กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม4

ซูจา้ นเงยหนา้ มองเธอ ตาของเขาแดงเลก็ นอ้ ย “ยา่ เล้ียงผมมาจนโต ท่านเป็ นญาติคนเดียวของผม บนโลก ถา้ ท่านเป็ นอะไรไป……” “ไมห่ รอก คุณยา่ ตอ้ งไมเ่ ป็ นไร” ฉินยาพดู ตดั เขา แต่น้าํ เสียงหนกั แน่น ซูจา้ นถาม “ท่านจะไมเ่ ป็ นไรจริงๆใช่ไหม?” ในใจเขาอา้ งวา้ ง แคอ่ ยากหาใครสกั คน เพื่อใหค้ าํ ตอบเขา ฉินยาพดู ปลอบ “จริงคะ่ ” ซูจา้ นลกุ ข้ึน กอดเธอไว้ น้าํ เสียงสะอ้ืน “ขอบคุณ” ฉินยาร่างเกร็งไปนิดหน่ึง แตก่ ็ไม่ไดผ้ ลกั เขาออก “ไดร้ ู้จกั กนั อีกอยา่ งคุณยา่ ก็ดีกบั ฉนั มาก คุณ ไม่ตอ้ งขอบคุณ อีกอยา่ งฉนั ไม่ไดท้ าํ อะไรเลย” ซูจา้ นไม่ไดพ้ ดู แคก่ อดเธอไวแ้ น่น มีแค่เวลาที่กอดเธอไว้ เขาถึงรู้สึกวา่ ตวั เองมีชีวติ หวั ใจยงั อุน่ อยู่ นานแค่ไหน ที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบน้ีแลว้ ? เขาจาํ ไมไ่ ดแ้ ลว้ นานมาก เสียงของเขาต่าํ มาก “หลิวเฟยเฟยเป็ นรักแรกของผม รู้จกั ตอนเรียนมหาลยั ปี สอง ก่อนเรียนจบ เขาจากผมไป เคยมีอยพู่ กั หน่ึง เพราะเธอ ผมรู้สึกผิดหวงั ลุกไม่ข้ึน เส่ือมโทรมจนตอ้ งพ่ึงเสิ่น เผยซวนกบั จิ่งหา้ วเพ่ือใชช้ ีวติ ผมยอมรับ เม่ือก่อนผมรักเธอมาก แตว่ า่ เธอจากไปสิบปี แลว้ ความสมั พนั ธ์น้ีมนั จบไปต้งั นานแลว้ ” ฉินยาเกร็งร่าง ในใจเริ่มรู้สึกหวนั่ ไหว แต่วา่ ไมน่ านความหวนั่ ไหวน้ี กถ็ ูกเธอดนั ลงไปแลว้

เธอจะลดขีดจาํ กดั ของตวั เองเพราะคาํ สารภาพของซูจา้ นไม่ได้ เขาไมก่ ลบั มาท้งั คืนคือความจริง หลิวเฟยเฟยเป็ นแฟนเก่ารักแรกของเขา กเ็ ป็ นความจริง เขาวา่ กนั วา่ รักแรกลืมยาก เพราะวา่ ความไร้เดียงสาและความสวยงาม ลว้ นไดม้ าจากรักแรก ท้งั น้นั ไม่วา่ อะไรท่ีเป็ นคร้ังแรก ตา่ งก็ลืมยาก เธอเช่ือในจุดน้ี ผา่ นไปนานแค่ไหน ยงั คงทิ้งร่องรอยไวใ้ นใจ เขาบอกวา่ หลิวเฟยเฟยร้ังเขาไว้ แลว้ ทาํ ไมเขาไมบ่ อกเธอ? ทาํ ไมไม่บอกเธอ? ทาํ ไมตอ้ งรอเกิดเร่ืองแลว้ ถึงมาอธิบายใหเ้ ธอ? “ซูจา้ น คุณไม่ตอ้ งพดู เรื่องพวกน้ีกบั ฉนั ฉนั ตดั สินใจแลว้ คุณใหค้ วามมน่ั คงกบั ฉนั ไม่ได้ คุณ ไม่สามารถใหค้ วามหนกั แน่นกบั ฉนั เราสองคนไม่เหมาะสมกนั ตอนน้ียงั ไม่สาย คุณกบั ฉนั ยงั อายนุ อ้ ย อาจจะเจอคนที่เหมาะสมกวา่ ก็ได”้ ซูจา้ นเบิกตากวา้ ง เขาจบั ไหล่ของฉินยาแลว้ มองตาเธอ “คุณจะเด็ดขาดขนาดน้ีเหรอ? ไมเ่ ห็นแต่ ความสมั พนั ธเ์ ก่าเลย?” ฉินยายมิ้ “คุณกบั ฉนั เคยมีความสมั พนั ธเ์ ก่าเหรอ?” ซูจา้ นอ้ึง “คุณหมายความวา่ ยงั ไง?” “คุณกบั ฉนั รู้จกั กนั นานแคไ่ หน?” ฉินยามองเขา “คุณกบั ฉนั รู้จกั กนั แค่สามเดือน มี ความสมั พนั ธเ์ หรอ?” เธอหวั เราะเยาะตวั เอง “คุณหมายถึงความสมั พนั ธ์คูน่ อนคืนเดียวเหรอ?” “จะพดู ถึงความสมั พนั ธ์เก่า น่าจะเป็ นคุณกบั คุณหลิว ความจริง ฉนั จากไปแลว้ ก็ถือวา่ ให้ โอกาสคุณ คุณน่าจะขอบคุณฉนั ”

ทนั ใดน้นั ซูจา้ นพดู อะไรไม่ออกแมแ้ ตค่ าํ เดียว ผา่ นไปสกั พกั ถึงพดู วา่ “เวลาที่เรารู้จกั กนั อาจจะ ส้นั แต่ความรู้สึกน้นั ใชเ้ วลาเป็ นเคร่ืองวดั เหรอ?” “แลว้ ใชอ้ ะไร?” ฉินยาถามกลบั และในเวลาเดียวกนั หอ้ งผา่ ตดั ถกู เปิ ดออก การสนทนาของท้งั สองถูกตดั ขาด ซูจา้ นและฉินยา รีบเดินไปที่หนา้ ประตู หมอยงั ใส่เส้ือคลมุ สีฟ้ าอยู่ เขาถอดผา้ ปิ ดปากออก “ผปู้ ่ วยมีอาการเลือด คงั่ ในสมองเฉียบพลนั โชคดีที่ส่งมาทนั เวลา พน้ ขีดอนั ตรายแลว้ แตว่ า่ ตอ้ งพกั รักษาตวั อยทู่ ี่ โรงพยาบาลสกั พกั ” “ขอบคุณครับหมอ” คุณยา่ พน้ ขีดอนั ตรายแลว้ น่ีคือขา่ วดีท่ีสุดสาํ หรับซูจา้ น “เดี๋ยวผปู้ ่ วยจะถูกเขน็ ออกมา ตอนน้ีผปู้ ่ วยอายมุ ากแลว้ อาจจะตอ้ งการคนดูแลตลอด” หมอพดู “ผมรู้ครับ” ซูจา้ นคิดในใจเรียบร้อยแลว้ ช่วงท่ีคุณยา่ ไมส่ บาย เขาจะอยดู่ ูแลเอง ตอนน้ีเขามีเงินแลว้ ไม่จาํ เป็ นตอ้ งวงิ่ หาเงินอยขู่ า้ งนอก อีกอยา่ งตอนน้ีสาํ นกั งานกบ็ ริหารไดด้ ี แลว้ ถึงแมเ้ ขาไม่ไดเ้ ขา้ ไป กส็ ามารถดาํ เนินการไดป้ กติ เขายงั คงมีรายไดเ้ หมือนเดิม ไม่นานคุณยา่ กถ็ กู เขน็ ออกมา ถึงแมว้ า่ จะไดร้ ับการรักษาแลว้ แต่วา่ ปากก็เบ้ียวไปนิดหน่ึง ปกติคุณยา่ ใส่ใจเรื่องใบหนา้ ของตวั เองมาก ปากเบ้ียวแลว้ หากคุณยา่ ต่ืนมาตอ้ งรับไมไ่ ดแ้ น่ “คุณหมอ ปากของยา่ ผม หายเป็ นปกติไดไ้ หม?” ตอนที่ 306 ใช้เหล้าบรรเทาอาการเศร้าโศก “ไม่ตอ้ งกงั วลมาก คอ่ ยๆรักษา สามารถหายเป็ นปกติได้ เพยี งแคว่ า่ ท่านอายมุ ากแลว้ อาจจะตอ้ ง ใชเ้ วลานิดหน่อย อีกอยา่ ง จะกลบั ไปเป็ นเหมือนเดิมทุกอยา่ งไม่ไดแ้ ลว้ อาจจะมีผลขา้ งเคียง เลก็ นอ้ ย” หมอพดู

ซูจา้ นเขา้ ใจแลว้ เขน็ คุณยา่ เขา้ ไปในหอ้ ง หมอตรวจอาการของคุณยา่ บนเคร่ืองตรวจร่างกาย ปกติทุกอยา่ ง หมอกาํ ชบั ขอ้ ความระวงั อีก นิดหน่อย “ตอนน้ีเป็ นหอ้ งพกั ฟ้ื นชวั่ คราว แลว้ แตส่ ถานการณ์ของครอบครัว วา่ ตอ้ งการหอ้ ง ธรรมดาหรือหอ้ งVIP คอ่ ยไปทาํ เรื่องที่แผนกผปู้ ่ วยภายใน” “ตอ้ งเป็ นแบบดีอยแู่ ลว้ ” ซูจา้ นแทบไมไ่ ดค้ ิดเลย เขาหาเงิน กเ็ พ่ือจะใหค้ ุณยา่ ไดใ้ ชช้ ีวติ สุขสบาย “ถา้ อยา่ งน้นั ก็ไปทาํ เร่ืองเขา้ พกั ไดเ้ ลยครับ” หมอก็จากไปพร้อมพยาบาล ฉินยาวางเส้ือคลมุ ของยา่ ไวบ้ นเกา้ อ้ี “ฉนั ไปเอง คุณอยเู่ ป็ นเพือ่ นคุณยา่ ” ซูจา้ นไมไ่ ดพ้ ดู ฉินยารู้วา่ เขากบั คุณยา่ ความสมั พนั ธ์ดี ตอนน้ีคงอยากจะอยเู่ งียบๆ เธอออกจากหอ้ งอยา่ งเงียบๆ เพอื่ ไปลงทะเบียนหอ้ งพกั ฟ้ื น ความจริงซูจา้ นไดย้ นิ แลว้ ต้งั ใจไมต่ อบ ตอนน้ีในสมองเขาวนุ่ วายไปหมด ตอนน้ีพวกเขาสอง คนควรสงบสติอารมณ์สกั พกั คิดใหร้ อบคอบแลว้ ค่อยพดู ฉินยาลงทะเบียนเสร็จแลว้ ก็ผา่ นไปแลว้ หน่ึงชว่ั โมง โรงพยาบาลคนเยอะมาก ทาํ อะไรกต็ อ้ ง เขา้ แถว ก็เลยตอ้ งเสียเวลาไปมาก จากความช่วยเหลือของพยาบาล คุณยา่ ถูกยา้ ยไปหอ้ งผปู้ ่ วยVIP เพง่ิ จดั การเร่ืองคุณยา่ เสร็จ มือ ถือของซูจา้ นกด็ งั ข้ึน เขาหยบิ มือถือออกมา โชวช์ ่ือคนที่โทรมา คือเส่ินเผยซวน เขากดรับสาย “เผยซวน” “วา่ งไหม? คืนน้ีพวกเรานดั กนั หน่อย ฉนั โทรหาจิ่งหา้ วเรียบร้อยแลว้ ” เสิ่นเผยซวนพดู

ซูจา้ นลงั เลไปครู่หน่ึง ตอนน้ีคุณยา่ เป็ นแบบน้ี เขาไปไหนไม่ได้ เสิ่นเผยซวนไม่รู้วา่ คุณยา่ ป่ วย ยงิ่ ไม่รู้วา่ เขามีทะเลาะกบั ฉินยา ก็พดู หยอกวา่ “ทาํ ไม แต่งงานก็ ลืมเพ่อื นแลว้ ? เห็นผหู้ ญิงดีกวา่ เพื่อน” ไมร่ อซูจา้ นตอบเขากเ็ ปลี่ยนวธิ ีพดู ทนั ที พดู อยา่ งจริงจงั “เรื่องเกี่ยวกบั เหอรุ่ยเจ๋อ จดั การ เรียบร้อยแลว้ นายจะสงั่ สอนมนั ไม่ใช่เหรอ ตอนน้ีนายจะทาํ เมื่อไหร่ก็ได”้ “ท่ีไหน?” ซูจา้ นถาม “ที่เดิม” พวกเขามีสถานท่ีไปประจาํ ซูจา้ นถามอีก “ก่ีโมง?” “หน่ึงทุ่ม” “รู้แลว้ ถึงตรงเวลา” พดู จบเขาก็วางสาย หนั กลบั ไปกเ็ ห็นฉินยากาํ ลงั ช่วยคุณยา่ เชด็ หนา้ เชด็ มือ อยู่ สีหนา้ เขาเคร่งเครียด “ฉินยา……” ฉินยาไม่ไดเ้ งยหนา้ “ฉนั ดูแลยา่ ไมเ่ ก่ียวกบั คุณ คนกแ็ บบน้ี เขาดีกบั คุณ คุณกต็ อ้ งดีกบั เขา” ซูจา้ นเมม้ ปาก “ผมอยากขอใหค้ ุณช่วยหน่อยไดไ้ หม?” ฉินยาไมไ่ ดต้ อบ กลวั วา่ เขาจะพดู เร่ืองระหวา่ งพวกเขา “เสิ่นเผยซวนหาผม ผมอยากใหค้ ุณช่วยดูแลยา่ หน่อย” ซูจา้ นพดู กลวั ฉินยาปฏิเสธ เขาก็อธิบาย เพม่ิ “เรื่องของเหอรุ่ยเจ๋อจดั การเรียบร้อยแลว้ ก็เลยหาผมกบั จิ่งหา้ วไป น่าจะพดู เรื่องน”้ี ฉินยาคิดไปสกั พกั “ได”้

หาคนแปลกหนา้ ดูแลคุณยา่ เธอก็ไมไ่ วใ้ จ ซูจา้ นเดินเขา้ ไปดูเธอ อยากพดู แตก่ ไ็ ม่พดู สุดทา้ ยกถ็ อนหายใจ เขาหนั ตวั เดินจากไป สาํ นกั งานหยดุ งานแลว้ หยดุ ตรุษจีน บนถนนผคู้ นมากมาย บรรยากาศตรุษจีนทวั่ เมืองB ซูจา้ นยงุ่ ท่ีโรงพยาบาลท้งั วนั ไมไ่ ดก้ ินขา้ ว ตอนน้ีก็ยงั กินอะไรไมล่ ง เขาไปถึงที่นดั หมายก่อน เขาสง่ั เหลา้ มากินเองหน่ึงขวด คนที่สองคือเส่ินเผยซวน เห็นซูจา้ นกาํ ลงั กินเหลา้ อยคู่ นเดียว เขา ปิ ดประตูหอ้ งอาหาร พดู หยอกวา่ “เจา้ บ่าว เกิดอะไรข้ึน? นงั่ ด่ืมเหลา้ คนเดียว” ซูจา้ นไมไ่ ดต้ อบ ถา้ เป็ นเวลาปกติ ซูจา้ นไม่อยเู่ ฉยๆแบบน้ีแน่นอน เสิ่นเผยซวนเกบ็ อาการแลว้ นงั่ ลงขา้ งเขา“ใช้ เหลา้ บรรเทาอาการเหรอ?” ซูจา้ นดื่มเหลา้ ไปหน่ึงคาํ “หลิวเฟยเฟยกลบั มาแลว้ ” เสิ่นเผยซวนหางตากระตกุ รู้เร็วขนาดน้ี เขาแกลง้ ทาํ เป็ นไมร่ ู้ “แลว้ นายจะทาํ ยงั ไง? ฉินยาเป็ นผหู้ ญิงที่ดี นายอยา่ ทาํ ใหเ้ ขาเสียใจ” ซูจา้ นมองเขา จากน้นั ก็ด่ืมเหลา้ อีกคาํ “เธอเปล่ียนไปแลว้ ” “ไร้สาระ นายไมเ่ ปล่ียนเหรอ? ตอนน้นั นายอายเุ ท่าไหร่เอง ตอนน้ีอายเุ ท่าไหร่ ดูซิ หางตากม็ ี ตีนกาแลว้ ” เสิ่นเผยซวนใชน้ ิ้วจิ้มถุงใตต้ าของเขา ซูจา้ นไมไ่ ดน้ อนมาท้งั คืน ขอบตาดาํ ไปท้งั แผน่ สีหนา้ ก็ไมด่ ี ซูจา้ นจอ้ งหนา้ เขา “อยา่ จบั ฉนั ”

เสิ่นเผยซวนเทเหลา้ ใหต้ วั เอง พดู อยา่ งเชื่องชา้ “นายไมใ่ ช่ก่ิงทองใบหยก นึกวา่ ฉนั อยากจบั หรือ ไง?” “ฉินยาจะหยา่ กบั ฉนั ” ซูจา้ นถอนหายใจแรงๆ “ตอนเชา้ ยา่ ฉนั เลือดคง่ั ในสมองกะทนั หนั ตอนน้ี อยทู่ ่ีโรงพยาบาล” เสิ่นเผยซวนตะลึง พดู อยา่ งเป็ นห่วง “คุณยา่ เป็ นอะไรไหม?” “รักษาเรียบร้อยแลว้ ” “ง้นั ก็ดี……ฉินยารู้เรื่องหลิวเฟยเฟยเหรอ?” เสิ่นเผยซวนคิดไปครู่หน่ึงแลว้ ถาม “อืม มีเร่ืองเขา้ ใจผดิ นิดหน่อย ตอนน้ียนื ยนั จะจากฉนั ไป” แค่คิดถึงท่าทางของฉินยา ซูจา้ นก็ รู้สึกเสียใจ “แลว้ นายคิดยงั ไง?” เสิ่นเผยซวนถาม ซูจา้ นเหลต่ ามองเขา “อะไรคิดยงั ไง?” เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ คิดในใจ หมดหนทางช่วยแลว้ คนน้ี “กเ็ รื่องท่ีนายยงั รักหลิวเฟยเฟย หรือฉินยาไง โตขนาดน้ีแลว้ เรื่องแคน่ ้ียงั ไมเ่ ขา้ ใจอีก? เรื่องมาถึงข้นั น้ีแลว้ กด็ ูใจตวั เองให้ ชดั เจน ยงั รักหลิวเฟยเฟยอยู่ กพ็ ดู กบั ฉินยาใหช้ ดั เจน สิ่งที่ชดเชยไดก้ ็ชดเชย แน่นอน ความ เสียใจแบบน้ี ไม่ใช่สิ่งท่ีเงินทองจะชดเชยได”้ ซูจา้ นเทเหลา้ จนเตม็ ดื่มจนหมดแลว้ แลว้ ขมวดคิ้วแน่น “ฉนั ไม่รักเขาแลว้ ความรู้สึกที่มีต่อเขา มนั จบไปนานแลว้ ” เสิ่นเผยซวนรู้สึกสนใจ “แลว้ นายหมายความวา่ ไง? ชอบฉินยาใช่ไหม?” “แตว่ า่ เขาจะจากฉนั ไป” ซูจา้ นรู้สึกเครียด “ฉนั ไม่รู้วา่ ควรทาํ ยงั ไง เขาไมเ่ ชื่อใจฉนั ”

“ความเช่ือใจตอ้ งใหจ้ ากนาย” เสิ่นเผยซวนตบไหลเ่ ขา “อยากใหเ้ ขาเชื่อใจนาย อนั ดบั แรกนาย ตอ้ งเปิ ดเผยอยา่ งเตม็ ท”ี่ เร่ืองแบบน้ี ใครก็ช่วยเขาไม่ได้ ตอ้ งช่วยตวั เอง เอ๊ียด ประตหู อ้ งถกู เปิ ด ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนหนั ไปดู จงจิ่งหา้ วเดินยอ้ นแสงเขา้ มา สายตาเขามองไปที่เหลา้ บนโตะ๊ ดึงเกา้ อ้ีออกแลว้ นงั่ ลงไป ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนเงียบพร้อมกนั “เหอรุ่ยเจ๋อเขา้ ไปแลว้ ” เพราะวา่ โทษไมถ่ ึงตาย เพราะฉะน้นั ก็เพม่ิ โทษจะโทษเดิมเขา้ ไป จงจ่ิงหา้ วตอบอืมแค่คาํ เดียว อารมณ์ดูเหมือนจะไม่คอ่ ยดี เสิ่นเผยซวนพดู จบ ในหอ้ งอาหารก็เงียบไร้เสียง ผชู้ ายสามคนนงั่ เงียบ บรรยากาศเคร่งเครียด อึดอดั เลก็ นอ้ ย “เราสง่ั อะไรมากินไหม? ฉนั ยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ ว พวกนายกินหรือยงั ?” เสิ่นเผยซวนพดู อีกคร้ัง พยายามจะทาํ ลายความเงียบ ไม่มีคนตอบ ซูจา้ นเทเหลา้ อีกแกว้ ด่ืมจนหมด เสิ่นเผยซวนคิด นี่มนั อะไรกนั ? ทาํ ไมอารมณ์ไมด่ ีกนั หมด? “พวกเรากินขา้ วกนั ก่อน กินไปดว้ ยคุยกนั ดว้ ย” เสิ่นเผยซวนเรียกพนกั งานมา สงั่ อาหาร เขาพยายามสร้างบรรยากาศ “จิ่งหา้ ว ทาํ ไมดูเหมือนนายก็อารมณ์ไมด่ ี?”

ซูจา้ นเป็ นเพราะเรื่องความรัก ส่วนจงจ่ิงหา้ วตอนน้ีมีลูกมีเมีย การงานกด็ ีข้ึนทุกวนั มีอะไรตอ้ ง กงั วล? ซูจา้ นเขาเขา้ ใจ แตจ่ งจ่ิงหา้ ว เขาไม่เขา้ ใจจริงๆ ตอนท่ี 307 เป็ นเพราะนาย เสิ่นเผยซวนใหพ้ นกั งานเอาแกว้ น้าํ มา ช่วยเขาเทเหลา้ “ลองเล่ามาใหฟ้ ังหน่อยไหม?” จงจิ่งหา้ วเหลต่ ามองเขา “นายชอบเมาส์มอยต้งั แตเ่ มื่อไหร่?” เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ “ตอนแรกฉนั คิดวา่ ใกลต้ รุษจีนแลว้ คิดวา่ เราสามคนนดั รวมตวั กนั หน่อย แลว้ พดู เร่ืองเหอรุ่ยเจ๋อใหน้ ายสองคนฟัง ใครจะไปรู้ พอฉนั มากเ็ ห็นซูจา้ นนงั่ กินเหลา้ ซึมอยคู่ นเดียว เจอเรื่องวนุ่ วายไม่นอ้ ย กค็ ิดวา่ พอนายมากค็ งดีข้ึนหน่อย ใครจะรู้ ดูนายก็อารมณ์ ไมค่ ่อยดี” จงจ่ิงหา้ วยกเหลา้ ท่ีเสิ่นเผยซวนเทให้ ด่ืมจนหมดแกว้ ปลดกระดุมเส้ือ วางแกว้ ลงอยา่ งแรง วนั น้ี หลินซินเหยยี นพาลกู ท้งั สองคนไปทางโนน้ แลว้ เขาสงั เกตเห็นอยา่ งชดั เจน ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั ยซู่ ่ิวดีพอสมควร พวกเขาเจอกนั แค่ไมก่ ี่คร้ัง แต่วา่ ดูแลว้ เหมือนใกลช้ ิดสนิทสนม จุดน้ีทาํ ใหเ้ ขารู้สึกไมช่ อบ สนิทสนมกนั ขนาดน้ี แสดงวา่ พวกเขาไปมาหาสู่กนั ลบั ๆ แตห่ ลินซินเหยยี นไมพ่ ดู ถึงเรื่องระหวา่ งเธอกบั ยซู่ ่ิวเอง

“เผยซวน นายวา่ ฉนั จะทาํ ยงั ไงใหฉ้ ินยากลบั ใจ?” ซูจา้ นด่ืมเยอะแลว้ ลกุ ข้ึนเดินเอียงไปเอียงมา เอามือกอดคอเสิ่นเผยซวนไว้ “เธอตดั สินใจจะไปอยา่ งแน่วแน่ ฉนั ไมร่ ู้จะทาํ ยงั ไง” เสิ่นเผยซวนขมวดคิว้ พดู อยา่ งรังเกียจ “กลิ่นเหลา้ เตม็ ตวั เลย ไปห่างๆจากฉนั หน่อย” เขายง่ิ พดู ซูจา้ นยงิ่ กอดเขาไวแ้ น่น “ฉนั กอดนายนี่ไวห้ นา้ นายนะ อายขุ นาดน้ีแลว้ แมแ้ ต่ผหู้ ญิงก็ ไม่มี น่าสงสารกวา่ ฉนั อีก” เสิ่นเผยซวน “…….” “ถา้ เป็ นฉนั ฉนั ก็จะจากนายไปเหมือนกนั ” เสิ่นเผยซวนซ้าํ เติมเขา ซูจา้ นกาํ ลงั เสียใจ ไม่ไดโ้ ตต้ อบกลบั ถา้ เป็ นเวลาปกติตอ้ งเถียงกนั ไมห่ ยดุ แน่ เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ “ดูสภาพเมาและแทะแบบน้ี คิดอยากจะร้ังเขาไว้ ก็เอาความจริงใจ ออกมา เรื่องของหลิวเฟยเฟย ทางท่ีดีท่ีสุดก็คือพดู ใหช้ ดั เจน ตดั ขาดอยา่ งชดั เจน นายตอ้ งให้ ความมนั่ ใจกบั เธอ” “ความมน่ั ใจมนั คืออะไร?” ซูจา้ นยนื ข้ึน เอามือตบหนา้ อก “ฉนั อธิบายแลว้ ฉนั กบั หลิวเฟยเฟย เป็ นรักคร้ังแรก ตอนน้ีเลิกกนั ไปแลว้ ไมม่ ีความรู้สึกแลว้ แตเ่ ธอไม่ยอมเช่ือ ฉนั บอกวา่ ฉนั ไม่มี อะไรกบั หลิวเฟยเฟยเลย เธอกไ็ ม่เช่ือฉนั ” “นายไปเจอกบั หลิวเฟยเฟยใช่ไหม?” เสิ่นเผยซวนถาม เขารู้สึกวา่ ฉินยาไมย่ นื ยนั หนกั แน่นขนาดน้ีโดยไร้เหตแุ น่นอน ซูจา้ นสูดอากาศ “ตอนน้นั ที่หลิวเฟยเฟยจากฉนั ไป เพราะวา่ ไมส่ ามารถมีลกู ได้ ไมอ่ ยากทาํ ให้ ฉนั กระทบไปดว้ ย กเ็ ลยจากไป ตอนน้ีกลบั มาเพราะลืมฉนั ไมไ่ ด้ ร้ังฉนั ใหอ้ ยเู่ ป็ นเพือ่ นเขาหน่ึง คืน……”

“อะไรนะ?” เสิ่นเผยซวนโมโหจนตบโตะ๊ “ซูจา้ นนายมีสมองหรือเปลา่ ? นายแตง่ งานแลว้ ยงั อยู่ กบั แฟนเก่าหน่ึงคืน? น้าํ เขา้ สมองนายใช่ไหม?” “พวกเราไม่ไดท้ าํ อะไรเลย แคอ่ ยเู่ ป็ นเพอ่ื นท่ีบา้ นเธอคืนเดียว ฉนั คิดวา่ ตอนท่ีเธอจากฉนั ไปก็ ไม่ใช่ความผดิ เธอ ฉนั กเ็ ลยยอม” ซูจา้ นยงิ่ พดู เสียงยงิ่ เบา รู้สึกวา่ เร่ืองน้ีเขาทาํ ไดไ้ ม่ดี ควรจะ บอกฉินยาก่อน ควรบอกใหเ้ ธอรู้ “ตอนน้ีฉนั จะทาํ ยงั ไงด?ี ” ซูจา้ นถาม เสิ่นเผยซวนยกั ไหล่ “ฉนั หมดปัญญา แต่ฉนั วา่ ตอ้ งใชค้ วามจริงใจของนาย……” ต๊ืดต๊ืด เวลาเดียวกนั มือถือในกระเป๋ าของจงจิ่งหา้ วดงั ข้ึน เขาหยบิ มือถือออกมา เห็นชื่อของคนที่โทร มา สายตากเ็ คร่งขรึมไปบา้ ง เขากดรับสาย วางไวข้ า้ งหู “ฉนั เอง” จงจิ่งหาวตอบเสียงต่าํ อืม “พรุ่งน้ีเที่ยงพาพวกเขามาหน่อย” จงจ่ิงหา้ วตอบอืมอีกคาํ ทางโนน้ วางสายแลว้ เขาก็วางมือถือ เสิ่นเผยซวนมองเขา “ลงุ นาย?” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดต้ อบ สีหนา้ เคร่งเครียดไมพ่ ดู จา เส่ินเผยซวนเงียบไปครู่หน่ึง ยกมือเติมเหลา้ ให้ เขา พดู อยา่ งยมิ้ แยม้ “ถึงแมน้ ายจะไม่ชอบยงุ่ เกี่ยวกบั อาํ นาจของตระกลู เหวนิ ยงิ่ ไม่ยอมใช้ ชื่อเสียงตระกลู เหวนิ เพือ่ ความสะดวก แต่วา่ เขากย็ งั คงดีกบั นาย ไม่รู้วา่ นายกงั วลอะไร”

“หลินซินเหยยี นกบั ยซู่ ่ิวใกลช้ ิดกนั เกิน…….” ประตูหอ้ งอาหารถกู เปิ ดออก จงจ่ิงหา้ วหยดุ พดู หนั ไปมอง โนม้ ตวั ไปขา้ งหลงั เพ่ือหลบแสงไฟ ใหใ้ บหนา้ อยใู่ ตค้ วามมืด พนกั งานใส่ชุดเหมือนกนั เรียงเป็ นแถว เสิร์ฟอาหารบนโตะ๊ ทีละอยา่ ง สุดทา้ ยพนกั งานพดู วา่ “ตอ้ งการอะไรเรียกฉนั ไดค้ ่ะ” เสิ่นเผยซวนโบกมือ “รู้แลว้ ออกไปได”้ พนกั งานกม้ หนา้ เดินออกไป แลว้ ปิ ดประตูหอ้ งอาหาร เสิ่นเผยซวนคิดแลว้ ก็พดู วา่ “เพราะเร่ืองของแม่นาย ทางโนน้ กบั คุณป่ ูบา้ นนายไมถ่ กู กนั นาน หลายปี แลว้ นายกลวั วา่ หลินซินเหยยี นกบั ยซู่ ่ิวใกลช้ ิดกนั ทางโนน้ จะไม่พอใจ?” จงจ่ิงหา้ วดื่มเหลา้ คาํ หน่ึง “ฉนั ก็ไม่ชอบที่พวกเขาใกลช้ ิดกนั เกินไป” เขารู้สึกวา่ เป็ นเพราะยซู่ ่ิวเหวนิ เสียนถึง……. ถา้ เมื่อก่อนจงฉีเฟิ งกบั ยซู่ ่ิวไมม่ ีอะไรกนั ทาํ ไมพอเหวนิ เสียนตายไปไม่ถึงเดือนก็แต่งงานกบั เธอเลย อดใจรอไมไ่ ดเ้ ลยเหรอ? ขอแคย่ ซู่ ่ิงมีความรู้สึกบา้ ง ก็คงไมย่ อมหรอก สาํ หรับเร่ืองน้ี เขาติดใจมาโดยตลอด อาหารม้ือน้ีเสิ่นเผยซวยกินอยา่ งอึดอดั ตา่ งคนตา่ งมีความในใจ ทาํ ใหเ้ ขาเหมือนคนโดดเด่ียว ไม่มีอะไรใหต้ อ้ งเป็ นห่วง ไม่มีเรื่องอะไรใหว้ นุ่ วายใจ ตอนแยกยา้ ยกนั เสิ่นเผยซวนส่งซูจา้ นกลบั ไป เขาด่ืมเยอะพอสมควร ถา้ ไมส่ ่งคงกลบั ไปไมไ่ ด้

นงั่ ข้ึนไปบนรถแลว้ ซูจา้ นก็ไมอ่ ยนู่ ิ่งๆ ไมส่ ่งเสียงรบกวนก็พลิกไปพลิกมา เสิ่นเผยซวนมองเขา แลว้ ถอนหายใจ “คนน้ีเมาแลว้ ทาํ ไมแยข่ นาดน้ี? ด่ืมไปไม่กี่แกว้ ก็เป็ นแบบน้ีแลว้ ?” ซูจา้ นไดย้ นิ ก็เหมือนไม่ไดย้ นิ ยงั พดู พมึ พาํ “ฉนั อึดอดั ” “ทนไว”้ ตอนแรกเสิ่นเผยซวนอยากพาเขากลบั บา้ น จาํ ไดเ้ ขาบอกวา่ ฉินยาดูแลคุณยา่ อยทู่ ่ี โรงพยาบาล คิดในใจ เขาดื่มจนขนาดน้ี ตอ้ งใหฉ้ ินยารู้วา่ เป็ นเพราะเธอ เขาหกั รถกลบั ตรงสี่แยก ขบั ไปทางโรงพยาบาล โรงพยาบาล คุณยา่ ยงั ไม่ต่ืน ฉินยานงั่ อยขู่ า้ งๆ ไม่กลา้ ไปไหน กลวั ท่านต่ืนมาแลว้ ไม่มีคนดูแล ประตูหอ้ งถูกเปิ ดออก เสิ่นเผยซวนกอดร่างซูจา้ นเดินเขา้ ไป ฉินยาลกุ ข้ึนจากเกา้ อ้ี ถามเสิ่นเผย ซวน “เขาเป็ นอะไร?” “ด่ืมเยอะไปหน่อย” เสิ่นเผยซวนมองไปรอบหอ้ ง ไมม่ ีที่ใหเ้ ขานอน มีแค่โซฟาสองท่ีนง่ั ที่ไม่ ยาวไม่กวา้ งมาก กเ็ ลยวางเขาลง หอ้ งVIPถือวา่ สะดวกมากแลว้ มีทุกอยา่ ง ไมไ่ ดต้ ่างอะไรกบั ที่บา้ น แค่เลก็ ไปหน่อย ไม่มีเตียง เสริม “พยาบาลบอกวา่ เพิม่ เตียงได้ ฉนั ใหเ้ ขามาเพิ่มเตียงละกนั ” โซฟาเลก็ ซูจา้ นนอนบนน้นั ตอ้ งไม่ สบายแน่ เสิ่นเผยซวนคิดในใจ ฉินยายงั คงเป็ นห่วงเขามาก พยกั หนา้ ตอบ “ได”้ ฉินยาไปหาพยาบาล ใหพ้ วกเขาช่วยเพิม่ เตียง เพราะวา่ เป็ นหอ้ งผปู้ ่ วยVIP บริการก็ดี ไม่นานกม็ ี คนเขน็ เตียงเขา้ มาก วางไวต้ าํ แหน่งชิดผนงั หอ้ ง เสิ่นเผยซวนวางคนลงไปบนเตียง “ดูผอม แตห่ นกั เหมือนกนั ” ฉินยาเทน้าํ แลว้ ยน่ื ใหเ้ ขา “ทาํ ไมถึงดื่มเยอะขนาดน้ี”

เสิ่นเผยซวนรับน้าํ มาด่ืม ผอ่ นลมหายใจแลว้ กพ็ ดู วา่ “อารมณ์ไมด่ ี” เขาไปฉินยา “รู้สึกวา่ เป็ น เพราะคุณ” ฉินยากม้ หนา้ หนั ตวั เสิ่นเผยซวนตบไหล่เธอเบาๆ “เร่ืองที่ซูจา้ นไปเจอหลิวเฟยเฟย เป็ นเพราะเขาคิดไมร่ อบคอบจริง เขามาระบายกบั ผม วา่ เสียใจแค่ไหน หรือไม่ คุณใหโ้ อกาสเขาอีกคร้ัง?” ตอนท่ี 308 ผมไม่อยากเสียคณุ ไป ฉินยากม้ หนา้ “เขาก็ยงั ไม่เขา้ ใจวา่ ฉนั ใส่ใจเร่ืองอะไร” สิ่งที่เธอตอ้ งการคือ ซูจา้ นสามารถเปิ ดใจกบั เธอทุกอยา่ ง ไม่วา่ เรื่องของหลิวเฟยเฟย หรือวา่ เร่ืองของพอ่ แม่เขา ลว้ นสามารถเล่าใหเ้ ธอฟังได้ เธอคิดวา่ ไม่วา่ จะเป็ นสามีภรรยา หรือคูร่ ัก การเปิ ดเผยสาํ คญั ที่สุด เขาย้าํ ตลอดวา่ เขากบั หลิวเฟยเฟยไม่ไดเ้ กิดอะไรข้ึนเลย แตว่ า่ ทาํ ไมตอนน้นั เขาไม่บอกเธอ ก่อน? ท้งั ๆที่เขามีโอกาส ถึงแมว้ า่ จะลืมโทร ตอนที่เจอกนั ที่สาํ นกั งานทนาย กบ็ อกเธอได้ แต่วา่ เขาก็ ไมพ่ ดู อะไรเลย “เขาใหค้ วามเช่ือมน่ั กบั ฉนั ไมไ่ ด้ ฝื นอยตู่ ่อ สูแ้ ยกทางกนั ดีกวา่ ” เสิ่นเผยซวนมองหลงั ของฉินยา คิดไม่ถึงวา่ เธอเดด็ ขาดขนาดน้ี และมีความคิดของตวั เองมาก อยากใหเ้ ธอใหอ้ ภยั ยอมรับซูจา้ น ตอ้ งพ่ึงความพยายามของซูจา้ นเองแลว้ สิ่งที่เขาช่วยไดม้ ีจาํ กดั

“ง้นั ก็ใหค้ ุณดูแลเขานะ ผมยงั มีธุระ ถา้ คุณดูแลไมไ่ หว ผมหาคนมาช่วยดูแล?” ความจริงเสิ่นเผย ซวนไมไ่ ดม้ ีธุระ แค่คิดวา่ พวกเขาสองคนควรมีเวลาเป็ นของตวั เอง “ไม่ตอ้ งค่ะ ฉนั ดูแลได้ ถา้ ไมไ่ หว ฉนั จะเรียกพยาบาลมาช่วย” ฉินยาไม่อยากรบกวนเสิ่นเผย ซวน “ได้ มีอะไรโทรหาผมไดต้ ลอด” เสิ่นเผยซวนพดู ฉินยาพยกั หนา้ ฉินยาส่งเสิ่นเผยซวนถึงหนา้ ประตู เห็นเขาไปแลว้ ฉินยาปิ ดประตูหอ้ ง เส้ือคลุมของซูจา้ นไม่ไดถ้ อด ก็นอนลงไปอยา่ งน้นั ดื่มเยอะเกินรู้สึกไม่สบาย ซูจา้ นพดู จาติดๆขดั ๆ “อึดอดั ผมอึดอดั ” ฉินยาเดินเขา้ ไป ยนื ถามเขาขา้ งเตียง “คุณไม่สบายตรงไหน?” ไมร่ ู้วา่ ซูจา้ นไมร่ ู้สึกตวั จริง หรือวา่ แกลง้ เขาพลิกตวั “อึดอดั ทุกอยา่ ง อึดอดั ใจ” ฉินจุน้ ทาํ ใจอยสู่ กั พกั “เห็นแกใหพ้ วกเราอยกู่ นั อยา่ งสบาย ฉนั ถึงดูแลคุณ” เธอกม้ ตวั ลงไปช่วยเขาถอดเส้ือคลุม แตว่ า่ ซูจา้ นไมใ่ หค้ วามร่วมมือ นอนนิ่งไมข่ ยบั ฉินยาไม่ สามารถถอดแขนเส้ือได้ ถึงกบั ตอ้ งขมวดคิ้วข้ึน “ซูจา้ น” ซูจา้ นสะลึมสะลือ “อือ?” “ใส่เส้ือแลว้ นอนไม่สบาย คุณขยบั ตวั หน่อย ฉนั ช่วยคุณถอดเส้ือ” ซูจา้ นลืมตา มองเห็นฉินยาอยา่ งสะลึมสะลือ เขายมิ้ กวา้ ง “ฉินยาเหรอ”

ฉินยา “……” นี่ด่ืมไปเยอะขนาดไหน กลิ่นเหลา้ เหมน็ ไปท้งั ตวั เขาดึงเส้ือผา้ ของฉินยาไว้“คุณอยา่ ไปไดไ้ หม? ผมไม่อยากเสียคุณไป” ฉินยาเมม้ ปาก “คุณจะจากผมไป ผมเสียใจมาก ก็เลยด่ืมเยอะไปหน่อย คุณไมโ่ กรธใช่ไหม?” ซูจา้ นดึงเส้ือของ ฉินยาไปแนบไวท้ ี่แกม้ “ฉินยา……” ฉินยาผลกั เขาไป “คุณเมาแลว้ ” “ผมไมไ่ ดเ้ มา” ซูจา้ นตะโกนออกมาเหมือนคนเมาอาละวาด เหมือนเครียดมาก และเอือมระอา มาก “ทาํ ไมคุณถึงไมย่ อมเชื่อผม?” ฉินยากม้ หนา้ กม้ ตา “ฉนั อยากเชื่อใจคุณ แตค่ ุณ ไม่เคยใหเ้ หตผุ ลท่ีทาํ ใหฉ้ นั เช่ือใจคุณเลย” ทนั ใดน้นั ซูจา้ นพลิกตวั ลืมตาข้ึน ตาของเขาแดงก่าํ เห็นไดช้ ดั เจนวา่ ดื่มไปไมน่ อ้ ย เสียงแหบ “ตอ่ ไปน้ีผมเชื่อฟังคุณทุกอยา่ ง ไดไ้ หม?” ฉินยาอ้ึงไปนิดหน่ึง เขา นี่ยงั ไมเ่ มาเหรอ? ทนั ใดน้นั ก็ไม่รู้วา่ ควรจะพดู อะไร “คุณ…….ไมเ่ มาเหรอ?” ฉินยาถาม ไม่มีคนตอบเขา ซูจา้ นหลบั ตาเหมือนนอนหลบั ไปแลว้ ฉินยาเรียกเขา “ซูจา้ น” ไม่มีเสียงตอบ

คราวน้ี ฉินยาไดย้ นิ เสียงหายใจเป็ นจงั หวะของเขา ซูจา้ นดื่มเยอะจริงๆ ตอนน้ีนอนหลบั ไปแลว้ ฉินยา “…….” เธอรู้สึกพดู อะไรไม่ออก เวลาเดียวกนั กร็ ู้สึกโล่งใจ ถา้ ซูจา้ นไมเ่ มา เธอก็ไมร่ ู้จะตอบซูจา้ นยงั ไง แต่วา่ ซูจา้ นเพิง่ พลิกตวั เธอกถ็ อดเส้ือใหเ้ ขาไดแ้ ลว้ เธอเอาเส้ือคลมุ ไวท้ ่ีหวั เตียง ช่วยเขาถอดรองเทา้ ถงุ เทา้ วางเรียบร้อยแลว้ ดึงผา้ ห่มช่วยเขาห่ม เรียบร้อย เธอเขา้ ไปตกั น้าํ ในหอ้ งน้าํ เช็ดหนา้ เชด็ มือใหเ้ ขา คุณยา่ ยงั ไมต่ ่ืน หมอภาคค่าํ มาตรวจอาการแลว้ บอกวา่ ทุกอยา่ งปกติ จดั การกบั ซูจา้ นเสร็จ กน็ งั่ พกั บนโซฟา เธอไมไ่ ดน้ อนมาท้งั คืน ตอนน้ีรู้สึกเหนื่อยแลว้ ตอนที่สะลึมสะลือใกลห้ ลบั กไ็ ดย้ นิ เสียงของซู จา้ น “หิวน้าํ ผมหิวน้าํ ” เขาหลบั ตาอยู่ รู้สึกแสบท้งั คอท้งั กระเพาะ จนปวดแสบ ฉินยาลุกข้ึนมาเทน้าํ ใหเ้ ขา “หิวน้าํ ” เขาพึมพาํ ไม่หยดุ ฉินยาถอนหายใจ ยกน้าํ ไป พยงุ ตวั เขาข้ึนมา ยน่ื น้าํ ไปถึงริมฝี ปากเขา แลว้ เอียงแกว้ รู้สึกถึงความเปี ยกช้ืน ซูจา้ นก็อา้ ปากดื่มน้าํ ด่ืมน้าํ จนหมดแกว้ ความแสบในลาํ คอถึงผอ่ นคลายลงบา้ ง

“เป็ นยงั ไงบา้ ง?” ฉินยาถาม ซูจา้ นไมไ่ ดต้ อบ เหมือนกลบั ไปแลว้ ฉินยาวางเขาลง ห่มผา้ ใหเ้ ขา เห็นเขาหลบั สนิทแลว้ ก็ลกุ ข้ึนไปเก็บแกว้ อีกดา้ นหน่ึง จงจิ่งหา้ วกินขา้ วกบั พวกเขาเสร็จแลว้ กก็ ลบั ไปท่ีบา้ นตระกลู จง หลินซินเหยยี น กบั ลกู ท้งั สองคนอยกู่ นั ครบ ถึงแมว้ า่ เขาไม่อยากเจอยซู่ ่ิว แตเ่ ขากม็ าแลว้ ในคฤหาสน์ไฟยงั สวา่ งอยู่ เขาไดย้ นิ เสียงหวั เราะจากดา้ นใน ไมร่ ู้วา่ พวกเขาทาํ อะไรกนั อยู่ เขา ผลกั ประตอู อก จงฉีเฟิ งดูขา่ วในหอ้ งรับแขก ในหอ้ งอาหาร หลินซินเหยยี นพาลูกสองคนห่อ เกี๊ยว น่าจะรู้สึกสนุก เด็กท้งั สองดีใจมาก ลุงเฟ๋ิ งเดินมา พดู เสียงต่าํ “คุณชาย” จงจ่ิงหา้ วถอดเส้ือคลุมยน่ื ใหเ้ ขาแลว้ เดินเขา้ ไป “แดด๊ ด้ี” หลินลุ่ยซีในมือมีเกี๊ยวที่เพิง่ ห่อเสร็จ รีบวง่ิ เขา้ ไปหาเขา แลว้ อวดใหเ้ ขาดู “พอ่ รีบดู อนั น้ีหนูห่อเอง สวยไหม?” จงจ่ิงหา้ วกม้ ตวั อุม้ ลกู สาวข้ึนมา ยมิ้ แลว้ ตอบอืม “แดด๊ ด้ีมาทาํ กบั พวกเรา หม่าม๊ีทาํ หลายรสชาติเลย มีสามสหาย มีกยุ้ ช่ายไข่ แลว้ ก็เน้ือววั แด๊ดด้ี ชอบแบบไหนคะ?” จงจ่ิงหา้ วจบั จมกู ลกู สาว “พอ่ ชอบที่หนูห่อ” “แด๊ดด้ีรู้สึกวา่ ของหนูห่อไดส้ วยใช่ไหม?” สาวนอ้ ยถือเกี๊ยวที่ตวั เองห่อไวใ้ นมือ ยนื่ ใหจ้ งจ่ิง หา้ วดู จงจ่ิงหา้ วมองดู กอ้ นแป้ ง ในมือของลกู สาว กะพริบตา ถา้ หากหลินลุย่ ซีไม่บอกวา่ นนั่ คือเก๊ียว เขาคงดูไมอ่ อก

เป็ นแป้ งกอ้ นเดียวชดั ๆ ไม่มีรูปร่างหนา้ ตาของเก๊ียวแมแ้ ต่นอ้ ย “ใครสอนหน?ู ” “หมา่ มี๊คะ่ ” สาวนอ้ ยพดู อยา่ งพอใจ จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ ไป บนโตะ๊ มีสองแบบ แบบแรกคือสวยดูดี อีกแบบคือ ดูไม่ไดเ้ ลย จงจ่ิงหา้ ว หวั เราะเบาๆ “หนูไม่ไดส้ ืบทอดมาจากแมเ่ ลย” สาวนอ้ ยกะพริบตาอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ หลินซินเหยยี นเงยหนา้ มองเขา “คุณรู้สึกวา่ ฉนั ห่อไดน้ ่าเกลียดเหรอ?” จงจ่ิงหา้ วส่ายหวั “ไมน่ ่าเกลียด” ท้งั ๆที่สวยขนาดน้ี หลินลุ่ยซียน่ื เกี๊ยวท่ีหลินซินเหยยี นห่อไปขา้ งหนา้ จงจิ่งหา้ ว“แบบน้ีคือหม่ามี๊ห่อ สวยไหม?” พอดูออกวา่ เป็ นเกี๊ยว จงจ่ิงหา้ วมองลกู ชาย “อนั น่ีไม่ใช่ลกู ห่อเหรอ?” “อนั น้ี หม่าม๊ีห่อ” หลินล่ยุ ซีทาํ ใหเ้ ขาหนา้ แตก จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ มองไปท่ีหลินซินเหยยี นเพอื่ ถาม เป็ นอยา่ งน้นั จริงเหรอ? “ฉนั ไมเ่ คยห่อมาก่อน” นี่เป็ นคร้ังแรก ยซู่ ่ิวเป็ นคนสอนเธอ ตวั ท่ีห่อไดส้ วยน้นั ลว้ นเป็ นที่ยซู่ ่ิวห่อ “อนั ท่ีสวย คุณยา่ เป็ นคนห่อ สวยมากใช่ไหม?” หลินซีเฉินเงยหนา้ มองจงจิ่งหา้ ว

ตอนที่ 309 ฉันผดิ หวงั รอยยมิ้ บนใบหนา้ ของจงจ่ิงหา้ ว ค่อยๆหายไป เหลือไวแ้ ค่สีหนา้ ท่ีเยน็ ชา ยซู่ ่ิวยกเก๊ียวที่ตม้ เสร็จแลว้ ออกมา เห็นภาพที่เกิดข้ึนในครัวเมื่อก้ี รอยยมิ้ ของจงจ่ิงหา้ ว จากยมิ้ แยม้ เป็ นเยน็ ชา ใจของเธอรู้สึกหดหู่มาก แต่ใบหนา้ ก็ไมก่ ลา้ แสดงออกมา เธอแกลง้ ทาํ เป็ นมองไม่เห็น ยมิ้ พดู วา่ “เก๊ียวเสร็จแลว้ นะ จะกินกนั หน่อยไหม?” สายตาจงจิ่งหา้ วมองไป ดา้ นในมีแตเ่ ก๊ียวที่ห่อไดส้ วย นนั่ ก็หมายความวา่ ห่อโดยยซู่ ่ิวท้งั หมด เขาทาํ เหมือนไม่ไดย้ นิ ดึงเกา้ อ้ีออก อมุ้ ลกู สาวนงั่ ลง ยซู่ ่ิวยนื อยตู่ รงน้นั ไมร่ ู้จะเดินเขา้ ไปหรือถอยออกดี เดก็ ท้งั สองคนสนุกกบั การห่อเกี๊ยว สาํ หรับกิน กลบั ไม่ไดส้ นใจเลย หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะเปิ ดปากบอกวา่ เธอกิน เวลาเดียวกนั จงฉีเฟิ งกเ็ ดินเขา้ มา ดึงเกา้ อ้ีออก แลว้ นง่ั ลงไป พดู วา่ “ใหผ้ ม” เฉิงยซู่ ่ิวหร่ีตาลงแลว้ ยกจานเก๊ียวเดินเขา้ ไป “กินเกี๊ยวตอ้ งจิ้มน้าํ สม้ เดี๋ยวผมไปเทให”้ หลินซีเฉินลงมาจากเกา้ อ้ี “ผมจะเทใหค้ ุณป่ ”ู จงฉีเฟิ งสีหนา้ ใจดี ในรอยยมิ้ น้นั เตม็ ไปดว้ ยความดีใจ ต้งั แตเ่ ขาแต่งงานกบั เฉิงยซู่ ่ิว ความสมั พนั ธข์ องเขากบั จงจ่ิงหา้ วก็ไมค่ ่อยดี คิดไม่ถึงวา่ หลานจะน่ารักขนาดน้ี หลินซีเฉินหวั เราะชอบใจ “ถา้ อยา่ งน้นั คุณป่ ูตอ้ งใส่อง่ั เป่ าซองใหญใ่ หผ้ มตอนตรุษจีนนะครับ”

ท่ีผา่ นมากม็ ีแต่หลินซินเหยยี นกบั จวงจ่ือจิ่นที่ห่อใหเ้ ขา ไม่ไดห้ วงั วา่ ดา้ นในจะมีเงินมากแค่ ไหน แต่แค่ดีใจท่ีไดอ้ ง่ั เปา เพราะเป็ นตรุษจีน กห็ วงั แค่ความสนุก จงฉีเฟิ งหวั เราะชอบใจ “ได้ ห่อซองใหญ่ใหเ้ ลย” พ่ีชายจะไดร้ ับองั่ เปาซองใหญแ่ ลว้ หลินลุ่ยซีกย็ อมไม่ได้ ก็ตะโกน “หนูกจ็ ะเอาอง่ั เปาซอง ใหญ”่ “ได้ ได้ มีทุกคน จะขาดเส่ียวล่ยุ ไปไดย้ งั ไง?” จงฉีเฟิ งยนื่ มือไปจบั หวั ของเธอ “มาน่ีเร็ว ป่ ูป้ อน เกี๊ยวใหห้ นู พวกเรามาชิมวา่ รสชาติเป็ นยงั ไง” เดก็ นอ้ ยกินเก่งอยแู่ ลว้ คราวน้ีไดย้ นิ เร่ืองกินก็รู้สึกสนใจ ยนื่ มือใหจ้ งฉีเฟิ งอมุ้ จงฉีเฟิ งอมุ้ หลานสาวข้ึนมานงั่ บนตกั คีบเก๊ียวมาใส่ในจาน “เด๋ียวเป่ าก่อนนะ ไวเ้ ยน็ แลว้ คอ่ ยกิน ไม่อยา่ งน้นั จะร้อนปาก” สาวนอ้ ยพยกั หนา้ ยมิ้ อยกู่ ลางอกเขา หลินซีเฉินเทน้าํ สม้ สายชูในครัวจากการช่วยเหลือของแมบ่ า้ น แลว้ กก็ ระเทียมสบั ผกั ชีที่ แม่บา้ นเตรียมไว้ ก็เอามาดว้ ย จงจ่ิงหา้ วนง่ั อยคู่ นเดียว ดูเหมือนคนนอก ความอบอุ่นในหอ้ งน้ีไม่เกี่ยวอะไรกบั เขา บางทีตวั เขาเองกอ็ าจจะรู้สึกน่าเบ่ือ ลุกข้ึนยนื เตรียมจะออกไป นี่เป็ นเวลาที่คนในครอบครัวจะประสานสมั พนั ธก์ นั หลินซินเหยยี นเรียกเขาไว้“คุณมาช่วยฉนั ห่อ” “ผมทาํ ไมเ่ ป็ น” เขาพดู หลินซินเหยยี นยมิ้ “ฉนั สอนคุณเอง”

จงจ่ิงเหยยี นมองไปที่เก๊ียวท่ีเธอห่อ สายตารังเกียจเลก็ นอ้ ย ตวั เองยงั ห่อไดน้ ่าเกลียดขนาดน้นั ยงั มีหนา้ มาสอนเขา? หลินซินเหยยี นดูสายตารังเกียจของเขาออก ต้งั ใจพดู ข้ึนมา “แม่ห่อสวย ไม่อยา่ งน้นั ใหแ้ ม่สอน คุณ?” เฉิงยซู่ ่ิวที่ยนื อยขู่ า้ งๆ รู้สึกเกร็งข้ึนมาทนั ที ท้งั คาดหวงั แตก่ ็กลวั จงจิ่งหา้ วปฏิเสธ แตก่ ็ยงั หวงั วา่ จะเกิดปาฏิหาริย์ ถา้ หากเขาตอบรับล่ะ? เธอกม้ หนา้ ในใจกเ็ ตม็ ไปดว้ ยความหวงั อยา่ งดีใจ “ผมไมส่ นใจ” ปฏิเสธอยา่ งเรียบง่าย เฉิงยซู่ ่ิวผิดหวงั อยา่ งหนกั เขายงั คงไมย่ อมรับเธอ จงฉีเฟิ งไมไ่ ดเ้ งยหนา้ พดู เหมือนกบั พดู กบั หลานท้งั สอง และเหมือนกบั พดู ใหจ้ งจิ่งหา้ วฟัง “พวกหนูชอบคุณยา่ ไหม?” “ชอบ” เดก็ ท้งั สองพดู อยา่ งยมิ้ แยม้ จงฉีเฟิ งจบั หวั ของหลินลุย่ ซี อยา่ งมีความหมายลึกซ้ึง “ใช่ อยา่ รอจนสูญเสีย แลว้ จะรู้สึกเสียใจ” เดก็ นอ้ ยกฟ็ ังไม่รู้เรื่อง คาํ พดู น้ีหมายความวา่ อะไร เบิกตากวา้ งแลว้ กะพริบ “คร้ังที่แลว้ ตอนเจอ คุณยา่ มีป่ ูคนหน่ึงใหข้ องขวญั กบั ผมและพีช่ ายดว้ ย” จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ มอง คร้ังที่แลว้ เจอกนั เมื่อไหร?่ เขาหรี่ตาเลก็ นอ้ ย เป็ นอยา่ งที่คิด หลินซินเหยยี นกบั ยซู่ ่ิวติดตอ่ กนั ส่วนตวั หลินซินเหยยี นมองลกู สาว แตก่ ไ็ ม่ไดพ้ ดู อะไร เธอไม่ไดร้ ู้เรื่องเหมือนหลินซีเฉิน พดู ไปแลว้ ก็ แลว้ ไป จากความฉลาดของจงจิ่งหา้ ว น่าจะดูออกต้งั นานแลว้

เฉิงยซู่ ่ิวรู้สึกกงั วล กลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วจะไมพ่ อใจหลินซินเหยยี นเพราะเรื่องน้ี เธอจึงต้งั ใจไปจบั มือของหลินซินเหยยี น “นี่ก็น่าจะพอแลว้ ละ ไม่ตอ้ งห่อแลว้ พกั ผอ่ นก่อน เด๋ียวรอกินขา้ วกนั ” หลินซินเหยยี นเขา้ ใจความหมายของเฉิงยซู่ ่ิว เธอมองจงจ่ิงหา้ ว แลว้ พดู วา่ “ห่อเสร็จแลว้ ” เฉิงยซู่ ่ิวถอนหายใจ รู้สึกวา่ เป็ นเพราะเธอที่ทาํ ใหบ้ รรยากาศไมด่ ี ทุกคนไมม่ ีความสุข สาวนอ้ ยไมร่ ู้ตวั แมแ้ ตน่ อ้ ยวา่ ตวั เอง ก่อเร่ืองแลว้ นงั่ กินเก๊ียวอยา่ งอร่อย “หนูจะจิ้มจิ๊กโฉ่กิน” “แมแ่ มวกินเก่ง” จงฉีเฟิ งเอามือขดุ จมกู เลก็ ๆของเธอ ยมิ้ อยา่ งรักใคร่ คีบเก๊ียวจิ้มจิ๊กโฉ่ “เอาเกี๊ยว ของเส่ียวล่ยุ จิ้มจิ๊กโฉ่หน่อย” แมส่ าวนอ้ ยยมิ้ อยา่ งดีใจ กินเก๊ียวไปดว้ ย จงจ่ิงหา้ วเดินออกไปอยา่ งเงียบๆ กลบั เขา้ หอ้ งนอนเอง เฉิงยซู่ ่ิวหยบิ เก๊ียวในมือของท่ีหลินซินเหยยี นกาํ ลงั ห่อ “หนูไปดูเขาหน่อย” หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก “เขาเป็ นโรคทางใจค่ะ” ไม่มียารักษาใจก็รักษาไม่หาย ถา้ เอาใจเขามาใส่ ความจริงแลว้ หลินซินเหยยี นเขา้ ใจความรู้สึกของจงจิ่งหา้ ว ถา้ หากวา่ เธอไมร่ ู้ สาเหตภุ ายในท้งั หมด หลงั จากที่แม่ตายไปไมถ่ ึงเดือน กม็ ีผหู้ ญิงคนใหมม่ าแต่งงานกบั พอ่ เธอก็ ยอมรับไม่ได้ “หนูข้ึนไปดูหน่อยละกนั ” เธอเดินไปลา้ งมือ ถอดผา้ กนั เป้ื อนออก เดินข้ึนช้นั สอง รู้วา่ พวกเขากลบั มา เฉิงยซู่ ่ิวก็ทาํ ความสะอาดหอ้ งช้นั บนเพือ่ เตรียมใหพ้ วกเขานอน เธอกบั จงฉี เฟิ งพกั หอ้ งช้นั ล่าง

เขายนื ไขวม้ ืออยขู่ า้ งหนา้ ตา่ ง หนา้ ต่างเปิ ดอยู่ ลมหนาวพดั เขา้ มาชิ้วชิ้ว หลินซินเหยยี นปิ ดประตู เดินเขา้ ไป ปิ ดหนา้ ต่าง “ไมห่ นาวเหรอ?” “ผมหนาวใจ” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดข้ ยบั คนที่นอนหนุนหมอนใบเดียวกนั กบั เขาไม่ไดอ้ ยเู่ ขียงใจกบั เขา เขาจะไม่หนาวใจไดย้ งั ไง? หลินซินเหยยี นเงียบไปครู่หน่ึง “คุณกาํ ลงั โกรธฉนั เหรอ?” “ผมโกรธทาํ ไม?” เขาถามกลบั “เพราะความสมั พนั ธข์ องฉนั กบั เขา คุณไมพ่ อใจ กเ็ ลยโกรธ ต้งั แต่ฉนั ใหค้ ุณมา คุณก็เริ่มไม่ พอใจใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งไม่ปิ ดบงั จงจ่ิงหา้ วมองเธอเงียบๆ เธอไม่รู้ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเขากบั ยซู่ ่ิวเหรอ? ทาํ ไมถึงตอ้ งทาํ แบบน้ี? หลินซินเหยยี นเขา้ ไปกอดเขา ซบอยทู่ ่ีอกของเขา “ฉนั รู้วา่ คุณมีความในใจ แตว่ า่ เร่ืองท่ีมนั ผา่ น ไปแลว้ กใ็ หม้ นั ผา่ นไป พวกเราปล่อยวางมนั ดีไหม?” จงจ่ิงหา้ วไมข่ ยบั ไม่ไดก้ อดเธอ เรื่องท่ีมนั ผา่ นไปแลว้ ปล่อยวางไดง้ ่ายขนาดน้ีเลยเหรอ? ไม่ ไมไ่ ด้ ขาของเหวนิ เสียนไมด่ ี ไดย้ นิ วา่ ตอนท่ีเขาเกิดไดไ้ มน่ าน ก็เกิดอบุ ตั ิเหตุเหวนิ เสียนเพอื่ ที่จะช่วย เขาก็เลยอยู่ ปี ที่อายหุ า้ ขวบ เขากินขา้ วแลว้ ไปชนน้าํ ซุปร้อนเหวนิ เสียนเพือ่ ที่จะปกป้ องเขา มือก็ เลยถกู ลวก แผลที่หลงั มือเป็ นรอยแผลเป็ นมาตลอด ใชค้ รีมลบรอยแผลที่ดีที่สุด กไ็ ม่หาย

เขาจาํ ไวใ้ นใจตลอด ถา้ หากเขายอมรับยซู่ ่ิวเหวนิ เสียนที่อยบู่ นสวรรค์ ในใจเขาจะคิดยงั ไง? “ผมทาํ ไมไ่ ด”้ เขาพดู อยา่ งเดด็ ขาด หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ แน่น “คุณไมป่ ล่อยวาง หรือคุณจะจาํ ไปตลอดชีวติ จะความสมั พนั ธ์ไม่ ดีกบั ทางน้ีตลอดเหรอ?” “แลว้ ยงั ไง?” ใหเ้ ขายอมรับยซู่ ่ิว เป็ นไปไม่ได้ หลินซินเหยยี นอยากพดู ปลอบเขา แตม่ ีเสียงเคาะประตดู งั ข้ึน ตอนท่ี 310 ก้อนแป้ งยกั ษ์ “คุณชาย คุณผหู้ ญิง เกี๊ยวตม้ เสร็จแลว้ ครับ คุณนายใหพ้ วกคุณลงไปครับ” ลงุ เฟ๋ิ งยนื อยหู่ นา้ ประตู หลินซินเหยยี นตอ้ งกลืนคาํ พดู ท่ีกาํ ลงั อยากพดู ลงคอ แลว้ พดู วา่ “พวกเราลงไปเถอะ” ตอนที่จงจิ่งหา้ วกินเหลา้ กบั ซูจา้ นและเสินเผยซวน เขาดื่มไปหลายแกว้ โดยไมไ่ ดก้ ินอะไรเลย ตอนน้ีรู้สึกหิวแลว้ กเ็ ลยตอบอืมแค่คาํ เดียว ยงั ไม่ถึงปี ใหม่ แตเ่ ฉิงยซู่ ่ิวกเ็ ตรียมอาหารมากมาย น่าจะเพราะหลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วพา ลูกท้งั สองมา ก็เลยเตรียมอาหารมากมาย นอกจากเก๊ียวแลว้ ยงั มีกบั ขา้ วอีกมากมาย เธออยากทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วชอบ

แต่ก็ไม่รู้วา่ เขาชอบกินอะไร กเ็ ลยเตรียมเยอะหน่อย หลินซินเหยยี นรู้ใจเฉิงยซู่ ่ิว เงยหนา้ มองจงจิ่งหา้ ว จงจิ่งหา้ วทาํ เป็ นมองไมเ่ ห็น ดึงเกา้ อ้ีแลว้ นง่ั ลง หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไปในครัว หมอ้ ท่ีตม้ เก๊ียวแมบ่ า้ นปิ ดไฟแลว้ หลินซินเหยยี นหยบิ ทพั พี “ฉนั ตกั เองค่ะ” ในหมอ้ น้นั เป็ นเก๊ียวท่ีเฉิงยซู่ ่ิวกบั เธอและเดก็ ๆช่วยกนั ห่อ ทาํ ใหส้ ภาพของเก๊ียวในหมอ้ ไมม่ ี ความสวยเลย หลินซินเหยยี นตกั ของเดก็ ท้งั สองใส่รวมกนั ในถว้ ยใบใหญ่ แม่บา้ นมองไปแลว้ รู้สึกไม่เขา้ ใจ “คุณตกั แบบน้ี แคด่ ูกก็ ินไม่ลงแลว้ คะ่ อีกอยา่ งถว้ ยใหญ่มาก ใครจะไปกินคะ?” หลินซินเหยยี นยมิ้ “มีคนกินไดค้ ่ะ” เธอจงใจทาํ แบบน้ี ไมย่ อมกินท่ีเฉิงยซู่ ่ิวห่อไมใ่ ช่เหรอ? ถา้ อยา่ งน้นั กเ็ อาที่เธอและลกู ท้งั สองห่อ ใหเ้ ขากินจนหมด กินใหพ้ งุ แตกเลย คนด้ือร้ันแบบน้ี หลินลุ่ยซีกินเกี๊ยวไปแลว้ ตอนน้ีก็ไม่อยากกินอะไรอีกแลว้ ดงั น้นั เก๊ียวท่ีเหลือ หลินซินเหยยี นก็ แบ่งออกเป็ นสามถว้ ย หน่ึงถว้ ยใหห้ ลินซีเฉิน หน่ึงถว้ ยใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิว อีกถว้ ยใหต้ วั เอง แม่บา้ นช่วยยกเขา้ ไป

หลินซินเหยยี นเอาถว้ ยใหญท่ ี่ ดูไมไ่ ดเ้ ลย ไปวางขา้ งหนา้ จงจ่ิงเหยยี น แลว้ กพ็ ดู วา่ “คุณคงไม่ รังเกียจนะ? น่ีฉนั กบั ลกู ๆทาํ ใหค้ ุณโดยเฉพาะเลย” จงจิ่งหา้ วมองเกี๊ยวถว้ ยใหญท่ ี่วางตรงหนา้ หางตากระตุก น่ีจะเล้ียงหมใู ช่ไหม? “พอ่ ตอ้ งกินใหห้ มดนะ อยา่ ทาํ ลายความต้งั ใจของพวกเราละ่ ” หลินซีเฉินฉลาด แค่ดูกร็ ู้แลว้ วา่ หลินซินเหยยี นคิดอะไร ก็เลยตอกย้าํ เขายงั ดึงนอ้ งสาวเขา้ มาดว้ ย “ดูพอ่ ซิ กินเก๊ียวที่เธอห่อแลว้ ดีใจไหม?” “ดีใจ พอ่ ชอบเกี๊ยวท่ีหนูห่อไหม?” สาวนอ้ ยถามอยา่ งตาเป็ นประกาย จงจิ่งหา้ ว “…….” เขาจะพดู วา่ ไมช่ อบไดไ้ หม? เขาใชช้ อ้ นคนไปคนมา เป็ นกอ้ นเป็ นกอ้ น เหมือนกอ้ นแป้ งยกั ษ์ ท่ีมีผกั ติดอยขู่ า้ งบน ดูยงั ไงกด็ ู ไมอ่ อกวา่ เป็ นเกี๊ยว “ทาํ ไมพอ่ ไมก่ ินคะ?” หลินลุย่ ซีไม่ไดค้ ิดอยา่ งอื่น รู้แคว่ า่ พอ่ กินเก๊ียวท่ีเธอห่อหรือเปลา่ แค่น้ีเธอ ก็พอใจแลว้ หลินซินเหยยี น ช่วยเขาเทจิ๊กโฉ่ลงไป ดว้ ยความหวงั ดี “เก๊ียวตอ้ งจิ้มจิ๊กโฉ่ถึงจะอร่อยค่ะ” “จริงค่ะ จิ้มจิ๊กโฉ่อร่อย” หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งไร้เดียงสา เฉิงยซู่ ่ิวนง่ั มองอยขู่ า้ งๆอยา่ งเป็ นห่วง กบั ขา้ วมากมายขนาดน้ี เก๊ียวถว้ ยใหญ่ขนาดน้นั กิน หมดแลว้ ยงั จะกินอะไรลงไหม? เธอคิดไปสกั ครู่ “ใหฉ้ นั หน่อยละกนั ” เธอยนื่ ถว้ ยเปลา่ ไปขา้ งหนา้ เขา จงจ่ิงหา้ วไมแ่ มแ้ ต่เงยหนา้ จิ้มเก๊ียวชิ้นหน่ึงเขา้ ปาก ลูกเมียของเขาเป็ นคนห่อ น่าเกลียดแคไ่ หน เขาก็กินได้

เห็นไดช้ ดั วา่ จงจ่ิงหา้ วยอมกินเอง กไ็ มย่ อมรับน้าํ ใจของเฉิงยซู่ ่ิว เฉิงยซู่ ่ิวรู้สึกผดิ หวงั เลก็ นอ้ ย หลินซินเหยยี นเอาเก๊ียวในถว้ ยของเธอใส่ในถว้ ยสองชิ้น แลว้ ยก ไปวางขา้ งหนา้ ของเฉิงยซู่ ่ิว เธอไม่อยากทาํ ใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวลาํ บากใจหรือเสียใจ พยายามไม่ทาํ ใหเ้ ธอ รู้สึกอึดอดั “หม่าม๊ี หนูกินไมห่ มด ช่วยหนูกินหน่อยนะคะ” เฉิงยซู่ ่ิวยมิ้ เฉื่อยๆ พดู วา่ “ได”้ เก๊ียวถว้ ยใหญข่ นาดน้นั กินจนหมด แน่นทอ้ งท้งั คืนจนนอนไม่หลบั พลิกไปมาท้งั คืน นอนยงั ไงก็ไมส่ บายทอ้ ง ตอนเชา้ ท่ีโรงพยาบาล ตลอดท้งั คืน ซูจา้ นร้องไปหลายรอบวา่ จะดื่มน้าํ กลางคืนคุณยา่ ต่ืนมาครู่หน่ึง สติกย็ งั ไม่คอ่ ยชดั ไม่นานกห็ ลบั ไป ฉินยาไมไ่ ดน้ อนเกือบท้งั คืน จนใกลส้ วา่ งแลว้ เธอถึงไดง้ ีบบนโซฟาไปครู่หน่ึง กค็ ่อยๆหลบั ลึก จนพระอาทิตยข์ ้ึนมาแลว้ เธอกไ็ ม่รู้สึกตวั เลย เมาคา้ งไปท้งั คืน ซูจา้ นปวดเมื่อยไปท้งั ตวั เขาพลิกตวั แลว้ คอ่ ยๆลืมตา รู้สึกสภาพแวดลอ้ ม แปลกตา เขาจาํ ไดว้ า่ เม่ือคืนไปกินเหลา้ กบั จงจ่ิงหา้ วและเสิ่นเผยซวน จากน้นั เส่ินเผยซวนพาเขา ออกจากร้านอาหาร แลว้ จากน้นั เขาก็จะไม่คอ่ ยไดแ้ ลว้ เขาลุกข้ึนนง่ั มองไปรอบหอ้ ง ที่แทเ้ สิ่นเผยซวนพาเขามาส่งที่โรงพยาบาล เขามองไปรอบดา้ น เห็นฉินยา บนตวั เธอไมไ่ ดห้ ่มผา้ ถึงแมว้ า่ ในหอ้ งจะมีเครื่องปรับอากาศ แต่ ก็เป็ นอากาศช่วงเดือนสิบสอง กห็ นาวพอสมควร เขาหยบิ ผา้ ห่มบนเตียงข้ึนมา เดินไปห่มใหเ้ ธอที่โซฟา พอกม้ หนา้ ลงไป ก็เห็นใตต้ าเธอดาํ เขียว ไปท้งั แผน่

เห็นไดช้ ดั วา่ พกั ผอ่ นไม่เพยี งพอ ซูจา้ นคิดในใจ เธอคงไมไ่ ดน้ อนท้งั คืน ไม่อยา่ งน้นั ก็ไมไ่ ดด้ ูเหนื่อยขนาดน้ี อาจจะเป็ นเพราะซูจา้ นเพ่งิ ตื่น บนผา้ ห่มยงั มีความอุน่ อยู่ เธอห่มแลว้ รู้สึกสบาย ก็เลยขยบั ร่างกาย เปล่ียนเป็ นท่าท่ีนอนสบาย แลว้ นอนต่อ ซูจา้ นนง่ั อยบู่ นขอบโซฟา จอ้ งมองเธอท่ีนอนอยู่ ดูเหมือนเธอผอมลงไปนิด สีหนา้ กไ็ มด่ ี เขาคิด ตอ้ งเป็ นเพราะเร่ืองของเขาและหลิวเฟยเฟย ถึงเศร้าโศกเสียใจ ซูจา้ นถอนหายใจ ความจริงเขาไม่เคยคิดที่อยากจะทาํ ร้ายเธอเลย แต่กลบั ทาํ ร้ายเธออยา่ งไม่ได้ ต้งั ใจ ประตหู อ้ งถูกเปิ ดออก ซูจา้ นไดย้ นิ เสียง คิดวา่ หมอมาตรวจหอ้ ง เขายนื ข้ึนมองไปที่ประตู ปรากฏวา่ ไมใ่ ช่หมอ แต่เป็ นหลิวเฟยเฟยท่ีถือตะกร้าผลไมแ้ ละช่อดอกไมย้ นื อยตู่ รงประตู “ฉนั ไดย้ นิ วา่ คุณยา่ ไม่สบาย ก็เลยมาเยย่ี ม” ความจริงวนั น้นั เธอไปไดอ้ อกจากบา้ นตระกลู ซู แต่แอบดูอยขู่ า้ งนอกวา่ ฉินยาไปหรือไม่ จากน้นั ก็เห็นฉินยาจากไป แต่เห็นซูจา้ นกบั อมุ้ คุณยา่ วงิ่ ออกมา เธอก็ตามมาถึงโรงพยาบาล รู้วา่ คุณยา่ ไม่สบาย เธอไมม่ าปรากฏตวั เมื่อวาน เพราะกลวั วา่ ต้งั ใจ เกินไป ก็เลยมาวนั น้ี ซูจา้ นหนา้ เคร่งขรึมทนั ที “คุณมาทาํ ไม?” “ฉนั มาเยยี่ มคุณยา่ ไมไ่ ดห้ รือคะ?” หลิวเฟยเฟยตาแดง “ไม่วา่ ยงั ไง เม่ือก่อน คุณกเ็ คยพาฉนั ไปท่ี บา้ นแนะนาํ ใหค้ ุณยา่ รู้จกั แลว้ ฉนั เคยเรียกท่านวา่ คุณยา่ วนั น้ีท่านไมส่ บาย ฉนั มาเยย่ี มท่านมนั ผิดเหรอ?”

ฉินยารู้สึกวา่ มีเสียง ขมวดคิว้ แน่น ท่าทางรําคาญ เหมือนไม่ชอบเสียงรบกวนน้ี ซูจา้ นห่มผา้ ใหเ้ ธออยา่ งดี กลวั หลิวเฟยเฟยทาํ ใหเ้ ธอต่ืน กเ็ ลยมองไปที่หลิวเฟยเฟย “คุณตามผม มา” หลิวเฟยเฟยมองพฤติกรรมเมื่อก้ีของซูจา้ น รู้สึกปวดใจ เม่ือก่อนเรื่องพวกน้ีเขาทาํ ใหเ้ ธอ แต่ ตอนน้ีเปล่ียนเป็ นผหู้ ญิงคนอื่น เธอกาํ มือไวแ้ น่น ใบหนา้ ไมไ่ ดแ้ สดงอาการอะไรมาก “ฉนั วางของก่อน” เธอวางดอกไมแ้ ละตะกร้าผลไมไ้ วบ้ นโตะ๊ จากน้นั ก็มองไปท่ีซูจา้ น พดู วา่ “เสร็จแลว้ ” ซูจา้ นไม่ไดพ้ ดู แตเ่ ดินออกไปขา้ งนอก หลิวเฟยเฟยเดินตามเขาไป ตอนที่ 311ให้คณุ ไปพบคนคนหน่ึง ซูจา้ นเดินมาถึงพ้นื ที่สีเขียวท่ีอยดู่ า้ นนอกของโซนผปู้ ่ วยใน ถึงไดห้ ยดุ ลง หลิวเฟยเฟยยนื อยู่ ดา้ นหลงั เขา “มีอะไรอยากพดู กบั ผมครับ?” “ผมพดู กบั คุณอยา่ งชดั เจนเลยนะครับ” ซูจา้ นหนุนตวั เขาจอ้ งมองหญิงสาวที่เคยคุน้ เคย ที่ ตอนน้ียงั คงเป็ นใบหนา้ ใบเดิม แตเ่ ขากลบั รู้สึกไดแ้ ค่ความไมค่ ุน้ เคยเท่าน้นั เมื่อก่อนคุน้ เคยมาก แต่ตอนน้ีเขากลบั รู้สึกวา่ ตวั เองไมเ่ ขา้ ใจเธอเลยสกั นิด รู้สึกแคม่ องเธอไมอ่ อก เหมือนมีอะไรซ่อนอยใู่ นใจ “คุณน่าจะรู้ดี วา่ ทนั ทีท่ีคุณเลือกที่จะไป เร่ืองระหวา่ งเราก็ถือวา่ จบแลว้ ไมว่ า่ ตอนน้นั คุณจะมี เหตุผลอะไรก็ตาม การท่ีคุณเลือกที่จะไป ก็แสดงวา่ คุณไดล้ ะทิ้งความสมั พนั ธ์เมื่อตอนน้นั ไป แลว้ แตว่ า่ คุณ ตอนน้ีเอาแตม่ ีพวั พนั อยแู่ บบน้ี มีแต่จะทาํ ใหผ้ มดูถูกคุณ ผมรู้สึกวา่ เราควร

หลงเหลือความทรงจาํ ดีๆ ไวบ้ า้ งจะดีกวา่ นะครับ ตอ่ ไปคุณก็ไมต่ อ้ งมาท่ีโรงพยาบาลอีผมหวงั วา่ คุณจะสามารถรักษาสญั ญาของคุณไดด้ ว้ ย อยา่ มารบกวนผมอีกนะครับ” หลิวเฟงยเฟยไม่คิดวา่ ซูจา้ นจะเดด็ ขาดแบบน้ี ในใจน้นั รู้สึกผดิ หวงั ผชู้ ายท่ีเคยรักเธอน้นั ไดเ้ ปล่ียนไปแลว้ เปล่ียนเป็ นคนท่ีจะไมร่ ักเธออีก จะ ไม่ทาํ ตวั ระมดั ระวงั จากการท่ีเธอรู้สึกไม่ชอบใจ ตอนน้ีเขาคิดแคว่ า่ จะทอดทิ้งเธอเท่าน้นั สองมือของเธอกาํ จนเป็ นหมดั เธอหวั เราะออกมาเบาๆ “การท่ีคุณมาตดั ขาดความสมั พนั ธ์แบบ น้ี ไม่คิดถึงความทรงจาํ ดีๆ ท่ีเคยผา่ นมาบา้ งเหรอคะ?” “คุณยงั บอกวา่ เป็ นความทรงจาํ ดีๆ เลย เรื่องที่เคยเกิดข้ึนสาํ หรับผมมนั ก็กลายเป็ นอดีตไปแลว้ ” ซูจา้ นดูใจเยน็ มาก เขาปล่อยวางอดีตไดแ้ ลว้ จริงๆ เขาคิดวา่ ตวั เองยงั ปล่อยวางไมไ่ ด้ แตต่ อนท่ีไดเ้ จอเธอจริงๆ เขาจึงไดร้ ู้วา่ ตวั เองสามารถปลอ่ ย วางไดแ้ ลว้ ไม่มีโกรธเกลียด ไม่มีกล่าวโทษ หลิวเฟยเฟยกดั ริมฝี ปาก เธอคิดวา่ การท่ีกลบั มาคร้ังน้ี จะสามารถดึงเขากลบั มาไดอ้ ยา่ งง่ายดาย แตไ่ ม่นึกเลยวา่ จะมีคนท่ีช่ือฉินยาปรากฏออกมาอยา่ งคาดไมถ่ ึงแบบน้ี จนทาํ ลายแผนท่ีเธอวาง ไวจ้ นหมด ความสุขในชีวติ ของเธอต่อจากน้ี ตา่ งกฝ็ ากไวใ้ นตวั ของซูจา้ น อายขุ องเธอไมไ่ ดน้ อ้ ยแลว้ ไม่มี เวลาใหเ้ สียอีก เธอเขา้ ใจดี ถึงเธอจะไม่เคยแตง่ งาน แตว่ า่ ร่างกายมนั ไม่ไดเ้ ตง่ ตึงเหมือนตน สาวๆ แลว้ ไมม่ ีทางท่ีจะหาผชู้ ายที่มีครอบครัวดีๆ มีฐานะดีๆไดแ้ น่นอน ที่สาํ คญั เธอมีลกู ไม่ได้ ดว้ ยสาเหตนุ ้ี ผชู้ ายหลายคนจึงยอมรับเธอไม่ได้ แถมเธอยงั อยากได้ ผชู้ ายที่ท้งั หล่อท้งั รวยอีก

“ฉนั เองที่ไม่ควรกลบั มา” พดู จบ หลิวเฟยเฟยหมุนตวั แลว้ เดินจากไป พอเดินไปไดส้ องกา้ วก็ หยดุ เดิน “ฉนั อวยพรใหค้ ุณมีความสุข ตอ่ ไป……ฉนั จะไม่มาใหค้ ุณเห็นหนา้ อีก” หลิวเฟยเฟยเขา้ ใจดี ถา้ อยากดึงซูจา้ นคืนมา มีแต่ตอ้ งใหฉ้ ินยาเดินจากไปเอง เธอถึงจะมีโอกาส เห็นไดช้ ดั วา่ ตอนน้ีซูจา้ นน้นั ไมม่ ีทางไปจากฉินยาแน่นอน สูท้ ิ้งภาพจาํ ดีๆ ไวใ้ หซ้ ูจา้ นก่อน แลว้ ค่อยๆ หาทางดีกวา่ การเป็ นหญิงชูม้ าต้งั หลายปี ของเธอน้นั ไมไ่ ดเ้ สียเปล่าหรอก เธอมีวธิ ีการมากมาย มมุ ปากของเธอแยม้ ข้ึน แลว้ ยมิ้ ออกมาอยา่ งเยอื กเยน็ การท่ีเธอเด็ดขาดแบบน้ี ซูจา้ นเองกป็ รับตวั ตามไม่ทนั เหมือนกนั แต่แบบน้ีแหละดีท่ีสุดแลว้ หลงั หลิวเฟยเฟยจากไป ซูจา้ นก็ไม่ไดก้ ลบั ไปท่ีหอ้ งผปู้ ่ วย แต่เดินออกไปนอกประตูใหญแ่ ทน นอกโรงพยาบาลมีร้านขายอาหารเชา้ อยเู่ ยอะมาก เขาคิด ถา้ ฉินยาตื่นมาจะตอ้ งหิวแน่เลย และ คุณยา่ ก็ตอ้ งกินดว้ ย เขาจึงตดั สินใจไปซ้ืออาหารเชา้ แลว้ คอ่ ยกลบั ตอนท่ีเขากลบั มาจากหลงั ท่ีซ้ืออาหารเชา้ เสร็จ ฉินยายงั คงหลบั อยู่ แต่ท่านยา่ น้นั ตื่นแลว้ ลืมตา ข้ึนมาคร่ึงหน่ึง เหมือนไดส้ ติแลว้ ซูจา้ นรีบเดินเขา้ ไป “คุณยา่ ตื่นแลว้ เหรอครับ?” ท่านยา่ อยากจะพดู แต่กท็ าํ ไดแ้ ค่ส่งเสียงออู้ ้ีออกมาเท่าน้นั แต่ไม่สามารถพดู ออกมาได้ ท่านยา่ แตกต่ืน น้าํ เสียงยง่ิ แหบซ่านจนฟังไม่รู้เรื่องยงิ่ กวา่ เดิม ซูจา้ นวางของในมือลง กมุ มือของเธอแลว้ พดู ใหก้ าํ ลงั ใจไปวา่ “คุณยา่ อยา่ เพิ่งตกใจ ไม่มีอะไร ครับ คุณหมอบอกแลว้ มนั จะคอ่ ยๆ ดีข้ึนเองครับ คุณยา่ สนใจแคพ่ กั ผอ่ นใหด้ ีๆ กพ็ อ” “ฮือฮือ……” ท่านยา่ อยากพดู ออกมา แต่พอเปิ ดปากพดู กม็ ีแตเ่ สียงอูอ้ ้ีออกมาเท่าน้นั คาํ ท่ีพดู มา ไมม่ ีพยางคเ์ ลยทาํ ใหฟ้ ังไม่รู้เร่ืองวา่ เธอกาํ ลงั พดู อะไรอย?ู่

ซูจา้ นตบมือปลอบโยนเธอ เขาสมั ผสั ไดถ้ ึงส่ิงท่ีเธอตอ้ งการส่ือ จึงถามไปวา่ “คุณยา่ ถามถึงฉิน ยาใช่ม้ยั ครับ?” ท่านยา่ พยกั หนา้ ซูจา้ นใหเ้ ธอมองไปที่โซฟา ท่านยา่ ชะโงกหนา้ ข้ึนมา ก็เห็นฉินยาที่ยงั คงนอนหลบั อยทู่ ี่โซฟา ยงั ดีท่ียงั ไมไ่ ป ท่านยา่ โลง่ อกไปที แตแ่ ลว้ ก็ตอ้ งร้อนรนข้ึนมาทนั ที กลวั ซูจา้ นจะตอ้ งเสียฉินยาไปเพราะหลิวเฟยเฟย “ฮือฮือ……” เธออยากจะพดู วา่ หลิวเฟยเฟยน้นั ไม่ไดใ้ สซื่ออยา่ งที่เห็นภายนอก จะบอกใหเ้ ขา หา้ มตกหลุมพรางของหลิวเฟยเฟยเดด็ ขาด แต่ตอนน้ีเธอไม่สามารถพดู มนั ออกมาได้ เธอพยายามจนหนา้ แดงไปหมดแลว้ “คุณยา่ ใจเยน็ ๆ ก่อนนะครับ” ซูจา้ นพดู ใหเ้ ธอสบายใจ “ยา่ ไม่ตอ้ งเป็ นห่วง ผมไมม่ ีทางปลอ่ ย ใหฉ้ ินยาจากไปแน่นอนครับ ตอนน้ีคุณยา่ จะต่ืนเตน้ ไม่ไดน้ ะครับ” ท่านยา่ กาํ มือของซูจา้ นไวแ้ น่นๆ หวงั วา่ เขาจะทาํ ตามท่ีพดู ไดแ้ ละไมท่ าํ เร่ืองชวั่ ๆ อีก ตอนเชา้ หมอเขา้ มาดูอาการ สถานการณ์ของท่านยา่ ก็คือตอ้ งค่อยๆ รักษากนั ไป ค่อยเป็ นคอ่ ยไป หลงั การผา่ ตดั อาการทุกอยา่ งที่ปรากฏตอนน้ีก็ถือวา่ ยงั อยใู่ นขอบเขตที่ควรจะเป็ น บอกใหซ้ ูจา้ นดูแลเธอใหด้ ี หลงั จากที่หมอออกไป ซูจา้ นกย็ กอาหารเชา้ ท่ีเพิ่งซ้ือมาให้ “น่าจะหิวแลว้ ม้งั ครับ?” ท่านยา่ พยกั หนา้ ซูจา้ นปรับหวั เตียงใหส้ ูงข้ึน เอาเบาะไปรองไวท้ ี่หลงั ของท่านยา่ เพือ่ ใหเ้ ธอหนุนไดอ้ ยา่ งสบาย จากน้นั ก็ยกชามข้ึนมา แลว้ ป้ อนโจ๊กใหเ้ ธอทีละคาํ ทีละคาํ อยา่ งชา้ ๆ

ท่านยา่ หลบั ตาลงอยา่ งลึกซ้ึง เพิง่ ผา่ นการผา่ ตดั มา ร่างกายยงั ไม่ค่อยมีแรง ซูจา้ นพยงุ เธอให้ นอนลง “ผมจะเฝ้ าอยตู่ รงน้ี คุณยา่ พกั ผอ่ นอยา่ งสบายใจไดเ้ ลยครับ” ฉินยาก็ไมม่ ีทีท่าวา่ จะต่ืนเลย ซูจา้ นใหพ้ ยาบาลช่วยดูสถานการณ์ในหอ้ งให้ เขาอยากกลบั ไปเปลี่ยนเส้ือผา้ ก่อนคอ่ ยกลบั มา บนตวั เขายงั มีกล่ินแอลกอฮอลท์ ี่ยงั ไม่จางหาย เส้ือผา้ ยบั ยยู่ ่ี เขาท่ีดมกลิ่นบนร่างกายของตวั เอง ยงั รู้สึกวา่ ไม่น่าดมเลย จากท่าทางของฉินยาดูแลว้ กน็ ่าจะไมต่ ื่นมาในเร็วๆน้ี เขารีบไปรีบกลบั ใชเ้ วลาไปแค่ไมน่ าน อีกดา้ นหน่ึง ช่วงเชา้ จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดก้ ินขา้ วเชา้ ‘เกี๊ยวซ่า’ ที่กินไปเม่ือคืนกท็ รมานเขาท้งั คืน หลินซินเหยยี นเห็นเขาแต่งตวั เรียบร้อย ยนื พิงอยทู่ ี่ประตแู ลว้ มองมาท่ีเขา“วนั น้ีจะออกไปขา้ ง นอกเหรอคะ?” บริษทั ต่างกห็ ยดุ งานแลว้ จึงไมต่ อ้ งเขา้ บริษทั หลินซินเหยยี นนึกวา่ เขาจะแต่งตวั สบายๆ อยู่ บา้ นซะอีก มีเวลาวา่ งท้งั ที จงจ่ิงหา้ วยนื อยหู่ นา้ กระจกแตง่ ตวั ใบหนา้ ท่ีหลอ่ เหลาน้นั ดูเคร่งขรึมและสงบ มือท่ีกาํ ลงั กดั กระดุมของเขาหยดุ ลง เหลือบมองข้ึน บนอยา่ งชา้ ๆ มองดูหลินซินเหยยี นท่ียนื อยขู่ า้ งประตจู ากทางกระจก “เด๋ียว ผมจะพาคุณไปเจอ คนคนหน่ึงครับ” หลินซินเหยยี นยดื ตวั ตรงข้ึน “เจอใครเหรอคะ?” เธอแอบทายอยใู่ นใจ

ทางน้นั เป็ นญาติห่างๆ ของจงจิ่งหา้ ว ถึงแมเ้ หวนิ เสียนจะตายไปหลายปี แลว้ จงฉีเฟิ งยงั หมดสติ อยู่ แตต่ อนน้ีปี ใหม่แลว้ ก็ตอ้ งมีการเคลื่อนไหวกนั บา้ ง “ถา้ ไปถึงคุณกจ็ ะรู้เองครับ” จงจ่ิงหา้ วหมุนตวั พร้อมรอยยมิ้ มองมาที่เธอ “ทาํ ไมผมรู้สึกวา่ คุณ กาํ ลงั ตื่นเตน้ อยใู่ ช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยนียนต้งั ใจทาํ ตวั สบายๆ “ฉนั ตื่นเตน้ ตรงไหนคะ?” จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มา สายตาหยดุ อยทู่ ี่ใบหนา้ ของเธอหน่ึงนาที ดวงตาสีดาํ ลึกซ้ึง ยนื่ มือมาบีบคาง เธอไว้ ขย้ปี ลายนิ้ว “เม่ือคืนผมเสียใจมากเลยรู้ม้ยั ?” หลินซินเหยยี นอ้ึงไป จากน้นั กเ็ ขา้ ใจอยา่ งรวดเร็ววา่ เขาพดู ถึงอะไร เพอ่ื ท่ีจะได้‘ระบาย’ แทน เฉิงยซู่ ่ิว เธอก็ตกั เกี๊ยวซ่าใหเ้ ขาไปถว้ ยใหญ่เลย เพ่อื ไม่ทาํ ใหเ้ ดก็ ๆ ท้งั สองตอ้ งผดิ หวงั เขาก็ฝื นกินมนั จนหมด หลินซินเหยยี นกดั ริมฝี ปาก “ถา้ คุณยอมอ่อนขอ้ ฉนั กค็ งไม…่ …” “ตอ่ ไปเรื่องระหวา่ งเรา คุณไมต่ อ้ งมาสนใจ” จงจ่ิงหา้ วจิกลงไปบนริมฝี ปากของเธอเบาๆ “ถา้ ยงั มีคร้ังต่อไปอีก……” เขาหวั เราะออกมาเบาๆ “ผมจะลงโทษคุณ” ตอนที่ 312 ดอื้ ร้ันมาต้งั แต่เดก็ แล้ว หลินซินเหยยี นไดย้ นิ ความเจา้ เลห่ ์บางอยา่ งที่แฝงอยใู่ นน้นั หนา้ แดงข้ึนมา เธอจึงต้งั ใจเปล่ียน เรื่องคุย “จะพาเดก็ สองคนน้นั ไปดว้ ยม้ยั คะ?” “ครับ”

“ง้นั ฉนั ไปเปลี่ยนเส้ือผา้ ใหพ้ วกเขานะคะ” หลินซินเหยยี นหมนุ ตวั แลว้ ลงไปช้นั ล่าง เหมือน กาํ ลงั หนีออกจากเขา เด็กสองคนเปลี่ยนเส้ือผา้ เสร็จ หลินซินเหยยี นกม็ ดั ผมใหห้ ลินลยุ่ ซี ผมของสาวนอ้ ยเป็ นลอนเอง โดยธรรมชาตินิดหน่อย ถา้ ไม่มดั มนั จะดูหยกิ มดั ทรงหางมา้ เผยใหเ้ ห็นหนา้ ผากที่อวบอิ่ม ทาํ ใหย้ ง่ิ ดูดีเขา้ ไปใหญ่ ใบหนา้ เลก็ ๆ ของเธอดูสวยมาก ตอนน้ีโตเป็ นสาว ยงิ่ โตกย็ ง่ิ เหมือนจงจิ่ง หา้ ว ยงิ่ โตเป็ นสาว โครงหนา้ เลก็ ๆ นนั่ กย็ ง่ิ เด่นชดั ข้ึนไปทุกที หลงั มดั ผมใหล้ กู สาวแลว้ หลอนซินเหยยี นกใ็ ส่เส้ือกนั หนาวแบบจีนใหเ้ ธอ เฉิงยซู่ ่ิวเตรียมไว้ ใหเ้ ธอสาํ หรับใส่ในช่วงปี ใหม่ สีแดงน้นั ดูเป็ นสิริมงคล เป็ นงานสมยั ใหม่ที่ผสมผสานสไตลจ์ ีน มีเอกลกั ษณ์ มีกระดุมถกั อยตู่ รงส่วนหนา้ ของเส้ือกระดุมถกั เมด็ แรกมีจ้ีหยกแขวนอยู่ สีขาว น้าํ นม ไม่มีตาํ หนิเลยแมแ้ ต่นอ้ ย มนั เป็ นทรงกลม ตรงกลางถกั ปมแบบจีน มีภูห่ อ้ งอยู่ ดูสวยงาม มาก หลินซินเหยยี นใส่แลว้ เหมือนตกุ๊ ตาเลย ผิวพรรณกบั กลา้ มเน้ือที่เหมือนเซรามิก ตาดวงโตๆ ท้งั สดใสและมีพลงั เส้ือผา้ ของหลินซีเฉินกไ็ ดเ้ ฉิงยซู่ ่ิวเตรียมใหเ้ หมือนกนั แตม่ นั กลบั เป็ นคนละสไตลก์ บั หลินลุ่ยซี เลย เป็ นองคป์ ระกอบที่ทนั สมยั สไตลส์ ุภาพบุรุษ เส้ือสเวตเตอร์ผา้ วลู สีเบจกบั เส้ือเชิ้ตสีขาว ชุดสูทตวั เลก็ ๆ มีเส้ือโคท้ สีเขม้ ดา้ นนอก ราวกบั สุภาพบุรุษชาวตะวนั ตกไมม่ ีผิด “หม่ามี๊ครับ เราจะไปไหนกนั เหรอครับ?” หลินซีเฉินยนื อยหู่ นา้ กระจก มองดูวา่ ตวั เองยงั มี ตรงไหนท่ีไมส่ มบูรณ์อีกม้ยั “น่าจะไปเจอใครสกั คนล่ะม้งั ?” เนื่องจากจงจิ่งหา้ วไมไ่ ดบ้ อก หลินซินเหยยี นจึงไมม่ น่ั ใจวา่ คน ที่เขาจะพาตวั เองไปเจอก็คือ เหวนิ ชิง หลินซีเฉินหร่ีตามองมาท่ีหลินซินเหยยี น “หม่าม๊ีครับ”

“หือ?” หลินซินเหยยี นอมุ้ ลูกสาวลงจากเตียง กางเกงเลกกิ่งก็ใส่เรียบร้อยแลว้ เหลือแคใ่ ส่รองเทา้ กเ็ ป็ น อนั เรียบร้อย “ปี น้ีคุณยายจะมาฉลองปี ใหมก่ บั เราม้ยั ครับ?” หลินซีเฉินถาม เขาเติบโตข้ึนมาในสภาพครอบครัวที่มีจวงจื่อจิ่นกบั หลินซินเหยยี นมาต้งั แต่เดก็ พอไม่ไดเ้ จอ จวงจ่ือจิ่นนานๆ เขา้ เขาก็รู้สึกคิดถึงข้ึนมาเหมือนกนั “ใช่ค่ะ หมา่ มี๊ คุณยายละ่ คะ?” หลินลุ่ยซียนื อยขู่ า้ งๆ หลินซินเหยยี น ยน่ื มือมาดึงชายเส้ือของเธอ พอนึกถึงจวงจ่ือจ่ิน หลินซินเหยยี นกร็ ู้สึกแยข่ ้ึนมาทนั ที จนถึงตอนน้ีเธอก็ยงั ไม่เขา้ ใจวา่ จวงจื่อ จิ่นทาํ แบบน้นั ไปทาํ ไม “เกรงวา่ ท่านจะไมม่ ีเวลามาฉลองปี ใหม่กบั เราหรอก” หลินซินเหยยี นจูงมือของเด็กท้งั สอง แลว้ ต้งั ใจพดู ไปวา่ “ไป ไปใส่รองเทา้ ” เธอไม่รู้วา่ จะพดู เรื่องของจวงจื่อจิ่นกบั เด็กสองคนน้ียงั ไงดี จึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยง ไมย่ อมท่ีจะ ไปเผชิญหนา้ กบั มนั จงจ่ิงหา้ วเดินออกมาจากหอ้ งหนงั สือ เขามาในชุดสูท มีเส้ือโคท้ พาดอยทู่ ่ีแขน ดูท่าน่าจะคุยกบั จงฉีเฟิ งแลว้ “ไปตอนน้ีเลยม้ยั คะ?” หลินซินเหยยี นถาม จงจ่ิงหา้ วกม้ ลงไปดูเวลา แลว้ ตอบอืมเบาๆ “ง้นั ฉนั จะไปใส่รองเทา้ ใหพ้ วกเด็กๆ นะคะ” หลินซินเหยยี นจูงมือเด็กๆไปท่ีทางเขา้ หอ้ งโถง ใส่รองเทา้ ใหพ้ วกเขา

จงจ่ิงหา้ วเอาเส้ือโคท้ ข้ึนมาใส่ แลว้ หยบิ เส้ือนวมของหลินซินเหยยี นที่อยบู่ นราว รอเธอใส่ รองเทา้ ใหเ้ ด็กๆ แลว้ ก็เอามนั ใส่ใหเ้ ธอ หลินซินเหยยี นยนื่ แขนเขา้ ไปในแขนเส้ือ จงจิ่งหา้ วช่วยเธอรูดซิบ จดั ๆ คอเส้ือ พอเหลือบไป เห็นกาํ ไลหยกท่ีมือ ก็ไดบ้ อกกบั เธอไปวา่ “ตอนที่ถอดเส้ือ อยา่ เผยมนั ออกมานะครับ” สาํ หรับเฉิงยซู่ ่ิวแลว้ เหวนิ ชิงก็ไมใ่ ช่เพอ่ื นที่ดีสกั เท่าไหร่ ถา้ ไม่ใช่เพราะจงฉีเฟิ งคอย ประคบั ประคองไว้ เหวนิ ชิงจะทาํ ร้ายเธอถึงข้นั ไหนแลว้ ก็ไมร่ ู้ ถึงแมเ้ ขาจะไมม่ น่ั ใจวา่ เหวนิ ชิง จะรู้รึเปลา่ วา่ มนั เป็ นของเฉิงยซู่ ่ิว แตเ่ ขาจะใหเ้ หวนิ ชิงเห็นมนั ไม่ได้ เพอื่ ไม่ใหเ้ กิดภาพจาํ ที่ไม่ดีในคร้ังแรกกบั หลินซินเหยยี น ถึงจะบอกวา่ หลงั จากท่ีเหวนิ เสียนตายไป ท้งั สองครอบครัวไมค่ ่อยไดต้ ิดตอ่ กนั แตฝ่ ่ังน้นั ก็ดีกบั เขาจริงๆ เขาไมอ่ ยากใหเ้ ร่ืองของเฉิงยซู่ ่ิวมาทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นตอ้ งผิดใจกบั ทางน้นั หลินซินเหยยี นดึงๆ แขนเส้ือ แลว้ แสร้งถามไปอยา่ งไมใ่ ส่ใจวา่ “เขามีความสมั พนั ธ์กบั ทางน้ีไม่ ดีเท่าไหร่เหรอคะ?” จงจ่ิงหา้ วเงียบไปพกั หน่ึง สุดทา้ ยก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา แตห่ ลินซินเหยยี นกด็ ูออก คงไมด่ ีมากแน่ๆ ไมอ่ ยา่ งน้นั จงจ่ิงหา้ วคงไม่เตือนเธอเกี่ยวกบั เรื่อง เลก็ ๆ แบบน้ีหรอก เธอหายใจเขา้ ลึกๆ ดว้ ยความรู้สึกอึดอดั ในใจ ดา้ นนอกมีลม จงจ่ิงหา้ วอมุ้ หลินลยุ่ ซีไว้ กดหวั ของเธอไวใ้ นเส้ือโคท้ ไมใ่ หล้ มหนาวพดั โดน ใบหนา้ ของเธอ

คนขบั เปิ ดประตูรถออก จงจ่ิงหา้ ววางเดก็ สาวไวใ้ นรถ ส่วนหลินซีเฉินน้นั ไม่ยอมใหอ้ มุ้ เขาปี น ข้ึนรถไปเอง ภายในรถกวา้ งมาก ถึงจะนงั่ เขา้ ไปท้งั หมดก็ไมไ่ ดร้ ู้สึกวา่ เบียดเลย คนขบั ถอยรถออกจากโรงจอดอยา่ งน่ิมนวล ขบั ไปตามถนน ดา้ นนอกมีเสียงลมพดั ผา่ น ดวงอาทิตยใ์ นช่วงหนา้ หนาวนน่ั ไม่สามารถขวางก้นั ลมหนาวที่พดั จากทิศตะวนั ตกเฉียงเหนือได้ หลงั ผา่ นไปประมาณส่ีสิบนาที ในที่สุดรถก็มาจอดอยทู่ ี่หนา้ บา้ นทรงโบราณแห่งหน่ึง คนขบั ลงมาเปิ ดประตรู ถ จงจิ่งหา้ วอุม้ ลูกสาวข้ึนมา โดยมีหลินซินเหยยี นกบั หลินซีเฉิน ตามหลงั ไป พอมายนื อยหู่ นา้ บา้ นหลงั ใหญ่ สามารถมองเห็นสภาพของบา้ นท้งั หลงั ถึงแมจ้ ะดูออกวา่ เคย ไดร้ ับการซ่อมแซมมาก่อน แต่ก็ยงั สามารถรับรู้ได้ วา่ บา้ นหลงั น้ีมีอายหุ ลายปี แลว้ แตว่ า่ ตอนที่ เพิ่งเขา้ มา ตรงทางเขา้ ออกไดม้ ีทหารเฝ้ ายามอยู่ ถึงแมท้ ่ีนี่จะดูเก่าแก่ แต่ทุกคนที่พกั อยใู่ นน้ี ต่างก็เป็ นคนที่มีระดบั ท้งั น้นั ดว้ ยระดบั ของเหวนิ ชิงน้นั ไมม่ ีสิทธ์ิจะไดพ้ กั อยใู่ นน้ีอยา่ งแน่นอน ท่ีน่ีคือบา้ นที่เหวนิ จ่ินได้ รับมาจากเบ้ืองบนเมื่อตอนน้นั หลงั จากท่ีเขาเสียไป เหวนิ ชิงกไ็ ดร้ ับสืบทอดต่อจากเขา ถึงแม้ ตาํ แหน่งจะไม่สูงเท่าเหวนิ จ่ินกต็ าม แตว่ า่ ตาํ แหน่งของเหวนิ ชิงในตอนน้ีก็สูงใช่ยอ่ ยเลย บวก กบั มนั เป็ นบา้ นเก่าแก่ท่ีไดร้ ับสืบทอดมาจากผเู้ ป็ นพอ่ เบ้ืองบนจึงไมไ่ ดส้ งั่ ใหย้ า้ ยออกไป ถึงแมท้ ี่นี่จะไมไ่ ดด้ ูหรูเหมือนกบั ตึกที่สูงใหญ่ แตค่ นที่จะอยทู่ ี่น่ีไดก้ ็ตอ้ งมีตาํ แหน่งที่สูงมากๆ คนขบั เดินเขา้ ไปกดกร่ิง ไม่นานกม็ ีคนมาเปิ ดประตู ผหู้ ญิงท่ีดูไมใ่ ช่วยั รุ่นแลว้ ผมของเธอรวบไปไวด้ า้ นหลงั เธอใส่ผา้ กนั เป้ื อนเอาไว้ พอเห็นจงจิ่ง หา้ วกบั คนที่มากบั เขา เธอก็มองสงั เกตอยพู่ กั หน่ึง แลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “รีบเขา้ มาเร็ว ขา้ งนอก มนั หนาว”

จงจ่ิงหา้ วโคง้ คาํ นบั เลก็ นอ้ ย เพือ่ เป็ นการตอบ มือขา้ งหน่ึงของเขาอมุ้ ลูกสาวไว้ ส่วนอีกขา้ ก็จูง มือหลินซินเหยยี น กลวั วา่ เธอเขา้ มาในท่ีน่ีที่ค่อนขา้ งเขม้ งวดแบบน้ีแลว้ จะไมส่ บายใจ หลินซินเหยยี นหนั หนา้ มามองเขา จากน้นั ก็ค่อยๆ หนั กลบั ไป ผหู้ ญิงคนน้นั พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ลุงของเธอเรียกฉนั ไปซ้ืออาหารต้งั แตเ่ ชา้ แลว้ เขาบอกวา่ เธอจะ มา และนง่ั รออยทู่ ่ีหอ้ งรับแขกต้งั นานแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วพดู อยา่ งสุภาพวา่ ลาํ บากแลว้ ครับ เขาก็เป็ นคนที่มีนิสยั แบบน้ี ความจริงเขามีความสมั พนั ธท์ ี่คอ่ นขา้ งดีกบั ที่นี่ แคเ่ ขาเป็ นคนที่ไม่ ค่อยชอบทาํ ตวั สนิทสนมเท่าน้นั ผหู้ ญิงคนน้ีกช็ ินแลว้ เหมือนกนั และพดู ดว้ ยความเป็ นกระตือรือร้นอยา่ งไม่เปล่ียนแปลงวา่ “นี่ คือลกู ๆ ท้งั สองของเธอใช่ม้ยั ?” จงจ่ิงหา้ วตอบครับไปคาํ หน่ึง ผหู้ ญิงคนน้นั มองมาที่หลินซีเฉิน แลว้ หนั ไปมองหลินลยุ่ ซี รู้สึกวา่ ราวกบั แกะออกมาจาก แมพ่ ิมพเ์ ดียวกนั เลย ช่างเหมือนกนั จริงๆ ความจริงเมื่อก่อนไมไ่ ดเ้ หมือนกนั ขนาดน้ี แต่ตอนน้ียง่ิ โตหนา้ ตากย็ ง่ิ เหมือนกนั แมแ้ ต่หลินลยุ่ ซีกย็ งั มีหนา้ ตาที่เหมือนกนั เลย “หนา้ ตาดีมาก หาดูไดย้ าก” ผหู้ ญิงคนน้นั ยมิ้ ออกมา “เฮอ้ ดูสิเธอกม็ ีลูกไปแลว้ เสี่ยวจ้ีกย็ งั เอาแต่ รักสนุก ทาํ เอาอาของเธอเครียดจะแยแ่ ลว้ ” “ปี ใหมก่ ไ็ มไ่ ดก้ ลบั มาเหรอครับ?” จงจ่ิงหา้ วถามไปเบาๆ เหวนิ เสี่ยวจ้ีลกู ชายคนเดียวของเหวนิ ชิง เป็ นคนที่ด้ือร้ันมาต้งั แต่เด็ก เหวนิ ชิงใหเ้ ขาไปตีหมา เขาก็ดึงดนั ท่ีจะไปจบั ไก่ บอกใหเ้ ขาไปทางใต้ เขาก็จะไปทางเหนือ หวั ร้ันเอามากๆ

เดิมทีเหวนิ ชิงอยากใหเ้ ขาสืบทอดกิจการของตวั เอง ใหเ้ ขาไปเป็ นทหาร แตเ่ ขากไ็ มเ่ อา สอบติด มหาวทิ ยาลยั ท่ีต่างประเทศแลว้ ไปจากพวกเขา หลงั กลบั มา สิ่งท่ีเลา่ เรียนมากไ็ มไ่ ดใ้ ช้ เพราะ ดนั ผลนั ตวั ไปเป็ นดารา เหวนิ ชิงน้นั ไม่ค่อยเห็นคา่ คนท่ีเป็ นดารา เขารู้สึกวา่ มนั ไมไ่ ดแ้ ตกต่างอะไรกบั นกั แสดงใน สมยั ก่อน แต่วา่ ลกู ชายของเขากย็ งั ดึงดนั ท่ีจะทาํ ในส่ิงตรงขา้ มกบั ท่ีเขาบอก เขายงิ่ ไมช่ อบอะไร ลูกชายของเขาก็จะยง่ิ ทาํ แบบน้นั ตอนน้ีถือวา่ ชีวติ ยงั เป็ นไปไดด้ ว้ ยดี ช่ือเสียงคอ่ นขา้ งโด่งดงั เพราะไดเ้ ปลี่ยนช่ือในวงการ บวก กบั เหวนิ ชิงหา้ มไมใ่ หใ้ ครพดู เรื่องน้ีออกไป ดงั น้นั คนที่อยขู่ า้ งนอกกแ็ ทบไม่มีใครรู้เลยวา่ ลกู ชายของเขาเป็ นดารา หลงั เขาบา้ นมา ผหู้ ญิงคนน้นั กส็ ่งพวกเขามาถึงท่ี ทิ้งอากาศที่หนาวเยน็ ไวด้ า้ นนอก ในบา้ นน้นั อ่นุ กวา่ ขา้ งนอกมาก หลินซินเหยยี นมองเขา้ ไปในบา้ น มองเห็นบนโซฟามีคนนง่ั อยหู่ น่ึงคน เขาถือหนงั สือพิมพไ์ ว้ ในมือ บดบงั สายตาของเขาเอาไว้ ตอนท่ี 313สามารถส่งมอบกจิ การให้กบั ลูกสาวได้ “ไมก่ ลบั มาแลว้ บอกวา่ มีงานอีเวนต์ ฉนั เองกไ็ ม่รู้วา่ มนั คืออะไร รู้แคว่ า่ เขายงุ่ มาก และไม่รู้วา่ ไมม่ ีเวลาจริงหรือแค่อา้ งวา่ ไมม่ ีเวลา แตย่ งั ไงก็คือไม่กลบั มา” ผหู้ ญิงคนน้นั เปล่ียนรองเทา้ ให้ หลินลยุ่ ซี ดา้ นในไม่ไดต้ กแต่งไดส้ วยงามอะไรนกั มนั ค่อนขา้ งเรียบง่าย ในบา้ นไมม่ ีคนรับใช้ เลย ผหู้ ญิงคนน้ีเป็ นคนจดั การทุกอยา่ งเอง ยงั ดีที่บา้ นหลงั น้ีไม่ไดใ้ หญน่ กั ผหู้ ญิงคนน้ีก็คือภรรยาของเหวนิ ชิงหล่ีจิ้ง เนื่องจากฐานะของเหวนิ ชิง บวกกบั ตอนน้ี สถานการณ์กาํ ลงั ตึงเครียด เบ้ืองบนตรวจสอบอยา่ งเขม้ งวด ผหู้ ญิงคนน้ีทาํ ตวั ไม่เป็ นที่สนใจ กลวั วา่ จะไปสร้างปัญหาใหเ้ หวนิ ชิงเขา้

เหมือนจะไดย้ นิ เสียงท่ีดงั ข้ึน คนที่นงั่ อยตู่ รงโซฟากเ็ กบ็ หนงั สือพมิ พล์ งไป แลว้ มองมาทางน้ี ผหู้ ญิงคนน้นั เดินเขา้ ไป “พวกเขามาถึงแลว้ เด็กๆ กน็ ่ารักน่าเอน็ ดูมากเลยคะ่ พวกคุณคุยกนั ก่อนนะคะ ฉนั ยงั เหลืออาหารอีกสองอยา่ งท่ียงั ทาํ ไม่เสร็จ ฉนั ขอเขา้ ไปก่อนนะคะ” เหวนิ ชิงยกมือทีหน่ึง “คุณไปทาํ เถอะครับ” ไม่รู้วา่ เป็ นเพราะเคยไดย้ นิ เฉิงยซู่ ่ิวพดู ถึงเหวนิ ชิงคนน้ีรึเปลา่ จึงไดม้ ีความรู้สึกที่สนใจมาก ใน จงั หวะท่ีเหวนิ ชิงเอาหนงั สือพมิ พล์ งน้นั หลินซินเหยยี นก็หนั ไปมอง เนื่องจากภายในบา้ นน้นั มีเครื่องปรับอากาศ เขาจึงใส่แค่เส้ือสเวตเตอร์ ปอยผมท้งั สองขา้ งเป็ นสี ขาว ดูแลว้ อายนุ ่าจะพอๆ กบั จงฉีเฟิ ง แค่ความรู้สึกที่สมั ผสั ไดก้ ลบั แตกต่างกนั อยา่ งสิ้นเชิง อาจจะเป็ นเพราะเขาเติบโตมาแบบทหาร ตอนท่ีไม่แสดงสีหนา้ แบบน้ี มนั ทาํ ใหร้ ู้สึกวา่ เขาเป็ น คนที่คอ่ นขา้ งซีเรียส ส่วนจงฉีเฟิ งน้นั ค่อนขา้ งอ่อนโยน หลินซินเหยยี นคิดในใจ จงฉีเฟิ งน้นั ตอ้ งมีความรู้สึกกบั เฉิงยซู่ ่ิวแน่ๆ ลองจินตนาการดู สมมติวา่ ตอ้ งอยกู่ บั ผหู้ ญิงคนหน่ึงท่ีตวั เองไม่ไดร้ ัก แลว้ มนั จะตกตะกอนออกมาไดย้ งั ไงล่ะ? ในเวลาเดียวกนั เหวนิ ชิงกม็ องมาที่หลินซินเหยยี นเหมือนกนั เธอไม่ไดแ้ ต่งตวั มาเป็ นพเิ ศษ เธอ มาในหนา้ สด แต่ผิวพรรณของเธอดี จึงไม่ไดก้ ระทบกบั ความรู้สึกสบายตาท่ีมีใหค้ นอื่นเลย ผม ดาํ ยาวของเธอถกู รวบเป็ นทรงหางมา้ เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ อยา่ งชดั เจน ดวงตาที่เป็ นประกาย จมูก ที่สูงชนั ริมฝี ปากที่แดงไม่นอ้ ย ใบหนา้ ของเธอไมม่ ีจุดไหนที่ดูโดดเด่นออกมา แต่เม่ือ องคป์ ระกอบแบบน้ีมารวมอยใู่ นที่เดียว ก็ทาํ ใหเ้ ธอดูสวยอยา่ งน่าตกใจ สายตาของเหวนิ ชิงเป็ นประกายเลก็ นอ้ ย มองจนตกอยใู่ นภวงั คไ์ ปครู่หน่ึง ไดเ้ สียงเรียกคุณลุงครับของจงจ่ิงหา้ วที่ดึงสติเขากลบั คืนมา เขากวกั มือเรียกเดก็ ๆ ท้งั สอง“มาน่ี เร็ว มาใหฉ้ นั ดูหน่อย”

หลินซีเฉินเดินเขา้ ไปอยา่ งกลา้ หาญโดยไมม่ ีความเขินอายเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เขาไม่มีความเกรงกลวั เหวนิ ชิงท่ีดูแขง็ กระดา้ งเลยสกั นิด คนท่ีเป็ นทหาร ต่อใหอ้ อ่ นโยนลงมา มนั กย็ งั ดูไมน่ ่าเขา้ ใกลเ้ หมือนกบั คนทวั่ ไปอยดู่ ี แตห่ ลินลุย่ ซีน้นั มีอาการกงั วลนิดหน่อย ไมก่ ลา้ เดินเขา้ ไป จงจิ่งหา้ วลูบหวั ของเธอ “ไปสิ” เหมือนน้าํ เสียงท่ีทุม้ ลึกของเขาจะทาํ ใหเ้ ด็กนอ้ ยรู้สึกปลอดภยั เธอรวบรวมความกลา้ แลว้ เดิน เขา้ ไป เหวนิ ชิงมองดูเดก็ นอ้ ยท้งั สอง มองซา้ ยทีขวาที สุดทา้ ยก็พยกั หนา้ “ดี ดี ดี” เหวนิ ชิงพดู ดีออกมาติดตอ่ กนั สามคาํ เห็นไดช้ ดั วา่ เขาอารมณ์ดีแค่ไหน “ขา้ งนอกหนาวมากใช่ม้ยั ?” น้าํ เสียงของเขาอ่อนโยนลงไปมาก “ไม่มากครับ ตอนนงั่ อยใู่ นรถก็ไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่ครับ” หลินซีเฉินตอบ เหวนิ ชิงหวั เราะออกมาเสียงดงั นอ้ ยมากที่จะเจอเดก็ ที่ไมก่ ลวั เขา เพราะตอนที่เขาไมย่ มิ้ มนั ทาํ ใหเ้ ขาดูจริงจงั มาก มือใหญ่ๆ ของเขาวางลงบนบ่าของหลินซีเฉิน คลาํ ๆ ไปท่ีกระดูกของเดก็ นอ้ ย จากน้นั ก็พยกั หนา้ “เด็กคนน้ีหน่วยกา้ นใชไ้ ด”้ เขาจอ้ งมองหลินซีเฉิน “อยากที่จะไปใชช้ ีวติ กบั ฉนั ในกองทพั รึเปล่า?” ในตอนน้นั หลี่จิ้งก็ออกมาพอดี ในมือยกกาแฟร้อนๆ มาดว้ ย เธอหนั ไปมองเหวนิ ชิง “คูณน่ีก็ อยากเห็นใครกจ็ ะดึงเขา้ กองทพั อยา่ งเดียวสิคะ ลูกชายของเรากถ็ ูกคุณทาํ ใหต้ กใจกลวั จนหนีไป แลว้ ไม่ใช่รึไง?” พอนึกถึงลูกชายเหวนิ ชิงก็ทาํ เสียงฮึดฮดั ออกมา หล่ีจิ้งวางกาแฟลงบนโตะ๊ “พวกเธอรีบนงั่ เร็ว ในน้ีกไ็ มใ่ ช่คนนอก ไม่ตอ้ งเกรงใจ”

คาํ พดู น้ีต้งั ใจพดู ใหห้ ลินซินเหยยี นฟัง หลินซินเหยยี นยมิ้ ออกมาอยา่ งสุภาพ จงจิ่งหา้ วดึงมือเธอใหน้ งั่ ลง “เธออายนุ อ้ ยกวา่ ผมครับ” เหมือนตอ้ งการจะส่ือวา่ ถา้ ตรงไหนที่เธอทาํ ไดไ้ มเ่ หมาะสมกอ็ ยา่ ถือสาเลย หล่ีจิ้งอ้ึงไปแปบหน่ึง ถึงไดเ้ ขา้ ใจ แลว้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ดูแลว้ อายกุ ็ยงั นอ้ ย” เหมือนนกั ศึกษาท่ีเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆ “เธอไม่ตอ้ งใส่ใจไปนะ ลงุ ของเธอก็เป็ นคนแบบน้ีแหละ ตอนน้นั จ่ิงหา้ วกถ็ ูกเขาพาไปเป็ น ทหารอยหู่ ลายวนั เลย แต่ตระกลู จงมีเขาเป็ นทายาทแค่คนเดียว จาํ เป็ นตอ้ งลงมาสืบทอดกิจการ ของครอบครัว เลยไมไ่ ดอ้ ยตู่ ่อ” หลี่จิ้งตบๆ ที่มือของหลินซินเหยยี น เพอ่ื บอกใหเ้ ธอไม่ตอ้ งไป ใส่ใจคาํ พดู ของเหวนิ ชิง เหวนิ ชิงทาํ เสียงฮึดฮดั “การเป็ นทหารแลว้ มนั ไม่ดีตรงไหน? จิ่งหา้ วในตอนน้นั ทาํ ผลงานไดด้ ี แคไ่ หน? ถา้ ไม่ออกมาซะก่อน ตอนน้ีอาจจะประสบความสาํ เร็จมากกวา่ ผมแลว้ กไ็ ด้ น่าเสียดาย จริงๆ” ตระกลู จงมีทายาทแคจ่ งจิ่งหา้ วคนเดียว ถึงเหวนิ ชิงดึงดนั แค่ไหน ต่อใหเ้ ป็ นลูกชายของนอ้ งสาว กต็ าม แต่สุดทา้ ยเขาก็แซ่จง ไม่ไดแ้ ซ่เหวนิ เหวนิ ชิงรู้สึกวา่ เป็ นเร่ืองที่น่าเจ็บใจมาก วนั น้ีไดม้ าเห็นลกู ๆ ของเขา จึงไดม้ ีใจข้ึนมาอีกคร้ัง หลี่จิ้งเป็ นคนท่ีนอนอยขู่ า้ งหมอนเขา เธอจึงรู้จกั เขาเป็ นอยา่ งดี และไดพ้ ดู หา้ มเขาไปวา่ “ตอนน้ี จิ่งหา้ วก็มีลูกชายคนน้ีแคค่ นเดียว ถา้ เกิดไปเป็ นทหารจริงๆ แลว้ กิจการครอบครัวท่ีใหญ่ขนาด น้นั ใครจะมาดูแลล่ะคะ?”

หลี่จิ้งก็ยงั ถือวา่ หวั โบราณอยู่ เธอไม่ไดม้ องหลินลุ่ยซีจะเป็ นคนที่รับช่วงต่อกิจการครอบครัวได้ เลย เพราะหลินลุ่ยซีเป็ นเดก็ ผหู้ ญิงตอ่ ไปกต็ อ้ งแต่งงานออกเรือน จงจ่ิงหา้ วอุม้ ลูกสาวมานงั่ ท่ีตกั แลว้ พดู ออกมาคาํ หน่ึงวา่ “ลกู สาวกเ็ หมือนกนั ครับ” เขาไม่ไดม้ ีแนวคิดท่ีวา่ มีแค่ลูกชายเท่าน้นั ที่จะสืบทอดกิจการได้ ท่ีสาํ คญั กบั ลกู ผหู้ ญิง เขายงิ่ รัก ใคร่มากข้ึนไปอีก ตอ่ ไปอนาคตถา้ ลูกสาวสนใจ กแ็ บ่งกิจการกนั คนละคร่ึงอยา่ งเท่าเทียมกนั ส่วนถา้ หลินซีเฉินรู้สึกสนใจในการทหารละก็ เขากส็ ามารถมอบกิจการใหล้ กู สาวดูแลได้ “เธอสนใจที่จะไปเขา้ กองทพั กบั ฉนั ม้ยั ? มีปื นใหถ้ ือดว้ ยนะ?” เหวนิ ชิงถามหลินซีเฉิน “ปื นจริงๆ เหรอครับ?” หลินซีเฉินถาม เหวนิ ชิงเอามือตบเขา้ ไปท่ีหนา้ อก “มนั แน่นอนอยแู่ ลว้ ” “ถา้ อยา่ งน้นั ผมก็สนใจครับ ใชม้ ือถือปื นยาว เลง็ ไปท่ีคนชวั่ มนั เท่มากจะตาย” ตอนท่ีหลินซีเฉิน พดู ยงั ใชม้ ือทาํ ท่าแบบท่ีกาํ ลงั ถือปื นดว้ ย ทาํ ท่าทางอยา่ งเป็ นจริงเป็ นจงั ทาํ เอาเหวนิ ชิงถึงกบั หวั เราะดงั ลนั่ เขาดีใจมาก เขาเงยหนา้ ข้ึนมา มองไปท่ีจงจิ่งหา้ ว “พวกเธออายยุ งั นอ้ ย ยงั มีลูกอีกคนได้ คนน้ีฉนั ขอแลว้ กนั ” หลี่จิ้งพดู ขดั เขา “ยกใหค้ ุณแลว้ มีประโยชนอ์ ะไร ตอนน้ีเขายงั เด็กมากเลยนะคะ” “ง้นั ผมรอเขาโตกวา่ น้ีอีกหน่อยก็ไดน้ ”ี่ เหวนิ ชิงน้นั อยากใหห้ ลินซีเฉินรับช่วงตอ่ จากเขาจริงๆ แวบแรกท่ีเห็นหนา้ เขาก็รู้สึกถูกชะตามากแลว้ “เอาละ ไปที่หอ้ งอาหารกนั เถอะ อาหารทาํ เสร็จหมดแลว้ ” หล่ีจิ้งลกุ ข้ึนไปยกอาหารท่ีหอ้ งครัว หลินซินเหยยี นลกุ ตามข้ึนมา “เดี๋ยวฉนั ไปช่วยนะคะ”

จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ “ไปหอ้ งอาหารกนั ” เหวนิ ชิงจูงมือหลินซีเฉิน โตะ๊ ทรงสี่เหล่ียมผืนผา้ มีเกา้ อ้ีหกตวั ลอ้ มรอบเท่าจาํ นวนคนพอดี เหวนิ ชิงนงั่ อยตู่ รงหวั โตะ๊ ใหห้ ลินซีเฉินนงั่ ขา้ งๆ เขา ในหอ้ งครัว หลี่จิ้งจอ้ งมองหลินซินเหยยี น “ท่ีน่ีเธอไม่ตอ้ งหรอก รีบไปนงั่ เถอะ แปบเดียวฉนั ก็ ยกเสร็จแลว้ ” หลินซินเหยยี นเปิ ดกอ๊ กน้าํ เพื่อลา้ งมือ “ยงั ไงฉนั ก็ไมม่ ีอะไรทาํ อยดู่ ี มาช่วยคุณยกจะเสร็จเร็วๆ คะ่ ” หลินซินเหยยี นพดู มาแบบน้นั แลว้ หล่ีจิ้งจึงไม่อยากปฏิเสธอีก เลยตอ้ งใหเ้ ธอช่วย อาหารท่ีห ลี่จิ้งเตรียมไวม้ ีเยอะมาก ตอนท่ียกทุกอยา่ งออกไป กว็ างเตม็ โตะ๊ ไปหมดแลว้ เหวนิ ชิงอารมณ์ดีมาก บอกใหห้ ลี่จิ้งเอาเหลา้ ออกมา จะไดด้ ่ืมกบั จงจ่ิงหา้ วสกั สองแกว้ “เอา เหลา้ เหมาไถขวดน้นั ที่ผมสะสมไวอ้ อกมาใหห้ น่อย” หล่ีจิ้งถลึงตาใส่มองเขาทีหน่ึง ไมใ่ ช่เพราะเขาอยากไดเ้ หลา้ แตเ่ ป็ นการเยาะเยย้ เขา“จงจิ่งหา้ ว เป็ นมหาเศรษฐี มีเหลา้ อะไรท่ีเขาไมเ่ คยด่ืมอีกละ่ ?” เหวนิ ชิงถอนหายใจออกมา “นนั่ มนั เหลา้ ที่ดีท่ีสุดท่ีผมมีแลว้ ไม่ใช่รึไง? วนั น้ีบรรยากาศมนั ได้ ผมอารมณ์ดี ใหค้ ุณเอาเหลา้ ใหห้ น่อย ยงั จะมาพดู มากอะไรนกั หนา รีบไปเอามาเร็ว” เหมือนเขาจะคิดอะไรได้ มองมาท่ีจงจิ่งหา้ วแลว้ ถามไปวา่ “ลูกท้งั สองคนช่ืออะไรบา้ ง ฉนั ยงั ไม่ รู้เลย” จงจ่ิงหา้ วยงั ไม่ทนั ไดต้ อบ หลินล่ยุ ซีก็ช่วยเขาตอบไปก่อนแลว้ “หนูชื่อหลินล่ยุ ซีค่ะ ส่วนพ่ีชาย ของหนูชื่อหลินซีเฉิน”

อาจจะเป็ นเพราะเจอกนั มาไดส้ กั พกั เด็กสาวจึงไมไ่ ดด้ ูกลวั เหวนิ ชิงเหมือนกบั ตอนแรกแลว้ สีหนา้ ของเหวนิ ชิงเปล่ียนไปทนั ที หลินเหรอ? ตอนที่ 314 มาให้ฉันลองจบั ท้องเลก็ ๆ น่นั ดูหน่อยซิว่ามนั โตขนึ้ รึยงั เด็กสองคนน้ีแซ่หลินอยา่ งน้นั เหรอ? ใชแ้ ซ่ตามใครกนั ? “นี่มนั เร่ืองอะไรกนั ?” น้าํ เสียงของเหวนิ ชิงจริงจงั ข้ึนมาทนั ที ลูกใชแ้ ซ่เดียวกบั พอ่ ประเพณีแบบน้ีเหมือนมนั จะซึมซบั เขา้ ไปในกระดูกแลว้ โดยเฉพาะคนรุ่น ก่อนๆ จะยงิ่ ใหค้ วามสาํ คญั กบั เรื่องน้ี ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นก็ยกซุปเขา้ มา เธอยงั ไม่ทนั ไดว้ างลง เหวนิ ชิงก็อดไม่ไดท้ ่ีจะรีบถาม ไป “เด็กๆ ใชแ้ ซ่ตามเธอเหรอ?” เร่ืองงานแตง่ ของจงจ่ิงหา้ วเขาเคยไดย้ นิ มานิดหน่อย เนื่องจากตอนน้นั จงจิ่งหา้ วไมย่ อมรับ ดว้ ย เหตนุ ้ีจึงไม่ไดเ้ ล่าเรื่องของหลินซินเหยยี นใหเ้ ขาฟัง ตอนน้นั เขาเองกย็ งุ่ มาก จึงไมค่ ่อยรู้เร่ือง ตวั ตนและภมู ิหลงั ของหลินซินเหยยี นมากนกั หลินซินเหยยี นชะงกั และงงไปแปบหน่ึง คาํ ถามของเหวนิ ชิงน้นั มาไดก้ ะทนั หนั เกินไป “เรื่องน้ีพดู แลว้ มนั ยาวครับ ถา้ ตอ้ งไล่เรียงข้ึนมา ผมนน่ั แหละท่ีทาํ ผดิ ตอ่ พวกเธอ ส่วนเรื่องที่ใช้ แซ่ตามใครน้นั ผมกลบั รู้สึกวา่ เธอเป็ นคนท่ีใหก้ าํ เนิดและเล้ียงดู ใชแ้ ซ่ตามเธอกด็ ีเหมือนกนั ครับ” จงจ่ิงหา้ วตอ้ งมองออกอยแู่ ลว้ วา่ เหวนิ ชิงค่อนขา้ งติดใจเรื่องน้ี จนถึงข้นั ไมค่ อ่ ยชอบใจ ดว้ ยซ้าํ

เขาจบั มือของหลินซินเหยยี นต่อหนา้ เหวนิ ชิง ดึงเธอมานงั่ ขา้ งๆ “ตอนท่ีหยา่ กนั ตอนน้นั ผมไมร่ ู้วา่ เธอกาํ ลงั ต้งั ทอ้ งอยู่ ต่อมาพอไดร้ ู…้ …” เหตุการณ์ระหวา่ งน้นั เขาไม่ไดพ้ ดู ออกมาอยา่ งชดั เจน เป็ นการแสดงออกวา่ เรื่องน้ีมนั เป็ นความผดิ ของเขา แซ่ท่ีลูกๆ ใชต้ อนน้ี เขากจ็ ะไมไ่ ปเปลี่ยนมนั ถา้ หากวา่ จะตอ้ งมีใครสกั คนที่ใชแ้ ซ่เดียวกบั เขา งนั ก็ตอ้ งมีอีกคน ยงั ไงหลินซินเหยยี นก็ รับปากเขาแลว้ ส่วนเร่ืองการแต่งงานและหยา่ ร้างของจงจ่ิงหา้ วน้นั เขากพ็ อไดร้ ู้เรื่องมาบา้ ง แตง่ งานกนั ไดไ้ ม่ นานก็หยา่ กนั แลว้ ดูจากอายขุ องลูกๆ แลว้ มนั ก็ดูจะเป็ นแบบน้นั “ความอกตญั �ูน้นั มีสามอยา่ ง แตก่ ารไม่มีทายาทถือเป็ นเร่ืองใหญส่ ุด ถึงแมใ้ นตวั ของเสี่ยวเฉิน จะมีเลือดของแกไหลเวยี นอยู่ แต่วา่ การท่ีไม่ไดใ้ ชแ้ ซ่เดียวกบั แก ต่อไปจะทาํ ยงั ไงกบั ฐานะของ เขา? เป็ นของตระกลู จงหรือเป็ นของตระกลู หลิน?” เหวนิ ชิงยงั คงรู้สึกวา่ เดก็ ท้งั สองควรเปล่ียน แซ่ ไมว่ า่ จะดว้ ยเหตผุ ลอะไรก็ตาม ก็ไม่สามารถเปล่ียนใจเรื่องท่ีลกู ๆจะใชแ้ ซ่เดียวกบั แม่ได้ จงจ่ิงหา้ วกมุ มือของหลินซินเหยยี นแน่นข้ึนกวา่ เดิม ปลายนิ้วถกู ไถอยทู่ ี่หลงั มือของเธอ จน หลินซินเหยยี นตอ้ งหนั มามองเขา เขาไม่ไดม้ องเธอ ใหเ้ ธอมองเห็นเพยี งแคใ่ บหนา้ ดา้ นขา้ งเปี่ ยมดว้ ยความมน่ั ใจของเขาเท่าน้นั เมื่อมองจากมุมน้ีขนตาของเขาน้นั ช่างเด่นชดั เหลือเกิน เสียงของเขาแผว่ เบา แตก่ ลบั ใหค้ วามรู้สึกท่ีหนกั แน่น “เราสองคนเป็ นสามีภรรยากนั เป็ นดงั่ คน คนเดียวกนั ครับ” เหวนิ ชิงรู้สึกห่อเหี่ยว “พอ่ ……”

“พอ่ ของแกวา่ ยงั ไงบา้ ง?” เร่ืองน้ีจงฉีเฟิ งยงั ตอ้ งพดู อะไรบา้ ง จงฉีเฟิ งรู้รายละเอียดความเป็ นไปเป็ นมาของเรื่องน้ีมากกวา่ เหวนิ ชิง ดงั น้นั จึงไมไ่ ดว้ า่ อะไร เก่ียวกบั เร่ืองแซ่ที่เด็กๆ ใช้ ยงั ไงหลายปี มาน้ี เป็ นหลินซินเหยยี นที่เล้ียงพวกเขามาตวั คนเดียว ต่อไปถา้ หลินซินเหยยี นจะ เปล่ียนแซ่ใหพ้ วกเขาเขาก็จะดีใจมาก แตถ่ า้ ไม่อยากเขากจ็ ะไม่บงั คบั “เขาแก่หงาํ เหงือกแลว้ ถกู ผหู้ ญิงคนน้นั หลอกจนแยกแยะอะไรไม่ได”้ พอพดู ถึงจงฉีเฟิ งเหวิ นชิงกโ็ มโหข้ึนมา เหวนิ ชิงยงั คงฝังใจกบั เรื่องท่ีเหวนิ เสียนตายไปไมน่ านเขาก็ไปแต่งงาน กบั เฉิงยซู่ ่ิวไมย่ อมหาย ร่างกายของหลินซินเหยยี นเกิดเกร็งข้ึนมา เธอเขา้ ใจดีวา่ ผหู้ ญิงที่เหวนิ ชิงพดู ถึงน้นั คือใคร จงจ่ิงหา้ วรู้ไดถ้ ึงการเปล่ียนแปลงของร่างกายเธอ ในใจพอจะรู้อยวู่ า่ ทาํ ไมเธอถึงมีการ ตอบสนองแบบน้ี ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั ยซู่ ่ิวดีถึงขนาดน้ีแลว้ เหรอ? แคไ่ ดย้ นิ คนพดู ถึงก็ยงั ต่ืนเตน้ ข้ึนมาได?้ “เร่ืองมนั กห็ ลายปี มาแลว้ ฉนั ก็ไมอ่ ยากพดู ถึงมนั มาก ฉนั รู้วา่ แกเองก็ไม่อยากยอมรับ แต่มีอยู่ เรื่องหน่ึงท่ีฉนั จาํ เป็ นตอ้ งบอกแก” เหวนิ ชิงทาํ สีหนา้ จริงจงั “ตอนท่ีพอ่ ของแกแตง่ งานกบั เธอ เขาเคยรับปากฉนั ไวเ้ รื่องหน่ึง แต่ ฉนั คิดวา่ ผหู้ ญิงคนน้นั น่าจะทาํ สญั ญาน้นั ไปแลว้ ……” “กินขา้ วกนั ก่อนคะ่ มีอะไรไวค้ อ่ ยคุยกนั หลงั กินขา้ วเสร็จก็ได้ อยดู่ ีๆ จะพดู ถึงอดีตทาํ ไมคะ?” หล่ีจิ้งวางเหลา้ ไวห้ นา้ เขา เหวนิ ชิงคิดไปครู่หน่ึง จงจ่ิงหา้ วก็ไมไ่ ดม้ าบ่อยๆ ถา้ พดู ไป เด๋ียวจะหมดอารมณ์กินขา้ วกนั พอดี เขาจึงพดู กบั หลี่จิ้งไปวา่ “ตามท่ีคุณวา่ เทเหลา้ ใหผ้ มหน่อย”

หล่ีจิ้งยมิ้ ออกมา รินเหลา้ ใหเ้ ขาแกว้ หน่ึง จากน้นั ก็หนั มารินใหจ้ งจิ่งหา้ วจนเตม็ แกว้ “วนั น้ีอารมณ์ดี เธอก็ดื่มเป็ นเพ่ือนลงุ ของเธอเยอะๆ หน่อย” หล่ีจิ้งพดู ไปยมิ้ ไป จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ หลินซินเหยยี นที่อยขู่ า้ งเขากาํ ลงั นง่ั เหมอ่ ลอย เมื่อก้ีที่เหวนิ ชิงยงั ไม่ไดพ้ ดู กน็ ่าจะเป็ นเร่ืองที่เฉิง ยซู่ ่ิวโทรหาเธออยา่ งแน่นอน เร่ืองก็ผา่ นมาต้งั หลายปี แลว้ ทาํ ไมเขายงั กาํ แน่นไม่ยอมปล่อยอีก? ยง่ิ ไปกวา่ น้นั เรื่องน้ีเหวนิ เสียนก็เป็ นคนควบคุมคนเดียว ตอนน้ีกลบั ใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวมารับผิดชอบ แทน เธอรู้สึกวา่ แบบน้ีมนั ไมย่ ตุ ิธรรมเลย เฉิงยซู่ ่ิวเสียสละมากเกินไป “มีเวลาวา่ งกพ็ าเดก็ ๆ มาไดน้ ะ” หลี่จิ้งตกั น้าํ ซุปใหห้ ลินซินเหยยี น ผชู้ ายกินเหลา้ พวกเธอก็ไม่ กิน เลยกินขา้ วก่อน “ไม่รู้วา่ เธอชอบกินอะไร และไมร่ ู้วา่ อาหารพวกน้ีจะถกู ปากเธอรึเปล่า” คาํ พดู ของหลี่จิ้งมาขดั จงั หวะความคิดของหลินซินเหยยี นเขา้ เธอดึงสติกลบั มาอยา่ งรวดเร็ว “ฉนั เป็ นคนกินง่าย อาหารพวกน้ีต่างกด็ ีมากเลยค่ะ” “ถา้ อยา่ งน้นั เธอก็ไม่ตอ้ งเกรงใจ คิดซะวา่ น่ีเป็ นบา้ นของตวั เองนะ” “คะ่ ” หล่ีจิ้งคอ่ นขา้ งเอาใจใส่ คอยคีบกบั ขา้ วใหเ้ ดก็ ๆ อยา่ งไม่ขาดสาย เหวนิ ชิงไม่ไดพ้ ดู ถึงเร่ืองของเฉิงยซู่ ่ิวบนโตะ๊ อาหาร เร่ืองท่ีคุยกบั จงจ่ิงหา้ วก็เป็ นเร่ืองเก่ียวกบั การปกครอง ทิศทางโดยรวมในการพฒั นาของในและต่างประเทศ