ ถึงพดู แตเ่ รื่องในอดีต” คุณยา่ พดู เสียงหนกั แน่นข้ึน “ก็เพราะเป็ นห่วงเราไง”

ซูจา้ นห่มผา้ ใหค้ ุณยา่ “ผมโตขนาดน้ีแลว้ รู้จกั แยกแยะ ยา่ ดูแลสุขภาพ ก็คือการห่วงใยที่ดีท่ีสุด สาํ หรับผม” คุณยา่ ถอนหายใจแรง พดู จากนั เขาไวก้ ่อน “ซูจา้ น ยา่ ขอบอกนะ ยา่ ชอบฉินยา จากน้ีไปไม่วา่ เกิดอะไรข้ึน ไมว่ า่ จะเจอกบั คนแบบไหน หา้ มเปล่ียนใจเดด็ ขาด” “ผมรู้ ยา่ วางใจได”้ ซูจา้ นไม่ไดใ้ ส่ใจมาก คุณยา่ ก็เป็ นแบบน้ี ข้ีบ่น ผา่ นไปสกั พกั ฉินยากซ็ ้ือของกินกลบั มา เธอวางอาหารไวบ้ นโตะ๊ “ฉนั ไมค่ ุน้ เคยกบั ที่น่ี เดินไป สกั พกั ถึงหาเจอ” วางของแลว้ เธอกย็ นื กระเป๋ าตงั ใหซ้ ูจา้ น “คืนกระเป๋ าใหค้ ุณ” “ไวท้ ี่คุณละกนั ” ซูจา้ นไม่รับ เปิ ดเปาะเป๊ี ยะที่เธอซ้ือมาเอาเขา้ ปากไปสองชิ้น เขาเค้ียวไปไมก่ ่ี คร้ังกก็ ลืนลงไป แลว้ ด่ืมน้าํ ดนั ลงไป “คุณอยเู่ ป็ นเพ่อื นกบั ยา่ ที่นี่ ผมออกไปทาํ ธุระหน่อย” ฉินยาตอบรับ ซูจา้ นออกไป ฉินยาก็ช่วยคุณยา่ ปรับเตียงนอนใหห้ วั สูงข้ึนนิดหน่อย จากน้นั ก็เดินเขา้ ไปยก ขา้ วตม้ ข้ึน นงั่ ลงบนเกา้ อ้ี ป้ อนใหค้ ุณยา่ กิน “คุณยา่ กินขา้ วตม้ ค่ะ” คุณยา่ ยมิ้ แยม้ อา้ ปากกินขา้ วตม้ เขาขยบั ตวั ได้ แต่ตอนน้ีอยากใหฉ้ ินยาดูแลตวั เอง ฉินยาถือขา้ วตม้ ไว้ แน่ใจวา่ ขา้ วตม้ ไม่ร้อนแลว้ กย็ น่ื เขา้ ปากคุณยา่ ขา้ วตม้ ถว้ ยเลก็ ๆ ฉินยาป้ อนทีละคาํ เธอหยบิ กระดาษมาแผน่ หน่ึงเช็ดปากใหค้ ุณยา่ คุณยา่ นอน เอนเลก็ นอ้ ยไมอ่ ยากขยบั ตวั เพลิดเพลินกบั การดูแลของฉินยา

“หนูวา่ ซูจา้ นออกไปทาํ อะไร?” คุณยา่ ถาม ฉินยาเก็บโตะ๊ “หนูก็ไมร่ ู”้ “ง้นั หนูไม่ถามเหรอ?” คุณยา่ ก็ถามข้ึนมาอีก ฉินยาไม่ไดใ้ ส่ใจ ไมไ่ ดค้ ิดมากกบั คาํ พดู ของคุณยา่ ทิ้งถว้ ยขา้ วตม้ ลงถงั ขยะ “เขาบอกวา่ มีธุระ ไม่ใช่เหรอคะ? ง้นั กค็ งไปจดั การธุระ เขาน่าจะรู้จกั แยกแยะ ยา่ ไม่ตอ้ งเป็ นห่วง” ฉินยานึกวา่ คุณยา่ กงั วลซูจา้ น ลา้ งมือเสร็จก็เดินเขา้ ไปปรับเตียงลง ใหค้ ุณยา่ พกั ผอ่ นอยา่ งสบาย “หนูอยเู่ ฝ้ าคุณยา่ ตรงน้ีเอง มีอะไรก็เรียกหนูได้ ตอนน้ีคุณยา่ นอนพกั ก่อนนะคะ” คุณยา่ เองก็รู้สึกเหน่ือยแลว้ พดู ไปสกั พกั กร็ ู้สึกเหน่ือย ทศั นคติของฉินยาเธอพอใจมาก ซูจา้ นไปไหนกไ็ ม่ถาม นน่ั แสดงวา่ เชื่อใจเขา แตซ่ ูจา้ นกลบั ไม่พดู เรื่องของตวั เอง กลบั ไม่ไดเ้ ปิ ดเผยทุกอยา่ งใหเ้ ธอ คุณยา่ อดถอนหายใจไม่ได้ ซูจา้ นเดินออกจากหอ้ งผปู้ ่ วยกก็ ดเบอร์โทรหาเส่ินเผยซวน ไมน่ านโทรศพั ทก์ ็ถกู รับข้ึนมา “นายอยไู่ หน?” “โรงพยาบาลไง” เสิ่นเผยซวนรู้สึกแปลกใจ เม่ือก้ีในโทรศพั ทก์ บ็ อกไปแลว้ วา่ ช่วยเหลือเหอรุ่ ยเจ๋ออยไู่ ม่ใช่เหรอ? “ฉนั ถามวา่ นายอยโู่ รงพยาบาลไหน ฉนั ไปหานาย” ท่ีน่ีคุณยา่ มีคนดูแล เขามีเวลา ตอ้ งไปคิด บญั ชีกบั เหอรุ่ยเจ๋อ

ตอนที่ 281 ความแปลกประหลาดของจงจง่ิ ห้าว “โรงพยาบาลเหรินอา้ ย” เสิ่นเผยซวนตอบ ซูจา้ นเพิง่ เดินถึงประตูใหญ่หมาดๆ เขาหนั กลบั มา แผน่ ป้ ายไฟนีออนแผนกผปู้ ่ วยนอกส่ีคาํ ที่ แสดงอยดู่ า้ นหนา้ โรงพยาบาลเหรินอา้ ย น่ีโรงพยาบาลเดียวกนั กบั ท่านยา่ เหรอ? เขาขยบั ปากพดู “อยตู่ รงไหนเน่ีย?” “ก็หอ้ งผา่ ตดั ไง” เสิ่นเผยซวนเร่ิมมึนงงเลก็ นอ้ ย “นายเป็ นอะไรหรือเปลา่ ?” ซูจา้ นไม่ตอบ ไดแ้ ต่พดู ออกมาวา่ จะฉนั จะมาหาแก จากน้นั กต็ ดั สายโทรศพั ทท์ ิ้งทนั ที ซูจา้ นกลบั มาที่โรงพยาบาล จากน้นั ดูตามแผนผงั และกห็ าตาํ แหน่งของหอ้ งผา่ ตดั จนเจอ เสิ่น เผยซวนกาํ ลงั นง่ั อยทู่ ่ีเกา้ อ้ีตวั ยาวตรงทางเดิน และมีบรรดาบอด้ีการ์ดยนื ประกบอยดู่ า้ นขา้ งอีก หลายคน “ตอนน้ีเป็ นไงบา้ งแลว้ ?” เสิ่นเผยซวนเห็นซูจา้ นเดินเขา้ มาหา จากน้นั กข็ ยบั ตวั เปล่ียนตาํ แหน่ง “นงั่ คุยกนั ” ซูจา้ นกน้ เพิ่งจะแตะกบั เกา้ อ้ี “หมอบอกวา่ อีกนิดก็จะช่วยไวไ้ ม่ทนั แลว้ ห่างจากหวั ใจแค่สองเซนติเมตรเอง ตอนน้ียงั อยใู่ น หอ้ งผา่ ตดั อยเู่ ลย” เสิ่นเผยซวนเอย่ ออกมา ซูจา้ นก่นดาทนั ที “ทาํ ไมไมต่ ายห่าไปสกั ทีไอค้ นช้นั ต่าํ !” เสิ่นเผยซวนจอ้ งมองเขา “ตายไปแลว้ จริงๆ จิ่งหา้ วเป็ นฆาตกรฆ่าคน ฉนั วา่ พี่สะใภค้ นเดียวที่ เขา้ ใจแจ่มแจง้ ด”ี “ไม่ใช่วา่ จะทาํ ไม่ได”้ ซูจา้ นยงั คงอยกู่ บั ความรู้สึกท่ีตอ้ งการฆ่าเหอรุ่ยเจ๋อใหต้ ายไป

มีเงินมีอาํ นาจ มีเงินกม็ ีทุกอยา่ งมากองอยตู่ รงหนา้ เหรอ? ก็เป็ นเพราะวา่ มีเงิน อะไรกม็ ีอยา่ งเพยี บพร้อมแลว้ มีเงินก็ตอ้ งมีอาํ นาจตามธรรมชาติ อีกอยา่ งดว้ ยฐานะของทางบา้ นนา้ ของจงจิ่งหา้ ว เร่ืองน้ีสามารถถูกลบออกไปไดเ้ ลย เสิ่นเผยซวนรู้สึกวา่ ซูจา้ นในเวลาน้ีช่างตื่นตวั เกินไป ไม่วา่ จะพดู อะไรกบั เขากไ็ ม่มีประโยชน์ ท้งั สิ้น เลยไม่กลา้ ปริปากพดู อะไรต่อ เพอ่ื ใหเ้ ขาไดส้ งบจิตสงบใจลงก่อน เสิ่นเผยซวนประเมิน ความคบั แคน้ ใจของซูจา้ นต่าํ เกินไป ทางเดินในเวลาน้ีเงียบสงบมาก บรรยากาศอนั เงียบงนั แบบน้ีจนมีความรู้สึกลึกลบั เกิดข้ึนอยู่ บา้ ง “น่ีดา้ นในนานขนาดน้ีแลว้ ทาํ ไมยงั ไมเ่ สร็จสกั ท?ี ” ซูจา้ นเร่ิมแสดงอาการหมดความอดทน ข้ึนมาบา้ งแลว้ เหลือบมองเขาอยแู่ วบเดียว “หรือไม่ นายกก็ ลบั ไปก่อนไหม?” เมื่อเห็นท่าทางของเขาแบบน้ี แมว้ า่ เหอรุ่ยเจ๋อจะผา่ ตดั และปลอดภยั ดีแลว้ ก็คงตอ้ งโดนซูจา้ น ทาํ ร้ายแน่ๆ! “ไม่กลบั ” ซูจา้ นตดั สินใจแลว้ เสิ่นเผยซวนขมวดคิ้วน่ิวหนา้ ทาํ ไมคนคนน้ีถึงไดไ้ ม่ยอมฟังอะไรคา้ นหวั ชนฝาลกู เดียวเลย? “เสิ่นเผยซวน ไอเ้ ด็กนน่ั มนั ตบหนา้ ยา่ ฉนั นายพดู มาหน่อยสิวา่ ฉนั จะอดกล้นั อารมณ์ไวไ้ ด้ ไหม?” ซูจา้ นจอ้ งเขาตาเขมง็

แตเ่ ห็นไดช้ ดั วา่ ในใจของเขาน้นั แคน้ เคืองมาก เหอรุ่ยเจ๋อมนั สารเลวจริงๆ ที่กลา้ ลงมือกบั คนแก่ได้ “จิตใจของหมอจิตแพทยไ์ ม่ปกติ ช่างน่าหวาดกลวั กบั คนธรรมดาทว่ั ไปมาก” เสิ่นเผยซวนเอ่ย ข้ึน เวลาน้นั เองไฟหนา้ หอ้ งผา่ ตดั ท่ีกาํ ลงั แสดงวา่ กาํ ลงั ผา่ ตดั อยกู่ บั ดบั ลง ไม่นานนกั ประตูหอ้ ง ผา่ ตดั กเ็ ลื่อนออก หมอและเหอรุ่ยเจ๋อที่โดนเขน็ อยทู่ างดา้ นหลงั กอ็ อกมา คุณหมอถอดหนา้ กากออก “การผา่ ตดั ประสบผลสาํ เร็จดีมาก แต่ยงั ตอ้ งพกั รักษาตวั อยสู่ กั ระยะ ยาวหน่อย เพราะวา่ ภายในมีอาการบาดเจบ็ ยอ่ มแสดงใหเ้ ห็นวา่ มีผลกระทบกบั อายขุ ยั ดว้ ย…” “ไอส้ ตั วน์ ้ีไมน่ ่าจะรอดเลย!” หมอยงั พดู ไม่ทนั จบ ซูจา้ นก็ตดั บททนั ที คุณหมอที่ถูกพดู ตดั บทแสดงอาการไมค่ อ่ ยยนิ ดีเลก็ นอ้ ย จนถึงข้ึนขมวดคิว้ แน่น “ถึงข้นั ไมอ่ ยากจะช่วย แลว้ ทาํ ไมถึงส่งตวั คนเขา้ มาล่ะ?” หลงั จากผา่ ตดั เสร็จแลว้ คุณหมอก็ยอ่ มดีใจมาก แต่พอโดนคาํ พดู ของซูจา้ นตอกกลบั มาประโยค หน่ึง เหมือนวา่ คุณหมอโดนน้าํ เยน็ สาดเขา้ หนา้ อยา่ งจงั บรรยากาศที่ตึงเครียดอยขู่ า้ งหนา้ เสิ่นเผยซวนออกหนา้ เพื่อทาํ ใหบ้ รรยากาศกลบั เป็ นปกติ เขา ยน่ื เอกสารของตนเองใหก้ บั คุณหมอดู \"ผมมาจากเมืองB กาํ ลงั ตามสืบผตู้ อ้ งหามาถึงท่ีน่ี ตอนที่ คนคนน้นั เขาวง่ิ หลบหนีการจบั กมุ อยู่ ผมยงิ จนโดนเขา เขาคือผตู้ อ้ งหาคดีคา้ มนุษย์ ดงั น้นั ที่ เพอื่ นร่วมงานผมโมโหเป็ นฟื นเป็ นไฟมา เลยพดู ไมค่ ่อยเขา้ หู คุณอยา่ ไดถ้ ือสาเลยนะ\" ยามเม่ือคุณหมอไดย้ นิ วา่ เป็ นผตู้ อ้ งหามา แถมยงั เป็ นผตู้ อ้ งหาในคดีคา้ มนุษยอ์ ีก ความรู้สึกอ่ิม เอมใจของตนเองจากการผา่ ตดั เม่ือครู่พลนั มลายหายไปพริบตา อีกท้งั ยงั โมโหเดือดดาลมาก “คา้ มนุษยก์ ส็ มควรตายไปซะ”

เสิ่นเผยซวนยดั ขอ้ หา ‘คา้ มนุษย’์ ใหก้ บั เหอรุ่ยเจ๋อที่ใครๆ ท้งั รังเกียจท้งั น้นั “ส่งตวั ไปดูอาการท่ีหอ้ งพกั ก่อน” เสิ่นเผยซวนโบกมือ เพ่ือใหล้ กู คนท่ีเป็ นลกู นอ้ ยเริ่มลงมือ จดั การ เมื่อรู้ถึงฐานะของเสิ่นเผยซวนแลว้ คุณหมอก็เขา้ ใจพฤติกรรมของพวกเขา อีกท้งั ยงั ใหค้ วาม ร่วมมือเป็ นอยา่ งดี ซูจา้ นเดินไปประกบกบั คุณหมอที่อยดู่ า้ น พลางใชแ้ ขนพาดไปบนไหลข่ องเขา“มีตรงไหนตอ้ ง ระวงั เป็ นพเิ ศษไหม?” “เพ่ิงจะผา่ ตดั เสร็จอยา่ ขยบั เขย้อื นตวั ใหม้ าก กจ็ ะไม่มีอนั ตรายถึงแก่ชีวติ ” พอรู้วา่ เหอรุ่ยเจ๋อตก เป็ นผตู้ อ้ งหา ก็ไมไ่ ดพ้ ดู ฝากฝังอะไรมากเป็ นพิเศษ “คุณหมอครับ” ซูจา้ นเขยบิ เขา้ มาใกล้ พลางกระซิบถาม “ถา้ เกิดวา่ ผมตบมนั สกั สองสามที มนั จะตายไหม?” เมื่อคุณหมอไดย้ นิ ถึงกลบั ถอยหลงั ไปทนั ที แต่กร็ ู้สึกตวั วา่ การกระทาํ ของตนเองน้นั แสดง ออกมามากเกินไป พลนั กระแอมออกมา “เอ่อคือ เออ่ คือ ขอแค่อยา่ ดึงพวกท่อตา่ งๆ ท่ีอยบู่ นตวั หรือบาดแผลที่ไดร้ ับบาดเจบ็ กไ็ มเ่ สียชีวติ ” “ออ้ ” ซูจา้ นเขา้ ใจทนั ที จากน้นั ก็ตบไหลค่ ุณหมอ “ขอบคุณนะหมอ” ซูจา้ นหนั หลงั กลบั ไปท่ีหอ้ งพกั ผปู้ ่ วย คุณหมอมองแผน่ หลงั ของซูจา้ นถึงกบั หนาวสนั่ ขนหวั ลกุ ทนั ที ราวกบั คาดการณ์ไดว้ า่ จะเกิดเรื่องอะไรข้ึนบา้ งเม่ือซูจา้ นเขา้ ไปในหอ้ งพกั ผปู้ ่ วยแลว้ เพื่อเป็ นการไม่หาเร่ืองใส่ตวั คุณหมอรีบหนั หลงั กลบั และรีบเดินออกไปทนั ที เม่ือเขา้ มาใหห้ อ้ งพกั ผปู้ ่ วยแลว้ พยาบาลกาํ ลงั ลงบนั ทึกในชาร์ทคนไขจ้ ุดสาํ คญั ทุกอยา่ งของ ร่างกายของเหอรุ่ยเจ๋อ

ซูจา้ นยนื ถามอยดู่ า้ นขา้ ง “เม่ือไหร่จะฟ้ื น?” “หลงั จากน้ีประมาณชว่ั โมงเห็นจะได”้ หลงั จากท่ีพยาบาลลงบนั ทึกในชาร์ทคนไขท้ ุกรายการ เสร็จเรียบร้อยแลว้ และไดฝ้ ากฝังเรื่องที่ตอ้ งสนใจเป็ นพิเศษ “ตอนน้ีคนไขเ้ พ่งิ ทาํ การผา่ ตดั เสร็จ อยา่ เพิ่งไปขยบั ตวั ใหเ้ ขา มีเร่ืองอะไร กส็ ามารถเรียกหมอมาดูไดต้ ลอดเวลา” “ทราบแลว้ ” เสิ่นเผยซวนยงั ไมท่ นั อา้ ปากตอบ ซูจา้ นก็รีบพดู ข้ึนมาทนั ที นางพยาบาลเหลือบตามองเขา จากน้นั ก็ถือเดินชาร์ทคนไขอ้ อกไปทนั ที ประตหู อ้ งพกั ผปู้ ่ วยปิ ดลงแลว้ ซูจา้ นเดินมาถึงหวั เตียง พร้อมท้งั จอ้ งมองคนที่กาํ ลงั นอนพกั ฟ้ื น อยเู่ ตียงดว้ ยความเคร่งขรึม นิ้วกระทบจนลน่ั เป็ นเสียง เสิ่นเผยซวนเห็นท่าวา่ จะไมด่ ี พลนั รีบเขา้ มาขวางเขาไวท้ นั ที “นายอยา่ ววู่ ามดิ” “ฉนั ไม่ไดว้ วู่ าม หมอกพ็ ดู แลว้ แผลถลอกภายนอก มนั ไมต่ าย” ซูจา้ นแกะมือของออกเสิ่นเผย ซวน ทวา่ เส่ินเผยซวนเหน่ียวลาํ คอของเขาเอาไว้“ฉนั กโ็ กรธ ฉนั โมโหจนอยากจะสบั มนั ให้ เป็ นชิ้นๆ ดนั ตบหนา้ คุณยา่ ทาํ ใหม้ นั ตายห่าไปมนั ยงั นอ้ ยไป แต่วา่ ซูจา้ น ตอนน้ีมนั สลบอยู่ นายไปตอ่ ยมนั มนั จะเจ็บไหมวะ?” ซูจา้ นกะพริบตาไปมา “สลบอยแู่ ม่งไม่เจบ็ เหรอวะ?” เสิ่นเผยซวนแสดงท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของมา “ก็สลบอยแู่ ลว้ จะรู้สึกเจ็บไปไดย้ งั ไงล่ะ?” “แต่ฉนั เห็นเกบ็ ความรู้สึกอารมณ์น้ีไม่ได”้ ซูจา้ นถอนหายใจหนกั หน่วงกระหืดกระหอบจาก ความโกรธแคน้ “รอใหม้ นั รักษาใหห้ ายดีสกั หน่อย แกอยากจะตดั เน้ือมนั ฉนั น่ีแหละจะเป็ นคนยน่ื มีดใหแ้ กเอง เป็ นไง?” ” เสิ่นเผยซวนพดู เกล้ียกล่อมตอ่ ไปเร่ือยๆ

ซูจา้ นจอ้ งมองเส่ินเผยซวน ทนั ใดน้นั เขากเ็ ขา้ ใจความหมายของเส่ินเผยซวน พลนั เผยอปากพดู “น่ีแค่กลวั มนั ตายใช่ไหม?” เสิ่นเผยซวน “……” “อยา่ งนอ้ ยตอนน้ีก็ตายไมไ่ ด้ แตต่ ่อไปกไ็ มร่ ู้สิ” เสิ่นเผยซวนพดู อดทนกบั เขา “แกคิดดูนะ ตวั ของซูจา้ นกม็ ีคดีอยแู่ ลว้ นี่เท่ากบั มนั แหกคุกมาเลยนะ เพราะฉะน้นั โทษเพม่ิ ข้ึนอีกเท่าตวั เม่ือ เขา้ ไปในคุกแลว้ มีฉนั อยู่ แกคิดอยากจะทาํ อะไรกท็ าํ ไมไ่ ดห้ รือไง?” เม่ือคิดดูแลว้ มนั ก็เป็ นเร่ืองแบบน้ีน่ีเอง “แกลองคิดทบทวนใหด้ ีสิ เรื่องการถูกตบหนา้ เป็ นเรื่องท่ีน่าอบั อายมาก หรือแกลองใหม้ นั ฟ้ื น มาก่อน แลว้ คอ่ ยทาํ ใหม้ นั อบั อายขายข้ีหนา้ มนั ไปดีไหม?” เสิ่นเผยซวนพดู ต่อ ซูจา้ นมองเหอรุ่ยเจ๋อที่ยงั นอนหมดสติอยู่ ตอนน้ีไปด่าทอ ทาํ ร้ายมนั มนั กไ็ มร่ ู้เรื่องห่าอะไรเลย ก็เหมือนกบั ไม่ไดท้ าํ ร้ายนน่ั แหละ “ไดฉ้ นั ไวห้ นา้ นาย รอมนั ดีข้ึนมาก่อน” ซูจา้ นผอ่ นความโกรธลง “นายปล่อยฉนั เถอะ” เสิ่นเผยซวนตบไหล่เขา “ความแคน้ ของคุณยา่ ฉนั จดจาํ ไวท้ ี่น่ีแลว้ ” เขาตบบริเวณหนา้ อกของตนเอง ซูจา้ นใชไ้ หล่ชนเขาเลก็ นอ้ ย “ง้นั ฉนั ไปก่อนนะ” “อ้ือ” หลงั จากที่ซูจา้ นกลบั ไปแลว้ เสิ่นเผยซวนกเ็ ดินมาขา้ งเตียงคนป่ วย พร้อมท้งั ใชส้ ายตาเยน็ ชา กวาดตามองคนที่กาํ ลงั นอนสลบอยบู่ นเตียงโดยไม่มีการขยบั เขย้อื น ถา้ ไอค้ นน้ีมนั ฟ้ื นข้ึนมา ไม่ตอ้ งใหถ้ ึงมือซูจา้ นหรอก เขาขอจดั มนั ก่อนสกั ยกเลย!

แตว่ า่ เมื่อคิดวา่ ไมเ่ ป็ นไรแลว้ เขาก็หยบิ โทรศพั ทม์ ือถือข้ึนมาและจดั การโทรหาหลินซินเหยยี น เพ่ือจะบอกเรื่องเหอรุ่ยเจ๋อกบั เธอดว้ ย โรงแรมแห่งหน่ึง หลินซินเหยยี นเพิ่งจะอาบน้าํ ใหเ้ ด็กๆ เสร็จ กจ็ ดั การใส่เส้ือผา้ ใหเ้ รียบร้อย พออาบน้าํ เสร็จแลว้ คงสบายตวั กนั มา หลินลุย่ ซีก็กระโดดเดง้ ด๋ึงอยบู่ นเตียง แตค่ ร้ังน้ีหลินซีเฉินกไ็ มไ่ ดเ้ บื่อความไร้ สาระตามประเดก็ ของเธอ พร้อมท้งั ‘บา้ คลง่ั ’ กนั อยบู่ นเตียงพร้อมๆ กนั เขาจดั การหมุนรูบิ กของเขาเสร็จแลว้ จนอารมณ์ดี กเ็ ลยยอมเล่นบา้ บอกบั นอ้ งสาวอยสู่ กั พกั หลินซินเหยยี นเห็นวา่ พวกเขามีความสุขกนั แลว้ จนตอ้ งยมิ้ ออกมา ตอนท่ีเธอกาํ ลงั จะเปล่ียนผา้ เชด็ ตวั โทรศพั ทท์ ่ีวางอยบู่ นโตะ๊ กด็ งั ข้ึนมาทนั ที ตอนที่ 282 ฉันไม่อนุญาตให้คณุ แกล้ง ตอนที่เธอเดินเขา้ มาหยบิ น้นั ก็เห็นหนา้ จอแสดงวา่ ช่ือเสิ่นเผยซวนเป็ นคนโทรศพั ทเ์ ขา้ มา รอยยมิ้ ที่อยบู่ นใบหนา้ แขง็ ท่ือทนั ที เธอเหลือบมองลูกชาย “อยา่ เลน่ กนั แรงมาก เพิง่ จะอาบน้าํ มา เดี๋ยวเหง่ือออกก็ไม่สบายตวั เอา” “รู้แลว้ ครับ” หลินซีเฉินตอบกลบั เธอตอนพกั เลน่ พอกลบั มาจากขา้ งนอก จงจิ่งหา้ วกเ็ ปล่ียนไปจนดูประหลาดมาก หลินซินเหยยี นไมร่ ู้วา่ เขาเป็ นอะไรไป ตอนที่กาํ ลงั อาบน้าํ ใหล้ ูกๆ อยนู่ ้นั โทรศพั ทข์ องเขากด็ งั ข้ึน กวนจิ้งโทรเขา้ มา อาจจะเป็ นเร่ืองงาน เพราะวา่ หลงั จากที่เขารับโทรศพั ทแ์ ลว้ ก็เปิ ด คอมพวิ เตอร์ทนั ที จากน้นั ก็นงั่ ลง และก็ไม่ไดล้ กุ ข้ึนมาอีกเลย เขาหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมารับสาย และไม่รอในทางน้นั พดู เธอก็รีบชิงพดู ก่อน “คุณรอเด๋ียว”

เสิ่นเผยซวนท่ีอยฝู่ ่ังน้นั กส็ ่งเสียงตอบรับกลบั มา หลินซินเหยยี นเอาผา้ ขนหนูท่ีอยใู่ นมือเอาไปวางในหอ้ งน้าํ ก่อน เธอเดินมาถึงประตูและหนั กลบั ไปมองเลก็ นอ้ ย เดก็ ท้งั สองคนยงั เล่นกนั อยบู่ นเตียงอยา่ งคร้ืนเครง จงจิ่งหา้ วกาํ ลงั ทาํ งาน อยา่ งเคร่งขรึม นิ้วมือเรียวยาว กดพิมพต์ วั อกั ษรบนแป้ นพิมพอ์ ยไู่ ม่หยดุ จนไมร่ ู้ตวั วา่ หลินซิน เหยยี นเตรียมตวั จะออกไปเช่นน้นั หลินซินเหยยี นจบั โทรศพั ทเ์ อาไวแ้ น่น พลนั หนั ตวั เขา้ หาหอ้ ง จากน้นั เธอก็ปิ ดประตลู ง ช่วงท่ีปิ ดประตูหอ้ งในเวลาน้นั มือท่ีกาํ ลงั พิมพง์ านอยบู่ นแป้ นพิมพข์ องจงจิ่งหา้ ว กห็ ยดุ ลง ทนั ที พลนั หนั ศีรษะไปทางประตูหอ้ งที่ถกู ปิ ด ราวกบั วา่ เหมือนเมด็ ทรายเขา้ ไปอยใู่ นตาเช่นน้นั มนั เคืองตาอยตู่ ลอด หลินซินเหยยี นเดินมาถึงสุดทางระเบียง เธอมองขา้ มเมืองท่ีไม่ไดเ้ จริญมากนกั แสงไฟนีออน ประดบั ประดาเป็ นฉากในยามกลางคืน เธอไม่รู้วา่ เสิ่นเผยซวนจะบอกข่าวอะไรใหเ้ ธอฟัง แต่สิ่งที่เธอรู้กค็ ือ ไม่วา่ จะชา้ หรือเร็วก็ตอ้ งเผชิญหนา้ กบั มนั เธอหลุบตาต่าํ “คุณพดู มาเถอะ” “ท่านยา่ ไมเ่ ป็ นไรแลว้ คุณไมต่ อ้ งเป็ นห่วง ซูจา้ นไม่ใช่คนที่จะเขา้ ขา้ งใคร เร่ืองน้ี เขากไ็ ม่ได้ เกบ็ ไปคิด และก็ไม่โทษคุณหรอก เหอรุ่ยเจ๋อกถ็ ูกช่วยชีวติ เอาไวแ้ ลว้ ไมต่ าย คุณก็ไมต่ อ้ งเป็ น ห่วงไป” หลินซินเหยยี นถอนหายใจยาว ดีท่ีวา่ ท่านยา่ ไมเ่ ป็ นไร เหอรุ่ยเจ๋อก็ยงั ไม่ตาย เหอรุ่ยเจ๋อมีความผิด และก็ไม่สามารถใหพ้ วกเขาแอบไปจดั การกนั เองได้ “ผมแปลกใจมาก” ทนั ใดน้นั เส่ินเผยซวนก็พดู ออกมาด้ือ

“แปลกใจอะไรอะ?” หลินซินเหยยี นถามกลบั “ผมละ่ แปลกใจจงจ่ิงหา้ วอยากใหเ้ ขาตาย หรือวา่ ไม่อยากใหเ้ ขาตายกนั แน?่ เพราะวา่ เขากบั ผม ผา่ นการฝึ กมาดว้ ยกนั แตด่ ว้ ยสาเหตุจากทางบา้ นเลยทาํ ใหเ้ ขาอยตู่ ่อไมไ่ ด้ ฝี มือแม่นปื นของเขา ผมรู้ดี ถา้ เขาอยากจะเอาชีวติ ของเหอรุ่ยเจ๋อจริงๆ กค็ งไม่เบี่ยงไปสองเซนติเมตรหรอก ถา้ ไม่ อยากใหเ้ ขาตาย ทาํ ไมถึงยงิ จะเป็ นตาํ แหน่งท่ีใกลช้ ิดหวั ใจขนาดน้นั ดว้ ย” หลินซินเหยยี นเองก็ไมร่ ู้เช่นเดียวกนั “ไม่มีอะไรหรอก ผมวางสายแลว้ นะ” เสิ่นเผยซวนพดู หลินซินเหยยี นส่งเสียงตอบตาปกติ เธอยนื จบั โทรศพั ทแ์ ละยนื อยตู่ รงดา้ นหนา้ กระจกจรดพ้นื และครุ่นคิดถึงคาํ พดู ของเส่ินเผยซวน เม่ือครู่ เธอเขา้ ใจในความหมายของเสิ่นเผยซวน ดี ถา้ หากวา่ จงจ่ิงหา้ วตอ้ งการใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อตาย นดั น้นั ก็สามารถจบชีวติ เขาไปไดแ้ ลว้ ตอนน้นั เขาคิดอะไรอย?ู่ เธอคิดถึงสาเหตุไม่ไดจ้ ริงๆ เพราะวา่ ความคิดของจงจิ่งหา้ วเธอก็มองไมอ่ อก บางคร้ังก็รู้สึกวา่ ตนเองเขา้ ใจเขา้ มาก บางคร้ังก็รู้สึกวา่ ตนเองไม่สนิทชิดเช้ือกบั เขาเลยสกั นิด ทนั ใดน้นั เธอกไ็ ดย้ นิ เสียงฝี เทา้ ดงั ข้ึน เม่ือหนั กลบั ไปมองแลว้ ก็เห็นวา่ จงจ่ิงหา้ วยนื อยทู่ างเดิน อยไู่ กลๆ ดว้ ยความที่นงั่ ทาํ งานนานเกินไปจนทาํ ใหส้ ูทที่อยบู่ นตวั เขา ยบั ยยู่ จี่ นเห็นชดั แต่ก็ไม่ สามารถกลบเกลื่อนความหนา้ ตาดีของเขาไปเลยสกั นิด อีกท้งั ยงั เพิม่ เสน่ห์ใหก้ บั ผชู้ ายที่เป็ น ผใู้ หญ่ข้ึนอีก หลินซินเหยยี นไม่รู้วา่ เพราะเป็ นอะไร ในใจเหมือนมีกอ้ นหินหนกั อ้ึง มนั หนกั หน่วง “ใครโทรมา?” การพดู การจาของเขา เยน็ ชาสิ้นดี ราวกบั กาํ ลงั ถามคนแปลกหนา้ อยู่

หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว พลางตอบกลบั “เขาบอกวา่ ท่านยา่ ของฉนั ไม่เป็ นไร เหอรุ่ยเจ๋อกย็ งั ไม่ ตาย” เขาส่งเสียงตอบรับอยา่ งปกติ จากน้นั กห็ นั หลงั กลบั “จงจิ่งหา้ ว” หลินซินเหยยี นเรียกเขาเอาไว้ เขาหยดุ ฝี เทา้ ลง แตศ่ ีรษะไมไ่ ดห้ นั กลบั มา ก็ไม่ไดถ้ ามเธอวา่ มีเร่ืองอะไรหรือเปล่า แคร่ อใหเ้ ธอ เป็ นคนเอ่ยปากถามแทนเท่าน้นั หลินซินเหยยี นกาํ หมดั ท้งั สองขา้ งไวแ้ น่น “ฉนั ไดย้ นิ มาจากเสิ่นเผยซวนวา่ ฝี มือการยงิ ปื นของ คุณดีมาก คุณมีความสามารถ ที่ยงิ เขาแค่นดั เดียวเขากจ็ บชีวติ ทนั ที ทาํ ไมกนั …” “ผมยงิ พลาด ผมกอ็ ยากใหเ้ ขาตาย” คาํ อธิบายที่แสนจะธรรมดา ความจริงแลว้ ฝี มือการยงิ ปื นของเขาดีมาก แตว่ า่ ในเวลาน้นั เขาเห็นวา่ เหอรุ่ยเจ๋อกาํ ลงั บีบคอ หลินซินเหยยี นอยู่ จนเขาเกิดอาการตื่นตระหนก เลยเบ้ียวไปสองเซนติเมตร หลินซินเหยยี นจอ้ งมองแผน่ หลงั ของเขาและเดินเขา้ มาหา“คุณไม่สบายใจใช่ไหม? หรือวา่ ฉนั ไปยว่ั โมโหคุณตอนไหนหรือเปลา่ ?” ดวงตาจงจ่ิงหา้ วหลบุ ต่าํ เลก็ นอ้ ย ขนตายาวเขม้ ปกปิ ดอารมณ์ของเขาเอาไว้ พลนั เงียบขรึมอยชู่ ว่ั ครู่ “เปลา่ นะ” “แลว้ ทาํ ไมคุณถึง…” “ผมโมโหตวั เอง” หลินซินเหยยี นยงั พดู ไม่ทนั จบ เขาก็พดู แทรกข้ึนมาแทน

หลินซินเหยยี นเดินมาถึงดา้ นหนา้ ของเธอ พลนั ใชแ้ ขนท้งั สองขา้ งกอดตรงเอวสอบของเขา จากน้นั กเ็ งยหนา้ ข้ึน พร้อมท้งั จงใจคอ่ ยๆ พดู “คุณเป็ นพวกทาํ ร้ายตวั เองเหรอ ถึงไดโ้ มโห ตนเองไดด้ ว้ ย?” ขนตาของเขาขยบั เขย้อื นเลก็ นอ้ ย พร้อมท้งั จอ้ งมองนยั นต์ าที่เปล่งประกายของเธอ จากน้นั ก็ หวั เราะใหต้ นเอง “ผมไมเ่ คยทุกขใ์ จกบั ตนเองแบบน้ีมาก่อนเลย” จู่ๆ หวั ใจของหลินซินเหยยี นก็สะทา้ นเลก็ นอ้ ย เพราะเธอรู้สึกวา่ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั รู้สึกหมดหวงั พลางกอดเขาใหแ้ น่นข้ึน และเอาใบหนา้ ซุกจนแนบชิดกบั หวั ใจของเขา จงจ่ิงหา้ วที่เป็ นแบบน้ี มนั ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกไม่สบายใจและหวาดกลวั ไปพร้อมกนั เพราะไมร่ ู้วา่ จะปลอบใจเขาอยา่ งไรดี ไม่รู้วา่ ทาํ ไมเขาถึงไดม้ ีความรู้สึกเช่นน้ี “คือฉนั ทาํ ใหค้ ุณรู้สึกวา่ ตนเองกาํ ลงั ทุกขใ์ จอยเู่ หรอ?” เธอเริ่มกระวนกระวายใจเลก็ นอ้ ย โดยท่ี ไมร่ ู้วา่ จะทาํ อยา่ งไรดี มุมปากของจงจ่ิงหา้ วเมม้ จนแน่น มนั มีคาํ พดู ของเหอรุ่ยเจ๋ออยปู่ ระโยคหน่ึงท่ีเขาจาํ ฝังใจ หลินซินเหยยี นมาอยกู่ บั เขากเ็ พ่อื ลกู ท้งั สองคน เพราะวา่ เขารู้มาตลอดเวลาการที่หลินซินเหยยี นจู่ๆ ก็ยอมรับเขาข้ึนมา กเ็ หตปุ ัจจยั มา จากภายนอก เขาจงใขท่ีจะมองผา่ นมาโดยตลอด ไม่อยากกลบั ไปคิด ทวา่ เม่ือไดย้ นิ คนอื่นพดู ข้ึนมา ใจของเขาก็รู้สึกไมถ่ กู ใจ อายกุ ป็ ามาถึงข้นั น้ีแลว้ เขาไม่เคยจะมีความรู้สึกพา่ ยแพแ้ บบน้ีมาก่อนเลย กเ็ หมือนกบั เวลาน้ี หลินซินเหยยี นเร่ิมออกตวั เอง เขาก็คิดวา่ เธอทาํ เพอ่ื ลูกท้งั สองคน เลยตอ้ ง บีบบงั คบั ตนเองอยหู่ รือเปล่า?

หลินซินเหยยี นไมค่ ุน้ ชินกบั เขาที่อยใู่ นสภาพแบบน้ี เพราะคุน้ เคยกบั ความเกาะแกะ ความสนิท สนมของเขา พอมาทาํ ตวั เหินห่างแบบน้ี เธอหวาดกลวั มาก “คุณเป็ นอะไรไป พดู กบั ฉนั มาเถอะ ไดไ้ หม?” เธอกระหวดั ลาํ คอของเขา และจอ้ งรูม่านตาของ เขา จนเห็นอาการที่ไม่สบายใจของตนเอง “คุณพดู วา่ คนคนหน่ึงจะทาํ เพือ่ ลกู ของตนเอง แลว้ ไปทาํ ในที่สิ่งท่ีตนเองไมช่ อบไหม?” หลินซินเหยยี นตะลึงก่อน จากน้นั ก็ต้งั สติจากความหมายของคาํ พดู ของเขาอยา่ งรวดเร็ว “คุณเอาคาํ พดู ของเขามาจาํ อยใู่ นใจแลว้ ?” เขาเงียบไมพ่ ดู ไมจ่ า หมายถึงการยอมรับ หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งจริงจงั ท่ีสุด “ไมใ่ ช่” “ฉนั ก็ไมย่ อมรับไปท้งั หมด ทวา่ ความจริงคือ ฉนั รู้สึกดีกบั คุณจริงๆ ชอบคุณบา้ ง” คาํ พดู ของ เธอมนั เป็ นความจริง ไม่อยากโกหกเขา เธอเองก็ไมอ่ ยากหลอกลวงตนเอง “ถา้ คุณตอ้ งการถาม ฉนั ชอบขนาดไหน รักขนาดไหนแลว้ ฉนั ไม่รู้ อยา่ งนอ้ ยกช็ ินกบั การท่ีอยขู่ า้ งกายคุณ และใช้ ชีวติ ดง่ั คู่สามีภรรยา กบั คุณ” นยั นต์ ามืดหม่นของจงจิ่งหา้ วเปลง่ ประกายทนั ที “จริงเหรอ” หลินซินเหยยี นจงใจเยน็ ชาใส่เขา “หลอก” พดู จบเธอก็ปลอ่ ยเขาและเดินจากไปทนั ที จงจ่ิงหา้ วจบั ขอ้ มือของเธอเอาไว้ พลนั ดึงมือกลบั มา จากนนั กก็ ดคนใหต้ รึงกบั กาํ แพงทางเดิน เขาใชม้ ือขา้ งหน่ึงยนั กาํ แพงเอาไว้“ไมไ่ ด้ คาํ พดู ที่พดู ออกมา มนั กเ็ หมือนน้าํ ท่ีสาดไปแลว้ ผม ไม่อนุญาตใหค้ ุณหลอกเลน่ ” “คุณมีสิทธ์ิอะไรที่จะไมอ่ นุญาต?” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ท่วงท่าดูภูมิใจอยา่ งเตม็ เปี่ ยม

“อือ–” เขาจงใจลากเสียงยาว จู่ๆ ก็เกิดความอบอนุ่ ข้ึนมา เขาหวั เราะเลก็ นอ้ ย “เพราะวา่ คุณเป็ น ภรรยาของผมนะสิ” เม่ือสิ้นเสียงคาํ พดู ของเขา จูบกป็ ระทบั ลงบนฝี ปากของเธอ หลินซินเหยยี นตวั แขง็ จนไมส่ ามารถขยบั ตวั ได้ การจูบของเขามนั เริ่มต่าํ ลงเร่ือยๆ จนลามไปถึงลาํ คอเนียนละเอียดของเธอ จนสุดทา้ ยมาอยตู่ รง ไหปลาร้าของเธอ แกมขบเมม้ เบาๆ แตก่ ไ็ มท่ าํ ใหเ้ ธอรู้สึกเจบ็ แถมพดู อยา่ งคลุมเครือ “คุณไม่ รักก็ไมเ่ ป็ นไร ผมจะทาํ ใหค้ ุณรักผมข้ึนมาเอง” ตอนที่ 283 ล่อแหลมจนดูไม่ได้ การจาบจว้ งอยา่ งบา้ ดีเดือด ณ วนิ าทีน้ี สมองของเธอผดุ คาํ น้ีออกมา ทวา่ เขาท่ีเป็ นแบบน้ี ตา่ งกม็ ีเสน่ห์ในอีกแบบหน่ึง เวลาน้ีเอง บอด้ีการ์ดที่คอยเฝ้ าหนา้ ลิฟตม์ ีการผลดั เปลี่ยนเวรยามพอดี พลนั มีเสียงกอ๊ กแก๊กดงั จากน้นั ก็มีเสียงคนพดู “ขา้ งนอกมนั หนาวจริงๆ แตข่ า้ งในหอ้ งมนั อบอ่นุ …” คนคนน้นั เพิ่งพดู ไดเ้ พยี งแคค่ ร่ึงเดียว กค็ า้ งเติ่งทนั ที คนท่ีเป็ นคนพดู ออกมา พลนั เหลือบมองอยา่ งไมไ่ ดต้ ้งั ใจ ก็เห็นจงจิ่งหา้ วอยตู่ รงทางเดิน… จากน้นั ก็มองจนลืมวา่ จะพดู อะไรออกไปแลว้ อีกสามคนก็รู้สึกอึดอดั เพราะเขาเอาแตจ่ อ้ งอะไรอยกู่ ไ็ ม่รู้จนตาคา้ ง จนเกิดความแปลกใจ พลาง ยน่ื ศีรษะออกไปดูทางน้นั จากน้นั ก…็ . หลินซินเหยยี นเหมือนจะรู้วา่ มีคน เธอรีบผลกั จงจ่ิงหา้ วออก

“อ้ือ?” หลินซินเหยยี นกระซิบพดู “เมื่อก้ีน้ีเหมือนมีคนคุยกนั อยหู่ รือเปลา่ ?” จงจิ่งหา้ วหนั ศีรษะไปทนั ที “……” พวกเขาไม่คิดวา่ จงจ่ิงหา้ วจะหนั กลบั มาทนั ที เวลาฉบั พลนั เช่นน้นั ต่างไม่รู้จะทาํ ตวั อยา่ งไรดี ตา่ งยนื อ้ึงกนั ไปท้งั หมดเพราะกลวั วา่ เขาจะโมโหใส่ อยากจะอธิบายวา่ ไม่ไดต้ ้งั ใจจะมอง แตก่ ็ ไมร่ ู้วา่ จะเริ่มตน้ อยา่ งไรดี สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นแดงแจ๋ รายกบั ถกู ไฟเผามา เธอกม้ หนา้ ลง พลางจบั ชายเส้ือของจงจ่ิง หา้ วเอาไว้ นี่มนั ช่างขายหน้ าชะมดั เลย ตอนท่ีเขากม้ หนา้ ลงมาก็เห็นใบหนา้ ของหลินซินเหยยี นแดงแจ๋ เขาดึงคนเขา้ สู่ออ้ มอกทนั ที จากน้นั กพ็ ดู เสียงเขม้ “หนั ศีรษะกลบั ไปท้งั หมด” เขารู้วา่ หลินซินเหยยี นเป็ นคนหนา้ บางมาก เดี๋ยวตอ้ งรู้สึกเขินอายตอนท่ีจอ้ งมองคนเหลา่ น้ี ชายหนุ่มท้งั สี่คน เหมือนกบั นดั หมายกนั เช่นน้นั ยนื เป็ นแถวและรีบหนั ตวั ไปพร้อมกนั ทนั ที หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ กม้ ตาเดินเขา้ ไปในหอ้ ง เมื่อเขา้ ไปดา้ นในหอ้ งแลว้ เธอก็รีบผลกั จงจ่ิง หา้ วออกทนั ที “ผิดที่คุณนน่ั แหละ” ไมด่ ูกาลเทศะเลย

จงจ่ิงหา้ วโนม้ ตวั ลงมามองเธอ จนใบหนา้ ของเธอแดงแจ๋ ทาํ ไมถึงไดอ้ ายถึงขนาดน้ีเนี่ย? จู่ๆ กร็ ู้สึกวา่ น่ารักมาก เหมือนกบั สาวนอ้ ยแรกรุ่น เพิง่ จะมีความรักจนอายมว้ นตว้ น ใบหนา้ ของเขาประดบั รอยยมิ้ พร้อมท้งั ยนื่ มือออกไปจบั ใบหนา้ รูปไข่ของเธอ“ผมใหพ้ วกเขา หนั หลงั ไปแลว้ ไม่มีคนเห็นคุณแลว้ ” “เห็นกนั หมดแลว้ นะสิ” หลินซินเหยยี นจอ้ งมองเขาตาเขมง็ ดว้ ยความโกรธเคือง เขาใชม้ ือเหนี่ยวร้ัง เพอื่ โอบใหค้ นเขา้ มาอยใู่ นออ้ มอก “มองเห็นก็มองเห็นไปสิ” “ปล่อยนะ” หลินซินเหยยี นผลกั เขาออก จงจ่ิงหา้ วไมย่ อมปลอ่ ย ในทางกลบั กนั ยงั กอดซะแน่นมาก แถมยงั พดู หยอกลอ้ ใส่ “ผมชอบ ตอนเวลาที่หนา้ คุณแดงแบบน้”ี คนคนน้ีทาํ ไมถึงน่ารังเกียจถึงขนาดน้ีเน่ีย? “พอ่ กบั หมา่ มี๊พวกคุณกาํ ลงั ทาํ อะไรกนั อย?ู่ ” เด็กนอ้ ยสองคนที่อยบู่ นเตียง หยดุ เลน่ กนั ดว้ ย ความสนุกสนานทนั ที พร้อมท้งั จอ้ งมองจงจิ่งหา้ วและหลินซินเหยยี นในเวลาเดียวกนั หลินลยุ่ ซีเอามือปิ ดตาไว้ แตก่ ็แยกช่องนิ้ว เพอื่ แอบมองและพดู วา่ “คุณพอ่ กบั หมา่ ม๊ีจะเลน่ จูจุบ๊ กนั จนหนา้ แดงแจ๋เลย หนา้ แดงแจ๋เลย” “ลอ่ แหลมเกินดูไม่ไดน้ ะ ดูไม่ได”้ หลินซีเฉินเอามือมาปิ ดติดตานอ้ สาวเอาไว้ ส่วนอีกมือหน่ึงก็ ปิ ดตาตนเองแทน “พวกคุณตอ่ กนั เลย ต่อเลย พวกเราไมม่ ีแอบดูแน่นอน” หลินซินเหยยี นสบตาจงจ่ิงหา้ ว จากน้นั กม็ องไปทางเดก็ สองคนท่ียนื อยบู่ นเตียง จนเคอะเขิน ข้ึนมาทนั ที หลินซีเฉินคิดอยใู่ นใจ คุณพอ่ กบั หมา่ มี๊ความรู้สึกที่มีตอ่ กนั ดีขนาดน้ีกนั แลว้ เหรอ?

แตว่ า่ แบบน้ีกด็ ีนะ ตอ่ ไปครอบครัวของพวกเขาท้งั สี่คนกจ็ ะอยดู่ ว้ ยกนั แลว้ “หม่าม๊ีมีนอ้ งชายหรือนอ้ งสาวใหก้ บั ผมกบั นอ้ งสาวสิ” น้าํ เสียงของหลินซีเฉินดงั เลด็ ลอด ออกมาจากช่องนิ้วมือ หลินซินเหยยี น “…” หางตาของจงจ่ิงหา้ วปรากฏร่องรอยยมิ้ คาํ พดู น้ีเขาพอใจมาก พอใจเป็ นอยา่ งมาก เลือดเน้ือเช้ือไขท่ีมาจากเขา เขา้ ใจความคิดของเขา ไม่เสียแรงที่เป็ นลกู ชายของเขา “คุณไดย้ นิ แลว้ ใช่ไหม?” จงจ่ิงหา้ วกอดคอเธอเอาไวแ้ น่น ใบหนา้ เพิ่งจะหายแดงของหลินซินเหยยี น เริ่มกลบั มาแดงข้ึนอีกคร้ัง พร้อมท้งั กระซิบพดู “คาํ พดู ของเด็กๆ คุณกอ็ ยา่ เก็บไปคิดเป็ นจริงเป็ นจงั เลย?” “แลว้ ทาํ ไมผมจะคิดเป็ นจริงเป็ นจงั ไมไ่ ดล้ ่ะ?” จงจิ่งหา้ วพดู อยา่ งจริงจงั หลินซินเหยยี น “….” “อยา่ ก่อกวนเลย” หลินซินเหยยี นแกะมือของเขาออก “สอนเดก็ ผดิ ๆ นะ” เธอเดินไปถึงขา้ งเตียงนอน พร้อมท้งั ไปจบั มือของหลินซีเฉิน และพดู อยา่ งเคร่งขรึม“เป็ นเด็ก เป็ นเลก็ อยา่ งพดู เลอะเทอะนะ” “หม่ามี๊ผมไมไ่ ดพ้ ดู เลอะเทอะ” หลินซีเฉินดึงตน้ คอของหลินซินเหยยี นและกระซิบพดู ขา้ งหู เธอ “ผมอยากใหห้ มา่ มี๊กบั คุณพอ่ มีลูกอีกสกั คนหน่ึง แบบน้ีหม่าม๊ีกบั พอ่ กจ็ ะไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ไม่ ตอ้ งแยกจากกนั แลว้ ” ท่ีแทเ้ จา้ เด็กนี่กก็ ลวั การท่ีพวกเขาตอ้ งแยกจากกนั น่ีเอง หลินซินเหยยี นยนื่ มือออกไปลูบคลาํ ศีรษะของเขา “เป็ นเด็กเป็ นเลก็ ไมต่ อ้ งคิดมาก”

“ง้นั หมา่ ม๊ี คืนน้ีหมา่ มี๊มานอนกบั พวกเราดว้ ยไดไ้ หม” หลินซีเฉินดึงมือของเธอใหข้ ้ึนไปบน เตียง “หม่ามี๊ยงั ไม่ไดอ้ าบน้าํ …” “ไมต่ อ้ งอาบหรอกหนูไมร่ ังเกียจที่หมา่ มี๊สกปรก” หลินซินเหยยี น “…” “คุณพอ่ คุณพอ่ กน็ อนกบั พวกเรานะ” หลินลยุ่ ซีกระโดดเดง้ ด๋ึงอยบู่ นเตียงนอนสปริงจนมนั สูง มาก จนจงจิ่งหา้ วกลวั วา่ เธอจะตกลงมา จึงไดค้ วา้ เธอเอาไว้“ชา้ ๆ หน่อย” เด็กสาวอารมณ์ดีมาก พลนั โอบเขาเอาไว้ “หนูไม่ลม้ หวั ท่ิมหรอกค่ะ คุณพอ่ ก็นอนกบั หนูนะ” จงจ่ิงหา้ วเหลือบตามองหลินซินเหยยี นอยา่ งไม่มีใครรู้ จากน้นั กย็ มิ้ ใหถ้ ือเป็ นการตอบรับ เตียงนอนภายในโรงแรมมนั กวา้ งมาก แต่นอนกนั ท้งั สี่คน ถือวา่ เบียดกนั อยู่ แตว่ า่ เดก็ ท้งั สอง คนมีความสุขมาก หลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วไมอ่ ยากจะใหเ้ ด็กๆ ผิดหวงั เลยเบียดกนั นอน พวกเขาสองคนนอนริมของเตียงท้งั สองขา้ ง เดก็ ๆ นอนอยตู่ รงกลาง แสงไฟสีสม้ ทอประกายความอบอนุ่ ออกมา ทาํ ใหบ้ รรยากาศในหอ้ งอบอวลไปดว้ บความ อบอุน่ ทว่ั ท้งั หอ้ ง เดก็ ท้งั สองคนไมร่ ู้วา่ ตื่นเตน้ หรือเป็ นเพราะวา่ อารมณ์ดีกนั แน่ จนถึงข้นั นอนไมห่ ลบั พร้อมท้งั วนุ่ วายใหห้ ลินซินเหยยี นเล่านิทานใหพ้ วกเขาฟังอยา่ งไมห่ ยดุ หยอ่ น หลินลุ่ยซีอยใู่ นออ้ มกอดของจงจิ่งหา้ ว “คุณพอ่ หนูอยากฟังนิทานเรื่องเจา้ หญิงนิทรา” หลินซีเฉิน “…” นอ้ งสาวยงั คงไร้เดียงสาตามประสาเด็กอยเู่ ช่นน้นั

แต่วา่ ยากนกั ที่ทุกคนจะมารวมตวั ดว้ ยกนั ในวนั น้ีได้ บรรยากาศดีขนาดน้ี เขาเองกอ็ ยากจะฟัง ดว้ ยคน จงจ่ิงหา้ วเมม้ ริมฝี ปาก เจา้ หญิงนิทราเหรอ? เม่ือเห็นวา่ จงจ่ิงหา้ วยงั ลงั เลอยหู่ ลินลุ่ยซีเลยถามกลบั “คุณพอ่ คุณพอ่ เล่านิทานไมเ่ ป็ นใช่ไหม คะ?” จงจ่ิงหา้ วตกอยใู่ นที่นงั่ ลาํ บาก เพราะวา่ เขาเล่านิทานไม่เป็ นจริงๆ ตอนที่เขาเป็ นเด็กท่ีเป็ นผชู้ าย ตอนเดก็ กไ็ มม่ ีใครเคยมาเลา่ นิทานแบบน้ีใหเ้ ขาฟัง พอโตข้ึนก็ไม่มีโอกาสไดส้ มั ผสั กบั สิ่งน้นั เลย บางคร้ังก็ไดย้ นิ มาบา้ ง กร็ ู้สึกวา่ เป็ นเรื่องไร้สาระตามประสาเด็ก “เออ่ คือ…” หลินซินเหยยี นแกไ้ ขความลาํ บากใจใหเ้ ขา “เส่ียวลยุ่ หม่ามี๊เลา่ ใหห้ นูฟังเองดีไหม?” หลินล่ยุ ซีกะพริบตาปริบๆ พร้อมท้งั มยุ่ ปากเลก็ ๆ “คุณพอ่ โง่จงั ขนาดเจา้ หญิงนิทรากไ็ มร่ ู้จกั ” จงจิ่งหา้ ว “…” เขาถูกลกู สาวรังเกียจรังงอนเสียแลว้ เหรอเน่ีย? หลินซินเหยยี นไดแ้ ตล่ บู เสน้ ผมของลูกสาวอยา่ งเบื่อหน่าย “ใหห้ มา่ มี๊เลา่ ดีกวา่ ” สาวนอ้ ยหนั ศีรษะกลบั ไปมองจงจิ่งหา้ ว “คุณพอ่ ฟังเอาไวน้ ะ คราวหนา้ คุณ พอ่ ตอ้ งเลา่ ใหห้ นูฟัง” จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ แถมพดู เออออห่อหมกตามน้าํ ไป “ไดส้ ิ” หลินซินเหยยี น ครุ่นคิดอยชู่ ว่ั ครู่ “นานมาแลว้ มีปราสาทหลงั หน่ึง ในค่าํ คืนที่ฝนตกหนกั มี เสียงเด็กร้องไห้ ดงั ไปทวั่ ท้งั ปราสาท … พระราชินีคลอดองคห์ ญิงใหก้ บั พระราชา พระราชา

ทรงตอ้ นรับองคห์ ญิงองคแ์ รกของพระองค์ ดว้ ยเหตทุ ่ีพระราชาทรงรักพระราชินีเป็ นอยา่ งมาก ดงั น้นั พระราชาหลงรักองคห์ ญิงเฉกเช่นรักพระราชินี” ยามเมื่อองคห์ ญิงมีอายคุ รงหน่ึงปี พระราชากไ็ ดเ้ ช้ือเชิญเหล่ามนุษยก์ บั นางฟ้ ามาเพื่ออวยพร ใหก้ บั องคห์ ญิง แตไ่ มไ่ ดเ้ ชิญแมม่ ดร้าย นางฟ้ าร่ายคาถาใหอ้ งคห์ ญิง นางฟ้ าคนท่ีหน่ึงใหพ้ รใหอ้ งคห์ ญิงทรงมีศิริโฉมที่งดงาม นางฟ้ าองคท์ ่ีสองใหพ้ รแก่องคห์ ญิงทรงมีสติปัญญาอนั เฉลียวฉลาด นางฟ้ าองคท์ ่ีสามใหพ้ รแก่องคห์ ญิงทรงมีความกลา้ หาญ ตอนท่ีนางฟ้ าองคท์ ่ีสี่กาํ ลงั ร่ายคาถาอยนู่ ้นั ท้งั ปราสาทกม็ ีคลื่นลมดาํ ทะมึนปกคลุมไปทวั่ แม่มด ร้ายแตง่ ชุดสีดาํ ปกปิ ดศีรษะ พร้อมท้งั ใส่หมวก ในมือกม็ ีไมเ้ ทา้ อนั หน่ึง เธอค่อยๆ เดินเขา้ มาในปราสาท เพราะวา่ พระราชาไมไ่ ดเ้ ชิญเธอมาร่วมงานเล้ียงวนั คลา้ ยวนั เกิดขององคห์ ญิง ความเคียดแคน้ คบั อก จนสาปแช่งองคห์ ญิงทนั ที‘องคห์ ญิงจะถูกเขม็ ปั่นดา้ ย ทิ่มนิ้วมือและเสียชีวติ ทนั ที…’ หลินซินเหยยี นยงั ไมท่ นั เล่าจบเลย หลินล่ยุ ซีกน็ อนหลบั สนิทแลว้ แถมยงั หลบั ลึกอีกตา่ งหาก หลินซินเหยยี นยนื่ มือออกไปลบู ใบหนา้ ของเธอ เธอไม่มีท่าทีจะต่ืน ข้ึนมาเลยดว้ ยซ้าํ เม่ือเห็นวา่ ลกู สาวนอนหลบั ดว้ ยความน่ารักน่าชงั ไดแ้ ต่ยมิ้ ออกมาทนั ที ตอนท่ีเธอดึงมือกลบั มา มือของจงจิ่งหา้ วกป็ ระกบลงบนดา้ นหลงั ฝ่ ามือของเธอ เธอเงยหนา้ ข้ึนมา จนหลอมสายตาเขา้ กบั เขาพอดี “พวกคุณอยากทาํ อะไรกท็ าํ นะ คิดวา่ ผมไม่อยกู่ ็แลว้ กนั ” หลินซีเฉินดึงผา้ ห่มข้ึนมา เพ่อื ปิ ด ตนเอง แถมยงั หลบั ตาอีกตา่ งหาก ราวกบั เป็ นการส่งสญั ญาณใหพ้ วกเขาวา่ เขาหลบั ไปแลว้ จงจิ่งหา้ ว “…”

ตอนที่ 284 หน้าด้าน เพราะวา่ ท่านยา่ กบั เหอรุ่ยเจ๋อไมเ่ ป็ นไร พวกเราเลยตดั สินใจท่ีกลบั ไปเมืองBในเชา้ วนั รุ่งข้ึน การเดินทางกลบั ในคร้ังน้ีถือวา่ เรียบร้อยเป็ นอยา่ งดี ไมม่ ีเร่ืองผิดปกติท่ีเหน่ียวร้ังการเดินทาง ของพวกเขาเอาไว้ เวลาที่มีใหส้ าํ หรับพวกเขาไม่มากนกั เพราะวา่ ใกลจ้ ะเขา้ ตรุษจีนแลว้ เสิ่นเผยซวนตอ้ งคอยสอดส่องดูแลเหอรุ่ยเจ๋อ รถของเขาเดินทางเป็ นคนั สุดทา้ ย ซูจา้ นกบั ฉินยา นงั่ อยรู่ ถคนั เดียวกบั ท่านยา่ ส่วนครอบครัวของจงจิ่งหา้ วท้งั ส่ีคนนงั่ อยใู่ นรถบา้ น ววิ ทิวทศั นข์ า้ งทางมนั ดูหดหู่ ไม่ไดม้ ีชีวติ ชีวาดงั่ ฤดูใบไมผ้ ลิ ความเขียวขจีในฤดูร้อน ผลหมาก รากไมใ้ นฤดูใบไมร้ ่วง มีแค่ความหนาวเหน็บของสายลม ตลอดการเดินทางช่างเงียบสงบ เพิ่งมาถึงคร่ึงวนั พวกเขากเ็ ดินทางไดค้ ร่ึงทางแลว้ เร็วกวา่ ตอน ขามาอยมู่ าก กลางวนั พวกเขากพ็ กั ผอ่ นในจุดพกั รถ จากน้นั ก็รับประทานอาหาร ดว้ ยสาเหตุใกลจ้ ะตรุษจีนแลว้ คนในบริเวณจุพกั รถเยอะมาก ที่จอดรถมีรถจอดไวเ้ ตม็ ต่างมีคน ยนื คลาคล่าํ ไปทวั่ หลินล่ยุ ซีอยากจะเขา้ หอ้ งน้าํ หลินซินเหยยี นพาเธอไป ส่วนจงจ่ิงหา้ วพาหลินซีเฉินไปท่ี ร้านอาหาร ซูจา้ นกบั ฉินยาคอยประคองท่านยา่ เขา้ ไปดา้ นใน เหอรุ่ยเจ๋อฟ้ื นแลว้ ขา้ งกายยอ่ มมีคนอยู่ ไมใ่ ช่เพื่อใหด้ ูแลเขา แต่เพื่อเป็ นการป้ องกนั ไมใ่ หฆ้ ่าตวั ตายหรือหลบหนี

เสิ่นเผยซวนจดั คนคอยจบั ตาดูเขา จากน้นั กไ็ ปหอ้ งน้าํ และไปหาพวกเขาที่ร้านอาหารท่านยา่ หนา้ ตาสดใสแดงระเรื่อ การพกั ผอ่ นเพยี งพอ ประเด็นหลกั คืออารมณ์ดี การแตง่ งานของซูจา้ น ถือวา่ เป็ นเร่ืองที่อยใู่ นใจของเธอ วนั น้ีซูจา้ นแต่งงาน เธอไมม่ ีอะไรอยใู่ นใจ อารมณ์ก็เลยดีเป็ นไปตามธรรมชาติ “คุณยา่ เดก็ ข้ึนนะเน่ีย” เสิ่นเผยซวนนงั่ พดู “เอาใจผหู้ ญิงแก่อยา่ งฉนั ใหส้ บายใจไดด้ ว้ ยนะ” ท่านยา่ ทาํ ท่าโมโห แตส่ ีหนา้ มีความสุขมาก “นี่ผมพดู ความจริงท้งั หมดนะเน่ีย” เสิ่นเผยซวนเอาใจท่านยา่ จนยมิ้ ไมห่ ยดุ อาหารที่จุดพกั รถกไ็ มไ่ ดอ้ ร่อยมากนกั เสิ่นเผยซวนยดั อาหารเขา้ ไปคาํ หน่ึงก็พดู วา่ “มือน้ีกก็ ินๆ กนั ไปก่อน พอถึงเมืองBแลว้ ค่อยไปกินอีกรอบ” ซูจา้ นลุกข้ึนยนื “ผมขอไปซ้ือของหน่อย ฉินยาดูแลคุณยา่ ดว้ ยหน่อยนะ” ฉินยาพยกั หนา้ “อาซูจา้ นครับ ผมเห็นวา่ มีขนุนขายดว้ ย ตอนอาเดินเขา้ มาซ้ือมาดว้ ยหน่ึงกล่องนะ” หลินซีเฉิน พดู ซูจา้ นหนั กลบั มาจอ้ งเขา “หนูชอบกินเหรอ?” หลินซีเฉินส่ายหนา้ ไปมา “นอ้ งสาวของผมชอบกินครับ แต่วา่ เธอไมค่ อ่ ยเลือกกินนะ อะไรก็ อร่อยหมด” ซูจา้ นส่งเสียงตอบรับ จากน้นั กห็ นั หลงั เดินออกไปจากร้านอาหาร เม่ือมองเสิ่นเผยซวนลอด กระจก ตอนที่เขาพดู คุยกบั หลินซีเฉินน้นั เมื่ออา่ นจากปากแลว้ เส่ียวเฉินรักนอ้ งสาวมาก เสิ่นเผยซวนไม่ไดส้ นใจเขา เขาถอนหายใจ พลนั ดึงหมวกท่ีติดกบั เส้ือขนเป็ ดคลุมหวั พร้อมท้งั เดินมงุ่ หนา้ ไปยงั รถที่มีเหอรุ่ยเจ๋ออยู่

เม่ือเดินไปถึงขา้ งรถ เหลือบมองซา้ ยทีขวาที เมื่อเห็นวา่ ไม่มีคนสงั เกตเขา เขากย็ นื่ มือออกไปดึง ประตรู ถ ภายในมีคนสองคนท่ีเสิ่นเผยซวนจดั การใหค้ อยเฝ้ าเหอรุ่ยเจ๋ออยู่ เม่ือเห็นวา่ เป็ นซูจา้ นบอด้ีการ์ดท่ียนื ประกบขา้ งอยทู่ กั ทายทนั ที “ทนายซู” ซูจา้ นเหลือบมองเหอรุ่ยเจ๋อที่อยดู่ า้ นล่าง พลนั หวั เราะออกมา “พวกนายไปกินขา้ วไป ท่ีนี่ฉนั ดูแลเอง” “หวั หนา้ เสิ่นไมใ่ ช่บอกวา่ เดี๋ยวเขาจะมาเปลี่ยนกบั พวกเราเองหรอกเหรอ?” “เขาใหฉ้ นั มาเอง ทาํ ไม ขนาดฉนั พวกนายยงั ไม่เช่ือเหรอ?” ซูจา้ นเลิกคิ้วให้ แถมพดู อยา่ งไมด่ ี ใจ บอด้ีการ์ดรีบสะบดั มือฏิเสธ “เปลา่ เปล่าครับ….” ซูจา้ นพดู ตดั บทเสียงดงั ลน่ั “ง้นั ยงั ไม่รีบลงรถอีก?” บอด้ีการ์ดท้งั สองคนเดินลงมาจากรถ ซูจา้ นก็ข้ึนรถทนั ที พร้อมท้งั พดู กาํ ชบั กบั พวกเขา “รีบกิน หน่อย” “ไดค้ รับ” เม่ือเห็นวา่ บอด้ีการ์ดท้งั สองคนเดินไปแลว้ ซูจา้ นก็ปิ ดประตูรถทนั ที และนงั่ ลง พลนั มองเหอรุ่ ยเจ๋อที่ถูกตรึงเอาไวแ้ น่น พร้อมกบั รอยยมิ้ อนั แสนสยดสยอง เขาขยบั ขอ้ มือไปมา “พวกเราเจอ หนา้ กนั อีกแลว้ ” เหอรุ่ยเจ๋อจอ้ งมองเขาตาเขมง็ อยากจะขยบั ตวั แต่วา่ ขยบั ไมไ่ ดเ้ ลย ขอ้ มือถกู ตรึงไวแ้ น่นหนา เร่ืองแรกคือกลวั วา่ เขาจะหนี อีกเร่ืองหน่ึงคือกลวั วา่ เขาจะฆ่าตวั ตาย ขนาดในปากยงั ยดั ที่งา้ ง เอาไว้ เพ่อื ไม่ใหโ้ อกาสแมท้ ี่เขาจะกดั ลิน้ เพอ่ื ฆ่าตวั ตายได้ เสิ่นเผยซวนพดู แลว้ อยากตายกต็ อ้ ง รอใหไ้ ปพิจารณาคดีท่ีเมืองB ก่อน ถึงอนุญาตใหเ้ ขาตายได้

ถึงเวลาน้นั เขาไมอ่ ยากตาย เสิ่นเผยซวนก็ไมใ่ หเ้ ขาอยสู่ ุขสบาย “ทาํ ไมไมข่ ยบั ละ่ ?” ซูจา้ นจงใจถามและยมิ้ ให้ เหอรุ่ยเจ๋อรู้วา่ สภาพตนเองในเวลาน้ีแคค่ วามตายยงั ไม่มีเลย กเ็ หมือนกบั ชิ้นเน้ือท่ีอยบู่ นเขียง ทาํ ไดแ้ คร่ อใหค้ นเขามาเชือดเฉียนเท่าน้นั เอง เขาปิ ดตาแน่น ไม่มองซูจา้ น “หึ” ซูจา้ นหวั เราะอยา่ งเยน็ ชา เขาควานหาโทรศพั ทข์ ้ึนมา จากน้นั กจ็ งใจถ่ายรูป “แกวา่ ถา้ ฉนั ถา่ ยรูปโป๊ ของแกสกั สองรูป แลว้ ทาํ เป็ นป้ ายไวนิล เอาไปกางไวห้ นา้ บริษทั ตระกลู เหอกบั หนา้ วลิ ลา่ ตระกลู เหอ คงมนั น่าสนุกดีใช่ไหม?” เหอรุ่ยเจ๋อขมึงตาโต พร้อมท้งั จอ้ งมองเขาอยา่ งกินเลือดกินเน้ือ ถา้ ตอนน้ีเขาขยบั ได้ ตอ้ งสูต้ าย กบั ซูจา้ น เขาตายกต็ ายไป อยา่ ไดไ้ ปทาํ ใหค้ นในตระกลู ตอ้ งพลอยบาปเพราะวา่ เขาเลย “ฮา่ ๆ” ซูจา้ นโคง้ ตวั จอ้ งมองเขา “ทาํ ไมแกก็กลวั เป็ นดว้ ยเหรอ? ตอนท่ีแกขฉู่ นั ทาํ ไมไม่คิดวา่ ตนเองจะมีวนั น้ีบา้ งล่ะ? ห๊ะ?” มือท้งั สองขา้ งของเหอรุ่ยเจ๋อกาํ หมดั แน่น หางตาเคร่งตรง จนเห็นไดช้ ดั วา่ ในเวลาน้ีเขากาํ ลงั โกรธแคน้ เป็ นอยา่ งมาก ซูจา้ นบีบใบหนา้ ของเขา จากน้นั กต็ บหนา้ จนมีเสียงดงั แปะ จากน้นั ก็พน่ เสียงออกมา“ทาํ ไม หนา้ มนั ถึงดา้ นขนาดน้ีละ่ ?” รูปหนา้ ของเหอรุ่ยเจ๋อบิดเบ้ียวมากองรวมกนั โหดร้ายมาก เม่ือเห็นวา่ เขาโกรธแคน้ ซูจา้ นกไ็ ม่สบายใจ ร่างกายที่โคง้ ตวั ลงอยยู่ ง่ิ โคง้ ต่าํ ลงอีก “ทาํ ร้ายคุณยา่ ของฉนั ? หือ?” “เพยี๊ ะ!”

เสียงเพ๊ียะ จนกระจกรถสนั่ เทา ใบหนา้ ของเหอรุ่ยเจ๋อบวมเจ๋อข้ึนมา มุมปากมีเลือดไหลซิบ ซูจา้ นสะบดั มือไปมา ขอ้ มือท่ีสน่ั สะทา้ นยงั ชาเลย “แม่งเอย๊ ใช่มือตอ่ ยแกมนั ช่างทาํ ใหแ้ ก ขาดทุน คนอยา่ งแกไมต่ อ้ งไวห้ นา้ !” ดว้ ยเหตคุ วามโกรธแคน้ มากเกินควร จนทาํ ใหร้ ่างกายของเหอรุ่ยเจ๋อกระตกุ อยหู่ ลายคร้ัง “ไดล้ ิ้มรสการโดนคนเฉือนเน้ือแลว้ ใช่ไหม?” ซูจา้ นจงใจบีบตรงใบหนา้ ที่บวมเป่ งของเขา ความเจบ็ ปวดของเหอรุ่ยเจ๋อจนปากมีเสียงซี๊ดซ๊าดออกมา ก๊อก กอ๊ ก– ทนั ใดน้นั กระจกรถมีเสียงคนเคาะ เขาหนั ศีรษะกลบั ไป เพราะวา่ กระจกรถติดฟิ ลม์ ดาํ นอกรถก็มองไมเ่ ห็นดา้ นใน ดา้ นในก็มอง ไมเ่ ห็นนอกรถ เขายน่ื มือออกไปกดตรงกระจกรถ กเ็ ห็นคร่ึงท่อนบนของเสิ่นเผยซวนกาํ ลงั ยนื พิงรถ“สิ่งท่ีตอ้ ง สง่ั สอนก็สง่ั สอนแลว้ ไปกินขา้ วสกั หน่อยเถอะ?” ตอนที่ซูจา้ นบอกวา่ ตอ้ งการจะออกไปซ้ือของขา้ งนอกน้นั เสิ่นเผยซวนก็รู้วา่ เขาตอ้ งการหา ขอ้ อา้ งเพอ่ื ออกมาทาํ อะไร แตไ่ มไ่ ดห้ า้ มเขาไว้ เพราะวา่ เขา้ ใจเขา ถา้ ไม่ใหเ้ ขาระบายอารมณ์ออกมา เขากจ็ ะอดั อ้นั ไวต้ ลอด ซูจา้ นผลกั ประตแู ละลงจากรถ จากน้นั ก็ส่งเสียงกระแอมออกมาอยา่ งเคอะเขิน “นายกินขา้ ว หรือยงั ?” เสิ่นเผยซวนทาํ ปากยน่ื “กินแลว้ ฉนั กลวั วา่ นายจะทาํ ใหค้ นตายซะก่อน จนฉนั ไม่สามารถ กลบั ไปรายงานได”้

การที่เขาไดอ้ อกมาต้งั นานขนาดน้ี ก็เพ่ือขอ้ อา้ งท่ีวา่ จะมาสะกดรอยตามนกั โทษหนีคดีเหอรุ่ ยเจ๋อ ถา้ เขากลบั ไปและไมไ่ ดเ้ อาคนกลบั ไปดว้ ย ง้นั ก็ตอ้ งไดร้ ับโทษ ซูจา้ นส่งเสียงงึมงาํ “ไมต่ ายหรอก” พดู จบก็รีบสาวเทา้ เดินออกไปทนั ที ตอนท่ีเขา้ ไปใน ร้านอาหาร ก็ซ้ือขนุนลูกหน่ึงมาจากร้านผลไมด้ ว้ ย ตอนท่ีเดินเขา้ ร้านอาหารน้นั หลินซีเฉินถึงกบั ทาํ ตวั ไม่ถูก ไม่ใช่บอกใหเ้ ขาซ้ือมากลอ่ งเดียว เหรอ? แลว้ ทาํ ไมซ้ือท้งั ลกู เลย? แถมลูกใหญข่ นาดน้ี จะปอกยงั ไงละ่ ? ซูจา้ นยมิ้ ให้ “ซ้ือท้งั ลูกมนั สดดี” หลินซีเฉินกะพริบตาและถามกลบั “คุณอาปอกเป็ นใช่ไหม?” แมว้ า่ อนั น้ีมนั จะอร่อยมาก แต่เน้ือนอ้ ยไปหน่อย ตรงกลางยงั มีใสใ้ นอีก สิ่งท่ียากที่สุดกค็ ือการ ปอกเปลือกนี่แหละ ซูจา้ นระบายความโกรธลงท่ีเหอรุ่ยเจ๋อ จนตอนน้ีอารมณ์ดีแลว้ “อาปอกอาปอกก็ได้ เฮ้ พอ่ ของหนูละ่ ?” ซูจา้ นวางขนุนลูกใหญ่ลงบนพ้ืน จากน้นั กด็ ึงเกา้ อ้ีออก เพื่อนง่ั ลง “ไปหาหม่ามี๊แลว้ ” หลินซินเหยยี นพาหลินลยุ่ ซีไปหอ้ งน้าํ ผา่ นไปสกั พกั แลว้ ไม่ยอมกลบั มา จงจิ่งหา้ วไปดูสกั หน่อย สิ้นปี แหละ จุดพกั รถเดิมคนก็เยอะอยแู่ ลว้ ขนาดไปหอ้ งน้าํ ยงั ตอ้ งเขา้ แถวเลย จงจ่ิงหา้ วต้งั แตล่ งจากรถกเ็ อาแตข่ มวดคิว้ อยู่ เขาไม่คุน้ ชินกบั สภาพแวดลอ้ มที่เบียดเสียดกนั ขนาดน้ีเลย เขารออยหู่ ่างจากถนน หลินซินเหยยี นพาลูกสาวออกมาจากหอ้ งน้าํ

หลินลุ่ยซีจอ้ งมองจงจ่ิงหา้ ว และแกะมือของหลินซินเหยยี นออก จากน้นั กต็ ะโกน “คุณพอ่ …” เธอวง่ิ อยา่ งรวดเร็ว พลนั วง่ิ ชนเขา้ กบั ผหู้ ญิงที่กาํ ลงั กินบะหม่ีก่ึงสาํ เร็จรูปอยขู่ า้ งทาง เหมือนวา่ บะหม่ีก่ึงสาํ เร็จรูปที่อยใู่ นมือน้นั จะวางไมค่ ่อยสมดุลนกั หลินลุย่ ซีเป็ นเดก็ นอ้ ย เมื่อชนเธอ บะหมี่ก่ึงสาํ เร็จรูปท้งั ถว้ ยกก็ ระเด็นลงมา พร้อมท้งั กระเดน็ จนรดท้วั ท้งั ตวั ของผหู้ ญิงคนน้นั ทวั่ ท้งั ตวั แบบบงั เอิญเหลือเกิน ผหู้ ญิงท่ีใส่เส้ือไหมพรมสีขาวคร่ึงตวั พอมนั หกใส่ จนน้าํ มนั เปรอะเป้ื อนเป็ นสีแดงสดไปทว่ั เส้ือผา้ สีหนา้ ของผหู้ ญิงเริ่มเปลี่ยนทนั ที และสบถด่า “น่ีหนูไม่ดูตามา้ ตาเรือเลยเหรอ?” หลินซินเหยยี นรีบกา้ วยาวเพ่อื มาขอโทษ หลินลยุ่ ซีก็รู้สึกวา่ ตนเองอาจจะทาํ ผดิ ไป เลยพดู ขอโทษ “คุณนา้ คะ ขอโทษ…” “เพี๊ยะ!” ตอนท่ี 285 อย่าปล่อยให้คนรังแก หลินล่ยุ ซียงั พดู ขอโทษไม่ทนั จบ ผหู้ ญิงคนน้นั กใ็ ชฝ้ ่ ามือตบลงมาทนั ที หลินลยุ่ ซีโตขนาดน้ี แลว้ ไมเ่ คยโดนตีมาก่อน เธอนอ้ ยใจจนเบิกตาโต น้าํ ตาเออ่ ลน้ คลอเบา้ หลินซินเหยยี นถึงกบั ตะลึงทนั ที ไม่คิดวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีจะลงมือ เธออมุ้ ลูกสาวเขา้ มาในออ้ มอก ทนั ที จากน้นั ก็จอ้ งผหู้ ญิงไว้“ทาํ ไมคุณถึงกลา้ ลงมือกบั เด็กไดไ้ ง?!” “กเ็ ด็กเดินไม่ดูตามา้ ตาเรือ คุณเป็ นผใู้ หญท่ าํ ไมถึงไมอ่ บรมสง่ั สอนละ่ ? ดูสิบนเส้ือฉนั เน่ีย เพง่ิ จะซ้ือมา พนั กวา่ หยวนเลยนะ มีปัญญาชดใชค้ ืนไหม?” หญิงสาวทาปากแดง พร้อมท้งั โบกรอง พ้ืนหนาอยา่ งกบั โบกกาํ แพง ตอนพดู ยงั ทาํ ปากมบุ มิบ ดุร้ายอยา่ งกบั ผหู้ ญิงปากตลาด หลินลุ่ยซีพดู เสียงแหบพร่า “หนูไม่ไดต้ ้งั ใจค่ะ”

“พดู วา่ ขอโทษ ไม่ไดต้ ้งั ใจมนั ก็จบแลว้ วา่ ง้นั สิ?” หญิงสาวทาํ ตวั โออ้ วด “คุณอยากจะคิดยงั ไง?” มีเสียงทุม้ ต่าํ ดงั ข้ึน ราวกบั คล่ืนทะเลซดั ลงมา เขาหนา้ ดาํ คร่ําเครียด พร้อมกบั กา้ วเทา้ เดินเขา้ มา ตอนท่ีหลินลยุ่ ซีเดินชนผหู้ ญิง ตอนน้นั เขากจ็ ะเดินเขา้ มาหา แต่วา่ มีรถคนั หน่ึงขบั ผา่ นพอดี จน ทาํ ใหเ้ สียเวลา เวลาเพียงนิดเดียว ผหู้ ญิงคนน้นั ก็ลงมือซะแลว้ หญิงสาวไดย้ นิ เสียงแลว้ หนั ศีรษะกลบั ไป จงจ่ิงหา้ วใส่เส้ือโคต้ สีดาํ สนิท ท่ีแหวกจนกวา้ ง จนเห็นสูทสีดาํ สนิทท่ีทาํ จากมือ เส้ือผา้ ปลิว ไสว จนดูดีอยา่ งเป็ นธรรมชาติ สญั ชาตญาณของผหู้ ญิงหดตวั เลก็ นอ้ ย ขนาดพดู กไ็ มไ่ ดบ้ า้ คลงั่ แบบน้ีแลว้ “คือ คือเดก็ ผหู้ ญิง คนน้ีมาชนฉนั ก่อน” หลินลยุ่ ซีพดู อีกคร้ัง จนเสียงข้ึนจมูก “หนูไมไ่ ดต้ ้งั ใจค่ะ” หลินซินเหยยี นอุม้ ลกู สาวเอาไว้ ถึงข้นั ไมก่ ลา้ จะแตะตอ้ งใบหนา้ ของเธอ เพราะเธอปวดใจ เหลือเกิน ขนาดเธอเองยงั ไม่กลา้ จะลงมือแมเ้ พียงปลายนิ้ว วนั น้ี กลบั โดนคนตบหนา้ ซะนี่ “เส้ือผา้ ของคุณราคาเท่าไหร่?” จงจ่ิงหา้ วกระเป๋ าสตางคใ์ นกระเป๋ าเส้ือออกมา เพราะวา่ เงินสดมี จาํ นวนจาํ กดั เขาเลยเซ็นเช็คใหไ้ ปหน่ึงฉบบั “แสนหน่ึง พอไหม?” เขาเงยหนา้ ข้ึนมามอง สญั ชาตญาณของหญิงสาวกลืนน้าํ ลายทนั ที พออา้ ปากก็บอกวา่ แสนหน่ึง คงขเู่ ธอล่ะม้งั ? “ของคุณมนั ใชไ้ ดห้ รือเปลา่ ? ฉนั ตอ้ งการเงินสด” หญิงสาวทาํ ท่าแกลง้ นิ่งเอาไว้

บนตวั เขาไม่ไดม้ ีเงินสดเยอะขนาดน้นั จริงๆ เขาควานโทรศพั ทอ์ อกมาจากน้นั กโ็ ทรหาซูจา้ น ทนั ที “ไมส่ นใจวา่ นายจะใชว้ ธิ ีไหน ไปหาเงินสดแสนหน่ึงมาใหฉ้ นั เด๋ียวน้”ี ซูจา้ นที่อยฝู่ ่ังน้นั ยงั ดึงสติกลบั มาไม่ถกู อยดู่ ีๆ ก็เอาเงินสดต้งั มากมายขนาดน้นั ไปทาํ อะไรกนั ? “คุณจะเอาเงินต้งั มากมายขนาดน้นั ไปทาํ อะไร…” “10นาที!” เมื่อพดู จบจงจ่ิงหา้ วก็วางสายทนั ที จนบริเวณรอบๆ เริ่มมีคนมากมายข้ึน เพอื่ มาดูความวนุ่ วาย จนไมก่ ลวั เรื่องใหญ่อะไรเกิดข้ึน พลนั มีเสียงกระซิบกระซาบดงั เขา้ หู “เส้ือผา้ ตวั น้ีมนั แค่หน่ึงพนั เองม้งั ” มีเสียงเลก็ ๆ ดงั ข้ึน “เพอ่ื นฉนั ก็มีเหมือนกบั เธอตรงเป๊ ะเลย แหมแลว้ ยงั จะกลา้ ไปเอาเงินจากเขาต้งั แสนหน่ึง” “ใช่ ใช่ ลูกเขากย็ งั เดก็ ไม่ไดต้ ้งั ใจทาํ ซะหน่อย ทาํ ไมตอ้ งไปหาเร่ืองหาราวดว้ ย?” “พวกคุณไม่รู้แลว้ ผหู้ ญิงคนน้ีเป็ นตบหนา้ ลูกเขาดว้ ย” คนที่อยสู่ องคนดา้ นหนา้ เป็ นคนที่เพ่งิ มา เลยไมร่ ู้เรื่องรู้ราวมากนกั คนที่รู้เรื่องเป็ นคนพดู แทรกข้ึนมา “ขนาดเดก็ กย็ งั ทาํ ร้ายเหรอ?” “ใช่ คุณดูเด็กนน่ั สิหนา้ บวมเป่ งแลว้ ’ “ใช่ เด็กหนา้ ตาดีขนาดน้ี ทาํ ไมเธอถึงลงมือไดน้ ะ?” หญิงสาวหดหู่ อีกอยา่ งเธอสมั ผสั ไดว้ า่ คนคนน้นั ไม่ใช่คนที่จะหาเร่ืองได้ เมื่อมองสภาพของ ชายหนุ่มแลว้ ไมใ่ ช่คนธรรมดาอยา่ งเรามี “สกปรกก็สกปรกไปสิ ฉนั ไม่คิดบญั ชีแลว้ เรื่องน้ีจบกนั ”

จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดม้ องหนา้ ดว้ ยซ้าํ “คุณพดู วา่ จบกค็ ือจบง้นั สิ?” หวั ใจของหญิงสาวเริ่มต่ืนตระหนกทนั ที แต่ใบหนา้ ยงั คงนิ่งอยู่“น่ีฉนั กไ็ มต่ ิดใจเอาเรื่องแลว้ ทาํ ไมคุณถึงยงั ไมย่ าเลิกราสกั ที?” “เกิดอะไร เกิดอะไรข้ึน?” เวลาน้ีเอง ซูจา้ นถือถงุ มาใบหน่ึง พร้อมท้งั จูงหลินซีเฉินและมีบอด้ี การ์ดสองคนเกล่ียทางให้ เบียดคนท่ามกลางฝงู ชน เม่ือเดินมาถึงดา้ นหนา้ ของจงจิ่งหา้ ว“นายจะ เอาเงินสดไปทาํ ไม?” ซูจา้ นรู้สึกวา่ ตนเองฉลาดมาก ตรงจุดพกั รถไม่มีธนาคาร อยากไดเ้ งินสดกอ้ นโต มีแค่สถานที่เดียว นนั่ คือป๊ัมน้าํ มนั เป็ นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้ ปั๊มน้าํ มนั มีเงินสด เขาโอนเงินมาจากธนาคารมาให้ จากน้นั กข็ อ ถอนเงินสดหน่ึงแสนกบั ทางป๊ัมน้าํ มนั ทนั ที จงจ่ิงหา้ วยกปลายคางข้ึน “ใหเ้ ธอ’ ซูจา้ นหนั ไปมองหญิงสาว สายตากม็ องเห็นคราบน้าํ มนั บนตวั และบนเทา้ ยงั มีบะหม่ีก่ึง สาํ เร็จรูปอยู่ เหมือนวา่ เขา้ ใจวา่ เกิดเร่ืองอะไรข้ึน ทวา่ เส้ือผา้ ของผหู้ ญิงคนน้ี ดูแลว้ ไม่ถึงหน่ึง แสนน่ี “เส้ือผา้ ตวั น้ีคุณซ้ือมาเท่าไหร่?” ผหู้ ญิงไมท่ นั ตอบ กลุม่ คนท่ีมาดูกม็ ีคนพดู ออกมาวา่ “เส้ือผา้ ตวั น้ีมนั กแ็ คห่ น่ึงพนั กวา่ เอง เพ่ือน ของฉนั มีเหมือนกบั เธอตรงเป๊ ะเลย” “เส้ือผา้ ของคุณพนั กวา่ แตค่ ุณเอาเป็ นแสน…” “ใหเ้ ธอ!” จงจ่ิงหา้ วพดู ตดั บทซูจา้ นเสียงเขม้ นยั น์ตาลึกยง่ิ ดาํ ดิ่งดาํ มืดจนไม่มีท่ีสิ้นสุด ซูจา้ นรู้สึกวา่ มนั มีความผดิ ปกติเกิดข้ึน พลนั ยน่ื เงินใหผ้ หู้ ญิงทนั ที

ผหู้ ญิงไมก่ ลา้ รับ “ฉนั ฉนั ฉนั …” ผหู้ ญิงพดู วา่ ฉนั ต้งั นานแลว้ กไ็ ม่ไดพ้ ดู อะไรออกมา “ลกู สาวของผมทาํ เส้ือผา้ ของคุณเลอะ ผมที่เป็ นพอ่ กส็ มควรจะชดใชใ้ หค้ ุณ” จงจ่ิงหา้ วเอามือซู จา้ นที่เธอเงินอยโู่ ยนใส่ตรงหนา้ เธอ “คุณตบหนา้ ลกู สาวผม บญั ชีน้ีจะใหค้ ิดยงั ไงด?ี ” “อะไรนะ?” “อะไรนะ!” เสียงแรกคือซูจา้ นเสียงต่อมาคือหลินซีเฉิน หลินลุ่ยซีถกู ตบเหรอ? นอ้ งสาวถกู ตบเหรอ? หลินซีเฉินโมโหจนตวั สนั่ เทา กลา้ ลงมือกบั นอ้ งสาวของเขา? ซูจา้ นเองกโ็ กรธอยไู่ มน่ อ้ ย มีคนถึงข้นั ทาํ ร้ายเด็กง้นั เหรอ? “ฉนั ฉนั กไ็ มไ่ ดต้ ้งั ใจ” หญิงสาวตกใจจนตวั สนั่ เทา “คุณพดู วา่ ไม่ต้งั ใจ เรื่องมนั กจ็ บแลว้ ง้นั สิ?” จงจ่ิงหา้ วยงั พดู ไมท่ นั จบ ซูจา้ นกถ็ ามกลบั ดว้ ย ความโมโหทนั ที “เงินพวกน้ีฉนั ไม่ตอ้ งการ เส้ือผา้ กไ็ ม่ตอ้ งชดใชแ้ ลว้ …” “เส้ือผา้ ของคุณเลอะ พวกเรากต็ อ้ งชดใชค้ ืนใหค้ ุณ แตค่ ุณตบหนา้ นอ้ งสาวของผม เรื่องน้ีคุณก็ ตอ้ งชดใชค้ ืนใหก้ บั พวกเรา นอ้ งสาวของผมโตขนาดน้ีแลว้ ถึงแมจ้ ะทาํ ใหผ้ มโมโหจนอยาก กระอกั เลือดออก แต่ผมกไ็ มก่ ลา้ แตะตอ้ งเธอแมเ้ พยี งปลายกอ้ ย ต้งั แตเ่ กิดมา ก็ถูกเล้ียงมาอยา่ ง กบั ไข่ในหิน วนั น้ี กลบั โดนคุณทาํ ร้ายเธอ? เรื่องน้ี คุณไมใ่ หส้ ่ิงชดใชท้ ่ีผมพอใจ เร่ืองน้ีไมจ่ บ

แน่! พอ่ ผมกพ็ ดู แลว้ แมว้ า่ พวกเรามีเงินมีอาํ นาจ พวกเรากไ็ ม่เคยเบ่งทาํ ร้ายคนอื่น แตว่ า่ ก็ไม่ ยอมใหค้ นอื่นมารังแก!” หลินซีเฉินท่ีอายยุ งั นอ้ ย แตก่ ารส่ือสารเจรจาชดั ถอ้ ยชดั คาํ ยามเม่ือมายนื อยขู่ า้ งกายจงจิ่งหา้ ว บรรยากาศแบบน้นั ท่าทางแบบน้นั กเ็ หมือนกบั จงจ่ิงหา้ วขนาดยอ่ ส่วนนนั่ เอง จงจ่ิงหา้ วเหลือบตาจอ้ งมองเขา ในสมองพลนั ปรากฏความคิด ประโยคคาํ วา่ พอ่ แมว้ า่ หลินซีเฉินยอมรับในฐานะของเขา แตไ่ มเ่ คยเรียกเขาวา่ พอ่ ก่อนเลย เม่ือไดย้ นิ ประโยคที่เรียกวา่ พอ่ หวั ใจของเขาเจบ็ ปวดเลก็ นอ้ ย “เส้ือผา้ ฉนั ไมต่ อ้ งชดใชแ้ ลว้ พวกคุณยงั จะเอาอะไรอีก พวกคุณคนต้งั เยอะแยะจะรังแกผหู้ ญิง คนเดียวเหรอ?” ผหู้ ญิงกลืนน้าํ ลายลงคอ จากน้นั กถ็ อยหลงั ไปสองกา้ ว เพราะวา่ กลวั วา่ พวกเขา จะเร่ิมลงมือ ในเวลาน้นั เอง เธอเร่ิมเสียใจในส่ิงท่ีทาํ ลงไปแลว้ สิ ทาํ ไมเธอถึงไดว้ วู่ ามขนาดน้นั ทวา่ ตอนน้ีเธอโกรธมาก เส้ือผา้ เพิง่ ซ้ือมาใหม่ กาํ ลงั จะกลบั บา้ นวนั ตรุษจีนอยา่ งสวยหรู แต่มนั ดนั เลอะซะนี่ ช่างน่าโมโหจริงๆ “ใครไปรังแกคุณ คุณเป็ นผใู้ หญ่แทๆ้ แตด่ นั มาลงมือกบั เด็กก่อน!” หลินซีเฉินตอบโตก้ ลบั ไม่มี ทางที่เธอใหเ้ ธอบอกปัดเรื่องน้ีไปง่ายๆ “ใช่ คนต้งั เยอะแยะ ตอนน้นั คงมีคนเห็นตอนเกิดเรื่องบา้ งแหละ?” ซูจา้ นถามคนที่อยรู่ อบๆ “ฉนั เห็น” หญิงวยั กลางคนคนหน่ึงเดินเขา้ มา “ฉนั เห็น ฉนั เพิ่งเดินออกมาจากหอ้ งน้าํ ก็เห็นวา่ เดก็ สาวคนน้ีกาํ ลงั วง่ิ พอวงิ่ แลว้ ไม่ทนั ระวงั ไปชนกบั ผหู้ ญิงคนน้นั แตว่ า่ เด็กนอ้ ยคนน้ีก็ขอโทษ ไปแลว้ พอตอนท่ีพดู วา่ ขอโทษ ผหู้ ญิงคนน้นั กต็ บทนั ทีเลย”

“เป็ นผใู้ หญ่ทาํ ร้ายเดก็ ก็ไมม่ ีวฒุ ิภาวะเลย” ตอนท่ี 286 ทาํ ดไี ด้ดที าํ ช่ัวได้ช่ัว เสียงผคู้ นท่ีกาํ ลงั ถกเถียงกนั ดงั เซ็งแซ่ข้ึนเรื่อยๆ ต่างกลา่ วโทษผหู้ ญิงท้งั น้นั ไม่วา่ จะเพราะเหตผุ ลอะไร การที่ผใู้ หญล่ งมือกบั เด็กมนั กค็ ือผิด ใบหนา้ ของผหู้ ญิงแดงจนลามไปถึงลาํ คอ ดว้ ยความเกลียดชงั ตวั เองเพราะรู้สึกละอายจน อยากจะหาท่ีใดที่หน่ึงมุดหนา้ หนี มนั ช่างน่าขายหนา้ ชะมดั เลย เธอหนั ตวั และอยากจะเดินหนี ไป แตซ่ ูจา้ นขวางเอาไว้ สีหนา้ ของเขาเคร่งขรึม “ทาํ ร้ายคนแลว้ อยากจะเดินหนีเหรอ?” “ฉนั ก็พดู แลว้ นี่วา่ ไมต่ อ้ งชดใชค้ า่ เสียหาย แลว้ ยงั ตอ้ งการใหฉ้ นั ทาํ อะไรอีก?” ผหู้ ญิงตะคอก กลบั เสียงต่าํ แตถ่ ูกคนท่ีมงุ อยรู่ อบๆ หวั เราะเยาะจนตวั เธอเกร้ียวกราดหนกั “ที่ทาํ ใหเ้ ส้ือผา้ คุณเลอะเทอะ พวกเราก็ตอ้ งชดใชค้ ่าเสียหายตามปกติ การท่ีคุณทาํ ร้ายคนกต็ อ้ ง คิดบญั ชีเช่นกนั !” ซูจา้ นเชิดคางข้ึน หวั ใจของผหู้ ญิงเตน้ ระทึก ดว้ ยความต่ืนตระหนกเป็ นอยา่ งมาก เรื่องมนั มาถึงข้นั น้ีแลว้ เธอไม่ เคยคาดคิดมาก่อนเลย ในที่สุดเธอกไ็ ดแ้ ตโ่ ทรศพั ทใ์ หส้ ามีตนเอง เพื่อใหเ้ ขาเขา้ มาจดั การ “ฉนั ฉนั โทรศพั ท”์ ผหู้ ญิงรีบควานหาโทรศพั ทท์ ี่อยใู่ นกระเป๋ าออกมา เพื่อจะโทรศพั ทห์ าสามี ไม่นานโทรศพั ทก์ ร็ ับสาย เธอยงั ไมท่ นั อา้ ปากพดู เสียงปลายสายกม็ ีเสียงผชู้ ายที่หมดความ อดทนดงั แทรกข้ึนมา “นี่คุณแค่ไปกินขา้ วหรือตกสว้ มไปแลว้ เหรอ? ทาํ ไมยงั ไมก่ ลบั มาสกั ที?”

“ฉนั ฉนั อยบู่ นถนนตรงประตูหนา้ หอ้ งน้าํ ” ผหู้ ญิงพดู อึกอกั เสียงผชู้ ายยง่ิ หมดความอดทนหนกั กวา่ เดิม “แลว้ ทาํ ไมคุณยงั ไมก่ ลบั มาสกั ที?” หญิงสาวหวาดกลวั จนหนาวสนั่ “ฉนั ถกู คนขวางเอาไวน้ ะสิ ไมใ่ หก้ ลบั ” “อะไรนะ?” ผชู้ ายปลายสายเมื่อไดย้ นิ แลว้ ถึงกลบั เดือดข้ึนมา แถมยงั คิดวา่ มีคนจอ้ งลวนลาม ภรรยาตวั เอง พลนั เปิ ดประตูรถลงมาดว้ ยความโกรธแคน้ จนเดินมาถึงตรงปากทางถนนเขา้ หอ้ งน้าํ “ใคร ใครมนั กลา้ ขวางทางภรรยาฉนั อย?ู่ ” “ที่รัก” ผหู้ ญิงขวญั เสียอยไู่ ม่นอ้ ย เม่ือเห็นสามีของตนเองแลว้ กเ็ หมือนไดเ้ ห็นความหวงั สุดทา้ ย ผชู้ ายมองตรงมาทางน้ี พร้อมท้งั เชิดคอให้ “ใครกนั ที่ลวนลามเมียฉนั ?” “เมียคุณหนา้ ตาแบบน้ี ใครจะไปลวนลาม” ไมร่ ู้วา่ ใครท่ีไหนกลุม่ ฝงู ชนที่พดู โพลง่ ออกมาเช่นน้ี ผชู้ ายพลนั โกรธจนไฟปะทุทนั ที มาตอ่ วา่ เมียวา่ หนา้ ตาข้ีเหร่ จนเขาเสียหนา้ “เม่ือก้ีใครพดู ประโยคน้นั ออกมา? มีปัญญาก็เสนอตวั ออกมาเลย!” ชายหนุ่มช้ีหนา้ คนที่อยใู่ น กลมุ่ อยา่ งร้อนรน “คุณคนน้ี อยา่ เพิง่ โมโหเดือดดาลไป คนคนน้ีไมไ่ ดบ้ อกวา่ ภรรยาของคุณหนา้ ตาข้ีเหร่ แต่ หมายถึงวา่ จิตใจของภรรยาของคุณมนั ทุเรศ” หญิงสาวที่มาดูเหตุการณ์อยดู่ า้ นหนา้ เป็ นคนพดู การไม่อธิบายแบบน้ีมนั ยงั จะดี แต่พอมาอธิบายแลว้ มนั ยงิ่ ไมน่ ่าฟังเขา้ ไปใหญ่ หนา้ ตาทุเรศมนั กแ็ ค่เปลือกนอก แต่จิตใจทุเรศ มนั เป็ นการพรรณนาถึงไมม่ ีคุณธรรม ไมม่ ีวฒุ ิภาวะ หรือพวกใจ ดาํ สรุปคือ ไม่น่าฟังเลย ผชู้ ายกระทืบเทา้ ทนั ที พร้อมท้งั ช้ีหนา้ ผหู้ ญิงคนที่พดู “แกพดู ซ้าํ อีกคร้ังสิ?”

หญิงสาวที่เพิ่งพดู ออกมาเม่ือครู่ตอบกลบั “ก็เมียคุณมนั ไมม่ ีวฒุ ิภาวะ” ผชู้ ายเง้ือมือข้ึนเพื่อตอ้ งการจะต่อยผหู้ ญิงคนที่พดู คนน้นั แต่ภรรยาของเขาหา้ มไวท้ นั เวลา พร้อมท้งั กระซิบพดู “อยา่ หาเรื่องเลย” ผชู้ ายอยากจะดุภรรยา ถึงไดเ้ ห็นวา่ เส้ือผา้ ของเธอสกปรกแลว้ จนสีหนา้ เปล่ียนไปทนั ที “เส้ือผา้ ของคุณจ่ายไปต้งั พนั กวา่ หยวน ทาํ ไมถึงไดส้ กปรกขนาดน้ีไปละ่ ?” “ลกู สาวผมทาํ เอง” จงจ่ิงหา้ วแสดงท่าทีเยน็ ชา ไม่ไดเ้ บาเกินหรือหนกั เกิน พร้อมใชส้ ายตา กดดนั อนั คมกริบมองมา ผชู้ ายถูกสายตาตกตะลึงของเขาตึงเอาไว้ ผา่ นไปนานยงั ต้งั สติไมไ่ ด้ “ลกู สาวของเขาทาํ ใหฉ้ นั เป็ นแบบน้ี ตอนน้นั ฉนั โมโหสุดๆ เลยตบหนา้ เดก็ คนน้นั ไปทีหน่ึง” ภรรยาของเขาพดู อยดู่ า้ นขา้ ง ผชู้ ายไมไ่ ดย้ นิ อะไรท้งั น้นั สมองอ้ืออึงอยนู่ าน พอต้งั สติกลบั มาก็พดู อยา่ งจองหองทนั ที “ลกู สาวของคุณทาํ ใหเ้ ส้ือผา้ ของภรรยาผมสกปรก คุณตอ้ งชดใช”้ “เงินกน็ ่ีไง” ซูจา้ นเตะถงุ ที่กองอยกู่ บั พ้นื ดา้ นในเงินหยวนแดงอยา่ งคลาคล่าํ จนทะลุออกมาจาก ถงุ ผชู้ ายกม้ ศีรษะมอง จนตาพร่าทนั ที มนั เยอะขนาดน้ีเชียว? เวลาน้นั เขาถึงไดร้ ับรู้ถึงความผดิ ปกติทนั ที แตว่ า่ เงิน ไมม่ ีใครที่ไหนจะไมช่ อบนี่ เขาผลกั ภรรยาของตนเองเลก็ นอ้ ย “น่ีคุณยงั จะเอาอีกสกั เท่าไหร่ เขาก็ชดใชเ้ งินคุณแลว้ น?ี่ แลว้ ทาํ ไมยงั ไมไ่ ปเอามาอีกละ่ ?” ผหู้ ญิงจะกลา้ ไปเอาท่ีไหนล่ะ

“เส้ือผา้ ภรรยาของคุณท่ีลูกสาวของผมทาํ เลอะ เงินพวกน้ีคือค่าเสียหาย แตว่ า่ ภรรยาของคุณทาํ ร้ายลูกสาวผม บญั ชีน้ี จะคิดยงั ไง?” บริเวณหางตาของจงจ่ิงหา้ วยง่ิ จงเกลียดจงชงั มากข้ึน ผชู้ ายหนั กลบั มามองภรรยา และหนั ไปมองเงินที่วางกองอยทู่ ่ีพ้นื และจอ้ งมองกลุ่มคนท่ีคอยมา ดูเหตกุ ารณ์ท่ีอยรู่ อบๆ จนตวั เขาทาํ อะไรไมถ่ กู ผหู้ ญิงดึงมือเขาเอาไว้“ท่ีรัก ทาํ ยงั ไงดี?” ผชู้ ายมองมาที่ผหู้ ญิง จากน้นั กต็ บหนา้ ทนั ที ผหู้ ญิงถกู ตบจนทรงตวั ไม่ได้ จนเทา้ เหยยี บกบั บะหม่ีก่ึงสาํ เร็จรูปจนลม้ คะมาํ ลงไป เธอกมุ ใบหนา้ และจอ้ งมองสามีอยา่ งไม่อยากจะเชื่อ “คุณตบฉนั ?” ผชู้ ายมนั เข้ียวเค้ียวฟัน “นี่คุณตาบอดหรือเปล่า? คุณดูเขาแตง่ ตวั กนั สิ กร็ ู้อยแู่ ลว้ วา่ เขามีเงิน เร่ือง น้ีฉนั ไม่ยงุ่ แลว้ คุณใหต้ วั เองอบั อายยงั ไม่พอ ยงั จะเรียกฉนั มาอีก” ผคู้ นท่ีอยรู่ อบๆ ตา่ งตกตะลึงไปตามๆ กนั ผชู้ ายคนน้ีถือวา่ เกิดคาดไวม้ ากจริงๆ ภรรยาของตนเอง ไม่ปกป้ อง ถึงแมว้ า่ จะผดิ กต็ าม แตต่ อนน้ียงั กแ็ ค่วา่ ตนเองจะเสียหนา้ เพราะวา่ เธอ ซูจา้ นส่งเสียงกระดกลิน้ “คาํ พงั เพยท่ีเขาพดู กนั มา คนที่อยดู่ ว้ ยกนั นิสยั คลา้ ยคลึงกนั หากไม่ เหมือนกนั กย็ ากจะเขา้ กนั ได้ ผชู้ ายไม่มีท่าทีความเป็ นผชู้ าย ไม่มีความคิด ส่วนผหู้ ญิง เห็นไดช้ ดั วา่ ข้ีอิจฉาริษยารักษาหนา้ ตา แตใ่ จจืดใจดาํ ไมง่ ้นั กค็ งไม่ลงมือกบั เด็กหรอก “เร่ืองน้ี…” ผหู้ ญิงกอดชายกางเกงของผชู้ ายเอาไว้ ยงั คงอยากใหส้ ามีช่วยจดั การเร่ืองน้ีให้ ตนเองดว้ ย

“คุณหาเร่ืองใส่ตวั กต็ อ้ งจดั การดว้ ยตนเอง” ผชู้ ายเตะผหู้ ญิงออกอยา่ งไม่ลงั เล และเดินผา่ นกลุม่ ฝงู ชนไป แถมยา่ ก่นด่าไมห่ ยดุ “มองอะไรจะมาหาพระแสงอะไรกนั ?” ผชู้ ายเป็ นส่ิงท่ีพ่ึงพาของผหู้ ญิงเพยี งอยา่ งเดียว ผหู้ ญิงคนน้ีหวาดหวนั่ ที่สุดแลว้ ในเวลาน้ี “ทาํ ดีไดด้ ีทาํ ชว่ั ไดช้ ว่ั การเป็ นคนตอ้ งเป็ นคนดีบา้ ง” มีคนพดู และช้ีไปที่ผหู้ ญิง ผหู้ ญิงรู้อยา่ งแจ่มแจง้ วา่ จะอาศยั สามีก็ไมม่ ีประโยชนแ์ ลว้ จากน้นั ก็มองไปรอบๆ อยา่ พดู เลย เรื่องเสียหนา้ ขนาดหนา้ ยงั จะไมม่ ีอยแู่ ลว้ ผชู้ ายพ่งึ พาไมไ่ ด้ คาํ พดู น้ีไม่ไดห้ ลอกลวงไปเลย ผหู้ ญิงลบู ใบหนา้ เลก็ นอ้ ย เพ่อื การแกไ้ ขปัญหาใหร้ วดเร็ว เธอพดู ขอโทษทนั ที “ขอโทษดว้ ย ฉนั ผดิ เอง ฉนั ไมค่ วรทาํ ร้ายลกู สาวของคุณ” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดพ้ อเธอเลย เห็นไดช้ ดั วา่ ไมพ่ อใจมาก ลกู สาวของเขา เขารักสุดหวั ใจ วนั น้ี กลบั มาถกู ผหู้ ญิงคนน้ีทาํ ร้ายได้ เขาไมส่ นเรื่องเหตผุ ลเลย และกไ็ ม่ยอมใหจ้ บแคน่ ้ี ถา้ ไม่ยน่ื ขอ้ เสนอใหเ้ ขาเป็ นที่พอใจแลว้ เร่ืองน้ีไมจ่ บ! “คุณคิดวา่ อยา่ งไร?” เร่ืองน้ีผหู้ ญิงอายสุดๆแลว้ เครื่องสาํ อางกห็ ลุดหมดแลว้ บนตวั ก็มีแต่ บะหมี่ก่ึงสาํ เร็จรูป แถมยงั มานงั่ กองอยบู่ นพ้นื ช่างเหมือนกบั หมาขา้ งทางท่ีไมม่ ีคนสนใจ “มือขา้ งไหนตบ ตดั ทิ้งซะ!” ความดุร้ายโหดเห้ียมในวนิ าทีน้ี ขนาดหลินซินเหยยี นที่ยนื อยู่ ดา้ นขา้ งยงั ตกตะลึงตาม รูม่านตาของผหู้ ญิงหดตวั ลง ลาํ ตวั สนั่ เทา ร่างกายมึนจนทาํ ตวั ไม่ถูก ไมค่ ิดอะไรอีกแลว้ ถึงข้นั คลานเข่าเขา้ มากอดชายกางเกงของจงจิ่งหา้ ว “ฉนั ผิดไปแลว้ ฉนั ผิดไปแลว้ ขอท่านช่วยโปรด ใหอ้ ภยั ปล่อยฉนั ไปเถอะ” การแตะตอ้ งของผหู้ ญิง จนทาํ ใหเ้ ขาขมวดคิว้ อยา่ งรังเกียจ “ยงั ไม่ลงมืออีก?” เขามองไปทางบอด้ีการ์ดที่ยนื อยดู่ า้ นขา้ ง

บอด้ีการ์ดกไ็ หวตวั ไดเ้ ร็วมาก ท้งั สองคนจบั มือของผหู้ ญิงพลิกอยา่ งคล่องแคล่ว ทาํ ใหเ้ ธอไม่ สามารถขยบั เขย้อื นตวั ได้ ผหู้ ญิงปัดขนตา แตไ่ มไ่ ดก้ นั น้าํ การท่ีร้องไหฟ้ มู ฟายออกมา จนทาํ ใหเ้ ลอะเป็ นคราบสีดาํ เม่ือ มนั ผสมเขา้ กบั แป้ งรองพ้นื จนมนั เลอะไปทวั่ หนา้ ยงิ่ ทาํ ใหม้ นั ทุเรศหนกั กวา่ เก่าไปอีกมากมาย ในเวลาน้ีผหู้ ญิงไม่สนใจภาพลกั ษณ์อะไรอีกแลว้ ไดแ้ ต่คร่าํ ครวญขอร้องพดู “ฉนั รู้สึกผิดแลว้ รู้ แลว้ วา่ ผิดไป ขอร้องคุณไวช้ ีวติ ฉนั เถอะ” ซูจา้ นยนื พดู เยน็ ชาใส่อยขู่ า้ งๆ “การเป็ นมนุษย์ ยงั ไงก็ตอ้ งถอ่ มตนสกั หน่อยถึงจะด”ี ตอนที่ 287 ลูกสาวของเขาเป็ นคนทจ่ี ติ ใจดมี าก แคก่ ารววู่ ามเพยี งชว่ั ครู่ จนทาํ ตวั เองซวย ผหู้ ญิงคนน้ีไมใ่ ช่วา่ จองหองโออ้ วดเกินไปเหรอ แคใ่ ส่เส้ือผา้ ตวั พนั กวา่ เท่าน้นั เอง ก็รู้สึกวา่ ดู สูงส่งแลว้ เหรอ น่ีมนั ทาํ ตวั เองซวยชดั ๆ ไม่ใช่เหรอ? จงจ่ิงหา้ วไมล่ ม้ เลิกในส่ิงที่พดู ไป ผหู้ ญิงหวาดกลวั มาก ไมม่ ีมือ ชีวติ น้ีกจ็ บเห่กนั แลว้ เหรอ? ไม่ ไม่ ไม่ …เธอไม่อาจที่จะไมม่ ีมือได้ แตว่ า่ คนพวกน้ีดูแลว้ ก็น่าหวาดกลวั มาก แตท่ วา่ มนั ช่างน่าหวาดกลวั มาก ผหู้ ญิงพลนั ใชพ้ ละกาํ ลงั ในตวั ที่มี เธอสะบดั หลุดจากบอด้ี การ์ด การกระทาํ ของเธอช่างรวดเร็วมาก จนขนาดบอด้ีการ์ดยงั ต้งั ตวั ไม่ทนั

ผหู้ ญิงหลุกจากบอด้ีการ์ดมากก็ ระโจนเขา้ หาหลินซินเหยยี น จงจ่ิงหา้ วคิดวา่ ผหู้ ญิงจะมาทาํ ร้ายหลินซินเหยยี น พลนั สาวเทา้ ขา้ มมา จากน้นั กใ็ ชเ้ ทา้ ขา้ งหน่ึง เตะเธอไปทางดา้ นขา้ ง ร่างกายของผหู้ ญิงลอยออกไปติดอยบู่ นตน้ ไมแ้ หง้ ในสระน้าํ สีเขียว มรกต จนก่ิงมนั สน่ั ไหวอยตู่ ลอด จงจ่ิงหา้ วโกรธจดั จนตาแดงแปร๊ด พร้อมท้งั สบถด่าอบรมบอด้ีการ์ดไปดว้ ย “พวกนายทาํ อะไร กนั อยู่ แค่ผหู้ ญิงคนเดียวทาํ ไมจบั ไวไ้ มไ่ ด?้ ” ผหู้ ญิงเอามือกมุ หนา้ อกพร้อมท้งั เปล่งเสียงกระแอมออกมา เพราะมนั ยากนกั ท่ีจะเปลง่ เสียง ออกมาจากลาํ คอ “ฉนั จะไปกลา้ คิดแบบน้นั ยงิ่ ไม่กลา้ ท่ีจะทาํ ร้ายเธอ” เธอเงยหนา้ ข้ึนมองหลินซินเหยยี น “ฉนั รู้สึกวา่ คุณเองก็เป็ นผหู้ ญิงเช่นเดียวกนั ฉนั อยากจะ ขอร้องใหค้ ุณช่วยขอร้องใหฉ้ นั ดว้ ย” ท่าทางของหลินซินเหยยี นเยน็ ชามาก ไมใ่ ช่วา่ เธอเป็ นคนใจแขง็ อะไร แตค่ ือ ผหู้ ญิงคนน้ีกลา้ เขา้ มาล้าํ เสน้ ของเธอ ความเป็ นแมเ่ ธอไมไ่ ดป้ กป้ องลูกของตนเองใหด้ ี เธอยอ่ มโทษตวั เอง แต่คนที่มาทาํ ร้ายลูกของ ตนเอง เธอกไ็ ม่สามารถปลอ่ ยวางได้ เธอไม่ไดเ้ ป็ นคนยง่ิ ใหญ่ขนาดน้นั เธอก็เป็ นปุถุชนคนธรรมดาทว่ั ไป เป็ นแม่ธรรมดาคนหน่ึง “ลกู สาวฉนั เพิ่งจะหา้ ขวบเอง โตขนาดน้ีแลว้ อยา่ พดู วา่ ตบเลย ขนาดฉนั พดู แรงๆ ใส่ฉนั ยงั ไม่ เคยพดู เลย แลว้ คุณมีสิทธ์ิอะไร?” หลินซินเหยยี นดวงตาแดงฉาน “แมว้ า่ คุณมีความผิด แต่ก็ไม่ ถึงกบั ตดั มือทิ้ง แต่การอบรมสง่ั สอนยงั ไงก็ตอ้ งม”ี ผหู้ ญิงอา้ ปากอยนู่ านแตไ่ ม่ไดพ้ ดู อะไรต่อ หลินซินเหยยี นกอดหลินลุย่ ซีอยู่ ไมอ่ ยา่ ใหเ้ ธอเห็นภาพเหตุการณ์ท่ีรุนแรงเช่นน้ี เธอกระซิบพดู “ฉนั ขอข้ึนรถก่อน”

จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ “เดี๋ยวสิ” หลินซินเหยยี นกา้ วเทา้ เดินออกไปหน่ึงกา้ ว สาวนอ้ ยท่ีอยใู่ นออ้ มอกของเธอ ก็ผงกหวั ข้ึนมา และมองหลินซินเหยยี น “หม่ามี๊ หมา่ มี๊ไม่ใช่สอนหนูใหเ้ ป็ นคนมีน้าํ ใจเผ่อื แผก่ บั คนอ่ืนเหรอ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย ใช่ คาํ พดู น้ีเธอเป็ นคนพดู ใหล้ กู สาวฟังเอง อยา่ ไดเ้ ป็ นคนไม่มีเหตุผล ตอ้ งเป็ นคนท่ีมีจิตใจเอ้ือเฟ้ื อเผ่อื แผใ่ หค้ นอ่ืน แต่วา่ เร่ืองน้ีตวั เธอเองทาํ ไม่ได้ เธอ เป็ นแม่คนหน่ึง เม่ือเห็นลูกสาวของตนเองถูกตบหนา้ ในใจกร็ ู้สึกตาํ หนิตนเอง ดว้ ยความ โกรธเคือง หลินลุย่ ซีหนั ศีรษะไปมองผหู้ ญิงท่ีนง่ั กองอยทู่ ่ีพ้นื ดว้ ยความอาย พร้อมท้งั พดู เสียบแหบพร่า “คุณรู้วา่ ทาํ ผดิ แลว้ ใช่ไหม?” ผหู้ ญิงนยั นต์ าหมน่ หมอง ไดแ้ ตห่ วั เราะเยาะใหต้ วั เอง “ทาํ ผดิ คร้ังเดียว ถึงไดม้ องเห็นจิตใจของ คนใกลต้ วั ชดั มากข้ึน” ปกติสามีของเธอเป็ นคนช่างเอาอกเอาใจ แตค่ ร้ังน้ี เม่ือเห็นวา่ อีกฝ่ ายมีอาํ นาจ พลนั ตดั ขาดทนั ที ไม่เพยี งแตท่ ิ้งเธอเอาไว้ ยงั รังเกียจที่เธอเสียหนา้ หลินล่ยุ ซีถอนหายใจออก พลนั รู้สึกวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีน่ารักมาก “หม่าม๊ี” จากน้นั ก็หนั ไปหาจงจิ่ง หา้ ว “แด๊ดด้ีคะ ปล่อยเธอไปเถอะ หนา้ หนูไม่เจ็บแลว้ นะ” จงจ่ิงหา้ วอุม้ ตวั ลูกสาวมา ผวิ พรรณของเธออ่อนนุ่ม แต่ยงั คงแดงอยใู่ นเวลาน้ี จนเห็นรอยนิ้วหา้ นิ้วอยู่ เขายน่ื มือออกไป อยากจะสมั ผสั กบั ใบหนา้ ของเธอ แตก่ ็กลวั วา่ เธอจะเจบ็ ปลายนิ้วลูบ บริเวณหนา้ ผากของเธอ ลูกสาวของเขาเป็ นคนท่ีจิตใจดีมาก

แต่ บนโลกใบน้ีมีความโหดร้ายอยอู่ ีกดา้ นเสมอ “หนูมนั่ ใจใช่ไหม?” เขาถามลูกสาวอยา่ งออ่ นโยน หลินล่ยุ ซีพยกั หนา้ “หนูมนั่ ใจ หม่าม๊ีกเ็ คยพดู อยู่ จงใหอ้ ภยั กนั ไดก้ ใ็ หอ้ ภยั กนั ไป การใหอ้ ภยั กบั คนอ่ืนตนเองยอ่ มมีความสุข” จงจ่ิงหา้ วเลิกคิ้ว “หม่าม๊ีของหนูยงั สอนหนูอะไรอีก?” “คนที่เขาไมไ่ ดท้ าํ ผิดกบั เรา เราก็ไมต่ อ้ งไปทาํ ผิดกบั เขา ถา้ ใครทาํ ผิดกบั เรา เราก็จะกลบั คืนเป็ น สองเท่า!” หลินซีเฉินพดู แทรกแทน หลินลยุ่ ซีจอ้ งมองพ่ีชาย “คาํ พดู น้ีหม่ามี๊สอนพ่ี ไม่ไดพ้ ดู กบั หนู” สาํ หรับเดก็ สองคน การอบรมของหลินซินเหยยี นไมเ่ หมือนกนั ผหู้ ญิงเธอพยายามปกป้ อง สุดกาํ ลงั หวงั วา่ พอโตข้ึนเธอจะเป็ นคนท่ีสามารถควบคุมตนเองไดด้ ี มีความคิด เป็ นผหู้ ญิงท่ีมี จิตใจโอบออ้ มอารีตามนิสยั ของผหู้ ญิง ซ่ึงไมเ่ หมือนกบั ผชู้ าย ผชู้ ายตอ้ งมีความเดด็ ขาดและเด็ดเด่ียว ไม่กลวั ความทุกขย์ าก ไม่กลวั อนาคตท่ีจะเกิดข้ึน จนเติบโตเป็ นผชู้ ายเตม็ ตวั ท่ีแขง็ แกร่งดงั่ หินผาคนหน่ึง ดงั น้นั การที่เธอพดู กบั เด็กท้งั สองคนเลยไมเ่ หมือนกนั “กรรมใดใครก่อกรรมน้นั คืนสนองหมายความวา่ ยงั ไง?” หลินลุ่ยซีกะพริบตา หลินซีเฉินพดู จาอยา่ งไม่ตอ้ งคิด “ก็คือนอ้ งตีพี่ พ่ีก็ตีนอ้ งกลบั ” “แต่พอฉนั ตีพี่ พี่ไม่เห็นตีฉนั กลบั เลย” สาวนอ้ ยพดู อยา่ งใสซ่ือ หลินซีเฉินถึงกบั กลอกตาทนั ที นอ้ งสาวคนน้ีโง่ไปหรือเปลา่ เน่ีย?

“กเ็ ธอเป็ นนอ้ งสาวฉนั ฉนั กเ็ ลยไม่ใชค้ าํ วา่ ทาํ สิ่งไหนก็ไดส้ ่ิงน้นั เอามาใชก้ บั ตวั เธอนะสิ หม่าม๊ี พดู แลว้ เราเป็ นฝาแฝดกนั บนตวั เรามีเลือดมีเน้ือท่ีเหมือนกนั ไมว่ า่ จะเวลาไหน ฉนั จะไม่ตีนอ้ ง เพราะวา่ เธอเป็ นนอ้ งสาวของฉนั เพราะวา่ เธอกบั ฉนั หมา่ ม๊ีเป็ นคนใหก้ าํ เนิดมา” หลินล่ยุ ซีเอนศีรษะไปมา พลนั คิดอยชู่ ว่ั ครู่ ราวกบั เหมือนเขา้ ใจหลกั การ “หรือวา่ เธอตบหนู หนูก็ตบหนา้ ตอบกเ็ ท่าเทียมกนั แลว้ ใช่ไหม?” หลินซีเฉินกอดอก จากน้นั ก็ขยบั ปาก “อ้ือ น่าจะตบสองคร้ัง เพราะวา่ เธอเป็ นคนลงมือก่อน ก็ ถือวา่ ไดร้ ับการลงโทษ แบบน้ีเธอถึงจะไดจ้ ดจาํ ไดน้ านๆ” “ง้นั ก็ตบสองทีก็แลว้ กนั ” หลินลุ่ยซีมองมาทางจงจ่ิงหา้ ว “ง้นั ใหอ้ าซูตบเธอสองที พวกเราก็ เสมอภาคกนั แลว้ พอ่ กไ็ มต่ อ้ งไปตดั มือเธอจริงๆ หรอก เธอถือตะเกียบกินขา้ วไม่ไดแ้ ลว้ มนั คง น่าสงสารมาก” จงจ่ิงหา้ วมองนยั น์ตาลูกสาวอนั ใสซื่อบริสุทธ์ิ เลยไมร่ ู้วา่ จะอา้ ปากปฏิเสธเธออยา่ งไรดี เมื่อเห็นวา่ เขาไมย่ อมพดู อะไร หลินลยุ่ ซีคิดวา่ เขาไมเ่ ห็นดว้ ยกบั เธอ พลนั โอบตน้ คอของเขา อยา่ งออดออ้ น “คุณพอ่ คุณพอ่ ปล่อยเธอไปเถอะนะ” สุดทา้ ยแลว้ คาํ ขอของลูกสาวจงจ่ิงหา้ วถึงกบั ยอมออ่ นขอ้ ให้ ไม่ใช่วา่ เขาไมโ่ มโหแลว้ นะ แต่ไม่ อยากจะปฏิเสธลกู สาวเท่าน้นั เอง แต่วา่ จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดใ้ หซ้ ูจา้ นลงมือเอง แต่ใหบ้ อกด้ีการ์ดสองคนน้นั ลงมือ เพราะวา่ พละกาํ ลงั มือของซูจา้ นน้นั เบามาก แต่บอด้ีการ์ดที่ไมไ่ ดม้ ีการฝึ กฝนมามีแรงมาก “ไปเถอะ” จงจ่ิงหา้ วอุม้ ลกู สาวเอาไว้ หลินซินเหยยี นจูงมือลกู ชายเอาไว้ ซูจา้ นเดินนาํ หนา้ เพื่อ เป็ นคนเปิ ดทางให้ บอด้ีการ์ดท้งั สองคนคนหน่ึงก็จบั ผหู้ ญิงเอาไวไ้ ม่ใหเ้ ธอขยบั ตวั อีกคนกต็ บหนา้ ทนั ที เมื่อพวกเราเดินไปเพียงไม่ก่ีกา้ วก็ไดย้ นิ เสียงตบคร้ังหน่ึงดงั ข้ึน

แต่ฟังก็เป็ นเสียงดงั ชดั เจน กร็ ู้วา่ ตบน้ีลงแรงไมเ่ บาเลย หลินลุ่ยซีเงยหนา้ ข้ึนเพื่ออยากจะมองดู แตจ่ งจ่ิงหา้ วเอาศีรษะท่ีเธอชะเงอ้ ออกมามุดใหเ้ ขา้ ไปอยู่ ในออ้ มอก ไมใ่ หเ้ ธอมอง สาวนอ้ ยผงกศีรษะออกมาจากออ้ มอกของเขา พลนั กะพริบตาโตไปมา “แดด๊ ด้ี” “หือ?” จงจิ่งหา้ วหลุบตาต่าํ สาวนอ้ ยยมิ้ แยม้ ให้ “แด๊ดด้ีโกรธ เพราะวา่ หนูถกู ตบเหรอคะ?” จงจ่ิงหา้ วเลิกคิว้ ข้ึน “ทาํ ไมถามแบบน้ีล่ะคะ?” “เพราะวา่ แดด๊ ด้ีโกรธ ก็หมายความวา่ แดด๊ ด้ีกาํ ลงั สนใจหนู แดด๊ ด้ีสนใจหนู หนูกต็ อ้ งดีใจส”ิ สาวนอ้ ยราวกบั ลืมไปสนิท ถึงเสียงตบหนา้ ท่ีดงั อยา่ งน่าหวาดกลวั หลินล่ยุ ซีกะพริบตาไปมา จากน้นั กพ็ ดู เนน้ ย้าํ ข้ึน “แดด๊ ด้ีดีใจมาก” เพราะวา่ พอ่ รักเธอ หม่ามี๊กบั พีช่ ายก็รักเธอ เธอเลยรู้สึกวา่ ตนเองมีความสุขมาก แคบ่ าดเจบ็ เพียงเลก็ นอ้ ย เธอไม่รู้สึกวา่ เป็ นเรื่องใหญอ่ ะไร เพราะวา่ คนท่ีเธอชอบตา่ งกช็ ื่นชอบเธอ จงจ่ิงหา้ วกระแอมเสียงออก “เดก็ โง่เอย๊ หนูเป็ นลูกของแด๊ดด้ีนะ ไมร่ ักหนู จะไปรักใครล่ะ?” สาวนอ้ ยยมิ้ ลกั ษณะดวงตาโคง้ ตวั กบั รอยยมิ้ เหมือนกบั หลินซินเหยยี นทุกกระเบียดนิ้ว จงจ่ิงหา้ วรู้สึกวา่ สวยมาก แต่ร่องรอยท่ีอยบู่ นใบหนา้ เมื่อเจอกบั รอยยมิ้ น้นั มนั จมลงไปทนั ที เขาอุม้ ลูกสาวข้ึนรถ นงั่ อยดู่ า้ นในสุด แถมไม่มองอะไรท้งั น้นั ไมพ่ ดู ไมจ่ า เอาแตอ่ มุ้ ลูกสาวไม่ ยอมปลอ่ ยมือ

หลินซีเฉินกลิง้ ขนุนท่ีซูจา้ นซ้ือมาให้ “เส่ียวล่ยุ นอ้ งจะกินไหม?” สาวนอ้ ยไดแ้ ตส่ ่ายหนา้ ปฏิเสธทนั ควนั “ไมก่ ิน” หลินซีเฉินยงั ต้งั ตวั ไม่ทนั นอ้ งสายที่เป็ นสายกินหมดทาํ ไมจู่ๆ วนั น้ีถึงไมย่ อมกินนะ แปลกประหลาดจริงๆ แปลกมาก หลินลยุ่ ซีอยใู่ นออ้ มกอดของจงจิ่งหา้ วไมย่ อมขยบั เขย้อื น ราวกบั รู้สึกถึงอารมณ์ของจงจ่ิงหา้ ว ดงั น้นั ตอ้ งการท่ีจะอยเู่ ป็ นเพื่อนกบั เขา หลินซินเหยยี นรู้วา่ จงจิ่งหา้ วยงั คงครุ่นคิดกบั เร่ืองที่หลินล่ยุ ซีถกู ตบอยู่ เธอเองกต็ าํ หนิตวั เอง เช่นกนั รถยนตเ์ คลื่อนตวั ออกจุดพกั รถ และข้ึนบนทางด่วน หลินซินเหยยี นนง่ั อยดู่ า้ นหนา้ โทรศพั ทท์ ี่ใส่ไวใ้ นกระเป๋ าจู่ๆ ก็สน่ั ข้ึนมา เธอหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึน ตอนที่ 288 ผมเอง คนที่โทรศพั ทเ์ ขา้ มาเป็ นยซู่ ่ิว สญั ชาตญาณของเธอเหลือบมองดา้ นหลงั ก่อน จงจิ่งหา้ วกอดหลินลุ่ยซีอยู่ พร้อมท้งั กาํ ลงั ทาํ ทรงผมใหเ้ ธอ ไมไ่ ดส้ งั เกตเธอเลย เธอค่อยดึงผา้ ม่านลงชา้ ๆ จากน้นั กก็ ดรับสาย “ผมเอง” เป็ นสียงของท่ียซู่ ่ิวอยปู่ ลายสาย หลินซินเหยยี นกดเสียงตอบรับใหต้ ่าํ ลง

เฉิงยซู่ ่ิวไมโ่ ทรศพั ทห์ าเธอง่ายๆ ตอ้ งมีเรื่องแน่นอน “วนั น้ีเหวนิ ชิงมาที่บา้ น ไมร่ ู้วา่ เขาไปรู้ขา่ วมาจากไหน บอกวา่ ทางไป๋ เฉิงมีผา้ ไหมกวางตุง้ เลย มาถามไถ่ผม” หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว ขา่ วของเขาตาไวดีขนาดน้ีเลย? มือของเธอกาํ หมดั แน่น หรือวา่ ชุดแตง่ งานท่ีเธอทาํ ใหฉ้ ินยาในผืนน้นั ที่เฉิงยเู่ วนิ เป็ นคนใหผ้ า้ ไหมกวางตุง้ ถูกเขาจบั ไดแ้ ลว้ … “ผมคิดวา่ เขาตอ้ งไปสอบสวนอยา่ งละเอียดแน่ ถึงตอนน้ีคุณตอ้ งตกเป็ นเป้ าสายตาของเขา ผม เป็ นห่วง…” เธอไมอ่ ยากดึงหลินซินเหยยี นเขา้ มาเกี่ยวขอ้ งดว้ ย เธอกแ็ คอ่ ยากใหเ้ ธอกบั จงจ่ิงหา้ วอยอู่ ยา่ งสุขสบายปลอดภยั ส่วนเรื่องผา้ ไหมกวางตงุ้ ถึงแมว้ า่ จะเป็ นธุรกิจท่ีตกทอดกนั มาของตระกลู เฉิง แต่เป็ นสิ่งของภายนอก หลินซินเหยยี นดึงผา้ มา่ นออก เมื่อมองลอดผา่ นตรงช่องกเ็ ห็นวา่ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั กอดลกู สาวอยู่ และไมไ่ ดส้ นใจในตวั เธอเลย เธอปลอ่ ยผา้ มา่ นลง “อยา่ เป็ นห่วงไปเลยไม่มีเร่ืองอะไรเกิดข้ึน หรอก” “พวกคุณตอ้ งระวงั ตอนน้ี …” “ฉนั มีธุระ วางสายก่อนนะ” หลินซินเหยยี นรู้วา่ เธออยากจะพดู อะไร เธอตดั สินใจแลว้ วา่ จะไม่ เปลี่ยนใจ เธอหยบิ โทรศพั ท์ จากน้นั ก็ใชน้ ิ้วกดปัดลงบนหนา้ จอโทรศพั ท์ ในใจกาํ ลงั คิดวา่ บุคคลที่ไดฉ้ ายาวา่ เหวนิ ชิง เป็ นบุคคลประเภทไหนกนั

แตก่ ารที่ไดฟ้ ังเฉิงยซู่ ่ิวอธิบายใหฟ้ ังน้นั ก็รู้วา่ เขาเป็ นบุคคลที่ร้ายกาจ อีกท้งั ดว้ ยฐานะอีก ยงิ่ ไม่ สามารถดูถกู ไดเ้ ลย มิเช่นน้นั เฉิงยซู่ ่ิวกค็ งปิ ดปากเงียบเพือ่ จงจิ่งหา้ วหรอก ตลอดการเดินทางสงบเงียบมาก เมื่อถึงเวลาหวั ค่าํ พวกเขาก็เขา้ สู่เขตเมืองB ก่อนถึงเวลากินขา้ วกถ็ ึงยงั ตวั เมืองแลว้ ความเหนื่อยลา้ ตลอดการเดินทาง ทุกคนเหนื่อยมากแลว้ ซูจา้ นกบั ฉินยาพวกเขาพาท่านยา่ กลบั ไปยงั บา้ นของตนเอง เสิ่นเผยซวนตอ้ งกลบั ไปที่ทาํ งาน ก่อนเพ่อื จดั การเร่ืองของเหอรุ่ยเจ๋อถึงสามารถกลบั ไปพกั ผอ่ นได้ ส่วนทางฝ่ังของหลินซินเหยยี น พวกเขามุง่ หนา้ ตรงไปที่วลิ ลา่ ทนั ที น่าจะเป็ นเพราะวา่ ป้ าหยกู บั จวงจื่อจิ่นไดร้ ับข่าวคราวเรื่องพวกเขา ถึงไดท้ าํ อาหารเสร็จแลว้ เพื่อ รอพวกเขากลบั มา หลงั จากลงรถแลว้ ทางบอด้ีการ์ดและคนขบั รถก็หยบิ กระเป๋ าเดินเขา้ มา จวงจื่อจิ่นคิดถึงเด็ก สองคนแลว้ เม่ือหลินซีเฉินเดินเขา้ ประตมู า เธอก็กอดเอาไวแ้ น่น พร้อมท้งั มองซา้ ยมองขวา ดู วา่ จะผอมไป หรือสูงข้ึนหรือเปล่า “เสี่ยวลยุ่ ล่ะ?” จวงจื่อจิ่นเงยหนา้ มองหลินล่ยุ ซี เวลาน้ีเองจงจ่ิงหา้ วกก็ อดหลินซินเหยยี นที่นอน หลบั ป๋ ุยเดินเขา้ มา สีหนา้ ของเขายงั คงเคร่งขรึมอยเู่ ช่นเดิม และไม่ทกั ทายใครท้งั น้นั และกอด ลูกสาวเขา้ หอ้ งนอนทนั ที จวงจ่ือจิ่นแวบเดียวกม็ องออกวา่ จงจ่ิงหา้ วอารมณ์ไม่ดีเลย จึงถามลูกสาวกลบั “เขาเป็ นอะไร? ดู เหมือนอารมณ์ไม่ดีเลย” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดพ้ ดู วา่ เพราะอะไร เพอ่ื เลี่ยงไม่ใหจ้ วงจ่ือจ่ินปวดใจตาม “ไมม่ ีอะไร เขา อาจจะเหนื่อยแลว้ แหละ” จวงจื่อจิ่นไม่ค่อยเชื่อ แตว่ า่ ลกู สาวกไ็ มย่ อมพดู ออกมา เธอก็ไมถ่ ามซกั ไซต้ อ่

“พวกเธอมากินขา้ วกนั เถอะ กบั ขา้ วเยน็ ชืดหมดแลว้ กระเป๋ าสมั ภาระเอามาใหป้ ้ าเด๋ียวป้ าเกบ็ เอง” ป้ าหยเู ดินเขา้ มาหา บนตวั เธอใส่ผา้ กนั เป้ื อนเอาไว้ และยมิ้ ให้ เม่ือเห็นพวกเขากลบั มาแลว้ เธอก็ดีใจมาก “วางไวต้ รงน้ีแหละ พวกคุณจะทาํ อะไร กท็ าํ ไป” ป้ าหยมู องมาทางบอด้ีการ์ดและโบกมือให้ เพอ่ื ใหพ้ วกเขาเอากระเป๋ าสมั ภาระวางไวต้ รงทางเขา้ ประตู ประตเู ปิ ดนานลมกพ็ ดั เขา้ มาแลว้ หลินซินเหยยี นถอดเส้ือนอกของหลินซีเฉินออก เพอื่ ใหเ้ ขา ไปลา้ งมือเตรียมกินขา้ ว หลินซีเฉินเป็ นคนท่ีเธอไมต่ อ้ งเขา้ ไปวนุ่ วายมาก สามารถลา้ งมือเอง และไปกินขา้ วได้ หลินซินเหยยี นถอดเส้ือขนเป็ ดท่ีอยบู่ นตวั ออกจากน้นั ก็แขวนไวท้ ี่ช้นั วางเส้ือ และเดินไปลา้ ง มือ พร้อมท้งั ตกั ขา้ วในครัว จากน้นั ก็หาถาดและเอาถว้ ยวางดา้ นบน พร้อมท้งั หยบิ กบั ขา้ วที่อยู่ บนโตะ๊ กินขา้ วสองอยา่ งข้ึนมา จากน้นั ก็ยกไปในหอ้ ง “เหยยี นเหยยี น” จวงจื่อจิ่นเรียกเธอจากน้นั กไ็ ม่พดู อะไรตอ่ หลินซินเหยยี นจอ้ งมองเธอ “อ้ือ ทาํ ไมเหรอ?” “ไม่มีอะไร แกไปเถอะ” จวงจื่อจิ่นโบกมือไปมา จากน้นั กห็ นั ไปยงั หอ้ งครัว เพอ่ื ตกั น้าํ ซุปให้ หลินซีเฉิน หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ จวงจื่อจิ่นมีอะไรที่อยากจะพดู กบั เธอ เมื่อคิดวา่ เธอออกไปสกั ระยะหน่ึง กน็ ่าจะพดู กบั เธอสกั หน่อย ดว้ ยสภาพของตนเอง เลยพดู วา่ “แม่ เด๋ียวอีกสกั พกั ใหญ่ฉนั จะไป หอ้ งแม่นะ ฉนั มีเรื่องอยากจะคุยกบั แม”่ “ตกลง ฉนั กม็ ีเรื่องอยากจะพดู คุยกบั แกพอดี” จวงจื่อจิ่นเอย่ “เรื่องอะไร?” หลินซินเหยยี นถามกลบั