กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

ตอนลงจากรถมือถือของเธอดงั ข้ึน ในสายโชวว์ า่ เป็ นสายเรียกเขา้ จากซูจา้ น ซูจา้ นโทรมาหาเธอทาํ ไม? เธอเงยหนา้ มองจงจ่ิงหา้ ว จงจิ่งหา้ วปิ ดประตูรถแลว้ เดินมาทางน้ี “ใครโทรมา?” “ซูจา้ นคะ่ ” หลินซินเหยยี นตอบ “เขาโทรมาทาํ ไม?” จงจ่ิงหา้ วมองหนา้ จอมือถือเธอแวบ๊ นึง หลินซินเหยยี นส่ายหวั “ไมร่ ู้ค่ะ” พอพดู จบ เธอกไ็ ดก้ ดป่ ุมรับสาย “ฮลั โหล” “พ่ีสะใภ้ ผมเองครับ ” หลินซินเหยยี นตอบวา่ อืม “วนั น้ีฉินยาอยทู่ ี่ร้าน อารมณ์ค่อยไมด่ ีใช่หรือเปล่าครับ?” ซูจา้ นถาม หลินซินเหยยี นขงั ตวั เองอยใู่ นออฟฟิ ศตลอด ช่วงเวลาทานขา้ วเที่ยงไดเ้ จอฉินยา ดูแลว้ ก็อารมณ์ ดีอยหู่ นิ “เปล่านะ” แตซ่ ูจา้ นถามคาํ ถามน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ ฉินยาอารมณ์ไม่ดี “พวกนายงอนกนั เหรอ?” ซูจา้ นรีบปฏิเสธ “เปลา่ ครับ ผมเห็นเธออารมณ์ไม่คอ่ ยดี ผมก็เลยครุ่นคิดอยวู่ า่ เธอเจอเรื่องที่ไม่ สบอารมณ์ในร้านหรือเปลา่ ” “ไม่มีนะ” หลินซินเหยยี นพดู “อ๋อ ง้นั ไมเ่ ป็ นไรครับ ผมวางสายก่อนนะ”

หลินซินเหยยี นตอบอืมเสร็จก็ไดว้ างสาย จงจ่ิงหา้ วที่อยใู่ กลเ้ ธอ ไดย้ นิ สนทนาของเธอกบั ซูจา้ น จึงไม่ไดถ้ ามอะไร แตไ่ ดก้ อดเธอไว้“ทุก อยา่ งมอบใหผ้ มจดั การเอง” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เธอกย็ งั รู้สึกวา่ จวงจื่อจิ่นไมค่ วรแต่งงานกบั หลินกวั๋ อนั อีกคร้ังอยดู่ ี จู่ๆจวงจ่ือจิ่นยอมแตง่ งานกบั หลินกวั๋ อนั อีกคร้ัง จะตอ้ งเพราะหลินกว๋ั อนั ขม่ ข่หู รือวา่ อยา่ งอื่น แน่เลย สรุปก็คือ จวงจื่อจิ่นไม่ไดส้ มคั รใจเอง วนั น้ีเธอมา กเ็ พ่ือมาถามใหร้ ู้แน่ชดั ไปเลย “ไปกนั เถอะ” จงจ่ิงหา้ วกอดหลินซินเหยยี นเดินผา่ นพ้นื หินกรวดมายงั หนา้ วลิ ลา่ ก่อนหนา้ น้ีไดข้ ายวลิ ลา่ หลงั น้ีไปแลว้ ตอ่ มาหลินกว๋ั อนั ไดซ้ ้ือคืนมาใหมอ่ ีกคร้ัง ตอนน้ี ยงั คงเป็ นวลิ ล่าของตระกลู หลินอีกเช่นเคย ดิ๊งด่อง เสียงกริ่งประตดู งั ข้ึน ที่บา้ นมีแม่บา้ นอยู่ แม่บา้ นเป็ นคนมาเปิ ดประตใู ห้ เพราะเป็ นแมบ่ า้ นท่ีเพิ่งมาใหม่ จึงไม่รู้จกั จง จิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี น เลยถามวา่ “พวกคุณมาหาใครคะ?” หลินซินเหยยี นมองเขา้ ไปในบา้ น จวงจ่ือจ่ินกบั หลินกวั๋ อนั กาํ ลงั นง่ั ดูโทรทศั นอ์ ยทู่ ี่หอ้ งรับแขก พอดี บนโตะ๊ มีผลไมว้ างอยู่ ดูรักใคร่ปรองดองกนั เหมือนสามีภรรยาท่ีรักกนั หวานชื่นจริงๆ “ใครมา?” หลินกวั๋ อนั มองมาท่ีหนา้ บา้ น เห็นวา่ เป็ นหลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ ว ไดล้ ุกข้ึนมา จากโซฟาทนั ทีพร้อมสีหหนา้ ยมิ้ แยม้ “เหยยี นเหยยี นกลบั มาแลว้ เหรอ”

เขาตาํ หนิแมบ่ า้ นคาํ นึง “นี่มนั อะไรกนั ? เหยยี นเหบียนกลบั มา ทาํ ไมไม่ใหค้ นเขา้ มา” แมบ่ า้ นกม้ หนา้ แลว้ ถอยไปขา้ งๆ หลินกวั๋ อนั ยมิ้ อยา่ งประจบประแจง “ตอ้ งขอโทษประธานจงดว้ ยนะครับ แม่บา้ นคนน้ีเพ่งิ มา ใหม่ เลยไมร่ ู้จกั คนครับ” แมบ่ า้ นก่อนหนา้ น้ีของตระกลู หลิน ตอนท่ีตระกลู หลินเจอความลาํ บากคร้ังน้นั กไ็ ดเ้ ลิกจา้ งไป หมดแลว้ จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดต้ อบอะไรเขา ถา้ ไม่ใช่หลินซินเหยยี น เขากไ็ มม่ าหรอก ยง่ิ ไม่อยากคบคา้ สมาคมกบั อยา่ งคนหลินกว๋ั อนั หรอก หลินกวั๋ อนั ก็ไม่อึดอดั ไดพ้ ดู ดว้ ยรอยยมิ้ “รีบเขา้ มาเร็ว” หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา จวงจ่ือจิ่นตื่นเตน้ และไดล้ กุ ข้ึนมาตาม ตอนท่ี 297 อยู่กนั พร้อมหน้าพร้อมตากนั ท้งั ครองครัว “เหยยี นเหยยี น……” จวงจ่ือจิ่นกมุ มือสองขา้ งไวด้ ว้ ยกนั ค่อนขา้ งลนลานใจ คิดไม่ถึงวา่ หลิน ซินเหยยี นจะมาที่บา้ น หลินซินเหยยี นไมพ่ ดู เธอก็รู้วา่ วนั น้ีหลินซินเหยยี นมาดว้ ยจุดประสงคอ์ ะไร “รีบนงั่ เร็ว” หลินกว๋ั อนั ท่ีอยขู่ า้ งๆคอยตอ้ นรับอยา่ งอบอุน่ มาก

หลินซินเหยยี นนง่ั ลง แลว้ มองหลินกวั๋ อนั แวบ๊ นึง “ถา้ ฉนั ไมไ่ ดแ้ ต่งงานกบั จงจิ่งหา้ ว คุณยงั จะ กลบั มาแตง่ งานกบั แม่ฉนั อีกคร้ังม้ยั ?” สีหนา้ ของหลินกว๋ั อนั เปล่ียนไปทนั ที ไม่นานก็ฟ้ื นฟกู ลบั มาเป็ นธรรมชาติ “น่ีลกู พดู อะไรน่ะ? ถึงแมพ้ อ่ กบั แมเ่ คยหยา่ กนั แต่กย็ งั มีความรักความผกู พนั ใหก้ นั อย”ู่ หลินซินเหยยี นหวั เราะเยาะ “ออ้ เหรอคะ?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” หลินกว๋ั อนั นงั่ ลงที่ฝั่งตรงขา้ มของหลินซินเหยยี น และถือโอกาสดึงจวงจื่อ จิ่นท่ียนื อยทู่ ีนึง ใหธ้ อนงั่ ลงมาที่ขา้ งกายตวั เอง “ไมเ่ ช่ือ ลูกลองถามแมข่ องลูกดูเลย” สายตาของหลินซินเหยยี นหนั ไปมองจวงจื่อจิ่น จวงจื่อจิ่นมองหนา้ ลกู สาว และนงั่ ลงที่ขา้ งกายหลินกวั๋ อนั “แมย่ งั มีความรักใหพ้ อ่ ของลกู อย…ู่ …” “แมล่ ืมไปแลว้ เหรอวา่ เมื่อก่อนเขาทาํ กบั แม่ยงั ไง? ลืมไปแลว้ เหรอวา่ ซินฉีตายยงั ไง?” หลินซิน เหยยี นโกรธ ถูกทาํ ร้ายจิตใจถึงข้นั น้นั แลว้ ตอนน้ียงั มาบอกวา่ ยงั มีเยอื่ ใยใหเ้ ขาอย?ู่ หรือถูกทาํ ร้ายจิตใจยงั ไม่ฝังลึกเขา้ ไปถึงรากพอ? ยงั อยากจะโดนอีกคร้ังใช่ม้ยั ? จงจ่ิงหา้ วกมุ มือท่ีอารมณ์ข้ึนจนสน่ั เทาของเธอไว้ หลินกว๋ั อนั ท่ีอยขู่ า้ งๆฟังแลว้ คอ่ นขา้ งมึนงง “ซินฉีคือใคร?” หลินซินเหยยี นหวั เราะอยา่ งเยน็ ชา “ทาํ ไม แมย่ งั ไม่ไดบ้ อกคุณเหรอ……”

“เหยยี นเหยยี น!” ทนั ใดน้นั จวงจื่อจ่ินไดล้ กุ ข้ึนมา และจงใจพดู ขดั จงั หวะหลินซินเหยยี น พดู ตาํ หนิดว้ ยเสียงตึงเครียด “ลกู เห็นแม่มีความสุขไม่ไดใ้ ช่ม้ยั ? แม่กบั พอ่ ของลูกกลบั มาแต่งงาน ใหมอ่ ีกคร้ัง เพราะแม่ยงั รักเขาอยู่ เหตผุ ลง่ายๆแคน่ ้ีเอง!” เธอจะใหห้ ลินกวั๋ อนั มารู้ตอนท่ีใกลจ้ ะตายวา่ ตวั เองเคยมีลูกชายคนนึง ใหเ้ ขาไดเ้ จ็บปวดทุกข์ ทรมาน และสาํ นึกผิด! นอ้ ยมากที่จวงจื่อจ่ินจะพดู จาเสียงดงั ขนาดน้ีกบั หลินซินเหยยี น ตอนน้ี เพราะหลินกวั๋ อนั แลว้ เธอกลบั อารมณ์ข้ึนขนาดน้ี ริมฝี ปากเธอสนั่ เทาเลก็ นอ้ ย “แมอ่ ยาก…อยากคืนดีกบั เขาอีกคร้ังจริงๆ?” “จริงๆ!” จวงจื่อจิ่นไม่กลา้ มองดวงตาท่ีเสียใจของหลินซินเหยยี น “ดี ดี ดีมาก ง้นั หนูจะใหแ้ มไ่ ดส้ มปรารถนา!” หลินซินเหยยี นลุกข้ึน “วนั น้ีกถ็ ือวา่ หนูไมเ่ คยมาก็ แลว้ กนั ” พดู จบเธอไดก้ า้ วเทา้ เดินออกจากวลิ ลา่ อยา่ งไว จงจิ่งหา้ วเดินตามเธอไป จวงจ่ือจิ่นเองก็ไดเ้ ดินตามออกมาดว้ ยความเป็ นห่วง เธอรู้ หลงั จากวนั น้ี เธอไดท้ าํ ร้ายจิตใจหลินซินเหยยี นเขา้ จริงแลว้ นาทีน้ีคงเสียใจจะแยแ่ ลว้ “ผมวา่ เธอคงตอ้ งการสงบสติอารมณ์ก่อนครับ” จงจิ่งหา้ วมองหนา้ จวงจ่ือจิ่น จวงจื่อจิ่นยนื อยกู่ บั ท่ีพร้อมหลบุ ตาไว้ เธอร้อนตวั ไม่กลา้ มองใครท้งั สิ้น “ตอ่ ไปกร็ บกวนนาย ดูแลเธอแลว้ นะ”

“เธอเป็ นภรรยาของผม ผมจะไมท่ าํ ใหเ้ ธอเสียใจอยแู่ ลว้ ครับ” เสียงของเขาทุม้ ต่าํ มาก “คุณนา้ มี อะไรลาํ บากใจ สามารถบอกผมไดน้ ะครับ ผมช่วยคุณแมไ่ ดค้ รับ……” “แมไ่ มม่ ีอะไรลาํ บากใจหรอก” จวงจ่ือจิ่นยงั คงปากแขง็ อีกเช่นเคย จวงจื่อจิ่นไมย่ อมพดู ใครก็ช่วยเธอไมไ่ ด้ จนถึงตอนน้ีจงจิ่งหา้ วกย็ งั รู้สึกวา่ ท่ีจวงจ่ือจิ่นทาํ แบบน้ี เพราะมีจุดประสงคข์ องเธออยดู่ ี เธอแค่ ไม่พดู เฉยๆ จงจ่ิงหา้ วมองเธอแวบ๊ นึงแลว้ หนั หลงั ข้ึนรถไป หลินซินเหยยี นพงิ อยทู่ ี่กระจกรถไม่พดู จา เหมือนถกู กระทบกระเทือนจิตใจมาก เธอนึกวา่ เร่ืองน้ีจะสามารถพลิกผนั ได้ แต่วา่ จวงจ่ือจิ่น ไดท้ าํ ใหเ้ ธอรู้วา่ เธอคิดผิดไปแลว้ เรื่องน้ีเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เธอไม่สามารถพดู โนม้ นว้ จวงจื่อจ่ินได้ เห็นไดช้ ดั วา่ เธอตดั สินใจแน่วแน่แลว้ วา่ จะใชช้ ีวติ กบั หลินกวั๋ อนั ต่อ เธอพดู อะไรกไ็ ม่มีประโยชน์ เร่ืองน้ี จงจ่ิงหา้ วไม่สามารถใชค้ าํ พดู มาปลอบโยนเธอได้ เขาแค่กมุ มือเธอไว้ และคอย ปลอบโยนอยา่ งเงียบๆ หลินซินเหยยี นเชด็ หางตาทีนึง “ฉนั ไมเ่ ป็ นไรคะ่ ” เธออารมร์ร้อนเกินไป “ขอแคท่ ่านมีความสุขก็พอแลว้ คะ่ ” ท่ีจริงในใจเธอยงั คงถือสาอยเู่ ช่นเคย แตแ่ ค่ไม่สามารถ เปลี่ยนความคิดของจวงจื่อจิ่น เลยฝื นใหต้ วั เองยอมรับเฉยๆ ตอนที่รถขบั มาถึงหนา้ บา้ น จงจิ่งหา้ วเห็นรถท่ีจอดอยหู่ นา้ บา้ นแลว้ อดขมวดคิ้วไมไ่ ด้

หลินซินเหยยยี นก็ดูออกอยวู่ า่ รถท่ีจอดอยหู่ นา้ บา้ น เหมือนเป็ นรถของ…… เธอกบั จงจ่ิงหา้ วสบตากนั แวบ๊ นึง ในใจของท้งั คูต่ ่างก็รู้แลว้ รถจอดสนิท พวกเขาไดเ้ ปิ ดประตลู งจากรถ สีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วคอ่ นขา้ งบ้ึงตึง พอเปิ ดประตู ลงุ เฟิ๋ งนงั่ อยบู่ นโซฟาของหอ้ งรับแขก ไดย้ นิ เสียงประตู เขาไดห้ นั มามอง พอเห็นวา่ เป็ นจงจิ่งหา้ วไดล้ ุกข้ึน “คุณชายครับ” “ดึกป่ านน้ีแลว้ มีธุระอะไร?” ถามเรื่อยเปื่ อยคาํ นึง แตใ่ นใจเขารู้ดีวา่ ตอ้ งมีธุระแน่นอน ไมง่ ้นั เขา ไมม่ าหรอก พดู อยา่ งแม่นยาํ กวา่ คือ ถา้ ไม่มีธุระ จงฉีเฟิ งไม่ใหเ้ ขามาหรอก “น่ีก็ใกลต้ รุษจีนไมใ่ ช่เหรอครับ? คุณท่านบอกวา่ ใหค้ ุณชายพาเด็กๆไปฉลองตรุษจีนท่ีบา้ น ใหญค่ รับ” ลุงเฟ๋ิ งทาํ เหมือนไม่เห็นสีหนา้ บูดบ้ึงของจงจ่ิงหา้ ว และคอยพดู ดว้ ยสีหนา้ ยมิ้ แยม้ “ปี ที่ผา่ นๆมากไ็ มเ่ คยฉลองดว้ ยกนั เลย” จงจ่ิงหา้ วช่วยหลินซินเหยยี นถอดเส้ือคลุม และใหเ้ ธอ กลบั ไปท่ีหอ้ งก่อน หลินซินเหยยี นกลบั ไมเ่ ช่ือฟังเขากลบั เขา้ ไปท่ีหอ้ งนอนก่อน แต่ไดม้ องหนา้ จงจิ่งหา้ วแลว้ พดู “หรือไม่ เราไปเถอะคะ่ ” ตอ่ มาเธอก็ไดพ้ ดู เสริมอีก “เส่ียวเฉินเสี่ยวล่ยุ โหยหาครอบครัวท่ีสมบูรณ์แบบมาโดยตลอด ท่ี ผา่ นมาฉนั ไมไ่ ดใ้ หพ้ วกเขาเลย ตอนน้ี พวกเขาสามารถมีครอบครัวท่ีสมบูรณ์แบบ เราไมค่ วร กีดกนั คุณวา่ ถกู ม้ยั คะ?” หลินซินเหยยี นรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วมีอคติกบั เฉิงยซู่ ่ิว ถา้ เธอไม่เอาเรื่องของลูกสองคนมาอา้ ง คงพดู โนม้ นา้ วเขาไมไ่ ดแ้ น่นอน

จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปากไว้ หลินซินเหยยี นพดู ต่อ “ฉนั รู้วา่ คุณมีอคติกบั ท่าน แตค่ ุณจะกีดกนั ไม่ใหล้ ูกๆอยกู่ บั คุณป่ ูพวกเขา อยา่ งพร้อมหนา้ พร้อมตาไมไ่ ดม้ ้งั คะ” “ก็นนั่ น่ะสิครับ คุณท่านอายกุ ็มากแลว้ เดิมทีควรจะไดเ้ สพสุขท่ีครอบครัวไดอ้ ยกู่ นั พร้อมหนา้ พร้อมตา ปี ที่ผา่ นๆมาคุณชายตวั คนเดียว ไม่ยอมกลบั ไป คุณท่านก็ไมอ่ ยากฝื นใจคุณชาย แตป่ ี น้ี ไม่เหมือนกนั นะครับ” ลุงเฟ๋ิ งพดู คลอ้ ยตาม จงจิ่งหา้ วยงั คงปากแขง็ อีกเช่นเคย หลินซินเหยยี นถอนหายใจ ทาํ ไมผชู้ ายคนน้ีถึงไดห้ วั ด้ือขนาดน้ีนะ? “ง้นั เราไปถามความคิดเห็นของลูกๆดู ใหพ้ วกเขาตดั สินใจเอง? วา่ จะไปหรือไม่ไป?” หลินซิน เหยยี นแกลง้ พดู เพราะเธอรู้วา่ ลูกท้งั สองสมคั รใจไปแน่นอน ไม่ใช่เพราะมีความผกู พนั กบั ทางจงฉีเฟิ งหรอก แต่ วา่ ลกู ท้งั สองอยากมีครอบครัว และอยากใหค้ รอบครัวมีพอ่ กบั แม่ ป่ ูกบั ยา่ ยง่ิ ขาดอะไร ก็ยง่ิ โหยหาสิ่งน้นั ต้งั แตเ่ ด็กพวกเขากข็ าดความรักมากมาย ถึงแมต้ อนน้ีไม่สามารถชดเชยส่ิงที่ขาดหายในวยั เด็ก แต่ตอนน้ี สามารถใหพ้ วกเขาสมั ผสั ความ อบอุ่นและบรรยากาศของครอบครัวที่ปกติ ตรุษจีนน้ี เป็ นโอกาสที่ดีทีเดียวเลย อยกู่ นั พร้อมหนา้ พร้อมตาท้งั ครอบครัว “คุณรับปากเถอะนะ” หลินซินเหยยี นดึงมือของเขาไว้

“ถา้ ผมไม่รับปากล่ะ?” เขาหร่ีตาเลก็ นอ้ ย ท่าทีของหลินซินเหยยี น เหนือความคาดหมายของเขามาก ปากก็บอกวา่ เพ่ือลกู แตเ่ ขาสามารถรู้สึกไดว้ า่ เธออยากพดู โนม้ นา้ วใหเ้ ขาไปมาก แถมดูเหมือนเธอไมไ่ ดเ้ กลียดเฉิงยซู่ ่ิวเลย กาํ ไลหยกท่ีเฉิงยซู่ ่ิวมอบใหเ้ ธอ เธอกใ็ ส่ตลอด เขาอดกมุ มือแน่นไม่ได้ หลินซินเหยยี นกดั ริมฝี ปากไว้ ทนั ใดน้นั ตดั สินใจเด็ดขาด “ถา้ คุณไม่เห็นดว้ ย ต่อไปฉนั จะไมม่ ี ลูกใหค้ ุณอีก” เธอพดู จบก็เดินจากไปเลย ลุงเฟ๋ิ งอ้ึงไปครู่นึง จากน้นั ไดห้ วั เราะเหอะๆ เขารู้สึกวา่ ลกั ษณะนิสยั ของคุณนายนี่ดีจงั เลย คนท่ีกลา้ ข่มข่แู ละอารมณ์ข้ึนต่อหนา้ คุณชาย มีอยไู่ ม่กี่คน เธอคือหน่ึงในน้นั สายตาเยน็ ชาของจงจ่ิงหา้ วจอ้ งมาที่ลงุ เฟ๋ิ ง ทนั ใดน้นั เขารีบเกบ็ เสียงทนั ที แมแ้ ตส่ ายตากไ็ ม่กลา้ ดูไปมวั่ “เอ่อ……” “พรุ่งน้ีผมจะพาคนไปเอง” จงจ่ิงหา้ วพดู ดว้ ยเสียงเยน็ ชา จากน้นั ไดม้ องเขาแวบ๊ นึง “ดึกมากแลว้ รีบกลบั ไปเถอะ” “โอเคครับ” จงจ่ิงหา้ วรับปากแลว้ ลุงเฟิ๋ งรู้สึกดีใจใหญเ่ ลย กลบั ไปจะไดร้ ายงานคุณท่านไดถ้ กู ท่ีสาํ คญั ท่ีสุดคือ เขารู้สึกน่าสนใจ

ไม่นึกเลยวา่ หลินซินเหยยี นจะสามารถขม่ ข่จู งจ่ิงหา้ วได้ ตอนท่ี 298 ข้อห้ามทสี่ ุดระหว่างสามภี รรยากนั คอื การปิ ดบัง จงจ่ิงหา้ วกลบั มาที่หอ้ งนอน หลินซินเหยยี นนง่ั อยทู่ ่ีขอบเตียง และหนั หลงั ใหก้ บั เขาอยู่ “กลบั ไปม้ยั คะ?” จงจ่ิงหา้ วยนื อยขู่ า้ งประตู ไมไ่ ดเ้ ดินเขา้ มา คอยมองร่างเงาเธออยา่ งเงียบๆ สุดทา้ ยกไ็ ม่ไดป้ ริปาก ถามวา่ ระหวา่ งเธอกบั ยซู่ ่ิวมีความลบั อะไรใช่หรือเปลา่ เพราะถา้ เธออยากจะพดู กพ็ ดู ต้งั แตแ่ รกแลว้ ไม่ปิ ดบงั เขาจนถึงตอนน้ีหรอก “ถา้ คุณอยากไป ผมกจ็ ะใหค้ ุณไดส้ มปรารถนา” เสียงของเขาเรียบเฉยมาก หลินซินเหยยี นลกุ ข้ึน และหนั ไปมองเขา “ฉนั แคไ่ ม่อยากใหค้ วามสมั พนั ธข์ องคุณกบั ครอบครัวแขง็ กระดา้ งเกินไป” จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดต้ อบ “ดึกมากแลว้ รีบนอนเถอะ” หลินซินเหยยี นเดินมา “คุณโกรธเหรอคะ?” จงจ่ิงหา้ วมองหนา้ เธอ ผา่ นไปต้งั นานถึงพดู ออกมาคาํ นึง “เปล่า” ตอ้ นรับปี ใหม่ ภาพท่ีสวยงามคึกคกั หนา้ ประตขู องบา้ นทุกหลงั จะติดกลอนคู่ไว้ และแขวนโคม ไฟสีแดงไว้ เตม็ ไปดว้ ยดว้ ยกล่ินไอของตรุษจีน เชา้ วนั รุ่งข้ึน หลินซินเหยยี นไดไ้ ปที่ร้านเที่ยวนึง เพราะตรุษจีนแลว้ จะหยดุ ช่วงตรุษจีนใหท้ ุก คน อาศยั ช่วงเวลาน้ีพกั ผอ่ นดีๆ

ฉินยาดูไม่มีชีวติ ชีวาเลย เธอนงั่ อยบู่ นเกา้ อ้ีไม่พดู จา เม่ือคืนหลินซินเหยยี นไดร้ ับสายจากซูจา้ น เป็ นห่วงกลวั วา่ พวกเขาสองคนจะงอนกนั จึงเดินมานงั่ ท่ีขา้ งกายเธอ “เธอกบั ซูจา้ นโอเคม้ยั ?” ฉินยาเศร้าหมอง พร้อมพดู อยา่ งเรียบเฉย “กโ็ อเคคะ่ ” เธอไมอ่ ยากบอกวา่ ตวั เองกบั ซูจา้ นมีปัญหา ตอนน้นั เธอเป็ นคนสมคั รใจแต่งงานกบั เขาเอง ตอนน้ีมีปัญหา เธออยากแกไ้ ขเอง หลินซินเหยยี นตบไหล่เธอ “มีอะไรใหพ้ ีช่ ่วย ก็บอกมาเลยนะ” ฉินยาพดู พร้อมยมิ้ “โอเคค่ะ” ขณะน้ี ไอรอนไดเ้ ดินมา “ฉินยา ดา้ นนอกมีผหู้ ญิงคนนึงมาหาเธอ” ผหู้ ญิง? ใคร? “คงจะเป็ นลูกคา้ ม้งั คนอ่ืนระบุมาวา่ หาเธอ ฉนั จะตดั หนา้ ก็คงไม่ไดม้ ้งั ” ไอรอนขยบิ ตาใส่เธอ อยา่ งคลุมเครือ มีคนระบุมาวา่ จะหาเธอ แสดงวา่ ยอมรับผลการออกแบบของเธอ ฉินยาลุกข้ึน “ง้นั ฉนั ไปดูหน่อย” “ไปเถอะ” หลินซินเหยยี นโบกมือ ฉินยามาถึงช้นั ล่าง เส้ือผา้ ในตโู้ ชวล์ ว้ นปิ ดหมดแลว้ กลวั ช่วงวนั หยดุ น้ีจะมีฝ่ นุ เกาะ ตอนท่ีเปิ ด ร้าน จะตอ้ งทาํ ความสะอาดทุกวนั หลิวเฟยเฟยนงั่ อยบู่ นโซฟาของหอ้ งรับแขก ไดย้ นิ เสียงฝี เทา้ เธอหนั ไปเห็นฉินยาเดินมา

ตอนท่ีฉินยาเห็นวา่ เป็ นเธอ ฝี เทา้ ไดล้ งั เลไปครู่นึง แต่ไมน่ านกไ็ ดฟ้ ้ื นฟกู ลบั คืนมาเป็ นธรรมชาติ เห็นไดช้ ดั วา่ การปรากฏตวั ของผหู้ ญิงคนน้ีโผล่มา คือมาใชอ้ าํ นาจบารมีใส่เธอ มากดขม่ เธอ ท่ีมาทีหลงั ถึงจะแพค้ น กแ็ พค้ วามทรงพลงั ไมไ่ ด้ เธอรักษารอยยมิ้ บนใบหนา้ ไว้“สวสั ดีคะ่ คุณมาสงั่ ตดั เส้ือผา้ หรือเปล่าคะ?” หลิวเฟยเฟยก็ยมิ้ แฉ่ง “ฉนั วา่ สถานะของฉนั คุณก็คงจะรู้แลว้ คุณวา่ งม้ยั คะ? ฉนั เป็ นคนเล้ียงเอง เราไปด่ืมกาแฟสกั แกว้ กนั ม้ยั ?” ฉินยาปฏิเสธออ้ มๆ “ขอโทษดว้ ยค่ะ ฉนั ยงั มีงานตอ้ งทาํ คงไมม่ ีเวลาไปดื่มกาแฟกบั คุณหรอก ค่ะ” “คุณกาํ ลงั กลวั ฉนั ” หลิวเฟยเฟยจงใจยว่ั ยุ ฉินยาขมวดคิ้ว “ฉนั กลวั คุณอะไรคะ?” “ถา้ คุณไม่กลวั ฉนั ทาํ ไมแคก่ าแฟแกว้ เดียวกไ็ มย่ อมไปด่ืมกบั ฉนั คะ?” “เราไม่สนิทกนั ทาํ ไมฉนั ตอ้ งไปดื่มกาแฟกบั คุณดว้ ยคะ?” ฉินยายอ้ นถาม “ใช่ เราเคยเจอกนั ไม่ก่ีคร้ัง แตค่ ุณอยา่ ลืมสิคะฉนั เป็ นแฟนของซูจา้ น……” “แฟนเก่าคะ่ ” ฉินยาย้าํ เตือน หลิวเฟยเฟยยมิ้ อ่อนๆ “เอาเถอะ ถึงเป็ นแฟนเก่า แตเ่ ราเคยรักกนั ตอนน้ีคุณเป็ นภรรยาของเขา เราเคยครอบครองผชู้ ายคนเดียวกนั จะไมม่ ีความเก่ียวขอ้ งไดย้ งั ไงคะ?” “คุณอยากพดู อะไร สามารถพดู ออกมาตามตรงไดค้ ่ะ” ฉินยายงั คงปากแขง็ อีกเช่นเคย สาํ หรับผหู้ ญิงคนน้ี ในใจเธอต่อตา้ นและหวาดกลวั

“กไ็ ด”้ หลิวเฟยเฟยนง่ั กลบั มาท่ีโซฟา “คุยท่ีไหนกเ็ หมือนกนั หมด” ฉินยามองหนา้ เธอ “คุณอยากพดู อะไรคะ? พดู ความรักสมยั ก่อนของคุณกบั ซูจา้ นเหรอคะ? ตอ้ ง ขอโทษดว้ ยค่ะ ฉนั ไมอ่ ยากฟัง ถา้ คุณไมไ่ ดม้ าสง่ั ตดั เส้ือผา้ ง้นั ตอ้ งขอโทษดว้ ยค่ะ ฉนั ตอ้ นรับ คุณไมไ่ ด้ อีกอยา่ ง ร้านเราก็หยดุ แลว้ ถา้ คุณจะมาตดั เส้ือผา้ ก็เชิญมาหลงั ตรุษจีนคะ่ ” ฉินยาพดู จบก็ไดเ้ ดินไปช้นั บน “คุณรู้เร่ืองของพอ่ แม่ซูจา้ นม้ยั คะ?” ฝี เทา้ ของฉินยาชะงกั ไว้ คราวก่อนเธออยโู่ รงพยาบาลกเ็ คย ไดย้ นิ คุณยา่ กบั ซูจา้ นพดู ถึงเหมือนกนั รู้สึกซูจา้ นจะตอ่ ตา้ นมาก ส่วนรายละเอียดเธอกไ็ มร่ ู้เหมือนกนั “พวกคุณเป็ นสามีภรรยากนั แตเ่ รื่องของพอ่ แมเ่ ขากไ็ ม่ไดบ้ อกกบั คุณเหรอคะ?” หลิวเฟยเฟยรู้ วา่ ซูจา้ นไม่อยากใหค้ นอ่ืนรู้ เธอเดิมพนั วา่ ซูจา้ นไมไ่ ดพ้ ดู กบั ฉินยาหรอก ขอแค่ซูจา้ นไมไ่ ดพ้ ดู ง้นั เธอพดู ข้ึนมา กไ็ ดย้ ยุ งปลกุ ปั่นความสมั พนั ธ์ของพวกเขาแลว้ ฉินยาจบั ราวจบั บนั ไดไว้ กมุ แน่นอยา่ งไม่ขาดสาย ขอ้ หา้ มที่สุดระหวา่ งสามีภรรยากนั กค็ ือการ ปิ ดบงั ชดั เจนมากวา่ ซูจา้ นไม่เช่ือใจเธอ ไม่ไดเ้ ป็ นฝ่ ายเล่าเร่ืองตวั เองใหเ้ ธอฟัง เธอนึกวา่ ที่จริงความสมั พนั ธข์ องพวกเขาถือวา่ ค่อนขา้ งดีอยู่ ท่ีแทบ้ อบบางขนาดน้นั เลย แต่แฟนเก่าปรากฏตวั กแ็ ตกร้าวเป็ นเส่ียงๆแลว้ ถึงแมต้ อนน้ีหวั ใจเธอแสนเจบ็ ปวด แตก่ ็ไม่ไดเ้ ผยออกมาใหห้ ลิวเฟยเฟยเห็น

“เร่ืองของเขา ฉนั ก็ตอ้ งรู้อยแู่ ลว้ คะ่ ” ฉินยายง่ิ ปกปิ ดยงิ่ เห็นไดเ้ ด่นชดั ตอ่ หนา้ หลิวเฟยเฟยเธอ แสร้งเป็ นสงบนิ่งเพ่ือปกปิ ด หลิวเฟยเฟยจอ้ งหนา้ เธอ จากน้นั ไดห้ วั เราะเหมือนมองทุกอยา่ งทะลปุ รุโปร่ง“เหรอคะ?” “ง้นั คุณลองบอกฉนั ซิ วา่ พอ่ แมเ่ ขาตายยงั ไง?” ฉินยาจอ้ งเธอกลบั “คุณรู้ไมใ่ ช่เหรอคะ? แลว้ มาถามฉนั ทาํ ไม?” หลิวเฟยเฟยหวั เราะ “คุณกาํ ลงั หลอกตวั เอง คุณสามารถหลอกตวั เองได้ แตค่ ุณหลอก ความสมั พนั ธ์ของพวกคุณไมไ่ ดห้ รอก ฉนั บอกคุณตามตรงนะ ที่ฉนั กลบั มาคราวน้ี ก็เพือ่ อยาก กลบั มาคืนดีกบั เขาค่ะ” ในใจของฉินยามีคลื่นกระเพื่อมจนนบั คร้ังไมถ่ ว้ น “คาํ พดู น้ี คุณควรจะไปพดู กบั เขานะคะ” “ฉนั ตอ้ งพดู กบั เขาอยแู่ ลว้ อีกอยา่ ง คืนน้ีเราไดน้ ดั เจอกนั ดว้ ย” หลิวเฟยเฟยมองหนา้ เธอ “ง้นั เรา ก็มาดูกนั วา่ เขาจะแคร์ใครมากกวา่ ” หลิวเฟยเฟยพดู จบก็ไดห้ นั หลงั เดินจากไป เหลือไวแ้ ค่ฉินยายนื อยตู่ รงข้นั บนั ไดคนเดียว ก็เหมือนสถานการณ์ของเธอในตอนน้ี ไมข่ ้ึนไม่ ลง คาอยตู่ รงกลาง ทรมานจนหายใจไม่ออก เธออยากจะเช่ือความสมั พนั ธข์ องเธอกบั ซูจา้ น แต่เห็นไดช้ ดั วา่ ระหวา่ งพวกเขาไม่ใช่แค่ความ รักท่ีเปราะบาง แมแ้ ตค่ วามไวเ้ น้ือเชื่อใจข้นั พ้นื ฐานกย็ งั ไม่มีเลย เธอก็อยากเช่ือซูจา้ นนะ แต่คาํ ถามที่หลิวเฟยเฟยถามมารัวๆ ทาํ ใหเ้ ธอพบวา่ ซูจา้ นไม่เชื่อใจเธอ เลยดว้ ยซ้าํ “เป็ นลูกคา้ ที่มาใหอ้ อกแบบเส้ือผา้ หรือเปลา่ ?” ไอรอนเดินลงมา ฉินยาพดู อยา่ งแขง็ กระดา้ ง “หาคนผดิ แลว้ ”

ไอรอนขมวดคิ้ว “หาคนผดิ อะไรเหรอ?” ฉินยาไม่ไดอ้ ธิบาย เธอลงไปช้นั ลา่ งอยา่ งเร็ว “เธอบอกพ่ีหลินดว้ ยนะวา่ ฉนั ไปก่อนแลว้ ” ยงั ไมไ่ ดย้ นิ คาํ ตอบของไอรอนเธอกว็ งิ่ ออกจากร้านไปแลว้ ยนื โบกรถอยขู่ า้ งถนนจะไปที่ สาํ นกั งานทนายความ เธอจะไปถามซูจา้ นใหร้ ู้เรื่อง ถา้ เขาอยากคืนดีกบั หลิวเฟยเฟยจริงๆ ง้นั ก็บอกเธอมาตรงๆ แต่ อยา่ มาปิ ดบงั เธอทาํ ร้ายจิตใจเธออยา่ งน้ี ตลอดทางในหวั ของเธอสบั สนมาก ไดค้ ิดคาํ พดู ไวม้ ากมาย เธออยากใหซ้ ูจา้ นฟัง เธออยากใหซ้ ู จา้ นรู้ความกระวนกระวายใจของเธอ ความกลวั ในใจเธอ ไม่นานรถกไ็ ดจ้ อดลงท่ีหนา้ สาํ นกั งานทนายความ ฉินยาจ่ายตงั คแ์ ลว้ ลงจากรถ เธอกาํ ลงั อยากจะเขา้ ไป กท็ นั เห็นซูจา้ นเดินออกมาอยา่ งไวพอดี เหมือนมีเร่ืองเร่งด่วนอะไร “ซูจา้ น” ฉินยาเรียกเขา “คุณมาไดย้ งั ไงครับ?” ซูจา้ นเดินมา “ฉนั มาหาคุณ ฉนั มีเร่ืองอยากจะถามคุณ และอยากคุยกบั คุณค่ะ” ฉินยาพดู “ตอนน้ีผมมีธุระนิดหน่อย คุณเขา้ ไปรอผมที่ออฟฟิ ศก่อนไดม้ ้ยั ?” เส้ียววนิ าทีน้นั หวั ใจของฉินยาเหมือนตกไปอยทู่ ่ีตาตมุ่ ร่างกายเซอยา่ งควบคุมไมไ่ ด้ เหมือน วนิ าทีตอ่ ไปกจ็ ะวบู ลงไปยงั ไงอยา่ งง้นั เขาไปทาํ อะไร ไปเจอหนา้ หลิวเฟยเฟยเหรอ? เธออยากใหส้ ีหนา้ ตวั เองดูไมแ่ ย่ อยากใหต้ วั เองอยตู่ รงหนา้ เขาอยา่ ดูต่าํ แตว่ า่ เธอกลบั รู้สึกไดถ้ ึง รสชาติของใจสลาย

“ขา้ งนอกหนาว คุณเขา้ ไปก่อน เดี๋ยวผมก็กลบั มาแลว้ ” ซูจา้ นตบไหลข่ องเธอ ไมร่ อใหฉ้ ินยาได้ พดู เขากข็ ้ึนรถจากไปแลว้ ตอนที่ 299 แกล้งเมา “ซูจา้ น!” ฉินยาเรียกเขา แต่นาทีน้ีรถไดซ้ ิ่งไปไกลแลว้ เหลือไวแ้ คก่ ลิ่นควนั รถยนตท์ ี่เหมน็ ฟ้ งุ เธอลว้ งมือถือออกมาโทรหาเขา ซูจา้ นกาํ ลงั ขบั รถอยู่ มือถือของเขาไดเ้ ช่ือมต่อกบั บรูทูธในรถ ไว้ พอมีสายเรียกเขา้ หนา้ จอแสดงผลในรถกไ็ ดเ้ ช่ือมต่ออตั โนมตั ิ เขาดูสายเรียกแวบ๊ นึง พบวา่ เป็ นฉินยาโทรมา เขากดป่ ุมรับสาย “ฮลั โหล คุณรอผมที่ออฟฟิ ศแป๊ บนึงนะ เดี๋ยวผมก็กลบั มาแลว้ ” “คุณจะไปไหนคะ?” ฉินยากาํ มือถือไวแ้ น่น “กลบั มาตอนน้ีเลยไดม้ ้ยั ?” “ผมมีธุระครับ……” “คุณมีธุระอะไร? เรื่องงาน หรือเร่ืองส่วนตวั คะ?” ฉินยาถามอยา่ งร้อนรนใจ ในใจลึกๆเธอกลวั กลวั คนท่ีเขาไปเจอคือหลิวเฟยเฟย ซูจา้ นเมม้ ปาก จากน้นั ไดพ้ ดู โกหก “เร่ืองงานครับ” “โอเคคะ่ ฉนั รอคุณท่ีออฟฟิ ศ ถา้ คุณไม่กลบั มา ฉนั ก็จะไม่กลบั ” ฉินยาพดู จบกไ็ ดว้ างสายทิ้ง ซูจา้ นจอดรถท่ีขา้ งถนน แลว้ โทรหาสายเรียกเขา้ ของเมื่อครู่ ในผบั

หลิวเฟยเฟยนง่ั อยทู่ ่ีเคาน์เตอร์บาร์ ดูมือถือท่ีดงั ไม่ยอมหยดุ แลว้ หรี่ตาเลก็ นอ้ ย จากน้นั ไดก้ รอก เหลา้ เขา้ ปากอีกกร๊ึบนึง บาร์เทนเดอร์ไดย้ น่ื มาอีกแกว้ นึง “คุณจะรับม้ยั ครับ?” หลิวเฟยเฟยยมิ้ “ขืนฉนั รับสาย กล็ ่อเหยอ่ื มาไม่ไดแ้ ลว้ น่ะสิ” “ลอ่ เหยอื่ มา?” ไมน่ านเขาก็เขา้ ใจ “ก็คือผชู้ ายคนท่ีเมื่อครู่คุณใหผ้ มโทรหา บอกวา่ คุณเมาเหลา้ คนน้นั เหรอครับ?” หลิวเฟยเฟยมองเขาดว้ ยหางตาทีนึง จากน้นั ไดเ้ งินตบสามร้อยหยวนใส่บนโตะ๊ “เดี๋ยวคนมา นายอยา่ เผยพิรุธออกมาเชียวล่ะ” บาร์เทนเดอร์หยบิ เงินมาใส่เขา้ กระเป๋ า แลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ “วางใจครับ คร้ังหนา้ มีอะไรใหผ้ ม รับใช้ กม็ าหาผมไดเ้ ลยนะครับ ขอแคร่ าคาเหมาะสม อยเู่ ป็ นเพือ่ นท้งั คืนกไ็ ดเ้ หมือนกนั ครับ” “อยา่ โลภ” หลิวเฟยเฟยมองบาร์เทนเดอร์ดว้ ยหางตาทีนึง ซูจา้ นไดร้ ับสายๆนึง บอกวา่ หลิวเฟยเฟยอยใู่ นผบั เมาไม่รู้เรื่องแลว้ เขาหาวธิ ีติดตอ่ ไดจ้ ากมือถือ ของเธอ จึงไดโ้ ทรหาเขา ในผบั มีท้งั คนดีและคนเลวอยปู่ ะปนกนั ผหู้ ญิงตวั คนเดียวเมาไมร่ ู้เร่ืองอยใู่ นผบั ง่ายมากท่ีจะ เกิดเร่ือง เพราะฉะน้นั เขาถึงไดอ้ อกมาอยา่ งรีบร้อน แต่เม่ือครู่หนา้ ตาของฉินยาดูไม่ดีเลย เขาอยากออกเงินใหค้ นที่โทรมาหาเขาส่งหลิวเฟยเฟยกลบั ไป แตต่ อนน้ีไมม่ ีคนรับสายเลย เขาไม่รู้จะเลือกยงั ไงในชวั่ ขณะ ใจนึงกก็ ลวั หลิวเฟยเฟยอยทู่ ่ีผบั จะเกิดเร่ือง ใจนึงกเ็ ป็ นห่วงฉิน ยา เขารู้สึกกลืนไมเ่ ขา้ คายไม่ออก

ความคิดต่อสูก้ นั อยคู่ รู่นึง สุดทา้ ยเขาไดส้ ตาร์ทรถไปท่ีผบั ต่อ หลิวเฟยเฟยอยทู่ ี่ผบั ไม่ปลอดภยั ฉินยาอยทู่ ี่ออฟฟิ ศของเขาไม่เจออนั ตรายอะไรหรอก อีกอยา่ ง เด๋ียวรอเขากลบั มา เขาก็จะสารภาพเรื่องของหลิวเฟยเฟยกบั เธอ ที่จริงเขารู้วา่ ต้งั แตเ่ ม่ือคืน อารมณ์ของฉินยาก็ดูผิดสงั เกตมากแลว้ สาเหตุหลกั เพราะการปรากฏ ตวั ของหลิวเฟยเฟย ตอนน้ีเขาแตง่ งานแลว้ เขาอยากรักษาชีวติ คู่น้ีไว้ เขาอยากใชช้ ีวติ ต่อไปกบั ฉินยา เขาอยกู่ บั ฉินยาแลว้ รู้สึกอบอุ่น มกั จะมีความรู้สึกของบา้ นเสมอ รถจอดลงที่หนา้ ผบั เขาเปิ ดประตลู งจากรถ จากน้นั เดินเขา้ ไปอยา่ งไว สายตาท่ีมืดสลวั มีผคู้ นอยไู่ ม่ก่ีคน แต่เนื่องจากสาเหตุของเวลา ตอนน้ีท่ีผบั เงียบเหงามาก ไม่ นานเขาก็เห็นร่างเงาของหลิวเฟยเฟย เธอหมอบอยบู่ นเคานเ์ ตอร์บาร์ ซูจา้ นเดินมาอยา่ งไว ในมือเธอยงั ถือแกว้ เหลา้ ไว้ ดูท่าทางเมาหนกั มาก “คุณมารับคุณผหู้ ญิงท่านน้ีหรือเปลา่ ครับ?” บาร์เทนเดอร์เขยา่ ขวดเช็คเกอร์พร้อมมองหนา้ ซู จา้ น ซูจา้ นมองเขาแวบ๊ นึง “คุณเป็ นคนโทรศพั ทม์ า?” บาร์เทนเดอร์สะดุง้ ไปครู่นึง จากน้นั ไดพ้ ดู วา่ “ใช่ครับ ผมเห็นคุณผหู้ ญิงท่านน้ีเมาแลว้ จึงได้ หยบิ มือถือที่วางอยบู่ นเคาน์เตอร์บาร์ของเธอมาโทร เบอร์ท่ีโชวอ์ ยกู่ ็คือเบอร์ท่ีผมโทรครับ ต้งั แต่ท่ีเธอนงั่ ดื่มเหลา้ อยทู่ ่ีน่ี ก็จอ้ งดูเบอร์น้ีตลอด ผมคิดวา่ น่ีคงจะเป็ นคนที่เธอรู้จกั ก็เลย……” “ขอบคุณมากครับ” ซูจา้ นเรียกหลิวเฟยเฟยทีนึง ไม่มีปฏิกิริยาตอบโตเ้ ลย ซูจา้ นถามตอ่ วา่ “จ่าย ตงั คห์ รือยงั ครับ?”

“ยงั ครับ” บาร์เทนเดอร์ส่ายหวั “เธอเมาขนาดน้ี ผมจะเกบ็ เงินกบั เธอไดย้ งั ไงครับ จะคน้ ตวั ก็คง ไม่ไดใ้ ช่ม้ยั ครับ” ซูจา้ นควกั กระเป๋ าตงั คอ์ อกมาแลว้ ถาม “เท่าไหร่ครับ?” บาร์เทนเดอร์มองหลิวเฟยเฟยแวบ๊ นึงแลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ “สองร้อยครับ” ขนตาของหลิวเฟยเฟยกะพริบเลก็ นอ้ ย ในใจคอยสาปแช่งผชู้ ายละโมบคนน้ี เธอจ่ายตงั คแ์ ลว้ แทๆ้ หกั ค่าโทรศพั ทท์ ่ีจ่ายใหเ้ ขา เงินคา่ เหลา้ ลว้ นเกินมาท้งั น้นั ไอห้ มอน่ียงั เกบ็ เงินกบั ซูจา้ นอีก ทาํ ยงั ไงไดล้ ่ะ ก็ตอนน้ีเธอ‘เมาเหลา้ แลว้ ’อีกอยา่ งขดั ใจเขาไมไ่ ด้ กลวั เขาจะแฉเร่ืองท่ีเธอแกลง้ เมาตอ่ หนา้ ซูจา้ น จึงไดแ้ ต่อดทนเอาไว้ ซูจา้ นควกั สองร้อยหยวนออกมาวางไวบ้ นโตะ๊ หลงั จากใส่กระเป๋ าตงั คเ์ ขา้ ไปในกระเป๋ าเสร็จ เขาอุม้ หลิวเฟยเฟยข้ึนมาแลว้ วางเขา้ มาในรถ เขาข้ึนรถ จากน้นั ส่งหลิวเฟยเฟยไปที่ท่ีพกั ของเธอ ไมน่ านรถไดจ้ อดอยทู่ ี่ที่พกั ของเธอ เขาลงจากรถแลว้ เดินไปอุม้ เธอข้ึนมา มาถึงหนา้ หอ้ งพกั เธอ เขาถึงพบวา่ เขาไมม่ ีกญุ แจหอ้ ง เปิ ดประตูไม่ได้ จึงไดเ้ รียกหลิวเฟยเฟย “เฟยเฟย กญุ แจอยู่ ไหน?” หลิวเฟยเฟยครวญอยใู่ นออ้ มกอดเขาทีนึง และพดู พมึ พาํ “กญุ แจอะไร? ฉนั จะด่ืมเหลา้ ฉนั จะ ดื่มเหลา้ ……” กลิ่นเหลา้ ท่ีเตะจมกู มา ทาํ ใหซ้ ูจา้ นขมวดคิ้ว “คุณดื่มไปเท่าไหร่ ด่ืมจนเป็ นแบบน้?ี ” “ฉนั ไม่ไดด้ ่ืม ฉนั ไม่เมา” หลิวเฟยเฟยอาศยั สภาพที่เมาเหลา้ จบั ขอ้ มือของซูจา้ นไว้ ใบหนา้ มุด เขา้ ไปท่ีซอกคอของเขา ในปากคอยพดู เหมือน‘คนเมาเหลา้ ’ที่ไม่รู้ตวั “คุณคือใคร?” ซูจา้ นดึงตวั ออกมาอยา่ งแขง็ กระดา้ ง “กญุ แจบา้ นของคุณละ่ ?”

“บา้ น? ฉนั มีบา้ นที่ไหนกนั คนที่ฉนั รักกแ็ ต่งงานไม่เอาฉนั แลว้ ” ระหวา่ งท่ีพดู เธอร้องไหอ้ ยา่ ง กล้าํ กลืนมาก “เขาไม่รอฉนั แต่งงานแลว้ ……” อารมณ์ของซูจา้ นคอ่ นขา้ งซบั ซอ้ น ไม่ใช่เพราะผหู้ ญิงคนน้ี แตเ่ พราะความสมั พนั ธข์ องท่ีผา่ น มา เขาไมเ่ คยคิด หลงั จากที่ตวั เองปลอ่ ยวาง หลิวเฟยเฟยจะโผล่มาในโลกของเขาอีกคร้ัง ตอนน้ีเขา กอดเธอไว้ มองดูเธอร้องไห้ หวั ใจเขาไม่เตน้ แรงและรู้สึกสงสารจบั ใจเหมือนเม่ือก่อนอีก แคร่ ู้สึกวา่ คนเคยรักกนั จะไม่สนใจไยดีเธอไมไ่ ด้ “คุณเมาแลว้ ” ซูจา้ นไปลว้ งกระเป๋ าเส้ือของเธอ เขาหากญุ แจเจอจากกระเป๋ าเส้ือคลุมของเธอ และเปิ ดประตูไดอ้ ยา่ งราบร่ืน ซูจา้ นวางเธอลงบนโซฟา เขา้ ไปในหอ้ งครัวหาน้าํ ผ้งึ เจอแลว้ ชงน้าํ ผ้งึ ใหเ้ ธอแกว้ นึง จากน้นั ได้ ยกมายน่ื ใหก้ บั เธอ “ดื่มน้าํ ผ้งึ แกแ้ ฮง้ คห์ น่อย” “ฉนั ไม่ดื่ม!” หลิวเฟยเฟยปัดมือ ไดป้ ัดแกว้ น้าํ ในมือซูจา้ นทิ้ง น้าํ ผ้งึ สาดใส่พ้นื แกร๊ง! แกว้ ตกลงมาบนพ้ืนจนแตกเป็ นเส่ียงๆ กางเกงของซูจา้ นถูกสาดจนเปี ยก เขาขมวดคิ้วแน่น ยอ่ ตวั ลงมาเกบ็ เศษแกว้ บนพ้นื ข้ึนมาและทิ้ง ลงไปในถงั ขยะ จากน้นั ไดไ้ ปเอาไมถ้ พู ้นื ในหอ้ งน้าํ มาถูกคราบน้าํ บนพ้ืนใหส้ ะอาด เขาลา้ งมือแลว้ กลบั มาที่หอ้ งรับแขกอีกคร้ัง เห็นผหู้ ญิงที่หมอบอยบู่ นโซฟา“คุณเมาแลว้ นอน ต่ืนนึงกห็ ายแลว้ ” ซูจา้ นพดู จบเตรียมตวั หนั หลงั จากไป ฉินยายงั รอเขาอยู่

“อยา่ ไป” ทนั ใดน้นั หลิวเฟยเฟยลุกข้ึนมาจากโซฟา กระโจนมากอดซูจา้ นไวจ้ ากดา้ นหลงั “ขอร้องคุณ อยา่ ไปเลยนะ อยา่ ทิ้งฉนั ไวค้ นเดียว ฉนั อยคู่ นเดียวฉนั กลวั คะ่ ” ซูจา้ นเอามือเธอออก หลิวเฟยเฟยยงิ่ จบั ไวแ้ น่นข้ึน “ซูจา้ น ฉนั รักคุณคะ่ ” “คุณเมาแลว้ ” ซูจา้ นฟังฉนั รักคุณสามคาํ น้ี ในใจไม่หวนั่ ไหวเลยสกั นิด ในใจเขารู้ดีเพราะไมร่ ัก แลว้ ดงั น้นั กเ็ ลยสงบนิ่งขนาดน้ี “ฉนั ไมไ่ ดเ้ มา ฉนั ไม่ไดเ้ มา ฉนั แค่คิดถึงคุณเกินไป แคค่ ิดถึงคุณแต่งงาน ในใจฉนั ก็ทรมานจะ ตายอยแู่ ลว้ ” ตอนที่ 300 ขอแค่คณุ อยู่เป็ นเพอ่ื นฉันคนื นงึ ขมบั ของซูจา้ นกระตกุ เสียงก็เยน็ ชาลงหลายส่วน “ท่ีผมมาในวนั น้ี แคเ่ ห็นแก่ที่เราเคยคบกนั ตอนน้นั คนที่จากไปคือคุณ คนที่ทิ้งผมก็คือคุณ ตอนน้ีคุณจะมากล่าวโทษผมแต่งงานแลว้ ไม่รอ คุณ? หลิวเฟยเฟย ผมเป็ นคนนะ ไมม่ ีทางรอคุณกลบั มาอยทู่ ่ีเดิมไม่ยอมเปลี่ยนเลย ตอนน้ีผมไม่ รักคุณแลว้ ผมรู้ดี ผมไม่ใช่เดก็ หนุ่มเมื่อสิบปี ก่อนแลว้ แคอ่ กหกั ก็จะเป็ นจะตาย ตอนน้ีผมมีสติ ดี และรู้ดีวา่ ผมตอ้ งการอะไร ผมรักภรรยาของผม เราไม่เคยคบกนั แบบจริงๆจงั ๆ เธอไร้เดียงสา มีบา้ งที่บางคร้ังปากร้ายปากจดั มกั จะยวั่ โมโหผมอยเู่ รื่อย แตว่ า่ ผมกลบั รู้สึกวา่ เธอที่เป็ นแบบ น้นั มีเสน่ห์มาก ดึงดูดผมมาก” เขามีชีวติ อยมู่ าจนถึงป่ านน้ี ไม่ใช่ผา่ นมาแคเ่ วลาเท่าน้นั ยงั มีประสบการณ์ชีวติ ดว้ ย ความคิด ของเขาโตเป็ นผใู้ หญก่ วา่ สิบปี ก่อนไม่รู้ต้งั กี่ร้อยเท่าแลว้ เขารู้ใจตวั เองดี

ร่างกายของหลิวเฟยเฟยเซ ซูจา้ นไม่รักเธอแลว้ ? ที่จริงเธอรู้ แต่วา่ ตอนน้ีเธอถูกผชู้ ายคนน้นั ทิ้งไปแลว้ อีกอยา่ ง สิบปี ที่ผา่ นมา เธอเคยทาํ แทง้ เพ่ือ ผชู้ ายคนน้นั จนนบั คร้ังไมถ่ ว้ น สิบปี ก่อน ซูจา้ นเป็ นแค่นกั ศึกษาจบมหาลยั คนนึง เรียนดา้ นกฎหมายโดยเฉพาะ ไมม่ ีฐานะทาง ครอบครัว ถึงแมเ้ ธอชอบเขามาก แต่เธอกช็ อบวตั ถุนิยมมากกวา่ ถึงวนั ขา้ งหนา้ ซูจา้ นกา้ วเขา้ สู่สงั คม อยากก่อร่างสร้างตวั กไ็ ม่ใช่แคเ่ รื่องวนั สองวนั อีกอยา่ ง เขาไม่สามารถประสบความสาํ เร็จเสมอไปหรอก ตอนน้นั มีลูกเศรษฐีคนนึงกช็ อบเธอเหมือนกนั ถึงแมห้ นา้ ตาสูซ้ ูจา้ นไม่ได้ แต่วา่ มีเงิน เงินกบั ความรัก เธอไดเ้ ลือกอนั แรก เธอไมก่ ลา้ ใหซ้ ูจา้ นรู้ ตอนท่ีจากไปเลยไมย่ อมแมแ้ ตเ่ จอ หนา้ ซูจา้ น ที่จริงเธอไมไ่ ดไ้ ปตา่ งประเทศ แค่ใชช้ ีวติ อยทู่ ี่เมืองอ่ืนเฉยๆ ตอนน้นั เธอสร้างภาพลวงตาวา่ ตวั เองไปต่างประเทศ เพยี งเพื่อไมอ่ ยากใหซ้ ูจา้ นหาเธอ หลายปี มาน้ี ถึงแมล้ ูกเศรษฐีคนน้นั ไดใ้ หเ้ งินเธอไมน่ อ้ ย แต่ไมด่ ีกบั เธอเลย อีกอยา่ งสองปี ก่อน เขาไดแ้ ตง่ งานไปแลว้ แต่งกบั ผหู้ ญิงท่ีมีฐานะทางครอบครัวใกลเ้ คียงกบั ครอบครัวเขา ภรรยาของเขารู้ความสมั พนั ธ์ของเธอกบั ผชู้ ายคนน้นั ก็ไดจ้ า้ งคนมาซอ้ มเธอ ตอนน้นั เธอต้งั ครรภ์ ก่อนหนา้ น้ีเธอก็เคยทาํ แทง้ ไปหลายคร้ังแลว้ คร้ังน้นั เธอถูกซอ้ มจนมดลูก หยอ่ น ทาํ ใหเ้ ธอไม่สามารถต้งั ครรภไ์ ดอ้ ีก ผชู้ ายคนน้นั รังเกียจเธอแก่ต้งั นานแลว้ และทิ้งเธอไป ช่วงท่ีพกั ฟ้ื นร่างกาย เธอบงั เอิญไปไดย้ นิ ข่าวคราวของซูจา้ น ถึงรู้วา่ เขาประสบความสาํ เร็จแลว้ ตอนน้ีเป็ นทนายความท่านนึง แถมยงั มีสาํ นกั งานของตวั เองดว้ ย

เพราะฉะน้นั หลงั จากท่ีเธอพกั ฟ้ื นร่างกายเสร็จ จึงไดก้ ลบั มาที่เมืองB เตรียมแยง่ ซูจา้ นกลบั คืน มา ก่อนหนา้ น้ีเธอเคยสอบถามมาวา่ ซูจา้ นยงั ไมไ่ ดแ้ ต่งงาน เธอรู้สึกตวั เองยงั มีโอกาสอยู่ อีกอยา่ งเม่ือก่อนซูจา้ นดีกบั เธอขนาดน้นั เพราะฉะน้นั เธออยากไดผ้ ชู้ ายท่ีเคยดีกบั เธอคนน้ี กลบั คืนมา ตอนน้ีเธอไม่เหลืออะไรแลว้ แค่อยากร้ังเขาไวเ้ ท่าน้นั “ฉนั ไม่ใหค้ ุณไป” หลิวเฟยเฟยกอดเขาไวไ้ มย่ อมปลอ่ ย ไม่วา่ ยงั ไง วนั น้ีเธอจะตอ้ งร้ังเขาไว้ ก่อน ถึงเขาจะชอบภรรยาตอนน้ีของเขา ถา้ ภรรยาของเขาเป็ นคนขอหยา่ ก่อนละ่ ? ซูจา้ นพดู ดว้ ยเสียงตึงเครียด “คุณไมไ่ ดเ้ มาใช่ม้ยั ?” เหมือนเขาจะสงั เกตเห็นวา่ เธอไมไ่ ดเ้ มา “คุณหลอกผม?” เสียงของเขายงิ่ ตึงเครียดข้ึน “ซูจา้ น ฉนั รักคุณค่ะ” หลิวเฟยเฟยไปฉุดดึงเส้ือผา้ เขา จูบคอเขา ซูจา้ นผลกั เธอออก “คุณ เปล่ียนไปแลว้ ” หลิวเฟยเฟยถกู ผลกั จนถอยหลงั หลายกา้ วอยา่ งต้งั ตวั ไม่ทนั “แลว้ คุณไม่เปลี่ยนรึไง?” ผมของเธอทิ้วตวั อยขู่ า้ งหลงั สีหนา้ แดงก่าํ ไมร่ ู้เพราะดื่มเหลา้ มา หรือวา่ เพราะอารมณ์ข้ึน เธอมองซูจา้ นแลว้ ร้องไหฟ้ มู ฟายออกมา เธอเสียใจ เสียใจท่ีตอนน้นั เลือกผดิ ถา้ ตอนน้นั เธอไม่ คบกบั ลกู เศรษฐีคนน้นั ตอนน้ีเธอไมเ่ พียงไดค้ รอบครองซูจา้ นยงั ไดค้ รอบครองเงินทองดว้ ย แต่ ตอนน้ีเธอไมเ่ หลืออะไรแลว้ ตน้ ทุนความสวยและความอ่อนเยาวก์ ็ไม่มีแลว้ เงินทองกไ็ ม่มีแลว้ ผชู้ ายที่ดีกบั เธอกจ็ ะสูญเสียไปแลว้

ไม่ ไม่ เธอจะเสียซูจา้ นไปไมไ่ ด้ แยง่ ซูจา้ นคืน เธอกจ็ ะสามารถครอบครองส่ิงท่ีตวั เองอยาก ไดม้ าโดยตลอดแลว้ “ใช่ ฉนั โกหกคุณ ตอนน้นั ที่ฉนั ไปจากคุณ เพราะมีความลาํ บากใจคะ่ ” “ความลาํ บากใจอะไร?” หลิวเฟยเฟยกม้ หนา้ และกลอกตาไปมา “ฉนั กลวั จะพลอยทาํ ใหค้ ุณเดือดร้อนไปดว้ ยค่ะ” “พลอยทาํ ใหผ้ มเดือดร้อนอะไร?” ซูจา้ นยงิ่ งงเขา้ ไปใหญ่ ตอนน้นั พวกเขาต่างก็ไม่มีอะไรเลย มีอะไรท่ีพลอยเดือดร้อนดว้ ย? “ฉนั มีบุตรไมไ่ ด้ ฉนั มีลกู ใหค้ ุณไมไ่ ด้ ฉนั ไมอ่ ยากใหค้ ุณไมม่ ีลกู ท้งั ชีวติ แตว่ า่ ฉนั ก็ไม่กลา้ บอก คุณ ฉนั กลวั คุณจะไมใ่ หฉ้ นั ไป ฉนั กลวั คุณจะทาํ อะไรววู่ าม ฉนั จึงไม่พดู อะไรก็จากไปเลยค่ะ” ระหวา่ งที่เธอพดู กไ็ ดล้ ม้ นง่ั ลงกบั พ้นื “ฉนั รักคุณมาโดยตลอด ฉนั นึกวา่ เวลานานเขา้ ก็จะ สามารถลืมคุณได้ แต่ฉนั พบวา่ ถึงเวลาผา่ นไปนานแค่ไหน ฉนั ก็ไมส่ ามารถลืมคุณไดเ้ ลย มกั จะ นึกถึงวนั วานท่ีเราอยดู่ ว้ ยกนั เสมอ” เสียงของเธอสะอึกสะอ้ืนเลก็ นอ้ ย สายตาหล่นอยบู่ นโซฟาตรงริมหนา้ ต่าง “คุณยงั จาํ เรื่องท่ีเคย เกิดข้ึนท่ีนี่ไดม้ ้ยั ?” ซูจา้ นเงียบกริบไมพ่ ดู จา พวกเขาที่เยาวว์ ยั บา้ ระห่าํ แอบมีอะไรกนั ที่นี่ และไดเ้ ปลี่ยนจากเดก็ ผชู้ ายมาเป็ นผชู้ ายเตม็ ตวั กบั ทาํ ใหห้ ลิวเฟยเฟยที่เป็ นเดก็ ผหู้ ญิงกลายมาเป็ นสาวเตม็ ตวั คร้ังแรก มกั จะวนุ่ วายสบั สนและสวยงามเสมอ ทาํ ใหค้ นมีความทรงจาํ ท่ีลึกซ้ึง เขาจาํ ได้ บางทีอาจจะจาํ ไดท้ ้งั ชีวติ แต่นี่กไ็ ม่สามารถพิสูจน์อะไรได้

คนเราท้งั ชีวติ น้ี มกั จะมีอยหู่ ลายเรื่องท่ีความทรงจาํ ลึกซ้ึง ไม่อาจลืมเลือน ท่ีทาํ ใหเ้ ขาค่อนขา้ งทาํ อะไรไม่ถูก ไมน่ ึกเลยวา่ เหตผุ ลท่ีหลิวเฟยเฟยจากไปจะคือเพราะเธอมี บุตรไม่ได้ ถา้ เธอเปลี่ยนใจไปคบกบั ผชู้ ายคนอื่น นาทีน้ีหวั ใจเขาจะไมว่ า้ วนุ่ ขนาดน้ี ไม่รู้ควรจะไปเผชิญหนา้ ยงั ไง คาํ ตอบท่ีเขาแสวงหามาโดยตลอด กลบั ทาํ ใหเ้ ขารับไม่ไดใ้ น ชว่ั ขณะ เขาไมร่ ู้ควรจะทาํ ใจยอมรับมนั ยงั ไง เพราะเขาไม่ไดร้ ักหลิวเฟยเฟยแลว้ “ทาํ ไมตอนน้นั คุณถึงไม่พดู ความจริง” ซูจา้ นตะคอกเสียงต่าํ “ผมไมถ่ ือสา ไมม่ ีลกู ท้งั ชีวติ ผมก็ ไม่ถือสา คุณมาสารภาพตอนน้ียงั มีความหมายอะไร?” ตอนน้ีเขาแตง่ งานแลว้ กลบั วง่ิ มาบอกเขาวา่ ตอนน้นั ท่ีเธอไปจากเขาเพราะไมส่ ามารถมีบุตรได้ ไม่ใช่เพราะไมร่ ัก ไม่ใช่สาเหตอุ ่ืน แค่เพราะสาเหตขุ องร่างกาย เขารู้สึกตลกสิ้นดี “คุณนี่มโนเก่งจริงๆเลย” ซูจา้ นสงบจิตใจลง “ถา้ เป็ นเมื่อก่อนผมไม่ถือสา แตต่ อนน้ีผมรับ ไมไ่ ด”้ ไมใ่ ช่เพราะอะไร อยตู่ รงหนา้ ฉินยาพอพดู ถึงเร่ืองมีลูก เขามกั จะจินตนาการถา้ ฉินยาต้งั ครรภ์ และคลอดลกู พวกเขาออกมาจะมีหนา้ ตายงั ไง เขามีความโหยหาและความคาดหวงั

สมยั หนุ่มๆเขาไมแ่ คร์พวกน้ีแน่นอน ขอแคไ่ ดอ้ ยกู่ บั คนท่ีรักก็พอ แตต่ อนน้ี ทุกอยา่ งเปล่ียนไปแลว้ เวลาไดเ้ ปลี่ยนแปลงทุกอยา่ ง “เรากลบั ไปเหมือนเม่ือก่อนไมไ่ ดแ้ ลว้ ต้งั แตว่ นิ าทีท่ีคุณจากไป เราก็กลบั ไปเหมือนเมื่อก่อน ไม่ไดแ้ ลว้ ” ท่าทีของซูจา้ นชดั เจนมาก ไม่วา่ เธอจะดว้ ยเหตุผลอะไร เขาก็ไมม่ ีทางไปทาํ ร้าย จิตใจฉินยามาคืนดีกบั เธอหรอก “คุณพกั ผอ่ นดีๆ” ซูจา้ นพดู จบก็ไดเ้ ปิ ดประตูออก “ถา้ คุณไป วนั น้ีฉนั ก็จะตายอยทู่ ี่นี่เลย!” หลิวเฟยเฟยวง่ิ เขา้ ไปเอามีดท่ีหอ้ งครัวพร้อมมาจ้ีที่คอ ไว้ ซูจา้ นหนั มามองหนา้ เธอ “คุณมนั บา้ ไปแลว้ ? !” หลิวเฟยเฟยกม็ องหนา้ เขาเช่นกนั “ใช่ ฉนั บา้ ไปแลว้ ฉนั รับไม่ไดท้ ่ีคุณไมร่ ักฉนั แลว้ ” ไฟโกรธลุกไหมอ้ ยใู่ นใจซูจา้ น ถูกพฤติกรรมของหลิวเฟยเฟยยวั่ โมโห หลิวเฟยเฟยไมก่ ลา้ บีบซูจา้ นโหดเกินไป น้าํ เสียงของเธอซอฟลงมาหน่อยนึง “คุณกร็ ู้วา่ ฉนั รัก คุณมากแคไ่ หน แคร่ ับไม่ไดช้ วั่ ขณะที่คุณไม่รักฉนั แลว้ ฉนั รู้วา่ ฉนั อารมณ์ร้อนเกินไป ขอแค่ คุณอยเู่ ป็ นเพอ่ื นฉนั คืนนึง นบั แตน่ ้ีไป ฉนั กจ็ ะไมโ่ ผล่หนา้ มาใหค้ ุณเห็นอีก โอเคม้ยั คะ?” ตอนที่ 301 ความพลาดโดยบงั เอญิ ซูจา้ นหร่ีตาลง น้าํ เสียงเยน็ ชาเหมือนดง่ั สายลมเยน็ เยอื กจากทางเหนือ “อยกู่ บั คุณหน่ึงคืน?” คิดวา่ เขาเป็ นอะไร?

อีกอยา่ ง หลิวเฟยเฟยตอนน้ีที่เหมือนคนบา้ ทาํ ใหเ้ ขามองไม่เห็นความไร้เดียงสาและจิตใจดี เหมือนก่อนแลว้ “ผมไมน่ อกใจภรรยาผม” น้าํ เสียงเขาหนกั แน่น หลิวเฟยเฟยอ้ึงไปครู่หน่ึง แลว้ กาํ มือไวแ้ น่น กดเสียงของตวั เองไว้“ฉนั ไม่ไดใ้ หค้ ุณนอนกบั ฉนั แคอ่ ยเู่ ป็ นเพื่อนฉนั ท่ีน”ี่ “ไม่ได”้ ซูจา้ นยงั คงปฏิเสธ “คุณจะใจดาํ ขนาดน้ีใช่ไหม?” หลิวเฟยเฟยเหมือนกบั ไดร้ ับแรงกระทบอยา่ งหนกั หวั เราะอยา่ ง บา้ คลง่ั “ถา้ วนั น้ีคุณออกไป ฉนั รับรองวา่ คร้ังต่อไปที่คุณไดเ้ จอฉนั ก็คือศพแน่นอน ฉนั ทาํ ได้ แน่นอน ไมเ่ ช่ือ คุณกล็ องดู” หลิวเฟยเฟยลุกข้ึนจากพ้ืน นงั่ ลงบนโซฟา “คุณบีบผม?” ซูจา้ นสายตาหม่นหมอง หลิวเฟยเฟยรู้ดี ถา้ เธอยงั แสดงความใจกวา้ ง ก็จะทาํ ใหเ้ ขากลบั ใจไมไ่ ด้ ตอนน้ีเธอทาํ ไดแ้ ค่ พยายามร้ังเขาไว้ ทาํ ใหฉ้ ินยาเขา้ ใจผดิ ขอแค่พวกเขาหยา่ กนั เธอถึงจะมีโอกาส เธอเงยหนา้ มองซูจา้ น “คุณบีบฉนั เอง ตอนน้นั ฉนั เป็ นคนจากไปก่อนก็จริง แตฉ่ นั ไมเ่ คยหกั หลงั ความรักของเรา คุณต่างหาก ไมเ่ ห็นแก่ความสมั พนั ธข์ องเราแมแ้ ต่นอ้ ย โหดร้ายกบั ฉนั ขนาดน้ี ในเมื่อคุณร้ายกบั ฉนั ก่อน กอ็ ยา่ หาวา่ ฉนั โหด?” ซูจา้ นยนื อยกู่ บั ท่ี ผา่ นไปสกั พกั เขามองหลิวเฟยเฟย “คุณแน่ใจ ขอแค่ผมอยกู่ บั คุณคืนน้ี จากน้ี ไปคุณก็จะไม่รบกวนชีวติ ของผมอีก?”

หลิวเฟยเฟยพยกั หนา้ “ใช่ ก็ถือสกั วา่ เป็ นการสิ้นสุดความสมั พนั ธ์ระหวา่ งเราอยา่ งเป็ นทางการ ฉนั ยนิ ดีกบั คุณ” ซูจา้ นลงั เลสกั พกั แลว้ พยกั หนา้ ตอบ เพราะวา่ ตอนที่หลิวเฟยเฟยจากไปพวกเขาไมไ่ ดเ้ จอหนา้ กนั แต่ตอนน้ีเขาแตง่ งานกบั ฉินยาแลว้ หลิวเฟยเฟยเล่าความจริงในอดีต เธอไม่ไดห้ กั หลงั ความ รักของพวกเขา จึงควรทาํ การจบสมั พนั ธอ์ ยา่ งทางการ ในแง่มุมหน่ึง เขาเป็ นคนหกั หลงั ความสมั พนั ธ์น้ี แค่อยเู่ ป็ นเพอื่ นเธอ ก็ดูเหมือนไม่ใช่คาํ ขอท่ีไมม่ ีเหตผุ ล “ผมขอโทรศพั ทก์ ่อน” ซูจา้ นคิดเรียบร้อยแลว้ ตดั สินใจโทรบอกฉินยา บอกใหเ้ ธอไมต่ อ้ งรอ กลบั ไปแลว้ เขาจะอธิบายใหเ้ ธอฟังเอง โทรศพั ทโ์ ทรออกไป แต่โทรไม่ติด เพราะมีฉินยาอยู่ ผชู้ ่วยซูจา้ นไมเ่ ลิกงาน เฝ้ าอยดู่ า้ นใน ทนายคนอ่ืนเลิกงานกนั หมดแลว้ “คุณจะรอทนายซูตอ่ เหรอครับ?” ผชู้ ่วยถาม เพราะวา่ ซูจา้ นกบั ฉินยาแต่งงานไมไ่ ดจ้ ดั ท่ีเมืองB คนท่ีรู้ไมเ่ ยอะ บวกกบั ซูจา้ นยงั ไมท่ นั ได้ ประกาศ ตอนแรกเขาอยากหาฤกษด์ ี เรียกทุกคนในสาํ นกั งานมารวมตวั กนั กินขา้ วพร้อมกนั จากน้นั ก็ แนะนาํ ฉินยาใหท้ ุกคนรู้จกั แตว่ า่ ใกลส้ ิ้นปี แลว้ ตอ้ งเคลียร์งานสิ้นปี ใหจ้ บ ค่อนขา้ งยงุ่ กเ็ ลยไม่มีเวลาบอกกบั ทุกคน ฉินยาหยบิ มือถือออกมาดูเวลา ขณะเธอหยบิ มือถือออกมาถึงพบวา่ มือถือของเธอไมม่ ีถ่านปิ ด เครื่องไปแลว้ เธอเงยหนา้ มองผชู้ ่วย “ตอนน้ีก่ีโมงแลว้ ?”

ผชู้ ่วยดูเวลาแลว้ ตอบวา่ “ใกลเ้ ท่ียงแลว้ ” สายตาเธอมีความอา้ งวา้ งและผดิ หวงั สุดทา้ ย เขาก็ผดิ สญั ญา เธอพยายามใหต้ วั เองดูไมเ่ ป็ นไร แต่วา่ หวั ใจของเธอ แตกสลายแลว้ น้าํ เสียงของเธอสนั่ เครือ “คุณช่วยฉนั ร่างสญั ญาการหยา่ ไดไ้ หม?” ผชู้ ่วยทนาย ทาํ เร่ืองแบบน้ีมนั ง่ายดายมาก “ได้ คุณรอสกั ครู่” ผชู้ ่วยคิดวา่ ฉินยาเป็ นคนที่มาหาซูจา้ นเพ่ือคดีความ นี่ฟังแลว้ กเ็ หมือนคดีหยา่ ร้าง ผชู้ ่วยถามเพิ่มอีกคาํ “หยา่ เรื่องอะไร สามีคุณนอกใจ?” ตอนน้ีคนส่วนมากท่ีหยา่ ก็เพราะสาเหตุน้ี โดยเฉพาะคนที่มาสาํ นกั งานทนายเป็ นผรู้ ้องเรียน ผหู้ ญิง เกา้ ในสิบลว้ นเป็ นเพราะสามีนอกใจ ฉินยายมิ้ อยา่ งขมข่ืน “น่าจะ” ผชู้ ่วยเองก็เป็ นผชู้ าย ไดย้ นิ แบบน้ีก็อยากเรียกร้องความยตุ ิธรรมแทน “ผชู้ ายตอนน้ีไมม่ ีอะไรดี เลย” คิดในใจ ผหู้ ญิงคนน้ีหนา้ ตาสวยงาม ยงั นอกใจอีก? หรือวา่ ไม่วา่ คนที่บา้ นจะสวยแคไ่ หน กส็ ูด้ อกไมร้ ิมทางไมไ่ ด?้ ผชู้ ่วยรวดเร็วมาก เขาพมิ พเ์ อกสารอยหู่ นา้ จอ แลว้ กถ็ ามสถานการณ์กบั ฉินยาไปดว้ ย “พวกคุณ มีลูกไหม? มีปัญหาเร่ืองทรัพยส์ ินไหม? คุณมีความตอ้ งการอะไร สามีคุณนอกใจ เขากค็ ือฝ่ าย ผิด เราสามารถช่วยคุณใหไ้ ดผ้ ลประโยชนท์ ี่สูงที่สุด”

ฉินยารู้สึกเสียใจ ในใจมีแต่รสชาติขมข่ืน เธอส่ายหนา้ “ไม่มีลกู ไมม่ ีปัญหาเร่ืองทรัพยส์ ิน แมแ้ ตท่ ะเบียนสมรสยงั ไมท่ นั ไดจ้ ด มีเพยี งญาติของท้งั ฝ่ ายเป็ นพยานในการแตง่ งานเท่าน้นั ถา้ หากฉนั อยากสิ้นสุดความสมั พนั ธ์ ควรทาํ ยงั ไง?” ผชู้ ่วยงงไปสกั พกั ยงั ไมไ่ ดจ้ ดทะเบียน กไ็ ม่ไดร้ ับการคุม้ ครองจากกฎหมาย บา้ นนอกมีตวั อยา่ งแบบน้ีมากมาย ยงั ไมถ่ ึงอายกุ ารแต่งงานกแ็ ตง่ งาน แต่เพราะวา่ อายไุ มถ่ ึง จึง ไมไ่ ดจ้ ดทะเบียน จดั งานแต่งงานท่ามกลางญาติผใู้ หญ่ของสองครอบครัว ความจริงนี่ไมใ่ ช่การแต่งงานท่ีแทจ้ ริง ไมไ่ ดร้ ับการคุม้ ครองจากกฎหมาย “ถา้ เป็ นแบบน้ี กต็ อ้ งพวกคุณท้งั สองฝ่ ายเจรจากนั เอง แน่นอน ถา้ หากฝ่ ายตรงขา้ มไม่ยนิ ยอม หรือวา่ ยนื่ ขอ้ เสนอที่ไม่สมเหตสุ มผลกบั คุณ คุณสามารถยนื่ ฟ้ องได้ เดินตามข้นั ตอนกฎหมาย แตน่ ่ีก็ไมใ่ ช่คดีการหยา่ ร้างธรรมดาแลว้ เป็ นแค่เรื่องขดั แยง้ ทว่ั ไป ตามกฎหมายพวกคุณไม่ไดม้ ี ความสมั พนั ธ์ทางสมรส ดงั น้นั ไมส่ ามารถดาํ เนินคดีหยา่ ร้างได”้ ฉินยาฟังเขา้ ใจแลว้ นนั่ หมายความวา่ ถา้ หากเธออยากจบความสมั พนั ธก์ บั ซูจา้ น เธอตอ้ งถาม ความเห็นของซูจา้ น เขาโทรหาซูจา้ น ตอนน้ีซูจา้ นนง่ั อยบู่ นโซฟา หลิวเฟยเฟยร้ังตวั เขาไว้ นอนอยขู่ า้ งๆ ไดย้ นิ เสียงโทรศพั ท์ เขานึกวา่ คือฉินยา รีบหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา เห็นวา่ เป็ นผชู้ ่วยสีหนา้ เขาก็ หดหู่ลง กดรับสาย “เรื่องอะไร?” “มีลกู ความท่านหน่ึง อยากสอบถามปัญหาเรื่องกฎหมาย ผมไม่คอ่ ยเขา้ ใจ…..” “หาทนายหวาง เขาถนดั เรื่องคดีความหยา่ ร้าง” ตอนน้ีซูจา้ นไมม่ ีอารมณ์จดั การปัญหาเร่ืองงาน พดู จบเขาก็วางสาย

ผชู้ ่วยดูมือถือไปสกั พกั ปกติซูจา้ นไม่ใช่แบบน้ี สาํ หรับเร่ืองงานแลว้ เขาค่อนขา้ งเคร่งเครียด จริงจงั มาก นี่มนั เกิดอะไรข้ึน? ฉินยาถาม “คุณโทรหาซูจา้ น?” เธอแคเ่ ดา เมื่อก้ีรู้สึกเหมือนเธอไดย้ นิ เสียงของซูจา้ น ผชู้ ่วยพยกั หนา้ พดู วา่ “คือทนายซู ไม่รู้วา่ ยงุ่ อะไรอยู่ ปกติเจอเร่ืองแบบน้ี เขาจะต้งั ใจสอนผม คร้ังน้ี ผิดปกติมาก” ฉินยายมิ้ ตอนน้ีกาํ ลงั อยกู่ บั คนรักเก่า จะไปมีอารมณ์สนใจเร่ืองงานไดย้ งั ไง? เกรงวา่ เรื่องท่ีเธอกาํ ลงั รอเขาอยกู่ ็คงลืมไปหมดแลว้ ? เธอยงั มีอะไรตอ้ งคาดหวงั อีก? เธอยนื ข้ึน ผชู้ ่วยวางคอมลงแลว้ ลกุ ข้ึนตาม “ทนายหวางของเรา ถนดั เรื่องคดีความพวกน้ี ไมอ่ ยา่ งน้นั ผมช่วยคุณติดต่อกบั ทนายหวาง?” ฉินยาพดู “ถา้ มีความตอ้ งการฉนั จะมาใหม”่ พดู จบเธอก็เดินออกจากสาํ นกั งานทนาย เธอยนื อยรู่ ิมถนนสกั พกั ทอ้ งฟ้ ายงั คงเป็ นฝื นเดิม แต่วา่ ใจไม่ใช่ดวงน้นั แลว้ บางทีอาจจะผิดต้งั แตแ่ รกแลว้ ตอนน้ีควรจบแลว้ เธอนงั่ รถกลบั ท่ีพกั

คุณยา่ ไม่อยู่ ท่ีบา้ นเงียบมาก เธอเขา้ ไปในหอ้ งนอนเอากระเป๋ าเดินทางออกมา จดั เส้ือผา้ และ ของใชเ้ ขา้ ไปในกระเป๋ า จากเดิมของก็ไมเ่ ยอะ เพียงแคเ่ ส้ือผา้ ฤดูหนาวค่อนขา้ งเปลืองพ้ืนที่ แต่ วา่ กระเป๋ าใบเดียวกพ็ อใส่แลว้ เธอนงั่ อยขู่ อบเตียง ตาํ แหน่งท่ีขา คือตาํ แหน่งท่ีซูจา้ นนอนเมื่อคืน ทนั ใดน้นั เธอก็หวั เราะ ตอนแรก เธอคิดวา่ ซูจา้ นคาํ นึงถึงความรู้สึกของเธอ ถึงไมไ่ ดข้ ้ึนเตียง ไมแ่ ตะตอ้ งเธอ ตอนน้ีคิดดีแลว้ นนั่ ก็เป็ นเพราะผหู้ ญิงที่เธอรักกลบั มาแลว้ แมแ้ ต่แตะตอ้ งเธอเขาก็ไมอ่ ยากแตะ แลว้ ? ในใจของเขา เธอคืออะไร? เคร่ืองมือที่เขาใชร้ ะบายความใคร่เหรอ? ตอนที่ 302 ปี หน้าฉันต้องได้อุ้มเหลน มีเสียงเปิ ดประตูดงั ข้ึน ตามมาดว้ ยเสียงของคุณยา่ และแม่บา้ น ท้งั สองกาํ ลงั คุยกนั ฟังออกวา่ คุณ ยา่ อารมณ์ดีมาก ในน้าํ เสียงเตม็ ไปดว้ ยเสียงหวั เราะ เรื่องน้ีเป็ นเร่ืองระหวา่ งเธอกบั ซูจา้ น เธอไม่อยากใหค้ ุณยา่ รู้ ท่านอายมุ ากแลว้ น่าจะยอมรับ เหตกุ ารณ์แบบน้ีไมไ่ ด้ ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพราะซูจา้ น แต่เป็ นเพราะคุณยา่ ดีกบั เธอมาก เธอเปิ ดประตู แม่บา้ นกาํ ลงั ช่วยคุณยา่ แขวนเส้ือ

“หนูอยบู่ า้ น?” คุณยา่ เห็นฉินยาแลว้ กร็ ู้สึกตะลึงนิดหน่อย จากน้นั กย็ มิ้ แยม้ “มาเร็ว นงั่ ยา่ มีขา่ วดี จะบอก” ฉินยานง่ั ลงบนโซฟาอยา่ งเชื่อฟัง คุณยา่ ดึงมือเธอมาอยา่ งอารมณ์ดี “เรื่องอะไรทาํ ใหค้ ุณยา่ ดีใจขนาดน้?ี ” ฉินยาซ่อนความรู้สึกของตวั เองไดเ้ ป็ นอยา่ งดี ไมไ่ ด้ แสดงออกต่อหนา้ คุณยา่ แมแ้ ตน่ อ้ ย ถึงแมว้ า่ จะอยกู่ บั คุณยา่ ไมน่ าน แต่วา่ ความเป็ นกนั เองความรักใครท่ีมีตอ่ เธอ ทาํ ใหเ้ ธอซาบซ้ึง นานแลว้ ไมว่ า่ เธอกบั ซูจา้ นจะเป็ นยงั ไง เธอไมอ่ ยากทาํ ใหค้ ุณยา่ เสียใจ “วนั น้ียา่ ไปเจอกบั หมอดูคนหน่ึง เขาบอกวา่ ยา่ สีหนา้ สดใส มีบุญบารมี จะมีข่าวด”ี สาํ หรับเรื่อง หมอดูแลว้ คุณยา่ เชื่อพอสมควร ผใู้ หญส่ ่วนมากตา่ งก็เช่ือเรื่องหมอดู คนแก่ส่วนมากกค็ อ่ นขา้ งงมงาย ฉินยาไมร่ ู้จะดีใจหรือเสียใจดี “เร่ืองแบบน้ียา่ ก็เชื่อ?” คุณยา่ เบิกตากวา้ ง “หนูไม่รู้ ยา่ ยงั ไม่ไดบ้ อกเขาเลยวา่ ยา่ มีหลาน แตว่ า่ เขาแคด่ ูก็รู้แลว้ บอกวา่ ยา่ มีหลานแต่งงานแลว้ ยงั พดู วา่ ปี หนา้ ยา่ กจ็ ะไดอ้ มุ้ เหลนแลว้ ยา่ จะไมเ่ ชื่อไดย้ งั ไง?” แมบ่ า้ นท่ีอยขู่ า้ งๆพดู แทรก “ตอนน้นั ทาํ ใหค้ ุณยา่ ดีใจมากเลย ยงั ใส่อง่ั เปาซองใหญใ่ หเ้ ขาดว้ ย” ฉินยาเร่ิมยมิ้ ไมอ่ อก มือของคุณยา่ ที่จบั มือของฉินยาแน่นข้ึน หนา้ ชิดเขา้ มา “เส่ียวยา เร่ืองไดอ้ มุ้ หลาน ก็ตอ้ งเพิง่ เรา แลว้ นะ”

พดู ไปสายตาเธอกม็ องไปที่หนา้ ทอ้ งของฉินยา “บางทีเหลนของยา่ อาจจะอยใู่ นทอ้ งของหนู แลว้ กไ็ ด”้ ฉินยายมิ้ ไม่ออก พดู คาํ ปลอบโยนใหค้ นแก่ฟังก็พดู ไมอ่ อก รอซูจา้ นกลบั มา พวกเขาก็ต่างคนตา่ งไป เพอื่ เป็ นการตอบแทนความดีของคุณยา่ เธอลกุ ข้ึน “หนูมาทาํ กบั ขา้ วดีกวา่ ” ลงมือทาํ กบั ขา้ วเองใหค้ ุณยา่ กิน “เรานะเรา จริงๆเลย นงั่ พกั เลย” คุณยา่ ดึงแขนเธอ ไมว่ า่ ยงั ไงกไ็ ม่ยอมใหเ้ ธอทาํ “น่ีกใ็ กล้ ตรุษจีนแลว้ ซูจา้ นล่ะ? ยงั จดั การเรื่องในสาํ นกั งานไม่เรียบร้อยเหรอ?” ฉินยาพดู เสียงเรียบ “น่าจะใช”่ “เดก็ คนน้ี น่าสงั่ สอนจริงๆ ไม่รู้จกั แยกแยะเรื่องครอบครัวและเวลาเลย รอมนั กลบั มา ยา่ จะตีให้ เขด็ ” ในใจคุณยา่ คิด ถา้ เขาไมก่ ลบั มา เธอจะไดอ้ มุ้ หลานเม่ือไหร่? เร่ืองต้งั ครรภ์ กไ็ มใ่ ช่เรื่องของฉินยาคนเดียว ฟ้ าเร่ิมมืดแลว้ ถึงเวลากลางคืนแลว้ ซูจา้ นไมไ่ ดก้ ลบั มา ฉินยาไมฟ่ ังคาํ หา้ มปรามของคุณยา่ ยนื ยนั จะจะลงมือทาํ กบั ขา้ วใหค้ ุณยา่ กินเอง ฝี มือเธอไมค่ อ่ ยดีนกั แต่เป็ นความต้งั ใจ จากความช่วยเหลือของแม่บา้ น เธอทาํ กบั ขา้ วไปหลายอยา่ งท่ีคุณยา่ ชอบ ซี่โครงตม้ หวั ไชทา้ วกินช่วงฤดูหนาวดีตอ่ ร่างกาย แลว้ กเ็ ตา้ หูก้ รอบ กงุ้ ผดั กระเทียม ผดั มนั ฝรั่ง ลว้ นเป็ นอาหารรสจืด ผดั เสร็จแลว้ ยกไปท่ีโตะ๊ อาหาร ฉินยาลา้ งมือ ตกั ขา้ วสวย เรียกคุณยา่ มากินขา้ ว

คุณยา่ ยงั ดีใจเร่ืองตอนกลางวนั บอกวา่ เธอจะไดอ้ มุ้ เหลน ในใจก็ตอ้ งดีใจเป็ นพเิ ศษ เพราะฉะน้นั ยงั ไมไ่ ดส้ งั เกตความผดิ ปกติของฉินยา ไม่ไดร้ ู้สึกถึงความผิดปกติของเธอ เธอดีขนาดน้ี ลงมือทาํ กบั ขา้ วใหเ้ ธอกินดว้ ยตวั เอง เธอดีใจเหลือเกิน ไมว่ า่ ยงั ไงก็รู้สึกวา่ ซูจา้ นแตง่ งานถกู ตอ้ งท่ีสุด ซูจา้ นไมอ่ ยู่ คนใชไ้ ม่ไดร้ ่วมโตะ๊ บนโตะ๊ มีแคฉ่ ินยาและคุณยา่ สองคน ฉินยากินไม่ลง แต่วา่ ไม่ อยากใหค้ ุณยา่ ดูอะไรออก จึงฝื นกินสองคาํ “หนูไดย้ นิ วา่ ยา่ ชอบกินกบั ขา้ วพวกน้ี หนูทาํ ไดไ้ ม่ คอ่ ยดี…….” “ดีมาก ถือวา่ ดีมากแลว้ ยา่ คิดวา่ ดีมาก” คุณยา่ คีบเตา้ หูใ้ หเ้ ธอ คุณยา่ อายเุ ยอะแลว้ แต่วา่ ฟันยงั ดี ขอแคอ่ าหารที่ไม่ไดแ้ ขง็ มาก เธอก็กินไดห้ มด “หนูกก็ ินดว้ ย” คุณยา่ ตกั น้าํ ซุปใหฉ้ ินยา “ฤดูหนาวตอ้ งกินหวั ไชเทา้ หนาวกินไชเทา้ ร้อนกินขิง คาํ พดู น้ีมีเหตผุ ล” ฉินยายมิ้ ตอบรับ ด่ืมน้าํ ซุปท่ีคุณยา่ ตกั ใหเ้ ธอ กินขา้ วเสร็จ เธอช่วยแม่บา้ นทาํ ความสะอาด แลว้ ดูทีวเี ป็ นเพื่อนคุณยา่ เลยส่ีทุ่มแลว้ คุณยา่ ง่วงแลว้ ฉินยาพยงุ เธอเขา้ หอ้ ง “ยา่ นงั่ ก่อนค่ะ หนูไปยกน้าํ ร้อนมาใหแ้ ช่เทา้ แบบน้ีจะไดน้ อนอยา่ ง สบาย” ผา่ นวนั น้ีไป เธอคงตอ้ งจากไปแลว้ กถ็ ือซะวา่ เป็ นความกตญั �ขู องเธอ ไมว่ า่ ยงั ไง คนแก่คนน้ีเธอก็เคยเรียกวา่ ยา่

ตกั น้าํ ในหอ้ งน้าํ เสร็จ เธอใชม้ ือทดลองน้าํ ร้อน รู้สึกพอดีไม่ร้อนมาก กห็ ยบิ ผา้ ขนหนูยกน้าํ ออกไป วางน้าํ ไวข้ า้ งขาของคุณยา่ วางขาของเธอเขา้ ไปในกะละมงั “ร้อนไหมคะ?” “ไมร่ ้อน พอดีเลย เยน็ เกินไปแช่เทา้ กไ็ มส่ บาย” คุณยา่ กม้ หนา้ มองฉินยา ยน่ื มือจบั หวั ของเธอ “หนูเป็ นเด็กดี ซูจา้ นไดห้ นูเป็ นภรรยา ถือวา่ เป็ นบุญของเขา” ฉินยากม้ หนา้ น้าํ ตาไหลลงไปในกะละมงั “ไดเ้ จอกบั คุณยา่ ถือวา่ เป็ นความโชคดีของหนู ไมว่ า่ อนาคตจะเป็ นยงั ไง หนูก็ยงั ถือวา่ ท่านเป็ น ยา่ ของหนูนะคะ” คนแก่ก็ยงั ฟังไม่ออก ยมิ้ แลว้ พดู วา่ “พดู แต่เรื่องโง่ หนูแตง่ งานกบั ซูจา้ น ยา่ กต็ อ้ งเป็ นยา่ ของหนู อยแู่ ลว้ อยากตดั ก็ตดั ไมข่ าดหรอก” น้าํ เยน็ แลว้ ฉินยาเอาเทา้ ของคุณยา่ ออกมาเชด็ ใหแ้ หง้ พยงุ ตวั เธอใหน้ อนลง “เวลาก็ดึกมากแลว้ ยา่ นอนเถอะนะคะ” แช่เทา้ เสร็จรู้สึกสบาย คุณยา่ ตอบวา่ อืมคาํ เดียว “หนูกน็ อนเชา้ ๆหน่อย ซูจา้ นยงั ไม่กลบั มา หนู โทรไปเร่งเขาหน่อย ใหเ้ ขารีบกลบั มา” มือของฉินยาท่ีกาํ ลงั ห่มผา้ ใหค้ ุณยา่ ชะงกั จากน้นั กพ็ ยกั หนา้ “ค่ะ คุณยา่ นอนอยา่ งสบายใจเถอะ คะ่ ” คุณยา่ หลบั ตาอยา่ งพอใจ ฉินยายกน้าํ ไปเทในหอ้ งน้าํ วางผา้ ขนหนู เดินออกมา คุณยา่ ง่วงแลว้ ตอนน้ีก็หลบั ไปแลว้ ฉินยาเดินเบาๆออกจากหอ้ ง แลว้ ปิ ดประตู ตอนน้ี แม่บา้ นก็พกั ผอ่ นแลว้ หอ้ งรับแขกวา่ งเปล่า เงียบสงบ จนเธอไดย้ นิ เสียงหายใจของตวั เอง

เธอกลบั ไปถึงหอ้ งนอน กระเป๋ าเดินทางยงั วางอยทู่ ี่ขอบเตียง เธอไม่ไดอ้ าบน้าํ เขา้ นอน แตเ่ ดิน ไปท่ีริมหนา้ ตา่ ง เปิ ดมา่ นออกเบาๆ ฟ้ ามืดแลว้ แต่เธอไมม่ ีความรู้สึกอยากนอนแมแ้ ตน่ อ้ ย เธอไดร้ ับผลจากความโง่ของตวั เองแลว้ เธอคิดวา่ เธอสามารถลองดูกบั ซูจา้ นได้ เธอคิดวา่ บางทีเขาอาจจะรักเธอก็ได้ เธอคิดวา่ เธอรักเขา ความเป็ นจริงพสิ ูจนแ์ ลว้ วา่ มีเพยี งขอ้ สุดทา้ ยท่ีเป็ นจริง เธอมีใจใหก้ บั เขา แต่เขากลบั ทาํ ใหเ้ ธอเจ็บอยา่ งแรง ทาํ ใหเ้ ธอพา่ ยแพ้ ตอ้ งหลบอยใู่ นความมืดยามค่าํ คืน เจ็บปวดคนเดียว ส่วนเขา กาํ ลงั อยกู่ บั คนที่เขารัก จุดเทียนคุยกนั ยามราตรี? ไม่ น่าจะ กาํ ลงั สานสมั พนั ธเ์ ก่า พดู คุยกนั อยา่ งมีความสุข ฉินยายนื อยรู่ ิมหนา้ ตา่ งท้งั คืน ตอนที่ฟ้ าเร่ิมสวา่ ง ซูจา้ นกลบั มาแลว้ เขาเปิ ดประตหู อ้ งนอน ไมไ่ ดท้ ้งั คืน สีหนา้ ไม่คอ่ ยดี เห็นฉินยายนื อยรู่ ิมหนา้ ต่าง เขากาํ ลงั จะ ถามเธอ ทาํ ไมถึงตื่นชา้ ขนาดน้ี พอเห็นกระเป๋ าเดินทางขา้ งเตียง ใจของเขาก็สะดุด “ฉินยา” น้าํ เสียงของเขาคอ่ นขา้ งต่าํ ตกใจเลก็ นอ้ ย “คุณเป็ นอะไร ทาํ ไมตอ้ งเอากระเป๋ า เดินทาง?” ตอนที่ 303 คนรักเก่าพบกนั ใหม่

ฉินยาค่อยๆหนั มา พอเธอขยบั ถึงรู้สึกวา่ ขาชาแลว้ เธอกม้ ตวั ลงนวดท่ีหวั เขา่ ซูจา้ นรีบเดินเขา้ ไป ดูขาของเธอ “เจบ็ ขาเหรอ?” ฉินยาไม่พดู ซูจา้ นยน่ื มือไปนวดใหเ้ ธอ แต่กลบั ถกู ฉินยาผลกั ออก “คุณไมต่ อ้ งช่วย” ซูจา้ นเงยหนา้ “ผมมีเรื่องจะคุยกบั คุณ เมื่อคืน…….” “อยกู่ บั หลิวเฟยเฟย” เธอพดู อยา่ งยนื ยนั ไม่ใช่สงสยั ไม่ใช่คาํ ถาม แตม่ นั่ ใจ ซูจา้ นเบิกตากวา้ ง “คุณรู้ไดย้ งั ไง?” ฉินยายมิ้ “คนรักเก่าพบกนั ใหม่ สนุกกนั มากซินะ?” ซูจา้ นรู้สึกไมส่ บายใจ “คุณอยา่ เขา้ ใจผดิ ผมไม่ไดม้ ีอะไรกบั เขา เขาบอกใหผ้ มอยเู่ ป็ นเพอ่ื นหน่ึง คืน…….” “ฉนั รู้” ฉินยาช้ีรอยลิปสติกบนคอของเขา อยากพดู อยากเยอ่ หยงิ่ ตอ่ หนา้ เขาสกั คาํ ก็แค่แฟนเก่า เท่าน้นั ? ก็แค่นอนกนั คืนเดียว? ฉนั ไมใ่ ส่ใจ แต่วา่ เธอไมไ่ ดใ้ จกวา้ งขนาดน้นั ไมส่ ามารถทนตอ่ การนอกใจแบบน้ีได้ “ฉนั เห็นแลว้ คุณไม่ใส่ใจความรู้สึกของฉนั แมแ้ ต่นอ้ ยเลย ต้งั ใจใหฉ้ นั เห็นเหรอ?” ซูจา้ นยนื่ มือจบั ที่คอ มีลิปสติกติดมือมาดว้ ย เขายอ้ นคิด ตอนที่เขาออกมา หลิวเฟยเฟยกอดเขา ไวไ้ ม่ใหเ้ ขาไป รู้สึกจูบท่ีคอเขา ตอ้ งเป็ นรอยท่ีทิ้งไวต้ อนน้นั แน่นอน “ฟังผมอธิบายนะ เราไมไ่ ดม้ ีอะไรกนั เพราะเขาจะดึงตวั ผมไว้ ผมพดู กบั เขาอยา่ งชดั เจน แลว้ ……”

“ซูจา้ น” ฉินยาพดู ตดั คาํ พดู เขา เธอเงยหนา้ ข้ึนสูง ไมใ่ หน้ ้าํ ตาไหลลงมา “พวกเราไปดีมาดี ยงั ดีที่ ตอนน้ี คุณกบั ฉนั ยงั ไมไ่ ดจ้ ดทะเบียน เรื่องท่ีไป๋ เฉิง พวกเรากถ็ ือสกั วา่ เป็ นเร่ืองเลน่ สนุกละกนั ของของฉนั ฉนั เกบ็ เรียบร้อยแลว้ ” เธอหยบิ บตั รท่ีคุณยา่ ใหค้ ร้ังที่แลว้ วางบนเตียง “ฉนั ไม่ควรรับไวแ้ ต่แรก ตอนน้ีฉนั จะไปแลว้ ยง่ิ เอาไปดว้ ยไมไ่ ด้ คุณจะเกบ็ ไวเ้ อง หรือคืนใหค้ ุณยา่ ก็แลว้ แตค่ ุณ ไม่วา่ ยงั ไงกไ็ ดร้ ู้จกั กนั พวก เรากไ็ มจ่ าํ เป็ นตอ้ งทาํ ใหม้ นั ดูน่าเกลียด” เธอหนั ไปมองซูจา้ น รวบรวมความกลา้ ถึงบีบรอยยมิ้ ออกมาได้ “สิ่งท่ีฉนั อยากพดู กพ็ ดู จบแลว้ สุดทา้ ย ขอใหค้ ุณมีความสุข” พดู จบเธอก็ลากกระเป๋ าเดินทาง เดินไปเปิ ดประตหู อ้ ง ซูจา้ นดึงกระเป๋ าในมือเธอจากขา้ งหลงั “ผมไมใ่ หค้ ุณไป” “คุณมีสิทธ์ิอะไรบอกวา่ จบก็จบ? บอกวา่ เป็ นเรื่องสนุกก็คือเร่ืองสนุก? คุณใส่ชุดแต่งงาน ต่อ หนา้ คนท่ีผมรักท่ีสุด เพื่อนที่ดีที่สุดของผม กลา่ วคาํ สาบานแต่งงานกนั ตอนน้ีคุณบอกจะไปก็ ไป? ผมบอกคุณนะ ฉินยา ไมม่ ีทาง” ฉินยาเชด็ น้าํ ตาตรงหางตา “ซูจา้ น คุณเป็ นผใู้ หญแ่ ลว้ อยา่ ทาํ ตวั เป็ นเดก็ ” “ผมทาํ ตวั เดก็ ตรงไหน?” ซูจา้ นชิดเขา้ ไป ฉินยาถอยหลงั หน่ึงกา้ ว น้าํ เสียงหนกั แน่น เธอยอมรับวา่ เธอชอบเขา แตว่ า่ เธอรับไม่ไดท้ ี่เขา นอกใจ ไม่มีความอดทน มีแต่การยอมแพ้ “พฤติกรรมตอนน้ีของคุณกเ็ หมือนเด็ก ถา้ คุณไมอ่ ยากพดู ดีๆ เรากเ็ ดินตามกฎหมาย” ซูจา้ นรู้สึกจุกที่ลาํ คอ เธอ เธอพดู อะไร?

เดินตามกฎหมาย? “คุณอยากเดินตามกฎหมายยงั ไง?” ฉินยากาํ มือไวแ้ น่น บงั คบั ตวั เองใหส้ งบสติอารมณ์ “เราไม่ไดจ้ ดทะเบียน อนั ดบั แรก งานแตง่ ของเราไมไ่ ดม้ ีผลทางกฎหมาย คุณนอกใจก่อน ฉนั มีสิทธ์ิตดั ความสมั พนั ธ์กบั คุณ ยงุ่ จะมายงุ่ เกี่ยวกบั ฉนั ไมไ่ ด”้ “ผมไม่ไดน้ อกใจ” ซูจา้ นยนื ยนั “ผมบอกคุณแลว้ เราไมไ่ ดม้ ีอะไรกนั เลย……” “คุณไมไ่ ดก้ ลบั มาท้งั คืน มีรอยลิปสติกบนคอ คุณบอกฉนั วา่ คุณกบั เขาไมม่ ีอะไรกนั ซูจา้ น คุณ คิดวา่ ฉนั เป็ นเดก็ อายสุ ามขวบเหรอ?” “ทาํ ไมคุณถึงไมเ่ ช่ือ? เขาใหผ้ มอยเู่ ป็ นเพ่ือนเขาคืนหน่ึง จากน้นั จะไม่มายงุ่ เก่ียวกบั พวกเราอีก” ฉินยาหวั เราะ หวั เราะจนน้าํ ตาไหลลงมาอยา่ งควบคุมไม่ได้ เธอใชแ้ รงเช็ดน้าํ ตา “ซูจา้ น คุณใส่ ใจฉนั จริงเหรอ?” “แน่นอน” “คุณเห็นฉนั เป็ นคนในครอบครัว?” “แน่นอน พวกเรานอนเตียงเดียวกนั ตอ้ งเป็ นคนที่ใกลช้ ิดท่ีสุด” “ถา้ อยา่ งน้นั คุณมีเรื่องปิ ดบงั ฉนั ไหม?” ซูจา้ นเงียบ มี ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกบั หลิวเฟยเฟย แตเ่ ป็ นเรื่องท่ีเก่ียวกบั พอ่ แม่เขา เขาไม่รู้สึกวา่ มนั เป็ นเรื่องใหญโ่ ตอะไร

“เราตา่ งก็มีเรื่องท่ีไมอ่ ยากพดู ใช่ไหม?” “แตค่ ุณเลา่ ใหแ้ ฟนเก่าคุณฟัง คุณกลบั ไมอ่ ยากใหฉ้ นั รู้ คุณบอกวา่ เราเป็ นคนท่ีใกลช้ ิดกนั ที่สุด แต่วา่ ดูเหมือนคุณจะสนิทสนมใกลช้ ิดกบั เขามากกวา่ คุณสามารถแบ่งปันความลบั ของคุณให้ เธอฟัง ส่วนฉนั อะไรก็ไม่ใช่” ฉินยาไมอ่ ยากพวั พนั กบั เขาอีก เปลืองคาํ พดู “คืนกระเป๋ าใหฉ้ นั ” เธอควบคุมสติ ทาํ ใหต้ วั เองสงบสติอารมณ์ ตอนน้ีเธอไม่ควรไปโทษเขา ตดั สินใจแยกทางกนั เร่ืองผดิ ถูก ไมจ่ าํ เป็ นท่ีตอ้ งตามสืบแลว้ ยง่ิ พวั พนั กนั ใจกย็ ง่ิ เจบ็ สูต้ ดั ใหข้ าดเลย “ผมไม่คืน” ซูจา้ นไม่ปลอ่ ยมือ “ขา้ งในก็ไมม่ ีอะไร ไม่คืนกไ็ ม่คืน” ฉินยาไม่เอากระเป๋ าแลว้ ไมอ่ ยากเถียงกบั เขาอีก เธอเปิ ดประตูหอ้ งนอน “ผมไมย่ อมหยา่ ” ซูจา้ นกอดเธอจากขา้ งหลงั “ฉนั พดู แลว้ การแตง่ งานของเราไม่มีผลทางกฎหมาย ฉนั ไมไ่ ดห้ ยา่ กบั คุณ ตอนน้ีฉนั จะไป เหลือภาพลกั ษณ์สุดทา้ ยท่ีดีใหฉ้ นั หน่อยไดไ้ หม?” “ผมไมย่ อม” ซูจา้ นต่ืนตระหนกแลว้ ฉินยาเอาจริง เธอจะไปจริงๆ คาํ พดู ของเธอ พฤติกรรมของ เธอ ต่างกย็ นื ยนั หนกั แน่นขนาดน้ี “ผมไมม่ ีอะไรกบั เขาจริงๆ เขาด่ืมจนเมา แลว้ หลอกผมไป……”

“เราสองคนทาํ อะไรกนั ?” คุณยา่ ไดย้ นิ เสียงอยา่ งสะลึมสะลือ ต้งั ใจฟังแลว้ เหมือนเป็ นเสียง ทะเลาะกนั ของซูจา้ นกบั ฉินยา แมแ้ ต่เส้ือก็ไม่มีเวลาใส่ เอาเส้ือคลุมไวก้ เ็ ดินออกมา พอดูก็รู้สึกไม่ดีแลว้ พวกเขาทะเลาะกนั จริงๆ แลว้ เห็นกระเป๋ าเดินทางขา้ งหลงั ซูจา้ น คุณยา่ งงไปหมดแลว้ “หนู นี่พวกเราทาํ อะไรกนั เนี่ย?” คุณยา่ กงั วลจนทาํ อะไรไม่ถกู แลว้ ช้ีไปที่ซูจา้ น “เราทาํ อะไรผิดใช่ไหม ถึงทาํ ใหเ้ สี่ยวยาโกรธ” ซูจา้ นปล่อยตวั ฉินยา เขา้ ใจปลอบคุณยา่ “พวกเราไม่มีอะไร ยา่ กลบั หอ้ งก่อนครับ” “เราสองคนเป็ นแบบน้ี ยา่ จะกลบั หอ้ งไดย้ งั ไง?” คุณยา่ ตะโกนพดู เสียงดงั ตบลงไปท่ีหลงั ของ เขา หลงั ตบเสร็จแลว้ ท้งั สงสารท้งั กงั วล “โตขนาดน้ีแลว้ ทาํ ไมยงั ใหย้ า่ เป็ นห่วงอยทู่ ุกวนั ?” “ผมไมด่ ีเอง” ซูจา้ นเพอื่ ปลอบคุณยา่ ไมใ่ หท้ ่านโกรธ จึงรีบยอมรับผิด “จะยอมรับผิดกย็ อมรับกบั เส่ียวยา” คุณยา่ ทิ้งซูจา้ นไวแ้ ลว้ เดินเขา้ ไปจบั มือของเสี่ยวยา “เสี่ยวยา เขาทาํ ผิดหนูกต็ ีเขาเลย นี่กเ็ พ่งิ แตง่ งาน ทาํ ไมบอกจะไปก็ไปเลย? เห็นแก่ยา่ นะ ยกโทษใหเ้ ขา สกั คร้ัง?” ฉินยาไมอ่ ยากใหค้ ุณยา่ เสียใจ แตว่ า่ เธอก็ไม่อยากมีความพวั พนั กบั ซูจา้ นอีก “คุณยา่ หนูกบั เขา ไม่มีใครถกู ใครผิด เราสองคนเขา้ กนั ไมไ่ ด้ จึงตดั สินใจแยกทางกนั หนูวา่ อีกหน่อยเขากเ็ จอคน ที่เหมาะสมกวา่ ……” “จะมีที่เหมาะสมกวา่ ที่ไหน” คุณยา่ ตดั คาํ พดู เธอ “เม่ือวานหนูทาํ กบั ขา้ วใหย้ า่ กิน ลา้ งเทา้ ใหย้ า่ ก็คิดเรียบร้อยวา่ จะไปใช่ไหม?” พดู ไปคุณยา่ กน็ ้าํ ตาคลอ จบั มือของฉินยาไวแ้ น่น “หนูไมพ่ อใจอะไรในตวั เขา หนูบอกยา่ เด๋ียว ยา่ ช่วยสงั่ สอนเอง ตกลงกบั ยา่ วา่ ไมไ่ ป ไดไ้ หม?” ฉินยากม้ หนา้ น้าํ ตาไหลพราก “ขอโทษค่ะคุณยา่ ”

คุณยา่ ร่างสนั่ “ยงั ไงหนูก็จะไป?” เวลาเดียวกนั เสียงกริ่งประตดู งั ตอนท่ี 304 คณุ ใจร้ายมาก แมบ่ า้ นต่ืนแลว้ แตเ่ ห็นพวกเขาทะเลาะกนั เขาเป็ นคนนอกพดู อะไรไม่ได้ ไดย้ นิ เสียงกริ่งประตู เธอเดินไปเปิ ดประตู ในปากกบ็ ่นพมึ พาํ ไป “เชา้ ขนาดน้ี ใครมา?” แมบ่ า้ นเปิ ดประตู หลิวเฟยเฟยยนื อยหู่ นา้ ประตู แม่บา้ นไมร่ ู้จกั หลิวเฟยเฟย ถามวา่ “คุณมาหาใคร?” “ฉนั มาหาซูจา้ น” หลิวเฟยเฟยยมิ้ แม่บา้ นหนั ไปมองซูจา้ น “มีผหู้ ญิงคนหน่ึงมาหาคุณ” คุณยา่ ตอบสนองเร็วมาก ปลอ่ ยมือฉินยาแลว้ เดินไปดู เห็นวา่ เป็ นหลิวเฟยเฟย สีหนา้ ของท่านก็ ไม่ดีทนั ที พดู อยา่ งเยน็ ชา “เธอมาทาํ ไม?” ตอนน้ีหลิวเฟยเฟยเห็นซูจา้ นและฉินยาท่ียนื อยหู่ นา้ ประตู และกระเป๋ าเดินทางขา้ งหลงั ซูจา้ น เธอคิดในใจ ฉินยาจะจากไปแลว้ ? เธอยมิ้ เหมือนดง่ั มองไมเ่ ห็นสีหนา้ ไม่ดีของคุณยา่ “คุณยา่ หนูมาหาซูจา้ น” “ใครเป็ นยา่ เธอ” คุณยา่ พดู อยา่ งไม่เกรงใจต่อหลิวเฟยเฟย สมยั ก่อน ตอนที่ซูจา้ นยงั ไม่มน่ั คง คบหากบั เธอ ไม่มีบา้ นท่ีดีขนาดน้ี ซูจา้ นพาเธอกลบั มา เธอก็ดูถูก

จากน้นั ก็ทิ้งซูจา้ นไป ทาํ ใหเ้ ขารู้สึกผิดหวงั คุณยา่ จึงรู้สึกไมด่ ีกบั เธอ รู้สึกวา่ เธอเป็ นผหู้ ญิงท่ี เห็นแก่เงิน ตอนน้นั จากไป ไมร่ ู้เพราะสาเหตอุ ะไร เธอมากเ็ พ่ือจะทาํ ใหส้ ถานการณ์แยล่ ง ขอแค่ฉินยาจากไป เธอก็เขา้ ไปแทนท่ีได้ เธอต้งั ใจพดู เสียงดงั “หนูเอาของมาคืนซูจา้ น เมื่อคืน เขาลืมนาฬิกาไวท้ ี่หน”ู พดู ไป เธอกห็ ยบิ นาฬิกาออกมา คุณยา่ แค่ดู เป็ นอยา่ งที่พดู ของซูจา้ นจริง “เธอ เธอพดู อะไรนะ? ซูจา้ นเอาไปลืมไวท้ ่ีเธอ?” คุณยา่ เหมือนถกู ฟ้ าผา่ ไม่อยากเช่ือ “เมื่อคืน เขาอยกู่ บั เธอ?” “ใช่คะ่ …..” เธอมองไปท่ีฉินยา “เธออยา่ เขา้ ใจผิด ถึงแมว้ า่ ฉนั กบั เขาจะอยดู่ ว้ ยกนั แต่ไมไ่ ดม้ ี อะไรกนั เลย” ฉินยาหนั ตวั ไปขา้ งหน่ึง ไม่อยากเห็นเธอ พดู เสียงเรียบ “ฉนั ไม่ไดเ้ ขา้ ใจผดิ คุณหลิวไม่ จาํ เป็ นตอ้ งอธิบาย” ซูจา้ นกา้ วเดินเขา้ ไป พดู เสียงเรียบ “ใครใหค้ ุณมา ไหนบอกวา่ จากน้ีไปจะไมม่ ายงุ่ เก่ียวกบั ผม……” “ฉนั เอานาฬิกามาใหค้ ุณ” หลิวเฟยเฟยรีบพดู ตดั เขา เม่ือวานตอนทะเลาะกบั เขา เธอต้งั ใจถอดนาฬิกาของเขาออก ตอนน้นั เขากาํ ลงั โกรธ กเ็ ลยไม่ได้ สงั เกตวา่ นาฬิกาหลุด ซูจา้ นรีบควา้ มา “คุณไปเถอะ” หลิวเฟยเฟยมองเขา “ไมใ่ หฉ้ นั ช่วยคุณอธิบายจริงๆเหรอ?”

“ไมจ่ าํ เป็ น” ซูจา้ นโมโห ถา้ ไมใ่ ช่เพราะเธอ ฉินยาจะไปเขา้ ใจผิดไดย้ งั ไง มาตอนน้ี ยงิ่ ทาํ ให้ ความเขา้ ใจผิดของฉินยาเพม่ิ ข้ึนอีก ใหเ้ ธออธิบาย จะยงิ่ พดู ยงิ่ แย่ หลิวเฟยเฟยมองไปท่ีฉินยา หวั เราะเยน็ ชาในใจ คิดในใจวา่ แบบน้ีจะดูวา่ เธอไปหรือไม่ไป “ถา้ ตอ้ งการใหฉ้ นั อธิบาย คุณหาฉนั ไดต้ ลอด…….” “เธอไปไดแ้ ลว้ จากน้ีไปไมต่ อ้ งมาบา้ นเราอีก” คุณยา่ รีบร้อน เกลียดผหู้ ญิงคนน้ีมาก ถา้ ไมใ่ ช่ เธอ ซูจา้ นกบั ฉินยาจะมีเร่ืองเขา้ ใจผดิ กนั ไดย้ งั ไง เด๋ียวก่อน เมื่อคืนซูจา้ นอยกู่ บั เธอ? เธอรู้สึกใจไม่ดี มิน่า ฉินยาถึงไดโ้ กรธขนาดน้ี เรื่องแบบน้ี เกิดข้ึนบนตวั เธอ เธอกโ็ กรธ เหมือนกนั คุณยา่ แยง่ นาฬิกามาจากมือซูจา้ น โยนออกไปขา้ งนอก “ของท่ีทิ้งแลว้ จะเอาคืนทาํ ไม” สายตาคุณยา่ มองไปที่หลิวเฟยเฟย “แลว้ ก็เธอ ตอนน้นั เธอเป็ นคนทิ้งซูจา้ นไปเอง ตอนน้ีจะมา ยงุ่ เก่ียวกบั เขาอีกทาํ ไม? ยางอายมีบา้ งไหม?” “คุณยา่ หนู…….” “ฉนั ไมใ่ ช่ยา่ เธอ เธอออกไปเลย” คุณยา่ โกรธจนตวั สนั่ หลิวเฟยเฟยหนั ไปมองซูจา้ น แลว้ มองไปท่ีฉินยา แอบฉีกยมิ้ ท่ีมมุ ปาก แต่แสดงออกมาเหมือน ลาํ บากใจ “ถา้ อยา่ งน้นั ฉนั ไปก่อนนะ หวงั วา่ พวกคุณจะอยอู่ นั อยา่ งดี อยา่ มีเร่ืองไม่สบายใจ เพราะฉนั เป็ นเหต”ุ พดู จบกห็ นั ตวั เดินจากไป

ฉินยาลากกระเป๋ าเดินออกมา “ดูแลตวั เองนะคะคุณยา่ ” “เสี่ยวยา” คุณยา่ ดึงตวั เธอไว้ พดู คาํ พดู ที่ย้อื เธอไวไ้ ม่ออก หนั ไปจอ้ งซูจา้ น ผดิ หวงั ในตวั เขา “ฉินยา ผมกบั เขาไมม่ ีอะไรกนั จริงๆ คุณเช่ือผม…..” ซูจา้ นดึงเธอไว้ “ผมขอโทษ ผมผดิ เอง เพราะผมไมไ่ ดค้ ิดถึงความรู้สึกของคุณ คุณอยา่ ไปได้ ไหม?” ฉินยาหนั ไปมองเขา “ไม่ใช่ความผิดของคุณ คนท่ีผิดคือฉนั เอง ฉนั ไมค่ วรตอบตกลงท่ีจะลอง คบกบั คุณ ในใจคุณมีคนอ่ืนตลอด คุณไมค่ วรปิ ดบงั ฉนั น่าจะบอกฉนั ฉนั โง่เอง ท่ียอมตกลง ง่ายๆ หนทางท่ีควรเดิน สิ่งท่ีฉนั ตอ้ งเจอ กห็ นีไมพ่ น้ ” “เส่ียวยา” คุณยา่ กระวนกระวาย ถา้ ไปแลว้ ยงั จะกลบั มาอีกไหม? เธอจะใหฉ้ ินยาไปไม่ได้ ร่างคุณยา่ เอียงไปมา กลอกตาแลว้ ก็ลม้ ลงไป “คุณยา่ ” โชคดีท่ีซูจา้ นอยใู่ กล้ รับท่านไวท้ นั “เป็ นอะไรไปคะ” ฉินยาตกใจ ทาํ ไมถึงเป็ นลม? ซูจา้ นรีบเอานิ้วไปกดใตจ้ มูกของคนแก่ไว้ คุณยา่ แกลง้ เป็ นลม ก็เพื่อจะร้ังฉินยาไว้ ใครจะไปรู้ วา่ ซูจา้ นมือหนกั ขนาดน้ี เธอเจบ็ จนขมวดคิ้ว แกลง้ ทาํ เป็ นลืมตาอยา่ งออ่ นลา้ “ซูจา้ น นี่……ยา่ จะไมไ่ หวแลว้ ใช่ไหม?” เห็นคุณยา่ ต่ืนมา ซูจา้ นต่ืนเตน้ จนพดู อะไรไม่ถูก “ไมค่ รับ ไมม่ ีวนั คุณยา่ ตอ้ งอายยุ นื ร้อยปี ” “ยา่ จะถูกเธอทาํ ใหเ้ สียใจตายก่อน จะไปอายรุ ้อยปี ท่ีไหน?”

คุณยา่ ดึงมือของฉินยาไว้ “เสี่ยวยา ถา้ หนูไปแลว้ ยา่ จะอยตู่ อ่ ยงั ไง” “คุณยา่ พดู อะไรคะ…….” ทนั ใดน้นั คุณยา่ รีบหยกิ ขาของซูจา้ น เด็กคนน้ีทาํ ไมไมร่ ู้จกั ดูสายตาเลย? คาํ พดู ของซูจา้ นติดอยทู่ ี่ลาํ คอ มองหนา้ ของคุณยา่ สีหนา้ ก็สดใสดี ไม่เหมือนคนป่ วย หรือวา่ เม่ือ ก้ีแกลง้ เป็ นลม? เพอ่ื จะร้ังฉินยา? ฉินยามองไปท่ีซูจา้ น “ส่งไปตรวจที่โรงพยาบาลดีกวา่ คุณยา่ อายเุ ยอะแลว้ เป็ นลมกะทนั หนั แบบน้ี ไปตรวจดูดีกวา่ ” “ยา่ ไม่ไปตรวจ” คุณยา่ ไม่ยอม จบั มือของฉินยาไวแ้ น่น “หนูอยกู่ บั ยา่ กพ็ อ” ฉินยากดั ริมฝี ปากแน่นไมอ่ ยากพดู “ใหซ้ ูจา้ นอยเู่ ป็ นเพื่อนยา่ เถอะคะ่ ” เธอดึงมือของคุณยา่ ออก “ฉินยา” ซูจา้ นจบั แขนของเธอไว้“คุณจะใจดาํ ขนาดน้ีเหรอ?” “ถา้ ไมเ่ ดด็ ขาดกจ็ ะมีแตผ่ ลเสีย ซูจา้ น คุณน่าจะเขา้ ใจมากกวา่ ฉนั ฉนั ไม่เหมือนคุณ ท่ีไม่มี หวั ใจ” ฉินยาดึงกระเป๋ าเดินทาง เดินออกไปขา้ งนอก คุณยา่ ใชแ้ รงทุบซูจา้ น ใหเ้ ขาคิดหาวธิ ีร้ังฉินยาไว้ ฉินยาต้งั ใจจะไป จะใชป้ ากร้ังเธอไว้ ไมม่ ีทางร้ังเธอไวไ้ ด้ ทนั ใดน้นั ซูจา้ นท่ีกอดหวั คุณยา่ ไว้“คุณยา่ ทาํ ไมเป็ นลมไปอีก ต่ืนครับต่ืน” คุณยา่ รับไมท่ นั อ้ึงไปนิดหน่ึง ซูจา้ นกม้ ตวั ลงไป ส่งสายตาใหเ้ ธอ บอกใหเ้ ธอแกลง้ สลบต่อ

ไดย้ นิ วา่ คุณยา่ เป็ นลมอีก ฉินยาหยดุ เดิน กาํ ลงั อยากเดินกลบั มา แตก่ ค็ ิดข้ึนไดว้ า่ ไมป่ กติ ถา้ หาก คุณยา่ เป็ นอะไรจริงๆ เป็ นไปไมไ่ ดท้ ่ีซูจา้ นจะกอดเขาไวแ้ บบน้ี ไมส่ ่งไปโรงพยาบาล “ซูจา้ น เล่นสนุกเหมือนเด็กแบบน้ีมีความหมายอะไร?” น้าํ เสียงของเธอเรียบเฉยมาก “คุณยา่ สลบไปแลว้ ” ซูจา้ นพดู อยา่ งแขง็ ท่ือ คิดในใจวา่ หรือวา่ เธอรู้แลว้ ? “เป็ นลม คุณกค็ วรส่งไปโรงพยาบาล?” ตอนที่ 305 คณุ กบั ฉันเคยมคี วามสัมพนั ธ์เก่าต้งั แต่เมอ่ื ไหร่ ซูจา้ นอ้ึงไปทนั ที น่ีเป็ นการแสดงจะส่งไปโรงพยาบาลยงั ไง ส่งโรงพยาบาลแผนไมแ่ ตกพอดี เหรอ? ยง่ิ ทศั นคติของฉินยาท่ีกาํ ลงั สงสยั อยตู่ อนน้ี ซูจา้ นลงั เล คุณยา่ รู้สึกปวดหวั รุนแรง ร่างเริ่มกระตุกข้ึนมาทนั ที ซูจา้ นนึกวา่ เธอแกลง้ ป่ วย ในใจไมร่ ู้สึกห่วง ยงั พยายามร้ังตวั ฉินยา “ผมส่งคุณยา่ ไปโรงพยาบาล คุณกเ็ ช่ือแลว้ ใช่ไหม?” ฉินยา “……” เธออ้ึงจนพดู ไมอ่ อก

คุณยา่ กระตุกรุนแรงข้ึน จนพดู ไมอ่ อก หายใจก็เริ่มหอบ มุมปากเริ่มเอียง เริ่มพดู ไมช่ ดั “ซู ซู จา้ น…….” ฉินยาเร่ิมดูออก “รีบส่งคุณยา่ ไปโรงพยาบาล ฉนั วา่ คุณยา่ อาการไม่ดี” ตอนน้ีซูจา้ นเริ่มสงั เกตเห็นร่างของเธอกระตุกไม่หยดุ ต้งั สติได้ รีบอมุ้ คุณยา่ ข้ึนมาวง่ิ ออกไป ขา้ งนอก “ไมไ่ ดใ้ ส่เส้ือ” บนร่างคุณยา่ มีแคช่ ุดนอนบางๆตวั เดียว ขา้ งนอกอากาศหนาว สถานการณ์ ฉุกเฉิน เธอวางกระเป๋ าในมือ วงิ่ เขา้ ไปในบา้ นอาเส้ือคลมุ ขนสตั วอ์ อกมา วงิ่ ตามซูจา้ นไป ซูจา้ นวางคุณวางไวด้ า้ นหลงั ฉินยาเอาเส้ือคลมุ ห่มบนตวั คุณยา่ “คุณไปขบั รถ ฉนั มาดูคุณยา่ ” ซูจา้ นมองฉินยา อารมณ์ความรู้สึกในใจเตม็ ไปหมด “ฉินยา ผม……” “รีบไปขบั รถ” ฉินยาพดู เสียงต่าํ เธอรู้สึกวา่ อาการของคุณยา่ ไม่คอ่ ยดี เริ่มน้าํ ลายฟมู ปาก ซูจา้ นรู้สึกกงั วล นี่ไม่ไดแ้ กลง้ เขารีบสตาร์ทรถขบั ออกไปทางโรงพยาบาล ฉินยากอดร่างคุณยา่ ไว้ เริ่มไมม่ ีสติ ฉินยาเรียกเธอก็ไมต่ อบรับ ซูจา้ นกร็ ีบร้อน ฝ่ าไฟแดงไปหลายคร้ัง จนเกือบเกิดอุบตั ิเหตหุ ลายคร้ัง จากเดิมถึงโรงพยาบาลตอ้ งใชเ้ วลายส่ี ิบนาที ซูจา้ นขบั ถึงในเวลาเพียงสิบนาที ซูจา้ นอุม้ คุณยา่ ลงจากรถ ฉินยาเดินตามอยขู่ า้ งหลงั ลอ็ บบ้ีโรงพยาบาลคนเยอะมาก เขาอุม้ ตวั คุณยา่ วงิ่ เขา้ หอ้ งฉุกเฉิน คุณยา่ ถูกรับเขา้ การรักษาทนั ที “ยา่ ผมเป็ นอะไรครับ?” หมอใหพ้ ยาบาลเขน็ ตวั คุณยา่ เขา้ หอ้ งผา่ ตดั หนั ไปพดู กบั ซูจา้ นวา่ “วนิ ิจฉยั ข้นั ตน้ น่าจะเป็ น อาการเลือดคงั่ ในสมอง คุณรอขา้ งนอกก่อน” พดู จบประตหู อ้ งผา่ ตดั ก็ถกู ปิ ด

ซูจา้ นอ้ึงอยพู่ กั ใหญต่ ้งั สติไมไ่ ด้ เลือดคง่ั ในสมอง? น่ีเป็ นโรคร้าย อาการหนกั อาจถึงชีวติ ได้ ตอนแรกเขาคิดวา่ คุณยา่ แค่แกลง้ ไมร่ ู้วา่ เขา้ รับการรักษาล่าชา้ หรือเปลา่ ซูจา้ นโมโหจนตอ่ ยเขา้ ไปท่ีกาํ แพง เสียงดงั ปัง ฉินยาฟังอยขู่ า้ งๆอยา่ งตื่นเตน้ เวลาเดียวกนั มีพยาบาลเดินมา “ไมท่ ราบวา่ ใครเป็ นญาติคะ?” ฉินยาเห็นซูจา้ นกาํ ลงั อยใู่ นอาการโทษตวั เองและกงั วล เธอเดินเขา้ ไป “ฉนั เองคะ่ ” พยาบาลยนื่ ใบเสร็จมาให้ “คุณไปชาํ ระเงินเลยคะ่ ” ฉินยารับมา “ฉนั ไปเด๋ียวน้ี” เธอก็กลวั ทาํ ใหก้ ารรักษาล่าชา้ ในมือยงั ถือเส้ือคลมุ ของคุณยา่ เธอไม่ทนั ไดว้ างก็รีบวงิ่ ลงไปช้นั ล่าง จุดชาํ ระเงินอยชู่ ้นั หน่ึง เธอหยบิ บตั รของตวั เอง ชาํ ระคา่ รักษา กลบั ไปถึงหอ้ งผา่ ตดั เห็นแค่ซูจา้ นนงั่ กมุ หวั อยบู่ นเกา้ อ้ียาว มีเลือดซึมออกจากหลงั มือ น่าจะ เป็ นเพราะหมดั ท่ีชกไปที่กาํ แพงเมื่อก้ีท่ีทาํ ใหบ้ าดเจบ็ ฉินยาเดินเขา้ ไป ดูมือของเขา บาดเจ็บหนกั เลก็ นอ้ ย โดยเฉพาะตรงขอ้ นิ้วมือ หนงั ถลอก มีเลือด ซึมอยา่ งรุนแรง “ไปทาํ แผลหน่อยเถอะ คุณยา่ ออกมาเห็นจะกงั วล”