กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

เวลาหยดุ น่ิง คุณยา่ ท่านที่นง่ั อยขู่ า้ งล่างก็รู้สึกตื่นเตน้ โบกมือใหฉ้ ินยา เร่งใหเ้ ธอรีบตอบตกลง ซูจา้ นหนั หนา้ ไปอยา่ งไม่สบายใจ เวลาพอดีกบั ตอนท่ีฉินยาหนั ไปพอดี สบตากนั พอดี ซูจา้ น จากเดิมที่รีบร้อน ก็รู้สึกใจเยน็ ลงจากแววตาที่สงบของเธอ เขาจบั มือของฉินยา เป็ นคาํ สญั ญาที่มากกวา่ คาํ สญั ญา “ผมจะดูแลคุณอยา่ งดี ตลอดชีวติ ” เห็นมมุ ปากเธอยมิ้ ข้ึน ตาสวยเหมือนเส้ียวพระจนั ทร์ มองเห็นดวงตาอนั เป็ นประกายของเธอ เธอพดู วา่ “ฉนั ยนิ ดี” พธิ ีกรยกไมคข์ ้ึนอีกคร้ัง “การแตง่ งานคือการสิ้นสุดของความโสด จุดแห่งความโรแมนติก จุดเร่ิมตน้ ของความสุข ในวนั พิเศษน้ี ขอใหผ้ คู้ ู่บ่าวสาวท้งั สองจบั มือกนั แบ่งปันความรัก เคียง บ่าเคียงไหล่ แก่เฒ่าไปดว้ ยกนั อยา่ งมีความสุข” แบะแบะ คุณยายท่านที่นง่ั อยขู่ า้ งลา่ งดีใจจนตบมือ ท่ามกลางเสียงตบมือน้นั ก็มีริบบิ้นจาํ นวนนบั ไม่ถว้ น ร่วงหล่นลงมาจากท่ีสูง เหมือนดงั่ ฝนสายรุ้ง สดใสสวยงามโรแมนติก “เจา้ บ่าวจูบเจา้ สาวได”้ ซูจา้ นเปิ ดผา้ คลุมหวั ของฉินยาออก ไมร่ อใหฉ้ ินยาไดต้ ้งั ตวั เขากโ็ นม้ ตวั จูบลงไป ฉินยาเบิกตา กวา้ ง ไม่ทนั ไดต้ ้งั ตวั “หนา้ ไมอ่ าย” หลินล่ยุ ซีเอามือปิ ดตา เหลือช่องไวน้ ิดหน่อย ดูไปดว้ ยก็บอกวา่ หนา้ ไมอ่ าย จงจิ่ง หา้ วมองลูกสาว ปิ ดช่องระหวา่ งนิ้วมือท่ีเธอเหลือไว้

หลินลุ่ยซีมองอะไรไมเ่ ห็นแลว้ เธอกร็ ีบหนั ไปจอ้ งหนา้ จงจิ่งหา้ ว “พอ่ ใจร้าย ไม่ใหห้ นูดูลุงซูกบั นา้ ฉินยาจูบกนั ” จงจ่ิงหา้ วหุม้ เธอข้ึนมา “ภาพไม่ดีหา้ มดูหา้ มฟัง เขา้ ใจไหม?” สาวนอ้ ยไมเ่ ขา้ ใจ กะพริบตาเลก็ ๆของเธอ “หมายความวา่ อะไรคะ?” “กค็ ือสิ่งที่ไมค่ วรดูหา้ มดู สิงที่ไม่ควรฟังหา้ มฟัง” หลินซีเฉินที่นง่ั ขา้ งๆพดู อยา่ งใจเยน็ สาํ หรับความไร้เดียงสาของนอ้ งสาว หลินซีเฉินส่ายหวั อยา่ งเอือมระอา “แม่ตอ้ งใหเ้ ธอไป โรงเรียนแลว้ ตอนน้ียงั ไม่รู้อะไรเลย” คาํ พดู น้ีพดู ตรงประเด็นแลว้ หลินซีเฉินกบั หลินลยุ่ ซีอายหุ า้ ขวบแลว้ นอกจากหลินซีเฉินไดเ้ ขา้ โรงเรียนACดว้ ยความสามารถของตวั เอง หลินลยุ่ ซียงั ไมไ่ ดเ้ ขา้ โรงเรียน เด็กในประเทศที่อายนุ ้ีตา่ งก็เขา้ เรียนอนุบาลแลว้ จงจ่ิงหา้ วนง่ั คิด ปี หนา้ ตอ้ งหาโรงเรียนใหพ้ วกเขาไดไ้ ปสมั ผสั ความสนุกในการเขา้ เรียนอนุบาล แลว้ ไมไ่ ดต้ อ้ งการใหพ้ วกเขาประสบความสาํ เร็จแค่ไหน ขอแค่ไดเ้ รียนรู้และสมั ผสั ชีวติ ในแต่ ละข้นั ตอน หลินซินเหยยี นไมใ่ ช่ไมเ่ คยคิดเร่ืองที่จะใหพ้ วกเขาเขา้ เรียนอนุบาล หลินซีเฉินเธอไม่กงั วล ความรู้ในอนุบาลน้นั ง่ายสาํ หรับเขาแลว้ ที่ประเทศAเธอก็เคยหาโรงเรียนอนุบาลใหห้ ลินซีเฉิน แตเ่ ขาไมย่ อมไปเรียน เพราะคิดวา่ มนั ง่ายเกินไป หลงั จากน้นั รู้วา่ เขามีพรสวรรคท์ างคณิตศาสตร์ จึงใหไ้ ปสอบAC คิดไม่ถึงวา่ สอบผา่ นแลว้ เขา กเ็ ป็ นนกั เรียนที่อายนุ อ้ ยที่สุดของAC ส่วนลกู สาว เธอไมข่ ออะไรมาก เพราะตอนลูกสาวเกิดมาตวั ผอมเลก็ มาก หวงั แค่วา่ ลกู สาวมี ชีวติ เด็กที่มีความสุข เติบโตอยา่ งแขง็ แรง ก็คือความหวงั ที่ใหญท่ ่ีสุดของเธอ

ความจริงเธอกช็ อบการศึกษาของฝ่ังตะวนั ตก ก่อนที่ลกู จะเขา้ เรียนไม่ตอ้ งสอบอะไรท้งั น้นั ให้ เลน่ อยา่ งเดียว ใหร้ ักษาความอยากรู้อยากเห็นเก่ียวกบั การเรียน “เสี่ยวเฉิน ไป พวกเราไปสร้างความวนุ่ วายในหอ้ งหอ ไปขอลกู อมกบั เจา้ สาว” เสิ่นเผยซวนเดิน เขา้ มา วนั น้ีเขาก็ใส่ชุดสูทมา เขานอกจากชุดนกั เรียนแลว้ ก็มีแต่ชุดลาํ ลอง เห็นเขาใส่ชุดสูทเป็ น คร้ังแรก ก็หลอ่ เหมือนกนั พอไดย้ นิ วา่ กินลกู อม หลินลุ่ยซีกด็ ีใจ “หนูก็จะไป คุณอาเสิ่นหนูกจ็ ะไปดว้ ย” “ไดเ้ ลย” เสิ่นเผยซวนอุม้ เขามาจากออ้ มกอดของจงจ่ิงหา้ ว “ฉนั พาพวกเขาไปช้นั บน” จงจ่ิงหา้ วพดู กาํ ชบั “อยา่ เกินเลยนะ ตอ่ หนา้ เดก็ ๆอยา่ พดู อะไรท่ีไม่ควรพดู ” เสิ่นเผยซวนตอบวา่ รู้แลว้ จากน้นั ก็พาเด็กท้งั สองคนข้ึนไปช้นั บน ไม่วา่ ยงั ไง นี่เป็ นวนั เขา้ หอ้ งหอของซูจา้ น ต้งั แตส่ มยั โบราณมาก็มีประเพณีการก่อกวนหอ้ งหอ เพอ่ื นอยา่ งเขาไม่ไปก่อกวนสกั หน่อย ดูเหมือนจะไมค่ อ่ ยดี จงจ่ิงหา้ วลกุ ข้ึน “พวกเราออกไปเดินเลน่ หน่อย” หลินซินเหยยี นสองวนั น้ีพกั ผอ่ นไมพ่ อ อยากกลบั ไปนอนพกั “ฉนั ไมไ่ ปแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วเอาเส้ือกนั หนาวห่มใหเ้ ธอ แลว้ พดู ออ้ น “ถือสกั วา่ ไปเป็ นเพื่อนผม” หลินซินเหยยี นมองจงจิ่งหา้ ว เขานี่ ทาํ ไมยงั มีเวลาไปเดินเล่น? “คุณอยากทาํ อะไร?” หลินซินเหยยี นไม่ไดร้ ู้สึกวา่ เขาแค่อยากไปเดินเลน่ “ถึงเวลาคุณก็รู้เอง ไปกบั ผมก็พอ” จงจ่ิงหา้ วดึงมือเธอ เขาคนน้ีถา้ ตดั สินใจแลว้ เธออยาก ปฏิเสธก็ไม่ได้ จึงตอ้ งตามเขาไป

ขา้ งนอกลมคอ่ นขา้ งแรก จงจ่ิงหา้ วใชเ้ ส้ือคลมุ ห่อตวั เธอไว้ นอกโรงแรมเป็ นถนนที่ยาวมาก ถนนเสน้ น้ีรถนอ้ ยมาก ถึงข้นั คอ่ นขา้ งเปล่ียว ถา้ ไมใ่ ช่เพราะมีโรงแรมอยตู่ รงน้ี เกรงวา่ คงไม่ซ่อมถนนเสน้ น้ี หลินซินเหยยี นมองไปรอบดา้ น พบวา่ ละแวกน้ีมีตน้ สนเตม็ ไปหมด ฤดูหนาวแลว้ ยงั เขียวขจี ขนาดน้ี หลินซินเหยยี นทนไม่ไหว “คุณพาฉนั มาท่ีเปล่ียวขนาดน้ีตอ้ งการทาํ อะไร?” จงจิ่งหา้ วจงใจทาํ เป็ นไมพ่ ดู อะไรเลย คนเราก็แบบน้ี พอถูกดึงดูดความสนใจแลว้ กอ็ ยากทาํ ใหเ้ ขา้ ใจ กเ็ หมือนหลินซีเหยยี นในตอนน้ี เธออยากรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วตอ้ งการทาํ อะไรกนั แน่ เธอแกลง้ ทาํ ไปโกรธ หยดุ เดิน “คุณไมพ่ ดู ฉนั ไม่ไปแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วแนบชิดเธอ ริมฝี ปากแบนอยแู่ กม้ เธอ “คุณแน่ใจวา่ ไปไม่ไปแลว้ ?” ไมร่ ู้วา่ เพราะเขาใกลช้ ิดเกินไปไหม หลินซินเหยยี นรู้สึกร้อน ท้งั ๆที่เสียงลมพดั แรง เธอต้งั สติ แลว้ พดู วา่ “ฉนั แน่ใจ” จงจ่ิงหา้ วมองไปรอบดา้ น สวนตน้ สนแห่งแน่นหนามาก ถา้ หากจะซ่อนคน ก็คงซ่อนไดม้ ิดชิด มาก? “ฉนั ไปแลว้ ” หลินซินเหยยี นผลกั เขาออก จากน้นั เธอยงั ไมไ่ ดก้ า้ วออกไปแมแ้ ต่กา้ วเดียว ก็ถกู ดึงไปกอดไว้ ในใจเธอยงั คงมีความกลวั ที่ถกู คนกอดกะทนั หนั แบบน้ี สีหนา้ ซีดไปทนั ที จงจิ่ง หา้ วรู้สึกถึงความกลวั ของเธอ กพ็ ดู อยขู่ า้ งหูเธอ “ผมเอง” ไดย้ นิ เสียงที่คุน้ เคยเธอถึงวางใจ รู้สึกไดแ้ ค่มือที่อุน่ ร้อนท่ีกอดเอวเธอไว้ เหมือนดงั่ งูเหลือมท่ี แขง็ แรง กอดรัดเธอไวแ้ น่น ร่างท้งั สองแนบชิดกนั ทนั ที

สถานที่เปลี่ยวขนาดน้ี หลินซินเหยยี นผลกั เขาเบาๆ “ท่ีนี่หนาว……” ความจริงเธออยากพดู วา่ อยา่ ทาํ อะไรที่นี่ “ผมกอดคุณไวก้ ไ็ ม่หนาวแลว้ ” เขาพดู จบ กเ็ อาเส้ือคลมุ ห่มตวั เธอไว้ ตอนที่ 272 เดก็ แสบแกล้งกนั ใช่ไหม หลินซินเหยยี นเงยหนา้ เห็นแค่จงจ่ิงหา้ วกม้ ตวั ลงมา วนิ าทีต่อมา ริมฝี ปากของเขาก็แนบบนริม ฝี ปากของเธอ อากาศเหน็บหนาวขนาดน้ี หลินซินเหยยี นกลบั ไม่รู้สึกหนาว ร่างกายเร่าร้อนเหมือนไฟเผา เขา ใชแ้ รงเตม็ ที่ เอาเส้ือคลุมห่อตวั เธอไวแ้ น่น เหลือไวแ้ ค่หวั ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นเหมือนจะ เขา้ แลว้ เป้ าหมายของเขาแลว้ ทาํ ไมถึงเธอมาสถานที่เปลี่ยวขนาดน้ี “คุณอยากล่อเหอรุ่ย……” จูบของเขาเร่าร้อนกวา่ เดิม ขดั คาํ พดู ของเธอท่ีกาํ ลงั จะพดู ออกมา เขาดนั ลิ้นของเธอเขา้ ไปในปาก จูบอนั ป่ าเถื่อนแบบน้ีทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นรู้สึกเจ็บ ทนไมไ่ ดท้ ่ี จะทาํ เสียงซ๊ิดออกมา แต่เสียงที่ออกมากลบั เป็ นเสียงคราง ไม่รู้วา่ เป็ นเพราะเสียงครางของเธอกระตนุ้ ความรู้สึกของเขาหรือเปล่า หลินซินเหยยี นรู้สึกถึง ร่างกายของเขาตอบสนอง หลินซินเยยี นผลกั เขาออก พอเธอยงิ่ ผลกั จงจิ่งหา้ วก็ยง่ิ กอดเธอแน่นข้ึน เธอถูกเขากอดรัดจนหายใจไมอ่ อก

ในสวนสนน้นั มีดวงตาอนั เป็ นประกายคูห่ น่ึง แดงก่าํ ดุจกระหายเลือด เหอรุ่ยเจ๋อมือกบั ก่ิงไมไ้ วแ้ น่น เหมือนกาํ ลงั บีบคอของจงจิ่งหา้ ว ใชแ้ รงบีบ บีบอยา่ งแน่น อยาก บีบใหม้ นั หกั ไม่มีอะไรเสียดสีมากไปกวา่ เห็นผหู้ ญิงที่ตวั เองชอบ อยใู่ นออ้ มกอดของผชู้ ายคนอ่ืน เขาโกรธ เกลียดแคน้ การอยรู่ ่วมกนั ของเขาต้งั หลายปี ยงั สูผ้ ชู้ ายท่ีทาํ ร้ายเธอไม่ไดเ้ ลยเหรอ? ถา้ ไม่ใช่สติอนั นอ้ ยนิดที่เหลืออยบู่ อกเขา ถา้ บุกเขา้ ไปตอนน้ีก็เอาตวั หลินซินเหยยี นกลบั มา ไม่ได้ เขากพ็ งุ่ เขา้ ไปแน่นอน แยง่ ตวั หลินซินเหยยี นมาจากออ้ มกอดของจงจ่ิงหา้ วแลว้ หลินซินเหยยี นเป็ นของเขา จงจ่ิงหา้ วไมย่ อมหยดุ หลินซินเหยยี นโกรธแลว้ จึงกดั ลิน้ ของเขา เขาขมวดคิ้ว มีกลิ่นคาวเลือด ในปากทนั ที เขาถอยห่างจากปากของเธอ มีน้าํ ลายปนเลือดออกมาเป็ นสาย ลมพดั มาอยา่ งแรงก็ตดั ขาด หลินซินเหยยี นรู้สึกปากเยน็ จงจิ่งหา้ วเลียริมฝี ปาก คราบเลือดท่ีติด อยกู่ ก็ ลืนเขา้ ไปดว้ ย ยนื่ มือช่วยเธอเช็ดคราบที่ติดอยทู่ ี่ริมฝี ปาก น้าํ เสียงแหบแหง้ “ทาํ ไมโหดกบั ผมแบบน้ี?” หลินซินเหยยี นหนั หนา้ หนีไมพ่ ดู จงจ่ิงหา้ วกอดเธอเขา้ ออ้ มกอดอีกคร้ัง “ไป กลบั กนั เถอะ” เขาเอาเส้ือคลมุ ห่อไวบ้ นตวั เธอ บนตวั เขามีเส้ือสูทบางๆแค่ตวั เดียว หลินซินเหยยี นถอดเส้ือ แลว้ เอาไปคลุมตวั เขา “ฉนั มีเส้ือกนั หนาวไมห่ นาว” จงจ่ิงหา้ วกอดเธอเขา้ ออ้ มกอด เส้ือคลุมตวั ใหญ่คลุมท้งั สองคนไว้

กลบั ไปถึงโรงแรม ท้งั สองก็ข้ึนช้นั บน ไดย้ นิ วา่ หอ้ งของซูจา้ นยงั มีเสียง ประตหู อ้ งไม่ไดป้ ิ ด มี ช่องวา่ งเหลือไว้ หลินซีเฉินถือลูกอมที่เชือกผกู ไว้ ส่ายไปมาอยขู่ า้ งปากซูจา้ น ปากก็พดู ไม่หยดุ “ลุงซู ถา้ ลงุ กดั ลกู อมไม่ได้ คืนน้ีนา้ ฉินตอ้ งกอดหนูนอนแลว้ นะ” ซูจา้ น “……” เด็กคนน้ี ของบา้ นไหน มารับไปไดไ้ หม? อยา่ มาก่อกวนหอ้ งหอของเขา? ซูจา้ นลองไปหลายคร้ังแตก่ ็กดั ไมโ่ ดน “เปล่ียนอยา่ งอ่ืนนะ?” หลินซีเฉินพยกั หนา้ อยา่ งเช่ือฟัง “ได้ ถา้ ลุงกดั ไม่โดนกใ็ หน้ า้ ฉินกอดหนูกบั นอ้ ง กอดเราสอง คนนอน” ซูจา้ น “……” รังแกกนั ใช่ไหม มนั ตา่ งกนั ตรงไหน? “ลุงหมายถึงเปลี่ยนวธิ ีเลน่ ” ซูจา้ นพดู แนะนาํ หลินซีเฉินยงั คงไวห้ นา้ อยา่ งมาก ถามวา่ “ลงุ อยากเล่นยงั ไง?” ซูจา้ นมองหลินซีเฉินอยา่ งยมิ้ แยม้ “มือของหนูหา้ มขยบั ” คราวน้ีถึงทีของหลินซีเฉินพดู ไมอ่ อกแลว้ “ถา้ ไม่ขยบั ลงุ ก็กดั ไดแ้ ลว้ จะไปสนุกไดย้ งั ไง?” ซูจา้ นหนั ไปจอ้ งหนา้ เส่ินเผยซวนที่อยขู่ า้ งๆ เขาเป็ นคนเสนอความคิดน้ี เสิ่นเผยซวนแบมือออก หวั เราะอยา่ งเจา้ เลห่ ์ “ก่อกวนหอ้ งหอ ก็คือก่อกวนหอ้ งหอ ไม่ก่อกวน แลว้ จะสนุกไดย้ งั ไง? ก่อกวนแลว้ นายถึงจะรักกนั ยาวนานกบั นอ้ งสะใภ”้

ซูจา้ นทาํ เสียงไม่พอใจ “เหตผุ ลบา้ บอ” เสิ่นเผยซวนหวั เราะฮ่าฮ่า หลินซีเฉินหลานลงจากเตียง ทาํ เสียงอา้ ย “ทาํ ไมโง่ขนาดน้ี” ซูจา้ น “…….” เขากาํ ลงั จะตะโกนพดู วา่ หนูลองดู แต่กลบั เห็นหลินซีเฉินดึงลูกอมลงมากินเอง ผกู แอปเปิ ลไว้ บนเชือก แลว้ พดู อยา่ งใจดี “เปลี่ยนของชิ้นใหญ่ขนาดน้ีลุงคงกดั ไดแ้ ลว้ นะ” ซูจา้ นเดินเขา้ ไปจบั หวั ของเขา “เสี่ยวเฉินดีที่สุดเลย” หลินซีเฉินยมิ้ แลว้ บินข้ึนไปยนื บนเตียงอีกคร้ัง แลว้ นาํ แอปเปิ ลส่ายไปมาตรงหนา้ เขา“ลงุ ซู คร้ังน้ียงั กดั ไมโ่ ดนอีก กป็ รับคุณลุง…….ลา้ งเทา้ ใหน้ า้ ฉินยา” ฉินยาท่ีเลน่ อยขู่ า้ งๆกบั หลินลยุ่ ซีไดย้ นิ คาํ พดู ของหลินซีเฉินแลว้ กห็ นา้ แดงข้ึนทนั ที ซูจา้ นมองหนา้ เธอแลว้ พดู พร้อมกบั หวั เราะ “มาเลย” ปรากฏวา่ แยม่ าก พอเขากดั หลินซีเฉินก็ส่ายแขน จากน้นั กพ็ ลาดไป แอปเปิ ลชนเขา้ กบั หนา้ เขา หลายคร้ัง ยงั ไงก็กดั ไมโ่ ดน เปลือกมนั ลื่นเกินไป มาถึงริมฝี ปากแลว้ แต่กดั ยงั ไงก็กดั ไม่โดน “แกลง้ ลงุ ใช่ไหม” ซูจา้ นรู้สึกตวั เปลี่ยนจากลูกอมเป็ นแอปเปิ ล ก็ไมไ่ ดห้ วงั ดีแมแ้ ตน่ อ้ ย “ไปเอาน้าํ ลา้ งเทา้ มา” หยนิ ซีเฉินออกคาํ สงั่ เหมือนตวั เองเป็ นผใู้ หญ่ “ลา้ งเทา้ ใหภ้ รรยาตวั เอง ไม่ขายหนา้ ” ซูจา้ นพดู ปลอบใจตวั เอง จากน้นั ก็เขา้ ไปใส่น้าํ ร้อนใน หอ้ งน้าํ

ไม่นาน ซูจา้ นกย็ กกะละมงั ใส่น้าํ ร้อนเขา้ มา วางไวข้ า้ งเตียง พดู กบั ฉินยาวา่ “ท่ีรักมาลา้ งเทา้ ” ฉินยาแกลง้ ทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ คนมากมายขนาดน้ี เธอรู้สึกเขิน หลินซีเฉินดึงเธอมา “นา้ ฉินยามาทางน้ี” หลินล่ยุ ซีรู้สึกสนุก ช่วยพช่ี ายดึงตวั ฉินยาดว้ ย ฉินยาปฏิเสธผใู้ หญ่ได้ แตป่ ฏิเสธเด็กสองคนน้ีไม่ได้ ไปนง่ั ท่ีขอบเตียงอยา่ งเช่ือฟัง เทา้ ของเธอ ยงั ใส่รองเทา้ สน้ สูงอยู่ ซูจา้ นยกขาของเธอข้ึนมาถอดรองเทา้ หลินซีเฉินเอามือปิ ดปากหวั เราะ “นา้ ฉินยา ผมเป็ นเทพปกป้ องนา้ เอง ถา้ หากลงุ ซูรังแกนา้ นา้ บอกผมไดเ้ ลย ผมจะแกแ้ คน้ ให้ เอง” เพราะคาํ พดู ของหลินซีเฉินคาํ น้ี ทาํ ใหฉ้ ินยาถึงกบั น้าํ ตาคลอ ไม่เคยมีคนพดู วา่ จะปกป้ องเธอ หลินซีเฉินเป็ นคนแรก ขณะเดียวกนั ท่ีเธอรู้สึกซาบซ้ึง กร็ ู้สึกอนุ่ ใจ เธอสูดจมูกไปดว้ ย แลว้ ยนื่ มือไปจบั หวั ของหลินซีเฉิน “ขอบใจเส่ียวเฉิน” “ไม่ตอ้ งเกรงใจครับ แม่บอกวา่ พวกเราเป็ นครอบครัวเดียวกนั ” หลินซีเฉินไปหยบิ ลกู อมมาเตม็ กาํ มือ ยดั เขา้ ไปในกระเป๋ าเส้ือนอ้ งสาว “นี่คือลกู อมมงคลของนา้ ฉินยา พวกเรากินดว้ ยกนั ” ใส่ลกู อมเรียบร้อยแลว้ เขาก็จูงมือนอ้ งสาว “พวกเราไปแลว้ ” เดินผา่ นหนา้ เสิ่นเผยซวน “คุณอา เสิ่น กนั ไดแ้ ลว้ ” เสิ่นเผยซวนคิดวา่ เด็กนอ้ ยคนน้ียงั จะแกลง้ ตอ่ อีกสกั พกั คิดไมถ่ ึงวา่ จะปลอ่ ยซูจา้ นไปเร็วขนาด น้ี เขาก็ลุกข้ึนจากเกา้ อ้ี “เส่ียวเฉิน โอกาสที่แกลง้ เขามีแคค่ ร้ังเดียวนะ หนูตอ้ งคิดใหด้ ีนะ จะปล่อย เขาไปง่ายๆเลยเหรอ?”

“เห็นแก่หนา้ นา้ ฉินยา ปล่อยเขาไป อีกหน่อยถา้ เขารังแกนา้ ฉินยา ผมจะมาจดั การเขาเอง” ซูจา้ นวางเทา้ ของฉินยาลงในน้าํ ร้อน แลว้ เงยหนา้ ข้ึน “คุณรับซ้ือพอ่ หนุ่มนอ้ ยนน่ั เหรอ? ดีกบั คุณขนาดน้ี?” ฉินยาไมไ่ ดส้ นใจเขา ฉินยาติดตามหลินซินเหยยี นไดร้ ู้จกั กบั เดก็ นอ้ ยท้งั สอง อยดู่ ว้ ยกนั เป็ นเวลานาน ความสมั พนั ธ์ก็ ดีเป็ นธรรมดา ซูจา้ นวางเทา้ อีกขา้ งของเธอเขา้ ไปในน้าํ “จากน้ีไปผมดีกบั คุณเอง” ฉินยาเชด็ หนา้ ตวั เอง “คุณตอ้ งทาํ ใหไ้ ดอ้ ยา่ งที่พดู นะ” ซูจา้ นลา้ งเทา้ ใหเ้ ธออยา่ งต้งั ใจ เธอขาวมาก เทา้ กเ็ ช่นกนั เลก็ กะทดั รัด ฉินยารู้สึกจกั จ้ี อยากดึงกลบั ซูจา้ นจบั กดไวใ้ นกะละมงั “แช่สกั พกั สบายเทา้ ” พวกหลินซีเฉินเดินออกจากหอ้ งก็เจอกบั หลินซินเหยยี นและจงจิ่งหา้ วท่ีหนา้ ประตู หลินลุย่ ซีพงุ่ เขา้ ไป กอดขาของหลินซินเหยยี นไว้“แม่คะ กระเป๋ าของหนูมีลกู อมเตม็ เลย ใหแ้ ม่ หน่ึงลูก” เธอหยบิ ลูกอมออกมาหน่ึงลูกแกะถงุ ออก ยน่ื ใหห้ ลินซินเหยยี น เธอกม้ ตวั รับลกู อมจากมือลูก สาวมาใส่เขา้ ปาก หวานมาก เสิ่นเผยซวนเดินอยขู่ า้ งหลงั สุด เขาปิ ดประตหู อ้ ง ซูจา้ นเทน้าํ ลา้ งเทา้ กลบั มา เห็นประตหู อ้ งถูกปิ ดแลว้ เขาไม่วางใจ เดินไปลอ็ กประตูหอ้ ง

หนั กลบั ไป ก็เห็นฉินยายนื อยตู่ รงน้นั ตอนท่ี 273 ผมจะยวั่ โมโหเขา “คุณจะทาํ อะไร?” ฉินยาใส่ชุดแต่งงาน วนั น้ีเธอดูสวยเป็ นพเิ ศษ ตอนน้ีใบหนา้ อนั สวยงามหนา้ นิ้วขมวดเขา้ หากนั ซูจา้ นพดู ตามความจริง เพราะวา่ เธอก็มองเห็นแลว้ “ลอ็ กประตูไง” “คุณลอ็ กประตทู าํ ไม?” น้าํ เสียงของฉินยาดงั ข้ึนเลก็ นอ้ ย เดินเขา้ ไปจะเปิ ดประตู แตถ่ ูกซูจา้ นดึง ตวั ไว้ “คุณจะไปไหน? วนั น้ีเป็ นวนั เขา้ หอของเราสองคน ทาํ ไม คุณอยากใหผ้ มอยคู่ นเดียว? ผม จะบอกคุณ เป็ นไปไม่ได”้ “คุณ……อา้ ก” คาํ พดู ของฉินยายงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู กถ็ กู ซูจา้ นดึงเอวแลว้ หามตวั ข้ึน ฉินยากระทืบเทา้ ซูจา้ นไม่ สนใจ จากน้นั ก็โยนตวั เธอข้ึนไปบนเตียงนุ่ม เขาอยเู่ หนือเธอ เกาะกระดุมไปดว้ ยพดู ไปดว้ ย “ผมจะใหค้ นอื่นหวั เราะเยาะผมไมไ่ ด้ คืนน้ี คุณหา้ มไปไหนท้งั น้นั ” ฉินยาไมใ่ ช่สาวนอ้ ยที่ไมเ่ คยผา่ นอะไรมาเลย เห็นท่าทางแบบน้ีของซูจา้ น เธอรู้วา่ เขาจะทาํ อะไร กเ็ พราะวา่ รู้ดี กเ็ ลยรู้สึกกงั วลใจ เธอขยบั ร่างกาย “ซูจา้ นคุณอยา่ ววู่ าม” ไม่ใช่เพราะเธอสงวนตวั แตเ่ ป็ นเพราะวา่ ยงั ไมพ่ ร้อม เพราะคร้ังที่แลว้ พวกเขาสองคนด่ืมเยอะ เกินไป ก็เลยไมร่ ู้สึกเขิน แตค่ ร้ังน้ีไม่เหมือนกนั ท้งั สองคนมีสติดี ถึงแมว้ า่ มีความรู้สึกดีตอ่ เขา แต่วา่ ไม่เคยคบหากนั อยา่ งจริงจงั

ซูจา้ นยมิ้ “คุณไม่ตอ้ งตื่นเตน้ ผมจะทาํ อยา่ งออ่ นโยน” “ซูจา้ นคุณใหฉ้ นั เตรียมตวั ก่อน” ฉินยาพลิกตวั อยากลุกข้ึน ซูจา้ นยอ่ ตวั ไปจบั ขอ้ เทา้ ของเธอไว้ ดึงขาเธอมาไวท้ ่ีเอวของเขา กดตวั ลงไป “พวกเราเป็ นสามีภรรยากนั แลว้ ยงั ตอ้ งคิดอะไรอีก?” “ซู……อือ…..” คาํ พดู ของฉินยา หายไปกบั จูบของซูจา้ น นอกหอ้ ง เส่ินเผยซวนจบั หวั ของหลินซีเฉิน “เสี่ยวเฉินวนั น้ีใจดีจริงๆ ซูจา้ นยงั ไมไ่ ดล้ ิม้ รส ความลาํ บากเลย น่าจะแกลง้ เขาตอ่ อีก ใหเ้ ขารู้วา่ อะไรของล้าํ คา่ ตอ้ งทะนุถนอม” หลินซีเฉินเงยหนา้ มองเส่ินเผยซวน “อิจฉาเหรอครับ?” เสิ่นเผยซวน “…….” เขาขมวดคิว้ “ทาํ ไมตอ้ งอิจฉา?” “เพราะวา่ ไม่มีภรรยาไง” เสิ่นเผยซวน “…….” “เดก็ แสบ กลา้ ลอ้ อาเหรอ” เสิ่นเผยซวนทาํ ท่าจะหยกิ หูของเขา หลินซีเฉินไหวตวั ทนั รีบวง่ิ หนี ไป หลินซินเหยยี นพาลูกสาว เตรียมตวั จะกลบั หอ้ งนอน คุณยา่ ที่จดั การเร่ืองขา้ งลา่ งเรียบร้อยแลว้ เดินข้ึนมา เห็นหลินลยุ่ ซีกห็ รี่ตาลง “แม่สาวนอ้ ยน่ีสวยจงั เลย เหมือนแม”่ เพราะวา่ ถูกชม หลินลุย่ ซีก็หวั เราะดีใจแลว้ ทกั ทาย “สวสั ดีคะ่ คุณยา่ ” หลินซินเหยยี นรีบสอนลูกสาว เรียกแบบน้ี ก็เรียกผิดรุ่นกนั หมดแลว้ เธอยอ่ ตวั ลงพดู กบั ลกู สาว “คุณยา่ นี่แมเ่ ป็ นคนเรียก แต่หนูตอ้ งเรียกยา่ ทวด”

หลินลุย่ ซีถามอยา่ งไมค่ อ่ ยเขา้ ใจ “ยา่ ของคุณแม่หนูเรียกวา่ ยา่ ทวดเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “ใช่” หลินล่ยุ ซีหนั ไปมองคุณยา่ เรียกอยา่ งปากหวาน “สวสั ดีคะ่ ยา่ ทวด” “จา้ ” หวั ใจของคุณยา่ เหมือนถกู เสียงหวานของสาวนอ้ ยทาํ ใหล้ ะลาย จูงมือเธอไว้“เสี่ยวล่ยุ ให้ ยา่ ทวดไปนงั่ ท่ีหอ้ งหนูหน่อยไดไ้ หม?” เธออายเุ ยอะแลว้ ถึงแมว้ า่ งานแตง่ ไมต่ อ้ งใหเ้ ธอทาํ อะไร แตก่ ็มีเรื่องใหห้ ่วงอยไู่ มน่ อ้ ย เพง่ิ จดั การเรื่องในงานเสร็จ เธอเหน่ือยแลว้ อยากพกั ผอ่ น แตอ่ ยใู่ นที่ไมค่ ุน้ เคย กอ็ ยากหาคนคุยดว้ ย ทุกคนต่างก็ยงุ่ กนั เห็นสาวนอ้ ยน่ารัก ก็อยากอยกู่ บั เธอสกั พกั คนยงิ่ แก่ ยงิ่ กลวั เหงา “แต่วา่ ” หลินล่ยุ ซีพดู อยา่ งไมต่ อ้ งคิด เธอจูงมือของยา่ ทวดเขา้ ไปในหอ้ ง หลินซินเหยยี นก็ตาม เขา้ ไปดว้ ย ตอนน้ีหลินซีเฉินกบั เสิ่นเผยซวนไมร่ ู้ไปเลน่ กนั ท่ีไหนแลว้ จงจ่ิงหา้ วเพราะอยากอยู่ กบั หลินซินเหยยี นตอ่ ก็เดินตามเขา้ ไปดว้ ย หลินซินเหยยี นเทน้าํ ใหค้ ุณยา่ “วนั น้ีเหน่ือยมาใช่ไหมคะ?” คุณยา่ ยมิ้ ซูจา้ นสามารถไดแ้ ต่งงานอยา่ งราบรื่น เหน่ือยหน่อยกไ็ มเ่ ป็ นไร “คนแก่แลว้ ทาํ อะไร ไม่คอ่ ยไดแ้ ลว้ ” “คุณยา่ ร่างกายยงั แขง็ แรงดี ไมแ่ ก่ค่ะ” หลินซินเหยยี นวางน้าํ ไวข้ า้ งหนา้ เธอ” คุณยา่ จบั มือของหลินซินเหยยี นไว้“ยา่ ไดย้ นิ วา่ หนูกบั ฉินยาสนิทสนมกนั ด?ี ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “พวกเรารู้จกั กนั นานแลว้ คะ่ สนิทกนั เหมือนครอบครัว” คุณยา่ พยกั หนา้ “ซูจา้ นไม่ใช่เดก็ ไมด่ ี เขาเคยถกู ทาํ ใหเ้ จบ็ จากน้นั กผ็ ิดหวงั อยเู่ ป็ นเวลานาน บาง ทีก็มีผหู้ ญิงอยบู่ า้ ง แต่กไ็ มเ่ คยจริงจงั คร้ังน้ี ไดเ้ ห็นมนั แตง่ งานยา่ ก็ดีใจมาก ยา่ กช็ อบฉินยา เด็ก

คนน้ีดูเป็ นคนจิตใจดี ยา่ หวงั วา่ ซูจา้ นจะไมท่ าํ ตวั เหลวไหล ใชช้ ีวติ ร่วมกนั ดีๆ ผา่ นไปสกั ปี หน่ึง กม็ ีลกู ท่ีน่ารักอยา่ งเสี่ยวลุ่ยแบบน้ี แค่น้ียา่ กพ็ อใจแลว้ ” หลินซินเหยยี นสงั เกตเห็นคาํ พดู ของคุณยา่ เหมือนสอดความหมายบางอยา่ ง จึงคิดสกั วา่ เธอ กงั วล เธอจึงพดู ปลอบ “พวกเขาตอ้ งมีความสุขแน่นอนค่ะ และตอ้ งมีลกู ดว้ ยกนั ถึงเวลา คุณยา่ ตอ้ งยงุ่ แน่นอน” คุณยา่ ยมิ้ “สมพรปากนะ” จงจ่ิงหา้ วนง่ั ดูข่าวในมือถือ สาํ หรับคาํ พดู พวกน้ีเขาไม่มีความสนใจจะเขา้ ร่วม คุณยา่ พดู กบั หลินลุ่ยซี “เสี่ยวลยุ่ อายเุ ท่าไหร่แลว้ ?” “หา้ ขวบ หลงั ตรุษจีนกห็ กขวบแลว้ ค่ะ” สาวนอ้ ยตอบตามจริง คุณยา่ ยมิ้ “เวลาผา่ นไปเร็วจงั ” ก่อนหนา้ น้ีไมไ่ ดย้ นิ ข่าวอะไรเลย ก็โตขนาดน้ีแลว้ หลินซินเหยยี นนง่ั พิงอยบู่ นโซฟาฟังพวกเธอคุยกนั หลินลยุ่ ซีก็พดู เก่ง ถามคาํ ถามคนแก่ไปเยอะมาก ลว้ นเป็ นคาํ ถามแปลกๆ อยา่ งเช่น “ยา่ ทวด แต่งงานคืออะไรคะ?” จากนนั่ คนแกกอ็ ธิบายใหเ้ ธอฟังอยา่ งใจเยน็ “แต่งงานก็คือ ผชู้ ายคนหน่ึงกบั ผหู้ ญิงคนหน่ึง ร่วมกนั สร้างครอบครัว นี่ก็คือการแตง่ งาน” สาวนอ้ ยหมุนตาไปมา “ถา้ อยา่ งน้นั ยา่ ทวดเคยแตง่ งานไหมคะ?” คนแก่หรี่ตายมิ้ แลว้ ตอบวา่ “ตอ้ งเคยแตง่ แน่นอน” “ถา้ อยา่ งน้นั แต่งกบั ใครคะ” สาวนอ้ ยถาม

“กแ็ ต่งกบั คุณป่ ูของซูจา้ นไง” “ถา้ หนูโตข้ึนมาจะแตง่ งานไดไ้ หมคะ?” คาํ ถามน้ีของสาวนอ้ ยถามออกไป จงจิ่งหา้ วท่ีกม้ หนา้ ดูมือถือตลอด เงยหนา้ ข้ึนมองลกู สาว แวว ตาเปลี่ยนไป เพราะวา่ ลกู สาวยงั เดก็ เขาไม่เคยคิดถึงปัญหาเร่ืองที่ลกู สาวจะแตง่ งาน เขาคิดวา่ ไม่มีคนคูค่ วรกบั ลกู สาวของเขา เขาจะเล้ียงเองตลอดไป หลินซินเหยยี นรู้สึกหนงั ตาหยอ่ น จากน้นั เธอไม่รู้วา่ เธอหลบั ไปบนโซฟาต้งั แตเ่ มื่อไหร่ ยงั ได้ ยนิ เสียงของลกู สาวอยา่ งสะลึมสะลือ มีแต่คาํ ถามแปลกๆ เธอไม่รู้วา่ ตวั เองหลบั ไปนายแคไ่ หน แค่ตอนตื่นมาหลินลยุ่ ซีกบั คุณยา่ ก็ไมอ่ ยใู่ นหอ้ งแลว้ “ต่ืนแลว้ เหรอ?” จงจ่ิงหา้ วยกน้าํ มาให้ ในหอ้ งเปิ ดเคร่ืองปรับอากาศ อุน่ สบาย แต่อากาศแหง้ เธอรู้สึกคอแหง้ เธอรับน้าํ มาดื่มไปสอง คาํ รู้สึกคอสบายข้ึน “ฉนั นอนไปนานแคไ่ หน?” เขากม้ หนา้ ดูเวลา “สองชวั่ โมง” หลินซินเหยยี นวางแกว้ น้าํ ลง ขย้ตี าแลว้ นง่ั ข้ึนมา คิดถึงเรื่องที่เขาต้งั ใจพาเธอออกไปขา้ งนอก จึงถามวา่ “คุณพาฉนั ออกไป เพราะอยากล่อใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อออกมาใช่ไหม? แต่เขาก็ไม่ไดโ้ ง่ท่ีจะ วงิ่ ออกมาง่ายๆแบบน้นั ” จงจ่ิงหา้ วนง่ั ลงบนโซฟา จดั ผมที่ยงุ่ เหยงิ ของเธอจากการนอน “เพราะวา่ ผมอยากทาํ ใหเ้ ขา โกรธ” หลินซินเหยยี นเจอเหอรุ่ยเจ๋อท่ีศูนยก์ ารคา้ ไม่ใช่เร่ืองบงั เอิญแน่ ตอ้ งคอยติดตามเธอตลอดเวลา ถึงไดฉ้ วยโอกาสตอนเธออยตู่ วั คนเดียว อยากจบั ตวั เธอไป ถา้ อยา่ งน้นั ก็หมายความวา่ เขาจบั ตาดูหลินซินเหยยี นอยตู่ ลอดเวลา

เหอรุ่ยเจ๋อต้งั หนา้ ต้งั ตาจะจบั ตวั หลินซินเหยยี นไป เพราะวา่ เขาชอบหลินซินเหยยี น ถา้ อยา่ งน้นั เขาจึงจงใจจะทาํ ใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อเห็นเขากบั หลินซินเหยยี นรักใคร่กนั เพอ่ื ทาํ ใหเ้ หอรุ่ ยเจ๋อโมโห ทาํ ใหเ้ หอรุ่ยเจ๋ออยากรีบแยง่ ตวั หลินซินเหยยี นไปอีกคร้ัง เวลาน้ี ถา้ หลินซินเหยยี นอยตู่ วั คนเดียว เขาจะปรากฏตวั อีกคร้ังไหม? ตอนท่ี 274 รู้สึกเหมอื นฝันไป “พวกคุณทาํ อะไรกนั อยคู่ รับ?” ราวกบั เป็ นเสียงท่ีดงั ออกมาจากอกของเขา มนั คอ่ นขา้ งทุม้ ลึก “……” หลงั เงียบไปสามวิ หลินซินเหยยี นกพ็ ยายามทาํ หนา้ นิ่งๆ “เขาส่งฉนั กลบั มาคะ่ ” จงจ่ิงหา้ วขาํ ออกมาทีหน่ึง แลว้ พดู ออกมาพร้อมกบั นยั น์ตาสีดาํ ที่รู้สึกวา่ สงบแตก่ ด็ ูไม่สงบ “ส่ง คุณกลบั มา แลว้ มนั จาํ เป็ นตอ้ งใกลก้ นั ขนาดน้นั ดว้ ยเหรอครับ นี่ผมตาฝาดไป หรือมีคนที่คิดไม่ ซื่อกนั แน่ครับ” พอฟังมาถึงตรงน้ี หลินซินเหยยี นกร็ ู้สึกวา่ ตากระตกุ ชายคนน้ี ใจแคบจริงๆ “จิ่งหา้ ว……” “คุณเขา้ ไปดา้ นใน” เขาขดั จงั หวะหลินซินเหยยี นท่ีต้งั ใจจะอธิบาย หลินซินเหยยี นรู้สึกใจเสียไปแปบหน่ึง ก่อนจะเดินเขา้ โรงแรมไปดว้ ยความหนกั ใจ

“ประธานไป๋ เชิญคุณลงมาก่อน เรามาคุยกนั หน่อยครับ” น้าํ เสียงของเขาฟังดูสงบกวา่ ปกติ ความสงบน้ีมนั ถกู แสดงออกมาแคภ่ ายนอกเท่าน้นั ไป๋ ยน่ิ หนิงลงจากรถดว้ ยความช่วยเหลือของเกาหยวน จงจิ่งหา้ วไม่ไดม้ องเขา แต่เดินไปยงั พ้นื ที่สีเขียวท่ีอยขู่ า้ งโรงแรม ไป๋ ยน่ิ หนิงตามหลงั ไป “ประธานจง มีอะไรจะคุยกบั ผมครับ?” จงจ่ิงหา้ วหยดุ ลงอยา่ งกะทนั หนั เขาหมนุ ตวั แลว้ เขา้ มาจบั คอเส้ือของไป๋ ยนิ่ หนิงไว้ เขาออกแรง คอ่ นขา้ งมาก จนทาํ ใหร้ ่างกายของไป๋ ยนิ่ หนิงลอยข้ึนจากรถเขน็ “คาํ เตือนของผม คุณฟังไมเ่ ขา้ ใจรึไง?” ลาํ คอของไป๋ ยนิ่ หนิงถูกบีบรัดไวอ้ ยา่ งแน่น คาํ พดู ท่ีถูกเปล่งออกมาจากลาํ คอท่ีตีบตนั “ผมเปล่า นะ ผมคิดวา่ ประธานจงเขา้ ใจผิดแลว้ ครับ ท่ีผมนดั เจอคุณหลิน ก็แคม่ ีเร่ืองตอ้ งถามเธอเท่าน้นั ครับ” จงจ่ิงหา้ วยมิ้ เยาะเยย้ บ่งบอกวา่ เขาไมเ่ ช่ือ ถึงหลินซินเหยยี นจะไม่มีใจ แต่ไป๋ ยน่ิ หนิงน้นั มีใจ เห็นๆ “เก่ียวกบั เร่ืองเม่ือตอนน้นั ผมแค่อยากใหค้ ุณหลินยอมพดู ออกมา ทุกอยา่ งมนั ก็จะกระจ่าง เราก็ ไมต่ อ้ งเวลาเสียกาํ ลงั ไปตรวจสอบอีก เร่ืองมนั ผา่ นมานานขนาดน้นั แลว้ จะใหไ้ ปตรวจสอบมนั ไมใ่ ช่เรื่องง่ายเลย……” จงจ่ิงหา้ วออกแรงท่ีมือเพิ่มมากข้ึนไปอีก เขาดึงอีกฝ่ ายเขา้ มาใกลข้ ้ึนเรื่อยๆ แลว้ พดู อยา่ งดุดนั ดว้ ยท่าทางที่เหนือกวา่ “ผมสนใจเรื่องของเฉิงยซู่ ่ิวกจ็ ริง แต่ผมไม่มีทางบงั คบั เธอใหพ้ ดู ในส่ิงที่ เธอไมต่ อ้ งการพดู แน่นอน คุณมาล้าํ เสน้ ของผมเขา้ ส่วนเร่ืองการร่วมมือกนั ของเราน้นั เป็ นอนั ยตุ ิต้งั แตต่ อนน้ีเป็ นตน้ ไป เราใชค้ วามสามารถของใครของมนั ไป”

พดู จบจงจ่ิงหา้ วก็ปล่อยมือออก ไป๋ ยนิ่ หนิงกระแทกลงไปนงั่ กบั รถเขน็ ทาํ เอารถเขน็ โยกไป หลายที เหมือนมนั จะพงั ลงไปเลย ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้สึกไมพ่ อใจ “ประธานจง คุณเคยคิดบา้ งม้ยั ถา้ เร่ืองที่เกิดข้ึนตอนน้นั มีคนต้งั ใจ ปิ ดบงั เอาไว้ คุณคิดวา่ เราจะสามารถสืบหาขอ้ มูลไดส้ กั แคไ่ หนเชียว? หรือวา่ ตอ้ งใชเ้ วลาอีก นานแคไ่ หนกวา่ จะสืบหาจนพบ?” เทา้ ของจงจ่ิงหา้ วหยดุ ชะงกั ลง แลว้ ยมิ้ ออกมาอยา่ งเยน็ ชา “สืบไมไ่ ดแ้ ลว้ มนั จะยงั ไง?” เขาไม่เหมือนกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง การท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงตอ้ งการสืบเรื่องที่เกิดข้ึนตอนน้นั ใหร้ ู้ใหไ้ ด้ ก็ เพอื่ ที่จะแกแ้ คน้ เร่ืองนิ้วที่ถกู ตดั ไปของพอ่ บุญธรรม ส่วนจงจ่ิงหา้ วน้นั กแ็ ค่รู้สึกสนใจในตวั เฉิง ยซู่ ่ิวเท่าน้นั ทาํ ไมเธอถึงตอ้ งปิ ดบงั นามสกลุ ของตวั เองดว้ ย แลว้ จงฉีเฟิ งรู้เร่ืองน้ีรึเปล่า? เขารู้ ในตวั เฉิงยซู่ ่ิวตอ้ งมีความลบั เก็บไวแ้ น่นอน เขาอยากรู้ แต่เขาก็ไม่มีทางไปบงั คบั หลินซิน เหยยี นใหพ้ ดู มนั ออกมาเดด็ ขาด ความจริง ในใจเขาน้นั กลวั ท่ีจะไดร้ ู้ความจริงเก่ียวกบั เรื่องน้นั เขารู้สึกได้ พฤติกรรมท่ีหลินซิน เหยยี นมีการเปลี่ยนแปลงตอ่ เขามนั เก่ียวขอ้ งกบั ความลบั นนั่ ความลบั ที่ทาํ ใหพ้ ฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปได้ เขารู้ วา่ มนั ตอ้ งไม่ใช่อะไรที่ธรรมดา เกรงวา่ เรื่องน้นั เขาอาจจะมีส่วนเก่ียวขอ้ งดว้ ยก็ได้ เขารู้สึกปวดหวั ท้งั อยากรู้และกลวั ที่จะไดร้ ู้ ภายในโรงแรม เนื่องจากคุณยา่ ของซูจา้ นมา ซูจา้ นจึงสงั่ อาหารเอาไว้ เพอ่ื เป็ นการตอ้ นรับคุณยา่ จึงไดเ้ รียกทุกคนมาในหอ้ งวไี อพหี อ้ งใหญ่สุดของโรงแรม คนนงั่ กนั จนเตม็ ขาดแคจ่ งจ่ิงหา้ ว คนเดียว

หลินซินเหยยี นอุม้ ลกู สาวเอาไว้ เธอเอามือไปลบู ผมของลูกสาวเพ่ือปกปิ ดความเครียดในใจ เธอ ไม่รู้วา่ จงจิ่งหา้ วกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงจะมีการกระทบกระทงั่ กนั ข้ึนรึเปล่า “ผมขอแนะนาํ ใหค้ ุณคนรู้จกั ก่อนนะครับ ท่านน้ี คือคุณยา่ ของผม คุณยา่ เป็ นคนที่เล้ียงดูผม ต้งั แต่แบเบาะจนถึงโต” ซูจา้ นแนะนาํ อยา่ งยงิ่ ใหญ่ แตห่ ญิงชรากลบั ไม่ใหค้ วามร่วมมือกบั เขาเลย “ใครบา้ งท่ีไม่รู้วา่ ฉนั เป็ นยา่ ของแก ยงั ตอ้ งใหแ้ ก มาแนะนาํ อีกเหรอ? ท่ีน่ีกไ็ ม่มีคนนอก แกบอกฉนั มานะ ท่ีแกบอกวา่ จะแตง่ งานตอนสิ้นปี แลว้ แฟนสาวของแกล่ะ!” ซูจา้ นก็ยมิ้ ออกมาเลก็ นอ้ ย แลว้ ดูห่อเห่ียวไป ราวกบั มะเขือท่ีถกู ลกู เห็บตกใส่ หญิงชราคนน้ีเหมือนราวกบั ปี ศาจ คาํ กแ็ ฟนอยไู่ หนสองคาํ กแ็ ฟนอยไู่ หน? สิ้นปี แกจะแตง่ งาน ไดจ้ ริงๆ ใช่ม้ยั ? ถามไปถามมาต้งั หลายรอบ กย็ งั เป็ นแคช่ ่วงเชา้ อยดู่ ี เขารู้สึกวา่ ตวั เองถกู กดดนั จนแทบบา้ แลว้ จนอยากจะหาผหู้ ญิงสกั คนมาแต่งงานซะตอนน้ีเลย ทาํ ใหห้ ญิงชราหยดุ บ่นสกั ที เสิ่นเผยซวนมองดูเหตกุ ารณ์อยขู่ า้ งๆ ฉินยาไม่สนใจอะไร ไมพ่ ดู อะไร และไม่แสดงท่าทีอะไร ออกมา แคพ่ ดู คุยกบั หลินซีเฉินที่นง่ั อยขู่ า้ งของเธอเป็ นพกั ๆ เห็นไดช้ ดั วา่ หลินซินเหยยี นมีเร่ืองในใจ ดูไมม่ ีอารมณ์ร่วมเลย หญิงชรามองไปรอบหอ้ ง หลินซินเหยยี นเธอไมก่ ลา้ หวงั แลว้ ตอนน้ีกเ็ หลือแคฉ่ ินยาเท่าน้นั “เธอช่ืออะไรเหรอ?” ฉินยาหนั ไปมองหนา้ ซูจา้ น แวบหน่ึง แลว้ หนั ไปมองหนา้ หญิงชรา “ฉนั ชื่อฉินยาคะ่ ” “ฉินยาเหรอ? เธอแซ่ฉิน และช่ือยาใช่ม้ยั ? หญิงชราถามดว้ ยใบหนา้ ที่ยมิ้ แยม้ ฉินยาพยกั หนา้ “ใช่คะ่ ”

หญิงชราถามตอ่ ไปอีกวา่ “แลว้ เธอมีแฟนรึยงั ?” ยงั ไม่ทนั ท่ีฉินยาจะไดต้ อบ เสิ่นเผยซวนก็ตอบแทนเธอข้ึนมาก่อน “มีครับ” หญิงชราเศร้าสร้อยลงไปทนั ที ในใจคิด ทาํ ไมไมร่ อแต่งงานกบั ซูจา้ นของบา้ นเธอก่อนนะ จะมี แฟนเร็วขนาดน้ีทาํ ไม? เฮอ้ เฮอ้ หญิงชราถอนหายใจอยใู่ นใจ ฉินยาหนั ไปมองเส่ินเผยซวน เสิ่นเผยซวนกางสองมือออก “คุณกบั ซูจา้ นเป็ นคนบอกพวกเราเองไม่ใช่รึไง วา่ พวกคุณกาํ ลงั คบกนั อยนู่ ่ะ?” ซูจา้ น “……” หญิงชราสายตาเป็ นประกาย ฉินยากบั ซูจา้ นกาํ ลงั คบกนั อยอู่ ยา่ งน้นั เหรอ? หรือกค็ ือ หลานชายของเธอมีแฟนแลว้ สินะ? ป๊ าบ! เสียงป๊ าบดงั ข้ึน หญิงชราตบเขา้ ที่กลางหลงั ของซูจา้ นอยา่ งจงั แลว้ บ่นไปยมิ้ ไปวา่ “ทาํ ไมแกถึง ไมบ่ อกกบั ยา่ ห๊ะ?” ซูจา้ นหายใจเขา้ ลึกๆ แลว้ แอบมองไปท่ีฉินยา ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะส่งเสียงอะไรท้งั น้นั “อ้ยั ยะ” หญิงชราดีใจมาก เธอยนื ข้ึนจากที่นง่ั เดินมาตรงหนา้ ฉินยา มองซา้ ยมองขวา ถึงแมม้ า ยนื คู่กบั หลินซินเหยยี นแลว้ เธออาจจะไมไ่ ดโ้ ดดเด่นอะไร แตพ่ อมองดูดีๆแลว้ หนา้ ตากใ็ ชไ้ ด้ เหมือนกนั หนา้ ทรงวี ตาดวงโตๆ สีขาวๆ ยงั สาวมาก

หญิงชราดึงมือของฉินยามากมุ ไวใ้ นมือของตวั เอง “เธอคบอยกู่ บั ซูจา้ นแลว้ ทาํ ไมถึงไมบ่ อกฉนั หรือวา่ เขารังแกเธอใช่ม้ยั ? ฉนั จะบอกอะไรเธอนะ ถา้ ซูจา้ นมนั กลา้ รังแกเธอ เธอก็บอกฉนั ได้ เลย เด๋ียวฉนั ตีมนั เอง” “ไม่ใช่นะคะ……” “คุณยา่ ครับ คุณยา่ คุณยา่ อยา่ ทาํ ใหแ้ ฟนผมตอ้ งตกใจนะครับ” ซูจา้ นรีบเขา้ มาขดั “ท่ีผมไม่กลา้ บอกคุณยา่ ก็เพราะกลวั ยา่ จะต่ืนเตน้ ” “ซูจา้ น……” “คุณยา่ นงั่ ก่อนครับ” ซูจา้ นน้นั ไม่ยอมใหฉ้ ินยาไดพ้ ดู พอเธอจะพดู เขาก็จะขดั จงั หวะทนั ที ฉินยาโกรธจนหนา้ แดง คนคนน้ีมนั ไม่รักษาคาํ พดู นี่นา ก่อนหนา้ น้ีเธอก็เคยพดู กบั เขาอยา่ ง ชดั เจนแลว้ นี่ “ดี ดี ดี” หญิงชรามองมาที่ฉินยา ยงิ่ มองยงิ่ พอใจ พดู คาํ วา่ ดีออกมาสามคร้ัง เห็นไดช้ ดั วา่ ดีใจแค่ ไหน พอใจในตวั ฉินยาแคไ่ หน น่ีคือการหลอกลวง คือการลกั พาตวั เธอไม่มีทางยอมใหซ้ ูจา้ นใชเ้ ธอมาหลอกลวงหญิงชรา เด็ดขาด “ซูจา้ นคุณออกมากบั ฉนั หน่อย” เธอตอ้ งพดู ใหช้ ดั เจน ซูจา้ นตบๆ ท่ีไหลข่ องหญิงชรา “ผมขอออกไปคุยกบั ฉินยาแปบหน่ึงนะครับ เด๋ียวก็กลบั มาแลว้ ” “มีอะไรกพ็ ดู กนั ตรงน้ีเลยสิ ทาํ ไมตอ้ งออกไปดว้ ย?” หญิงชรายงั อยากพดู คุยกบั ฉินยาอยเู่ ลย อยากรู้เร่ืองครอบครัวของเธอ ซูจา้ นทาํ หนา้ จริงจงั “ทาํ ไมครับ เราจะแอบคุยกนั หน่อยคุณยา่ กจ็ ะฟังดว้ ยเหรอครับ?”

“ไม่ฟัง ไม่ฟัง” หญิงชรารีบโบกมือ หลานชายโตขนาดน้ีแลว้ กวา่ จะหาแฟนได้ จะปล่อยใหม้ าเลิกกนั เพราะตวั เองไม่ได้ แบบน้นั มนั จะไดไ้ มค่ ุม้ เสีย ตอนท่ีฉินยาเดินผา่ นซูจา้ น เธอกด็ ึงแขนเส้ือของเขาทีหน่ึง“เร็วๆ เขา้ ” ซูจา้ นพดู อธิบายกบั หญิงชรา “เธอเขินน่ะครับ เธอหนา้ บาง เพราะกลวั วา่ เธอจะอาย ผมเลย ไมไ่ ดบ้ อกเรื่องท่ีเธอเป็ นแฟนกบั ผมใหค้ ุณยา่ ไงครับ เด๋ียวผมขอไปปลอบเธอก่อนนะครับ” “ไปเถอะ” หญิงชราโบกมือ ไปปลอบแฟน เธอเห็นดว้ ยสองมือเลย พอพดู กบั หญิงชรารู้เรื่องแลว้ ซูจา้ นค่อยออกจากหอ้ งไป เห็นฉินยายนื หนา้ บ้ึงตึงอยตู่ รงทางเดิน เขาหายใจเขา้ ลึกๆ ก่อนจะเดินเขา้ ไปหาเธอ ตอนที่ 275 ก่อเรื่องเองสมควรตาย ซูจา้ นตดั สินใจแลว้ ถา้ ตอ้ งถูกคุณยา่ บีบบงั คบั ทุกวนั แบบน้ี สูห้ าผหู้ ญิงสกั คนมาแต่งงานดว้ ย ดีกวา่ ส่วนหน่ึงเพราะหูกจ็ ะไดอ้ ยสู่ บายข้ึน กบั อีกส่วนหน่ึงคือเขาเองก็ถึงวยั ที่ตอ้ งหาคู่ครองแลว้ และ ท่ีประจวบเหมาะกค็ ือ เขาไมไ่ ดร้ ู้สึกไม่ชอบฉินยา ค่อนขา้ งรู้สึกดีกบั เธอ แถมชอบมากดว้ ย ถา้ แตง่ งานดว้ ย ก็น่าจะใชไ้ ดอ้ ยู่ “ซูจา้ นน่ีมนั หมายความวา่ ยงั ไง ตอนแรกคุณเป็ นคนบอกเองน่ีวา่ เราจะคบกบั แบบหลอกๆ ถา้ ผา่ นจุดที่อึดอดั กจ็ ะเลิกกนั แลว้ ทาํ ไมเม่ือก้ีคุณถึงไมย่ อมพดู ออกไป?”

ซูจา้ นจบั มือเธอไว้ ฉินยาเหวยี่ งมนั ออกไป “คุณไมต่ อ้ งมาใชไ้ มน้ ้ีเลย ไปอธิบายทุกอยา่ งเดี๋ยวน้ี เลย เราเลิกกนั ไปแลว้ ถา้ ยงั ไม่ได้ ก็พดู ไปตามตรงเลย” “ผมไม่พดู ” ซูจา้ นไมฟ่ ังเหตผุ ล เขาตดั สินใจไปแลว้ เขาตอ้ งเอาฉินยามาครอบครองใหไ้ ด้“คุณ ทาํ มิดีมิร้ายกบั ผม คุณก็ตอ้ งรับผดิ ชอบผม” ฉินยา “……” “ซูจา้ น คุณยงั มีความเป็ นผชู้ ายอยมู่ ้ยั ?!” ฉินยาโกรธจนตวั สนั่ เขากลา้ พดู มนั ออกมาได้ ช่างหนา้ ดา้ นสิ้นดี ซูจา้ นยนื พิงกาํ แพง ร่างกายท่ีสูงยาวกาํ ลงั เอนเอียง “เป็ นผชู้ ายรึเปล่า คุณยงั ไมร่ ู้อีกเหรอครับ?” ฉินยา “……” “ได้ ถา้ คุณไมพ่ ดู เด๋ียวฉนั ไปพดู เอง” เธอไม่ยอมใหซ้ ูจา้ นทาํ สาํ เร็จหรอก แต่ทนั ทีที่เธอเดินออกไป จู่ๆ ก็ถูกคนดึงขอ้ มือเอาไว้ ในขณะที่เธอยงั ไมท่ นั ไดต้ ้งั ตวั ซูจา้ นก็ ออกแรงที่มือ ร่างกายของฉินยาเสียหลกั ไปทางดา้ นหลงั ลม้ ลงในออ้ มแขนที่อบอ่นุ “ซูจา้ น!” ฉินยาถกู ทาํ ใหโ้ กรธจนถึงขีดสุด ยกมือข้ึนมา แลว้ ตบไปที่หนา้ ของเขา แตก่ ็ถกู ซูจา้ นควา้ ไวไ้ ด้ ก่อน เขากดมือของเธอไปในทิศทางตรงขา้ ม เอาไปไขวไ้ วด้ า้ นหลงั มืออีกขา้ งลอ็ กหวั เธอไว้ แลว้ จูบลงไปอยา่ งแรง “อบุ๊ …” ฉินยาเบิ่งตากวา้ งข้ึนเรื่อยๆ เหมือนลูกตากาํ ลงั จะถลนออกมา นะ นี่เขา……

ซูจา้ นกดั ไปท่ีริมฝี ปากของเธอ เสียงท่ีทุม้ ต่าํ ดงั ข้ึน “ถา้ คุณไม่ยอมตกลงที่จะแตง่ งานกบั ผม ผมก็ ไม่ยอมปลอ่ ย” ฉินยาโกรธจนอยากจะร้องไห้ เขารังแกเธอมากไปแลว้ แลว้ ในดวงตาของเธอไดม้ ีหยดน้าํ เลก็ ๆ กล่มุ หน่ึงปรากฏข้ึนโดยไม่รู้ตวั เธอพดู ดว้ ยเสียงท่ีแหบ ซ่าน “ฮือ……ซูจา้ น คุณรังแกฉนั มากไปแลว้ ” ซูจา้ นแอบผอ่ นแรงออกไปนิดหน่อย แตก่ ็ไม่ใช่ท้งั หมด เขากดั ใบหูของเธอไว้“คุณคิดวา่ คุณซ้ือ ผกั แลว้ ไมจ่ ่ายเงินไดเ้ หรอ? คุณทาํ มิดีมิร้ายผม คุณกต็ อ้ งรับผดิ ชอบผมสิ คุณวา่ ใช่ม้ยั ?” ฉินยาโกรธจนร้องไหอ้ อกมาแลว้ ไหร้ ้องจริงๆ น้าํ ตาไหลฮวบฮาบลงมา ซูจา้ นแตกต่ืนแลว้ เขารีบปล่อยมือเธอออก เพ่อื ใหเ้ ธอเช็ดน้าํ ตา “ที่เห็นวา่ เม่ือก่อนผมชอบ เปล่ียนแฟน ความจริงแลว้ ผมเคยนอนกบั พวกเธอแคไ่ ม่กี่คนเอง……” ฉินยาร้องไหห้ นกั กวา่ เดิม มนั คือคร้ังแรกของเธอ แน่นอนวา่ เธอกต็ อ้ งคาดหวงั ใหม้ นั เป็ นคร้ัง แรกของคนน้นั ของเธอเหมือนกนั ดูเหมือนแบบน้ีถึงจะดูยตุ ิธรรม แต่วา่ ซูจา้ นนอนกบั ผหู้ ญิงไปไมร่ ู้เท่าไหร่แลว้ ซูจา้ นเพิง่ รู้ตวั วา่ ตวั เองพดู อะไรผดิ ไป เขาเอามือตบปากตวั เองทีหน่ึง “คุณไมต่ อ้ งเป็ นห่วง ตอ่ ไปผมจะไม่ไปหาผหู้ ญิงคนอ่ืนอีก ผมจะมีคุณแค่คนเดียว โอเคม้ยั ครับ?” ฉินยาไม่สนใจ เอาแตร่ ้องไห้ ซูจา้ นกระวนกระวายจนเหงื่อออกไปท้งั ตวั “ผมผิดไปแลว้ ผมผิดไปแลว้ ผมขอร้องละ่ คุณหยดุ ร้องไดแ้ ลว้ ” ฉนั ยาถลึงตาใส่เขา ปาดน้าํ ตาออก “คุณไปอธิบายใหท้ ุกคนไดเ้ ขา้ ใจ ฉนั ถึงจะหยดุ ร้อง”

ซูจา้ น “……” “ถา้ อยา่ งน้นั ก็เชิญร้องต่อไปเลยครับ” “ซูจา้ น!” ฉินยาท้งั ตอ่ ยท้งั เตะใส่บนร่างกายของซูจา้ น ซูจา้ นยนื นิ่งไมไ่ หวติง นอ้ มรับการทาํ ร้ายจากเธอ เขาเขา้ ใจ เด็กสาวอยา่ งฉินยา มาเสียตวั ใหเ้ ขา ตอนน้ียงั มาถูกเขาบงั คบั ใหแ้ ต่งงานดว้ ย การที่ใน ใจจะเตม็ ไปดว้ ยความอาฆาต ความโกรธเกลียด มนั ก็เป็ นเรื่องปกติอยแู่ ลว้ ขอแค่ทาํ ใหเ้ ธอสามารถระบายออกมาได้ เธออยากตีก่ีที่กต็ ีไปเลย ทนั ใดน้นั ก็มีคนคนหน่ึงออกมาจากลิฟต์ เดินมาทางน้ี ซูจา้ นจบั กาํ ป้ันของฉินยาไว้ ดึงเธอเขา้ มากอดไวใ้ นออ้ มกอด ฉินยาเบิ่งตากวา้ ง มาไมน้ ้ีอีกแลว้ พอเธอกาํ จะอา้ ปากด่า ก็ไดย้ นิ เขาพดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ตอนน้ีทุกคนอยใู่ นหอ้ งวไี อพี ขาดแค่คุณคนเดียวแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วมองเขาแวบหน่ึง จากน้นั กต็ อบอืมเบาๆ พอเห็นจงจิ่งหา้ ว คาํ ด่าที่มาถึงตรงปากก็ตอ้ งถูกกลืนลงคอไป ซูจา้ นกอดเธอไว้ พยายามพดู โนม้ นา้ ว “ฉินยา ในเม่ือเรามีอะไรกนั แลว้ เรากค็ วรแตง่ งาน ดว้ ยกนั สิ คุณวา่ จริงม้ยั ?” “นี่มนั ไม่ใช่สมยั โบราณสกั หน่อย……” “ยง่ิ เป็ นสมยั น้ีแหละ เรายงิ่ ตอ้ งทาํ ตวั ใหเ้ ป็ นแบบอยา่ ง” ซูจา้ นพดู ออกมาดว้ ยท่าทางท่ีมีเหตุมีผล “แต่ฉนั ไม่ไดช้ อบคุณ” ฉินยากะพริบตาปริบๆ เธอคิดในใจเหตุผลน้ีก็คงพอแลว้ ม้งั ซูจา้ น “……”

เขาหายใจเขา้ ลึกๆ “ไม่เป็ นไรครับ ผมจะพยายามทาํ ใหค้ ุณชอบผมใหไ้ ด้ อีกอยา่ งผมเองก็ไม่ได้ ข้ีเหร่ ไมไ่ ดแ้ ก่ ผมมีความมนั่ ใจมากพอครับ” ฉินยา “……” “แลว้ ถา้ ฉนั ไมร่ ู้สึกชอบคุณไปตลอดละ่ จะทาํ ยงั ไง?” “อืม—— “ซูจา้ นใชค้ วามคิด “ถา้ ผา่ นไปสกั แปดสิบปี แลว้ คุณยงั ไมช่ อบผม ผมก็จะปล่อยให้ คุณเป็ นอิสระครับ” ฉินยา “……” “ไปครับ ไปไดแ้ ลว้ ครับ” ซูจา้ นโอบเธอไว้ “ทุกคนกาํ ลงั รอเราอยู่ คุณจะมาเอาแตใ่ จใหค้ นอ่ืน รอแบบน้ีไมไ่ ดค้ รับ” ฉินยา “……” เธออา้ ปากพะงาบพะงาบ แต่กลบั รู้ตวั วา่ เธอเถียงอะไรไมไ่ ดเ้ ลย ภายในหอ้ ง ตอนท่ีจงจิ่งหา้ วเดินเขา้ มา ทุกคนก็นึกวา่ เป็ นซูจา้ นกบั ฉินยา สายตาทุกคูจ่ อ้ งตรงมาทางน้ี พอ เห็นวา่ เป็ นจงจิ่งหา้ ว เสิ่นเผยซวนก็เบะปาก “ผมยงั อยากดูอะไรสนุกๆ อยเู่ ลย” แต่ปรากฏวา่ ไมใ่ ช่ซูจา้ นกบั ฉินยา จงจ่ิงหา้ วลากเกา้ อ้ีออกโดยไม่ไดพ้ ดู อะไร แลว้ เอาลูกสาวไปอุม้ เอาไว้ โดยนง่ั ห่างจากหลินซินเหยยี นประมาณเกา้ อ้ีหน่ึงตวั

มือที่อยใู่ ตโ้ ตะ๊ ของหลินซินเหยยี นกาํ แน่น หลายคร้ังที่อยากพดู แตก่ ไ็ ม่ไดพ้ ดู ที่น่ีมนั ไมเ่ หมาะท่ี เธอจะอธิบายกบั จงจ่ิงหา้ ว เธอถอนหายใจออกมา แลว้ คิด รอหลงั กินขา้ วเสร็จค่อยอธิบายแลว้ กนั “ตอ้ งขอโทษดว้ ยนะคะ ที่ผมกบั ฉินยาทาํ ใหท้ ุกคนตอ้ งคอย” ในตอนน้นั เอง ซูจา้ นกบั ฉินยาก็ไดเ้ ดินเขา้ มา หญิงชรายมิ้ จนตาเหลือแคข่ ีดเดียว เธอดีใจมาก “อีกไม่นานก็สิ้นปี แลว้ รีบจดั การงานแต่งให้ เรียบร้อยละ่ ” ซูจา้ นชะกงั ไปก่อน จากน้นั ก็พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ไดค้ รับ” ฉินยาจะแยง้ “ฉนั ไมใ่ ช่……” “ฉินยาไมอ่ ยากใหค้ ุณยา่ ตอ้ งกงั วลเรื่องชีวติ คู่ของผม เธอจึงตอบตกลงแลว้ ครับ” ซูจา้ นพดู ขดั เธออีกคร้ัง ฉินยาอยากจะบา้ ตาย คนคนน้ีน่ีช่าง…… ซูจา้ นเขา้ มาชิดเธอ แลว้ กระซิบเบาๆ วา่ “คุณยา่ ของผมท่านอายมุ ากแลว้ รับการเปล่ียนแปลงไม่ คอ่ ยได้ คุณทนเห็นท่านตอ้ งมาใจสลายเพราะเรื่องของผมไดเ้ หรอครับ?” ใช่แลว้ คุณยา่ ของเขาดูไปอายกุ ็ไม่นอ้ ยแลว้ จริงๆ แต่เธอไมส่ ามารถเสียสละตวั เองเพอ่ื ใหเ้ ขาได้ แสดงความกตญั �ไู ด้ ฉินยาไม่กลา้ สบตากบั เขา ความจริง ไม่ใช่วา่ เธอไม่รู้สึก เธอชอบคนท่ีภมู ิฐานมน่ั คง แตค่ นท่ี กะลอ่ นปลิ้นปลอ้ นอยา่ งซูจา้ นน้นั มนั ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกไมส่ บายใจเลย ดงั น้นั เธอจึงคดั คา้ น ไม่ใช่วา่ ไมม่ ีความรู้สึกซะทีเดียว

“ท่ีคุณไมก่ ลา้ มองผม ก็เพราะคุณกาํ ลงั ละอายใจ ความจริงคุณน้นั ชอบผมอย”ู่ ซูจา้ นเขา้ มาใกลๆ้ หูเธอ แลว้ พดู ดว้ ยระดบั เสียงท่ีมีเธอเท่าน้นั ที่ไดย้ นิ ท้งั สองคนกระซิบกระซาก ‘กะหนุงกะหนิง’ ดูแลว้ ความสมั พนั ธ์น้นั ดีใชไ้ ดเ้ ลย “โอเคโอเค” เสิ่นเผยซวนพดู ขดั จงั หวะท้งั สองคน “ถา้ จะแสดงความรักกนั ก็รอกลบั ไปที่หอ้ ง ก่อน ผมอยากกินขา้ วแลว้ ” ซูจา้ นวางมือลงบนหวั ไหลข่ องเขาแรงๆ จากน้นั กก็ าํ มนั ไว้“ที่ผมไดแ้ ตง่ งานยงั ไงกต็ อ้ งขอบคุณ คุณเหมือนกนั ” ถา้ ไม่ไดเ้ ส่ินเผยซวนมาพดู ถึงเร่ืองความสมั พนั ธต์ อ่ หนา้ หญิงชรา เขาเองก็ยงั ไม่รู้เหมือนกนั วา่ จะแนะนาํ ฉินยาใหห้ ญิงชรารู้จกั ไดย้ งั ไง เสิ่นเผยซวนยมิ้ ร่าออกมา “โอ้ คุณจะบอกวา่ ผมเป็ นพอ่ ส่ือใช่ม้ยั ครับเนี่ย?” “งานแตง่ ของผมตอ้ งเชิญคุณแน่นอนครับ……” ซูจา้ นรู้สึกอารมณ์ดีเหมือนกนั “วนั ท่ีสิบแปดเดือนสิบสองเป็ นวนั ดี ฉนั วา่ จดั งานแตง่ ใหเ้ สร็จตรงน้ีไปเลย กลบั ไปค่อยไปจด ทะเบียนกนั อีกที” พอคาํ พดู ของหญิงชราสิ้นสุด ภายในหอ้ งวไี อพีกเ็ งียบลงทนั ที ถา้ จาํ ไม่ผิด วนั น้ีก็วนั ที่สิบหา้ แลว้ อีกแค่สามวนั กว็ นั ที่สิบแปด ถา้ แบบไมเ่ ป็ นทางการก็แค่สอง วนั เท่าน้นั นี่มนั ไมร่ ีบไปหน่อยเหรอ? “คุณยา่ ครับ……” ซูจา้ นกาํ ลงั จะพดู กถ็ กู หญิงชราขดั ไวก้ ่อน “ไมต่ อ้ งพดู แลว้ เอาตามน้ีเลย จดั งานแต่งก่อน ส่วน เร่ืองท่ีเหลือคอ่ ยไปจดั การทีหลงั ท่ีเมืองB”

เสิ่นเผยซวนขยบั เขา้ มาใกลห้ ญิงชรา แลว้ ถามเบาๆ วา่ “คุณยา่ ครับ น่ีมนั ไมเ่ ร่งไปหน่อยเหรอ ครับ? การจะจดั งานแต่งน้นั มีส่ิงท่ีตอ้ งเตรียมเยอะมากเลยนะครับ เวลาแคส่ องวนั จะไปพอได้ ยงั ไงครับ ยงิ่ ไปกวา่ น้นั ท้งั ญาติๆ ท้งั คนรู้จกั ต่างกอ็ ยทู่ ี่เมืองBกนั หมดเลย การท่ีมาจดั งานแต่ง ท่ีนี่ มนั ดูจะไมค่ อ่ ยเหมาะเท่าไหร่จริงม้ยั ครับ?” หญิงชราเองกข็ ยบั เขา้ มาใกลเ้ หมือนกนั แลว้ กระซิบขา้ งหูเขาวา่ “ฉนั กลวั ถา้ เวลาผา่ นไปแลว้ เรื่องมนั จะยงุ่ ยาก เพราะตอนน้ีหลิวเฟยเฟยกลบั มาแลว้ ฉนั กลวั เขาจะเศร้าเสียใจกบั ผหู้ ญิงคน น้นั ” ตอนที่ 276 ฉันเช่ือคุณ ซูจา้ นขมวดคิ้ว “แกหวั เราะอะไร?” “แกคิดวา่ พวกแกชนะแลว้ เหรอ? แกคิดวา่ จบั ฉนั ไดแ้ ลว้ เหรอ?” เหอรุ่ยเจ๋อยง่ิ หวั เราะอยา่ งบา้ คลง่ั ซูจา้ นยงิ่ ขมวดคิ้วหนกั กวา่ เดิม มนั หมายความวา่ ยงั ไง? จงจ่ิงหา้ วจบั มืออนั เยน็ เฉียบของหลินซินเหยยี น กอดไวแ้ น่นกวา่ เดิม หรี่ตาลงเลก็ นอ้ ย “แกยงั อยากทาํ อะไรอีก? วนั น้ีตอ่ ใหแ้ กมีปี กกห็ นียากแลว้ ” ซูจา้ นมองดูท่าทางอนั บา้ คลง่ั ของ เหอรุ่ยเจ๋อ สีหนา้ ยง่ิ ไม่ดี “ฉนั ปี นออกไปไมไ่ ด้ แกปี นออกไปไดเ้ หรอ” ตอนท่ีพดู เขาก็รูดซิปออก ทนั ใดน้นั ซูจา้ นเขา้ ใจความหมายของคาํ พดู เขาแลว้ เพราะวา่ กลางอกเขาผกู ระเบิดไว้ วนิ าทีที่เขาโชวร์ ะเบิดออกมา ก็มีเสียงกรีดร้อง แม่ที่ขายปิ้ งยา่ ง รีบอมุ้ ลูกสาวตวั เองข้ึนมา หลบ อยใู่ ตโ้ ตะ๊

เขาหวั เราะมองไปท่ีจงจิ่งหา้ ว “พวกแกใครกลา้ มาจบั ฉนั ?” จงจ่ิงหา้ วสีหนา้ เรียบเฉย ป้ องกนั หลินซินเหยยี นไวด้ า้ นหลงั เขา“นายตอ้ งการอะไร?” เวลาเดียวกบั ที่พดู บอด้ีการ์ดที่อยขู่ า้ งหลงั เหอรุ่ยเจ๋อคอ่ ยๆขยบั ไปขา้ งหนา้ คิดอยากจะจบั เขา เหอรุ่ยเจ๋อเปิ ดอกเส้ือ “ส่งเหยยี นเหยยี นมาใหฉ้ นั ไปกบั ฉนั ไมอ่ ยา่ งน้นั พวกเรากต็ ายพร้อม กนั ” จงจ่ิงหา้ วต้งั ใจย้อื เวลากบั เขา ใหบ้ อด้ีการ์ดเขา้ ใกลเ้ ขา “ถา้ ฉนั ไม่ยอมละ?” “ฉนั บอกแลว้ ไง ทุกคนกต็ ายพร้อมกนั ใครก็อยา่ คิดท่ีจะรอด” เหอรุ่ยเจ๋อมองไปขา้ งหลงั เขา “เหยยี นเหยยี น คุณอยากเห็นคนมากมายขนาดน้ีตายเพราะคุณเหรอ?” หลินซินเหยยี นหนั หนา้ ไมม่ องเขา ดงั น้นั จึงหนั ไปเห็นแมล่ กู ท่ีหลบอยใู่ ตโ้ ตะ๊ พอดี สายตาเธอ กะพริบ กาํ มือไวแ้ น่น พวกเขาเป็ นผบู้ ริสุทธ์ิ เป็ นเพราะเธอถึงทาํ ใหพ้ วกเขาอยใู่ นอนั ตราย หลินซินเหยยี นอยากบอกใหพ้ วกเขาไป หลบอยใู่ ตโ้ ตะ๊ ไม่มีประโยชน์ แต่กลวั ดึงดูดความสนใจ ของเหอรุ่ยเจ๋อ “เหยยี นเหยยี นคุณไปกบั ผม มีแคผ่ มเท่าน้นั ที่ชอบคุณอยา่ งจริงใจ รักคุณ มีแค่ผมคนเดียว เพ่ือ คุณแลว้ ผมยอมสละแมแ้ ตช่ ีวติ ไปกบั ผม” เขายนื่ มือใหห้ ลินซินเหยยี น เวลาเดียวกนั บอด้ีการ์ดท่ีเขา้ ใกลเ้ หอรุ่ยเจ๋อไปโดนเกา้ อ้ี จนทาํ ใหเ้ กิดเสียง เหอรุ่ยเจ๋อหนั ไปมอง ก็เห็นบอด้ีการ์ดท่ีกาํ ลงั เขา้ ใกล้ สีหนา้ เขาเปล่ียนไปทนั ที เขารู้ตวั แลว้ บอด้ีการ์ดจึงเลือกท่ีจะพงุ่ เขา้ ไปกบั ตวั เขา เหอรุ่ยเจ๋อถีบเกา้ อ้ีตรงหนา้ ไปขวางบอด้ีการ์ดท่ีเขา้ ใกล้

“แม่ แม่” เดก็ หญิงตกใจจนมุดเขา้ ออ้ มกอดของแม่ เหอรุ่ยเจ๋อหนั ไปจอ้ งเด็กหญิงคนน้นั หลิน ซินเหยยี นเห็นท่าจะไมค่ ่อยดี “รีบขวางเขาไว”้ บอด้ีการ์ดพงุ่ เขา้ ไป แตก่ ช็ า้ ไปหน่ึงกา้ ว เหอรุ่ยเจ๋อควา่ํ โตะ๊ แลว้ จบั ตวั เดก็ หญิงไว้ เดก็ หญิงกอด แมไ่ วไ้ มป่ ล่อย “ปลอ่ ยลกู ของฉนั ” “ปลอ่ ยเขาใหผ้ ม” เหอรุ่ยเจ๋อตะโกน ผหู้ ญิงตกใจร้องตะโกนเสียงดงั “ปลอ่ ยลกู สาวฉนั ปล่อย ลกู สาวฉนั ” เดก็ หญิงถูกดึงจนรู้สึกเจบ็ ตกใจจนร้องไห้ “แม่ แม่….” หลินซินเหยยี นอยากเขา้ ไปช่วยแมค่ นน้นั แยง่ ลูกสาวมา เหอรุ่ยเจ๋อตอนน้ีเหมือนคนบา้ ตอ้ งทาํ ใหเ้ ดก็ บาดเจบ็ แน่ เธอเพิง่ ขยบั ตวั กถ็ ูกจงจ่ิงหา้ วจบั ไว้“ผมไปเอง” เหอรุ่ยเจ๋อใชแ้ รง ดึงตวั เดก็ หญิงมาจากมือแม่ กาํ ลงั จะใชเ้ ดก็ หญิงขม่ ข่หู ลินซินเหยยี น พอหนั ไป กเ็ ห็นจงจิ่งหา้ ว “แก……” จงจ่ิงหา้ วใชค้ วามเร็วยงิ่ กวา่ สายฟ้ าแลบ เขา้ ไปจบั แขนของเขาไว้ มือของเขาแรงเยอะมาก เหอรุ่ ยเจ๋อรู้สึกเจบ็ มือท่ีอุม้ เด็กหญิงไวต้ อ้ งปล่อยออก จงจิ่งหา้ วจึงรีบดึงเด็กหญิงเขา้ มาอมุ้ ไว้ เหอรุ่ ยเจ๋อโมโหจนบีบสนั ดานความชว่ั ร้ายในตวั ออกมา เขาจบั ระเบิดที่ผกู ไวก้ ลางอก อยากกดป่ ุม ระเบิด แต่ถกู จงจ่ิงหา้ วถีบกระเดน็ ออกไป แคร้งคร้าง โตะ๊ เกา้ อ้ีลม้ ระเนระนาด เหอรุ่ยเจ๋อไหวพริบดีมาก ลกุ ข้ึนมากว็ ง่ิ หนี บอด้ีการ์ดวงิ่ ตามไป

“หือหือ…..” เดก็ หญิงร้องไหอ้ ยใู่ นออ้ มกอดของจงจิ่งหา้ ว เขากม้ หนา้ เห็นเด็กหญิงตกใจจน หนา้ ซีด มือท้งั สองขา้ งแดงก่าํ จากอากาศท่ีเหน็บหนาวจบั คอเส้ือของเขาไวแ้ น่น เหมือนกลวั ถกู คนอ่ืนแยง่ ไป “ฉิงฉิง ฉิงฉิง” ผหู้ ญิงวงิ่ เขา้ มาอมุ้ ลกู สาว จงจิ่งหา้ วยนื่ ตวั เดก็ หญิงใหเ้ ธอ เธอกอดเดก็ หญิงไวแ้ น่น จูบลกู สาวท่ีร้องไหด้ ว้ ยอาการตกใจ พดู จาปลอบ “ไม่กลวั ไมก่ ลวั นะ ไมเ่ ป็ นไรแลว้ ไม่เป็ นไรนะ แมอ่ ยนู่ ่ี” “ขอบคุณค่ะ” ผหู้ ญิงอุม้ ลูกสาวไวแ้ ลว้ กม้ หนา้ ขอบคุณจงจิ่งหา้ ว ไม่ไดเ้ ป็ นเพราะเธอกลวั ลูก สาวจะถกู ระเบิดตายหรือไม่ เธอคิดไมถ่ ึงวา่ เหอรุ่ยเจ๋อจะเป็ นคนบา้ คลงั่ อยา่ งน้ี ไม่อยา่ งน้นั คนปกติที่ไหนจะมดั ระเบิดไว้ รอบตวั แบบน้ี “เขามาท่ีร้านฉนั กินปิ้ งยา่ ง บอกวา่ ทะเลาะกบั แฟน ใหล้ กู สาวฉนั ไปลอ่ คุณผหู้ ญิงคนน้ีมา คิดไม่ ถึงวา่ ……” ผหู้ ญิงคนน้นั มองหลินซินเหยยี นดว้ ยตาแดงก่าํ “เกือบทาํ ร้ายคุณแลว้ ” ผหู้ ญิงรู้วา่ หลินซินเหยยี นทาํ ไมถึงใหเ้ งินลูกสาว ยอมกินปิ้ งยา่ ง เพยี งแค่ไม่อยากใหเ้ ธอรู้สึกอึด อดั ใจ กเ็ ลยรับเงินของเธอไว้ เธอเป็ นคนใจดี แตค่ ิดไมถ่ ึงวา่ เธอกบั ลูกสาวเกือบทาํ ใหเ้ ธอ เดือดร้อน หลินซินเหยยี นไม่ไดร้ ู้สึกวา่ เป็ นความผดิ ของสองแมล่ ูก แค่ความใจดีถกู คนหลอกใช้ “เวลาดึกมากแลว้ วนั น้ีรีบกลบั ไปเถอะ……” “อา้ ก” หลินซินเหยยี นยงั พดู ไมจ่ บ ตอ้ งชะงกั จากเสียงร้อง เธอกบั จงจ่ิงหา้ วหนั ไปพร้อมกนั กลบั เห็น คุณยา่ ถกู เหอรุ่ยเจ๋อจบั ตวั ไว้

“เกิดอะไรข้ึน?” ซูจา้ นรีบเดินเขา้ ไป “ทาํ ไมถึงถูกเหอรุ่ยเจ๋อกบั ตวั ไว?้ ” บอด้ีการ์ดพดู “พวกเราไล่จบั เขา เขาวงิ่ ผา่ นทางน้ี คุณยา่ ท่านออกมาจากขา้ งในเจอเขา้ พอดี เขา ไม่รู้วา่ คุณยา่ ท่านเป็ นใคร แคจ่ บั ไวเ้ ป็ นตวั ประกนั เฉยๆ” คุณยา่ ตกใจไม่นอ้ ย เห็นซูจา้ นกต็ ะโกน “ซูจา้ น” เธอไมร่ ู้วา่ เหอรุ่ยเจ๋อเป็ นใคร ไมม่ ีคนบอกเธอเก่ียวกบั แผนการวนั น้ี แคใ่ หเ้ ธอและเด็กสองคน อยใู่ นหอ้ งนอน หลินลยุ่ ซีตามตื๊อเสิ่นเผยซวนวา่ จะหาหลินซินเหยยี น คุณยา่ จึงลงมาเพือ่ หาหลิน ซินเหยยี น และหาตวั ซูจา้ นดว้ ย เขากบั ฉินยาเพิ่งแต่งงาน ดึกขนาดน้ีแลว้ ไม่กลบั หอ้ ง เธอไม่ วางใจ ดงั น้นั เส่ินเผยซวนไม่ไดส้ งั เกตเห็นวา่ เธอลงจากหอ้ ง ถึงช้นั ลา่ งแลว้ คุณยา่ ท่านเห็นซูจา้ นกบั หลินซินเหยยี นอยขู่ า้ งนอก อยากออกมาหาพวกเขา กลบั ถูกเหอรุ่ยเจ๋อท่ีวง่ิ เขา้ ไปจบั ตวั ไว้ “รู้จกั ซูจา้ น?” เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะอยา่ งเจา้ เลห่ ์ คุณยา่ อายมุ าแลว้ ไมร่ ู้วา่ คาํ พดู น้ีมีอะไรผดิ ปกติ จึงพดู วา่ “ซูจา้ นเป็ นหลานของฉนั ” “ฮ่าฮ่า” เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะเสียงดงั มองไปท่ีซูจา้ น แลว้ มองจงจ่ิงหา้ ว “พวกแกไมป่ ล่อยฉนั ใช่ ไหม?” “ไอส้ ารเลว” ซูจา้ นจะพงุ่ เขา้ ไปทนั ที จงจิ่งหา้ วดึงตวั เขาไว้“อยา่ ววู่ าม” ซูจา้ นโมโหจนตวั สน่ั “แกกลา้ แตะตอ้ งคุณยา่ ฉนั แมแ้ ต่ปลายนิ้ว ฉนั หน่ั ศพแกเล้ียงสุนขั กินแน”่ “ถา้ อยา่ งน้นั แกกต็ อ้ งมีปัญญาจบั ตวั ฉนั ไดก้ ่อน” รู้วา่ ตวั ประกนั ในมือเป็ นยา่ ของซูจา้ น เขาไม่ กลวั แมแ้ ต่นอ้ ย มนั่ ใจวา่ พวกเขาไมก่ ลา้ ทาํ อะไรววู่ ามแน่” “อยา่ ช่วยคนกไ็ ด”้ สายตาเขาหนั ไปมองที่หลินซินเหยยี น “เอาคุณมาเปล่ียน” “ถยุ ฝันไปเถอะ” ซูจา้ นรังเกียจเหอรุ่ยเจ๋ออยา่ งที่สุด

เหอรุ่ยเจ๋อบีบแขนของคุณยา่ ไวอ้ ยา่ งแรง คนแก่เจบ็ จนร้องเสียงดงั ซูจา้ นโมโหจนตะโกนคาํ หยาบ “แม่งเอย้ ไอส้ ารเลว” “ฉนั ยอมเปลี่ยน เอาตวั ฉนั ไป แลว้ ปลอ่ ยตวั คุณยา่ ” หลินซินเหยยี นพดู จงจ่ิงหา้ วยนื อยดู่ า้ นขา้ ง ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร สบตากบั เธอเหมือนมีคาํ พดู หมื่นลา้ นคาํ หลินซินเหยยี นยมิ้ เลก็ นอ้ ย “ฉนั เช่ือ คุณ” เชื่อวา่ คุณช่วยฉนั ได้ พดู จบหลินซินเหยยี นก็เดินไปหาเหอรุ่ยเจ๋อ ซูจา้ นกระวนกระวาย ตะโกนพดู กบั หลินซินเหยยี น “มนั เป็ นโรคจิต จ่อจงมาที่ตวั คุณ คุณไป แลว้ กเ็ ท่ากบั ติดกบั มนั แลว้ ” หลินซินเหยยี นทาํ เหมือนไม่ไดย้ นิ เดินไปโดยไม่ไดล้ งั เล ซูจา้ นหนั ไปมองจงจิ่งหา้ ว “นายใหเ้ ธอไปแบบน้ีเหรอ?” ตอนท่ี 277 เป็ นเพราะเขา จงจ่ิงหา้ วไม่ไดต้ อบสนอง ซูจา้ นกระวนกระวาย เขาอยากช่วยคุณยา่ แตก่ ็ไมอ่ ยากใหห้ ลินซินเห ยยี นเขา้ ถ้าํ เสือ เหอรุ่ยเจ๋อตามตื๊อไมเ่ ลิก กเ็ พราะอยากไดต้ วั หลินซินเหยยี น เธอไปแบบน้ี ยงั กลบั มาไดไ้ หม? ในตวั เหอรุ่ยเจ๋อมดั ระเบิดไว้ ถา้ หากคนท่ีเหอรุ่ยเจ๋อกบั ไวเ้ ป็ นตวั ประกนั เป็ นคนแปลกหนา้ ที่ไม่รู้จกั หลินซินเหยยี นอาจจะ ลงั เลบา้ ง แต่คนที่ถูกจบั คือยา่ ของซูจา้ น ญาติคนเดียวของเพ่ือนรักจงจิ่งหา้ ว เธอจะใหค้ นแก่คน น้ีไดร้ ับบาดเจบ็ เพราะเธอ

เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะ เสียงหวั เราะของเขาดงั กา๊ กก๊ากออกมาจากลาํ คอ เสียดสี เหยยี ดหยาม “เห ยยี นเหยยี น ผมเคยพดู แลว้ มีแค่ผม ผมคนเดียวเท่าน้นั ที่รักคุณ มีผมเท่าน้นั ยมิ ทุ่มเทใหค้ ุณ ท้งั หมด คุณลืมตาดู มนั จงจิ่งหา้ ว ห่วงความปลอดภยั ของคุณไหม?” “ฉนั เดินไป คุณปลอ่ ยตวั คุณยา่ ” หลินซินเหยยี นสีหนา้ เรียบเฉย สาํ หรับคาํ พดู ของเหอรุ่ยเจ๋อ แลว้ เธอฟังไม่เขา้ ไปแมแ้ ต่นอ้ ย มองสีหนา้ อนั เฉยชาของหลินซินเหยยี น เหอรุ่ยเจ๋อตะโกนอยา่ งควบคุมไม่ได้“คุณยงั ไมย่ อมตา สวา่ งอีกเหรอ? มนั ไมก่ ลวั ใช่ไหม วา่ ผมจะตายพร้อมคุณ กลายเป็ นผีสามีภรรยาคูห่ น่ึง?” “ไอบ้ า้ ” ซูจา้ นโมโหจนกดั ฟันแน่น “มนั อาจจะทาํ แบบน้ีจริงก็ได้ มดั ระเบิดติดตวั ไว้ เห็นไดช้ ดั วา่ มนั มีความคิดที่อยากจะตายพร้อมกนั ” จงจ่ิงหา้ วยงั คงไม่ตอบสนอง เขาเงียบเหมือนดงั เสือท่ีรอเหยอื่ อยา่ งใจเยน็ รอโอกาสเหมาะแลว้ พงุ่ เขา้ จบั เหยอ่ื หลินซินเหยยี นเจรจากบั เขาต่อ “คนท่ีคุณอยากไดค้ ือฉนั นี่เป็ นเร่ืองระหวา่ งเราสองคน เราควร เคลียร์กนั เอง คุณไปจบั คนแก่คนหน่ึงไวเ้ ป็ นตวั ประกนั แบบน้ี มนั จะทาํ ใหฉ้ นั ยงิ่ เกลียดคุณข้ึน กวา่ เดิม” เหอรุ่ยเจ๋อตาแดงเดือด “คุณวา่ ไงนะ?” เขาไมอ่ ยากเชื่อ ควบคุมความผิดหวงั ในใจไม่ได้ “คุณเกลียดผม? ฮา่ ฮา่ ……คุณเกลียดผม?” เขา เกบ็ รอยยมิ้ ทนั ที เปล่ียนเป็ นสีหนา้ อนั โหดเห้ียม “มนั ผมโง่เกินไป ตามใจคุณทุกเร่ือง คุณคบกบั จงจ่ิงหา้ ว กเ็ พราะวา่ มนั นอนกบั คุณไมใ่ ช่เหรอ? คุณรักมนั เหรอ? คุณไมไ่ ดร้ ัก นนั่ เป็ นเพราะวา่ คุณเห็นแก่ลกู สองคน คนที่คุณรักคือผม คือผม ถา้ หากผมไม่มวั แต่ห่วงท่ีคุณขดั ขืน นอนกบั คุณ สกั คร้ัง ตอนน้ีคุณกอ็ ยกู่ บั ผมแลว้ ทุกสิ่งทุกอยา่ ง กเ็ ป็ นเพราะผมตามใจคุณเกินไป ยอมคุณ ตลอด”

ความน่ากลวั ของคนบา้ ยงั ไมพ่ อท่ีจะบรรยายตวั เหอรุ่ยเจ๋อในตอนน้ี เขาบา้ คลงั่ น่ากลวั แมแ้ ต่ ตรรกะความคิด กเ็ กินคนธรรมดา หลินซินเหยยี นมือวางขา้ งลาํ ตวั กาํ หมดั ไวแ้ น่น “ฉนั มาแลว้ คุณปล่อยคุณยา่ เด๋ียวน้ี” เหอรุ่ยเจ๋อกม้ หนา้ คุณยา่ อายมุ ากแลว้ คงเพราะอาการตกใจ ตวั สนั่ ไปท้งั ร่าง พดู อะไรไม่ออก แมแ้ ต่นอ้ ย ซูจา้ นยนื อยขู่ า้ งๆอยา่ งรีบร้อน “แมง่ เอย้ ยงั เป็ นหมอจิตแพทย์ บา้ ข้ึนมา น่ากลวั กวา่ คนธรรมดา ต้งั เยอะ” “เหอรุ่ยเจ๋อ คุณตอ้ งการอะไร” หลินซินเหยยี นกงั วล เธอรู้สึกไดว้ า่ อาการคุณยา่ ไม่ค่อยดี อายเุ ยอะขนาดน้ีแลว้ ทนการทรมานแบบน้ีไม่ไหว “เอารถใหฉ้ นั คนั หน่ึง” ไม่มีใครอยากตาย เขากเ็ หมือนกนั มดั ระเบิดติดตวั ก็เพื่อจะเอาตวั รอด ยกเวน้ สถานการณ์ท่ีเขาเอาตวั รอดไมไ่ ดถ้ ึงเลือกที่จะตายพร้อมกบั ศตั รู ตอนน้ีเขามีตวั ประกนั ทาํ ใหพ้ วกเขาเป็ นห่วงตวั ประกนั เขากม็ ีโอกาสหนี “ใหม้ นั ” พดู จบ ซูจา้ นหนั ไปมองจงจิ่งหา้ ว เขาไม่พดู ก็แสดงวา่ เห็นดว้ ย ไม่นานบอด้ีการ์ดกข็ บั รถคนั หน่ึงมา เขากาํ ลงั จะไปส่งกญุ แจ ฉวยโอกาสช่วยคุณยา่ ออกมา แต่ วา่ เหอรุ่ยเจ๋อกไ็ มโ่ ง่ รีบตะโกนหา้ มไว้“อยา่ เขา้ มา” บอด้ีการ์ดพดู “ผมไมเ่ ขา้ ไป จะเอากญุ แจรถใหค้ ุณยงั ไง?” “ใหเ้ หยยี นเหยยี น” เขาบีบคอของคุณยา่ ไว้ มองบอด้ีการ์ดอยา่ งระวงั บอด้ีการ์ดลงั เลนิดหน่ึง หลินซินเหยยี นเขา้ ไปหยบิ กญุ แจเอง “คุณข้ึนรถ คุณขบั รถ อยา่ คิดหนี ไมอ่ ยา่ งน้นั ผมทาํ คนแก่คนน้ีตายแน”่ เหอรุ่ยเจ๋อขู่

หลินซินเหยยี นมองเขาแลว้ หนั ตวั เดินข้ึนรถ สตาร์ทรถ เหอรุ่ยเจ๋อลากตวั คนแก่ข้ึนไปนงั่ ดา้ นหลงั เขามองหลินซินเหยยี น “ขบั ไปทิศใต”้ คุณยา่ อยใู่ นมือเขา หลินซินเหยยี นจึงตอ้ งฟังเขา เหอรุ่ยเจ๋อรู้สึกวา่ หลินซินเหยยี นจงใจขบั ชา้ ลง เขาจึงตบหนา้ คนแก่อยา่ งแรงจนสลบ หมดสติ ไป ไมม่ ีเสียงร้อง แต่หลินซินเหยยี นตกใจกบั เสียงตบหนา้ เธอหนั ไปมองเห็นสีหนา้ อนั โหดเห้ียมของเหอรุ่ยเจ๋อ และรอยฝ่ ามือบนหนา้ ของคุณยา่ หลินซินเหยยี นโมโหมาก คิดไม่ถึงวา่ เหอรุ่ยเจ๋อจะบา้ คลง่ั ไดถ้ ึงขนาดน้ี แมแ้ ตค่ นแก่กท็ รมาน เหอรุ่ยเจ๋อมองหลินซินเหยยี นอยา่ งโหดเห้ียม “ผมบอกแลว้ วา่ อยา่ คิดเลน่ แผนอะไรกบั ผม ไม่อยา่ งน้นั ไอแ้ ก่นี่ตาย ขบั เร็วหน่อย” หลินซินเหยยี นกดั ริมฝี ปาก เหยยี บคนั เร่งจนสุด ขณะท่ีหลินซินเหยยี นเหยยี บคนั เร่งจนสุด รถกพ็ งุ่ ออกไปดว้ ยความเร็วเหมือนจรวด ทิ้งกล่ินควนั เหมน็ แสบจมกู ไว้ “เล้ียวขวา” เหอรุ่ยเจ๋อบอกทาง หลินซินเหยยี นสงั เกตเห็นความตอ้ งการของเขาแลว้ เขาอยากขบั ข้ึนทางด่วน ถา้ ข้ึนทางด่วน แลว้ ก็จะควบคุมเขาไดย้ าก อีกอยา่ งบนทางด่วนเกิดอบุ ตั ิเหตไุ ดง้ ่าย เธอสงบสติอารมณ์พดู กบั เหอรุ่ยเจ๋ออยา่ งใจเยน็ “คนที่คุณตอ้ งการคือฉนั ปล่อยคุณยา่ ลงไป คุณ พาท่านไปดว้ ยก็เป็ นแคต่ วั ถว่ ง ขดั ขวางการหนีของคุณ คนจบั ฉนั ไวก้ ็มีความหมายเท่ากนั ” เหอรุ่ยเจ๋อไม่เห็นดว้ ย พดู อยา่ งเยน็ ชา “ขบั รถของคุณไป”

“คุณตอ้ งการฉนั ไมใ่ ช่เหรอ ฉนั ยอมไปกบั คุณแลว้ ทาํ ไมคุณยงั จะจบั ตวั คุณยา่ ไวไ้ ม่ยอมปลอ่ ย คุณดูท่านสลบไปแลว้ คุณไม่กลวั ท่านตายเหรอ แบบน้ีจะมีคดีฆ่าคนติดตวั ” “ถึงแมผ้ มจะไม่เอาชีวติ คน จงจิ่งหา้ วจะปลอ่ ยผมไปเหรอ?” ใช่ ถึงแมค้ ร้ังน้ีเขาไมไ่ ดจ้ บั ใครไว้ คร้ังน้ีจบั เขาแลว้ ก็คงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆแน่ “ทาํ ไมไมพ่ ดู ?” เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะ “คุณไมป่ ล่อยคนใช่ไหม?” น้าํ เสียงหลินซินเหยยี นเยน็ ชาลง ในเม่ือเขาไมก่ ินไมอ่ ่อน เธอก็ตอ้ ง ใชไ้ มแ้ ขง็ “ขา้ งหนา้ มีเนินลง ถา้ อยา่ งน้นั พวกเราก็ตายพร้อมกนั เลย” “คุณบา้ ไปแลว้ เหรอ?” เหอรุ่ยเจ๋อเบิกตากวา้ ง “ใช่ ฉนั บา้ ไปแลว้ ถกู คุณบีบจนบา้ แลว้ ” หลินซินเหยยี นใจเยน็ ผดิ ปกติ ใกลถ้ ึงเนินขา้ งหนา้ แลว้ เธอจบั พวงมาลยั ไวแ้ น่น “เวรกรรมระหวา่ งเรา กข็ อใหส้ ิ้นสุดในวนั น้ีละกนั ” เธอหกั พวงมาลยั “เด๋ียวก่อน” หลินซินเหยยี นรอคาํ พดู น้ีขอเขาอยู่ เอ๊ียด เสียงเสียดสีของลอ้ กบั ถนน ดงั เอี๊ยดแสบหู จนเป็ นรอยบนถนน เหอรุ่ยเจ๋อตกใจจนเหง่ือแตก “ผมโยนเขาลงไปเอง” ถึงแมใ้ นมือจะไมม่ ีคนแก่นี่ เขาก็ยงั มีหลินซินเหยยี น ยงั คงมีขอ้ ตอ่ รองอยู่

เขาเปิ ดประตู เพ่ือป้ องกนั หลินซินเหยยี นฉวยโอกาสหนี เขาปลดเขม็ ขดั บนตวั มดั แขนของ หลินซินเหยยี นไว้ ใชม้ ือดึงไว้ เขาใชเ้ ทา้ ถีบคนแก่ลงจากรถ หลินซินเหยยี นรู้สึกโมโหกบั พฤติกรรมของเหอรุ่ยเจ๋อ เธอเปิ ดประตูลงจากรถ ใชเ้ ทา้ ถีบประตูเพอื่ ปิ ด มีเขม็ ขดั ก้นั อยตู่ รง กลาง เหอรุ่ยเจ๋อกงั วล รีบตะโกนพดู “รีบข้ึนรถ” หลินซนเหยยี บไม่สะทกสะทา้ น เหอรุ่ยเจ๋อโมโห เปิ ดประตโู ดดลงจากรถ เขายน่ื มือจบั คอหลิน ซินเหยยี นไว้ “คุณอยากตายใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นมองเห็นคนเดินมาจากหางตา เธอยมิ้ ข้ึนจนเห็นฟันสวย “ฉนั ตาย คุณกไ็ มร่ อด” ลมแรงมาก พดั เสียงของเธอ เหอรุ่ยเจ๋อก็ไดย้ นิ “ฮ่าฮ่า……” เขาหวั เราะเสียงดงั “ผมไมใ่ หค้ ุณตายหรอก ผมจะใหค้ ุณอยกู่ บั ผมตลอด ถึงแมจ้ ะตาย คุณกต็ อ้ ง เป็ นผขี องผม……” ปัง ตอนท่ี 278 เขาจะตายไหม เสียงดงั ปัง เหอรุ่ยเจ๋อเบิกตากวา้ ง เขาคอ่ ยๆหนั ไปมอง ท่ามกลางความมืด ร่างสูงใหญ่ที่ถูกสาด ส่องดว้ ยไฟบนถนน ชายเส้ือปลิวข้ึนเพราะสายลม เขายนื อยา่ งมน่ั คง เหมือนเทา้ ติดพ้ืน สายลม พดั แรง ก็ไม่หวนั่ ไหว มือถือปื น ท่าทางหยงิ่ ผยอง เหอรุ่ยเจ๋อเบิกตากวา้ ง ยงิ่ อยยู่ ง่ิ โหดเห้ียม มุมปากกระตุกไมห่ ยดุ “แก แก……” ไร้เร่ียวแรงพยงุ ตวั เขาเขา่ อ่อน ลม้ คุกเขา่ อยบู่ นพ้นื

หลินซินเหยยี นเห็นเขาลม้ ลงไปตอ่ หนา้ เธอรู้สึกโลง่ ใจไปทนั ที ร่างไหวไปตามลม เธอต้งั สติได้ รีบแกเ้ ขม็ ขดั บนมือ รีบเขา้ ไปอมุ้ คุณยา่ ท่ีถกู ทิ้งไวบ้ นพ้ืน “คุณยา่ ” หลินซินเหยยี นตรวจลมหายใจของคุณยา่ ยงั หายใจอยู่ “คุณยา่ ” ซูจา้ นวง่ิ เขา้ ไป หลินซินเหยยี นใชเ้ รี่ยวแรงที่เหลืออยเู่ พียงนอ้ ยนิด “เร็ว รีบพาคุณยา่ ไป โรงพยาบาล” ซูจา้ นมองเธอ แลว้ รีบอมุ้ คุณยา่ ข้ึนรถ กลวั คุณยา่ จะเกิดเร่ือง ระบายอารมณ์ใส่บอด้ีการ์ด “เร็วๆ” หลินซินเหยยี นใชม้ ือขา้ งหน่ึงพยงุ ตวั เองอยากลกุ ข้ึน ทนั ใดน้นั มีคนจบั มืออีกขา้ งของเธอไว้ สายตาเธอมองเห็นรอยเทา้ ท่ีเงาเป็ นประกาย เธอมองข้ึนไป ขายาวคูน่ ้นั มองข้ึนไป เป็ นใบหนา้ ที่เขา้ รูป มือจงจ่ิงหา้ วดึงเบาๆ ร่างของหลินซินเหยยี นถกู ดึงข้ึน ทนั ใดน้นั ก็ถกู ดึงเขา้ ออ้ มกอดอนั อบอ่นุ และบึกบึน เธอเงยหนา้ ลมแรงมาก ผมยาวของเธอถกู พดั ปลิวอยกู่ ลางสายลม จงจ่ิงหา้ วปัดผมท่ีบดบงั อยบู่ นหนา้ ของเธอ ไปไวห้ ลงั หู รอดพน้ จากอนั ตราย เธอยมิ้ แลว้ ตาคูส่ วยน้นั ยมิ้ จนโคง้ ข้ึนเหมือนเส้ียวพระจนั ทร์ น้าํ เสียงอนั สดใส “ไม่เป็ นไรแลว้ โชคดีที่คุณมาทนั ” สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วไม่ไดผ้ อ่ นคลายลงจากคาํ พดู เธอแมแ้ ต่นอ้ ย ยงิ่ อยยู่ ง่ิ แขง็ กระดา้ ง เขาดึงเธอ อยา่ งแรง ร่างของหลินซินเหยยี นกระแทกเขา้ ออ้ มกอดเขา หลินซินเหยยี นรู้สึกถึงอารมณ์ความรู้สึกท่ีไมค่ ่อยดีของเขา เธอกาํ ลงั อยากเปิ ดปากพดู ก็เห็น บอด้ีการ์ดสองนายเดินเขา้ มา หวั คนทา้ ยคน ยกร่างของเหอรุ่ยเจ๋อข้ึนรถ

หลินซินเหยยี นไมเ่ คยเห็นจงจ่ิงหา้ วรุนแรงขนาดน้ีมาก่อน น้าํ เสียงคอ่ นขา้ งต่าํ ไมไ่ ดถ้ ามเขาวา่ ทาํ ไมถึงมีปื น แต่ถามคาํ ถามท่ีเธอกงั วล “เขาจะตายไหม?” เหอรุ่ยเจ๋อทาํ ผิดจริง เขาสมควรไดร้ ับโทษ แต่โทษน้ีไม่ควรท่ีจะกระทาํ โดยเขา หากเหอรุ่ยเจ๋อตาย เขากท็ าํ ผดิ กฎหมายเช่นกนั “ไม่รู้” ใช่ เขาไมร่ ู้ ตอนท่ีเขาเห็นเหอรุ่ยเจ๋อบีบคอเธอไว้ เขาสูญเสียสติทุกอยา่ ง ถา้ เป็ นเวลาปกติ เขาตอ้ งควบคุมได้ แตว่ า่ คร้ังน้ี เขาควบคุมไม่ได้ หลินซินเหยยี นถอนหายใจ ไม่รู้วา่ คุณยา่ จะเป็ นอะไรไหม “พวกเรากลบั กนั เถอะ ฉนั หนาว” เธอกอดเอวของเขาไว้ จงจ่ิงหา้ วใชเ้ ส้ือคลมุ ห่มตวั เธอไว้ เดินไปที่รถ บอด้ีการ์ดเปิ ดประตูใหอ้ ยา่ งเคารพ เขากอดร่าง หลินซินเหยยี นนง่ั เขา้ ไปในรถ ปิ ดประตูรถ ตลอดทางท้งั สองคนไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย ต่างคนตา่ งมีความในใจ หลินซินเหยยี นยงั คงอยใู่ นอาการตกใจจากเหตุการณ์น้ี ส่วนจงจ่ิงหา้ วยงั คงอยใู่ นอาการโทษ ตวั เอง ถา้ เขาชา้ อีกกา้ วเดียว เธอจะ…… ไม่นานรถก็ขบั มาถึงโรงแรม ฉินยาไปท่ีโรงพยาบาล ตอนน้ีคุณยา่ อยโู่ รงพยาบาลไม่รู้วา่ สถานการณ์เป็ นยงั ไงบา้ ง เธอเป็ นภรรยาของซูจา้ น ควรจะอยเู่ ฝ้ าท่ีโรงพยาบาล “ฉนั ชะลา่ ใจเกินไป” เสิ่นเผยซวนพดู อยา่ งรู้สึกผิด ถา้ หากเขาเฝ้ าคุณยา่ ไวด้ ีๆก็จะไมเ่ กิดเหตกุ ารณ์แบบน้ีข้ึน

แน่นอน เขาคิดวา่ คงไม่มีอนั ตรายอะไร เหอรุ่ยเจ๋อคนเดียว จะสร้างเร่ืองอะไรใหญโ่ ตได?้ แตค่ ิด ไม่ถึงวา่ เขาจะมดั ระเบิดติดตวั ไว้ ก่อเร่ืองราวมากมายขนาดน้ี “มนั เป็ นอุบตั ิเหต”ุ หลินซินเหยยี นพดู ปลอบ “เด็กสองคนอยใู่ นหอ้ ง ผมไปจดั การเหอรุ่ยเจ๋อ” เสิ่นเผยซวนกาํ ลงั จะไป เหมือนนึกอะไรข้ึนมา ได้ มองไปที่จงจิ่งหา้ ว “ปื นละ่ ?” เสิ่นเผยซวนมีปื น หลินซินเหยยี นถึงรู้ ปื นท่ีจงจ่ิงเหยยี นใช้ เป็ นของเส่ินเผยซวน ปื นของเส่ินเผยซวนมีรหสั ปื น ถา้ หายตอ้ งถกู ทาํ โทษ จงจ่ิงหา้ วหยบิ ปื นออกมาคืนเขา จากน้นั ก็เดินผา่ นเขาเขา้ ไปในหอ้ ง เห็นไดช้ ดั วา่ จงจ่ิงหา้ วอารมณ์ไมค่ อ่ ยดี เสิ่นเผยซวนอยากถามวา่ เขาเป็ นอะไร หลินซินเหยยี นขวางเขาไว้ ส่ายหนา้ ใหเ้ ขา “เขาอาจจะอารมณ์ไม่ค่อยดี คุณไปเถอะ พยายาม ช่วยคนใหไ้ ด”้ เสิ่นเผยซวนพยกั หนา้ หลินซินเหยยี นเขา้ ไปในหอ้ ง เธอถอดเส้ือกนั หนาว แขวนไวบ้ นไมแ้ ขวนเส้ือ เส้ือคลุมบนตวั จง จิ่งหา้ วไม่ไดถ้ อด อมุ้ หลินลุย่ ซีไว้ หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไป “ถอดเส้ือคลุมออกดีกวา่ ” ในหอ้ งอบอ่นุ ถา้ เขาใส่ในหอ้ งจะรู้สึกร้อน เขาปล่อยลกู สาวลง สะบดั ไหล่ เส้ือคลมุ กร็ ่วงลงมา หลินซินเหยยี นรับไว้ จากน้นั ก็เอาไปแขวน “พอ่ ไปไหนมา?” หลินลยุ่ ซีกอดคอเขาพดู จาออ้ น จงจ่ิงหา้ วจบั จมูกเลก็ ๆของเธอไว้“พอ่ ไปจดั การธุระ”

ลูกสาวซบอยทู่ ่ีไหลข่ องเขา หนา้ เลก็ ๆน้นั ซบอยทู่ ่ีคอ พดู ดว้ ยเสียงออ้ น “หนูนึกวา่ พอ่ ไปออก เดทกบั แมซ่ ะอีก คร้ังหนา้ พาหนูไปดว้ ยไดไ้ หม? อยแู่ ต่ในหอ้ งทุกวนั น่าเบ่ือจะตาย พวกเราจะ กลบั ไปไดเ้ ม่ือไหร่?” จงจ่ิงหา้ วลบู ไหลเ่ ธอเบาๆ “รออีกนิด” ตอนแรกเรื่องของเหอรุ่ยเจ๋อจบลง พวกเขากก็ ลบั ได้ แต่ตอนน้ีคุณยา่ ถูกส่งเขา้ โรงพยาบาล สถานการณ์เป็ นยงั ไงยงั ไม่รู้ ตอนน้ียงั กลบั ไมไ่ ดแ้ น่ “ถา้ อยา่ งน้นั พอ่ อยเู่ ป็ นเพ่อื นหนูไดไ้ หม?” เธอเบป้ าก “หนูคิดถึงยายแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วจูบหนา้ ผากลกู สาว พดู วา่ “ตอ่ จากน้ีพอ่ จะอยกู่ บั ลกู เอง” สาวนอ้ ยดีใจแลว้ หวั เราะชอบใจ จูบไปที่แกม้ ของเขาไปหน่ึงที จนน้าํ ลายติดแกม้ เห็นลกู สาวดีใจ ใบหนา้ ของเขาถึงมีรอยยมิ้ ข้ึนมาบา้ ง โรงพยาบาล คุณยา่ ถูกส่งเขา้ ไปตรวจในโรงพยาบาล ซูจา้ นยนื กระวนกระวายเดินไปเดินมาบนทางเดิน ฉินยามองจนมึนหวั รู้วา่ เขาต่ืนเตน้ รู้วา่ เขากงั วล แตว่ า่ เดินไปเดินมาแบบน้ีกไ็ มไ่ ดท้ าํ ใหค้ นไม่ เป็ นไรได้ เธอเดินเขา้ ไป จบั มือของเขาไว้“อยา่ กงั วลเลยค่ะ คุณยา่ ตอ้ งไม่เป็ นไร” ซูจา้ นกดั ฟันแน่น “ไอส้ ารเลวเหอรุ่ยเจ๋อ ผมตอ้ งเอามนั ตายแน…่ ” ฉินยารีบปิ ดปากเขาไว้ ที่นี่คนเตม็ ไปหมด ถา้ ใหค้ นอ่ืนไดย้ นิ จะไม่ดี คนท่ีไมร่ ู้อาจคิดวา่ เขาไป คนไม่ดี “ฉนั รู้วา่ คุณโกรธ……”

“จะใหผ้ มไม่โกรธไดย้ งั ไง?” ซูจา้ นเสียงดงั ตะโกนจบแลว้ เขาก็รู้สึกวา่ ตวั เองววู่ ามเกินไป ไม่ ควรตะโกนใส่ฉินยา “ผมขอโทษ ผมใจร้อนเกินไป” เขาหนั ไปนงั่ ลงบนเกา้ อ้ียาว เอามือปิ ดหนา้ “ผมมีญาติเพยี งคนเดียวเท่าน้นั ยา่ สาํ คญั กบั ผมมาก” ฉินยาเดินเขา้ ไปกอดเขาไว้“ฉนั รู”้ เขากอดฉินยาไว้ เอาหนา้ ซบไวท้ ่ีหนา้ ทอ้ งเธอ ฉินยายนื อยตู่ รงหนา้ เขา เขานงั่ บนเกา้ อ้ี ตาํ แหน่ง พอดีที่เขาซบหนา้ กอดเอวเธอไว้ น้าํ เสียงต่าํ และสน่ั เลก็ นอ้ ย “พอ่ แมผ่ มเสียต้งั แต่ผมยงั เด็ก เป็ น คุณยา่ ที่เล้ียงผมมาจนโต ผมไมด่ ีเอง…..” ฉินยาเอามือลบู หวั เขา “เรื่องน้ีโทษคุณไม่ได้ ไม่มีใครคิดวา่ มนั จะเกิดอบุ ตั ิเหตุแบบน้”ี ซูจา้ นกอดเธอไวเ้ งียบๆ รอบตวั กเ็ งียบสงบลง ผา่ นไปสกั พกั ประตูหอ้ งตรวจถูกเปิ ดออก พยาบาลเอาผลตรวจเดินออกมา “ญาติอยไู่ หนคะ?” ซูจา้ นลกุ จากเกา้ อ้ี รีบเดินเขา้ ไป ฉินยาเดินตามไป กลวั วา่ จะเป็ นขา่ วไม่ดี เธอจบั มือของซูจา้ น ไวแ้ น่น “ยา่ ผมเป็ นยงั ไงบา้ ง?” ตอนที่ 279 แม่ทพี่ ฤตกิ รรมแย่มาก ตอนท่ีถามคาํ ถามน้ี ซูจา้ นกาํ มือไวแ้ น่น เขากลวั จะไดฟ้ ังขา่ วร้าย มือของฉินยาถูกบีบจนเจ็บ แต่เธอกไ็ ม่ไดพ้ ดู เตือนเขา เพราะรู้วา่ ตอนน้ีซูจา้ นต่ืนเตน้ มาก

“คืออยา่ งน้ีค่ะ ผปู้ ่ วยอายมุ ากแลว้ จึงสลบเพราะอาการตกใจ ไมไ่ ดเ้ ป็ นอนั ตรายตอ่ ชีวติ มีแผล ถลอกเลก็ นอ้ ยบนร่างกาย ทาํ แผลใหเ้ รียบร้อยแลว้ ไมเ่ ป็ นอะไรมากแลว้ คะ่ ” ซูจา้ นดีใจจนทาํ อะไรไมถ่ กู ไมร่ ู้จะอธิบายความรู้สึกของตวั เองตอนน้ียงั ไง เขาจบั หนา้ ของฉิน ยาไว้ จูบลงไปที่ปากของเธออยา่ งแรง หวั เราะดีใจเหมือนเดก็ “ยา่ ผมไมเ่ ป็ นไรแลว้ ” ฉินยาไมเ่ คยเห็นเขาเป็ นแบบน้ี ดูเหมือนเด็กที่ยงั ไมโ่ ต “อยา่ เพิง่ ดีใจไปคะ่ คนแก่อายมุ ากแลว้ ควรท่ีจะหลีกเลี่ยงเร่ืองท่ีกระทบตอ่ สภาพจิตใจของท่าน นะคะ” พยาบาลตดั บทอยา่ งเยน็ ชา ซูจา้ นถึงรู้สึกวา่ เมื่อก้ีตวั เองเสียมารยาทไปหน่อย กระแอมเบาๆ ตอบเสียงอืมอยา่ งเคร่งขรึม พยาบาลมองเขา น้าํ เสียงยงั ไงเยน็ ชา “ตอ่ ไปน้ีคนแก่จะรับการกระตนุ้ แบบน้ีไม่ไดแ้ ลว้ นะ อายุ ขนาดน้ีแลว้ อาจจะจากไปเลยก็ได้ คร้ังตอ่ ไปอาจจะไมต่ ื่นเลยกไ็ ด้ ลูกหลานควรดูแลดีๆ” ซูจา้ นพยกั หนา้ จริงจงั “ผมรู้แลว้ ” “พวกคุณรอท่ีนี่ก่อน เด๋ียวผปู้ ่ วยกถ็ ูกเขน็ ออกมา” พดู จบพยาบาลกเ็ ดินจากไป คร้ังน้ีซูจา้ นสงบสติอารมณ์ไปเยอะ ยนื รออยหู่ นา้ ประตู ไมน่ านประตหู อ้ งตรวจกเ็ ปิ ดออก คุณ ยา่ ถกู เขน็ ออกมา คนฟ้ื นแลว้ เห็นหลานแลว้ คุณยา่ ก็ยนื่ มือไป ซูจา้ นกม้ ตวั จบั มือไว้ ลูบหนา้ ผาก ของคุณยา่ ใกลช้ ิดกนั มาก ซูจา้ นเห็นรอยฝ่ ามือบนหนา้ ของคุณยา่ ระหวา่ งทางมาโรงพยาบาล เขารีบเกินไป ไมไ่ ดส้ งั เกตเห็นรอยฝ่ ามือบนแกม้ สีหนา้ เขาโมโหข้ึนทนั ที ไอส้ ารเลวเหอรุ่ยเจ๋อ ตอนน้ีเขาถึงเขา้ ใจ วา่ ทาํ ไมพยาบาลถึงไดเ้ ยน็ ชาขนาดน้นั ตอ้ งคิดวา่ เขาทรมานคนแก่แน่นอน เขาจูบมือของคุณยา่ “ไม่เป็ นไรแลว้ หลานยา่ อยนู่ ี่แลว้ ”

“เจา้ หลานแสบ คนน้นั คือใคร?” ตอนน้ีคุณยา่ ถึงนึกข้ึนได้ คนที่จบั ตวั เธอไว้ ดูเหมือนซูจา้ นรู้จดั “ก็แคค่ นบา้ คนหน่ึง ถกู ตาํ รวจจบั ตวั ไปแลว้ อยา่ ไปคิดอีกเลยนะครับ พวกเราตอ้ งพกั รักษาตวั ” ซูจา้ นปลอบคุณยา่ ฉินยาช่วยพยาบาลเขน็ คุณยา่ เขา้ ไปในหอ้ งพกั ฟ้ื น ไมต่ อ้ งพกั โรงพยาบาล แตต่ อ้ งรอดูอาการ หน่ึงคืน พรุ่งน้ีก็กลบั ได้ พอถึงหอ้ งพกั ซูจา้ นอุม้ คุณยา่ ไปนอนบนเตียง ฉินยาช่วยพยาบาลเขน็ เตียงออกไป “ขอบคุณค่ะ รบกวนพวกคุณแลว้ ” “เป็ นหนา้ ที่ของพวกเราค่ะ” พยาบาลยมิ้ ใหฉ้ ินยา ฉินยาปิ ดประตู เดินเขา้ ไปในหอ้ ง “ฉินยา มา มา” คุณยา่ โบกมือใหฉ้ ินยา ฉินยาเดินเขา้ ไป คุณยา่ ดึงมือของเธอ วางบนมือของซูจา้ น “ซูจา้ น โตขนาดน้ี เพิง่ ทาํ เร่ืองที่เอาไหนหน่อยแค่ เรื่องเดียว กค็ ือแตง่ งานกบั หน”ู ฉินยารู้สึกเขินจนกม้ หนา้ ลง ซูจา้ นกบั มือของฉินยา “คุณยา่ ทาํ ไม มีหลานสะใภแ้ ลว้ ไมเ่ อาหลานชายคนน้ีแลว้ เหรอ?” “เอาเราไปทาํ ไม รู้แต่ทาํ ใหย้ า่ โกรธ” คุณยา่ แกลง้ ทาํ เป็ นโกรธ ซูจา้ นรีบยอมแพท้ นั ที “จากน้ีไปไม่ทาํ ใหย้ า่ โกรธอีกแลว้ ” พยาบาลบอกแลว้ วา่ คุณยา่ อายเุ ยอะแลว้ ทนรับการกระตนุ้ ไมไ่ หว เขาตอ้ งทาํ ตามความตอ้ งการ ของคุณยา่ “ยา่ หิวแลว้ ” คุณยา่ พดู ข้ึนกะทนั หนั

“ผมออกไปซ้ือใหค้ รับ” ซูจา้ นรีบลุกข้ึน “ยา่ อยากกินอะไร?” คุณยา่ ส่งสายตาใหเ้ ขา ซูจา้ นไมเ่ ขา้ ใจความหมายของเขา ถามวา่ “ยา่ กระตกุ ตาทาํ ไม ไม่สบาย ตรงไหนไหม?” คุณยา่ “…….” คุณยา่ กลอกตาในใจ คิดในใจวา่ เด็กโง่คนน้ี ส่งสายตาใหย้ งั ไม่เขา้ ใจ? ฉินยาดูออกแลว้ คุณยา่ อยากใหเ้ ธอออกไป จึงพดู ข้ึนเอง “หนูไปซ้ือดีกวา่ คุณยา่ อยากกินอะไร คะ?” “ซ้ือขา้ วตม้ ใหย้ า่ ละกนั ” คุณยา่ พดู “เอาอยา่ งอื่นเพม่ิ ไหมคะ?” ฉินยาถาม คุณยา่ โบกมือ “ไม่เอาแลว้ ” “ถา้ ง้นั หนูออกไปซ้ือ ซูจา้ นคุณดูแลคุณยา่ ดีๆนะ” ฉินยาเดินออกไปแลว้ ซูจา้ นถึงเขา้ ใจความหมายของยา่ เขาดูยา่ ตวั เอง แลว้ เดินตามฉินยา ออกไป อธิบายวา่ “ยา่ ผมอาจจะเพราะไม่สบาย อยากพดู อะไรกบั ผมหน่อย คุณอยา่ ใส่ใจนะ” ฉินยาหวั เราะ เธอดูออก วา่ ซูจา้ นกบั ยา่ มีความสมั พนั ธท์ ี่ดีต่อกนั มาก เธอเขา้ ใจ “ฉนั ไม่ใส่ใจหรอก คุณเขา้ ไปเถอะ ฉนั ไปซ้ือของกิน คุณอยากกินอะไรไหม ฉนั ซ้ือมาให้ “ ซู จา้ นก็ยงุ่ มาท้งั คืนแลว้ ตอนน้ีคงหิวแลว้ “ผมอยากกินเปาะเปี๊ ยะ” ซูจา้ นกไ็ มเ่ กรงใจ ฉินยาตอบรับ

“คุณเขา้ ไปเถอะ ทิ้งคุณยา่ ไวค้ นเดียว เด๋ียวท่านกงั วล” ฉินยาโบกมือเดินจากไป ซูจา้ นมองร่างของเธอ มุมปากยมิ้ ข้ึน เธอเป็ นคนเขา้ ใจคนอื่น ซูจา้ นหนั กลบั เขา้ ไปในหอ้ งแลว้ ปิ ดประตู เขาเดินไปนง่ั ท่ีขอบเตียง “ยา่ อยากพดู อะไรครับ ยงั ตอ้ งใหเ้ ขาออกไป เขานิสยั ดีไม่ใส่ใจ ถา้ เปล่ียนเป็ นคนอื่นนิสยั ไม่ดี คงตอ้ งโกรธแลว้ ” คุณยา่ ยมิ้ จนตาหร่ี “ตอนน้ีช่วยสะใภเ้ รียกร้องความยตุ ิธรรมแลว้ ?” “ไมใ่ ช่ ไม่ใช่” ซูจา้ นรีบโบกมือ “มีเมียแลว้ กไ็ มล่ ืมพระคุณการเล้ียงดูของยา่ หรอกครับ” คุณยา่ ถอนหายใจ “ยา่ แก่แลว้ ” “คุณยา่ ไมแ่ ก่” ซูจา้ นชิดตวั เขา้ ไป ออ้ นอยตู่ รงหนา้ ยา่ ตวั เอง ยา่ ถูกเขาลอ้ จนหวั เราะ ไมน่ านรอยยมิ้ ก็หายไป เปล่ียนเป็ นสีหนา้ อนั เคร่งขรึม “ยา่ รู้สึกวา่ ฉินยา เป็ นเด็กเขา้ ใจคนอ่ืน มีเหตุมีผล หนา้ ตาก็สวย เราตอ้ งดีกบั เขาใหม้ ากๆนะ” “ผมรู้ ยา่ พดู ต้งั กี่รอบแลว้ ” ซูจา้ นเตือนยา่ ดว้ ยความใจเยน็ คุณยา่ ถอนหายใจ “ตอนท่ีหลานอายแุ ค่ก่ีขอบกเ็ สียพอ่ กบั แม่ไปแลว้ ยา่ เล้ียงมาป้ อนขา้ วป้ อน นาํ มากบั มือจนโต……” พดู ถึงเรื่องเม่ือก่อน ท่าทางลอ้ เล่นของซูจา้ นกห็ ายไป เหมือนเปล่ียนไปเป็ นคนละคน “เรากอ็ ยา่ ไปโทษแม่อีกเลย…..” “ทาํ ไมผมจะโทษเขาไมไ่ ด?้ ” ซูจา้ นตาแดง ถึงแมจ้ ะผา่ นไปนานแลว้ เขากไ็ มเ่ คยปลอ่ ยวาง

ระหวา่ งทางไปซ้ือขา้ ว ฉินยาพบวา่ ตวั เองลืมเอาเงินไปดว้ ย เธอออกไปอยา่ งรีบร้อน มือถือกบั เงินไม่ไดเ้ อาไปสกั อยา่ ง จึงกลบั มาเอาเงินกบั ซูจา้ น พอถึงหนา้ หอ้ งกไ็ ดย้ นิ คาํ สนทนาของพวก ขา “ถา้ ไมใ่ ช่เพราะเขา ผมจะเสียพอ่ ไปดว้ ยเหรอ? เขาหวงั แคค่ วามสุขของตวั เอง” ซูจา้ นยงิ่ พดู ยงิ่ อารมณ์ร้อน ผา่ นไปสกั พกั เขารู้สึกวา่ ตวั เองไม่ควรเป็ นแบบน้ี เวลาผา่ นไปนานแลว้ เขาควร ปลอ่ ยวางไดแ้ ลว้ แตก่ ห็ า้ มความโมโหในใจตวั เองไมไ่ ด้ คุณยา่ น้าํ ตาคลอ มือท่ีจบั ซูจา้ นไวเ้ ร่ิมสน่ั “เป็ นความผิดของยา่ เอง ไม่ควรพดู ถึงเร่ืองในอดีต” “เร่ืองน้ีไม่เก่ียวกบั ยา่ ?” ซูจา้ นฝื นยมิ้ ถา้ จะวา่ ไม่ดี กค็ ือชะตาชีวติ เขาไมด่ ี ที่มีแม่ท่ีพฤติกรรม ยา่ํ แย่ ตอ้ งดึงพอ่ ของเขาเขา้ ไปเกี่ยวขอ้ งดว้ ย ฉินยาอ้ึงไปครู่หน่ึง คาํ พดู ของพวกเขาหมายความวา่ อะไร? พอ่ แมข่ องซูจา้ น? แตค่ ิดไปแลว้ เธอแอบฟังแบบน้ีก็เสียมารยาท ดงั น้นั จึงเคาะประตู ซูจา้ นสงบสติอารมณ์ ยนื ข้ึนไปเปิ ดประตู ประตูเปิ ดออกก็เห็นวา่ เป็ นฉินยา ซูจา้ นถาม “คุณซ้ือของเร็วขนาดน้ี……” สายตามองลงไปถึงเห็นวา่ เธอมือเปล่า ไม่ไดถ้ ืออะไรเลย จึงขมวดคิ้ว ตอนที่ 280 คดิ บญั ชี ฉินยาลงั เลไปนิดหน่อย “เอ่อคือ ฉนั ……”

“คุณไดย้ นิ ที่พวกเราคุยกนั แลว้ ?” สีหนา้ ซูจา้ นไมค่ ่อยดี สาํ หรับอดีตของเขา เขาไม่อยากใหค้ น อ่ืนรู้ ตอนแรกฉินยาอยากพดู วา่ เธอไม่ไดต้ ้งั ใจแอบฟัง แตพ่ อเห็นสีหนา้ ไม่ดีของซูจา้ น เธอก็ข้ีขลาด ไปทนั ที ไมร่ ู้เพราะอะไร เธอกลวั ซูจา้ นโกรธ “ฉนั เพิง่ กลบั มา พวกคุณพดู เรื่องอะไร? คุณยา่ ต้งั ใจใหฉ้ นั ออกไป เพอ่ื จะคุยกบั คุณเร่ืองฉนั เหรอ?” สีหนา้ ซูจา้ นดีข้ึนบา้ ง “อืม บอกใหผ้ มดีกบั คุณ ใช่แลว้ ทาํ ไมคุณไม่ซ้ืออะไรเลยกก็ ลบั มาแลว้ ?” “ฉนั รีบออกไป ไมไ่ ดเ้ อาอะไรไปเลย ไม่มีเงิน” ฉินยาหลบสายตาของเขาเลก็ นอ้ ย ไม่สบายใจ และละอายใจที่ตวั เองพดู โกหกเมื่อก้ี แตใ่ นสายตาของซูจา้ น คิดวา่ เธอคงรู้สึกเขิน จึงยมิ้ แลว้ หยบิ กระเป๋ าตงั คจ์ ากกระเป๋ าใหเ้ ธอ“ให”้ ฉินยาเงยหนา้ มองเขา “คุณเอาหน่ึงร้อยใหฉ้ นั กพ็ อ ไม่ตอ้ งเอากระเป๋ าใหฉ้ นั ” ซูจา้ นจบั มือเธอข้ึนมายดั กระเป๋ าตงั คใ์ หเ้ ธอ “พวกเราเป็ นผวั เมียกนั ของผมก็คือของคุณ” ฉินยามองเขา ดึงมือกลบั โดยสญั ชาตญาณ ซูจา้ นยมิ้ “แคน่ ้ีก็ต้ืนตนั แลว้ ? ผมยงั ไมไ่ ดเ้ อาสมบตั ิท้งั หมดใหค้ ุณเลย คุณจะเอาใจง่ายเกินไป ไหม” ฉินยาขึงตาใส่เขา “ฉนั ไปแลว้ ” “อืม” ซูจา้ นมองเธอเดินจากไป ปิ ดประตเู ดินเขา้ หอ้ งผปู้ ่ วย เวลาเดียวกนั มือถือในกระเป๋ ากด็ งั ข้ึน เขา หยบิ มือถือออกมา คนที่โทรมาคือเสิ่นเผยซวน เขากดรับสาย ไมร่ อเสิ่นเผยซวนพดู ซูจา้ นก็ถาม ก่อน “ไอส้ ารเลวนนั่ ตายหรือยงั ?”