กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

กลยทุ ธเ์ ดด็ เสพตดิ ภรรยาของผม 4

“ไปเถอะ” จงจ่ิงหา้ วพดู เบาๆ มีบอด้ีการ์ดนาํ ทาง ไมน่ านนกั พวกเขากล็ งจากเขาอยา่ งปลอดภยั จงจ่ิงหา้ วเอาลกู สาวส่งใหฉ้ ินยา จูงหลินซินเหยยี นกลบั ไปท่ีหอ้ ง ถา้ เป็ นเม่ือก่อน หลินซินเห ยยี นไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งเช่ือฟังเขาอยา่ งเตม็ ใจขนาดน้ี แตต่ อนน้ี เธอไมอ่ ยากปฏิเสธเขา คิดแบบน้ี เธอก็ทาํ แบบน้ี เขา้ ไปในหอ้ ง เธอก็เอาสองมือโอบไปท่ีเอวเขาก่อน การรุกของเธอน้นั กะทนั หนั มากไป ทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วตะลึงหน่อยๆ ร่างกายกแ็ ขง็ ตามไปหลาย วนิ าที ทาํ ไมเรียนงานฝี มือไปไม่ก่ีวนั นิสยั กเ็ ปลี่ยนไปเลยละ่ ？ แต่วา่ เขามีความสุขมาก กม้ หวั ลงจูบหนา้ ผากของเธอ ค่อยๆขยบั จูบที่หางตาเธอ พดู เสียงหมน่ ลง“ทาํ ไม คิดถึงผมเหรอ ？” หนา้ อกของเขาช่างแขง็ แรง อบอุน่ มาก เดิมทียงั สงวนท่าทีไวก้ บั เขา แตว่ า่ ตอนน้ีเธออยากเปิ ดใจ ใหผ้ ชู้ ายคนน้ี ลองรักเขา ยอมรับเขา เสียงของเธอเบาเลก็ นอ้ ย แหบหน่อยๆ“อือ” เขาคือพอ่ ของลูกเธอ ตอนเดก็ ๆยงั เป็ นคู่หม้นั คูห่ มายกนั ดว้ ย เธอเคยไดย้ นิ วา่ พรหมลิขิตน้นั เป็ นแบบน้ี ชาติที่แลว้ ไร้วาสนาตอ่ กนั เป็ นพนั คร้ัง เพือ่ แลกกบั การหนั กลบั ไปมองในชาติน้ีเพียงคร้ังเดียว การหนั กลบั ไปมองในชาติที่แลว้ เพียงคร้ังเดียว แลก กบั การเจอกนั เพียงคร้ังหน่ึงในชาติน้ี

จงจ่ิงหา้ วรู้สึกวา่ เธอเปล่ียนไป เมื่อก่อนไม่วา่ ท้งั สองคนจะสนิทแนบชิดอยา่ งไร เขารุกอยา่ งไร เธอกจ็ ะสงวนท่าทีกบั เขาเสมอ เธอแบบน้ีน้นั ดีมาก เขาชอบมาก แต่วา่ ก็มีบางอยา่ งไมส่ บายใจ นนั่ คือใหค้ นๆหน่ึง เปล่ียนไป ในไม่ก่ีวนั ไดอ้ ยา่ งไร？ เธอเจอคนแบบไหนเขา้ ？แลว้ เจออยา่ งไร？ อะไรที่เปลี่ยนเธอ？ หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ปลายเทา้ เอ้ือมข้ึนมา จูบที่ริมฝี ปากเขาก่อน ทาํ เพยี งผิวเผิน จงจิ่งหา้ ว ยงั ไมท่ นั ไดล้ ิม้ รสดีๆ เธอก็ผละออกมา เธอออดออ้ นไปท่ีเขา“ฉนั จะพาเสี่ยวลุย่ กบั เส่ียวเฉินอยกู่ บั ฉนั สกั สองสามวนั คุณคงไม่ไดไ้ ม่ เห็นดว้ ยหรอกใช่ไหม？” จงจ่ิงหา้ วอยากพดู มากวา่ ；ผมพดู วา่ ไมไ่ ดด้ ว้ ยเหรอ？ เห็นไดช้ ดั วา่ ไม่ได้ เผชิญหนา้ กบั ผหู้ ญิงตวั เลก็ ๆอยา่ งเธอ จงจิ่งหา้ วคิดวา่ หวั ใจของตวั เองน้นั ร้อน เพราะวา่ ผหู้ ญิง คนน้ีจึงเตน้ อยา่ งรุนแรง ในตอนน้ีเวลาน้ี เขาอยากจะออกแรงกอดเธอ เอาเธอมาละลายเขา้ สู่ ร่างกายของตวั เอง “ผมรับปากคุณได้ แต่วา่ ……”เขาเอนตวั ลงมา ริมฝี ปากไซร้อยทู่ ี่ขา้ งหูของเธอเบาๆ วนเวยี นไป มาท่ีคอกบั ต่ิงหูของเธอไปมา “คุณจูบผมอีกคร้ัง ผมจะรับปากคุณ” เขาเขยบิ เขา้ มาใกล้ พดู อยา่ งคลุมเครือ

หลินซินเหยยี นสน่ั อดไมไ่ ดท้ ่ีจะสนั่ อยใู่ นออ้ มแขนของเขา จงจิ่งหา้ วกอดเธอไว้ มุมปากยกข้ึน หน่อยๆ เขาชอบมองเธอที่เขินอายเลก็ นอ้ ย แลว้ กร็ ักนวลสงวนตวั ความสวยแบบน้นั ดึงดูดคน แบบน้นั “คุณหลบั ตาลง”หลินซินเหยยี นละสายตาลง พดู เสียงเบา เหมือนกบั เสียงแมลงวนั บิน จงจ่ิงหา้ วหวั เราะ หลบั ตาลงอยา่ งเชื่อฟัง เขากม้ หนา้ รอการ‘ซบอยใู่ นออ้ มอก’จากเธอ หลินซินเหยยี นหลบั ตาลง คิดถึงเฉิงยซู่ ่ิวที่ยงั รอเธออยู่ จึงตดั สินใจ เอาริมฝี ปากแนบไป ริม ฝี ปากของเขาน้นั ออ่ นนุ่ม เยน็ หน่อยๆ ตอนที่เธออยากจะผละคืนกลบั มา กลบั ถกู เขาลอ็ กศีรษะไว้ ทาํ ใหร้ ิมฝี ปากของเธอเปล่ียนรูป แนบชิดสนิทกบั เขา เขายน่ื ลิน้ ออกมา จูบเธออยา่ งลึกซ้ึง หลินซินเหยยี นกลวั เขาไมห่ ยดุ จึงใชม้ ือดนั เขาออก และน่าจะเพราะวา่ แผลท่ีฝ่ ามือไปบาดโดน กระดุมที่เส้ือเขา จึงเจบ็ มาก เธอส่งเสียงร้องออกมา จงจิ่งหา้ วจึงออกแรงเบาๆ“ทาํ คุณเจบ็ เหรอ ？” “เจ็บมือ”หลินซินเหยยี นพดู เสียงเบา พดู อยา่ งโกรธเลก็ นอ้ ย การกอดของเธอเม่ือครู่น้นั กะทนั หนั ไป ทาํ ใหจ้ งจ่ิงหา้ วลืมวา่ มือของเธอน้นั เจ็บอยู่ เธอพดู แบบ น้ี จงจ่ิงหา้ วจึงคิดข้ึนได้ เขาจึงเอามือของเธอมาดู ฝ่ ามือเหมือนกบั ถกู อะไรแทง บาดแผลเลก็ ๆ เป้ื อนดว้ ยเลือดแหง้ ๆ เขาขมวดคิ้ว“ไปโดนอะไรมา？” หลินซินเหยยี นพดู ไปตรงๆ“โดนก่ิงไมแ้ ทง”

จงจ่ิงหา้ วเงยมองเธอ อยากพดู วา่ ทาํ ไมถึงไม่ระวงั ตวั แต่พอคิดถึงกิ่งไมบ้ นเขาที่ไมเ่ ป็ นระเบียบ พวกน้นั จึงไม่พดู ถา้ ไมใ่ ช่วา่ มีบอด้ีการ์ดติดตาม เขาก็กลวั วา่ คงเอาลกู ท้งั สองคนข้ึนมาที่เขา อยา่ งปลอดภยั ไม่ได้ “คุณรอก่อน”เขาไปคุยโทรศพั ท์ ใหค้ นเอาสิ่งของอะไรที่เป็ นน้าํ ฆ่าเช้ือมาหน่อย เพราะ สถานภาพท่ีน่ีไมด่ ี อะไรก็ไมม่ ี หลินซินเหยยี นรีบไปตระกลู เฉิง จึงดึงเขาไว“้ ไมต่ อ้ ง ฉนั ไมม่ ีเวลามาก อาจารยย์ งั รอฉนั อยู่ ฉนั ตอ้ งกลบั ไปเด๋ียน้ี” จงจิ่งหา้ วมองเธออยา่ งสงสยั “รีบร้อนขนาดน้ีเชียว？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “อือ” จงจ่ิงหา้ วอยากเขา้ ใจวา่ ทาํ ไมจู่ๆเธอถึงเปลี่ยนท่าที จึงพยกั หนา้ ไดร้ ับอนุญาตจากจงจิ่งหา้ ว หลินซินเหยยี นกด็ ีใจสุดๆ แต่วา่ จงจ่ิงหา้ วกลบั มีเรื่องหนกั ใจ เขาชอบสภาพของหลินซินเหยยี นในตอนน้ี แต่ในใจกไ็ ม่ สบายใจอีก ไมส่ บายใจวา่ เบ้ืองหลงั ที่เธอเปล่ียนไปน้นั มีความลบั อะไรซ่อนอยู่ หลินซินเหยยี นอุม้ ลกู สาวข้ึนมา แลว้ จึงมือลกู ชายท่ีลานกวา้ ง แลว้ เดินไปที่หลงั บา้ น พวกเขาออกไป จงจิ่งหา้ วก็พาเสิ่นเผยซวนออกไปจากหอ้ งไมด้ ว้ ย ตามถนนเลก็ ๆดา้ นนอกบา้ น มาถึงลานหลงั บา้ น เขาอยากดูสกั หน่อย ตอนท่ีหลินซินเหยยี นพาลูกท้งั สองคนมาท่ีลานหลงั บา้ นทาํ อะไรน้นั กลบั พบวา่ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดอ้ ยทู่ ่ีหลงั บา้ น แต่วา่ พาพวกเขาออกไปจาก ประตหู ลงั ที่หลงั บา้ น ถนนที่อยไู่ ม่ไกลมีรถจอดอยคู่ นั หน่ึง เหมือนกาํ ลงั รอหลินซินเหยยี น ท่ีสาํ คญั ก็คือ เขารู้จกั รถ คนั น้นั

ตอนท่ี 232 เธอมจี ุดประสงค์อะไรกนั แน่ “รถคนั น้นั ไม่ใช่ของบา้ นคุณเหรอ？”เสิ่นเผยซวนมองไปที่จงจิ่งหา้ ว เขาสงั เกตเห็นส่ิง ผิดปกติ จงจ่ิงหา้ วก็สงั เกตเห็นเหมือนกนั แน่ “พอ่ คุณก็มา……ดว้ ยเหรอ？”เสิ่นเผยซวนไม่พดู ถึงยซู่ ่ิวแน่ ท่ีจริงเขาก็รู้วา่ รถน้ีเป็ นของยซู่ ่ิว แตว่ า่ เขาไม่กลา้ พดู ถึงคนน้ีต่อหนา้ จงจิ่งหา้ ว “คุณวา่ ผหู้ ญิงคนน้นั คิดจะทาํ อะไร？”จู่ๆจงจ่ิงหา้ วกพ็ ดู จากคนที่ไมพ่ ดู ถึงยซู่ ่ิวก่อน วนั น้ีพดู ถึงเธอเองอยา่ งที่ไมเ่ คยมีมาก่อน เพราะวา่ เขารู้วา่ เป็ นไปไดว้ า่ คนท่ีหลินซินเหยยี นจะไปเจอกค็ ือยซู่ ่ิว คร้ังท่ีแลว้ ร้านเส้ือผา้ ของ หลินซินเหยยี นเปิ ด ยซู่ ่ิวก็ไป แลว้ ยงั ใหก้ าํ ไรหลินซินเหยยี น ตอนน้ีเธอยงั สวมไวท้ ่ีมือดว้ ย เห็นไดช้ ดั วา่ หลินซินเหยยี นกลบั มาพาลกู ออกไป กเ็ ป็ นไปไดท้ ่ีจะไปพบเธอ จงจ่ิงหา้ วหรี่ตาลง ยซู่ ่ิวมาเขา้ ใกลห้ ลินซินเหยยี นน้นั อยากจะทาํ อะไรกนั แน？่ มีจุดประสงค์ อะไร？ “หรือวา่ อยากจะตีสนิทกบั คุณจากเธอ？”เสิ่นเผยซวนเดา ยงั ไงหลายปี มาน้ีจงจ่ิงหา้ วกเ็ ยน็ ชา ต่อยซู่ ่ิวมาก“คุณดูสิ ตอนน้ีคุณหลินมีลกู ใหค้ ุณสองคน ไมว่ า่ คุณจะรักเธอหรือไม่ เน่ืองมาจาก หนา้ ท่ีแลว้ คุณตอ้ งรับผดิ ชอบเธอ เด็กสองคนน้นั ลว้ นแตเ่ ป็ นคนของตระกลู จง แค่คิดกร็ ู้แลว้ วา่ พอ่ คุณจะตอ้ งชอบมาก ยซู่ ่ิวรู้วา่ คุณไม่ชอบเธอ จึงอยากตีสนิทจากตวั คุณหลินกบั ลูก？” ที่จริงที่เสิ่นเผยซวนวเิ คราะห์กพ็ อมีเหตุผล แตว่ า่ เขาก็คิดวา่ จากไอคิวของหลินซินเหยยี น ถา้ ยู่ ซ่ิวมีจุดประสงคน์ ้ีจริงๆ เป็ นไปไมไ่ ดท้ ี่เธอจะไม่สงั เกตเห็นเลย แลว้ ยงั พาลูกไปพบเธออีก อีกท้งั คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นกลบั มากม็ ีท่าทีเปลี่ยนไปต่อเขา ถา้ หากวา่ ท่ีเธอเปลี่ยนไปตอ่ เขาน้นั เป็ นเพราะวา่ ยซู่ ่ิว ง้นั ก็น่ากลวั ไปแลว้

ยซู่ ่ิวพดู อะไรกบั เธอ？ทาํ อะไรไป？ถึงไดเ้ ปลี่ยนเธอได？้ “พดู ถึงแลว้ แมเ่ ล้ียงคุณก็มีความอดทนดีนะ แตง่ กบั พอ่ คุณกน็ านแลว้ ตอนน้นั ไม่ถือวา่ แก่ เท่าไหร่ แต่วา่ ไม่มีลูกให้ ปฏิบตั ิตอ่ คุณ ……” จงจิ่งหา้ วหนั ไปมองเขา เสิ่นเผยซวนอยากจะพดู แต่ติดอยทู่ ี่ลาํ คอ สมองก็คิด แลว้ จึงเปล่ียนรูปแบบคาํ พดู “ผมไดย้ นิ วา่ พวกแม่เล้ียงอยา่ งน้ี หลายๆคนจะไม่ใส่ใจลกู ของสามี หลายคนยงั ทาํ ทารุณกรรมดว้ ย ยงิ่ ไปกวา่ น้นั ตอนที่เธอแต่แต่งกบั พอ่ คุณกไ็ มแ่ ก่ น่าจะมีลูกใหไ้ ด้ แต่กไ็ มค่ ลอดลกู และกไ็ มไ่ ดท้ าํ ร้ายคุณ ท่ีทาํ ผดิ ที่สุดกค็ ือแม่คุณเสียไปไมน่ าน ก็แตง่ งานกบั พอ่ คุณ” เขาตอ้ งยอมรับวา่ ยซู่ ่ิวไม่เคยทาํ ร้ายเขาจริงๆ ที่เสิ่นเผยซวนวเิ คราะห์ก็มีเหตผุ ล แต่วา่ เขาไม่ สามารถยอมรับได้ ถา้ เขากย็ อมรับไปแบบน้ี แลว้ จะไมล่ ะอายใจ ต่อแม่ท่ีเสียไปของเขาไดไ้ ง？ “คุณไปหาคนสืบมาหน่อยวา่ รอบๆน้ีมีหมูบ่ า้ นอ่ืนอีกไหม”เขาจะตอ้ งรู้ใหไ้ ดว้ า่ หลินซินเหยยี น ไปหาเธอหรือไม่ แลว้ ทาํ ไมถึงไปเจอเธอ เสิ่นเผยซวนพยกั หนา้ “ผมจะหาคนไปสืบด”ู ส่วนอีกดา้ น หลินซินเหยยี นนงั่ อยขู่ า้ งในรถ มองไปดา้ นหลงั อยตู่ ลอดเวลา เธอกลวั จะถูกคน เห็นแลว้ สะกดรอยตาม ดีท่ีถนนเสน้ น้ีน้นั เงียบมาก บนถนนไมม่ ีรถสกั คนั ผา่ น ไม่นานนกั รถกจ็ อดที่หนา้ ประตตู ระกลู เฉิง

เฉิงยซู่ ่ิวยนื รออยหู่ นา้ ประตู เห็นพวกเขามาถึง กลบั ไม่ไดเ้ ขา้ ไปตอ้ นรับทนั ที และยนื อยตู่ รงน้นั ไมร่ ู้วา่ จะมีปฏิกิริยาอยา่ งไรดี เมื่อก่อนเห็นเด็กสองคนน้ี อยใู่ นสถานการณ์ท่ีหลินซินเหยยี นท่ี ไม่รู้ตวั ตนเธอ แตว่ า่ ตอนน้ีไมเ่ หมือนกนั แลว้ “เอ๋ คุณยา่ คนน้นั ก็อยทู่ ี่น่ี”หลินลุ่ยซีจูงมือของหลินซินเหยยี น ตอนที่มองเห็นเฉิงยซู่ ่ิวกพ็ ดู หลินซินเหยยี นจูงลกู ท้งั สองคนยนื อยดู่ ว้ ยกนั เธอนงั่ ยองๆไปตรงหนา้ พวกเขาสองคน สบตาใน ระดบั เดียวกบั พวกเขา“เสี่ยวเฉิน เส่ียวลุ่ย ลกู ๆตอ้ งรับปากหม่ามี๊หน่ึงเร่ืองโอเคไหม？” “เรื่องอะไรครับ？”หลินซีเฉินถาม หลินซินเหยยี นใหพ้ วกเขาสองคนมองเฉิงยซู่ ่ิว แนะนาํ อยา่ งจริงจงั “ท่านน้นั คือคุณยา่ ของพวก ลกู ” “ผมรู้แลว้ พวกเราเคยเห็น”หลินซีเฉินกะพริบตาโตๆสีขาวดาํ น้นั ไม่รู้วา่ ทาํ ไมหมา่ ม๊ียงั ตอ้ งบอก เขาอีกรอบ หลินซินเหยยี นลูบหวั พวกเขาสองคน“เธอคือคุณยา่ แทๆ้ ของพวกลูก” แมข่ องจงจ่ิงหา้ ว คุณยา่ ของพวกเขา เธอใหล้ ูกท้งั สองคนไปหาเฉิงยซู่ ่ิว“ไปเถอะ” หลินซีเฉินเคยไดย้ นิ ป้ าหยกู บั จวงจื่อจิ่นพดู คุย ถึงรู้วา่ คุณยา่ คนน้ีคือแมเ่ ล้ียงของจงจ่ิงหา้ ว ไมใ่ ช่ ยา่ แทๆ้ อะไร แตว่ า่ หม่ามี๊บอกแบบน้ี จะตอ้ งมีเหตุผลของเธอแน่ ดงั น้นั เขาจึงจูงมือเลก็ ๆของ นอ้ งสาว เดินไปทางเฉิงยซู่ ่ิว

เฉิงยซู่ ่ิวมองดูร่างของพวกเขา สายตาที่อบอุน่ ก็เปี ยกช้ืนทนั ที ลูกชายของเธอ ก่อนหกขวบน้นั เธอไมเ่ คยเจอ ตอ่ มาสุขภาพจิตไมด่ ี กจ็ าํ สภาพของเขาตอนหกขวบไมไ่ ด้ พอตอ่ มาเธอเริ่มดีข้ึน จงจ่ิงหา้ วกค็ อ่ ยๆเติบโตข้ึน เธอพลาดการเติบโตของเขาไปแลว้ พลาด ช่วงเวลาในวยั เด็กท่ีสวยงามที่สุด เธอไมร่ ู้วา่ เขาเดิน ไดเ้ ม่ือไหร่ ไมร่ ู้วา่ เขามีฟันข้ึนเม่ือไหร่ ไม่รู้วา่ เขาเร่ิมพดู เม่ือไหร่ คาํ แรกที่พดู คืออะไร เธอไมร่ ู้อะไรเลย ชีวติ น้ี มีความเสียใจมากมายสุดๆ เวลาน้ี ทองเด็กสองคนวงิ่ มาทางเธอ ก็มึนงงและปวดใจหน่อยๆ “คุณยา่ ”คนท่ีเรียกก่อนคือหลินลุย่ ซี เธอไมม่ ีความคิดอยา่ งพีช่ าย รู้แคว่ า่ หม่าม๊ีบอกวา่ น่ีคือคุณ ยา่ ง้นั ก็ตอ้ งเป็ นคุณยา่ แน่นอน เสียงของเธอน้นั นุ่มนวล ชดั เจนมาก พดู แบบน้ี น้าํ ตาของเฉิงยซู่ ่ิวท่ีอยใู่ นดวงตากอ็ ดั อ้นั ไมไ่ หว ไหลลงมา เธอรีบเช็ดหนา้ ร้องไหต้ อ่ หนา้ เดก็ ๆไม่ดีเท่าไหร่ เอยอ่ ตวั ลง เอาเดก็ ท้งั สองเขา้ มากอดในออ้ มแขน“เสี่ยวเฉิน เส่ียวลุย่ พวกเราไมเ่ จอกนั นานเลย นะ” คางของหลินซีเฉินวางไวท้ ่ีไหล่ของเธอ คิดในใจวา่ ที่จริงกไ็ มน่ านเท่าไหร่ แตว่ า่ ดูคุณยา่ คนน้ีดี จงั ก็เลยโอบกอดเธอก่อน “ตอ่ ไปพวกเรากส็ ามารถเจอกนั บ่อยๆไดแ้ ลว้ ” เฉิงยซู่ ่ิวรู้สึกอบอุน่ จงจิ่งหา้ วไมเ่ คยใหเ้ ธอเขา้ ใกล้ ต้งั แตเ่ ธอแต่งเขา้ ตระกลู จง เขาก็เยน็ ชาตอ่ เธอ ตอนน้ี เธอสามารถกอดลกู ของเขาไดก้ ็เป็ นความสุข “ไป ยา่ จะพาพวกหลานไปที่ลานบา้ น”เฉิงยซู่ ่ิวยนื ข้ึน มือขา้ งหน่ึงจูงเด็กคนหน่ึง หลินลุ่ยซีเงย หนา้ มองเฉิงยซู่ ่ิว“คุณยา่ ในบา้ นมีของอร่อยไหมคะ？” “เสี่ยวลยุ่ ทาํ ตวั ดีๆหน่อยเคไหม？”ทาํ ไมท้งั วนั ยงั ค่าํ เอาแต่คิดถึงเร่ืองกิน？

เป็ นเด็กชอบกินจริงๆดว้ ย เฉิงยซู่ ่ิวหวั เราะ พดู วา่ “มีสิ” “วนั น้ีพอ่ พาหนูกบั พ่ขี ้ึนเขา บนเขามีลูกพลบั เยอะมาก พวกเราเด็ดมาไดเ้ ยอะมาก และก็หวาน มากดว้ ย พวกเรายงั เอามาดว้ ยนิดหน่ึง”หลินล่ยุ ซีพดู อยา่ งภมู ิใจ เธอข้ึนเขาคร้ังแรก แลว้ เด็ดผล เอง รู้สึกวา่ สนุก รู้สึกวา่ ตวั เองทาํ ได้ “เหรอ ใช่ลูกพลบั บนเขาฝ่ังตะวนั ตกไหม？”เฉิงยซู่ ่ิวกลบั แปลกใจหน่อยๆ หลายปี มาน้ี เธอ รู้จกั นิสยั ของจงจิ่งหา้ วเป็ นอยา่ งดี เยน็ ชา ในใจมีแตเ่ ร่ืองงาน คิดไมถ่ ึงวา่ พอเป็ นพอ่ แลว้ ดนั เปล่ียนไป พาลูกไปข้ึนเขาได้ เธอคิดวา่ แบบน้ีถึงจะมีน้าํ ใจ เขาในแบบน้ี ถึงจะเป็ นคนท่ีมีเลือดเน้ือ เธอลบู ผมของหลินลยุ่ ซี“ลูกพลบั สุกแลว้ ถึงจะหวานมาก แต่วา่ จะกินตะกละไมไ่ ด้ อยา่ งมากก็ กินแค่สองอนั พอ” “นงั่ อยใู่ นรถหมา่ ม๊ีบอกแลว้ วา่ ลูกพลบั เป็ นผลไมเ้ ยน็ กินมากไมด่ ีต่อร่างกาย ดงั น้นั หนูเลย อยากกินมาก แตว่ า่ กินไปแคส่ ามอนั ก็ยงั อยากกินอีก แต่วา่ หมา่ ม๊ีไม่ใหห้ นู แลว้ ก็ ลกู พลบั น้ีเลก็ มาก” เธอใชม้ ือทาํ ท่า “เหมือนกบั ไขไ่ ก่ บางอนั กไ็ ม่ใหญ่เท่าไข”่ ในมือหลินซินเหยยี นถือถุงพลาสติก ขา้ งในใส่ลกู พลบั สองสามลูก ค่อยๆเดินตามหลงั พวกเขา ไป

เธอมองดูแผน่ หลงั ของพวกเขา กย็ มิ้ ท่ีมมุ ปากออกมาอยา่ งไมร่ ู้ตวั ใกลเ้ ที่ยงแลว้ หมอกกจ็ างหายไป แสงแดดอ่อนๆก็สาดลงมา เฉิงยซู่ ่ิวกบั ลูกสองคนพดู ไปหวั เราะไป จูงพวกเขาเขา้ ไปในลานบา้ น ตอนที่ 233 ท้องกย็ ากทจี่ ะรักษาไว้ได้ เฉิงยเู่ วนิ กลบั มาก่อนตอนที่หลินซินเหยยี นข้ึนเขา ในลานบา้ นวางไมจ้ ริงสองพนั ตาราง ดา้ นบน วางไมแ้ กะสลกั รูปแบบตา่ งๆไว้ ตรงหนา้ หลินซีเฉินเป็ นประกาย ปล่อยมือของเฉิงยซู่ ่ิว เดินเขา้ ไป ยน่ื มือไปหยบิ นกพริ าบไม้ แกะสลกั อนั หน่ึง ท่ีสาํ คญั ก็คือ ขากบั ปี ก แลว้ ก็ตาน้นั ขยบั ได้ บนตวั นกพริ าบแคม่ องกร็ ู้แลว้ วา่ แกะสลกั อยา่ งประณีต ถึงไดเ้ หมือนจริงเช่นน้ี “วา้ ว เป็ นคร้ังแรกท่ีผมเห็นไมแ้ กะสลกั ”น่าจะเพราะวา่ เด็กผชู้ ายรู้สึกต่อของเลน่ โดย สญั ชาตญาณ ส่วนหลินล่ยุ ซีนิ่งกวา่ กนั เยอะมาก เธอนอกจากของอร่อย กบั ตกุ๊ ตาขนฟๆู แลว้ ก็ ยากท่ีจะมีของเลน่ ดึงดูดเธอได้ ชีวติ น้ีเฉิงยเู่ วนิ ไมไ่ ดแ้ ต่งงาน ต้งั แต่เฉิงยซู่ ่ิวแต่งเขา้ ตระกลู จง เขากอ็ ยทู่ ่ีน่ี ปกติก็จะแกะสลกั ฆ่า เวลา ไมก้ ะสลกั บนสองพนั ตารางน้ี เป็ นเขาคนเดียวที่แกะสลกั ต้งั แตเ่ รียน จนตอนน้ีแกะไดด้ ี แลว้ เขาใชเ้ วลากบั มนั มาก ไม่วา่ จะลอยบนฟ้ า หรือลอยในน้าํ วงิ่ บนพ้ืน เขากส็ ามารถแกะสลกั ใหเ้ หมือนจริงได้ เหมือนกบั วา่ ใหจ้ ิตวญิ ญาณพวกมนั พวกเขากส็ ามารถมีชีวติ ได้ หลินซีเฉินมองจนลานตาไปหมด รู้สึกวา่ สตั วต์ วั เลก็ ๆทุกชนิด น่ารักมาก มีชีวติ ชีวามาก ทุกตวั ตอ้ งเอามาไวใ้ นมือแลว้ ทาํ การศึกษา เฉิงยเู่ วนิ เห็นหลินซีเฉินดีใจ เขากห็ วั เราะออกมา

“นนั่ สนุกอยา่ งไรเหรอ”หลินล่ยุ ซีเบะปาก เหมือนวา่ พวกน้ีต่างเตรียมไวใ้ หพ้ ช่ี าย ส่วนเธอไม่มี เด็กสาวทาํ ปากมุย่ ไมค่ อ่ ยพอใจ หลินซินเหยยี นลบู หวั ลกู สาว เงยหนา้ มองเฉิงยซู่ ่ิว“เดก็ คนน้ี ชอบเปรียบเทียบกบั พชี่ ายเธอค่ะ” เฉิงยซู่ ่ิวหวั เราะ คิดวา่ นี่คือธรรมชาติของเด็ก ไร้เดียงสาและร่าเริง ไม่มีอะไรใหก้ งั วล “โห เส่ียวลุย่ อิจฉาพ่ชี ายเหรอ？”เฉิงยเู่ วนิ หยอกเธอ ใบหนา้ เตม็ ไปดว้ ยรอยยมิ้ ริ้วรอยท่ีมมุ ปากชดั มากข้ึน แต่วา่ ออ่ นโยนน่านบั ถือและเขา้ ใกล้ หลินล่ยุ ซีทาํ ปากชมพๆู ม่ยุ ลง“คุณเตรียมของเล่นต้งั เยอะใหพ้ ่ีชาย ส่วนหนูไม่ม”ี “ง้นั หนูชอบอะไรล่ะ？”เฉิงยเู่ วนิ ถาม หลินลุ่ยซีเอียงหวั แลว้ คิด“หนูชอบกินพดุ ดิ้ง เคก้ ถวั่ แดง กินชอ็ กโกแลตรสแคนตาลปู ……” หลินลยุ่ ซีพดู ของกินเป็ นแถว หลินซินเหยยี น“……” “เด็กคนน้ีน่ี……”หลินซินเหยยี นรู้วา่ ลูกสาวเป็ นเดก็ ชอบกิน แต่ไม่เคยคิดวา่ ถามเธอวา่ ชอบ ของเล่นอะไร จะตอบวา่ ของกิน “ของกินท่ีหนูพดู มาน้ี ที่น่ีไม่มีหรอก แตว่ า่ ……”เขาเดินไปที่ใตต้ น้ อถู่ งตน้ น้นั ที่โตในบา้ น อากาศแบบน้ี ใบไมส้ ีเหลืองอ่อน เขียวชอมุ่ เชือกสองเสน้ ท่ีหนาเหมือนแส้ จากก่ิงลงมา ไม่รู้วา่ มีอะไรหอ้ ยอยดู่ า้ นลา่ ง ใชผ้ า้ สีแดงคลมุ ไว้ “ผมกเ็ ตรียมของเลน่ ใหเ้ สี่ยวลุย่ แลว้ ก็ไม่รู้วา่ เสี่ยวลุ่ยจะชอบหรือไม”่ เดก็ สาวดีใจมาก รีบเดินเขา้ ไป“อะไรอ่ะ อะไรอะ่ หนูอยากดู”

“หนูลองเปิ ดดูเองสิ”ในใจเฉิงยเู่ วนิ มีความกงั วลหน่อยๆ กลวั เด็กคนน้ีจะไมช่ อบ‘ของขวญั ’ท่ี เขาเตรียมไวอ้ ยา่ งดี หลินล่ยุ ซีจบั ผา้ ไหมแดงไว้ ดึงลงมา ผา้ สีแดงร่วงลงพ้ืน ดา้ นลา่ งหอ้ ยห่านสีขาวตวั ใหญไ่ ว้ ปี ก ท้งั สองขา้ งใชเ้ ชือกผกู ไว้ ตวั มนั ถกู ขดุ ออกมาเป็ นร่อง ส่วนดา้ นหลงั ออกแบบท่ีนงั่ ท่ีมีที่พิงหลงั “หนูจะนง่ั ”เดก็ สาวจบั ไว“้ ชิงชา้ ห่านสีขาวตวั ใหญ่ หนูยงั ไม่เคยนง่ั ” เฉิงยเู่ วนิ อุม้ เธอข้ึนมา นง่ั บนเกา้ อ้ีที่ใชว้ สั ดุพิเศษทาํ ข้ึนมา ห่านสีขาวตวั ใหญ่น้นั เขาใชร้ ากไม้ ขนาดใหญแ่ กะสลกั แลว้ ทาสีขาว ทาํ มนั ออกมา ถึงจะไม่ใช่ของหายากอะไร แตว่ า่ เป็ นสิ่งที่ทาํ ออกมาจากใจของเขา “ห่านสีขาวตวั ใหญบ่ ินไดแ้ ลว้ ”ชิงชา้ แกวง่ เบาๆ เหมือนกบั ห่านขาวบินข้ึนไป หลินลุ่ยซีตะโกนอยา่ งมีความสุข เธอกอดคอของห่านขาวไว้ นง่ั อยบู่ นตวั มนั ลอยข้ึนไปบนฟ้ า หลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวนง่ั บนเกา้ อ้ีหวายท่ีลานสวน บนโตะ๊ วางกาน้าํ ไว้ ลว้ นแต่เป็ นท่ีเฉิงยู่ เวนิ เตรียมไว้ เฉิงยซู่ ่ิวเห็นเด็กท้งั สองคนมีความสุข เธอกด็ ีใจมาก ที่นี่ไม่เสียงดงั คึกคกั เหมือนในเมือง ดู ธรรมดาแตส่ วยงาม ชีวติ ท่ีเงียบสงบ จะไมเ่ ป็ นชีวติ ท่ีทาํ ใหผ้ คู้ นปรารถนาไดอ้ ยา่ งไร เธอมองไปท่ีหลินซินเหยยี น“คุณดูพวกเขาสิดีใจแคไ่ หน ไมไ่ ดม้ ีรูปลกั ษณ์ท่ีสวยงาม ไมม่ ีการ ทาํ จากเทคโนโลยสี ูง ธรรมดาๆแบบน้ี แตก่ ลบั เล่นอยา่ งสนุก” หลินซินเหยยี นมองเดก็ ท้งั สองคน ถอนหายใจพดู วา่ “ใช่” เห็นลกู ท้งั สองคนมีความสุข มุมปากของเธอกย็ มิ้ อยา่ งไมร่ ู้ตวั

“ตระกลู จงมาถึงจ่ิงหา้ วเป็ นรุ่นที่สามแลว้ ตระกลู และธุรกิจขนาดใหญ่ แตท่ ายาทกลบั นอ้ ย คุณ ดูสิ ถึงจะบอกวา่ เป็ นตระกลู ใหญ่ แตใ่ นบา้ นกลบั ไมม่ ีใคร ฉนั รู้วา่ คุณคลอดพวกเขาลาํ บากมาก แน่ แต่ถา้ ไดล้ ะ่ ก็ ฉนั อยากไดอ้ ีกคน ฉนั สามารถช่วยคุณ ……” พดู ไปไดค้ ร่ึงหน่ึง เธอกก็ ลืนกลบั ไป จงจิ่งหา้ วจะตอ้ งไมอ่ นุญาตใหเ้ ธอต้งั ทอ้ งแน่ ทาํ ใหอ้ ดไม่ไดท้ ่ีเธอจะมีสีหนา้ หมน่ ลงมา หลินซินเหยยี นเขา้ ใจความหมายของเธอ และกเ็ ขา้ ใจที่เธอลงั เล ความขมข่ืนท่ีซ่อนอยใู่ นน้ี มี เพียงแค่คนที่ประสบเจอเท่าน้นั ถึงจะเขา้ ใจ คร้ังที่แลว้ เธอบอกวา่ ตวั เองคลอดไม่ไดแ้ ลว้ เพราะจงใจหลอกจงจิ่งหา้ ว แตว่ า่ อบุ ตั ิเหตทุ าง รถยนต์ พวกกบั ท่ีเธอคลอดพวกเขาสองคน ก็ทาํ ร้ายร่างกายจริงๆ หมอบอกวา่ ทางที่ดีอยา่ คลอดอีก ถึงต้งั ทอ้ งก็ยากท่ีจะรักษาไวไ้ ด้ ร่างกายของเธออ่อนแอมาก ถึงแมต้ อนน้ีความสมั พนั ธเ์ ธอกบั จงจ่ิงหา้ วจะบรรเทาลง แต่เธอไม่เคยคิดจะมีลูกอีก แต่ ก็ไม่ อยากปฏิเสธเฉิงยซู่ ่ิว“ฉนั จะไปลองคิดดูค่ะ” เฉิงยซู่ ่ิวนง่ั ใชช้ ีวติ ของตวั เองในลานบา้ น มองหลานชายหลานสาว ลูกสะใภก้ ็เป็ นคนจิตใจดี เธอคิดวา่ เธอโชคดี ก็มีความสุขแลว้ “ฉนั มีเรื่องท่ีอยากจะขอร้องคุณ”เฉิงยซู่ ่ิวมองหลินซินเหยยี นอยา่ งจริงจงั “คุณวา่ มาสิคะ” เฉิงยซู่ ่ิวจบั มือของเธอ กมุ ไวใ้ นฝ่ ามือ“ฉนั อยากใหค้ ุณดูแลเขาแทนฉนั ถา้ เขาทาํ ผิด ก็ใหอ้ ภยั เขา สกั คร้ัง อยา่ ไปจากเขา” หลินซินเหยยี นปฏิเสธคนเป็ นแมไ่ ม่ได้ เธอเองก็เป็ นแม่คน เธอรู้วา่ ลูกในหวั ใจแม่น้นั สาํ คญั แค่ ไหน

เธอไมก่ ลา้ พดู รับรองมากเกินไป และก็ไม่อยากใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวผดิ หวงั “แคเ่ ขาไมข่ อเลิกก่อน ฉนั ก็ จะไมไ่ ปจากเขา” เพ่ือลกู ท้งั สองคน เธอไมไ่ ปจากเขาง่ายๆ พอ่ แม่ทุกคนรักลูกโดยไม่มีเง่ือนไข ตอนดึก เฉิงยเู่ วนิ เตรียมอาหารมากมายหลากหลาย ลว้ นแต่เป็ นของข้ึนชื่อของที่น่ี และบางอยา่ ง เธอก็ใหค้ นทาํ ใหต้ ามของชอบของเดก็ ท้งั สอง “กินขา้ วเสร็จ ก็กลบั ไปเถอะ”ถึงเฉิงยซู่ ่ิวจะไมอ่ ยากจาก แต่ก็ไมก่ ลา้ ใหพ้ วกเขาอยนู่ านเกินไป เธอกลวั จงจิ่งหา้ วจะสงสยั ท่ีจริงหลินซินเหยยี นอยากใหล้ กู ท้งั สองคนรู้จกั กบั เฉิงยซู่ ่ิวเยอะๆ เธอพลาดช่วงที่จงจิ่งหา้ ว เติบโตไปแลว้ เธออยากใหล้ กู ท้งั สองคนสนิทกบั เธอ ชดเชยส่ิงที่ขาด แตว่ า่ คาํ พดู ของเธอกม็ ี เหตุผล จงจิ่งหา้ วไม่ใช่คนโง่ ถา้ เขารู้ จะมีปัญหาได้ “รอคร้ังหนา้ มีโอกาส ฉนั ค่อยพาพวกเขาไปหาคุณ”หลินซินเหยยี นพดู เฉิงยซู่ ่ิวคีบอาหารใหเ้ ด็กท้งั สอง“คร้ังหนา้ เจอกนั กลวั วา่ คงไม่ใช่ที่น่ีแลว้ ”เธอมองไปที่หลินซิน เหยยี น“ฉนั จะกลบั ไปพรุ่งน้ี พวกคุณละ่ ？” “ฉนั น่าจะอยตู่ อ่ อีกสองสามวนั ”เดิมทีเธอสนใจผา้ ไหมกวางตงุ้ รู้วา่ เป็ นธุรกิจครอบครัวของ ตระกลู เฉิง ก็ยง่ิ อยากเรียนใหด้ ีมากข้ึน ตอนน้ีเฉิงยเู่ วนิ ยงั ไม่เอาแกนหลกั ใหเ้ ธอ ดงั น้นั กก็ ลวั วา่ จะยงั ไปไม่ได้ พวกเขาคนเยอะ เดินกช็ า้ ไม่ก่ีวนั น้ี คงยงั ไปไม่ได้ กินขา้ วเยน็ เสร็จ ฟ้ ากม็ ืดลงแลว้ คนขบั รถส่งพวกหลินซินเหยยี นกลบั ไป

เฉิงยซู่ ่ิวกาํ ชบั คนขบั รถ“ขบั รถชา้ ๆหน่อย” “คุณนายวางใจไดค้ รับ” คนขบั รถเป็ นคนเก่าแก่ของตระกลู จง เทคนิคใชไ้ ด้ หลินซีเฉินกบั หลินลุ่ยซีเบียดกนั ท่ีหนา้ ตา่ ง โบกมือใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิว“ไวเ้ จอกนั คุณยา่ ” เฉิงยซู่ ่ิวกโ็ บกมือ“ไวเ้ จอกนั ” รถคอ่ ยๆออกไป เฉิงยซู่ ่ิวตามเขา้ มา เฉิงยเู่ วนิ ดึงเธอไว“้ ไมใ่ ช่วา่ ไมไ่ ดเ้ จออีก คุณยงั จะตาม ความเร็วของรถไดเ้ หรอ？” เฉิงยซู่ ่ิวมองรถที่ออกไปไกลแลว้ ถอนหายใจ ไม่ตามไปอีก แต่กย็ งั มองอยา่ งไม่ลดละ หลินซินเหยยี นนง่ั อยใู่ นรถก็โอบลกู ท้งั สองคนไว“้ เส่ียวเฉิน เส่ียวลยุ่ หมา่ มี๊ยงั มีอีกเรื่องตอ้ ง ขอร้องลกู ๆ” “เรื่องอะไรเหรอ？”ลูกท้งั สองคนแทบจะพดู พร้อมกนั หลินซินเหยยี นลบู หนา้ ของลกู สองคนน้ีเบาๆ“วนั น้ีเรื่องท่ีพวกเรามาเจอคุณยา่ พวกลกู อยา่ บอก พอ่ นะ” “ทาํ ไมละ่ คะ？”คร้ังน้ีเป็ นหลินล่ยุ ซีท่ีถาม “นอ้ งฟังที่หมา่ ม๊ีพดู ก็พอแลว้ ”หลินซีเฉินกอดนอ้ งสาว“พวกเราตอ้ งฟังหมา่ ม๊ี ไมอ่ ยา่ งน้นั หม่าม๊ี จะโกรธได”้ หลินลยุ่ ซีพยกั หนา้ อยา่ งเชื่อฟัง เด็กปลอบเด็กกนั เองไดด้ ี

ผา่ นไปสกั พกั รถกจ็ อดลงที่ถนนสายน้นั ของหลงั บา้ น ในความมืดซ่อนร่างหน่ึงไว้ มองรถท่ีขบั เขา้ มา หลินซินเหยยี นเปิ ดประตรู ถลงมา คนขบั รถก็ ตามลงมา“ถนนตรงน้ีไม่ดี ผมส่งคุณเขา้ ไปดีกวา่ ” หลินซินเหยยี นปฏิเสธ“ไมต่ อ้ ง คุณกลบั ไปเถอะ ถนนตรงน้ีใกลม้ าก เธอกลวั ดึงดูดความสนใจของคนอ่ืน “ง้นั โอเคครับ คุณระวงั ดว้ ยนะครับ” “อือ” หลินซินเหยยี นอุม้ ลกู สาวแลว้ จูงมือลกู ชาย ตามทางเลก็ ๆน้นั ไปท่ีหลงั บา้ น เธอส่งลูกท้งั สองคนไปตรงลานหนา้ บา้ น ส่วนหลงั บา้ นน้นั ไม่มีที่พกั ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนและไป๋ ยนิ่ หนิงยงั เล่นไพอ่ ยทู่ ่ีลานบา้ น น่าจะฆ่าเวลากบั ค่าํ คืนในชนบทที่ แสนน่าเบื่อ ยงั ไงกเ็ ป็ นคนในเมืองท่ีมาท้งั น้นั หมูบ่ า้ นท่ีน่ีไม่มีสถานที่เท่ียวยามค่าํ คืน เลยรู้สึก เบื่อกนั เธอไม่เห็นจงจิ่งหา้ ว “เส่ียวเฉิน เส่ียวลุย่ กลบั มาแลว้ เหรอ？”ท่ีจริงฉินยากาํ ลงั ดูพวกเขาเล่นไพ่ เห็นเดก็ สองคน กลบั มา เธอก็เดินเขา้ มา “พ่สี ะใภก้ ลบั มาแลว้ ”เสิ่นเผยซวนวางไพใ่ นมือลง หลินซินเหยยี นหวั เราะ“อือ พวกคุณเลน่ ไพก่ นั เถอะ ไมต่ อ้ งสนฉนั หรอก” “โอเค”เสิ่นเผยซวนเก็บไพข่ ้ึนมาอีกคร้ัง

“เสี่ยวยา คุณช่วยฉนั พาพวกเขาสองคนไปใหจ้ งจิ่งหา้ วหน่อย”หลินซินเหยยี นอยากจะอยคู่ น เดียวเงียบๆ แค่สองวนั ส้นั ๆ เหมือนกบั เกิดเร่ืองมากมาย เธออยากจะจดั การความคิดของตวั เอง สกั หน่อย ลานหนา้ บา้ นกป็ ลอดภยั กวา่ หลงั บา้ น หนา้ บา้ นมีบอด้ีการ์ด และเสิ่นเผยซวนกเ็ ป็ นคนที่เช่ือถือ ได้ คิดๆดูแลว้ จงจ่ิงหา้ วน่าจะอยใู่ นหอ้ ง ส่งต่อใหฉ้ ินยาเธอกว็ างใจ “อือ ฉนั จะพาพวกเขาไปหาประธานจง” หลินซินเหยยี นยมิ้ ใหเ้ ธอ หมุนตวั ปิ ดประตูหลงั บา้ น แลว้ เธอกเ็ ดินไปท่ีหนา้ ประตหู อ้ ง ผลกั ประตอู อก ในหอ้ งไม่มีไฟ เธอกข็ ้ีเกียจเปิ ด ในความมืดน้นั กย็ ง่ิ สงบเสง่ียมความคิดลงได้ ตอนเธอปิ ดประตู จู่ๆก็ถกู คนกอดไวจ้ ากดา้ นหลงั แป๊ บหน่ึง สีหนา้ ของเธอก็เปล่ียนสีไป “ใคร……อ้ือ……” เธอยงั ไมท่ นั พดู เสร็จ ก็ถูกคนอุดปากไว้ ร่างกายของเธอถกู ลอ็ กไวแ้ น่น ขยบั ไมไ่ ด้ เธอกลวั ข้นั สุด อยากจะตะโกนใหช้ ่วยชีวติ เสียงท่ีออกมา กลบั อุดออู้ ยใู่ นฝ่ ามือของคนน้นั ตอนที่ 234 ผมไม่รังเกยี จคุณ น่าจะเพราะวา่ เคยถกู เหอรุ่ยเจ๋อกกั ขงั ไว้ สาํ หรับเครื่องพนั ธนาการแบบน้ี เลือดท้งั ตวั ของเธอ เดือดพล่าน ตอนกระแทกไปที่อกในใจกเ็ หมือนจะบินออกมา เธออดไม่ไดท้ ี่จะสนั่ “ผมเอง” เสียงน้ี เป็ นจงจิ่งหา้ ว？

เธอพยายามน่ิงลง สมั ผสั ลมหายใจของคนน้ีอยา่ งดีๆ เขาจูบเธอที่หลงั คอของเธอ แลว้ ซุกไปที่ผมของเธอ“วนั น้ีคุณไปทาํ อะไรมา？” เสียงท่ีคุน้ เคยดงั ข้ึนที่ขา้ งหู หวั ใจท่ีหวาดกลวั ของเธอก็คอ่ ยๆเงียบลง แตห่ ลงั จากไดย้ นิ คาํ พดู ของเขา กก็ ลวั ข้ึนมาอีกคร้ัง“ฉนั ……” เธอยงั หาคาํ อธิบายที่เหมาะสมไมไ่ ดใ้ นทนั ที หวั ใจของจงจิ่งหา้ วหมน่ ลง เห็นไดช้ ดั วา่ เธอมีเร่ืองปิ ดบงั เขา สมองของหลินซินเหยยี นแลน่ อยา่ งเร็ว ผา่ นไปไมก่ ี่วนิ าท“ี ฉนั ไมไ่ ดไ้ ปไหน ก็แคค่ ิดถึงพวกเขา เลยพาพวกเขาไปที่หลงั บา้ นท้งั วนั ทาํ ไมเหรอ?” “เปล่า”มือท่ีจงจิ่งหา้ วโอบเอวเธอไว้ ยกชายเส้ือของเธอข้ึน แลว้ ลบู ไลไ้ ปดา้ นใน เน้ือท่ีเอวของ เธอบางมาก ล่ืนมาก เหมือนกบั ผวิ ของเด็ก เขาคิดวา่ แคเ่ ขาออกแรงเลก็ นอ้ ย บนผิวตอ้ งทิ้ง ร่องรอยไวแ้ น่ “เหยยี นเหยยี น ผมวา่ ……”ถา้ ไมใ่ ช่แสงท่ีสลวั หลินซินเหยยี นจะตอ้ งเห็นความผดิ ธรรมชาติ ของเขาแน่ ที่ปากพดู คาํ เร่าร้อน สายตากลบั ไม่มีความอบอนุ่ สกั นิด หลินซินเหยยี นรู้สึกแค่วา่ ลาํ คอแหง้ มาก แคอ่ า้ ปาก กพ็ บวา่ ลาํ คอน้นั แหบแหง้ “ฉนั ไมไ่ ดอ้ าบน้าํ หลายวนั แลว้ ……” “ผมไมร่ ังเกียจคุณ”ตอนท่ีพดู มือของเขากล็ องไปปลดกระดุมของกางเกงเธอ หลินซินเหยยี น ใจเตน้ แรงมาก แต่ไม่ปฏิเสธ เธอกลบั ตาลง คิดในใจ ง้นั กต็ ามน้ีละกนั กริก จู่ๆไฟในหอ้ งกส็ วา่ งข้ึนมา จงจิ่งหา้ วปลอ่ ยเธอ ถอยหลงั ไปหน่ึงกา้ ว

เห็นเธอหลบั ตาลง ดว้ ยท่าทางยนิ ยอม แต่กลบั ไม่มีแรงกระตนุ้ ของความตอ้ งการทางเพศสกั นิด คร้ังแรก ที่เธอยอมมอบตวั เอง แตเ่ ขากลบั ไมอ่ ยากทาํ เธอ คืนน้ีเขาปรากฏตวั ท่ีนี่ กเ็ พือ่ ทดสอบ ดูวา่ เธอสามารถเปล่ียนไดถ้ ึงระดบั ไหน เสน้ ตายอยจู่ ุดไหน เม่ือก่อน เธอรับแคจ่ ูบของเขา คร้ังน้ี เธอดนั ไมป่ ฏิเสธ เป็ นอะไร ท่ีทาํ ใหเ้ ธอยอมรับไดแ้ มแ้ ต่สิ่งน้？ี เธอยอมรับเขาเพราะวา่ เหตุผลภายนอกเหรอ？ หรือเพราะวา่ รักเขา ชอบเขา？ เขาไม่รู้ เผชิญหนา้ กบั ผหู้ ญิงคนน้ี เขากลวั และกงั วลอยา่ งไม่เคยมีมาก่อน “คุณมีอะไรปิ ดบงั ผมใช่ไหม？” หลินซินเหยยี นค่อยๆลืมตาข้ึนมา สบเขา้ กบั สายตาของเขา เยน็ ชาอยา่ งมาก ในดวงตาไม่มีความ ตอ้ งการเลยสกั นิด เธอตะลึงไปเลก็ นอ้ ย จากน้นั กเ็ ขา้ ใจการกระทาํ เม่ือครู่ของเขา เกรงวา่ เขาจะไม่ไดอ้ ยากจะแตะ ตอ้ งเธอจริงๆ แต่กาํ ลงั ทดสอบเธอ เขา เขาไปเจออะไรมา？

“ฉนั จะมีอะไรปิ ดบงั คุณได？้ ”หลินซินเหยยี นพยายามทาํ เป็ นน่ิง ตอ้ งบอกวา่ จงจิ่งหา้ วแบบน้ี ทาํ เธอร้อนตวั อยา่ งหนกั เธอเขา้ ไปโอบคอของเขาก่อน เอนไปที่หนา้ อกของเขา สายตากลบั ไม่ กลา้ มองเขา“คุณแปลกใจหรือไง ที่จู่ๆฉนั ก็รับปากคุณ？” แสงไฟส่องสวา่ งสีเหลืองออ่ น ตกลงมาจากหวั เป็ นวงๆ เธอจอ้ งไปที่ที่หน่ึงอยา่ งไม่โฟกสั พดู เสียงเบาวา่ “พวกเรามีเส่ียวล่ยุ กบั เส่ียวเฉินแลว้ ฉนั อยากลองดูกบั คุณ ……” คาํ น้ีเธอพดู อยา่ งจริงใจ ผชู้ ายคนน้ี เป็ นผชู้ ายคนแรกของเธอ และกเ็ ป็ นพอ่ ของลูกเธอ ยง่ิ ไปกวา่ น้นั เป็ นคร้ังแรกที่เธอรู้สึกใจเตน้ กบั ผชู้ ายคนหน่ึง เธอไมไ่ ดไ้ มเ่ ตม็ ใจ เมื่อครู่เธอยนิ ยอม ถึงหลินซินเหยยี นพดู แบบน้ี จงจ่ิงหา้ วกย็ งั ไม่เช่ือหมด เพราะวา่ เธอไมไ่ ดส้ ารภาพวา่ วนั น้ีไปทาํ อะไร เขาละสายตาลง จอ้ งกาํ ไลหยกที่สวมในมือของเธอ เขายนื่ มือไปจบั มือของเธอ มากดไวท้ ี่ หนา้ อกของตวั เอง“ถา้ คุณเจอเรื่องอะไร จะตอ้ งบอกผม คุณจะตอ้ งเชื่อวา่ ผมสามารถจดั การให้ คุณได้ มนั ไมใ่ ช่ความรับผิดชอบของคนๆเดียว” เธอห่วงวา่ หลินซินเหยยี นจะไดร้ ับการขม่ ขู่ ถึงไดท้ าํ พฤติกรรมแปลกๆพวกน้ี เขาคาดหวงั มากวา่ การเปลี่ยนแปลงของเธอจะไมใ่ ช่สาเหตุภายนอก แตเ่ ป็ นจากขา้ งในใจของ เธอ ยอมรับเขาอยา่ งไมส่ ะทกสะทา้ น “แต่ไหนแตไ่ รมา เพราะวา่ ผหู้ ญิงคนๆเดียว ก็ตอ้ งวติ กกงั วลแบบน้”ี น้าํ เสียงของเขาเยาะเยย้ หน่อยๆ เยาะเยย้ ตวั เอง

เขาไม่ชอบตวั เองในแบบน้ี “รีบพกั ผอ่ นละ่ ”พดู จบ เขากป็ ล่อยหลินซินเหยยี นแลว้ เดินออกจากหอ้ ง หลินซินเหยยี นตะลึงเลก็ นอ้ ย เมื่อก่อนเขาพดู วา่ ชอบ วนั น้ีเขาชอบพวั พนั กบั เธอ วนั น้ีเขา ผดิ ปกติไป เธอตามออกมา ยนื อยหู่ นา้ ประตู มองดูแผน่ หลงั ท่ียดื ตรง ในแสงไฟที่สลวั “คุณเจอเรื่องอะไรที่ ไม่มีความสุขมาเหรอ？” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดห้ นั หนา้ ไป ไดแ้ ต่มองลานบา้ นที่วา่ งเปลา่ “คุณบอกวา่ วนั น้ีคุณอยทู่ ี่หลงั บา้ น แลว้ อาจารยค์ ุณล่ะ？” หลินซินเหยยี นจึงพบวา่ เฉิงยเู่ วนิ ไม่ไดก้ ลบั มากบั เธอ “อาจารยอ์ อกไปแลว้ กเ็ ลยไมอ่ ย”ู่ เธอรีบอธิบาย “เหรอ？”จงจิ่งหา้ วไมเ่ ช่ืออยา่ งเห็นไดช้ ดั เขาหวงั วา่ เธอจะสารภาพ เขาบอกเป็ นนยั เช่นน้ี ทาํ ไมยงั ตอ้ งปิ ดบงั เขา？ ไมเ่ ช่ือใจเขาเหรอ？ แตเ่ ขาไมอ่ าจพดู อะไรเพ่อื ถามเธอได้ และก็ไมอ่ าจทาํ ร้ายเธอได้ สุดทา้ ยเขาก็ไม่หนั หนา้ ไป แต่กา้ วเทา้ ออกไปจากหลงั บา้ น หลินซินเหยยี นยนื อยหู่ นา้ ประตู มองไปแบบน้ี ร่างของเขากลบอยทู่ ่ามกลางความมืดไปนาน แลว้ แตเ่ ธอก็ยงั ไมล่ ะสายตากลบั มา เธอไมไ่ ดโ้ ง่ ชดั เจนวา่ เขาสงสยั เกี่ยวกบั ร่องรอยการเดินทางของเธอ

แตว่ า่ เธอรับปากเฉิงยซู่ ่ิวแลว้ วา่ จะไมบ่ อกเขา ตวั ตนของเขา…… ถา้ ประกาศวา่ เขาคือลกู ท่ีเฉิงยซู่ ่ิวคลอดออกมา ง้นั เขากเ็ ป็ นลกู นอกสมรส ตวั ตนของเขา ตาํ แหน่งทางสงั คม ถา้ มีพ้ืนเพแบบน้ีล่ะก็ ไดถ้ ูกผคู้ นพดู ถึงแน่ หลินซินเหยยี นคิดวา่ ถา้ ใหเ้ ขาเลือกเอง กลวั วา่ เขาจะยอมไม่เอาทุกอยา่ งในตอนน้ี จงจ่ิงหา้ วกลบั ไปท่ีลานหนา้ บา้ น ตรงท่ีเล่นไพก่ แ็ ยกยา้ ยกนั แลว้ ในลานบา้ นเผาเตาอ้งั โลข่ นาด ใหญ่ ฉินยากบั ซูจา้ นกาํ ลงั ยา่ งมนั หวาน ตอนน้ียงั ไม่ดึกมาก นอนกน็ อนไม่หลบั ท่ีนี่ไมม่ ีที่ใหใ้ ช้ ฆ่าเวลา เด็กนอ้ ยท้งั สองคน นงั่ ยองอยขู่ า้ งเตาอ้งั โล่ มองดูซูจา้ นเอามนั หวานใส่ไปในกองไฟตลอด ดวงตาเลก็ ๆน้นั กะพริบตาลงอยา่ งคาดหวงั พวกเขาคิดวา่ มนั สนุก และกค็ ิดวา่ มนั แปลก คร้ังแรก ที่เผามนั หวานในไฟ เมื่อก่อนอยบู่ า้ นกจ็ ะใชเ้ ตาอบยา่ ง ไม่สนุกแบบน้ี เสิ่นเผยซวนยนื อยขู่ า้ งๆ มองพวกเขา “ดูเดก็ สองคนน้ีสิมีความสุขกนั มาก ดูเหมือนวา่ ถือวา่ ผมกท็ าํ เร่ืองดีๆไดแ้ ลว้ เร่ืองหน่ึง สามารถ ทาํ ใหล้ กู ของประธานจงมีความสุขไดข้ นาดน้”ี ไป๋ ยน่ิ หนิงมองผชู้ ายท่ีเพิง่ เดินออกมาจากหลงั บา้ น เห็นใบหนา้ ที่หมองหม่นของเขา กพ็ ดู ขาํ ๆ“สีหนา้ ประธานจงดูไมค่ ่อยดีเลย ไมเ่ จอคุณ หลินหรือไง？” จงจ่ิงหา้ วเอาสองมือลว้ งกระเป๋ า เหลือบมองพร้อมกบั หวั เราะบางๆ“ผมคิดวา่ คนข้ีเมา้ ท์ จะ หมายถึงผหู้ ญิงซะอีก” ความหมายแฝงก็คือไป๋ ยน่ิ หนิงข้ีนินทาเหมือนกบั ผหู้ ญิง

ไป๋ ยน่ิ หนิงตะลึงงนั หวั เราะลนั่ “ด่าคนโดยท่ีไม่มีแมแ้ ตค่ าํ หยาบ ประธานจงจะฝึ กความ เช่ียวชาญพิเศษหรือไง？” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดเ้ ล่นหยอกลอ้ กบั เขา แตเ่ รียกเสิ่นเผยซวนมาประโยคหน่ึง“คุณตามผมมาหน่อย” เสิ่นเผยซวนรู้วา่ เขาจะถามอะไร จึงตบไหล่ของซูจา้ น“คุณดูเด็กสองคนน้ีก่อน ผมจะออกไปสกั หน่อย” ไป๋ ยน่ิ หนิงกไ็ มร่ ู้วา่ เป็ นใคร ถึงแมว้ า่ เขาไม่ไดแ้ สดงออกมาอยา่ งมีเจตนาร้าย แตก่ ็ยงั ตอ้ งระวงั ไว้ ซูจา้ นก็เขา้ ใจ“ฉนั รู้แลว้ ” ขอ้ ดีเพียงอยา่ งเดียวในค่าํ คืนท่ีชนบทกค็ ืออากาศบริสุทธ์ิ ไมม่ ีอากาศที่ฝนตก ดวงดาวเตม็ ทอ้ งฟ้ า เหมือนจานท่ีเตม็ ไปดว้ ยหยก ในเมืองใหญ่ อากาศมีมลพิษ ยากที่จะเห็นดวงดาวบน ทอ้ งฟ้ า เหยยี บยา่ํ ดวงดาว พวกเขาเดินไปที่หนา้ หมู่บา้ น คร้ังน้ีพวกเขาไมไ่ ดค้ ุยกนั ท่ีริมแมน่ ้าํ เพื่อป้ องกนั ถา้ ไป๋ ยนิ่ หนิงแอบฟัง คนๆน้ีจะเป็ นคนดีหรือคนเลว ไมม่ ีใครพดู ไดใ้ นเวลาน้ี แต่วา่ ดูจากภายนอกแลว้ เขาใหห้ ลินซินเหยยี นมา จะตอ้ งมีจุดประสงคแ์ น่ หนา้ หมู่บา้ นเป็ นรถของพวกเขา จงจิ่งหา้ วเปิ ดไฟสูง ตามแสงไฟแลว้ ไมม่ ีท่ีท่ีสามารถใหค้ น ซ่อนได้ แบบน้ีพวกเขาพดู กไ็ มม่ ีใครแอบฟังได้ “เรื่องที่ผมใหค้ ุณไปสืบเป็ นไง？” ตอนที่ 235 ความจริงในตอนน้นั

“เธอพาลูกท้งั สองคนไปเจอยซู่ ่ิวจริงๆ พวกเธอดูไปมาหาสู่กนั ดีมาก” ตระกลู เฉิง คฤหาสน์ใหญ่ขนาดน้นั ง่ายมากที่จะถูกพบ คร้ังน้ีคนที่เสิ่นเผยซวนพามา ไม่ เพยี งแต่ยนื่ มือมาช่วยไดด้ ี ความสามารถในการพสิ ูจน์กแ็ ขง็ แกร่งมาก อยากจะแน่ใจวา่ วนั น้ีหลินซินเหยยี นไปไหน กง็ ่ายมาก แค่พวกเขาเคยเจอกนั ไม่ก่ีคร้ัง จู่ๆจะสนิทกนั ขนาดน้ีไดไ้ ง？ จุดน้ีเสิ่นเผยซวนยงั ไมเ่ ขา้ ใจ “ผมวา่ อาจารยท์ ี่ทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ไดน้ ้นั น่าจะเกี่ยวขอ้ งกบั ยซู่ ่ิว เขาเลยกระชบั ความสมั พนั ธ์ ……” จงจ่ิงหา้ วส่ายหนา้ เขาไมค่ ิดเช่นน้นั ท่ีหลินซินเหยยี นกบั ยซู่ ่ิวสนิทกนั เพราะวา่ อาจารยท์ ่ีทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ได้ “เม่ือก่อนพวกเขาก็มีการติดต่อกนั เธอยงั เอากาํ ไรหยกใหห้ ลินซินเหยยี น บอกวา่ เป็ นของ ตระกลู จง แต่วา่ ผมไมเ่ คยไดย้ นิ วา่ ตระกลู จงมีของแบบน้ีดว้ ย” ถึงแมต้ ระกลู จงจะมีกาํ ไรหยกท่ีเป็ นของประจาํ ตระกลู แตน่ นั่ ไมค่ วรจะเป็ นของเหวนิ เสียนแม่ เขาเหรอ？แลว้ จะไปอยใู่ นมือของยซู่ ่ิวไดไ้ ง？ “ง้นั เธอก็จงใจ เอาใจคุณหลิน พยายามลดความรุนแรงความสมั พนั ธก์ บั คุณ ยงั ไง เธอกไ็ ม่ไดม้ ี ลกู เอง……”เส่ินเผยซวนคิดเหตผุ ลอื่นไม่ออก ถึงยซู่ ่ิวบอกวา่ เป็ นลกู คนที่สาม แตก่ ็ไม่เคยทาํ ทารุณจงจ่ิงหา้ ว ที่มากท่ีสุดคือ แต่งเขา้ ตระกลู จงไม่ถูกเวลา จงจ่ิงหา้ วไมค่ ิดวา่ จะธรรมดาอยา่ งน้ี ครอบครัวของหลินซินเหยยี นก็ถกู มือที่สามมาทาํ ลาย แม่ เธอถูกส่งกลบั ประเทศ เธอไมม่ ีความอดทนตอ่ มือที่สามมากขนาดน้นั และกย็ ง่ิ ไมม่ ีทางถกู ซ้ือ ตวั แคเ่ พราะกาํ ไรหยกอนั หน่ึงแน่

และเขาก็ยง่ิ ไม่เช่ือวา่ หลินซินเหยยี นจะเป็ นคนที่ถกู ซ้ือไดด้ ว้ ยเงินทอง “เรื่องน้ี คุณก็ทาํ เป็ นไมร่ ู”้ สีหนา้ ของเขาท่ีสดใสใตแ้ สงไฟ ก็หม่นลงไปเลก็ นอ้ ย เขากลบั อยากดูวา่ หลินซินเหยยี นจะปิ ดบงั เขาไดน้ านแคไ่ หน ถา้ หากหลินซินเหยยี นสารภาพกบั เขา เขาจะไมต่ อ่ วา่ เธอ และจะไมโ่ กรธเธอดว้ ย ยงั ไง ทุกคนกม็ ีความคิดและจุดยนื ของทุกคน เขาไมเ่ คยคิดวา่ หลินซินเหยยี นตอ้ งยนื อยใู่ นจุดยนื ของเขา เขาโกรธที่หลินซินเหยยี นปิ ดบงั สาํ หรับเขาแลว้ ปิ ดบงั ก็คือไม่เช่ือใจ หลินซินเหยยี นไม่เช่ือใจเขา！ แมแ้ ต่เขายงั ไมเ่ ชื่อใจ แลว้ จะคบกนั ไดไ้ ง？ เสิ่นเผยซวนตอบไป และก็ไมก่ ลา้ พดู มาก เห็นไดช้ ดั เจนวา่ อารมณ์ของจงจิ่งหา้ วไม่ดี เขาก็ไม่ กลา้ โนม้ นา้ วอะไร สนั นิษฐานวา่ ในใจเขาเองกม็ ีมาตรฐานในความคิด สามารถพิจารณาเรื่องน้ี ได้ เวลาน้ีจงจ่ิงหา้ วอยากอยคู่ นเดียวเงียบๆ แตว่ า่ พอคิดแลว้ ยงั มีลกู อีกสองคน เขาไดแ้ ตก่ ลบั ไป ก่อน เสิ่นเผยซวนก็ไปปิ ดไฟรถ พวกเขากลบั ไปดว้ ยทางเดิม “ผมคิดวา่ คุณหลิน บางทีทาํ แบบน้ีอาจจะมีเหตุผลของเธอ ต้งั แตส่ มยั โบราณแลว้ แม่ผวั ลูกสะใภ้ เขา้ กนั ไดย้ าก บางทีเธออยากจะมีความสมั พนั ธท์ ่ีดีตอ่ คนในครอบครัว？”

เสิ่นเผยซวนยงั อยากช้ีนาํ เขาสกั หน่อย น่ีอาจจะไม่ใช่เร่ืองท่ีแย่ ไม่แน่หลินซินเหยยี นอาจจะทาํ เพ่ือเขา ถึงไดเ้ ขา้ ใกลก้ บั ยซู่ ่ิว จงจ่ิงหา้ วไม่พดู อะไร เขามีความคิดไตร่ตรองของเขาเอง จากท่ีเขาเขา้ ใจหลินซินเหยยี น เธอไม่ มีทางเป็ นคนที่ข้ีประจบคนแน่ “ประธานจง สนใจคุยกนั หน่อยไหม？”ไป๋ ยน่ิ หนิงนงั่ รถเขน็ อยหู่ นา้ ประตู เหมือนวา่ กาํ ลงั รอ เขา เห็นเขากบั เสิ่นเผยซวนเดินเขา้ มา กพ็ ดู จงจ่ิงหา้ วส่งสายตาใหเ้ ส่ินเผยซวน ใหเ้ ขาไปก่อน เขากลบั อยากฟังวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะพดู อะไร เสิ่นเผยซวนมองไป๋ ยน่ิ หนิง กา้ วเทา้ เขา้ มาลานบา้ น ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ เดินไปทางริมแม่น้าํ แมน่ ้าํ ไหลริน เป็ นประกาย เหมือนดาวตกลงมา โผลอ่ อกมาจากแม่น้าํ เพอ่ื สอดแนมววิ ทิวทศั นข์ องโลกน้ี “ประธานไป๋ อยากจะพดู อะไรกบั ผม？”จงจิ่งหา้ วเอามือท้งั สองขา้ งลว้ งกระเป๋ า ยนื อยรู่ ิม แมน่ ้าํ ในแมน่ ้าํ สะทอ้ นร่างที่แขง็ ตรง ไป๋ ยน่ิ หนิงมองไป สองมืออดไม่ไดท้ ี่จะกาํ แน่น เขาก็เป็ นผชู้ ายท่ีสง่างาม แตต่ อนน้ีกลบั ไดแ้ ต่ พ่งึ รถเขน็ น้ีไปวนั ๆ ถา้ บอกวา่ ในใจไม่รู้สึกอะไร ก็คงโกหก ไม่มีใครไม่สนใจวา่ ตวั เองเป็ นคนพิการ！ “ผมเล่านิทานใหป้ ระธานจงฟังเป็ นไง？”ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้

เขาไมช่ อบที่ตอ้ งเงยมองคน แตว่ า่ ตอนน้ีเขาเป็ นแบบน้ี ก็ตอ้ งเงยมอง สายตาจงจิ่งหา้ วดูคาดไมถ่ ึง เหลือบมองเขาเบาๆ“ประธานไป๋ มีความสนใจ ผมก็จะต้งั ใจฟังดว้ ย ความเคารพ” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองไปท่ีทอ้ งฟ้ า พดู อยา่ งคิดดีๆ“เดาวา่ ตวั ตนของผม ประธานจงคงสืบเรียบร้อยแลว้ สินะครับ？” ถึงจะเป็ นคาํ ถาม แต่เป็ นน้าํ เสียงที่มนั่ ใจ จงจ่ิงหา้ วไมย่ อมรับ เขามนั่ ใจวา่ เขา้ ใจไป๋ ยนิ่ หนิงดี เขาใหก้ วนจิ้งสืบ ไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นเด็กกาํ พร้า ถูกไป๋ หงเฟยรับเล้ียงไว้ ตอ่ มาหลงั จากไป๋ หงเฟยตาย เขาก็รับไป๋ ซื่อ กรุ๊ปตอ่ เขากถ็ ือวา่ โชคดี ไดเ้ จอไป๋ หงเฟย ไม่ง้นั เขาจะมีตวั ตนและตาํ แหน่งในวนั น้ีอยา่ งง่ายดายไดอ้ ยา่ งไร อยา่ เชื่อคาํ วา่ สร้างตวั จากมือเปล่า บนโลกน้ี ถา้ คนๆหน่ึงไมม่ ีพ้นื หลงั หรือตวั ตนใดๆ ไมม่ ีทางท่ี จะประสบความสาํ เร็จในเวลาส้นั ๆได้ เขาอายเุ ท่าน้ี ไมม่ ีทางที่จะมีความสาํ เร็จในวนั น้ีได้ เขาเอารูปของไป๋ หงเฟยใบหน่ึงจากโทรศพั ทใ์ หจ้ งจ่ิงหา้ วด“ู น่ีคือพอ่ เล้ียงผม ไป๋ หงเฟย” จงจ่ิงหา้ วเหลือบมอง เขาไม่สนใจพวกน้ี แคค่ ิดวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ขาดู จะตอ้ งมีจุดประสงคแ์ น่ “เห็นไหม นิ้วเขาหายไปสองนิ้ว？”

นิ้วกอ้ ยกบั นิ้วนางถูกตดั ออก จงจิ่งหา้ วหร่ีตาลงหน่อยๆ“คุณจะพดู อะไร？” “เขาไมไ่ ดน้ ิ้วพิการไปสองนิ้วแต่กาํ เนิด แต่ถูกคนตดั ” หลงั จากไป๋ ยนิ่ หนิงถกู ไป๋ หงเฟยรับเล้ียง เขากเ็ รียนรู้การทาํ ธุรกิจกบั ไป๋ หงเฟยมาตลอด ต่อมาโต ข้ึน เขาก็แปลกใจ ทาํ ไมผชู้ ายคนน้ีไมแ่ ต่งงานมีลูก แตร่ ับเล้ียงเขาไว้ จากตวั ตนของเขาแลว้ ถึงแมจ้ ะไม่มีนิ้วสองนิ้ว แตอ่ ยากหาผหู้ ญิงสกั คนก็ง่ายดายมาก คาดวา่ ผหู้ ญิงที่อยากแต่งกบั เขาก็ไม่นอ้ ย ตอ่ มาเขาก็พบวา่ ท่ีไป๋ หงเฟยไมแ่ ตง่ งาน เพราะวา่ ใจเขามีผหู้ ญิงคนหน่ึงมาตลอด ผหู้ ญิงคนน้ีก็คือเฉิงยซู่ ่ิว ตอ่ มาเขาป่ วย อยใู่ นช่วงกาํ ลงั จะตายน้นั กบ็ อกไป๋ ยนิ่ หนิงวา่ ชีวติ น้ีเขามีความเสียใจอยอู่ ยา่ ง หน่ึง ก็คือเขาพลาดรักแทใ้ นชีวติ น้ีไป ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั จาํ ไดว้ า่ ตอนน้นั เขาควา้ มือของเขา ทิ้งความปรารถนาในช่วงท่ีจะตายน้นั ไว้“ผมรู้ วา่ หลงั จากเธอคลอดลูกมาแลว้ พวกเรากต็ ดั ความเป็ นไปไดอ้ อกไป เธอบอกวา่ เธอชอบลกู สาว ผมวา่ เธอจะตอ้ งคลอดลกู สาวแน่ อนาคต ผมแค่หวงั วา่ คุณจะแตง่ งานกบั ลูกสาวเธอมาเป็ น ภรรยาใหไ้ ด้ และดีต่อเธอ ถือวา่ ชดเชยใหค้ วามเสียใจของผมในชีวติ น้ี ……” ชีวติ น้ีผมไดเ้ จอกบั เฉิงยซู่ ่ิวแต่ไมม่ ีวาสนาตอ่ กนั หวงั วา่ ลูกเล้ียงจะสามารถแต่งงานกบั ลูกสาว ของเฉิงยเู่ วนิ ได้ และก็ถือวา่ ตอ่ วาสนาของท้งั สองคนต่อไป แลว้ เคร่ืองตรวจหวั ใจ กส็ ่งเสียงแลว้ เปลี่ยนเป็ นเสน้ ตรง ไป๋ หงเฟยทิ้งไวแ้ ค่น้ีก็จากไป

เขาไม่เขา้ ใจมาตลอด ลูกท่ีไป๋ หงเฟยบอกวา่ ยซู่ ่ิวคลอดออกมา เดก็ ท่ีเธอคลอดน้นั อยไู่ หน？ หลงั จากที่ไป๋ หงเฟยเสียไป เขากส็ ืบเร่ืองเฉิงยซู่ ่ิว รู้วา่ เธอแต่งงานกบั จงฉีเฟิ ง และไมเ่ คยคลอด ลกู ออกมา “เมื่อก่อน พอ่ เล้ียงผมถกู คนกกั ขงั หกปี มือของเขา ก็ถูกตดั ในตอนน้นั ”เวลาหกปี น้นั ไมส่ ้นั ตอนน้นั พอ่ เล้ียงเขาถึงถกู คนกกั ขงั และยงั ตดั นิ้วมือของเขาอยา่ งโหดเห้ียม เรื่องเม่ือก่อนเหมือนวา่ มีคนจงใจปิ ดมนั ไว้ ส่ิงท่ีเขาสืบเจอน้นั ก็มีขอ้ จาํ กดั จริงๆ เขาพาจงจ่ิงหา้ วมาท่ีนี่ เพราะอยากใหเ้ ขาสืบเร่ืองน้ี ไป๋ หงเฟยเล้ียงดูเขา และเอาท้งั ตระกลู ไป๋ ใหเ้ ขาหมด เขารู้สึกขอบคุณพระคุณในการเล้ียงดูของ ไป๋ หงเฟย เขาอยากลา้ งแคน้ ใหค้ นท่ีตดั นิ้วมือพอ่ เล้ียง แตว่ า่ เขาหวั เดียวกระเทียมลีบ ตอนน้นั ตระกลู ไป๋ กไ็ มใ่ ช่คนทวั่ ไป สามารถกกั ขงั เขาได้ และยงั ใหใ้ ครกต็ ามสืบไมเ่ จออีก พอ คิดดูแลว้ อาํ นาจของอีกฝ่ ายตอ้ งน่ากลวั แค่ไหนกนั นะ ตอนน้ี เขาก็อาจไมใ่ ช่คู่ตอ่ สูข้ องคนน้นั ถา้ เขาเดาไมผ่ ดิ เป็ นไปไดท้ ี่จงจิ่งหา้ วจะเป็ นลกู ที่เฉิงยซู่ ่ิวคลอด แน่นอนวา่ เขาไม่มีหลกั ฐาน ตอนน้ียงั ไดแ้ คเ่ ดา แต่วา่ ตอนน้ีจงจ่ิงหา้ วเก่ียวพนั เขา้ มาแลว้ สนั นิษฐานวา่ เขาคาํ นึงถึงแตป่ ระโยชนข์ องตนเองก็ ไม่พอแน่ มีความแขง็ แกร่งของเขา คิดดูแลว้ ถา้ สืบหาความจริง ความหวงั กค็ งจะมีในไม่ชา้

ตอนที่ 236 ผ้ชู ายทใ่ี จกว้างทสี่ ุด ถูกคนกกั ขงั หกปี นี่มนั โหดร้ายจริงๆ แคท่ าํ ไมเขาถึงพดู กบั เขาละ่ ？ เหมือนวา่ ในชวั่ ขณะหน่ึง เขาเขา้ ใจวา่ จุดประสงคท์ ่ีไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ขามาตอ้ งเกี่ยวขอ้ งกบั ไป๋ หงเฟย จงจ่ิงหา้ วหนั หนา้ ไป หรี่ตาลง ความเงียบที่ทาํ ใหอ้ กสนั่ ขวญั หาย“ประธานไป๋ น่ีคือจุดประสงค์ ท่ีคุณใหผ้ มมาเหรอ？” ถกู จงจ่ิงหา้ วมองออก ไป๋ ยนิ่ หนิงก็ไมร่ ู้สึกอึดอดั และดูลาํ บากใจ กลบั หวั เราะเสียงดงั “ปิ ด ประธานจงไมไ่ ดจ้ ริงๆดว้ ย แต่วา่ ผมวา่ แค่ประธานจงยอมสืบ จะตอ้ งไดร้ ับผลประโยชนอ์ ยา่ ง มาก” “มีประโยชน์อยา่ งไรกบั ผมเหรอ？”เห็นไดช้ ดั วา่ จงจิ่งหา้ วไม่อยากทาํ เร่ืองไม่ดีไปดว้ ย ถา้ ไมใ่ ช่หลินซินเหยยี น เขาก็ไม่อยทู่ ่ีแบบน้ีแน่ จะหลอกใชเ้ ขา？ น่าตลก！ ไป๋ ยน่ิ หนิงจริงจงั ข้ึนมาหน่อย คิดวา่ หลอกใชจ้ งจิ่งหา้ วมาสืบเร่ืองน้ีอยา่ งเงียบๆจะตอ้ งไมม่ ี ความเป็ นไปไดแ้ น่ จากความฉลาดของจงจิ่งหา้ ว แป๊ บเดียวก็ตอ้ งมองออก ตอนน้ี อยากใหเ้ ขาสนใจเรื่อน้ี กไ็ ดแ้ ต่โยนเหยอื่ ล่อออกไปใหเ้ ขาสนใจ

“พอ่ เล้ียงผมไป๋ หงเฟย ไมแ่ ต่งงานท้งั ชีวติ แค่เพราะวา่ เขาเสียรักแรกของเขาไป ตอนน้นั เขา หม้นั กบั รักแรกของเขา แต่ต่อมา ท้งั สองคนแยกทางกนั รายละเอียดน้นั ผมไม่รู้หรอก แค่รู้วา่ รัก แรกของเขาแตง่ งานกบั พอ่ คุณ จงฉีเฟิ ง” “คุณวา่ พอ่ เล้ียงผมถกู ขงั มาหกปี ต้งั นาน ……” “คุณอยากพดู อะไร？พอ่ ผมแยง่ ผหู้ ญิงของพอ่ เล้ียงคุณเหรอ？”สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วดูแยข่ ้ึน มาก เดิมทีเขาไมไ่ ดร้ ู้สึกดีกบั ยซู่ ่ิวผหู้ ญิงคนน้ีเลย อีกท้งั ตอนน้ีทุกเรื่องที่เกิดข้ึนก็เกี่ยวขอ้ งกบั เธอ น่ีทาํ ใหเ้ ขาไมพ่ อใจอยา่ งมาก ไป๋ ยน่ิ หนิงก็เคยสงสยั วา่ ตอนน้นั ที่พอ่ เล้ียงถูกกกั ขงั เป็ นจงฉีเฟิ งท่ีทาํ เพอื่ ท่ีเขาจะไดเ้ ฉิงยซู่ ่ิวมา จึงขงั เขา นิ้วมือของไป๋ หงเฟยถกู ตดั ก็เพอื่ เอามาขม่ ข่เู ฉิงยซู่ ่ิว ถา้ เธอไม่ยอม เขากจ็ ะทาํ ร้ายตอ่ ไป บีบ บงั คบั เฉิงยซู่ ่ิวจนตอ้ งอยกู่ บั เขา นี่กเ็ ป็ นคาํ อธิบายวา่ ทาํ ไมไป๋ หงเฟยถึงถกู ขงั ตดั นิ้วมือ แตว่ า่ เขายงั มีอีกเรื่องท่ีคิดไมอ่ อก ถา้ เป็ นจงฉีเฟิ งที่ทาํ แลว้ เขาหนีจากความโกรธของตระกลู เห วนิ ไดอ้ ยา่ งไร？ ตอ้ งรู้วา่ ตอนน้นั จงฉีเฟิ งกบั เหวนิ เสียนเพิง่ เป็ นสามีภรรยากนั เขาทาํ เร่ืองร้ายแรงขนาดน้นั ตระกลู เหวนิ จะนง่ั อยเู่ ฉยๆไมท่ าํ อะไรเหรอ？ ดงั น้นั ความสงสยั น้ียงั มีอีกหลายจุดท่ีอธิบายไม่ได้ “คุณไมเ่ คยสงสยั เลยเหรอ พอ่ คุณแต่งกบั เฉิงยซู่ ่ิวเขา้ ตระกลู มาหลงั จากแมค่ ุณเสียไปไมน่ าน ส่วนตระกลู ทางฝ่ ายแมข่ องคุณ ตระกลู เหวนิ ไม่หา้ มเลยเหรอ น่ีมนั ปกติเหรอ？”

ไมว่ า่ จะเป็ นตระกลู ใหญ่ที่มีหนา้ มีตา หรือวา่ ครอบครัวจนๆ มีครอบครัวไหนบา้ งที่จะทนได้ หลงั จากที่ลูกสาวตายไปไม่นาน ลูกเขยก็แต่งกบั คนอ่ืน ไม่พดู อะไรสกั คาํ ？ พดู แบบน้ีแลว้ เร่ืองน้ีแปลกมาก “คุณพดู อะไร เฉิงยซู่ ่ิว？”มีฟ้ าผา่ กลางใจของจงจิ่งหา้ วไป เขาเยน็ ชาไม่สนใจต่อยซู่ ่ิวมาตลอด ไม่เคยไปใส่ใจเธอเลย แตว่ า่ ช่ือของเธอ เขากย็ งั รู้จกั และพอ่ ก็แนะนาํ กบั คนนอกวา่ ยซู่ ่ิว ตอนน้ีไป๋ ยน่ิ หนิงกลบั พดู วา่ เธอช่ือเฉิงยซู่ ่ิว？ แลว้ ทาํ ไมตอ้ งปิ ดบงั นามสกลุ ？ ขา้ งในน้ีมีความลบั อะไรกนั แน？่ รู้อยแู่ ลว้ วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจงใจใหเ้ ขารู้ เพื่อยมื มือของเขาไปสืบเร่ืองน้ี แตว่ า่ ตอนน้ี รู้อยแู่ ลว้ วา่ หลอกใช้ แต่เขากลบั เตม็ ใจ ถา้ เรื่องน้ีไมเ่ คลียร์ ก็จะรู้สึกวา่ ชีวติ ของตวั เองอยใู่ นแผนการร้ายขนาดใหญ่ “ประธานจง สนใจร่วมมือไหม？”ไป๋ ยน่ิ หนิงเสนอความปรองดองไปอีกคร้ัง เขาสงั เกตไดถ้ ึงความผอ่ นปรนของจงจิ่งหา้ ว “บอกตรงๆนะประธานจง ท่ีผมมีวนั น้ีกเ็ พราะวา่ พอ่ เล้ียงของผม เรียกไดว้ า่ บุญคุณเพียงนิดเดียว ก็ควรตอบแทนใหห้ ลายเท่า เขาเสียไปแลว้ ที่ผมทาํ ได้ ก็คือใหค้ นท่ีเคยทาํ ร้ายเขา ไดร้ ับโทษ ส่วนประธานจง กอ็ ยากรู้ถึงความพวั พนั ระหวา่ งเฉิงยซู่ ่ิวกบั พอ่ คุณมาก พวกเราร่วมมือกนั อยากจะรู้ใหเ้ คลียร์ ก็ไมใ่ ช่เรื่องยาก ประธานจงคิดวา่ ไง？” จงจ่ิงหา้ วหวั เราะเบาๆ“ผมอยากรู้วา่ ผมทาํ ใหเ้ คลียร์เองกไ็ ด้ ทาํ ไมตอ้ งร่วมมือกบั คุณล่ะ？”

ความหมายแฝงกค็ ือ หมากของไป๋ ยนิ่ หนิงไม่เพยี งพอท่ีจะร่วมมือกบั เขา ไป๋ ยน่ิ หนิงกม้ หนา้ ลงหวั เราะอยา่ งขมข่ืน“ประธานจง ขาดทุนแคน่ ิดเดียวกไ็ ม่ยอม” “ในมือของผมมีเบาะแสอยหู่ น่ึงอยา่ ง”เดิมทีไป๋ ยนิ่ หนิงไมค่ ิดจะพดู แต่ตอนน้ี เขาไมพ่ ดู ก็กลวั จงจิ่งหา้ วจะไม่ร่วมมือกบั เขา “อาจารยท์ ่ีทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ได้ ช่ือวา่ เฉิงยเู่ วนิ ”น่ีกย็ งั เป็ นส่ิงที่เขาทุ่มเทอยา่ งมากถึงสืบได้ เมื่อก่อนตระกลู เฉิงก็เคยรุ่งเรือง ต่อมากไ็ ม่ปรากฏตวั อีก แมแ้ ตค่ นในตระกลู เฉิง กแ็ อบอาศยั ที่ เขาในชนบทน้ี เฉิงยเู่ วนิ เฉิงยซู่ ่ิว？ “ถา้ ผมเดาไมผ่ ดิ คุณหลิน น่าจะรู้ท่ีมาที่ไปของเร่ืองแลว้ ”ท่ีเขาอา้ งวา่ ไปจดั การธุระ ที่จริงแลว้ กาํ ลงั สืบรถท่ีจอดกะทนั หนั ท่ีหลงั บา้ น วนั น้นั เฉิงยเู่ วนิ พาหลินซินเหยยี นไปเจอเฉิงยเู่ วนิ เขาก็รู้แลว้ ก่อนท่ีจงจิ่งหา้ วรู้วา่ เฉิงยเู่ วนิ มา “ก่อนที่คุณหลิน กลบั มารับลูกท้งั สองคน เธอเคยอยทู่ ี่ตระกลู เฉิงหน่ึงวนั หน่ึงคืน ในระหวา่ ง น้นั ก็มีเฉิงยซู่ ่ิวดว้ ย”ไป๋ ยน่ิ หนิงเอาทุกอยา่ งท่ีตวั เองรู้พดู ออกไป จงจ่ิงหา้ วเอามือไวใ้ นกระเป๋ า อดไม่ไดท้ ่ีจะเกร็งแน่น น่ีคือสาเหตุที่หลินซินเหยยี นเปลี่ยนท่าที ไปไหม？ เธออยทู่ ี่ตระกลู เฉิงมาหน่ึงวนั หน่ึงคืน ช่วงน้ีเฉิงยซู่ ่ิวพดู อะไรกบั เธอ？ “ประธานไป๋ รู้เยอะขนาดน้ีเลย？”จงจ่ิงหา้ วไมพ่ ดู อะไร ในใจตดั สินใจแลว้ วา่ จะร่วมมือกบั เขา แต่ใบหนา้ ยงั คงเกก๊ ไวอ้ ยู่

ประมาณวา่ เขาไม่ใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงไดเ้ ปรียบ ไป๋ ยน่ิ หนิงผายมือท้งั สองขา้ งออก“ผมรู้แค่น้ีแหละ ถา้ ผมรู้หมด คงไมม่ าร่วมมือกบั ประธานจง” จงจ่ิงหา้ วน้นั คิดวา่ เรื่องน้ีเกี่ยวพนั ไปเยอะมาก ที่นี่เป็ นถิ่นของไป๋ ยนิ่ หนิง ใหเ้ ขาสืบที่นี่ เขารับ หนา้ ท่ีในเมืองB ท้งั สองร่วมมือกนั อยากรู้ความจริง ก็กลวั วา่ จะไมใ่ ช่เรื่องยากอะไร “พอ่ ……” หลินลุ่ยซีวงิ่ ออกมา หาจงจ่ิงหา้ ว วนั ที่หลินซินเหยยี นไมอ่ ยู่ เธอก็ชินที่จะนอนหลบั ในออ้ มแขน ของพอ่ ฉินยาลา้ งหนา้ แปรงฟันใหเ้ ธอ ตอนที่จะเปล่ียนเส้ือผา้ ใหเ้ ธอข้ึนเตียง เธอก็จะหาจงจ่ิง หา้ วใหไ้ ด้ ฉินยาหมดหนทาง ไดแ้ ต่พาเธอมา “เธอไม่ยอมสวมเส้ือผา้ ”ฉินยาพดู อยา่ งทาํ อะไรไม่ได้ จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ ไป ตอนที่อมุ้ ลูกสาวข้ึนมาเดินเขา้ ลานบา้ น หนั หลงั พดู กบั ไป๋ ยน่ิ หนิง“เร่ืองท่ีนี่ ก็มอบใหป้ ระธานไป๋ ละกนั ” ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ“แน่นอน ประธานจงวางใจได้ ผมจะสืบใหเ้ ร็วท่ีสุด” เขารู้วา่ จงจิ่งหา้ วรับปากจะร่วมมือกบั เขา ที่นี่เป็ นถิ่นของเขา อยากจะสืบเร่ืองของตระกลู เฉิงในตอนน้นั กไ็ ม่ใช่เร่ืองยาก ก็แคป่ ัญหาเรื่องเวลา แค่เร่ืองที่เคยเกิดข้ึน ถึงจะผา่ นไปนานแค่ไหน กจ็ ะทิ้งร่องรอยไวเ้ สมอ “พอ่ หม่าม๊ีจะกลบั มาอีกเม่ือไหร่？”หลินลุย่ ซีโอบคอของเขา เธอคิดถึงยายแลว้ อยากกลบั ไป หน่อยๆ “เดี๋ยวกก็ ลบั มาแลว้ ”จงจ่ิงหา้ วลบู หวั ของเธอ“เด๋ียวพอ่ พาหนูไปนอน”

“ประธานจง”ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ ตามเขา้ มา“คุณคือผชู้ ายที่ใจกวา้ งท่ีสุดที่ผมเคยเจอ” “ต้งั แต่สมยั โบราณแลว้ ลกู จะนามสกลุ ตามพอ่ แตป่ ระธานจง กลบั ใหล้ กู ชายลูกสาวใช้ นามสกลุ ของภรรยา เรียกวา่ รักมาก” พดู จบไป๋ ยนิ่ หนิงกห็ วั เราะ หมนุ รถเขน็ ออกไปทางหอ้ งของตวั เอง ชดั เจนวา่ คาํ น้ีเขาเยาะเยย้ ท้งั ท่ีรู้วา่ ตอนท่ีหลินซินเหยยี นคลอดเดก็ สองคนน้ี จงจ่ิงหา้ วไม่รู้ จึงนามสกลุ ตามหลินซินเห ยยี น กจ็ งใจพดู ออกมา เยาะเยย้ เขา “ท่ีผมตอ้ งการ ง่ายมาก ความกงั วลของประธานไป๋ น้นั มากไปหน่อย”ฝี เทา้ ของจงจิ่งหา้ วชะงกั ไป แลว้ กา้ วเดินไปใหม่ เขาไม่ใส่ใจที่ลกู ใชน้ ามสกลุ ของหลินซินเหยยี นจริงๆ ยงั ไงท่ีตวั ก็มี เลือดเน้ือของเขา จุดน้ีเปลี่ยนไม่ได้ ยง่ิ ไปกวา่ น้นั ถา้ เขาอยากไดล้ ูกท่ีใชน้ ามสกลุ ของเขา คอ่ ยคลอดกบั เธออีกคนไม่ไดห้ รือไง？ ไป๋ ยน่ิ หนิงฟังความหมายแฝงในคาํ น้ีของจงจิ่งหา้ วออก ใบหนา้ ที่มีรอยยมิ้ กค็ อ่ ยๆยมิ้ ไมอ่ อก ตอนท่ี 237 ความบาดหมางทยี่ ากจะอธิบาย วสั ดุที่สาํ คญั ท่ีสุดในการทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ไม่ใช่กระบวนการในการทอ แต่เป็ นดา้ ยในการทาํ ผา้ ดา้ ยแบบน้ีเป็ นส่วนสาํ คญั ของการทอผา้ ไหมกวางตงุ้ หลินซินเหยยี นคิดมาตลอดวา่ สิ่งสาํ คญั อยทู่ ี่เทคโนโลยใี นการทอผา้ ท่ีจริงไมใ่ ช่

ดา้ ยท่ีทอผา้ ไหมกวางตุง้ น้นั ใชไ้ หม ฝ้ าย และฝ้ ายนม รวมปริมาณท้งั สามอยา่ งหน่ึงต่อหน่ึง เอามาฟั่นเป็ นดา้ ยเสน้ เลก็ เหมือนกบั เสน้ ผม ดา้ ยเสน้ เลก็ น้ี มีส่วนประกอบสามอยา่ ง ดงั น้นั จึงทาํ ออกมาไมง่ ่ายเลย มีแคใ่ ชด้ า้ ยแบบน้ี ทอผา้ ไหมกวางตงุ้ ออกมาถึงจะท้งั บางและเบา และกน็ ุ่มสุดๆ ไมม่ ีการยน่ เป็ นรอย ถึงจะบอกวา่ เฉิงยเู่ วนิ เอาสิ่งสาํ คญั บอกหลินซินเหยยี นแลว้ แตเ่ ขาตดั สินใจกลบั ไปกบั หลินซิน เหยยี น ถา้ คนตระกลู เหวนิ จะสืบสวนจริงๆ กต็ อ้ งพงุ่ มาท่ีเขา น่ีก็เป็ นผลลพั ธ์ที่เขากบั เฉิงยซู่ ่ิวปรึกษาหารือกนั “คุณไมไ่ ดบ้ อกเหรอวา่ ไมไ่ ปจากท่ีน่ี？”หลินซินเหยยี นมองเฉิงยเู่ วนิ อยา่ งคิดไมถ่ ึง เธอรู้วา่ ถา้ เขาไปเมืองBกบั เธอ ถา้ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ปรากฏข้ึน จะตอ้ งถูกคนของตระกลู เหวนิ จบั ตาดูแน่ “พวกคุณกลวั ฉนั มีอนั ตรายเหรอ？”หลินซินเหยยี นรู้วา่ ทาํ ไมจู่ๆเขากจ็ ะกลบั ไปกบั ตวั เอง อาศยั แค่พลงั ของเธอคนเดียว ไมใ่ ช่คู่ตอ่ สูข้ องตระกลู เหวนิ เลย แตว่ า่ เธอไมใ่ ช่ตวั คนเดียวน่ี “ฉนั ไมเ่ ห็นดว้ ย”หลินซินเหยยี นปฏิเสธที่เฉิงยเู่ วนิ จะไปเมืองBกบั เธอ “กรุณาเช่ือฉนั ดว้ ยค่ะ ถา้ ฉนั มีอนั ตราย จงจิ่งหา้ วไมอ่ ยเู่ ฉยแน่ จากวธิ ีการของเขาแลว้ ฉนั เชื่อวา่ เขาปกป้ องฉนั ได”้ ในจิตใตส้ าํ นึก เธอเริ่มเช่ือใจ พ่งึ พาจงจิ่งหา้ วแลว้ ท่ีจริงแลว้ ตวั เธอเองยงั ไม่แน่ใจวา่ ทศั นคติท่ีตวั เองมีตอ่ จงจ่ิงหา้ วน้นั เปลี่ยนไปแลว้ คนๆน้ี เหมือนวา่ เป็ นคนในชีวติ ของเธอ คนที่เธอใกลช้ ิด พบเจอเรื่องอะไร เธอก็จะนึกถึงเขา

เฉิงยซู่ ่ิวทาํ เพื่อจงจ่ิงหา้ วมากพอแลว้ ตอนน้ีเปลี่ยนเป็ นพวกเขาปกป้ องเธอ “ตอนน้ีเหวนิ ชิงอยใู่ นระดบั ประเทศแลว้ ……” “เขาโหดแค่ไหน ก็ไม่อาจลงมือกบั ‘หลานชาย’ตวั เองไดห้ รอกนะ？”ตอนน้นั ไม่ประกาศ ตวั ตนของจงจิ่งหา้ ว กเ็ พราะมีอีกเหตผุ ล นนั่ คืออาํ นาจของตระกลู เหวนิ ถา้ เป็ นตอนท่ีจงจ่ิงหา้ วเกิด กบ็ อกวา่ เป็ นเฉิงยซู่ ่ิวที่คลอด และกไ็ มร่ ู้วา่ จะไดเ้ ติบโตไหม “ไม่ตอ้ งพดู แลว้ ฉนั ไม่เห็นดว้ ยแน่ท่ีคุณจะกลบั ไปกบั ฉนั ”ท่าทีของหลินซินเหยยี นน้นั แน่วแน่ มาก เฉิงยเู่ วนิ ถอนหายใจ“ผมแก่แลว้ อยมู่ ากไปอีกวนั หรือนอ้ ยไปอีกวนั กไ็ ม่ตา่ งกนั ” ไมว่ า่ เฉิงยเู่ วนิ พดู อยา่ งไร หลินซินเหยยี นก็ไมผ่ อ่ นปรนให้ ฟ้ าสวา่ ง หลินซินเหยยี นเก็บของใชใ้ นชีวติ ประจาํ วนั ธรรมดาๆบางส่วน เกบ็ เขา้ กระเป๋ า ไม่ได้ แวะไปทกั ทายเฉิงยเู่ วนิ แตท่ ิ้งโนต้ ไวแ้ ผน่ หน่ึง แลว้ ออกไปจากหลงั บา้ นเพียงคนเดียว คนที่ลานหนา้ บา้ นก็พอจะตื่นกนั แลว้ มีแคเ่ ดก็ สองคนน้ี ยงั อยทู่ ่ีเตียง อากาศกห็ นาวข้ึนทุกวนั ชนบทไม่มีเคร่ืองทาํ ความร้อนใตพ้ ้นื กบั เคร่ืองปรับอากาศ เด็กท้งั สองคนหลบอยใู่ นเตียงไม่ ยอมออกมา หลินซินเหยยี นผลกั ประตหู อ้ งออก เด็กท้งั สองคนหลบอยทู่ ี่เตียงใชแ้ ทบ็ เลต็ ดูการ์ตูน หลินซี เฉินไม่ค่อยอยากดูนกั เขาคิดวา่ มนั เดก็ ไป แตว่ า่ หลินลุ่ยซีอยากดูการ์ตนู เขาก็หมดหนทาง ได้ แตย่ อมนอ้ งสาว ดูการ์ตูนพวกน้นั ที่ไมม่ ีคุณค่า จงจิ่งหา้ วนง่ั อยทู่ ่ีริมหนา้ ตา่ ง กาํ ลงั ประชุมทางวดิ ีโอกบั คนในบริษทั ไดย้ นิ เสียงเปิ ดประตูเขากเ็ งยหนา้ ข้ึน เห็นหลินซินเหยยี นแบกกระเป๋ าเขา้ มา กเ็ ขา้ ใจแลว้ วา่ เธอ เรียนการเรียนรู้งานฝี มือจบแลว้ ดูเหมือนพวกเขาน่าจะไดไ้ ปจากที่นี่ในเร็วๆน้ีแลว้

เขาสง่ั การไปบางอยา่ ง แลว้ ก็จบการประชุมทางวดิ ีโอ ปิ ดคอม แลว้ ยนื ข้ึนมา “พวกเรากลบั กนั ไดแ้ ลว้ ”หลินซินเหยยี นยนื อยหู่ นา้ ประตู ปลอ่ ยเวลาผา่ นไปแป๊ บหน่ึงจึงพดู ข้ึน “อือ คุณใส่เส้ือผา้ ใหพ้ วกเขาละกนั ผมจะไปขา้ งนอกบอกพวกเขาหน่อย ใหพ้ วกเขาเตรียมตวั ” พดู จบจงจิ่งหา้ วกอ็ อกไปจากหอ้ ง ตอนที่ผา่ นร่างของหลินซินเหยยี น เขาหนั ขา้ งออก ไมไ่ ดโ้ ดนเธอ วนั น้นั จงจิ่งหา้ วก็ออกไปจากหลงั บา้ นอยา่ งน้นั ระหวา่ งท้งั สองคนน้นั ปกคลมุ ไปดว้ ย บรรยากาศที่ไมล่ งรอยกนั ความบาดหมางท่ียากจะอธิบาย หลินซินเหยยี นเคยชินกบั การใกลช้ ิดเขาโดยไมร่ ู้ตวั การสมั ผสั ของเขา และท่าทางไม่จริงจงั ตลอดเวลาของเขาไปแลว้ จู่ๆกห็ ่างเหินแบบน้ี ทาํ ใหใ้ นใจเธอไม่ค่อยสบายใจ “หมา่ มี๊”หลินลยุ่ ซียนื กระโดดบนเตียง ท่ีตวั สวมชุดนอนเป็ ดนอ้ ยสีเหลือง บนหวั สวมหมวกไว้ เหมือนกบั เป็ ดตวั หน่ึงกาํ ลงั กระโดดมากจริงๆ เหยยี ดแขนไปทาง ลินซินเหยยี น“หมา่ มี๊กอด หน่อย” หลินซินเหยยี นวางกระเป๋ าลงแลว้ เดินเขา้ มา กอดลกู สาว แลว้ ก็กอดลูกชาย“สายมากแลว้ เด๋ียว แม่ใส่เส้ือผา้ ใหล้ กู ๆ พวกเรากลบั ไปไดแ้ ลว้ ” “จริงเหรอครับ？”หลินซีเฉินพดู อยา่ งดีใจหน่อยๆ อยนู่ ี่นานแลว้ ก็รู้สึกเบื่อ หลินซินเหยยี นหาเส้ือผา้ ของพวกเขาเจอ กส็ วมเส้ือผา้ ใหพ้ วกเขา แลว้ ก็ตอบไปอยา่ งแน่ใจ“จริง สิ หม่ามี๊พดู คาํ ไหนคาํ น้นั ”

เดก็ ท้งั สองคนดีใจจนแนบไปที่ตวั ของเธอ ท้งั กอด ท้งั จูบ“ในที่สุดก็ไดไ้ ปแลว้ ” หลินซินเหยยี นหวั เราะอยา่ งทาํ อะไรไม่ได“้ ท่ีน่ีไมด่ ีขนาดน้ีเลยเหรอ？” หลินซีเฉินส่ายหนา้ “ที่น่ีดีมาก ภเู ขาดีน้าํ ดีววิ ทิวทศั นก์ ด็ ี แต่วา่ อยนู่ านไปกเ็ บ่ือครับ” หลินซินเหยยี นลูบจมกู เลก็ ๆของเขา“เด็กแค่น้ี จูจ้ ้ีจุกจิกจริงๆ ง้นั คนท่ีอยทู่ ี่น่ีกใ็ ชช้ ีวติ อยไู่ ม่ได้ แลว้ เหรอไง？” “ไมใ่ ช่ครับหมา่ ม๊ี คนท่ีอยทู่ ี่น่ี อยนู่ านแลว้ ก็ชิน ท่ีน่ีไมม่ ีสภาพแวดลอ้ มที่เทคโนโลยสี ูงๆ พวก เราเคยอยใู่ นเมือง เพิ่งมาอยนู่ ี่กจ็ ะแปลกๆ แต่ผา่ นไปนานกจ็ ะเบ่ือได”้ หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ หวั เราะอยา่ งขมขื่น เด็กคนน้ีอายยุ งั นอ้ ยแต่พดู จาฉะฉาน โตข้ึนมาแยแ่ น่ๆ？ “โอเค เลิกป่ าวประกาศเหตผุ ลใหญข่ องลูกไดแ้ ลว้ รีบลงมาสวมรองเทา้ ”หลินซินเหยยี นตบกน้ ของเขา หลินซีเฉินอายหน่อยๆ รีบลงจากเตียงสวมรองเทา้ สวมใหล้ กู ชายเสร็จ หลินซินเหยยี นก็สวม ใหล้ ูกสาว ลกู สาวไมอ่ ยเู่ ฉย สวมเส้ือผา้ กย็ งั ขยบั ตวั ไปมา หลินซินเหยยี นตีแขนของเธอเบาๆ “อยนู่ ิ่งๆหน่อยสิ” หลินลุ่ยซีอยนู่ ิ่งๆไดส้ องนาที หลินซินเหยยี นกส็ วมเส้ือผา้ ใหเ้ ธอเสร็จ สวมเส้ือผา้ เสร็จ ก็ลา้ งหนา้ ลา้ งตาใหพ้ วกเขา เก็บเส้ือผา้ ทาํ เสร็จกห็ น่ึงชว่ั โมงถดั มา เวลาน้ีฉินยาก็เดินเขา้ มา“ฉนั มาช่วยคุณถือของ พวกเราเกบ็ กนั เสร็จแลว้ ไปถึงหนา้ หมู่บา้ นก็นงั่ รถออกไปไดเ้ ลย รถรออยทู่ ่ีนนั่ แลว้ ”

“พอ่ หนูล่ะ？”หลินล่ยุ ซีกะพริบตาโตๆ เด็กคนน้ี ถกู จงจิ่งหา้ วตามใจจนนิสยั เสีย เธอรู้วา่ ใครดี ตอ่ เธอ กเ็ ลยหวงั พ่ึงพาจงจิ่งหา้ ว “พอ่ ของคุณกาํ ลงั คุยอยกู่ บั คุณอาเส่ินแลว้ ก็คุณอาซูคุณออกไปกจ็ ะเจอเขา”ฉินยาลบู เปี ยเลก็ ๆ ของเธอ หลินซินเหยยี นถกั ผมใหเ้ ธอ ดา้ นหนา้ ไมม่ ีหนา้ มา้ เผยใหเ้ ห็นหนา้ ผากท่ีอิ่มเอิบสะอาด สะอา้ น ท่ีตวั สะพายกระเป๋ ากระต่ายขาวขนฟทู ี่เธอชอบ แลว้ ออกไปหาจงจิ่งหา้ วอยา่ งกระโดด โลดเตน้ ฉินยาหวั เราะ“เด็กคนน้ี จริงๆเลย น่ารักข้ึนเรื่อยๆ” หลินซินเหยยี นก็หวั เราะ ก็แคห่ วั เราะน้ีพอเป็ นพธิ ีหน่อยๆ ในใจยงั รู้สึกไมส่ บายใจ ต่อความ ห่างเหินของจงจิ่งหา้ ว หลินซีเฉินยงั หมกมนุ่ กบั ความตื่นเตน้ ท่ีไดจ้ ากไป จึงไม่เห็นท่าทางผดิ ปกติในตอนน้นั ของหลิน ซินเหยยี น เก็บของเสร็จ หลินซินเหยยี นจูงลกู ชายขา้ งหน่ึง มืออีกขา้ งถือกระเป๋ าใบหน่ึงที่ใส่เส้ือผา้ ของลกู ท่ีตุงออกมา ฉินยาอยขู่ า้ งๆพวกเขา ในมือช่วยถือส่ิงของของเด็กสองคน สิ่งของของเดก็ สองคน น้ีเยอะที่สุด เยอะยงิ่ กวา่ ผใู้ หญ่อยา่ งพวกเขาเสียอีก เห็นพวกเขาออกมา จงจิ่งหา้ วกห็ ยดุ พดู หยดุ พดู กบั เสิ่นเผยซวนและซูจา้ น เขาเดินเขา้ มา รับ กระเป๋ าที่หลินซินเหยยี นถือไวใ้ นมือ“ผมถือเอง” หลินซินเหยยี นไมป่ ลอ่ ย แคม่ องเขา เหมือนวา่ กาํ ลงั โกรธ ที่เม่ือกี๊เขาห่างเหินในหอ้ ง จงจ่ิงหา้ วโกรธเธอจริงๆ โกรธท่ีเธอรู้เรื่องบางอยา่ ง กลบั ไมบ่ อกเขา แตว่ า่ กท็ นเห็นเธอลาํ บากเหน็ดเหน่ือยไมไ่ ด้ บรรยากาศกอ็ ึดอดั หน่อยๆในทนั ที สายตารอบๆกม็ องกนั หลินซินเหยยี นไดแ้ ต่ปล่อยมือก่อน

“ไปเถอะ”จงจ่ิงหา้ วพดู เบาๆ เวลาน้ี ในท่ีสุดหลินซีเฉินก็พบวา่ ความสมั พนั ธข์ องหลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ ว เหมือนจะมี การเปลี่ยนแปลง คิดในใจวา่ พวกเขาทะเลาะกนั เหรอ？ เมื่อก่อนหลินซีเฉินไม่อยากใหห้ ลินซินเหยยี นยกโทษผชู้ ายเจา้ ชูค้ นน้ีง่ายๆ จู่ๆผชู้ ายเจา้ ชูค้ นน้ี กไ็ มค่ ่อยติดหลินซินเหยยี นมากแลว้ เขาจึงกลวั ข้ึนมาอีกคร้ัง ในใจเขา ยงั หวงั วา่ พอ่ แม่แทๆ้ จะไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั บางคร้ังก็ตอ่ ตา้ น บางคร้ังทาํ ใหล้ าํ บากใจ แคเ่ พราะวา่ การทอดทิ้งของจงจ่ิงหา้ วเมื่อก่อน เขาตอ้ งการพอ่ เกลียดชงั แคไ่ หน กต็ ดั ใจจากสายเลือดในครอบครัวไมไ่ ด้ ช่วงน้ีจงจ่ิงหา้ วดีตอ่ เขากบั นอ้ งสาว ไม่ใช่วา่ เขาไมร่ ู้สึกสกั นิด เขาไม่อยากใหพ้ อ่ กบั หม่ามี๊แยกกนั นิ้วที่เขาจบั หลินซินเหยยี นกอ็ อกแรงโดยไมร่ ู้ตวั เขาไม่สามารถใหพ้ อ่ กบั หม่าม๊ีแยกกนั ได้ ตอนที่ 238 เขาดูแลฉันอย่างดี หลินซีเฉินจงใจดึงหลินซินเหยยี นมาตรงหนา้ ใหต้ ามฝี เทา้ ของจงจิ่งหา้ ว เขาไปจูงมือของ นอ้ งสาว“เส่ียวล่ยุ พีจ่ ูงนอ้ งโอเคไหม？” หลินลุ่ยซีส่ายหนา้ “หนูจะจูงพอ่ ”

หลินซีเฉิน“……” เดก็ คนน้ีทาํ ไมไมม่ ีแววเลยสกั นิดนะ？ เหอ้ หลินซีเฉินถอนหายใจ เร่ืองน้ีกลวั วา่ จะรีบร้อนไม่ได้ รอมีโอกาสค่อยจบั คูพ่ วกเขาใหอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ที่จริงเขาอยากจูงนอ้ งสาว พอ่ กจ็ ะไดม้ ือเปลา่ ไปจูงหม่ามี๊ ใครจะไปรู้วา่ นอ้ งสาวไม่ใหค้ วาม ร่วมมือเลย การคิดคาํ นวณวา่ ไดผ้ ลประโยชนข์ องเขาน้นั กล็ ม้ เหลวลง มีรถจอดอยทู่ ่ีหนา้ หมู่บา้ นหลายคนั ไป๋ ยนิ่ หนิงนง่ั ท่ีรถเขน็ หยดุ อยทู่ ี่หนา้ รถ เพราะวา่ ถนนน้นั เดินลาํ บาก เขานงั่ รถเขน็ ไม่สะดวก ก็เลยออกไปจากหมบู่ า้ นก่อน “ในท่ีสุดกเ็ จอคุณอีกแลว้ ”สายตาของไป๋ ยนิ่ หนิงหยดุ ไปท่ีตวั ของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นยมิ้ อยา่ งมีมารยาท“ตอ้ งขอบคุณคาํ แนะนาํ ของประธานไป๋ ” และไม่ไดใ้ กลช้ ิดเขา ที่จริงอยทู่ ่ีนี่ไม่ไดน้ าน จึงพดู ไม่ไดว้ า่ ไมเ่ จอกนั นาน เขาพดู แบบน้ี เหมือนวา่ ท้งั สองคนสนิทกนั มากแคไ่ หนอยา่ งชดั เจน ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะเสียงดงั มองสีหนา้ จงจิ่งหา้ วท่ีหม่นลง ก็ยง่ิ หวั เราะอยา่ งร่าเริง“เม่ือก่อนคุณ เรียกผมวา่ ยน่ิ หนิง ทาํ ไมถึงเรียกผมวา่ ประธานไป๋ เพราะวา่ เขาเหรอ？” ไม่รู้วา่ ทาํ ไม เห็นจงจิ่งหา้ วโกรธ เขาก็อารมณ์ดีเป็ นพเิ ศษ ถา้ อยากไดเ้ ปรียบเขาในธุรกิจ ดูเร่ืองตลกของเขา คงยากเกินไป แต่วา่ ท่ีตวั ของซินเหยยี น ให้ ความสะใจกบั เขาไดเ้ ลย

หลินซินเหยยี นอ่านความคิดของไป๋ ยน่ิ หนิงออกในทนั ที ถึงตอนน้ีจงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั ทะเลาะกบั เขา แต่เธอกแ็ ยกออกวา่ อนั ไหนสาํ คญั กวา่ กนั ถา้ เธอไปตอ่ ตามคาํ พดู ของไป๋ ยนิ่ หนิง เรียกชื่อของเขา กจ็ ะทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วดูแยไ่ ด้ เธอไม่มีทางทาํ เร่ืองท่ีทาํ ใหเ้ ขาลาํ บากใจ หลินซินเหยยี นหวั เราะ พดู อยา่ งสุภาพ“ประธานไป๋ ช่วยฉนั ไว้ คุณใหฉ้ นั เรียกชื่อของคุณ ฉนั ก็ เล่ียงไม่ได้ ฉนั ยงั จาํ น้าํ ใจน้ีของประธานไป๋ ได้ แต่ฉนั แตง่ งานแลว้ เรียกชื่อประธานไป๋ เฉยๆก็ไม่ ดี ประธานไป๋ คงไม่ทาํ ใหฉ้ นั ลาํ บากใจหรอกใช่ไหมคะ？” จงจ่ิงหา้ วที่เดิมทีหนา้ นิ่ว กด็ ูมีความสุขข้ึนมาหน่อยๆ ไป๋ ยน่ิ หนิง “……” เขาจะใหจ้ งจิ่งหา้ วดูแย่ ตอนน้ี ทาํ ไมถึงรู้สึกวา่ หาเหาใส่หวั ของตวั เองแทนล่ะ？ ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ชอบใจนกั แตว่ า่ ตอนน้ีกต็ อ้ งไหลไปตามคาํ พดู ของหลินซินเหยยี น ไมง่ ้นั เขาจะ ทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นลาํ บากใจได้ “คุณหลินพดู ถกู ” หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากหกั หนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงมากนกั ยงั ไงรู้จกั กนั กเ็ ป็ นวาสนา เขายงั เคยช่วย เธอไว้ ทุกรายละเอียดในช่วงเวลาน้นั “อีกเดี๋ยว ฉนั กลบั ไปจะเป็ นเจา้ บา้ น เล้ียงขา้ วประธานไป๋ ขอบคุณ ที่พาฉนั มาที่น่ี ……” เธอหนั ไปมองจงจิ่งหา้ ว ทาํ ใหเ้ ธอรู้ประสบการณ์ในชีวติ ของเขา ทาํ ใหเ้ ธอยง่ิ เขา้ ใจเขามากข้ึน

“เกรงใจไปแลว้ แตว่ า่ คาํ เชิญของคุณหลิน ผมจะรับไวค้ รับ”ไป๋ ยน่ิ หนิงอารมณ์ดีข้ึนมาหน่อย ไมใ่ ช่วา่ หลินซินเหยยี นไม่ไวห้ นา้ เขาเลยสกั นิด มองดู สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ ว หลินซินเหยยี นไมม่ องจงจ่ิงหา้ ว และกไ็ ม่สงั เกตวา่ เขาเปลี่ยนสีหนา้ ไปตามคาํ พดู ของเธอ ในใจยงั โกรธเขาอยู่ เธอทาํ ผดิ ตรงไหน ไปขดั ใจอะไรเขาล่ะ เขาบอกตรงๆก็ได้ จู่ๆกเ็ ยน็ ชากบั เธอหมายความวา่ ไง？ หรือวา่ เขาเปลี่ยนใจเร็วขนาดน้ีเลย？ ยง่ิ คิดหลินซินเหยยี นก็ยง่ิ รู้สึกเบื่ออยา่ งมาก เธอจูงมือของหลินซีเฉิน“ไป พวกเราข้ึนรถไดแ้ ลว้ ” หลินซีเฉินรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปล่ียนไปของหม่ามี๊อยา่ งชดั เจน ความกดอากาศต่าํ ลงมาก เขาเดินตามหลินซินเหยยี นไปที่ขา้ งรถอยา่ งเช่ือฟัง แต่ไม่ไดข้ ้ึนรถบา้ น เตรียมนง่ั รถดา้ นหลงั ของเสิ่นเผยซวน หลินซีเฉินดึงเธอไม่ขยบั “หม่ามี๊ผมจะนง่ั คนั น้ี ขา้ งในสบายนอนหลบั ได้ พ้นื ที่ ก็เยอะ ผมกบั นอ้ งก็นงั่ รถคนน้ีตลอด” “ใช่ หม่าม๊ีไม่นงั่ กบั พวกเราเหรอ？พวกเราแยกกนั นานแลว้ นะ หนูคิดถึงหม่าม๊ีแลว้ ”หลินลุย่ ซี วง่ิ เขา้ มากอดขาของหลินซินเหยยี นแลว้ ออดออ้ น ลกู สาวเงยหนา้ ข้ึน กะพริบตาปริบๆ เตม็ ไปดว้ ยความหวงั หลินซีเฉินแอบยกนิ้วโป้ งใหน้ อ้ งสาว ในท่ีสุดก็ช่วยไดค้ ร้ังหน่ึงแลว้ หลินลยุ่ ซีชอบจงจ่ิงหา้ วขนาดน้นั จะตอ้ งนงั่ รถคนั น้ีแน่ ตอนน้ี เธอไม่อยากเห็นผชู้ ายคนน้ี “น่าจะเบียด……”

“ไมเ่ บียด พ้ืนที่ใหญ่มาก นอนไดด้ ว้ ย มีโทรทศั นโ์ ซฟา สบายกวา่ นงั่ ในรถเยอะเลย”หลินลุย่ ซี โนม้ นา้ วหม่าม๊ีสุดๆ จงจ่ิงหา้ วที่เพิง่ หนา้ นิ่งก็ตึงข้ึนมา ถา้ ไม่ใช่วา่ ตอนน้ีมีคนนอกอยู่ เขาจะตอ้ งดึงคอเส้ือของหลิน ซินเหยยี นมาถามวา่ อยากอยหู่ ่างจากเขาขนาดน้ีเชียว？ เขาอดทนความไม่พอใจขา้ งในใจไว้ ไมส่ นการตอ่ ตา้ นของหลินซินเหยยี น โอบเอวของเธอ อมุ้ เธอข้ึนรถ“ไมน่ งั่ กบั ลูกชายลูกสาวคุณ แลว้ คุณจะไปนง่ั ไหน？” หลินซินเหยยี นบิดตวั ใชศ้ อกตอ่ ตา้ นการเขา้ ใกลข้ องเขา“ไม่ใช่ฉนั ไมอ่ ยากนงั่ กบั ลกู ๆ ฉนั แค่ไม่ อยากขวางหูขวางตาคุณ” “ทาํ ไมถึงขวางหูขวางตาผมล่ะ？”จงจ่ิงหา้ วโนม้ ไปท่ีหูของเธอ เสียงทุม้ เบา ความดงั ของเสียง มีแคเ่ ธอไดย้ นิ หลินซินเหยยี นเมม้ ปากไมพ่ ดู เขาชดั ๆ ที่ห่างเหินเธอก่อน ทาํ ไมตอนน้ียงั ตอ้ งมาโทษอีก？ “อยใู่ หไ้ กลผชู้ ายคนน้นั หน่อย บุญคุณที่ช่วยคุณ ผมคืนไปแลว้ คุณเป็ นหน้ีเขา ทาํ ไมยงั ตอ้ งเล้ียง ขา้ วเขาอีก？ดูท่าทางท่ีเขาภมู ิใจเมื่อกี๊สิ” เขาแทบอยากจะเขา้ ไป ฉีกหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงที่มาพร้อมรอยยมิ้ “เขาดูแลฉนั อยา่ งดี ฉนั เล้ียงขา้ วเขาแลว้ ยงั ไง？”หลินซินเหยยี นออกแรงเอาศอกดนั เขาออก แกลง้ ทาํ เป็ นไม่รู้ไมช่ ้ี อุม้ ลูกสาว และจูงมือลกู ชายข้ึนรถ จงจ่ิงหา้ วถกู ศอกใส่ซ่ีโครงกเ็ จบ็ ผหู้ ญิงคนน้ี—！ ฟ่ บุ ！

ซูจา้ นทนไมไ่ หวจริงๆ จึงหวั เราะออกมา คร้ังแรกที่เขาเห็นวา่ มีคนชกั สีหนา้ ใส่จงจ่ิงหา้ ว และยงั เอาศอกแทงใส่เขา เหมือนเขาอยากเขา้ ไปถามวา่ เจ็บไหม？ ฮา่ ฮา่ — จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว จอ้ งซูจา้ น“ไม่กลวั กดั ลิน้ ตวั เองหรือไง” พดู จบกข็ ้ึนรถ รอยยมิ้ ที่หนา้ ซูจา้ นก็หุบลง เขา เขาไม่ไดท้ าํ อะไรนี่ ก็แค่หวั เราะไหม？ อีกอยา่ ง ลิ้นน้ี โดนกดั ง่ายท่ีไหนกนั ละ่ ？ “ปัญญาออ่ น”ฉินยาเหลือบมองเขา เบะปากอยา่ งไมช่ อบ เธอรีบกา้ วไปตรงหนา้ ของเสิ่นเผย ซวน“พ่เี ส่ิน ฉนั นง่ั รถของคุณไดไ้ หม？” เสิ่นเผยซวนมองแวบหน่ึง ซูจา้ นท่ียนื นิ่งอยตู่ รงน้นั หวั เราะอยา่ งร้ายกาจ“ไดส้ ิ” “เสิ่นเผยซวน！”ซูจา้ นวง่ิ เขา้ มา ดึงคอเส้ือของเขา“คุณยงั เป็ นเพอื่ นกนั อยไู่ หม？” เสิ่นเผยซวนผายมือสองขา้ งออก“เธอมาหาผมเอง ผมปฏิเสธสาวนอ้ ยไมไ่ ดห้ รอกใช่ไหมละ่ ？ ” “ไสหวั ไปซะ！”ซูจา้ นผากมือคู่น้นั ออก เสิ่นเผยซวนถอยหลงั ไปหน่ึงกา้ ว เสิ่นเผยซวนหวั เราะ ที่จริงกไ็ มอ่ ยากใหฉ้ ินยานง่ั รถของเขาจริงๆ แค่จงใจใหซ้ ูจา้ นโกรธ ไมว่ า่ พวกเขามีความรักกนั จริงหรือไม่ แต่เสิ่นเผยซวนมองออกวา่ ซูจา้ นมีใจใหฉ้ ินยาจริงๆ ตา่ ง กบั ผหู้ ญิงเมื่อก่อนที่เอาแต่เลน่ สนุก

“ท่ีรถผมยงั มีคนอยู่ คุณนงั่ รถของซูจา้ นเถอะ”เสิ่นเผยซวนผายมือออกอยา่ งทาํ อะไรไมไ่ ด้ เอน ตวั เขา้ ใกลฉ้ ินยา“คุณเห็นแลว้ น่ี ถา้ ผมกลา้ ใหค้ ุณข้ึนรถของผม เขาตอ้ งฆ่าผมแน”่ ตอนที่พดู เขากใ็ ชม้ ือทาํ ท่าปาดคอ ฉินยา“……” เธอไมเ่ ชื่อวา่ รถต้งั เยอะอยา่ งน้ี เธอจะไม่มีที่นง่ั ！ จากน้นั ก็ไมม่ ีจริงๆ ทุกคนต่างปฏิเสธเธอ “คุณฉินยา คุณอยา่ ทาํ ใหพ้ วกเราลาํ บากใจเลย คุณดูสิพวกเราเป็ นผชู้ ายแขง็ กระดา้ ง คุณเป็ น ผหู้ ญิงคนเดียวอยทู่ ่ามกลางพวกเรา คงไม่เหมาะสม ไมง่ ้นั คุณไปนงั่ รถของทนายซูดีไหม？” ฉินยาจอ้ งไปท่ีซูจา้ นที่ภูมิใจอยขู่ า้ งๆ เธอรีบเดินไปตรงหนา้ รถบา้ น ตอนจะไปเปิ ดประตูรถ ดา้ นหลงั กม็ ีเสียงของซูจา้ นดงั ข้ึน “พวกเขา สี่คนพอ่ แม่ลกู ห่างกนั หลายวนั คุณไปรบกวนพวก เขา เหมาะสมเหรอ？” มือของฉินยาชะงกั ไป เหมือนวา่ เธอไปรบกวนพวกเขาน้นั ไม่เหมาะสมจริงๆ และเหมือนเพิง่ เห็นวา่ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ทะเลาะกบั จงจ่ิงหา้ ว “หรือวา่ ข้ึนรถของผม”ซูจา้ นกอดเธอไวจ้ ากดา้ นหลงั “ซูจา้ น”ฉินยาดิ้นรนสุดชีวติ ผชู้ ายคนน้ี ทาํ ไมถึงไดน้ ่ารําคาญขนาดน้？ี ！ ซูจา้ นไมส่ นใจที่เธอตอบโต้ เอาเธอยดั ใส่ในรถของตวั เอง ฉินยาจะลงจากรถ ซูจา้ นก็เหลือบ มองเธอเบาๆ พดู ขวู่ า่ “คนต้งั เยอะดูอยู่ อยา่ บีบบงั คบั ใหผ้ มตอ้ งทาํ อะไรที่ไร้คุณธรรม” ตอนที่ 239 คณุ ทดสอบผมเหรอ

“คุณ—” ฉินยาโกรธจนหนา้ แดง ไร้ยางอาย เกรงวา่ จะไม่สามารถอธิบายความเลวของผชู้ ายตรงหนา้ คน น้ีได้ ซูจา้ นสตาร์ทรถ“ไม่ตอ้ งจอ้ งแลว้ จอ้ งจนตาถลนออกมา จะบอดได้ เด๋ียวจะมองไม่เห็นผม ก็ กลวั คุณจะเสียใจ” ฉินยา“……” “คุณจะหนา้ ดา้ นไปถึงไหนเหรอ？”ฉินยาไมร่ ู้จริงๆวา่ จะหาคาํ ไหนมาอธิบายเขาได้ ซูจา้ นหวั เราะอยา่ งไมส่ นใจ“ถา้ ผมเป็ นคนมีคุณธรรม คืนน้นั คงไม่ปรากฏตวั ท่ีหอ้ งคุณ ……” ฉินยาสูดหายใจลึกๆ ปลอบใจตวั เองไม่หยดุ อยา่ ทะเลาะกบั คนที่มีความรู้ต่าํ กวา่ อยา่ งเขา อยา่ ทะเลาะกบั คนที่มีความรู้ต่าํ กวา่ อยา่ งเขา ทาํ ลายร่างกายไดร้ ับความลาํ บากกจ็ ะเป็ นตวั เอง เธออดทนไว้ รอถึงสถานที่ เธอกห็ ลบโอเคไหม？ สูไ้ มไ่ ด้ เธอกไ็ ดแ้ ตห่ ลบสินะ？ แลว้ ซูจา้ นก็จริงจงั ข้ึนมา ไมย่ ว่ั ยเุ ธออีก“อยา่ โกรธเลย” ฉินยาไม่สนเขา หนั หนา้ มองนอกหนา้ ตา่ ง เห็นเขาเป็ นแคแ่ มลงวนั ในคราบมนุษย์ ในรถ คร้ังน้ีเสิ่นเผยซวนกไ็ มไ่ ดน้ ง่ั ขา้ งใน ตรงหนา้ คือคนขบั รถท่ีมีเทคนิคดีกาํ ลงั ขบั รถอยู่

ดา้ นหลงั หลินซินเหยยี นอยกู่ บั ลูกสองคน หลินล่ยุ ซีดูการ์ตูนสกั พกั แลว้ ตอนน้ีก็ง่วง หลินซีเฉิน ค่อยๆเอาแท็บเลต็ มา แลว้ เลน่ เกมที่ช่ือstrongest brain คร้ังที่แลว้ เล่นเกมคณิตศาสตร์ ทาํ ใหเ้ ขาพอใจไม่ไดแ้ ลว้ เขาคิดวา่ ง่ายเกินไป คร้ังน้ี เกมstrongest brainยากหน่อยๆ เขาชอบมาก เรื่องที่ยงิ่ ยาก เขาก็ยง่ิ ทา้ ทาย หลินซินเหยยี นตบลกู สาวเบาๆ พร้อมกบั ดูขอ้ มลู ท่ีเฉิงยเู่ วนิ ใหเ้ ธอ จงจ่ิงหา้ วดูขอ้ มลู ท่ีกวนจิ้งส่งใหเ้ ขาอยขู่ า้ งหนา้ แตว่ า่ เขาดูต่อไปสกั ตวั หน่ึงไมไ่ หวแลว้ คอย มองไปดา้ นหลงั ตลอด คิดในใจ ตอนน้ีเธอกาํ ลงั ทาํ อะไร？ทาํ ไมไมเ่ คลื่อนไหวเลยสกั นิด？ หลินลุย่ ซีนง่ั รถจะอยไู่ ม่สุข คร้ังน้ีทาํ ไมไมส่ ่งเสียงเลยสกั นิด？ เวลาน้ี กม็ ีเสียงของหลินซีเฉินพดู “หม่าม๊ีผมก็ง่วงแลว้ ผมนอนแลว้ นะ” เขาจงใจพดู เสียงดงั เหมือนวา่ ต้งั ใจใหจ้ งจิ่งหา้ วไดย้ นิ วา่ เขากบั นอ้ งหลบั กนั แลว้ สามารถมาคุย กบั หลินซินเหยยี นได้ มีพ้นื ท่ีลาํ พงั ที่จริงจงจ่ิงหา้ วอยากเขา้ ไปดูวา่ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ทาํ อะไร ตอนน้ีก็ไดย้ นิ เสียงของหลินซีเฉิน กย็ ง่ิ ยบั ย้งั แรงกระตนุ้ ไมอ่ ยู่ เขาปิ ดคอม นงั่ ที่โซฟาสกั พกั คิดวา่ หลินซีเฉินน่าจะหลบั แลว้ จึงยนื ข้ึนจากโซฟา เดินไป ดา้ นหลงั ดึงมา่ น แบบน้ีดา้ นหนา้ ก็มองไม่เห็นดา้ นหลงั แลว้ จริงๆดว้ ย ตอนน้ีเดก็ สองคนกาํ ลงั หลบั อยู่ หลินลยุ่ ซีหลบั แลว้ จริงๆ อาจเพราะวา่ รถแกวง่ ไปมา เหมือน‘เปล’เธอจึงกลบั ลึก ส่วนหลินซีเฉินไม่ไดห้ ลบั ตอนน้ีกาํ ลงั แกลง้ หลบั